Monthly Archives: December 2015

pramEya sAram – 2 – kulamonRu

Published by:

SrImathE SatakOpAya nama:
SrImathE rAmAnujAya nama:
SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<<< pAsuram 1

2nd pAsuram


Preface: In the previous pAsuram, we saw that the souls are being classified into three types that includes (a) those that gets birth inside a body again and again due to karma, (b) those that gets liberated from this kArmic cycle of rebirths by perumAL’s causeless cause and (c) those that never get affected from karma and are always in unison with perumAL. The first category of souls are those that are bound by karma in some body or the other. For these souls, birth and death happens time and again just like the flood in a river. What is the reason for this and what is the way to get liberated? This pAsuram answers these questions:

kulam onRu uyir pala tham kuRRaththAl itta
kalam onRu kAriyamum vERAm
palam onRu kANAmai kAnum karuththAr thiruththAlgaL
pENAmai kANum pizhai

Phrasal Meanings:

onRu – There is only one

kulam – clan/family of servants (of SrIman nArAyaNan)

uyir – However, the souls that possess this character of being a servant

pala – is many

tham kuRRaththAl –  Such souls’s good and bad deeds (karmA)

itta – are being bound by sriman nArAyaNan

kalam – in a container that is known as “body”

onRu – is of only one type that is made up of the same material known as “mUla poruL”

kAriyamum – Such soul’s activities are

vErAm – variegated depending on its karmA

pizhai – The mistake / wrong thing for a soul to do is

pENAmai kANum – not to catch hold the

thiruththAlgaL – lotus feet of an

karuththAr –  AchAryan who

kANum – blesses these souls

kANAmai – without

palam onRu – looking out for any benefits


kulam onRu: All the souls in this universe belong to only one family that is characterized by being a servant to its eternal master SrIman nArAyaNan. The soul’s true character is to not go haywire by its own likes and dislikes, but being obedient to its master. This character is the inherent nature of a soul and would not change. This family is being referred as “family of servants”. An example would be “thoNdakulaththiluLEr” (thirupallAndu 5).

uyir pala: The number of such souls are infinite. These innumerable souls are servants to its master SrIman nArAyanan forever.

tham kuRRaththAl itta kalam onRu: These souls live in a container known as “body”. This body is being given to them by sriman nArAyaNan based on the good and bad deeds (karmA) it performs. All such bodies are made of up only one type of material. This material is called as “prakruthi”. So, it can be said that the body is also one, referring to the lone type of material of which it is made of. An analogy to this would be to say that anything that is made of sand is sand at the end of the day. Anything that is made of a precious metal (like ring, necklace, pendant etc.) is still a precious metal. Similarly, anything that is made of prakruthi is still prakruthi. The phrase “tham kuRRathAl itta kalam onRu” is to be construed in this manner by expanding its meaning. The eternal master sriman nArAyaNan gives a body to these souls based on their individual deeds. “kalam” actually means a container but in this context refers to “body”. Since all the bodies are just made of one type of material, it is being described as “kalam onRu”.

Urva padhinonRAm onbadhu mAnudam
nIr paRavai nARkAl Or pappathu
sIriya bandhamAndhEvar padhinAlu ayan padaitha
andhamil sIrthAvaram nAlaindhu

In this poem, we can understand the variegated forms in which a soul can reside in. Within each one of these forms, there are thousands and thousands of sub forms that literally make the count infinite. How much ever innumerable / infinite the types of body may be, it can still be grouped under a common umbrella known as “body” just because all of them are made of the same material known as “prakruthi”. nammAzhvAr in his thiruvAimozhi says”

piNakki yAvayum yAvarum pizhayAmal bEdithum bEdhiyAdhadhu Or kaNakkil kIrthi vela kadhi gyAna mUrthiyinAi

Here nammAzhvAr celebrates the brilliant knowledge of perumAL who gives a body to these innumerable souls without missing / forgetting even the smallest karma that a soul had did in its innumerable lives.

kAriyamum vErAm: Similar to the innumerable souls, the activities that these souls do inside a body is also innumerable.  While the good activities/deeds would make the soul go to heaven for some time, the bad deeds would take it to hell for some time. At the end of the enjoyment/punishment time in heaven and hell respectively, it is back to the cycle of births and deaths.

“vaguththAn vaguththa vagaiyallAl kOdi thoguththArkkum thuythalaridhu” is a thirukkuraL. The subject “vaguththAn” refers to SrIman nArAyaNan who so adeptly calculates the amount of good and bad activities that HE ensure that it is only that particular soul that reaps/risks its deeds. HE does not make the deed transferable to another soul due to HIS ignorance or inability to do it.

In the word “kAriyamum”, the suffix “um” reveals something. There are multitude of souls but there is only one family for all of them namely the “family of servants”. Similarly, there are only one type of body that these souls go into yet there are multitude of activities that each and every soul does. The basic nature of a soul is to be subservient to its eternal master sriman nArAyaNan. However, without realizing this true nature, there are countless soul that go into the cycle of perform multitude of deeds, reaping their risks and rewards in hell and heaven, coming back to the universe, be born again, perform countless deeds, die, go to heaven/ hell. This is like a never ending cycle that is like water flowing in a flood. If one were to know the real reason for this and would want to get liberated from this, then it behooves one to be cognizant of the following:

palam onRu kANAmai kANum karuththAr thiruththAlgaL pENAmai kANum pizhai: The reason is very simple. The mistake is that a soul does not go and catches the lotus feet of an AchAryan. This is being described by the phrase “karuththAr thiruthAlgaL pENAmai kANum pizhai”. An AchAryan is being celebrated as “palam onRu kANamai kANum karuthAr”in this pAsuram. When an AchAryan takes up his disciple, he does not seek any materialistic benefit for himself that includes the likes of fame, money or the capability of having so many sishyAs who serve them as his servants etc. The only thing that he desires is for his sishyAs to go to paramapadham. This is the only thing that he yearns and nothing else. With this, he blesses his sishyAs and teaches all that is needed for the sishyAs to go to the ultimate destination of paramapadham. The act of not taking refuge under the lotus feet of such AchAryan is verily the reason for the never ending cycle of births and deaths. The very look/grace of an AchAryan does a world of good for a soul. One should go to an AchAryan and take refuge under his lotus feet. This would ensure that the kArmic deeds accumulated over eons of births and deaths gets annihilated and so would pave way for liberation eventually. Such greatness of an AchAryan was being described in this pAsuram.  “thiruththAlgal pENudhal” would mean the act of catching hold of an AchAryan’s lotus feet. “thiruththAlgal pENAmai” would refer to its opposite, i.e., not holding the lotus feet of an AchAryan. This is the fault (pizhai). We can see this greatness of AchAryan in the SrIvachana bhUshaNam.

“bhagavallAbham AcharyanAlE; AchArya lAbham bhagavAnAlE. AchArya sambandham kulaiyAdhE kidandhAl gyAna bhakthi vairAgyangaL uNdAkki koLLalAm. AchArya sambandham kulaindhAl avai (gyAna, bhakti) uNdAnAlum prayOjaNam illai. thAli kidandhAl bhUshaNangaL paNNip pUNalAm. thAli pOnAl bhUshaNangaL ellAm avadhyaththai (a source of curse) viLaikkum. svAbhimAnaththAle Ishvara abhimAnaththaik kulaiththuk koNda ivanukku AchArya abhimAnam ozhiya gathi illai enRu piLLai pala kAlum aruLich cheyyak kettu irukaiyAyirukkum. svasvAthanthriya bhayaththAle bhakthi nazhuviRRu, bhagavadh svAthanthriya bhayaththAle prapaththi nazhuviRRu. AchAryanaiyum thAn paRRum paRRu ahankAra garbhamAgaiyAle kAlangoNdu mOdhiram idumO pAdhi. AchArya abhimAnamE uththArakam” (SrIvachana bhUshaNam 434).

SasthrAs talk about bhakthi that promises to take one to paramapadham. More than that there is prapaththi (total surrender) unto the lotus feet of perumAL SrIman nArAyaNan. Both these methods cannot take a person to paramapadham. In such a case, the only option available to a person who has abandoned bhakthi and prapathhi is to catch hold of an AchAryan who is an embodiment of impeccable character. If such an AchAryan regards his disciple by calling him “he is mine”, out of the love he has for his disciple, then there is nothing more a person needs. It can take a person to paramapadham no matter how qualified the disciple is. Hence, the essence of this pAsuram is that those who become the target of an AchAryan’s grace go to paramapadham and those who do not, suffer from this never ending cycle of births and deaths.

Translation by santhAnam rAmAnuja dhAsan


archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –

pramEya sAram – 1 – avvAnavarkku

Published by:

SrImathE SatakOpAya nama:
SrImathE rAmAnujAya nama:
SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Introduction

1st pAsuram


The essence of thirumanthiram is “Om” that is also known as “praNavam”. The crux of praNavam is being described in this first pAsuram.

avvAnavarku mavvAnavar ellAm
uvvAnavar adimai enRu uraiththAr
ivvARu kEtirupARkku AL enRu kaNdiruppAr mItchiyillA
nAtiruppAr enRu iruppan nAn

Phrasal Meanings:

uvvAnavar = AchAryAs

uraiththAr = told that

mavvAnavar ellAm = all the souls that are collectively represented by the word “ma” are

adimai = servants to

avvAnavarku = perumAL sriman nArAyaNan, who is being referred by the word “a”

ivvARu = There are some people  who

kEtu = listen carefully

rupARkku = stand by such great aforementioned advices from their AchAryAs.

kaNdiruppAr = Those people who realize themselves as someone who

AL enRu = are servants to those people who listen and abide by their AchAryAs

iruppAr enRu = will go and live forever with nithyar, mukthar and other devotees at

nAdu = paramapadham that is

mItchiyillA = a point of no return

nAn = I (Adiyen) who is a devotee of SrI rAmAnuja

iruppan = will strongly believe in this.


avvAnavarku: Sriman nArAyaNan is the very meaning of the word/syllable “a”. HE is being referred by the word “a” in the vEdhas. In this pAsuram, the word “a” is used as both “name” and its meaning, i.e., the name “a” would refer perumAL as its target and would mean perumAL as its very meaning. The relationship between a name and its meaning cannot exist separately. It has to be always in unison. This can be understood in this pAsuram with this “a”. mahAkavi kAlidhAsa in his salutary chapter of his magnum opus “raghuvamsam” describes the state where perumAL and pirAtti are together. He described them as inseparable as “word and its meaning”. It is similar to saying something as “salt” because it is salty. Hence, kaNNan HIMSELF in his bhagavath gIthai said that, “of all the letters, I am “a”. This is why thiruvaLLuvar said that “agara mudhala ezhuthellAm Adhibhagavan mudhaRRE ulagu”. The l

The letter / name “a” (अ or அ) denotes only Sriman nArAyaNan. The root / origin (daathu) for it is (अ or அ) = “ava rakshanae”, that means “One who protects”. There is a separate section in Vedas that talk in more detail as to why “a” (अ or அ) represent Sriman nArAyaNan only and no one else and also why only HE can be the lone protector and no one else can. It talks about “sAmAnAdhikaranam” logic which we will not go through here. But let us try to understand it in much easier and simpler terms. Sriman nArAyaNan is the cause of all causes (primordial cause). This has been proved by azhwar’s pasurams, Vedas, Upanishads and what not. He is the source of all objects, both finite and infinite, conscious and non-conscious. There is nothing in the universe that was not born without HIM or without HIS connection. Similarly, in the phonetic scheme of things, the letter “a” (अ or அ) is present in all other letters in one form or the other (explicit or implicit).

For example, in Thamizh if we look at the word “ப”, it is a break of “ப் “+ “அ”. If we consider “கி”, we can break it up into “க + இ”. Now if we further break the “க” in it, we get “க் + அ”. Thus, the letter “கி” would be like this: “கி = க + இ = க் + அ + இ”. The presence of “அ” is implicit. While, in some cases it is implicit, in some others they may be explicit. But whatever may be it, “அ” is present in one form or the other. It is the source of all letters / words / sounds, just like Perumal is the source of all objects. Swami Nammazhwar says in his Thiruvaimozhi, “karandhengum parandhuLan” and “karandha silidam thOrum idan thigazh porul thOrum”. He is present in each and every entity. It is like seeing ghee inside milk. It is there but not visible to us at this point of time. But the presence of ghee in milk cannot be negated at all. Thus, the letter / name “அ” and Perumal are similar in the manner that it is from these that all the others have been born out of. So “அ” denotes Perumal only and no one else.

kambanAttAzhvAn, in his kadimaNap padalam of bAla kAndam, said “bhU magaL poruLum ena”. This would mean that if we were to refer to something that is so intertwined in its very existence, its meaning automatically gets explained. Likewise, if we just say “a”, its meaning, i.e., “perumAL” is explained automatically.

mavvAnavar ellAm: The word “ma” would refer to the entire gamut of all souls. That would be the meaning for the word “ma”. SAsthra say that “ma” kAram always point to an object that has conscience. Even though it says “an” object and thus means singular soul, it is a collective noun in the sense that it includes everything. To give an example to this, if we say “this is one paddy seed”, we do not mean that there was only one paddy seed. We mean the fact that there was only one kind of a paddy seed. So the singularity is for the type count and not for the unit count. Likewise, “ma” would include all souls that has conscience. The souls can be classified into three types. (a) those that gets birth inside a body again and again due to karmA, (b) those that gets liberated from this kArmic cycle of rebirths by perumAL’s causeless cause and (c) those that never get affected from karmA and are always in unison with perumAL. These three are referred to as “baththar”, “mukthar” and “nithyar” respectively. All these three are collectively referred by this one word “ma”.

uvvAnavar: The word “uvvAnavar” would refer to the person who is the meaning of the word “u”. “ukAram” describes an AchAryan. SAshtrAs says that the direct meaning of “u”kAram would be periya pirAtti Sri mahAlakshmi. She is someone who acts as a common connection between a soul and perumAL and ensures that they get united. In an exactly similar fashion, it is an AchAryan who unites a soul with perumAL Sriman nArAyaNan. Since the actions of pirAtti as well as AchAryan are both the same, “u” kAram denotes AchAryan too. In addition, an AchAryan has bhakti towards pirAtti and earns her affection. AchAryan ensures that, those who take surrender at the lotus feet of one’s AchAryan, gets her affection as well which would eventually get the love and affection of perumAL. Since, both AchAryan and pirAtti perform a recommendatory role for the eventual action of getting the love of perumAL towards a person, an AchAryan is referred by “u”, the very same word that means “pirAtti”.

There is a story to illustrate this. Once upon a time, when emberumAnAr was happy, he explained the aforementioned meaning of “u”kAram to his sishya known as “mudhaliyAndAn”. This was passed on by mudhaliyAndAn to his son namely “kandhAdai AndAn”, who in turn passed it on to “bhattar”.  The meanings of “u”kAram as told by svAmi emberumAnAr, was compiled and told in a book called “praNava sangraham”.  In this book, it is told that the meaning of “u”kAram is AchAryan.  The author of this work namely “pramEya sAram” is svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr. Since he talks about this meaning of “u”kAram in this work, it can be inferred that svAmi emberumAnAr told this exact meaning of “u”kAram to svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr as well. The latter was a dear sishyas of svAmi emberumAnAr. He served his guru svAmi emberumAnAr for a long time and became the target of his divine compassion.

adimai enRu uraiththAr: These souls eternally serve as servants to their eternal master who is being referred as “a” (sriman nArAyaNan). The relationship that exists between a “ma” and “a” is a “MASTER-servant” one. This relationship is being shown to “ma” by an AchAryan who is the mediator. Only when an AchAryan (represented by “u” here) shows the sishya (who is represented by the word “ma” here), the relation, latter gets to know of it in its fullest sense. Thus the phrase “avvAnavarku mavvAnavar ellAm uvvAnavar adimai enRu uraiththAr” goes ahead to show that an AchAryan shows / reveals the “MASTER-servant” relationship between perumAL and the soul. There is story to illustrate the relationship that can be seen in thiuvAimozhi Edu vyAkyANam.

Once upon a time there was a trader who occupation was to go place and earn money by trading. His wife was pregnant. One day, he left home, crossed sea and reached another country for business. Before he left, he told his wife that it may take some time for him to be back home and that she should teach “trade” to their yet to be born son. She delivered a boy after some time. The boy grew up into a youth, learned the art of trading. It was time for the son to involve himself in overseas trading. Incidentally, he ended up in the same country where his father landed. He started to do trading there in that country. One day, there erupted a fight between the father and the son who were now sharing the same port of trading. The fight was about some business rules. Seeing the fight, a lot of people assembled to see what is going on with these two people. Among those group of people, there was an old man who knew both (father and son) of them. Seeing the fight, the old man said, “Hey guys!!! Look!!! Why are you fighting between the two of you? You are the father and you are his son”. He united these two by informing the relationship between them. After this, both father and son reconciled. In fact, their happiness knew no bounds once they knew the true relationship. Thus, the AchAryan is the mediator between a person and perumAL. The relationship is not being created by anyone. It is being there forever. In the story, the old man did not create a new relationship, rather he just reminded them of the existing relationship. The one point about this story is that while in the story the father was oblivious of the fact that he is the father, in actuality, perumAL is never oblivious of anything. HE just reincarnated in a human form as AchAryan, so that a person can go unto him easily and surrender.

Thus, an AchAryan is someone who serves as a mediator between a person and perumAL. He reveals the “MASTER-servant” relationship between them. An AchAryan reveals more about perumAL to a person. He says that a perumAL is the one and the only one who is a mother, father, relatives and everything else to a person. On the other hand, this same AchAryan tells perumAL that this soul (person) is someone inseparable from HIM and that HE should forgive his sons and take him unto HIS lotus feet. An AchAryan liberates a person by doing this. This is what an AchAryan does to a person and is being celebrated in this pAsuram.

ivvARu kEtirupARkku: This refers to the group of people who had listened to these aforementioned concepts of “a”, “u” and “ma” from their AchAryan and stood by it. Thirumanthiram has in itself the name of perumAL as “nArAyaNA”. This name can be split into “nAra” and “ayana”. One’s AchAryan explains to his sishyAs about the relationship between “nAra” and “ayana”. “nAra”, simply put is about the soul and “ayana” is about perumAL sriman nArAyaNan. AchAryan advises that the soul is always subservient to its eternal master sriman nArAyaNan. After listening to this advices, the sishyAs lives a life abiding by it.

AL enRu kaNdiruppAr: There are few persons who serve such sishyas described in the previous paragraph. These person treat these sishyas as everything for them. The first level is to be a servant to perumAL Sriman nArAyaNan. Extending this logic would mean that the servant does everything that his master sriman nArAyaNan likes. HIS like is nothing but a person be a servant to HIS devotees forever and do kainkaryam to them. Hence, the last level is for a person to be subservient to the devotees of sriman nArAyaNan. This is what is explained by this particular phrase “AL enru kaNdirupAr” in this pAsuram.

In thirumanthiram, three essential qualities of a soul is being explained. They are (a) this soul is servant to no one else apart from Sriman nArAyaNan. (b) There is no refuge for a soul apart from sriman nArAyaNAn and (c) there is no other happiness to a soul apart from sriman nArAyaNAn. In these three salient qualities of a soul there is an impregnated meaning that is implicit. If we were to replace “sriman nArAyaNan” with “devotees of sriman nArAyaNan, we would get three qualities of a soul that bear reference to the deveotees of sriman nArAyaNan. They are (a) this soul is servant to no one else apart from devotees of sriman nArAyaNan. (b) There is no refuge for a soul apart from devotees of sriman nArAyaNanand (c) there is no other happiness to a soul apart from devotees of sriman nArAyaNan. The reason why replacing “sriman nArAyaNan” with “devotees of sriman nArAyaNan is being talked about in the first place is because of the fact that Sriman nArAyaNan loves HIS devotees more than anything else. Hence, it would not be contradictory to anything. It goes ahead and explains the meaning of being a servant to the servants of perumAL that is often called as “charama parva nishtai”.  Hence, to know one’s true self is to first realize that he is servant to perumAL. After having realized that, the next step, rather the last step would be the logical extension of it, which would be to realize that he is a servant of servants of perumAL.

mItchiyillA nAtiruppAr enRu irupan nAn: svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr, the author of this work, strongly believes that those who are the servants of servants of perumAL will go to paramapadham, a place of no return. There, they will be with the elite company of nithyasUris who are always there with perumAL. He uses the word “nAn” to stress that he strongly believes in it. The reason is because svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr learned the esoteric purports of vEdhAs from his AchAryan namely svAmi emberumAnAr. He was well respected as he lived by the words of his AchAryan svAmi emberumAnAr. svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr, after learning the vEdhAs and other shAshtrAs from his AchAryan, concludes with a strong statement that this is the truth. The truth that these people who are servants of servants of perumAL never come back to this materialistic world and suffer. They will reach paramapadham and be with nithyasUris forever.

Translation by santhAnam rAmAnuja dhAsan


archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –

upadhEsa raththina mAlai – 17

Published by:

SrImathE SatakOpAya nama:
SrImathE rAmAnujAya nama:
SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous (inRaip perumai)

pAsuram 17

mAnilaththil mun nam periyAzhvAr vandhu udhiththa
Ani thannil sOthi enRAl Adharikkum – gyAniyar(u)kku
opporuvar (oppOr) illai ivvulagu thanil enRu nenjE
eppozhudhum (eppOdhum) sindhiththu iru.                              17


Word by word meaning

mAnilaththil – In the big earth
mun – earlier,
nam – our
vandhu udhiththa – came and incarnated
Ani thannil – in the month of Ani
sOthi – and star day of svAthi;
enRal – regarding this,
gyAniyarkku – the learned ones
Adharikkum – would be very fond of it; and
ivvulagu thannil – in this world
oruvar illai enRu – there is no one
oppu – equal (to such learned ones);
nenjE – Oh the mind!
eppozhudum – at any time
iru – be
sindhiththu – reflecting upon (their greatness) (mananam).


Now, through the unparalleled greatness of the learned ones who are fond of it when talking about this day, he (maNavALa mAmunigaL) is divining the greatness of this day.

mAnilaththil munnam periyAzhvAr vandhu udhiththa – His incarnation in this big world, as being the cause of our true being (saththai, etc); his incarnation was being equal to the one who incarnates (emperumAn).


nam periyAzhvAr and nam pattar pirAn, is the way of desire of his (maNavALa mAmunigaL’s) mind.

vandhu udhiththa – His incarnation such that not only his true being, but our true being also he made happen by the way of managaLASAsanam through his singing of pallANdu; and making his yAthrai as our yAthrai as well, is his ways;

Ani thannil sOthi enRAl Adharikkum – It is the reason of this mangaLASAsanparar (one who wishes well for emperumAn) that we nurture this day. Among other star days, when considering this jyEshta month svAthi star day due to the incarnation of this superior one, the learned ones pile on to celebrate it – there is no equal to them.

Adharikkum gyAniyarkkuWould the uninterested ignorant ones who do not celebrate this be equal to these learned ones? The use of knowledge is to know it and celebrate it – isn’t it?

oppu oruvarillai ivvulagu thanil – Even if searched in this big world, there is no one equal to the eminent ones who understand the difference of the mangaLASAsanaparar. If present it is only in that world (SrI vaikuNtam); there they are of nature fit for their divine knowledge; so they are the ones who celebrate those who understand the difference of the mangaLASasanaparar. Since this is so, there is no one equal to these (aforementioned) learned ones here.

enRu nenjE eppozhudhum sindhiththu iru – Oh my mind who knows the greatness of the bhAgavathas (devotees)! Always reflect upon what I have said, considering this as something (of importance). Do not hallucinate that you would get that which would not be gotten (the equals of such learned ones?). By this it is established that – like how there is no equal to this Azhvar, there is no equal to these learned ones as well.

Like this AzhvAr, who in the matter of ‘gyAnach chudar [periyAzhvAr thirumozhi – 2.8.5]’ ((emperumAn) having the light of knowledge (manifested by itself / that is not easy to understand by any knowledgeable ones fully)), had bathed (neerAttal [periyAzhvAr thirumozhi – 2-4], decorated with flowers (pUchchUttal [periyAzhvAr thirumozhi 2-7]), and applied protections (kAppidal [periyAzhvAr thirumozhi 2-8]);

In the same way, periya thirumalai nambi too was serving the emperumAn at thirumalai, as said in ‘sumandhu mAmalar neer sudar thUpam koNdu [thiruvAimozhi 3.3.7] ((worship emperumAn with) flowers, water, light, and incense)’, in the matter of ‘ezhil koL sOdhi [thiruvAimozhi 3.3.1] (the beautiful light (emperumAn) who is visible for everyone (unlike the one in SrI vaikuNtam and kshIrAbdhi/thiruppArkkadal))’, at all times that is ‘ozhivil kAlam ellAm [thiruvAimozhi 3.3.1];

and, this AzhvAr’s sOthi star day itself came after that for this AchAryan;

periya-thirumalai-nambiperiya thirumalai nambi

Not only that, as said in ‘thUNAi adhanOdu ariyAy vandhu thOnRi [periya thirumozhi 1.10.5] (came and appeared from within the pillar)’, as can be said as ‘jvalantham [nrusimha manthram]’ (emits/form of – light), this AchAryan’s thiruvArAdhana emperumAn is also of sOthi star day.

svAthi star day is of the group of dhEvas in the form of light. Also, as said in ‘thrEthAyAm AdhikalpE kilakamalayukE mAdhavE mAsipakshE SuklE sAdhyE cha yOgE vaNijasukaraNE bhUthathidhyAm marudhbhE | mandhE vArE pradhOshE kanakakaSipu samhArahEthOrjanithvA(In thrEthA yugam, previous kalpam, kilakamala yugam, vaikAsi month Sukla paksham, sAdhya yOgam, vaNija karaNam, saturday, pradhOsham He was born to kill hiraNya kaSipu), it describes the incarnation of narasimhar in the star day of svAthi.

So this day is also of muppuri (three auspicious happenings at the same time) by incarnations of narasimhar, periyAzhvAr, and periya thirumalai nambi.

– – – – –

English Translation: raghurAm srInivAsa dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –

upadhEsa raththina mAlai – 16

Published by:

SrImathE SatakOpAya nama:
SrImathE rAmAnujAya nama:
SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous (uNdO vaikAsi)

pAsuram 16

inRaip perumai aRindhilaiyO Ezhai nenjE
inRaikku en ERRam enil uraikkEn – nanRi punai
pallANdu pAdiya nam pattar pirAn vandhu udhiththa
nal Anilyil sOdhi nAL                                                                      16


Word by word meaning

Ezhai – (Oh) the ignorant
nenjE – mind!
aRindhilaiyO – Do you not know
inRai – today’s
perumai – greatness;
enil – If you are asking
ERRam en – what is the greatness
inRaikku – of today,
uraikkEn – I shall tell you;
nal – (It is) the good
Aniyil – Ani month (vaiSAka)
sOdhi nAL – svAthi star day (in which)
nam – our
pattar pirAnperiyAzhvAr
vandhu udhiththa – incarnated,
pAdiya – (and who) divined the song of
pallANduthiruppallANdu (prabandham)
punai – that is having / made of
nanRi – goodness.


Furthermore, he (maNavALa mAmunigaL) is divining to his mind about the greatness of Ani month (vaiSAka) svAthi star day in which periyAzhvAr incarnated, divined thiruppallANdu through which to revive the world, and having the greatness of referred to as ‘AzhvArgaL ellAraiyum pOl allar periyAzhvAr (srI vachana bhUshaNam – 251) (periyAzhvAr is not like any other AzhvAr (in the sense that periyAzhvAr sang pallANdu (long live) to emperumAn, compared to other AzhvArs who were usually pleading emperumAn to take them to SrI vaikuNtam; and more));

And so maNavALa mAmunigaL wishes to divine in a big way using five pAsurams about this AzhvAr’s greatness.

inRaip perumai aRindhilaiyO Ezhai nenjE –

Oh my mind you who without knowing the difference between the star days mentioned earlier and this star day, and who is fond of those other star days!

If comparing him to them it is ‘parvatha paramANuvOttai vAsi [thiruppallANdu vyAkyAna avathArikai?]’ (Difference between a mountain and a small atom/particle), then should you not be knowing that such difference is there in his star day also? Reason for ignorance is your poverty (of knowledge);

If so, if you asked what is the excellence of today, then hear what I say as I know its excellence very well.

nanRi punai etc. – That is, alas, the subject who is always wished well by the ever active nithyasUris who fear for emperumAn’s safety (even) in the place where time is immaterial (SrI vaikuNtam), has divined his appearance here with his soft beautiful auspicious divine body (dhivya mangaLa thirumEni), as target of the eyes, in this place where kali (yuga) is ruling and where there are offending enemies – so becoming very sad, AzhvAr took the bells from the elephant’s back (as he was sitting on it as arranged by the king for proving the superiority of SrIman nArAyaNan as the one and only one to go to, to escape from this material world), and setting the tune he sang thiruppallANdu to add glory to emperumAn – such bhatta nAthar (head of the learned) who is our head incarnated such that the Ani (vaiSAka) month’s svAthi star gained the greatness that is not present for any other (star days).

So, learn the greatness of this day which is wonderful in every which way, and become fond of it.

nanRi punai(nanRi -> goodness) (punai -> put/tie together); Goodness put together in his pallANdu. Goodness put together on emperumAn by his pallANdu. It is to be said, ‘thAn mangaLam AdhalAl [upadhEsa raththina mAlai – 19] (auspicious (thiruppallANdu)), and ‘pallANdu enRu kAppu idum [rAmAnusa nURRanthAdhi – 15] ((periyAzhvAr who puts together protection (mangaLASAsanam) to emperumAn through pallANdu).

pattar pirAn – (head of the learned) – by this it has talked about the way he established the supremacy of emperumAn and destroyed placement of that in others.


pallANdu pAdiya – by this it has talked about the way of his care for the divine beautiful body of emperumAn.

By this, it is clear that Isvaran’s (one who controls) svarUpam (nature) etc., are under the control of this AzhvAr.

– – – – –

English Translation: raghurAm srInivAsa dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –

SaraNAgathi gadhyam – 5th chUrNai: Part 3

Published by:

SrImathE SatakOpAya nama:
SrImathE rAmAnujAya nama:
SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


We have seen bhagavAn (SrIman nArAyaNan)’s svarUpa (basic characteristics), rUpa guNa (qualities of physical form), ornaments, weapons and consorts so far. Now we shall see about his followers in SrIvaikuNtam (his abode) and leelA vibhUthi (our world) in this part.

Let us now look at that part of the the chUrNai that deals with his followers in these two vibhUthis (the two realms)

svachchandhAnuvarthi svarUpasthithi pravruththi bhEdha aSEsha SEshathaikarathirUpa nithya niravadhya nirathiSaya gnAnakriyaiSvaryAdhyanantha kalyANa guNagaNa SEsha SEshASana garuda pramukha nAnAvidhAnantha parijana parichArikA paricharitha charaNayugala! paramayOgi vAngmanasA parichchEdhya svarUpa svabhAva svAbhimatha vividha vichithrAnantha bhOgya bhOgOpakaraNa bhOgasthAna  samrudhdha ananthAScharya anantha mahAvibhava anantha parimANa nithya niravadhya nirathiSaya vaikuNtanAtha! swasankalpa anuvidhAyi svarUpasthithi pravruththi svaSeshathaika svabhAva prakruthi purusha kAlAthmaka vividha vichithrAnantha bhOgya bhOkthruvarga bhOgOpakaraNa bhOgasthAnarUpa nikhila jagadhudhaya vibhava laya leela!

Explanatory Note:

svachchandhAnuvarthiSrI rAmAnuja now talks about the people in SrI vaikuNtam whose reason for existence there is to carry out kainkaryam (service) to bhagavAn and pirAtti. The nithyasUris (those who reside permanently in SrIvaikuNtam and have never been born like us in our world, the leelA vibhUthi) carry out kainkaryam just by looking at bhagavAn’s face, knowing what he desires, unlike bhadhdhAthmAs like us who need to be told by him as to what he wants us to do.

svarUpa sthithi pravruththi bhEdhabhagavAn decides on the persons through whom he wants the kainkaryam to be carried on. These persons’ svarUpa, sthithi and pravrithi are spoken of here. svarUpa is a person’s nature or basic character, sthithi is his sustenance (that which sustains him) and pravruthi is his activity. bhEdha refers to differentiating among these.

For nithyasUris, their svarUpam is to carry out kainkaryam (service) the way bhagavAn wants them to. Their sthithi is to live only if they do the kainkaryam (carrying our kainkaryam is what sustains them) and pravruthi is engaging actively in that kainkaryam. They carryout these kainkaryams just by looking at the facial expressions of bhagavAn, out of gratitude for his love and because that is the dharmam (right thing to do) in that place. They do not need to be told to do these things, unlike us.

aSEsha SEshathaikarathirUpa – being the embodiment of carrying out all the kainkaryams without leaving anything, with deep affection and love. When bhagavAn wants a service to be carried out, the nithyasUris get fully involved with total dedication in that kainkaryam, making them appear that they are the epitome of the dedication with which the kainkaryam is to be done.

Next SrI rAmAnuja lists out the people who carry out the kainkaryams and their qualities.

nithya – unlike mukthAthmAs (who have gone from samSaram or materialistic world  to SrIvaikuNtam), the nithyasUris have always been granted  qualities like gyAnam permanently by bhagavAn.

niravadhya – without fault. The kainkaryam is done for the pleasure of bhagavAn and not for the pleasure of nithyasUri.

nirathiSaya gyAna – The knowledge of the servitor (nithyasUri in this case) that he is carrying out this kainkaryam; that he is a follower and bhagavAn is the leader; that he is the property and bhagavAn is the owner; this knowledge is fully blossomed out and expansive in the servitor.

kriyA – showing in action that he is indeed the servitor, serving bhagavAn. The first step in this is the knowledge that the person is a servitor. The second is the prayer to bhagavAn for kainkaryam, The third is carrying out (kriyA) the kainkaryam. Only in  the third stage it gets fulfilled.

aiSvarya – direct other nithyasUris and the mukthAthmAs towards kainkaryam. While all the mukthAthmAs in SrIvaikuNtam know clearly what is to be done, they would still expect to be ordered to do this or that kainkaryam. Only then their svarUpam gets vindicated, they feel.

Adhi – many other qualities not mentioned above  are indicated by this word.

anantha – there is no count to the kainkaryams that they can do.

guNagaNa – hordes of qualities

SEsha – thiuvananthAzhwAn. The serpent bed of bhagavAn.

SEshASana – vishvakSEnar. The commander-in-chief of bhagavAn‘s army.

garuda – Bird. bhagavAn‘s vehicle.

pramukha – starting from these nithyasUris

nAnAvidha – different types of nithyasUris, based on their main work. Included in this term are persons who are guardians of SrIvaikuNtam, both for the outer periphery and inner periphery, guardians of army and so on.

anantha parijana – there are innumerable servitors in SrI vaikuNtam like SEsha, SEshASana, garuda, just like there are innumerable qualities.

parichArikA paricharitha charaNayugala – Possessor of the two resplendent feet (charaNayugala) unto which such nithyasUris, along with their consorts, carry out unending service.

Next SrI rAmAnuja describes SrI vaikuNtam, the abode of bhagavAn.

paramayOgi – Great sages (like sanaka, sanandhana et al)

vAngmanasa – to their speech and mind.

aparichEdhya – can not be reached.

svarUpa svabhAva –  great sages may say that SrIvaikuNtam is composed of five upanishaths, (divine/pure/spiritual matter) or is full of sudhdhasathvam (pure goodness). But they can not clearly define its svarUpam (basic character) or its svabhAvam (nature). It is permanent but will change based on the sankalpam (will) of bhagavAn. It is made of 5 upanishaths and can not be considered as being made of a unique material. Because it is not made of unique material it can be taken as permanent.

svAbhimatha – liked by bhagavAn and very close to his heart

vividha vichithra – of different types

anantha – without an end

bhOgya bhOgOpakaraNa bhOgasthAna samdrudhdhabhOgyam refers to the things which are enjoyed (such as divine songs or divine food or divine fragrance from flowers). bhOgOpakaraNam refers to the article or equipment through which something is enjoyed (for example faultless voice or ladle or garland in the examples quoted above). bhOgasthAnam refers to the place where the item is enjoyed. It could be a a maNdapam (court-hall) or dining hall or garden. SrIvaikuNtam is full of such things.

anantha AScharya – having countless such wonderful things. They will appear new, but would be there for a long time.

anantha mahAvibhava – having countless wealth (here wealth would also be the rivers, ponds, lakes, gardens etc in SrIvaikuNtam)

anantha parimANa – of such dimensions that one can not imagine or visualise.

nithya niravadhya nirathiSaya vaikuNtanAthabhagavAn, who is the lord of such a place (SrIvaikuNtam) which is permanent, faultless and wondrous.

SrI rAmAnuja next goes on to describe bhagavAn‘s wealth in leelA vibhUthi (samsAram or materialistic world) and then surrenders unto bhagavAn who is the sole owner of both vibhUthis (SrI vaikuNtam and leelA vibhUthi).

svasankalpa – the leelA vibhUthi acts as per his sankalpa (will). Contrast this with SrIvaikuNtam for which SrI rAmAnuja used the term svachchandhAnuvarthi (acting as per his thoughts), and we know how vastly different the two realms, nithya and leelA vibhUthi and the people within these two realms are. In other words, we in leelA vibhUthi will act only as per his order and not as per his desire. His nithya vibhUthi exists for his happiness and leelA vibhUthi for his play or pastime. This is why he keeps creating and destroying leelA vibhUthi (protecting too, in between) while nithya vibhUthi always exists, as its name nithya (permanent) refers to.

anuvidhAyi – following his sankalpam (will).

svarUpa sthithi pravruththi – We have already seen that svarUpa is basic nature or characteristic; sthithi is  that from which it draws its sustenance and pravruththi is its activity.

SrI rAmAnuja now explains these three features for prakruthi, purusha and kAla thathvam (true states). prakruthi is primordial insentient state (achith thathvam). purusha refers to all jIvAthmAs and kAlam refers to time.  We must see the svarUpam, sthithi and pravruthi for each of these three states.

prakruthi is composed of sathva (goodness), rajas (passion or desire) and thamas (ignorance). It is unlimited in its dimensions, is wondrous (it will keep changing constantly – it will exist one day and disappear the next day, it will show something as true one time and as false another time).

prakruthi’s svarUpam is being insentient (achith), made up of sathva, rajas and thamas (see above for meanings of these terms).

prakruthi’s sthithi is being the tool for jIvAthmAs’ enjoyment in materialistic realm or his liberation from materialistic realm (samsAram) to reach spiritual realm (mOksham or SrIvaikuNtam). In other words, prakruthi provides jIvAthmA with space with which he can enjoy through the five sensory perceptions all that he wants to and keep on taking birth and death repeatedly or use the space for contemplating on bhagavAn all the time,surrender to him and attain spiritual realm.

prakrithi’s pravruththi is to provide places such as dhivya dhEsams or holy rivers or such like for jIvAthmAs to worship or have holy bath or meditate on bhagavAn. It also provides all the implements for jIvAthmAs to carry out their activities.

jIvAthmA’s svarUpam is to be different from achith (insentient). achith keeps changing while jIvAthmA doesn’t. achith has no gyAnam (knowledge) while jIvAthmA has. However, jIvAthmA is constantly associated with achith.

jIvAthmA’s sthithi is food and water. jIvAthmA needs a physical body for its existence and body needs food and water. If there is no body, the jIvAthmA can not sustain itself.

jIvAthmA’s pravruththi is to engage in activities which will result in pApa (result of sinful activities) or puNya (result of good activities).

kAlam’s svarUpam is being achith (insentient); without gyAna. It is also called as saththva sUnyam (devoid of saththva)

kAlam’s sthithi is being the driver for chith and achith to change themselves. It will indicate when jIvAthmA will leave the body or when a flower will fall from the plant and dry up.

kAlam’s pravruththi is manifesting itself as second, minute, muhUrththam, day, paksham, mAsam, ayanam, varusham, etc (different measures of time)

svaSEshathaika svabhAva – to be under the control of bhagavAn and be a servitor to him only and to no one else.

prakruthi purusha kAlAthmaka – as seen above, being in the states of prakruthi, jIvAthmA and kAlam, each with its own svarUpam, sthithi and parvruththi.

vividha – of different types

vichithra – wondrous

anantha – without an end

bhOgya – fit to be  enjoyed

bhOkthruvarga – different types of materials available for enjoyment

bhOgOpakaraNa – different implements with which these are employed

bhOgasthAna – space or place where a material is enjoyed

rUpa – leelA vibhUthi has a form composed of all the various things mentioned above

nikhila jagadh udhaya vibhava laya leela – be the creator, protector and destroyer of all the worlds, without leaving anything; doing these as a pastime or play thing.

With this SrI rAmAnuja has completed explaining the meaning of nArAyaNa term. To recap, he surrenders to pirAtti in the first chUrNai. In the next chUrNai, he prays for nithya kainkaryam (everlasting kainkaryam) along with parabhakthi, paragyAna and parama bhakthi (to be in an exalted state when with bhagavAn and to be in highly depressed state when separated from him, to see him in person and to be alive only when with him respectively). Through the 3rd and 4th chUrNais, pirAtti grants all his wishes. In the 5th chUrNai, he finds out who is that person to whom he should surrender. Just as vEdha says that one should meditate on the person who is the sole reason for the creation, protection and destruction of this world, he also looks at who possesses all the great qualities and comes to the conclusion that it is nArAyaNan only, as all beings referred to by the term the nArA: take shelter in him (ayana). He then goes on to explain who all form the nArA: groups and what are the svarUpam, rUpam and guNam of bhagavAn. In this we saw the qualities of bhagavAn, his thirumEni (physical form), his guNAs (divine qualities), his ornaments and his weapons. Then, SrI rAmAnuja speaks about his consorts who are constantly enjoying the qualities and physical form of bhagavAn in all his splendour. He then lists who are all in SrIvaikuNtam (the nithyasUris), what are the features in SrIvaikuNtam, what are the features of the world that he creates/protects/destroys (what we have seen in this part so far). What now remains is the act of surrendering. To facilitate the act of surrendering, he describes various qualities starting from “apAra kAruNya”. In between, he lists 8 qualities. Why should he state these qualities when he knows by now the supreme qualities and nature of the entity that he should surrender himself to? The reason for this is that these qualities supplement the qualities that he is going to state for being necessary to carry out the act of surrendering (starting with “apAra kAruNya“). Also, he has described several qualities of bhagavAn earlier (such as gAmbhIrya, oudArya, mArdhava etc). These qualities are further explained by the 8 qualities that he is now going to describe, starting with sathyakAma, sathya sankalpa etc. Also, in order to get full faith and deep belief in the being to whom we are going to surrender, we should be sure that he possesses all the qualities which would be enablers. These 8 qualities do that job, says SrI rAmAnuja.

From the time that bhagavAn creates the leelA vibhUthi (materialistic world) to the time that the jIvAthma reaches his exalted feet to carry out kainkaryam (service) he controls everything that happens in between through the eight qualities. Let us see what these eight qualities are and how SrI rAmAnuja performed the SaraNAgathi (surrendering) in the next part of chUrNai 5.

Translation by krishNa rAmAnuja dhAsan.

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –

upadhEsa raththina mAlai – 15

Published by:

srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous (ErAr vaikAsi)

pAsuram – 15

uNdO vaikAsi visAkaththukku oppu oru nAL
uNdO satakOparkku oppu oruvar – uNdO
thiruvAimozhikku oppu then kurugaikku uNdO
oru pAr thanil okkum Ur                                                                       15


Word by word meaning

vaikAsi visAkaththukku – For the visAka star day of vaikAsi month
uNdO – is there
oru nAL – any day that is
oppu – equal;
satakOparkku – for nammAzhvAr
uNdO – is there
oruvar – any one who is
oppu – equal;
thiruvAimozhikku – for thiruvAimozhi prabandham
uNdO – is there a prabandham
pAr thanil – in the earth that is
oppu – equal;
then kurugaikku – for AzhvAr thirunagari that is on the south
uNdO – is there
oru Ur – any place that is
okkum – equal;

No is the answer.


He is involving in the abundant experience of talking to himself about the place, time, and the prabandhams divined by the AzhvAr whom he mentioned in previous pAsuram.

uNdo vaikAsi visAkaththukku oppu oru nAL – Is there any day that can equal this divine vaikAsi day that is born to do mangaLAsAsanam, for sarvEsvaran and all his abodes to grow well? The day of birth of emperumAn as said in ‘nee pirandha thiru nannAL [periyAzhvAr thirumozhi 23.8] (the auspicious good day You were born) – can even that equal the day of incarnation of this AzhvAr who is said as ‘krushNa thrushNA thathvam [srI rangarAja sthavam, pUrva sathakam – 6] (AzhvAr could be said to be in the form of love for krishNan)?

There, in krishNan’s birth, only some people here and there like akrUrar, mAlAkArar, kUni, chinthayanthI, or a few such only were reformed to be amicable. Here AzhvAr‘s birth is such that, as emperumAn said starting with ‘thAnaham dhvishatha: krUrAn’ to ‘kshipAmi’ [bhagavath gIthA 16-19] (~ I punish those who disrespect my devotees by pushing them into asura births), even those whom He would reject, it is the day of incarnation of AzhvAr who would create interest in such people toward emperumAn such that they too cannot bear the separation from Him – as AzhvAr said in ‘nin kaN vEtkai ezhuvippanE [thiruviruththam – 16]’ (~will motivate to be thirsty for You).  { that is the greatness here compared to emperumAn‘s incarnation}.

uNdO satakOparkku oppu oruvar – Starting from his incarnation, he was a remover of bad/ignorant minds of such people; having true depth of knowledge – such is the glory of knowledge of AzhvAr; even if inquired in all the worlds do we hear anyone equaling him?

What with food, water, etc., what with ripe fruits, etc., what with ‘appAl mudhalAi ninRa aLappariya Aramudhu [thirunedunthANtakam – 14]’ {here it may mean food that is like nectar} – the samsAris are involved in sustaining, growing, and enjoying with these things; starting from such kind of people, can they ever be compared to this AzhvAr who is of the type ‘nAttArOdu iyal(vu) ozhindhu nAraNanai naNNi [thiruvAimozhi 10.6.2]’ (~ connections with the people of the (material) place got removed, and got nArAyaNan), and ‘ellAm kaNNan [thiruvAimozhi 6.6.1]’ (~ food, water, everything is krishNan for me), and such AzhvAr cannot be equaled by even the nithyasUris.


‘nainAr’ (as referred by the commentator) (azhagiya maNavALap perumAL nAyanAr) divined too – other than nithyasUris (that is, like rishis) “pala sAdhana dhEvathAntharangaLil ivargaL ninaivu pEchchilE thOnRumpadi irukkum [AchArya hrudhayam – 62]” (compared to maharishis whose speeches would indicate that the goal is to reach emperumAn, or that karma/gyAna/bhakthi are the means, or that it is acceptable to pray to the demi-gods, AzhvAr’s speech is that bhagavath kainkaryam is the goal, that emperumAn is the means, and that even forgetfully we should not pray to demi-gods; so they cannot be compared to AzhvAr).

Or, for nithyasUris, that place is like ‘theLi visumbu thirunAdu [thiruvAimozhi 9.7.5] (~ radiant, in knowledge) such that it is amicable for them to enjoy emperumAn all the time. Here, this place is like ‘viNNuLAr perumARkkadimai seyvAraiyum seRum aym pulan ivai [thiruvAimozhi 7.1.6]’ (~ the five senses would trouble even those who are subservient to emperumAn). Such ‘iruL tharumA gyAlam [upadhEsa raththina mAlai – 72] (this world that feeds ignorance), would not make it easy to enjoy emperumAn.

In such a birth, there is only AzhvAr who spends time only in enjoying emperumAn. Isn’t that why it is ‘sudhurlabha:’ (bhagavath gIthA) {Or oruvar uNdAgil aththanai kAN – upadhEsa raththina mAlai – 55}.

– As said in “mARuLadhO immaNNin misai [thiruvAimozhi 6.4.9]” (Is there anyone matching me in this world?), and

– “iniyAvar nigar agal vAnaththE [thiruvAimozhi 4.5.8]” (who would equal me even in that other big world (~when I have been given opportunity to sing thiruvAimozhi on emperumAn)).

So AzhvAr himself divined by his words that there is no equal in both this world and the other world, isn’t it?

When asked: So in this way, if we say satakOpan, he is meant as above everyone, this mahAthmA incarnated and is worshiped by the whole world, and if there is no equal to him or to his grand star day,

then is there anything equal to his words that is thiruvAimozhi and for the place of his incarnation?

Even that is also not there, says maNavALa mAmunigaL, as:

uNdO thiruvAimozhikku oppu then kurugaikku uNdO oru pAr thannil okkum Ur.

uNdO thiruvAimozhikku oppu – AzhvAr who is ‘thirumAlAl aruLap peRRa [thiruvAimozhi 8.8.11)’ (given unblemished knowledge (mayarvaRa mathi nalam (thiruvAimozhi 1.1.1)) by emperumAn), and ‘thirumAlavan kavi [thiruviruththam – 48]’ – his experience of emperumAn did not contain itself like said in ‘suzhi pattOdum [thiruvAimozhi 8.10.5] (like a flood with a vortex), like said in ‘avAvil anthAdhigaLAl ivai Ayiramum [thiruvAimozhi 10.10.11]’ (the thousand pAsurams in anthAdhi style, that came out of devotion) the thiruvAimozhi got caught in AzhvAr’s bhakthi and it incarnated.

Can the words that came out of dharma, strength, knowledge, happiness, etc., match the words of thiruvAimozhi that is out of devotion and is essence of nAlAyira dhivya prabandham?

Other words are like the sound of sea waves (no meaning/use). So, as said in ‘aruL koNdu Ayiram in thamizh pAdinAn [kaNNinuNchiruththAmbu – 8] (~ he sang one thousand sweet pAsurams in beautiful thamizh due to his mercy), this thiruvAimozhi that incarnated due to his kindness/mercy would not be having any equals.

then kurugaikku uNdO oru pAr thanil okkum Ur – Like how there is none equal to AzhvAr in this world or the other world, this place (of his incarnation) also does not have any place that equals it.

Tree in AzhvAr thirunagarI (kurugai) where nammAzhvAr stayed

Even if searched in eighteen worlds, is there any place that equals kurugai vaLampathi? Even if it is there (srIvaikuNtam), it is more like saying together ‘thirunAdu vAzhi then kurugai vAzhi [iyal sARRu]’ (long live srIvaikuNtam long live then kurugai). Shall have to say ‘thirunagarikku oppAriyuNdO’.

It is too divined as ‘ARRil thuRaiyil Uril uLLa vaishamyam vAchAmagOcharam [AchArya hrudhayam 80]’ (~ can’t be said in words the difference between this place and the others).

then kurugai – This place is a jewel for the (difficult?) samsAram, as said in ‘nallAr palar vAzhum kurugUr [thiruvAimozhi 8.2.11]’, and as ‘sayap pugazhAr palar vAzhum thadam kurugUr [thiruvAimozhi 3.1.11]’ – such is the grand kurugUr that is srI nagarI (AzhvAr thirunagarI) (wealthy city), isn’t it?

Also, it is meant as this place is in the southern direction.

Thus maNavALa mAmunigAL divined about this divine star day, about AzhvAr who incarnated, about thiruvAimozhi, and thirunagarI, after considering their unequaled greatness.

This visAka star day is of significance in ikshvAku dynasty as said by noble people, and this AzhvAr also got the same star day of incarnation and greatness as said in ‘rushImjushAmahE [parAnkusa ashtakam – 3] (we prostrate before satakOpa muni).

– – – –

English Translation: raghurAm srInivAsa dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
srIvaishNava education/kids portal –


upadhESa raththina mAlai – Audio

Published by:

ப்ரமேய ஸாரம் – 10 – இறையும் உயிரும்

Published by:

ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ப்ரமேய ஸாரம்

<< 9ம் பாட்டு

பத்தாம் பாட்டு



ஆசார்யன் பகவானுடைய அம்சமாக இருப்பவன் என்று கீழ்ச் சொல்லப்பட்டது. “திருமாமகள் கொழுநன்தானே குருவாகி” என்ற ஞான சாரம் 38ம் பாடலில் கூறப்பட்டதை இங்கு நினைவு கூர்க.

இவ்வாறு ஆசார்யன் பெருமை சொல்லப்பட்டதை அடுத்து இவ்வாச்சார்யன் செய்யும் பேருதவியின் பெருமையை உலகோர் எல்லாம் அறியும்படி மிகத் தெளிவாகக் கூறி முடிக்கப்படுகிறது.

இறையும் உயிரும் இருவர்க்குமுள்ள
முறையும் முறையே மொழியும்- மறையும்
உணர்த்து வாரில்லாத நாளொன்றல்ல ஆன
உணர்த்துவார் உண்டானபோது


இறையும் – “அ”காரப் பொருளான இறைவனையும்

உயிரும் – “ம”காரப் பொருளான ஆன்மாவையும்

இருவர்க்குமுள்ள முறையும் – இவ்விருவர்க்கும் உண்டான (நான்காம் வேற்றுமை உறுப்பால் சொல்லப்பட்ட) இறைமை அடிமை என்னும் உறவு முறையையும்

முறையே மொழியும் – இவ்வுறவையே சிறப்பாக உணர்த்தும்

மறையும் – வேதாசாரமான திருமந்திரத்தையும்

உணர்த்துவார் இல்லா நாள் – உள்ளது உள்ளபடி அறிவிப்பார் இல்லாத காலத்தில்

ஒன்றல்ல – மேலே சொன்ன அனைத்தும் ஒரு பொருளாகத் தோன்றுவதில்லை (இருந்தும் இல்லாதது போல் இருப்பான்)

உணர்த்துவார் – மேற்கூறியபடி திருமந்திரத்தின் பொருளை

உண்டானபோது – ஆசார்யன் அறிவிக்கும் போது

ஆன – ஆகின்ற (இருப்பனவாக)


இந்நூல் முதல் பாடலில் சொல்லப்பட்ட “அ’ காரத்தின் பொருளான நாராயணான இறைவனும் (உயிரும்) மேற்படி பாடலில் “மவ்வானவர்க்கு” என்று சொல்லப்பட்டதன் பொருளான ஆன்மாவும் “இருவருக்குமுள்ள முறையும்” இறைவனுக்கும் ஆன்மாவுக்கும் உண்டான உறவு முறையும்.  இது “அ” காரத்தினுடைய நாலாவது வேற்றுமை உருபின் பொருளாகும். அதாவது, “அகாரத்திற்கு மகாரம்” “தகப்பனுக்கு மகன்” என்பது போல் சொல்லப்படுகிறது. இறைவனுக்கு ஆன்மா என்று உறவு முறையைத் தெரிவிக்கிறது.

“நான்காவதற்கு உருபாகும் கு வ்வே
கோடை பகை நேர்ச்சி தகவு அதுவாதல்
பொருட்டு முறை ஆதியின் இதற்கு இது பொருளே”

என்ற நன்னூல் இலக்கண நூலில் நான்காம் வேற்றுமை உருபான “கு” உருபினுடைய பொருளை விவரிக்கையில் ‘முறை” என்று உறவு முறையைச் சொல்லி இருக்கிறது. ஆகவே அவ்விலக்கணப்படி “அவ்வானவர்க்கு மவ்வானவர்” என்ற தொடரில் உறவு முறை காட்டப்படுகிறது.

முறையே மொழியும் மறையும்: கீழ்ச் சொன்ன உறவு முறையையே முறைப்படி சொல்லுகின்ற வேத முடிவான திருமந்திரம் என்று பொருள். ஞான சாரம் முப்பத்தொன்றாம் (31ம் பாடலில்) “வேதம் ஒருநான்கின் உட்பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்” என்ற இடத்தில் வேதத்தின் உள்ளே சேமித்து வைக்கப்பட்டது என்று இத்திருமந்திரம் வேதத்தில் விழுமியதாகச் சொல்லப்பட்டது. இத்தகைய திருமந்திரமும்.

உணர்த்துவார் இல்லாநாள் ஒன்றல்ல: மேற்கூறிய இறைவனும் ஆன்மாவும் இருவருக்குமுள்ள முறைகளும் என்றைக்கும் இருந்து கொண்டிருந்தாலும் இவற்றை விளக்கி எடுத்துச் சொல்லும்பொழுது தான் இவையெல்லாம் இருக்கின்றனவாக ஆகின்றன. இவற்றை எடுத்துச் சொல்லாத பொது இருந்தும் இல்லாதன போல் ஆகின்றன.

ஆன உணர்த்துவார் உண்டான போது: “ஆன” என்பது வினைச் சொல். இவையெல்லாம் அறிவிப்பார் உண்டான காலத்தில் இருக்கின்றனவாக ஆகின்றன. இவற்றை உணர்த்துவார் ஆர் எனில்? அவரே ஆசார்யர் ஆவார். அதுதான் இந்நூல் முதற் பாடலில் “உவ்வானவர்   உரைத்தார்” என்று கூறப்பட்டது. இதுவே ஆசார்யன் செய்யும் பேருதவியாகும். இதையே “அறியாதன அறிவித்த அத்தா” என்றார் நம்மாழ்வார். “பீதக வாடிப் பிரானார் பிரம குருவாகி வந்து” என்றார் பெரியாழ்வார். இவ்வாறு ஆசார்ய வைபவம் பேசப்பட்டது.

==பிரமேயசாரம் நிறைவடைந்தது-===

===பெரிய ஜீயர் திருவடிகளே சரணம்====

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

ப்ரமேய ஸாரம் – 9 – தத்தம் இறையின்

Published by:

ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ப்ரமேய ஸாரம்

<<< 8ம் பாட்டு

9 ம் பாட்டு

emperumAnAr-embAr உடையவர்எம்பார்

முகவுரை:   கீழ் ‘அவ்வானவர்க்கு’ என்று தொடங்கி ‘வித்தம் இழவு’ என்கிற பாடல் வரை எட்டுப் பாடல்களால் ‘ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்று மூன்று பதங்களாகப் பிரிந்துள்ள திருமந்திரத்தில் சொல்லப்படும் திரண்ட கருத்துக்கள் உரைக்கப்பட்டன.  இதில் அம்மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யனைப் பகவானுடய அவதாரமாக எண்ணி ஈடுபட வேண்டும் என்றும் ,அதற்குத் தகுந்தபடி அவரடி பணிந்து அவருக்குப் பணிவிடைகள் முதலியன செய்ய வேண்டும் என்றும் சாஸ்திரம் கூறியபடி நடந்து கொள்ள வேணும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.     அவ்வாறில்லாமல் ஆசார்யன் நம்மைப்போல் “அவரும் ஒரு மனிதரே” என்று நினைத்து பழிப்பவர்களுக்கும் ஆச்சர்யனின் பெருமையறிந்து பெருமைக்குத்தக்கபடி பணிந்து பணிவிடைகள் செய்பவர்களுக்கும் உண்டான வேறுபாடுகளும் எடுத்துரைக்கப் படுகின்றன. இதனால் ஆச்சர்யனின் சிறப்புக் கூறப்படுவதாயிற்று.

தத்தம் இறையின் வடிவு என்று தாளிணையை
வைத்தவரை வணங்கியராப் – பித்தராய்
நிந்திப்பார்க்குண்டு ஏறா நீணிரயம் நீதியால்
வந்திப்பார்க்கு உண்டு இழியாவான்


தாளிணையை வைத்த – (தன் அறியாமை நீங்கும்படி) தம்முடைய பாதங்களை தன் முடியில் வைத்து அருளின

அவரை – அவ்வாச்சர்யனை

தத்தம் இறையின்  –  “நம்முடைய கடவுள்” என்று அனைவரும் போற்றக்கூடிய

வடிவு என்று – கடவுளின் திருவுருவம் என்று (வணங்கி இருக்க வேண்டும்)

வணங்கியிரா – இவ்வாறு முறைப்படி வணங்கிப் பணியாத

பித்தராய் – உண்மை அறியாதவராய்

நிந்திப்பார்க்கு  – மனிதனாகக் கருதியிருப்பார்க்கு

ஏறா நீள் நிரயம் – கரையேறுவதற்கு அரிதான ஆழமான நரகம் தான்

உண்டு – கிடைக்கும்

நீதியால் – முறை தவறாமல்

வந்திப்பார்க்கு – பணிந்திருப்பார்க்கு

இழியாவான்   – மறு பிறவி இல்லாத

வான் உண்டு  – வைகுந்த நாடு கிடைக்கும்


தத்தம் இறையின் வடிவு என்று: “தம் தம்” என்கிற சொல் ஒன்று வல் ஒற்றாகத் திரிந்து “தத்தம்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது. அவரவர்களுடைய கடவுளின் உருவம் என்று பொருள். அதாவது நாராயணனாகிற கடவுள் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொதுவாயிருத்தலால் அவரவர் தாம் தாம் வணங்கும் பொழுது “நம்முடைய கடவுள்” என்று உறவு சொல்லிப் பற்றலாம். இதனால் நாராயணனாகிற கடவுள் அனைவருக்கும் தலைவனாவான் என்றும் அவனுடைய தோற்றம் மனிதத் தோற்றத்தில் குருவாக வருகிறான் என்றும், அறிவொளியைக் கொடுக்கும் கடவுளே என்றும் சாஸ்திரங்கள் ஆசார்யனைப்  பகவானுடைய தோற்றமாகக் கூறியுள்ளன என்றும் அறிய வேண்டும். ஆகவே அவரவர்கள் தம் தம் ஆசார்யனைக் கடவுளின் தோற்றமாகக் கருத வேண்டும் என்பதாம்.

தாளிணையை வைத்தவவரை: “வில்லார் மணி கொழிக்கும்” என்ற ஞான ஸாரம் 38வது பாடலில் “மருளாம் இருளோட மத்தகத்துத் தந்தாள் அருளாலே வைத்த அவர்” என்று கூறிய வண்ணம் தங்களுடைய அறியாமையாகிற இருள் அகலும்படி தங்கள் முடியில் பாதங்கள் இரண்டையும் அருள் கூர்ந்து அருள் செய்த ஆசார்யன் என்று பொருள்.

வணங்கியிராப் பித்தராய்: அவருடைய அடி பணிந்து அவரைப் பின் சென்று இராத அறிவிலிகளாய் அதாவது அடி பணியாதது மட்டுமில்லாமல் அவரை மனிதனாக எண்ணி இருப்பதுவே பழிப்பகும். ஆச்சர்யனுடைய திருவடிகள் அறியாமையை நீக்கும் என்பதற்கு உதாரணம். “சாயைபோல பாட வல்லார் தாமும் அணுக்கர்களே”  “எம்பாரைச் சிலர் இப்பதத்துக்குப் பொருளென்?” என்று கேட்க, நான் உடையவர் ஸ்ரீ பாதத்திலே இது கேட்டிலேன். ஆகிலும் நீங்கள் கேட்ட  அர்த்தம் போராதென்ன வொண்ணாது”. இப்போதே கேட்டு உங்களுக்குச் சொல்ல வொண்ணாதபடி உடையவரும் திருக்கோட்டியூர் நம்பி ஸ்ரீபாதத்தேற எழுந்தருளினார். ஆகிலும் உங்களுக்கு இப்போதே சொன்னேனாக வேணும் என்று உடையவர் திருவடி நிலைகளை எடுத்துத் தம் திருமுடியிலே வைத்துக் கொண்டு இப்போது உடையவர் எனக்கருளிச் செய்தார், கேட்கலாகாதோ’ என்று ‘பாடவல்லார்-சாயை போல தாமுமணுக்கர்களே ‘ என்றருளிச் செய்தார்.

குருவை மனிதனாக எண்ணிப் பழிப்பவர்களுக்குக் கிடைக்கும் பயன் கூறப்படுகிறது மேல் தொடரால்.

ஏறாநீணிரயம் உண்டு:  (ஏறா – கரை ஏற முடியாத, நீள் -நீண்டதான, நிரயம்- நரகம் உண்டு-கிடைக்கும்) அதாவது குருவை வார்த்தைகளாலே குறைவாகப் பேசுவதல்லாமல் மனிதனாக நினைப்பதுவே அவனை நிந்திப்பதாகும். இப்படி மனிதனாக நினைப்பார்க்கு ஒரு போதும் கரையேற முடியாத ஆழமான நரகம் என்பதாம்.  எமன் தண்டனைக்குட்பட்ட நரகத்தைக் காட்டிலும் வேறுபட்டது. இது என்று குறிக்கப்படுகிறது. எமன் தண்டனையான நரகத்திற்கு விடுதலை “நரகமே சுவர்க்கமாகும்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இங்கு அவ்வாறில்லாமல் விடியா வெந்நரகம் என்று சொன்னபடி தொடர்ச்சியாய் இருந்துவரும்.

இதனால் ஆசார்யனை மனிதனாக என்னும் பெரும்பாவிகள் எக்காலத்திலும் உய்ய மாட்டார்கள். உய்வதற்குத் தகுதியையும் பெறமாட்டார்கள். இப்பிறவிப் பெருங்கடலில் மாறி மாறிச் சுழன்று கொண்டே வருவார்கள் என்பதாம். இதைத் திருவள்ளுவரும் “உறங்குவது போலும் சாக்காடு-உறங்கி விழிப்பது போலும் பிறப்பு” என்று உறங்குவதும் விழித்து எழுவதும் போறதாக்கும் பிறப்பிறப்பு என்றார்.

நீதியால் வந்திப்பார்க்கு உண்டு இழியாவான்: கீழ்க்கூறிய வண்ணம் “தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன் தானே குருவாகித் தன்னருளால் மானிடர்க்க இந்நிலத்தே தோன்றுதலால்”என்று கூறியபடி ஆசார்யனைக் கடவுள் தோற்றமாக நம்பிக்கை வைத்து சாஸ்திர முறைப்படி பணிந்து பின் செல்வர்களுக்கு மீண்டும் பிறப்பில்லாத வைகுந்தப்பதவி கிடைக்கும் என்பதாம்.

(நீதி) ஆசார்யனை வழிபடும் முறை. வந்தித்தல்-வணங்குதல். (இழியாவன்)-மீண்டு பிறப்பில்லாத வைகுந்தம் மீளா நெறி என்பர்.  இதனால் ஆசார்யனுடைய சிறப்புக்களை நன்றாக அறிந்து அவன் திருவடிகளில் அவனைத் தவிர வேறு ஒன்றுமறியாதவராய் “தேவு மற்று அறியேன்” என்று மதுரகவியாழ்வார் நம்மாழ்வாரைப் பற்றி இருந்தது போல குருவைப் பணிந்து வாழும் பெரியோர்கள் (நித்தியர்கள்) வாழுமிடமான திருநாட்டிற்குச் சென்று அங்குள்ளவரோடு கலந்து அவர்களைப் போல இறையின்பம் துய்க்கப் பெறுவார்கள் என்பதாம். இதனால் குருவைத் தெய்வமாக மதித்து குருபக்தியுடையவர்களான அடியார்கள் மீண்டும் பிறப்பில்லாத வீடு பேற்றை அடைவார்கள் என்பது கருத்து.

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

ப்ரமேய ஸாரம் – 8 – வித்தம் இழவு

Published by:

ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ப்ரமேய ஸாரம்

<<< 7ம் பாட்டு

8ம் பாட்டு



இதுவரை “ஓம்” என்ற பிரணவத்தின் கருத்தை “அவ்வானவர் ” குலம் “ஒன்று” “பலங்கொண்டு” என்ற மூன்று பாடல்களாலும் கூறி அடுத்து “நம:” என்கிற பதத்தின் பொருளை “கருமத்தால்” “வழியாவது” “உள்ளபடி உணரில்” ‘இல்லை இருவருக்கும்” என்ற நான்கு பாடால்களாலும் சொல்லிக் கடைசியாக “நாராயணாய” என்னும் சொல்லின் பொருளை இப்பாடலால் கூறுகிறார்.

“நாராயணாய” என்னும் இச் சொல்லுக்குப் பொருளை “நாராயணனுக்கு அடிமை செய்து வாழ்வதுவே பெருவாழ்வு” என்று சொல்லப்படுகிறது. நாராயணனான பரம்பொருளைக் கண்ணாரக் கண்டு இன்புற்று அவ்வின்பம் தவிர வேறு ஒரு இன்பமில்லை என்றிருப்பதுவும் அவனுக்குப் பணி செய்து வாழ்வதுவே லட்சியம் என்றிருப்பதுவும், அவனுக்குச் செய்யும் பணியின் முறைகளை விவரிப்பதுவும், நாராயணாய என்னும் பதத்தில் சொல்லப்படும் பொருட்களாகும். இக்கருத்தை இப்பாடல் சுருக்கமாக எடுத்துக்காட்டுகிறது.

வித்தம் இழவு இன்பம் துன்பம் நோய்வீகாலம்
தத்தமவையே தலையளிக்கும் – அத்தை விடீர்
இச்சியானிச்சியாதேத்த எழில் வானத்து
உச்சியான் உச்சியானால்


வித்தம் – செல்வத்தினுடைய

இழவு  – அழிவும்

இன்பம் – சுகமும்

துன்பம் – துக்கமும்

நோய் – நோய்களும்

வீகாலம் – மரண காலமும்

தத்தம் அவையே – தத்தமது வாழ்வினைப்படியே

தலையளிக்கும் – பயன் தரும்

அத்தை – அதனால் அவற்றைப் பற்றிய சிந்தனையை

விடீர் – விட்டுவிடுவீராக

இச்சியான் – இறை இன்பம் தவிர வேறு எதையும் விரும்பாதவன்

இச்சியாது – வேறு பயனைக் கருதாமல்

ஏத்த – அவனைத் துதி செய்ய

எழில் வானத்து – அழகிய வீட்டுலுகத்தில்

உச்சியான் – மேல்நிலத்தில் இருக்கும் இறைவனுக்கு

உச்சியான் ஆம் – தலையால் தாங்கத் தகுந்த பெருமை உடையவன் ஆவான்


“நாராயணாய” என்னும் பதத்திற்குக் கருத்துக் கூறுகையில் “இளைய பெருமாளைப் போல இருவருமான சேர்த்தியிலே அடிமை செய்கை முறை” என்றும்” அதை நித்யமாகப் பிரார்த்தித்தே பெற வேணும்” என்றும் “உனக்கே  நாம் ஆட்செய்யவேணும்” என்னும்படி வேணும் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதாவது கைங்கர்யம் என்னும் லட்சியத்தை இராமாயணத்தில் இளைய பெருமாள் கடைப் பிடித்துக் காட்டினார். இராமனை உடன் பிறந்த வகைக் கருதாமல் தெய்வமாக எண்ணிப் பணிவிடைகள் செய்தான். இதைக் கம்பன் வாக்கில் காண்போம்.

எந்தையும் யாயும் எம்பிரானும் எம்முனும்
அந்தம் இல் பெருங் குணத்து இராமன் ஆதலால்
வந்தனை அவன் கழல் வைத்தபோது அலால்
சிந்தை வெங் கொடுந்துயர் தீர்கிலேன் “என்பது இலக்குவன் மொழி.

(கம்பராமாயணம் -அயோத்தியா காண்டம் – பள்ளிப்படலம்-58)

அனைத்து உறவும் ராமனே என்றும் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதே தன கடமை என்ற குறிக்கோளுடன் இலக்குவன் இராமன் பின் சென்றான்.

“ஆகாதது அன்றால் உனக்கு அவ்வனம் இவ் அயோத்தி
மாகாதல் இராமன் நம் மன்னவன் வையம் ஈந்தும்
போக உயிர்த்தாயர் நம்பூங்குழல் சீதை- என்றே
ஏகாய்; இனி இவ்வயின் நிற்றலும் ஏதம் ‘ என்றும்

(கம்பராமாயணம் -அயோத்தியா காண்டம் – நகர் நீங்கு படலம் -146)

“பின்னும் பகர்வாள்,”மகனே!இவன் பின் செல்: தம்பி
என்னும்படி அன்று.அடியாரின் இவள செய்தி
மன்னும் நகர்க்கே இவன் வந்திடின் வா அது அன்றேல்
முன்னம் முடி” என்றனள் வார் விழி சோர நின்றாள்”

(கம்பராமாயணம் -அயோத்திய காண்டம் -நகர் நீங்கு படலம்- 147)

என்றும் அவன் தாய் சுமித்திரை கூறினால் என்பது கம்பனின் வாக்கு.

இதில் ‘அடியாரினின் ஏவல் செய்தி” என்று அறிவுறுத்தியது குறிப்பிடித்தக்கது.

அவ்வறிவுரையின்படி அனைத்து உறவுகளையும் துறந்து விட்டு இராமன் பின் சென்று பதினான்கு ஆண்டுகளும் பற்றும் வாழ்நாள் முழுவதும் அடிமையே செய்து வாழ்ந்தான். இதுவே ஒரு ஆன்மா அடைய வேண்டிய லட்சியமாகும். இவ்வடிமையை இறைவனிடம் வேண்டிப் பெற வேண்டும். வேதம் அனைத்துக்கும் வித்தாகும் கோதை தமிழான திருப்பாவையில் முடிந்த பொருளாக “எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உற்றோமே யாவோம் உமக்கே நாம் ஆட் செய்வோம் மற்றை நம் காமங்கள் மாற்று” என்று கூறப்பட்டுள்ளது.’உனக்குப் பனி செய்திருக்கும் தவமுடையேன் “என்றார் பெரியாழ்வார். “ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனை மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்” என்றார் நம்மாழ்வார். “ஆளும் பணியும் அடியேனை கொண்டான்” “உனக்காகத் தொண்டுபட்ட நல்லேனை” என்று கூறினார் திருமங்கை ஆழ்வார்.

ஆகவே ஞானிகளான பெரியார்கள் இவ்வாறு இறைத்தொண்டையே வாழ்க்கையின் லட்சியமாகக் கொண்டார்கள். இவர்களுக்கு இங்கு வாழ்ந்துவரும் நாட்களில் செல்வத்தால் வரும் லாபமும் அதை இழத்தலால் வரும் துன்பங்களும் அவர்களுக்கு இல்லை.”வேண்டேன் மனை வாழ்க்கையை” என்றும் “கூரை சோறு இவை வேண்டுவதில்லை” என்றும் “நீள் செல்வம் வேண்டாதான்” என்றும் ஆழ்வார்களால் துறக்கப்பட்டவைகள். எல்லாம் கண்ணன் என்பது அவர்கள் லட்சியம். அவர்களது லட்சியமான இறைத்தொண்டில் ஈடுபட்டுள்ள மனதை பணம் முதலியன வேதனைக்கு உள்ளாக்கும் அன்றோ. அவற்றால் மனது கலங்காமல் இருந்தால் அன்றோ அடிமையைச் செவ்விதமாகச் செய்ய முடியும்.இந்நிலையில் லட்சியவாதிகள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதை மேலே கூறுகிறார்.

வித்தம் – பணம் அதாவது தங்கம், வெள்ளி முதலியன
இழவு – அவற்றின் அழிவு .அதாவது நிலையில்லாததால்

அவற்றிற்கு வரும் விநாசம்.


“நில்லாதவற்றை நிலையின என்று உணரும்
புல்லறிவாண்மை கடை” என்று இகழ்ந்து பேசினார்.

இன்பம் – இன்பம் தரும் துன்பம் தரும் பொருட்களால் கிடைக்கும் சுகம்
துன்பம் – துன்பம் தரும் பொருட்களின் சேர்க்கையால் வருகின்ற துக்கம்
நோய் – உடலைப் பற்றி வருகின்ற நோய்கள்
வீகாலம் – சரீரத்தினுடைய (உடல்) முடிவு காலம். (வீதல் – முடிதல்) இவை எல்லாவற்றையும்
தத்தம் அவையே – அதற்குக் காரணமான ஊழ்வினைகளே
தலை அளிக்கும் – பக்குவ காலத்தில் பலன் கொடுக்கும். பிறக்கும் பொழுது உடன் வந்ததான வினைகளின் பயன்களைத் துய்க்காமல் எவரும் தப்ப முடியாது அல்லவா. திருவள்ளுவர் ஊழ் என்னும் ஓர் அதிகாரத்தில் கூறினார்.

ஆகூழாழ் தோன்றும் அசைவின்மை கைப்பொருள்
போகூழாற் தோன்றும் மடி”

இதில் செல்வம் கிடைப்பதற்குக் காரணமான ஊழ்வினையால் முயற்சி உண்டாகும். அச்செல்வம் அழியும்போது அதற்குக் காரணமான ஊழ்வினையால் அழிவு உண்டாகும் என்றும்

“பேதைப் படுக்கும் இழவூழ் அறிவகற்றும்
ஆகலூழ்   உற்றக் கடை”

இதில் ஒருவன் எல்லா அறிவையும் பெற்றிருந்தாலும் கைப்பொருளை பறி கொடுக்கும்போது அதற்குக் காரணமான ஊழ்வினை அவனை அந்த நேரத்தில் அறியாதவனாக்கி விடும். ஒருவன் அவ்வளவு அறியாதவனாக இருந்தாலும் பொருள் சேரும் காலம் வரும்போது அவனுடைய அறியாமையை அகற்றிப் பொருள் சேர்வதற்குக் காரணமாகிற அறிவை விரிவு படுத்தும் என்றும், இவ்வாறே கல்வியறிவு பெருகுவதற்கும் சுருங்குவதற்கும் ஊழ்வினையே காரணம் என்றும், செல்வத்திற்கான ஊழ்வினையும் கல்விக்கான ஊழ்வினையும் வெவ்வேறாகும் என்றும், ஊழ்வினை நல்லது தீயதாகவும், தீயது நல்லதாகவும் மாறும் என்றும், இவ்வாறு ஊழ்வினையைப் பற்றி விரிவாகக் கூறியுள்ளார் திருவள்ளுவர். ஆகவே வினைப்பயனால் வருவனவான நன்மை தீமைகளைப் பற்றி அறிவாளிகள் கவலை கொள்ளக் கூடாது

அத்தை விடீர்:

அவற்றில் மனம் வைக்க வேண்டாம் என்று மனதைத் தேற்றுவிக்கிறார். ஊழ்வினைக்குக் கலங்காத அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்தவர்கள் எவ்வாறு இறைத்தொண்டை செய்வார்கள் என்பதைப் பற்றி மேல் தொடர் கூறுகிறது.


செல்வம் முதலிய வேறு பயன்களில் ஒன்றையும் விரும்பாதவன் (இத்தகையவனே இறைத் தொண்டுக்குத் தகுதியுடையவனாவான். “அடக்கரும் புலன்கள் இய்ந்தடக்கி ஆசையாமவை, தொடக்கறுத்து வந்து நின் தொழிற்கண் நின்ற என்னை” என்று இக்கருத்தைத் திருமழிசை ஆழ்வார் எடுத்துரைத்தார்.

இச்சியாதேத்த:   இறைவனைத் துதிப்பவர் அதற்குப் பயனாக வீடு பேற்றையோ,இறைத்தொண்டு முதலியவற்றையோ ஒன்றையும் பயனாகக் கருதாமல் துதிப்பதையே பயனாகக் கருதித் துதிக்க வேண்டும் . “பாவின் இன்னிசை பாடித் திரிவன்” என்று கூறியது போல துதிப்பவர்க்குப் பயன்  வேறொன்றின்மையால் தீவினையேன், வாளா இருந்தொழிந்தேன் கீழ்நாளெல்லாம் , கரந்துருவில் அம்மானை அஞ்ஞான்று பின் தொடர்ந்த ஆழியங்கை அம்மானை யேத்தாது அயர்த்து “(திருவந்தாதி) இவற்றால் இறைவனை ஏத்துதல் கூறப்பட்டன. இங்கு “ஏத்துதல்” என்று வாய்க்குச் சொன்ன பணிபோன்று மனத்தாலும், காயத்தாலும் (உடல்) செய்யும் பணிகட்கும்  ஏற்பப் பொருள் கொள்க. ஆக மனம் முதலிய முக்கரணங்களாலும் அடிமை செய்ய வேண்டும் என்பதாம்.

எழில் வானத்து உச்சியான் உச்சியானாம்: வைகுண்ட மாநகர் என்று சொல்லப்படுகின்ற அழகிய திருநாட்டில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமானுடைய தலையால் தாங்கப் படுபவன் ஆவான். எழில் வானம் என்பது பரமபதத்தை. அது விண்தலை என்று சொல்லப்படும். அங்கிருக்கும் வைகுந்தநாதன் “விண்மீது இருப்பாய்” என்று அழைக்கப்படுவான். அத்தகையவன் இங்கு எழில் வானத்து உச்சியான் என்று சொல்லப்படுகிறான். எழில் வானம் என்பது வேதாந்தத்தில் “பரமாகாசம்” என்ற சொல்லால் சொல்லப்படும் மோட்ச பூமி. அதில் உயர்ந்த நிலம். அவ்வானத்து உச்சி.அதிலிருப்பவன் உச்சியான். எழில் வானத்து உச்சியான் அவ்வைகுண்டநாதன். அவனுடைய தலையால் தாங்கப்படுபவன் தொண்டன். அத்தொண்டனை “உச்சியானுக்கு உச்சியான்” என்று இங்கு நான்காம் வேற்றுமைத் தொகையில் “உச்சியான் உச்சியான்” என்று கூறப்பட்டது.

இறைத் தொண்டில் ஈடுபட்டிருக்கும் தொண்டர்கள் செல்வத்தின் லாப நஷ்டங்கள்,இன்ப துன்பங்கள், நோய்,மரணம் இவற்றை அந்தந்த வினைப் பயனால் வருகின்றன என்று எண்ணிஅவற்றைப் பற்றி சிறிதும் நினையாமல் அவற்றை  உதறி விடுவார்கள். அதனால் அவர்கள் மனம் தூயதாய் இருக்கும். அத்தூய மனத்தில் வேறு பயனை எதையும் விரும்ப மாட்டார்கள்வேறு பயனை எதையும் விரும்பாமல் துதிப்பதையே பயனாகக் கொண்டு துதிப்பார்கள். இத்தகைய அடியார்கள் அழகிய பரமபதத்திற்குச் சென்று அங்கு பரமபதநாதனுடைய தலையால் தாங்கப்படுவர் ஆவார் என்பது கருத்து. இதனால் தொண்டு செய்பவர் ஊழ்வினையால் வரும் நல்லன தீயனவற்றில் மனம் வைக்காமலும் தொண்டையே பயனாகக் கருதித் தொண்டு செய்ய வேணும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

துதிப்பதற்காகவே இருக்க வேண்டும், வேறு பயன் இருக்கலாகாது என்பது தான் பொருள் . இறைவனைத் துதிப்பது, இறைத் தொண்டாகும். மனம் மொழி மெய் என்னும் முக்காரணங்களாலும் செய்யும் தொண்டுகளில் துதித்தல் வாய்மொழித் தொண்டாகும். வாய்க்கு இதுவே பயனாக இருக்க வேண்டும். செம்பொருள் கண்டார் வாய்ச்சொல் என்னும் திருக்குறள் தொடரில் “வாய்ச்சொல்” என்பதற்கு “வாய்” என வேண்டாது கூறினார். “தீயசொல் பயிலாமை என்பது அறிவித்தற்கு “என்று பொருள் கூறியது காண்க. தற்கு உதாரணமாக நாலாயிர திவ்யப்ப்ரபந்தப் பாடல்கள் காணலாம்.

பாட்டு – பாட்டு எண்

  1. வாய் அவனையல்லது வாழ்த்தாது – 209
  2. நாக்கு நின்னையல்லால் அறியாது – 433
  3. எத்துகின்றோம் நாத்தழும்ப – 1863
  4. நாத்தழும்ப நாராயணா என்றழைத்து – 561
  5. இரவு நண்பகலும் விடாது என்றும் ஏத்துதல் மனம் வைம்மினோ – 2954
  6. பேசுமின் கூசமின்றி – 3681
  7. வாயினால் பாடி – 478

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –