Category Archives: thiruvAimozhi nURRandhAdhi

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 91 – 100

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 81 – 90

தொண்ணூற்றொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானால் நாள் குறிக்கப்பட்டு, எம்பெர்ருமானுடன் சேர்ந்து பரமபதத்துக்குச் செல்லத் தொடங்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

தாள் அடைந்தோர் தங்கட்குத் தானே வழித் துணையாம்
காளமேகத்தை கதியாக்கி – மீளுதலாம்
ஏதமிலா விண்ணுலகில் ஏக எண்ணும் மாறன் என
கேதம் உள்ளதெல்லாம் கெடும்

தன் திருவடிகளில் சரணடைந்தவர்களுக்கு எம்பெருமான் தானே இறுதிப் பயணத்தில் துணையாக இருக்கிறான். ஆழ்வார் அந்தக் காளமேகம் எம்பெருமானையே வழித்துணையாகக் கொண்டு, திரும்பி வரும் குற்றம் இல்லாத பரமபதத்தைச் சென்றடைய எண்ணினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை நினைக்கவே எவையெல்லாம் துயரங்கள் என்று நினைக்கிறோமோ அவையெல்லாம் நசிக்கும்.

தொண்ணூற்றிரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பரமபதத்தில் செய்யும் கைங்கர்யத்தைத் திருவனந்தபுரத்தில் செய்ய ஆசைப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கெடும் இடர் வைகுந்தத்தைக் கிட்டினாற்போல்
தடமுடை அனந்தபுரம் தன்னில் – பட அரவில்
கண்துயில் மாற்கு ஆட்செய்யக் காதலித்தான் மாறன் உயர்
விண்தனில் உள்ளோர் வியப்பவே

சிறந்த பரமபதத்தில் இருக்கும் நித்யஸூரிகள் வியக்கும்படி ஆழ்வார் பணங்களுடன் கூடிய ஆதிசேஷனில் சயனித்துக்கொண்டிருக்கும் எம்பெருமானுக்கு, பரந்த திருவனந்தபுரத்தில், துக்கமே இல்லாத பரமபதத்தை அடைந்து செய்யும் கைங்கர்யத்தைச் செய்ய ஆசைப்பட்டார்.

தொண்ணூற்றுமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை ஏன் தன் விருப்பத்து மாறாக ஸம்ஸாரத்தில் வைத்திருக்கிறான் என்ற ஸந்தேஹத்தை ஸர்வேச்வரன் போக்கியதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வேய்மரு தோளிந்திரைகோன் மேவுகின்ற தேசத்தைத்
தான் மருவாத் தன்மையினால் தன்னை இன்னும் – பூமியிலே
வைக்குமெனச் சங்கித்து மால் தெளிவிக்கத் தெளிந்த
தக்க புகழ் மாறன் எங்கள் சார்வு

ஸ்ரீமந் நாராயணன் வசிக்கும் திவ்ய லோகத்தை அடையாமல், பலம் வாய்ந்த மூங்கிலைப் போன்ற தோளை உடைய ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியின் கேள்வன், ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்ட தேவையில்லாத ஸந்தேஹமான “எம்பெருமான் இன்னும் என்னை ஸம்ஸாரத்தில் வைத்திருக்கிறானே” என்பதைப் போக்கினான். இப்படித் தகுந்த புகழை உடைய ஆழ்வாரே நமக்குப் புகல்.

தொண்ணூற்றுநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், முன்பு உபதேசித்த பக்தி யோகம் தன் பலத்துடன் சேர்வதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

சார்வாகவே அடியில் தான் உரைத்த பத்தி தான்
சீரார் பலத்துடனே சேர்ந்ததனை – சோராமல்
கண்டுரைத்த மாறன் கழலிணையே நாள் தோறும்
கண்டுகக்கும் என்னுடைய கண்

எல்லோராலும் கைக்கொள்ள வேண்டிய, திருவாய்மொழி 1.2 “வீடுமின்” பதிகத்தில் ஆழ்வார் முன்பு அருளிச்செய்த பக்தியைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டு, அது ப்ரபத்தியான சிறந்த பலத்துடன் சேர்வதை ஒன்று விடாமல் அருளிச்செய்தார். ஒவ்வொரு நாளும், என்னுடைய கண்கள் இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளையே ஆனந்தத்துடன் காணும்.

தொண்ணூற்றைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அடியார்கள் எம்பெருமானுடன் செய்யும் பரிமாற்றங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கண்ணன் அடியிணையில் காதலுறுவார் செயலை
திண்ணமுறவே சுருங்கச் செப்பியே – மண்ணவர்க்குத்
தான் உபதேசிக்கைத் தலைக் கட்டினான் மாறன்
ஆன புகழ் சேர் தன்னருள்

பெருமை படைத்த ஆழ்வார், தன்னுடைய கருணையால் அடியார்கள் எம்பெருமானின் திருவடிகளை நோக்கிச் செய்யும் செயல்களைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்து, அது இவ்வுலகில் உள்ள ஆத்மாக்களின் நெஞ்சில் நிலைபெற்றிருக்கும்படிச் செய்து, தான் மற்றவர்களுக்கு உபதேசம் செய்வதை முடித்தருளினார்.

தொண்ணூற்றாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன் (ஆழ்வாரின்) ஆணைக்கிணங்கத் தன்னைப் பரமபதத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல விரையும் எம்பெருமானைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அருளால் அடியில் எடுத்த மாலன்பால்
இருளார்ந்த தம்முடம்பை இச்சித்து – இருவிசும்பில்
இத்துடன் கொண்டேக இவர் இசைவு பார்த்தே இருந்த
சுத்தி சொல்லும் மாறன் செஞ்சொல்

முதலிலே தன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையினாலே ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வாரை ஸம்ஸாரத்திலிருந்து எடுத்தருளினான்; ஆழ்வாருடைய பரிசுத்தமான ஸ்ரீஸூக்திகள் அவருடைய அஜ்ஞானத்தால் நிறைந்த இந்தச் சரீரத்துடன் அழைத்துப் போக அவரின் அனுமதியை நோக்கிக் காத்திருக்கும் இப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனின் சுத்தியை வெளியிடும்.

தொண்ணூற்றேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் தன் சரீரத்தில் ஆசைகொண்டதையும் “என்னை விரோதியான இந்தச் சரீரத்தில் இருந்து விடுவிக்கவும்” என்று இதில் ஆசையை விடும்படிச் செய்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

செஞ்சொற்பரன் தனது சீராரும் மேனி தனில்
வஞ்சித்துச் செய்கின்ற வாஞ்சைதனின் – விஞ்சுதலைக்
கண்டவனைக் கால்கட்டிக் கை விடுவித்துக் கொண்ட
திண்திறல் மாறன் நம் திரு

வேதத்தின் குறிக்கோளான, நேர்மையான பேச்சுக்களை உடைய பரமபுருஷன் ஞானம் முதலிய குணங்களால் நிறைந்த ஆழ்வாரின் திருமேனியின் மேல் மிகுதியான, கள்ளத்தனமான ஆசை கொண்டிருந்தான். இதைக் கண்ட, திடமான பலம் பொருந்திய ஆழ்வார், எம்பெருமானின் திருவடிகளைப் பிடித்து, தன் சரீரத்தை விடுவித்துக்கொண்டார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரே நம் செல்வம்.

தொண்ணூற்றெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானை “அநாதிகாலமாக என்னைக் கைவிட்ட நீ, இப்பொழுது என்னைக் கைக்கொண்ட காரணம் என்?” என்று கேட்க அதற்கு எம்பெருமான் பதிலற்று இருப்பதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

திருமால் தன் பால் விருப்பம் செய்கின்ற நேர் கண்டு
அருமாயத்து அன்று அகல்விப்பானென்? – பெருமால் நீ
இன்றென்பால் செய்வான் என்னென்ன இடருற்று நின்றான்
துன்னு புகழ் மாறனைத் தான் சூழ்ந்து

ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் விஷயத்தில் கொண்டிருக்கும் சிறந்த ஈடுபாட்டைக் கண்ட, மிகப் பெருமை வாய்ந்த ஆழ்வார் எம்பெருமானை “எம்பெருமானே! அநாதி காலமாக என்னை ஏன் ஸம்ஸாரத்தில் வைத்து உன்னிடமிருந்து தள்ளி வைத்திருந்தாய்? இப்பொழுது என்னிடம் இவ்வளவு அன்பு காட்டுவது ஏன்?” என்று கேட்க, இதற்குப் பதில் இல்லாத எம்பெருமான் வருத்தத்துடன் பவ்யமாக இருந்தான்.

தொண்ணூற்றொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் தனக்குக் கிடைத்த வரவேற்பை எம்பெருமான் காட்டிக் கொடுக்க, அதை அனுபவித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

சூழ்ந்து நின்ற மால் விசும்பில் தொல்லை வழி காட்ட
ஆழ்ந்து அதனை முற்றும் அனுபவித்து – வாழ்ந்து அங்கு
அடியருடனே இருந்தவாற்றை உரை செய்தான்
முடி மகிழ் சேர் ஞான முனி

எம்பெருமான் ஆழ்வாரைச் சூழ்ந்து நின்று, பரமபதத்தை அடைவிக்கும் பழையதான அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க, திருமுடியில் வகுள மாலையைச் சூடியிருக்கும் ஞான முனியான ஆழ்வார், அங்கே ஆனந்த ஸாகரத்தில் மூழ்கியிருந்ததை முழுவதும் அனுபவித்து, அங்கே ஆனந்தமாக ஒரு பாரமும் இல்லாமல் கருடர் விஷ்வக்ஸேனர் முதலிய அடியார்களுடன் வாழ்ந்ததை அருளிச்செய்தார்.

நூறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பரமபக்தியால் உயர்ந்த குறிக்கோளை அடைந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

முனி மாறன் முன்பு உரை செய் முற்றின்பம் நீங்கி
தனியாகி நின்று தளர்ந்து – நனியாம்
பரம பத்தியால் நைந்து பங்கயத் தாள் கோனை
ஒருமையுற்றுச் சேர்ந்தான் உயர்ந்து

முனிவரான ஆழ்வார், முன்பு கண்ட ஆனந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, வருத்தத்துடன் தனியாக இருந்தார். நன்கு வளர்ந்த பரமபக்தியால் பரிபக்குவத்தை அடைந்து, ச்ரிய:பதியுடன் தன் திருவுள்ளத்தில் ஒன்றுபட்டு, நித்யஸூரிகளின் பெருமையை அதனால் அடைந்து, பிராட்டியும் எம்பெருமானும் ஆன சேர்த்தியை நேரில் கண்டு, அவர்களுக்குத் தொண்டு செய்யப் பெற்றார்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-91-100-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 91 – 100

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Ninety first pAsuram  – (thALadaindhOr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of setting out to ascend to paramapadham along with emperumAn’s company, having been given the final date and is mercifully explaining it.

thAL adaindhOr thangatkuth thAnE vazhith thuNaiyAm
kALamEgaththaik kadhiyAkki mILudhalAm
EdhamilA viNNulagil Ega eNNum mARan enak
kEdham uLLadhellAm kedum

emperumAn is the companion in the final journey for those who surrendered unto his divine feet. Everything known as sorrow will be destroyed as we think about AzhwAr as the one who mercifully thought to ascend to paramapadham which is free from the fault of anyone returning [to samsAram from there] having such emperumAn who is like a dark cloud as the protector for the path.

Ninety second pAsuram – (kedumidar…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of desiring to perform kainkaryam that is done in paramapadham, in thiruvananthapuram and is mercifully explaining it.

kedumidar vaigundhaththaik kittinAppOlE
thadamudai anandhapuram thannil padavaravil
kaNduyil mARkAtcheyyak kAdhaliththAn mARan uyar
viNdanil uLLOr viyappavE

To the wonder of nithyasUris who are in the great parampadham, AzhwAr desired to serve emperumAn who is mercifully resting on the matress of AdhiSEsha, who has hoods, in the vast thiruvananthapuram, as if he had reached and engaged in service in SrIvaikuNtam, which is free of any sorrow.

Ninety third pAsuram – (vEymaruthOL…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of having his doubt clarified by sarvESvaran on why he placed AzhwAr in samsAram against his desire and is mercifully explaining it.

vEy maru thOL indhirai kOn mEvuginRa dhEsaththai
thAn maruvAth thanmaiyinAl thannai innam bUmiyilE
vaikkum enach changiththu mAl theLivikkath theLindha
thakka pugazh mARan engaL sArvu

Having not reached the abode where Sriman nArAyaNa, the lord of SrI mahAlakshmi, who is having bamboo like strong shoulders, is mercifully residing, AzhwAr unnecessarily doubted “emperumAn will place me in this samsAra still” and acquired clarity by the clarification given by emperumAn. Such AzhwAr who has matching fame, is our refuge.

Ninety fourth pAsuram – (sArvAgavE…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of previously instructed bhakthi [yOgam] culminating in its result and is mercifully explaining it.

sArvAgavE adiyil thAnuraiththa paththidhAn
sIrAr palaththudanE sErndhadhanaich chOrAmal
kaNduraiththa mARan kazhaliNaiyE nAdORum
kaNdugakkum ennudaiya kaN

Knowing about the manner in which bhakthi which was mercifully explained by him previously in thiruvAimozhi 1.2 “vIdumin“, which is to be pursued by all and which culminated in prapaththi, the best result, AzhwAr mercifully explained without skipping anything. Everyday, my eyes will joyfully see such AzhwAr’s divine feet only.

Ninety fifth pAsuram – (kaNNan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of the interactions of devotees towards emperumAn and is mercifully explaining it.

kaNNan adi iNaiyil kAdhal uRuvAr seyalaith
thiNNam uRavE surungach cheppiyE maNNavarkkuth
thAn upadhEsikkai thalaikkattinAn mARan
Ana pugazh sEr than aruL

The glorious AzhwAr, with his grace, briefly and mercifully explained the act of the devotees towards emperumAn’s divine feet, to make it remain firmly in the hearts of all the AthmAs in this world and concluded his task of instructing others.

Ninety sixth pAsuram – (aruLAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn who is urging to carry AzhwAr to paramapadham, doing it as per the orders of AzhwAr and is mercifully explaining it.

aruLAl adiyil eduththa mAl anbAl
iruLArndha tham udambai ichchiththu iruvisumbil
iththudan koNdu Ega ivar isaivu pArththE irundha
suththi sollum mARan senjol

sarvESvaran lifted AzhwAr from samsAram to start with, with his causeless mercy; AzhwAr’s divine words will reveal such sarvESvaran’s purity of awaiting AzhwAr’s permission to carry AzhwAr with this body to paramapadham, desiring for AzhwAr’s body which is filled with ignorance.

Ninety seventh pAsuram – (senjol…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn being desirous of AzhwAr’s body and making him give up on that by requesting “Please relieve me from this body which is an obstacle” and is mercifully explaining it.

senjoRparan thanadhu sIrArum mEni thanil
vanjiththuch cheyginRa vAnjaidhanin vinjudhalaik
kaNdavanaik kARkattik kai viduviththuk koNda
thiNdiRal mARan nam thiru

paramapurusha who is the object of vEdham which has honest words had abundant, mischievous desire towards AzhwAr’s divine form which is filled with qualities such as gyAna etc. Seeing that, AzhwAr who has firm strength, relieved himself holding on to emperumAn’s divine feet. Such AzhwAr is our wealth.

Ninety eighth pAsuram – (thirumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of forcefully asking emperumAn “Why did you, who are accepting me now, not do so since time immemorial?” and emperumAn having no answer for that and is mercifully explaining it.

thirumAl thampAl viruppam seyginRa nEr kaNdu
arumAyaththanRagalvippAn en perumAl nI
inRenpAl seyvAnen enna idaruRRu ninRAn
thunnu pugazh mARanaith thAn sUzhndhu

Seeing the great attachment of SrIman nArAyaNa towards him, the greatly glorious AzhwAr asked emperumAn “Oh emperumAn! Why did you keep me in samsAram since time immemorial and push me away? Why are you showing great attachment towards me now?” empeumAn humbly remained in grief due to not having an answer for that question.

Ninety ninth pAsuram – (sUzhndhu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of enjoying the welcome given in archirAdhi mArgam (the luminous path towards paramapadham) as shown by emperumAn and is mercifully explaining it.

sUzhndhu ninRa mAl visumbil thollai vazhi kAtta
Azhndhu adhanai muRRum anubaviththu vAzhndhangu
adiyarudanE irundh ARRai urai seydhAn
mudi magizh sEr gyAna muni

As emperumAn surrounded AzhwAr and stood, and showed the ancient path of archirAdhi mArgam leading to paramapadham, AzhwAr, the gyAna muni (wise sage), who has vakuLa garland on his divine head, mercifully spoke about being immersed in the ocean of joy there, enjoying it fully, living there and the way he remained blissfully, without any burden, along with devotees such as garuda, vishvaksEna et al.

Hundredth pAsuram – (munimARan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of reaching the ultimate goal with the help of paramabhakthi (the last stage before attaining bhagavAn) and is mercifully explaining it.

muni mARan munburai sey muRRinbam nIngi
thaniyAgi ninRu thaLarndhu naniyAm
parama paththiyAl naindhu pangayaththAL kOnai
orumai uRRuch chErndhAn uyarndhu

AzhwAr, who is a meditator, being relieved of all the joys he mercifully said to have attained previously, stood alone with sorrow. Being well matured, due to the well developed parama bhakthi, having Sriya:pathi in harmony in his divine heart, having attained the greatness of nithyasUris due to that, had prathyaksha sAkshAthkAram (real vision for the external eyes) and got to serve in the togetherness of the divine couple.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 81 – 90

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Eighty first pAsuram  – (koNda…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of instructing others to leave the sOpAdhika bandhus (worldly relatives) and hold on to nirupAdhika bandhu (bhagavAn who is the natural relative) and is mercifully explaining it.

koNda peNdir thAn mudhalAk kURum uRRAr kanmaththAl
aNdinavar enRE avarai vittuth thoNdarudan
sErkkum thirumAlaich chErum enRAn Arkkum idham
pArkkum pugazh mARan paNdu

AzhwAr who is having the glories of trying to do good only even for the ignorant ones, mercifully instructed to leave aside all those incidental relatives such as accepted wife et al, who came into existence based on karma previously and reach Sriya:pathi who unites those who surrender unto him with his devotees.

Eighty second pAsuram – (paNdai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeking to perform all bandhu kruthyam (service done by all relatives) to bhagavAn and is mercifully explaining it.

paNdai uRavAna paranai puLingudikkE
kaNdu enakku ellA uRavin kAriyamum thaNdaRa nI
seydharuL enRE irandha sIr mARan thAL iNaiyE
uy thuNai enRuLLamE Or

AzhwAr, having worshipped emperumAn in thiruppuLingudi, prayed to him, who has eternal relationship, saying “you should grant me the tasks relating to all types of relationships, without a break”. Oh heart! Think of both the divine feet of such SrI SatakOpa as the help for us to be uplifted.

Eighty third pAsuram – (OrAnIr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being immersed in emperumAn’s Seela guNam (the quality of simplicity) and is mercifully explaining it.

OrA nIr vENdinavai uLLadhellAm seyginREn
nArAyaNan anRO nAn enRu pEruRavaik
kAtta avan seelaththil kAl thAzhndha mARan aruL
mAttividum nam manaththumai

emperumAn said “I will fulfil whatever you analysed and desired. Am I not nArAyaNa who is omnipotent?” and manifested his all types of relationships [with AzhwAr] and AzhwAr became immersed in such emperumAn’s Seela guNam. Such AzhwAr’s mercy will eliminate the ignorance in our heart.

Eighty fourth pAsuram – (maiyAr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out to see the emperumAn who is having a distinguished form and is mercifully explaining it.

maiyAr kaN mA mArbil mannum thirumAlai
kai Azhi sangudanE kANa eNNi meyyAna
kAdhaludan kUppittuk kaNdugandha mARan pEr
Odha uyyumE innuyir

AzhwAr called out with real desire, considering to see Sriya:pathi who has periya pirAttiyAr having eyes which are decorated with black-pigment, permanently residing on his divine chest, and who has the thiruvAzhi (divine chakra, disc) and thiruchchangu (divine Sankha, conch), which fill his divine hands. Having seen as desired, AzhwAr became joyful. As the divine names of such AzhwAr are recited, the distinguished AthmA will be uplifted.

Eighty fifth pAsuram – (innuyir…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being tormented by entities which remind emperumAn and is mercifully explaining it.

innuyir mAl thORRinadhu ingen nenjil enRu kaNNAl
anRavanaik kANa eNNi AN peNNAyp pinnai avan
thannai ninaivippavaRRAl thAn thaLarndha mARan
uLLum avarkku uLLam urugum

AzhwAr having seen sarvESvaran who is his sustainer and who appeared in this state in his heart, desired to see him physically then, with the external eyes; he lost his masculinity and attained femininity. Further, he became weakened by those entities such as the group of clouds which reminded him about emperumAn. The hearts of those who meditate upon such AzhwAr’s krupai, will melt.

Eighty sixth pAsuram -(urugumAl …) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sorrowfully meditating upon emperumAn’s auspicious qualities and is mercifully explaining it.

urugumAl en nenjam un seyalgaL eNNi
perugumAl vEtkai enap pEsi maruvuginRa
innAppudan avan sIrEyndhuraiththa mARan sol
en nAch chollAdhiruppadhu engu

AzhwAr mercifully said “My heart is melting thinking about your activities; further, my desire increased greatly” and with anguish, mercifully spoke about his quality of being a lover, to have it firmly in the divine heart. How will my tongue not recite such AzhwAr’s divine words?

Eighty seventh pAsuram – (engAdhalukku…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of AzhwAr mercifully sending message to emperumAn depending on his physical beauty and is mercifully explaining it.

engAdhalukkadi mAl Eyndha vadivazhagu enRu
angAdhu paRRAsA AngavanpAl engum uLLa
puLLinaththaith thUdhAgap pOgavidu mARan thAL
uLLinarkkuth thIngai aRukkum

AzhwAr, saying “the reason for my love is sarvESvaran’s natural, matching physical beauty”, in that state, considering that physical beauty as the hold, sent the flocks of birds which are present everywhere, as messengers towards him, there. The evils of those who meditated upon such AzhwAr’s divine feet, will be destroyed.

Eighty eighth pAsuram – (aRukkum…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being unable to wait until the messengers return and desiring with the thought “we should reach thirunAvAy” and is mercifully explaining it.

aRukkum idar enRu avanpAl Angu vitta thUdhar
maRiththu varap paRRA manaththAl aRap padhaRich
cheyya thirunAvAyil sella ninaindhAn mARan
maiyalinAl seyvaRiyAmal

AzhwAr sent messengers to emperumAn thinking “he will eliminate our sorrows”. With the divine heart which is unable to bear the delay in the return of the messengers, without knowing what to do, urging greatly due to bewilderment, AzhwAr set out to go to the distinguished thirunAvAy.

Eighty ninth pAsuram – (malladimai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of his intent during an evening time and is mercifully explaining it.

malladimai seyyunAL mAl thannaik kEtka avan
sollum aLavum paRRAth thonnalaththAl selginRa
ARRAmai pEsi alamarndha mARan aruL
mARRAgap pOgum enRan mAl

AzhwAr asked sarvESvaran “When is my day for performing complete kainkaryam to you?” and due to the natural bhakthi, being unable to remain patient until he responded, mercifully spoke about his unbearability and became sorrowful. By such AzhwAr’s mercy which is the opposite of my ignorance, my ignorance will be eliminated.

Ninetieth pAsuram – (mAlumadhu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of instructing others after receiving the final date of his liberation and is mercifully explaining it.

mAl umadhu vAnjai muRRum mannum udambin mudivil
sAla naNNich cheyvan enath thAn ugandhu mElavanaich
chIrAr kaNapuraththE sErum enum sIr mARan
thArAnO nandhamakku thAL

sarvESvaran said to AzhwAr “With complete dedication, I will fulfil all your wishes at the end of this body which is together with AthmA”; AzhwAr who has qualities such as gyAnam etc, being blissful “Go to thirukkaNNapuram and surrender unto the supreme lord there”; for us, will such AzhwAr not bless with his divine feet?

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 71 – 80

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 61 – 70

எழுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களையும் உண்மை நிலையையும் ஸந்தேஹப்பட்டு, அந்த ஸந்தேஹங்கள் தீரப்பெற்ற ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

தேவன் உரை பதியில் சேரப் பெறாமையால்
மேவும் அடியார் வசனாம் மெய்ந்நிலையும் – யாவையும்
தானாம் நிலையும் சங்கித்து அவை தெளிந்த மாறன் பால்
மாநிலத்தீர்! நங்கள் மனம்

திருவாறன்விளையில் இருக்கும் எம்பெருமானுடன் கூடி அவனுக்குத் தொண்டு செய்ய முடியாததால், எம்பெருமான் அடியார்களிடத்தில் அடிபணிந்திருக்கும் தன்மையையும், சேதனாசேதனங்கள் தான் என்று சொல்லும்படி இருக்கையையும், தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்ட ஆழ்வார், அந்த ஸந்தேஹங்கள் நீங்கப் பெற்றார். இப்பரந்த உலகில் வாழ்பவர்களே! நம் நெஞ்சம் அவ்வாழ்வாரிடத்தில் லயித்து இருக்கும்.

எழுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா மற்றும் ஆத்மாவின் உடைமைகளில் தனக்கு ஆசை இல்லாததை அறிவித்த ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நங்கருத்தை நன்றாக நாடி நிற்கும் மால் அறிய
இங்கிவற்றில் ஆசை எமக்குளதென்? – சங்கையினால்
தன் உயிரில் மற்றில் நசை தான் ஒழிந்த மாறன் தான்
அந்நிலையை ஆய்ந்துரைத்தான் அங்கு

முற்றும் உணர்ந்த எம்பெருமான், ஆழ்வாரின் நெஞ்சை நன்றாக ஆராய, ஆழ்வாரும் தனக்கு இவ்வுலகில் ஈடுபாடு இருக்குமோ என்று தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்டு, தன்னைப்பற்றியும் தன் உடைமைகளைப்பற்றியும் நன்கு ஆராய்ந்து, தனக்கு அவற்றில் விருப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, தான் உணர்ந்ததை அவனுக்கு அறிவித்து அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வார் எம்பெருமானுக்குப் பரிவுகாட்ட யாரும் இல்லை என்று வருந்த, எம்பெருமான் தனக்குப் பரிவு காட்டுபவர்கள் உள்ளனர் என்பதைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அங்கமரர் பேண அவர் நடுவே வாழ் திருமாற்கு
இங்கோர் பரிவரிலை என்றஞ்ச – எங்கும்
பரிவருளர் என்னப் பயம் தீர்ந்த மாறன்
வரிகழல் தாள் சேர்ந்தவர் வாழ்வார்

மங்களாசாஸனம் செய்யும் நித்யஸூரிகள் நடுவில் பரமபதத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ச்ரிய:பதியான எம்பெருமானுக்கு இந்த ஸம்ஸாரத்தில் மங்களாசாஸனம் செய்பவர்கள் இல்லை என்று ஆழ்வார் பயந்தார். எம்பெருமான் “எனக்காகப் பரிவு காட்டுபவர்கள் எங்கும் உளர்” என்று சொல்ல, ஆழ்வாரின் பயம் நீங்கியது. வரிகள் பொருந்திய சதங்கைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைபவர்கள் உஜ்ஜீவனத்தை அடைவர்.

எழுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வீரம், சௌர்யம் முதலிய குணங்களையும் சாபம் மற்றும் அனுக்ரஹத்தைக் கொடுக்கக்கூடியவர்களுடன் சேர்ந்து இருக்கும் தன்மையையும் அவன் காட்டக் கண்டு, பயமற்றுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வாராமல் அச்சம் இனி மால் தன் வலியினையும்
சீரார் பரிவருடன் சேர்த்தியையும் – பாரும் எனத்
தான் உகந்த மாறன் தாள் சார் நெஞ்சே! சாராயேல்
மானிடவரைச் சார்ந்தது மாய்

ஆழ்வாருக்கு இன்னமும் இருக்கும் பயத்தைப் போக்க ஸர்வேச்வரன் தன் வீரம் முதலிய குணங்களையும், தான் சிறந்த அடியார்களுடன் இருப்பதையும் “பாரும்” என்று சொல்லிக் காட்ட, அவற்றைக் கண்ட ஆழ்வார் மிகவும் மகிழ்ந்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைவாயாக; அடையவில்லை என்றால், ஸம்ஸாரிகளை அடைந்து, நசித்துப் போ.

எழுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வடிவழகை அனுபவிக்கமுடியாமல் மிகவும் வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயன் வடிவழகைக் காணாத வல்விடா
யாய் அதற விஞ்சி அழுது அலற்றும் – தூய புகழ்
உற்ற சடகோபனை நாம் ஒன்றி நிற்கும் போது பகல்
அற்ற பொழுதானது எல்லியாம்

ஸர்வேச்வரனின் திருமேனி அழகைக் கண்டு அனுபவிக்க முடியாததால் மிகுந்த துயரத்தை அடைந்த ஆழ்வார், அந்த வருத்தம் மிகவும் அதிகமாகி, அழுது, எம்பெருமானை ஒரு க்ரமமில்லாமல் கூப்பிட்டார். இப்படிப்பட்ட பரிசுத்தமான பெருமைகளை உடைய ஆழ்வாருடன் கூடி இருக்கும்பொழுது அது பகல், இந்த அனுபவத்திற்குத் தடை வந்தால் அது இருண்ட இரவு.

எழுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வாரின் துயரத்தைப் போக்க, எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு மிக அருகில் வந்து ஆழ்வாருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எல்லி பகல் நடந்த இந்த விடாய் தீருகைக்கு
மெல்ல வந்து தான் கலக்க வேணும் என – நல்லவர்கள்
மன்னு கடித்தானத்தே மால் இருக்க மாறன் கண்டு
இந்நிலையைச் சொன்னான் இருந்து

ஸர்வேச்வரன் மெதுவே வந்து, பல இரவுகளும் பகல்களுமாக ஆழ்வாருக்கு இருந்த வருத்தத்தைப் போக்குவதற்காக, சிறந்த வைதிகர்கள் வாழும் திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளினான். அதைக் கண்ட ஆழ்வார் நிலைபெற்று, எம்பெருமானைப் பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாரின் கருத்தைப் பின்பற்றி அவருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இருந்தவன் தான் வந்து இங்கு இவர் எண்ணம் எல்லாம்
திருந்த இவர் தம் திறத்தே செய்து – பொருந்தக்
கலந்து இனியனாய் இருக்கக் கண்ட சடகோபர்
கலந்த நெறி கட்டுரைத்தார் கண்டு

திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வார் இருப்பிடம் வந்து, ஆழ்வாரின் ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்து, கருணையைப் பொழிந்து ஆழ்வாருடன் ஒரு நீராகக் கலந்தான். அதன்பின் எம்பெருமான் ஆனந்தமாக இருப்பதைக் கண்ட ஆழ்வார் அதைப்பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு ஆத்ம ஸ்வரூபத்தின் பெருமையைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கண் நிறைய வந்து கலந்த மால் இக்கலவி
திண்ணிலையா வேணும் எனச் சிந்தித்து – தண்ணிதெனும்
ஆருயிரின் ஏற்றம் அது காட்ட ஆய்ந்துரைத்தான்
காரிமாறன் தன் கருத்து

ஆழ்வாருடன் கலந்த எம்பெருமான், இந்தக் கலவி நிரந்தரமாக இருக்க ஆசைப்பட்டு, ஆழ்வாரின் கண்களை நிறைத்து இருந்து, அணு ஸ்வரூபத்தில் நுண்ணியதாய் இருக்கும் ஆத்மாவின் பெருமைகளைக் காட்டினான். அதை ஆராய்ந்த ஆழ்வார் தன் திருவுள்ளக் கருத்தை வெளியிட்டருளினார்.

எழுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா எம்பெருமானைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பதை விலக்கிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கருமால் திறத்தில் ஒரு கன்னிகையாம் மாறன்
ஒருமா கலவி உரைப்பால் – திரமாக
அன்னியருக்கு ஆகாது அவன் தனக்கே ஆகும் உயிர்
இந்நிலையை ஓர் நெடிதா

ஆழ்வார் கண்ணனிடத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு பெண்ணின் (பராங்குச நாயகி) நிலையை அடைந்து, அவளின் தோழியின் பாவனையில் பராங்குச நாயகியின் திருமேனியில் கலவியின் அடையாளங்களைச் சொன்னாள். இந்நிலையில், ஆத்மாவின் நிலையை நன்கு ஆராய்ந்து, ஆத்மா எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டவன் என்றும் அந்த சேஷத்வம் (அடிமைத்தனம்) தகுந்த தலைவனான எம்பெருமானுக்கு மட்டுமே, வேறு யவருக்கும் இல்லை என்றும் உணர்ந்துகொள்.

எண்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டிருப்பதன் உயர்ந்த நிலை பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பது என்று சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நெடுமால் அழகு தனில் நீள் குணத்தில் ஈடு
படுமா நிலை உடைய பத்தர்க்கு – அடிமை தனில்
எல்லை நிலம் தானாக எண்ணினான் மாறன் அது
கொல்லை நிலமான நிலை கொண்டு

ஆழ்வார் ஸர்வேச்வரனின் வடிவழகிலும் கருணை உள்ளம் ஆகிய சிறந்த குணத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கும் பாகவதர்களிடம் அடிமை பூண்டிருந்தார். அது மட்டும் அன்று, எம்பெருமானுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதின் உயர்ந்த நிலையாக அவன் அடியார்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதைக் கருதினார். ஏனெனில் அதுவே உயர்ந்த குறிக்கோளாகையாலே.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-71-80-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 71 – 80

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Seventy first pAsuram  – (dhEvan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of unnecessarily doubting in emperumAn’s qualities and true nature and having the doubts cleared, and is mercifully explaining it.

dhEvan uRai padhiyil sErap peRAmaiyAl
mEvum adiyAr vachanAm meynnilaiyum – yAvaiyum thAn
Anilaiyum sangiththu avai theLindha mARanpAl
mAnilaththIr thangaL manam

Oh residents of the vast world! AzhwAr being unable to unite with emperumAn in the divine abode thiruvARanviLai where he is residing and serve him, unnecessarily doubted emperumAn in the state of being subservient towards his devotees and in the state of chEthanas and achEthanas being identified with him, and had his doubts cleared. Our heart will be fixed towards such AzhwAr.

Seventy second pAsuram – (nangaruththai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of announcing the detachment  in AthmA and AthmA’s belongings and is mercifully explaining it.

nangaruththai nanRAga nAdi niRkum mAlaRiya
ingivaRRil Asai emakkuLadhen sangaiyinAl
thannuyirin maRRinasai thAnozhindha mARanRan
annilaiyai AyndhuraiththAn angu

To inform emperumAn who is well analsying AzhwAr’s heart, AzhwAr, with the unnecessary doubt of having attachment in this world which is known to emperumAn, analysed the nature of self and belongings of self, realised being detached from them, and mercifully spoke about what he found out.

Seventy third pAsuram – (angamarar…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming worried that there is none to care for emperumAn and emperumAn consoling AzhwAr that there are those who care for him, and is mercifully explaining it.

angamarar pENa avar naduvE vAzh thirumARku
ingOr parivarilai enRanja engum
parivar uLar ennap payam thIrndha mARan
vari kazhaRRAL sErndhavar vAzhvAr

AzhwAr feared that there is none to perform mangaLASAsanam in this samsAram for Sriya:pathi who is residing amidst the nithyasUris who are performing mangaLASAsanam to him in paramapadham. As emperumAn said “those who care for me exist everywhere”, AzhwAr’s fear was removed. Those who reach AzhwAr’s divine feet which are decorated with striped anklets, will be uplifted.

Seventy fourth pAsuram – (vArAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeing emperumAn’s bravery, valour etc and his togetherness with those who can curse/bless, as shown by emperumAn himself and remaining fearless due to that and is mercifully explaining it.

vArAmal achcham ini mAl than valiyinaiyum
sIrAr parivarudan sErththiyaiyum pArum enath
thAn ugandha mARanRAL sAr nenjE sArAyEl
mAnidavaraich chArndhu mAy

To eliminate further fear from AzhwAr, sarvESvaran showed his valour etc and his togetherness with the great devotees saying “see this” and AzhwAr became joyful seeing that. Oh heart! Approach such AzhwAr’s divine feet; if you don’t approach, you approach the materialistic people and become extinguished.

Seventy fifth pAsuram – (mAyan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of  overwhelming sorrow in not enjoying emperumAn’s physical beauty and is mercifully explaining it.

mAyan vadivazhagaik kANAdha valvidAy
Ay adhaRa vinji azhudhalaRRum thUya pugazh
uRRa satakOpanai nAm onRi niRkumbOdhu pagal
aRRa pozhudhAnAdhelliyAm

AzhwAr’s great sorrow due to not having seen the beauty of sarvESvaran’s divine form, increased greatly and he cried and incoherently called out. When we remain close to such AzhwAr who is having very pure glories and enjoy him, that will be the [bright] day and when there is a break in that experience, that will be the dark night.

Seventy sixth pAsuram – (ellipagal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn arriving in close proximity to eliminate AzhwAr’s suffering, and uniting subsequently and is mercifully explaining it.

elli pagal nadandha indha vidAy thIrugaikku
mella vandhu thAn kalakka vENumena – nallavargaL
mannu kadiththAnaththE mAl irukka mARan kaNdu
innilaiyaich chonnAn irundhu

Thinking to arrive slowly and enjoy AzhwAr and to eliminate AzhwAr’s sorrow which occurred over many nights and days, as sarvESvaran resides in thirukkadiththAnam where very glorious vaidhikas are residing, AzhwAr saw that, became stable and mercifully spoke about such nature [of emperumAn].

Seventy seventh pAsuram – (irundhavan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn following his thoughts and uniting with him and is mercifully explaining it

irundhavan thAn vandhu ingivar eNNAm ellAm
thirundha ivar thandhiRaththE seydhu porundhak
kalandhiniyanAy niRkak kaNda satakOpar
kalandha neRi katturaiththAr kaNdu

sarvESvaran who was present in thirukkadiththAnam arrived here [where AzhwAr is] and fulfilled all of AzhwAr’s desires, showed his mercy, and united seamlessly with AzhwAr.  Having worshipped how emperumAn remained blissful after such union, AzhwAr saw in his heart, how emperumAn united with him and mercifully spoke [about it].

Seventy eighth pAsuram – (kaNNiRaiya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of the greatness of the true nature of AthmA as seen by him after being shown by emperumAn and is mercifully explaining it.

kaNNiRaiya vandhu kalandha mAl ikkalavi
thiNNilaiyA vENum enach chindhiththuth thaNNidhenum
Aruyirin ERRam adhu kAtta AyndhuraiththAn
kArimARan karuththu

emperumAn who united with AzhwAr, filling AzhwAr’s eyes, thinking to make this union remain firmly, mercifully showed the greatness of the dear AthmA which is known to be subtle. AzhwAr analysed that and mercifully spoke the thoughts which were in his divine heart.

Seventy ninth pAsuram – (karumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of AthmA’s anyaSEshathva nivruththi (not being subservient to anyone other than bhagavAn) and is mercifully explaining it.

karumAl thiRaththil oru kannigaiyAm mARan
oru mA kalavi uraippAl thiramAga
anniyarukkAgAdhu avan thanakkE Agum uyir
innilaiyai Oru nedidhA

AzhwAr who attained the mood of a girl towards krishNa, set out to mercifully speak through the words of her friend about the symbols of the unique, great union. With that, you deeply analyse the state of AthmA being subservient to him only, as AthmA’s firm servitude, which is observed only for the apt lord and not for anyone else.

Eightieth pAsuram – (nedumAl …) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of bhAgavatha SEshathvam (subservience towards devotees) being the ultimate state of ananyArha SEshathvam (exclusive subservience towards bhagavAn) and is mercifully explaining it.

nedumAl azhaguthanil nILguNaththil Idu
padumA nilaiyudaiya paththarkku adimaithanil
ellai nilandhAnAga eNNinAn mARan adhu
kollai nilamAna nilai koNdu

AzhwAr had subservience towards bhAgavathas who are having great quality of being involved in sarvESvaran’s physical beauty and his great quality of kind-heartedness. Not just that, he considered himself to be the ultimate state of such subservience, since such subservience towards bhAgavathas is the ultimate goal.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 61 – 70

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 51 – 60

அறுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், க்ரூரமான இந்த்ரியங்களுக்கு அஞ்சும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உண்ணிலா ஐவருடன் இருத்தி இவ்வுலகில்
எண்ணிலா மாயன் எனை நலிய எண்ணுகின்றான்
என்று நினைந்து ஓலமிட்ட இன்புகழ் சேர் மாறன் என
குன்றி விடுமே பவக்கங்குல்

இனிய பெருமைகளை உடைய ஆழ்வார், எல்லையில்லாத ஆச்சர்யமான லீலைகளை உடைய ஸர்வேச்வரன், தன்னை இவ்வுலகில் தன்னுள்ளே இருக்கும் விரோதிகளான இந்த்ரியங்களுடன், இவ்வுலகில் தன்னை இருக்க வைத்ததை எண்ணிக் கதறினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை நினைக்கவே, இந்த ஸம்ஸாரம் என்னும் இருண்ட இரவு நீங்கும்.

அறுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், துயரத்தினால் அழும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கங்குல் பகலரதி கை விஞ்சி மோகம் உற
அங்கதனைக் கண்டோர் அரங்கரைப் பார்த்து – இங்கிவள் பால்
என் செய்ய நீர் எண்ணுகின்றது என்னும் நிலை சேர் மாறன்
அஞ்சொல் உற நெஞ்சு வெள்ளையாம்

இரவும் பகலும் துயரம் அதிகமான பராங்குச நாயகி மோஹித்தாள். ஆழ்வார், பராங்குச நாயகியின் தாயார் நிலையை அடைந்து ஸ்ரீரங்கநாதனை “இங்கு இந்தப் பெண்பிள்ளை விஷயமாக நீர் என்ன செய்ய எண்ணி உள்ளீர்?” என்று முறையிட்டார். இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளை எண்ணினவாறே, நெஞ்சம் தூயதாகும்.

அறுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தென்திருப்பேரில் தன் நெஞ்சை இழந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வெள்ளிய நாமம் கேட்டு விட்டகன்ற பின் மோகம்
தெள்ளிய மால் தென் திருப்பேர் சென்று புக – உள்ளம் அங்கே
பற்றி நின்ற தன்மை பகரும் சடகோபற்கு
அற்றவர்கள் தாம் ஆழியார்

தன் தாயார் சொன்ன பகவானின் இனிய திருநாமங்களைக் கேட்ட ஆழ்வார், உணர்த்தி பெற்று, தன்னுடைய நெஞ்சமானது தென்திருப்பேர்நகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் விஷயமாக மிகவும் ஈடுபட்டு இருப்பதையும், அங்கே செல்லத் தொடங்குவதையும் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருக்காகவே இருப்பவர்கள், ஆழ்ந்த நெஞ்சை உடையவர்கள்.

அறுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் வெற்றிச் சரித்ரங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஆழி வண்ணன் தன் விசயம் ஆனவை முற்றும் காட்டி
வாழ் இதனால் என்று மகிழ்ந்து நிற்க – ஊழில் அவை
தன்னை இன்று போல் கண்டு தான் உரைத்த மாறன் சொல்
பன்னுவரே நல்லது கற்பார்

கடல்நிற வண்ணனான எம்பெருமான் தன்னுடைய வெற்றிச் சரித்ரங்களை ஆழ்வாருக்குக் காண்பித்து “இதை அனுபவித்து உம்மை தரித்துக் கொள்ளும்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். ஆழ்வார், முற்காலத்தில் நடந்த அந்த வெற்றிச் சரித்ரங்களை தற்போது நடப்பதுபோல் அனுபவித்து, அதற்கு வெளிப்பாடாக இப்பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அனுஸந்திப்பவர்கள் உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர்களாகக் கருதப்படுவர்.

அறுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், “எம்பெருமானின் வெற்றிகளுக்குக் காரணமான எம்பெருமானின் திருவவதாரங்களில் ஜனங்களுக்கு ஏன் ஆசை இல்லாமல் இருக்கிறது?” என்று வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கற்றோர் கருதும் விசயங்களுக்கு எல்லாம்
பற்றாம் விபவ குணப் பண்புகளை – உற்றுணர்ந்து
மண்ணில் உள்ளோர் தம் இழவை வாய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்
பண்ணில் இனிதான தமிழ்ப் பா

தசரதன், வஸுதேவன் முதலியவர்கள் சாஸ்த்ரத்தின் ஸாரத்தை உணர்ந்து, எம்பெருமானின் வெற்றிக்குக் காரணமான அவனுடைய விபவாவதாரங்களில் அன்பு செய்தார்கள். இதை ஆராய்ந்து அறிந்த ஆழ்வார், இவ்வுலகில் மக்கள் இந்த பகவத் விஷயத்தை இழப்பதைத் தகுந்த முறையில் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் இனிய இசையை உடைய ஸ்ரீஸூக்திகள், தமிழில் அமைந்திருக்கும் சிறந்த சாஸ்த்ரம்.

அறுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பா மருவு வேதம் பகர் மால் குணங்களுடன்
ஆம் அழகு வேண்டற்பாடாம் அவற்றை – தூ மனத்தால்
நண்ணி அவனைக் காண நன்குருகிக் கூப்பிட்ட
அண்ணலை நண்ணார் ஏழையர்

இங்கே சொல்லப்பட்ட எம்பெருமானை நேரில் அடைந்து, காண ஆசைப்பட்ட ஆழ்வார், நன்றாக உருகி, “ஓ” என்று சொல்லிக் கதறி, சந்தத்துடன் கூடிய வேதத்தில் இருந்து, எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை அவனுடைய அழகு மற்றும் மேன்மையுடன் பெற்று தன் மனக்கண்ணால் கண்டு அனுபவித்தார். இப்படிப்பட்ட ஸ்வாமியான ஆழ்வாரைச் சென்று அடையாதவர்கள், ஏழைகள் (அஜ்ஞானிகள்).

அறுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் திருமுகத்தின் அழகு தன்னை ஒருபடிப்பட்டு நலிவதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஏழையர்கள் நெஞ்சை இளகுவிக்கும் மால் அழகு
சூழ வந்து தோன்றித் துயர் விளைக்க – ஆழு மனம்
தன்னுடனே அவ்வழகைத் தான் உரைத்த மாறன் பால்
மன்னும் அவர் தீவினை போம் மாய்ந்து

எம்பெருமானின் வடிவழகு நிலையில்லாத நெஞ்சைக்கொண்ட ஸம்ஸாரிகளை உருக்கும். அதே அழகு ஆழ்வாரைச் சூழ்ந்து, எல்லா இடமும் இருக்க, ஆழ்வாரின் நெஞ்சமும் துக்கக் கடலில் ஆழ்ந்தது. அந்த நெஞ்சத்துடன் கூடி அந்த அழகை அனுபவித்து அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருடன் கூடியிருப்பவர்களின் பாபங்கள் அழிக்கப்படும்.

அறுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் விசித்ரமான (பரந்த, பலவிதமாக இருக்கும்) விச்வரூபத்தை அனுபவித்து ஆச்சர்யப்பட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயாமல் தன்னை வைத்த வைசித்திரியாலே
தீயா விசித்திரமாச் சேர் பொருளோடுஓயாமல்
வாய்ந்து நிற்கும் மாயன் வளம் உரைத்த மாறனை நாம்
ஏய்ந்துரைத்து வாழு நாள் என்று?

ஆழ்வாரின் சேஷத்வத்தைக் காத்து, ஸர்வேச்வரன் தான் பரந்து, விரிந்து இருக்கும் தன்மையில், 1) தீ தொடக்கமான பஞ்ச பூதங்களுடனும், அவற்றின் பல்வேறுபட்ட உருவங்களுடனும் 2) பல்வேறுபட்ட சேதனர்களுடனும், அவற்றின் தோஷங்களைப் பார்க்காமல் கூடி இருந்தான். ஸர்வேச்வரனின் இப்படிப்பட்ட பரந்த சொத்துக்களை அருளிச்செய்தார் ஆழ்வார். எப்பொழுது நாம் ஆழ்வாரை அடைந்து அவரின் திருநாமங்களைச் சொல்லி வாழ்வோம்?

அறுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை எம்பெருமான் திருவாய்மொழி பாடவைத்த செயலை மிகவும் ஈடுபட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

என்தனை நீ இங்கு வைத்தது ஏதுக்கென மாலும்
என்தனக்கும் என்தமர்க்கும் இன்பமதா – நன்று கவி
பாடவெனக் கைம்மாறு இலாமை பகர் மாறன்
பாடணைவார்க்கு உண்டாம் இன்பம்

ஆழ்வார் எம்பெருமானிடம் “எனக்குப் பொருத்தம் இல்லாத இந்த ஸம்ஸாரத்தில் என்னை ஏன் வைத்தாய்?” என்று வினவ, எம்பெருமான் “எனக்கும் என் அடியார்களுக்கும் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் பாசுரங்களைப் பாட” என்று பதிலுரைத்தான். எம்பெருமான் செய்த நன்மைக்குத் தான் எந்த ப்ரத்யுபகாரமும் செய்ய முடியாது என்று அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை அடைபவர்கள் மிகவும் ஆனந்தமாக இருப்பர்.

எழுபதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவாய்மொழி பாடிக் கைங்கர்யம் செய்ய ஆசைப்படும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இன்பக் கவி பாடுவித்தோனை இந்திரையோடு
அன்புற்று வாழ் திருவாறன்விளையில் – துன்பம் அறக்
கண்டடிமை செய்யக் கருதிய மாறன் கழலே
திண் திறலோர் யாவர்க்கும் தேவு

தன்னுடைய துன்பங்களைப் போக்கியருளுவதற்காக, தன்னை இனிய திருவாய்மொழியைப் பாடவைக்க, எம்பெருமான் பெரியபிராட்டியாருடன் திருவாறன்விளையில் ஆனந்தமாக எழுந்தருளியிருப்பதைக் கண்டு, அங்கே சென்று அவர்களுக்கு தொண்டு செய்ய ஏங்கினார். ஆழ்ந்த விச்வாஸத்தை உடையவர்களுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளே பரதெய்வம்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-61-70-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 61 – 70

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Sixty first pAsuram  – (uNNila…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of fearing the fierce senses and is mercifully explaining it.

uNNilA aivarudan iruththi ivvulagil
eNNilA mAyan enai naliya eNNuginRAn
enRu ninaindhu Olamitta in pugazh sEr mARan ena
kunRi vidumE pavak kangul

AzhwAr who is having sweet glories, wailed thinking that sarvESvaran who has unlimited amazing activities, is making us stay in this world, with the five senses which are enemies and are present inside, and is thinking to torment me. On just thinking about such AzhwAr, the dark night of samsAra will be eradicated.

Sixty second pAsuram – (kangul…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of crying out in sorrow and is mercifully explaining it.

kangul pagalarathi kaivinji mOgamuRa
angadhanaik kaNdOr arangaraip pArththu – ingivaLpAl
en seya nIr eNNuginRadhennu nilai sEr mARan
anjoluRa nenju veLLaiyAm

parAnguSa nAyaki with increased sorrow in night and day, became unconscious. Seeing her state there, AzhwAr reaching the state of the mother of parAnguSa nAyaki, asked SrIranganAtha “What are you thinking to do in her matter, here?” As the divine words are meditated upon, the heart [of the meditator] will become pure.

Sixty third pAsuram – (veLLiyanAmam….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of losing his heart in thenthiruppEr and is mercifully explaining it.

veLLiya nAmam kEttu vittaganRa pin mOgam
theLLiya mAl thenthiruppEr senRu puga – uLLam angE
paRRi ninRa thanmai thanmai pagarum satakOpaRku
aRRavargaL thAm AzhiyAr

AzhwAr, on hearing the sweet, divine names of bhagavAn from the mother, being awakened, mercifully spoke about his divine heart being firmly focussed on thiruppErnagar where the wise sarvESvaran is mercifully present, and set out to go and enter there. Those who have become ananyArha for such AzhwAr, are deep-hearted.

Sixty fourth pAsuram – (Azhi vaNNan) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s series of victories and is mercifully explaining it.

AzhivaNNan than visayam Anavai muRRum kAtti
vAzh idhanAl enRu magizhndhu niRka – Uzhil avai
thannai inRu pOl kaNdu thAn uraiththa mARan sol
pannuvarE nalladhu kaRpAr

emperumAn who has the complexion of an ocean fully manifested his series of victories, saying to AzhwAr “sustain yourself with these” and remained joyful. AzhwAr, after visualising the historical incidents as if they are happening now, mercifully spoke as an outlet for such experience. Those who recite such AzhwAr’s divine words are considered to have recited distinguished words.

Sixty fifth pAsuram – (kaRROr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of anguish thinking “Why do people not have attachment towards emperumAn’s incarnations which are the cause for his victories?” and is mercifully explaining it.

kaRROr karudhum visayangaLukkellAm
paRRAm vibhava guNap paNbugaLai – uRRuNarndhu
maNNil uLLOr tham izhavai vAyndhuraiththa mARan sol
paNNil inidhAna thamizhp pA

dhaSaratha, vasudhEva et al who have learnt the essence of all SAsthrams showed affection towards the series of victories which rest on the nature of vibhavAvathArams’ qualities. AzhwAr analysed and knew this and mercifully explained in an apt manner the way the residents of the world are losing bhagavath anubhavam. Such AzhwAr’s divine words which are very sweet in tune are the great spiritual literature in thamizh.

Sixty sixth pAsuram – (pAmaruvu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out emperumAn with his qualities and is mercifully explaining it.

pAmaruvu vEdham pagarmAl guNangaLudan
Amazhagu vENdappAdAm avaRRaith – thUmanaththAl
naNNiyavanaik kANa nangurugik kUppitta
aNNalai naNNAr Ezhaiyar

AzhwAr, desiring to reach him physically and see him who is explained here, melting well, cried out saying “O”, after acquiring and enjoying emperumAn’s humble, auspicious qualities along with his nice beauty and supremacy which are all revealed in vEdham which is with meter, through visualisation in his pure heart. Those who don’t approach such AzhwAr, the swAmi (lord), are poor/ignorant.

Sixty seventh pAsuram – (EzhaiyargaL…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s facial beauty tormenting in a single-focussed manner and is mercifully explaining it.

EzhaiyargaL nenjai iLaguvikkum mAlazhagu
sUzha vandhu thOnRith thuyar viLaikka – Azhumanam
thannudanE avvazhagaith thAn uraiththa mARanpAl
mannumavar thIvinai pOm mAyndhu

Along with his heart which was immersed in the ocean of sorrow caused by emperumAn’s beauty which surrounded and was seen everywhere, and was melting the hearts of samsAris who are fickle minded, AzhwAr enjoyed and mercifully spoke about such beauty of emperumAn. The sins of those who remain attached to such AzhwAr, will be destroyed.

Sixty eighth pAsuram – (mAyAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams in amazement after enjoying the diversified universal forms manifested by emperumAn and is mercifully explaining it.

mAyAmal thannai vaiththa vaisiththiriyAlE
thIyA visiththiramAch chEr poruLOdAyAmal
vAyndhu niRkum mAyan vaLamuraiththa mARanai nAm
Eyndhuraiththu vAzhu nAL enRu

Preserving AzhwAr’s SEshathva svarUpam, without analysing their defects, sarvESvaran, with his diversified state, remained united with all of a) the five great elements starting with fire, having different effects and hence different forms and b) the chEthanas (sentient entities) are also in different forms, with these diversified forms. AzhwAr mercifully spoke the vastness of the wealth of sarvESvaran. When will we reach him [AzhwAr] and live with him reciting his divine names?

Sixty ninth pAsuram – (enRanai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming immersed in emperumAn, thinking about his act of making AzhwAr sing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

enRanai nI ingu vaiththadhu Edhukkena mAlum
enRanakkum en thamarkkum inbamadhAm – nanRu kavi
pAda enak kaimmARilAmai pagar mARan
pAdaNaivArkku uNdAm inbam

As AzhwAr posed this question to emperumAn “Why did you place me who is not fitting in this samsAram, in this world?” emperumAn answered “To sing beautiful poems to bring joy to me and my devotees”. AzhwAr mercifully spoke that there is nothing in him to offer in return for the favour done by emperumAn. Those who reach such AzhwAr will become joyful.

Seventieth pAsuram – (inbakkavi…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams of longing to serve by singing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

inbak kavi pAduviththOnai indhiraiyOdu
anbuRRu vAzh thiruvARanviLaiyil thunbamaRak
kaNdadimai seyyak karudhiya mARan kazhalE
thiNdiRalOr yAvarkkum dhEvu

AzhwAr saw emperumAn, who made AzhwAr sing the sweet thiruvAimozhi, along with periya pirAttiyAr living joyfully in thiruvARanviLai, to have his sorrows disappear and desired to perform kainkaryam to the divine couple there. For everyone who has firm faith, such AzhwAr’s divine feet are the only supreme lord.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 51 – 60

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 41 – 50

ஐம்பத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பிரிவாற்றாமையால் எம்பெருமானுக்குத் தூது விடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வைகல் திருவண்வண்டூர் வைகும் இராமனுக்கு என்
செய்கைதனைப் புள் இனங்காள்! செப்பும் என – கை கழிந்த
காதலுடன் தூது விடும் காரி மாறன் கழலே
மேதினியீர்! நீர் வணங்குமின்

உலகத்தீர்களே! மிகவும் அன்புடன் “பறவைக் கூட்டங்களே! திருவண்வண்டூரில் நித்ய வாஸம் செய்தருளும் சக்ரவர்த்தித் திருமகனுக்கு என் நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லுங்கோள்” என்று பறவைகளைத் தூது விடும் ஆழ்வாருடைய திருவடிகளை வணங்குங்கள்.

ஐம்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஊடலினால் எம்பெருமானைப் புறம் தள்ளும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மின்னிடையார் சேர் கண்ணன் மெத்தென வந்தான் என்று
தன் நிலை போய்ப் பெண் நிலையாய்த் தான் தள்ளி – உன்னுடனே
கூடேன் என்றூடும் குருகையர் கோன் தாள் தொழவே
நாள் தோறும் நெஞ்சமே! நல்கு

ஆழ்வார் தன்னிலை மறந்து கோபிகைகளின் நிலையை அடைந்து, மின்னல் போன்ற இடையுடன் கூடிய பெண்களுடன் இருந்துவிட்டு நேரம் கழித்து வந்த கண்ணனிடம் கொண்ட ஊடலினால் “நான் உன்னுடன் கூட மாட்டேன்” என்று கூறிப் புறம் தள்ளினார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை தினமும் வணங்க நீ எனக்கு உதவி செய்.

ஐம்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் விருத்த விபூதியை (மாறுபட்ட செல்வங்களை) பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நல்ல வலத்தால் நம்மைச் சேர்த்தோன் முன் நண்ணாரை
வெல்லும் விருத்த விபூதியன் என்று – எல்லை அறத்
தான் இருந்து வாழ்த்தும் தமிழ் மாறன் சொல் வல்லார்
வானவர்க்கு வாய்த்த குரவர்

முன்பு இருந்த விரோதிகளைப் போக்கும் கண்ணன், நம்முடைய ஊடலையும் போக்கி, அவனுடன் நாம் கூடும்படிச் செய்தான். அந்தக் கண்ணன் விருத்த விபூதியை உடையவன். இப்படிப்பட்ட கண்ணனை முடிவில்லாமல் வாழும் ஆழ்வார் கொண்டாடினார். தமிழ் மொழியில் மன்னரான இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளைப் பாடுபவர்கள், நித்யஸூரிகளுக்குத் தகுந்த தலைவர்களாக விளங்குவர்.

ஐம்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், கண்ணன் எம்பெருமானின் எல்லா லீலைகளையும் அனுபவித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

குரவை முதலாம் கண்ணன் கோலச் செயல்கள்
இரவு பகல் என்னாமல் என்றும் – பரவு மனம்
பெற்றேன் என்றே களித்துப் பேசும் பராங்குசன் தன்
சொல் தேனில் நெஞ்சே! துவள்

நெஞ்சே! கண்ணன் எம்பெருமானின் ராஸக்ரீடை முதலிய திவ்ய லீலைகளை இரவு பகல் என்று பாராமல் கொண்டாடக்கூடிய நெஞ்சைக் கொண்டிருப்பதைப் பெருமையுடன் பேசிய ஆழ்வாரின் தேன் போன்ற இனிமையான ஸ்ரீஸூக்திகளில் எப்பொழுதும் மூழ்கி இரு.

ஐம்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பகவத் விஷயத்தில் தனக்கிருக்கும் பெரிய காதலைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

துவளறு சீர் மால் திறத்துத் தொன்னலத்தால் நாளும்
துவளறு தன் சீலம் எல்லாம் சொன்னான் – துவளறவே
முன்னம் அனுபவத்தில் மூழ்கி நின்ற மாறன் அதில்
மன்னும் உவப்பால் வந்த மால்

ஒரு தோஷமும் இல்லாமல் கல்யாண குணங்கள் நிரம்பிய எம்பெருமானைப் பொருந்தி அனுபவித்ததால் ஏற்பட்ட ஆனந்தத்தால், ஆழ்வார் ஒரு குற்றமும் இல்லாமல் முதலிலிருந்தே பகவத் விஷயத்தில் மூழ்கி இருந்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வார் இயற்கையான பக்தியால், பகவத் விஷயத்தில் தனக்கு எப்பொழுதும் இருக்கும் விருப்பத்தை வெளியிட்டார்.

ஐம்பத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானிடத்தில் தான் எல்லாவற்றையும் இழந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாலுடனே தான் கலந்து வாழப் பெறாமையால்
சால நைந்து தன் உடைமை தான் அடையக்கோலியே
தான் இகழ வேன்டாமல் தன்னை விடல் சொல் மாறன்
ஊனம் அறு சீர் நெஞ்சே! உண்

எம்பெருமானுடன் கூடியிருக்க முடியாததால், மிகவும் தளர்ந்த ஆழ்வார் “என்னுடைய ஆத்மாவையும், ஆத்மாவின் உடைமைகளையும் நான் விடுவதற்கு முன்பு, அவை என்னை விட்டு விலகின” என்று அருளிச்செய்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் குற்றமற்ற கல்யண குணங்களை அனுபவி.

ஐம்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருக்கோளூரை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உண்ணும் சோறாதி ஒரு மூன்றும் எம்பெருமான்
கண்ணன் என்றே நீர் மல்கிக் கண்ணிணைகள் – மண் உலகில்
மன்னு திருக்கோளூரில் மாயன் பால் போம் மாறன்
பொன் அடியே நந்தமக்குப் பொன்

ஆழ்வார், உண்ணும் சோறும் முதலிய தாரக, போஷக, போக்ய பதார்த்தங்கள் எல்லாம் எம்பெருமான் கண்ணனே என்று, தன் திருக்கண்களில் பெருகும் கண்ணீருடன், திருக்கோளூரில் பொருந்தி எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரனை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளே நமக்கிருக்கும் ஒரே சொத்து.

ஐம்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், சோகத்தில் மூழ்கியதால் எம்பெருமானுக்குத் தூதுவிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பொன் உலகு பூமி எல்லாம் புள் இனங்கட்கே வழங்கி
என் இடரை மாலுக்கு இயம்பும் என – மன்னு திரு
நாடு முதல் தூது நல்கி விடும் மாறனையே
நீடுலகீர்! போய் வணங்கும் நீர்

பறவைக் கூட்டங்களுக்கு நித்ய விபூதி (பரமபதம்) மற்றும் லீலா விபூதி (ஸம்ஸாரம்) ஆகியவற்றை முழுவதுமாக அளித்து “என்னுடைய துயரத்தை எம்பெருமானிடம் அறிவியுங்கோள்” என்று அருளிச்செய்த ஆழ்வார், ஸ்ரீவைகுண்டம் முதலிய ஸ்தலங்களுக்கு ஆசையுடன் செய்தி அனுப்பினார். பரந்த உலகத்தில் இருப்பவர்களே! இந்த ஆழ்வாரையே நீங்கள் சென்று வணங்குங்கோள்.

ஐம்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், கேட்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும்படி எம்பெருமானைக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நீராகிக் கேட்டவர்கள் நெஞ்சழிய மாலுக்கும்
ஏரார் விசும்பில் இருப்பரிதா – ஆராத
காதலுடன் கூப்பிட்ட காரி மாறன் சொல்லை
ஓதிடவே உய்யும் உலகு

ஸர்வேச்வரன் அழகிய பரமபதத்தில் இருக்கமுடியாதபடியும், கேட்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும்படியும், ஆழ்வார் ஆராத காதலுடன் எம்பெருமானை அழைத்தார். இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளைச் சொல்ல, உலகமே உஜ்ஜீவனத்தை அடையும்.

அறுபதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளில் சரணடையும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உலகுய்ய மால் நின்ற உயர் வேங்கடத்தே
அலர் மகளை முன்னிட்டு அவன் தன்மலர் அடியே
வன் சரணாய்ச் சேர்ந்த மகிழ் மாறன் தாள் இணையே
உன் சரணாய் நெஞ்சமே! உள்

இவ்வுலகத்துக்கு உஜ்ஜீவனம் அளிப்பதற்காக ஸர்வேச்வரன் அழகிய, உயர்ந்த திருவேங்கட மலையில் எழுந்தருளியுள்ளான். ஆழ்வார், பெரியபிராட்டியார் புருஷகாரத்துடன் இப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனின் திருவடிகளைத் திடமாகப் பற்றினார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட வகுளாபரணரின் திருவடிகளையே உபாயமாகக் கொள்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-51-60-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 51 – 60

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Fifty first pAsuram  – (vaigal….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sending messenger due to suffering in separation and is mercifully explaining it.

vaigal thiruvaNvaNdUr vaigum irAmanukku en
seygaithanaip puLLainangAL seppum enak kaikazhindha
kAdhaludan thUdhu vidum kArimARan kazhalE
mEdhiniyIr nIr vaNangumin

Oh residents of the world! Saying “Oh flock of birds! Inform my state to dhaSaratha chakravarthi’s son who is mercifully present in thiruvaNvaNdUr always”, AzhwAr is sending birds as messengers with great love. You worship such AzhwAr’s divine feet.

Fifty second pAsuram – (minnidaiyAr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of romantic anger and pushing emperumAn away and is mercifully explaining it.

minnidaiyAr sEr kaNNan meththena vandhAn enRu
thannilai pOyp peNNilaiyAyth thAn thaLLi unnudanE
kUdEn enRUdum kurugaiyarkOn thAL thozhavE
nAdORum nenjamE nalgu

Oh heart! You should help me everyday to worship the divine feet of nammAzhwAr who showed romantic-anger towards krishNa saying “I will not unite with you” and pushing him away, assuming the mood of cowherd girls after giving up his own posture since krishNa, who was united with the girls who are having lightning like slender waist, came late.

Fifty third pAsuram – (nalla valaththAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn having virudhdha vibhUthi (contrary wealth) and is mercifully explaining it.

nalla valaththAl nammaich chErththOn mun naNNArai
vellum viruththa vibhUdhiyan enRu ellaiyaRath
thAnirundhu vAzhththum thamizh mARan solvallAr
vAnavarkku vAyththa kuravar

krishNa who wins over previous enemies, eliminated our romantic anger and made us unite with him, has contrary wealth. AzhwAr remained in an endless manner and sang the praises of such krishNa. Those who can recited the divine words of such AzhwAr who is a king in thamizh, will be the matching preceptors for nithyasUris.

Fifty fourth pAsuram – (kuravai mudhalAm…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of enjoying krishNa’s all divine activities and speaking about the same, and is mercifully explaining it.

kuravai mudhalAm kaNNan kOlach cheyalgaL
iravu pagal ennAmal enRum paravumanam
peRREn enRE kaLiththup pEsum parAngusan than
soRREnil nenjE thuvaL

Oh heart! Immerse in the honey of divine words of AzhwAr  who spoke pridefully that he got the heart to always praise without seeing any difference between night and day, krishNa’s divine activities such as performing rAsakrIdA etc.

Fifty fifth pAsuram – (thuvaLaRu sIr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of great love towards bhagavath vishayam (matters relating to bhagavAn) and is mercifully explaining it.

thuvaLaRu sIr mAl thiRaththuth thonnalaththAl nALum
thuvaLaRu than seelam ellAm sonnAn thuvaLaRavE
munnam anubavaththil mUzhgi ninRa mARan adhil
mannum uvappAl vandha mAl

AzhwAr was immersed in bhagavath vishayam from the beginning without any defect, by the great love which was caused by the bliss acquired from such fixed experience, towards emperumAn who is having faultless and auspicious qualities. Such AzhwAr mercifully explained his own qualities of not having disinterest in such matters, due to natural devotion towards such emperumAn everyday.

Fifty sixth pAsuram – (mAludanE…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of how he lost all his belongings and is mercifully explaining it.

mAludanE thAn kalandhu vAzhap peRAmaiyAl
sAla naindhu thannudaimai thAn adaiyak kOliyE
thAn igazha vENdAmal thannai vidal sol mARan
Unam aRu sIr nenjE uN

Oh heart! Being unable to live together with emperumAn, AzhwAr became very weak and mercifully said “instead of having to try to give up self and belongings of self, they left me on their own”. Enjoy the faultless auspicious qualities of such AzhwAr.

Fifty seventh pAsuram – (uNNunjORu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of setting out towards thirukkOLUr and is mercifully explaining it.

uNNum sORAdhi oru mUnRUm emperumAn
kaNNan enRE nIrmalgik kaNNinaigaL maNNulagil
mannu thirukkOLUril mAyan pAl pOm mARan
ponnadiyE nandhamakkup pon

AzhwAr said that all three types of nourishment such as rice which is eaten etc are all emperumAn krishNa only, with overflowing tears in both eyes, went towards sarvESvaran who is mercifully present in thirukkOLUr which is remaining firm in this world. Such AzwhAr’s beautiful divine feet are our only wealth.

Fifty eighth pAsuram – (ponnulagu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sending message due to being bound by sorrow and is mercifully explaining it.

ponnulagu bUmi ellAm puLLinangatkE vazhangi
ennidarai mAlukkiyambumena – mannu thiru
nAdha mudhal thUdhu nalgividumARanaiyE
nIdulagIr pOy vaNangunIr

Giving all of nithya vibhUthi and leelA vibhUthi to the flock of birds and saying “Inform my sorrow to emperumAn”, AzhwAr desirously sent message to places like eternal SrIvaikuNtam. Oh residents of the vast world! You go and worship such AzhwAr only.

Fifty ninth pAsuram – (nIrAgi….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out to emperumAn which will make those who hear that to melt and is mercifully explaining it.

nIrAgik kEttavargaL nenjazhiya mAlukkum
ErAr visumbil irupparidhA ArAdha
kAdhaludan kUppitta kArimARan sollai
OdhidavE uyyum ulagu

AzhwAr’s divine words, where he called out with unquenchable love to not let sarvESvaran remain in the beautiful paramapadham, caused the hearts of those who heard those words to melt and become destroyed. As those divine words are recited, the world will be uplifted.

Sixtieth pAsuram – (ulaguyya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of surrendering unto the divine feet of thiruvEngadamudaiyAn and is mercifully explaining it.

ulaguyya mAl ninRa uyar vEngadaththE
alar magaLai munnittu avan than malaradiyE
van saraNAych chErndha magizhmARan thALiNaiyE
un saraNAy nenjamE uL

sarvESvaran is mercifully present in the tall thiruvEngada hill to uplift the world. nammAzhwAr firmly pursued such sarvESvaran’s divine lotus feet only with periya pirAtti’s purushakAram. Oh heart! Think about such vakuLAbharaNa’s divine feet only as your means.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 41 – 50

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 31 – 40

நாற்பத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை எம்பெருமான்  நிர்ஹேதுகமாக (ஒரு காரணமும் இல்லாமல்) ஏற்றுக் கொள்வதைக் கண்டு ப்ரமித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கையாரும் சக்கரத்தோன் காதல் இன்றிக்கே இருக்க
பொய்யாகப் பேசும் புறன் உரைக்கு – மெய்யான
பேற்றை உபகரித்த பேரருளின் தன்மை தனை
போற்றினனே மாறன் பொலிந்து

ஆழ்வார் பொலிவுடன் “என்னிடத்தில் சிறிதளவும் பக்தி இல்லாதபோதும் நான் அவனை ஏமாற்றும் வகையில் பேசினாலும், அவன் பெரும் கருணையுடன் எனக்கு உயர்ந்த பலனைக் கொடுத்தான்” என்று அருளிச்செய்தார்.

நாற்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னுடைய ஒன்றும் தேவும் (திருவாய்மொழி 4.10) பதிகத்தைக் கேட்டுத் திருந்தியவர்களுக்கு மங்களாசாஸனமாகவும் திருந்தாதவர்களைத் திருத்தும் உபதேசமாகவும் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பொலிக பொலிக என்று பூமகள் கோன் தொண்டர்
மலிவுதனைக் கண்டுகந்து வாழ்த்தி – உலகில்
திருந்தாதார் தம்மைத் திருத்திய மாறன் சொல்
மருந்தாகப் போகும் மன மாசு

அடியார்களின் மிகப் பெரிய கோஷ்டியைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஆழ்வார் “பொலிக! பொலிக!” என்றார். இவ்வுலகில் திருந்தாதவர்களைத் திருத்தினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை மருந்தாகக்கொண்டால், மனதில் இருக்கும் தோஷங்கள் நீங்கும்

நாற்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், முன்பு பேசிய எம்பெருமானின் வடிவழகை நேரில் அனுபவிக்க முடியாததால் மடல் எடுக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாசறு சோதி கண்ணன் வந்து கலவாமையால்
ஆசை மிகுந்து பழிக்கு அஞ்சாமல் – ஏசறவே
மண்ணில் மடலூர மாறன் ஒருமித்தான்
உள் நடுங்கத் தான் பிறந்த ஊர்

குற்றமற்ற ஒளியை உடைய எம்பெருமானிடம் தனக்கு ஏற்பட்ட அளவு கடந்த அன்பினால், எம்பெருமான் தன்னுடன் வந்து கலக்காததால், தனக்கு ஏற்படும் பழியையும் ஊராரின் நிந்தனைக்கு அஞ்சும் நிலையையும் கடந்து, தான் அவதரித்த ஊரில் மக்கள் நடுங்கும்படி இவ்வுலகில் மடல் எடுக்க முற்பட்டார் ஆழ்வார்.

நாற்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானைப் பிரிந்து இரவின் நீட்சியால் மிகவும் வருந்தும் நாயகியின் பாவனையில் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஊர நினைந்த மடல் ஊரவும் ஒண்ணாதபடி
கூரிருள் சேர் கங்குலுடன் கூடி நின்று – பேராமல்
தீது செய்ய மாறன் திரு உள்ளத்துச் சென்ற துயர்
ஓதுவது இங்கு எங்ஙகனேயோ?

ஐயோ! இருண்ட இரவும் அதன் துணைவர்களும் சேர்ந்து ஆழ்வாரை விடாமல் நலிந்து அவர் மடல் எடுக்க முற்படுவதைத் தடுப்பதையும், அவர் திருவுள்ளத்தை அடைந்த துன்பத்தையும் எவ்வாறு பேசுவது?

நாற்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், உருவெளிப்பாட்டைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எங்ஙனே நீர் முனிவது என்னை இனி? நம்பி அழகு
இங்ஙனே தோன்றுகின்றது என் முன்னே – அங்ஙன்
உருவெளிப்பாடா உரைத்த தமிழ் மாறன்
கருதும் அவர்க்கு இன்பக் கடல்

தமிழ் வேதமான ப்ரபந்தங்களை அருளிய ஆழ்வார், உருவெளிப்பாடு (மனக்கண்ணால் பார்த்து அனுபவிப்பது) என்னும் கவிதை முறையில் “என்னிடத்தில் நீங்கள் எல்லோரும் கோபம் கொள்ளலாமா? திருக்குறுங்குடி நம்பியின் வடிவழகு என் கண் முன்னே தோன்றுகின்றது” என்று அருளினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை த்யானிப்பவர்களுக்கு ஆழ்வாரே ஒரு ஆனந்தக் கடலாக இருப்பார்.

நாற்பத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அனுகாரத்தின் மூலம் தன்னை தரித்துக் கொண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கடல் ஞாலத்தீசனை முன் காணாமல் நொந்தே
உடனா அனுகரிக்கல் உற்று – திடமாக
வாய்ந்தவனாய்த் தான் பேசும் மாறன் உரை அதனை
ஆய்ந்துரைப்பார் ஆட்செய்ய நோற்றார்

கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் எம்பெருமானை நேரில், தன் கண்ணால் கண்டு அனுபவிக்க முடியாமல் வருந்தி, எம்பெருமானை அனுகரித்து (அவனைப் போலே இருந்து), திட விச்வாஸத்துடன் அவனைப் பற்றிப் பேசினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளின் பெருமைகளை அறிந்து, அதை அனுஸந்திப்பவர்கள், ஆழ்வாருக்குத் தொண்டு செய்யும் தபஸ்ஸைச் செய்தவர்கள் ஆவர்.

நாற்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், வானமாமலை எம்பெருமானை அன்புடன் வணங்கியும் அவன் திருவடிகளில் சரணாகதி செய்தும் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நோற்ற நோன்பாதி இலேன் உன்தனை விட்டாற்றகில்லேன்
பேற்றுக்கு உபாயம் உன்தன் பேரருளேசாற்றுகின்றேன்
இங்கென் நிலை என்னும் எழில் மாறன் சொல் வல்லார்
அங்கு அமரர்க்கு ஆராவமுது

அழகை அடைந்த ஆழ்வார், உபாய விஷயமாக “எனக்கு மோக்ஷத்துக்கு வழியான கர்ம யோகம் முதலிய உபாயங்களில் எந்த ஈடுபாடும் இல்லை; உன்னைப் பிரிந்து என்னால் வாழ முடியவில்லை; என்னுடைய பேற்றுக்கு உன்னுடைய பெரிய கருணையே உபாயம்” என்று அருளிச்செய்தார். கருணை மிகுந்த இப்பாசுரங்களை அனுஸந்திக்க வல்லவர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் நித்யஸூரிகளுக்கு ஆராவமுதமாக இருப்பர்.

நாற்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னுடைய கைம்முதல் இல்லாத் தன்மையை அறிவித்து ஆராவமுதன் எம்பெருமானைச் சரணடைந்தும், எம்பெருமான் “இவர் நம் ஆழ்வார்” என்று தன் ஆசையை நிறைவேற்றாததால், கலங்கி வருத்தத்துடன் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஆராவமுதாழ்வார் ஆதரித்த பேறுகளை
தாராமையாலே தளர்ந்து மிக  – தீராத
ஆசையுடன் ஆற்றாமை பேசி அலமந்தான்
மாசறு சீர் மாறன் எம்மான்

ஆழ்வாரின் எதிர்பார்ப்பை ஆராவமுதன் கருணையுடன் நிறைவேற்றாததால் ஆழ்வார் நிறைவேற்ற முடியாத மிகவும் அதிகமான ஆசையை அடைந்து வருத்தமுற்றார். இப்படிக் கலங்கிய தன்னுடைய வருத்தத்தை வெளியிட்டார்; இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரே நம்முடைய குற்றமற்ற ஸ்வாமி.

நாற்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவல்லவாழுக்குச் சென்று அதைச் சூழ்ந்திருக்கும் புறச்சோலைகளின் அனுபவத்தால் வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாநலத்தால் மாறன் திருவல்லவாழ் புகப் போய்
தான் இளைத்து வீழ்ந்து அவ்வூர் தன் அருகில் – மேல் நலங்கித்
துன்பம் உற்றுச் சொன்ன சொலவு கற்பார் தங்களுக்கு
பின் பிறக்க வேண்டா பிற

மிகவும் அன்புடன் ஆழ்வார் திருவல்லவாழ் திவ்யதேசத்தை நோக்கிச் சென்றார்; ஆனால் அதை அடைய முடியாமல், அதைச் சூழ்ந்திருக்கும் சோலைகளில், தளர்ந்து கீழே விழுந்தார்; மேலும் கலங்கி, வருந்தி இப்பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். இப்பாசுரங்களைக் கற்பவர்களுக்கு, அவற்றைக் கற்றபின், எம்பெருமானின் திருவடிகளுக்கு வெளிப்பட்ட பிறவிகள் கிடையாது.

ஐம்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானிடத்தில் “உன்னுடைய அவதாரங்களில் செய்த லீலைகளை அனுபவித்து நான் தரித்திருக்கும்படி அனுமதிக்க வேண்டும்” என்று ப்ரார்த்திக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பிறந்து உலகம் காத்தளிக்கும் பேரருள் கண்ணா! உன்
சிறந்த குணத்தால் உருகும் சீலத்திறம் தவிர்ந்து
சேர்ந்தனுபவிக்கும் நிலை செய் என்ற சீர் மாறன்
வாய்ந்த பதத்தே மனமே! வைகு

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார், இவ்வுலகில் அவதரித்து எல்லோரையும் ரக்ஷிக்கும், மிகவும் கருணை பொருந்திய கண்ணன் எம்பெருமானிடத்தில் “கண்ணா! என் ஹ்ருதயத்தின் உருக்கத்தை நிறுத்தி, உன்னை அடைந்து, உன்னுடைய குணங்களை நினைத்து அனுபவிக்கும்படி அருளவேண்டும்” என்று ப்ரார்த்தித்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளில் வாழ்வாயாக.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-41-50-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org