Monthly Archives: September 2021

thirunedunthANdakam – 20

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< previous pAsuram – 19 – muRRArA vanamulaiyAL


In the previous pAsuram, by ‘poruvaRRAL’ it showed that the daughter became one who is not heeding her mother’s words. If restrictions are lifted in a village, then it would be busy with farm related activities such as harvesting, ploughing etc. Likewise, after the restriction, that is the mother, was lifted, she too is lecturing everyone openly about how emperumAn is a protector of all. So other than saying ‘She is the most blessed’, the mother says “Is there anything equivalent to her that can serve as comparison?” Helping His queen (seethAp pirAtti), helping His grandson (anirudhDhan), helping those who are in need of protection, protecting out of His kindness those who did not even seek His help, even setting His divine feet on those who were not having any interest in Him (as He grew in thiruvikrama avathAram) – these are the matters the daughter was talking about aloud.

In the first ten pAsurams – Being in his own state (as AzhvAr), he longed to enjoy thirukkOvalUr, and since his own place did not happen to be thirukkOvalUr , and since He did not show up even after calling Him, then saying “mandhiraththai mandhiraththAl maRavAdhu enRum vAzhudhiyEl, vAzhalAm mada nenjamE [thirunedunthANdakam – 4]”, trying to enjoy Him for the sake of spending time, but not getting that joy she thought that may be He did not show up thinking that I used it as a means for getting Him, and so in ‘pon AnAy [thirunedunthANdakam – 4]he made Him understand that he does not use something else as a means, but consider only Him as the means.

In this set of next ten pAsurams – those who came to inquire thought that her longing for Him is being used as a means to get Him; to them who were in the state of the mother, he ends this set of pAsurams by removing their doubts, explaining to them that he considers as means only emperumAn who voluntarily accepts us without expecting any qualification from us. By this what is shown is – for those who surrendered to Him by considering Him as one who accepts us voluntarily, it is the attributes and actions of emperumAn that are the matter of consideration for them till the end of their life.

thErALum vALarakkan selvam mALath
thennilangai munmalangach chendheeyolgi
pOrALan AyirandhOL vANan mALap
porukadalai araN kadandhu pukku mikka
pArALan pAridandhu pAraiyuNdu
pArumizhndhu pAraLandhu pArai ANda
pErALan pErOdhum peNNai maNmEl
perundhavaththaL enRallAl pEsalAmE 20

Word by word meaning

mun – Once upon a time

thEr Alum vAL arakkan – for rAvaNan who is a chariot warrior and an able fighter of sword,

selvam mALa – to lose all his wealth, and

then ilangai malanga – (his) beautiful lankA to be disturbed,

sem thee olgi – (emperumAn) burned it with fire that is red

(not only that),

vANan – (for) bANAsuran

pOr ALan – who is having the nature of waging war

Ayiram thOL – and having thousand shoulders

mALa – to be defeated,

poru kadal araNai kadandhu – (emperumAn) crossing the fort that is like an ocean with strong waves

pukku – entering bANapuram

mikka – (emperumAn who is) having in excess the lakshmi for victory,

pArALan – and is the ruler of the earth and

pAr idandhu – who pried and lifted up the earth (in varAha avathAram),

pArai uNdu – and kept the earth in His divine stomach (during praLayam (annihilation of the world)),

pAr umizhndhu – then letting out the earth

(so in these several ways)

pArai ANda – rules the world and protects it,

pEr ALan – that is the glorious emperumAn;

peNNai – This girl

Odhum – reciting without break

pEr – His divine names,

maN mEL – in this world

perum thavaththaL enRu allAl pEsalAmE? – can only say that she is having real blessing; is it possible to say by any other way?


thErALum etc. – Saying about His greatness now because – to show emperumAn’s supremacy of destroying rAvaNan without effort. thEr – chariot – It also stands to indicate the strength of rAvaNan’s army of all four types like horse, elephant, etc. Since it is the ability to manage in a chariot that is said primarily when describing someone’s strength by saying athi-rathar, mahA-rathar, it indicates all types of army through the mention of chariot. Saying just ‘thErALum’ and not mentioning the number of chariots that he owns, is to show that anything that is called a chariot is ruled by him.

vALarakkan – He is a warrior who can handle on his own, and his assembling these four types of armies is only to show that it is the ways of kings. If he starts and comes with a sword in his hand, indhiran and others would run away showing their back – such is his unique valor.

arakkan selvam – thiruvadi madhiththa aiSvaryam” – his prosperity was respected by even thiruvadi (hanUman) – such was the state of his wealth. As said in “yadhya-DharmO na balavAn syAth [Sri rAmAyaNam – sundhara kANdam – 49-18]” (rAvaNan’s palace was filled everywhere with the sound of recital of vEdhas, and with fumes from sacrificial fires. hanuman seeing all these for the first time, thought that) if rAvaNan did not have the evil acts, then he would be capable of protecting not just the giants of his kingdom but even indiran the king of the world of dhEvas) – such were the words of thiruvadi.

mALa – (such prosperity) to be destroyed that even their dead bodies could not be seen.

then ilangai – by ‘then’ it implies lanka having beautiful protection. Good characteristic of a protection is – being very difficult to reach. That is, lankA that is under full control. It is surrounded by the ocean, then by country-side, then by the mountains, and above that – the walls and pavements. Even a pregnant woman could win the enemies (if she is present/ruling from such place).

mun malanga — mun – in front of the eyes of seethAp pirAtti. Even while he was alive, his people having tears in their eyes due to losing their prosperity, like saying seven people having to wear alternately only one set of clothes. All the suffering of the world in his hands, lankA went through the same suffering in front of her eyes.

sen thee olgi – Lighting the fire. Sending just one person to enter such lankA and turning it into ashes.

sen thee – (red fire) – fire that was being a servant of rAvaNan and not getting enough food and so its body had turned white (due to lack of food), now with the help of thiruvadi’s tail got back its colour and got saturated of excess food. Or, as said in “dheeptha pAvaka samkASai: [SrI rAmAyaNam – yudhDha kANdam – 16-2 ] (vibheeshNAzhvAn said to rAvaNan – I don’t wish to see you getting killed by rAmA with His arrows that are like gathering fire, sharp, and decorated by gold), chakravarththi thirumagan destroyed lankA by the fire from arrows.

(This second explanation matches the words of this pAsuram that SrI rAmA burned lanka). But then why say that thiruvadi burned lankA (the first explanation) – if emperumAn’s discus destroys someone, would it not imply that emperumAn destroyed it, is the meaning. It is said as “yaThA rAGhava nir-muktha: Sara: [SrI rAmAyaNam – sundhara kANdam – 1-38]” (Like how the arrow sent by SrI rAma would go so fast, I too would go fast and reach lankA that is protected by rAvaNan), said thiruvadi, comparing himself as that arrow.

(now it talks about bANAsuran’s story)

pOrALan – involved in going to wars from the time of birth. Since he did not get a matching enemy that would give a tough fight matching the strength of his shoulders, he went to rudhran to whom he has surrendered as his shelter, and said “BhArAya mama kim Bhujai: [vishNu purANam – 5-33-2]” that is, “What is the use of me going about with these strong shoulders? Please show me an enemy that matches my strength”.

Reason for that is –

Ayiram thOL – because of having thousand shoulders.

Ayiram thOL – As said in “yau thathpUjAkarau karau [vishNu Dharmam 1-13]” (… arms that are used for praying emperumAn, are the arms of any use), and “kai ulagam thAy avanai alladhu thAm thozhA [mudhal thiruvanthAdhi – 11]”, having arms is for doing anjali to the lord that is emperumAn. He (AzhvAr) is saying, he is not using even two of his arms for doing anjali to emperumAn. Even if he did anjali one time (with his 500 pairs of arms), it would be like five-hundred anjali. Instead all these faculties are the basis for troubling others!, says she.

What is the reason for his being so –

vANan – because he is villain.

mALa – emperumAn cut the richness of his thousand shoulders (leaving just two), and destroyed his valour. For a warrior, destruction of life is preferred, than destruction of his valour. (So it is like killing him if one kills his valour. So AzhvAr is using the word ‘mALa’ – to die).

mALa – Since she (the daughter) knows about the greatness of valour, she thinks that after this happened, his being alive is like a dead body present.

poru kadalai araN kadandhu pukku – Going and entering bANapuram that is having the protection which is the sea having dense waves that makes it impossible for enemies to get near it. Or having the waves that seem to fight with each other. This phrase could be read with previous phrase related to the sea around lankA.

mikka – emperumAn being full of wealth of valour. Being full of victory and also valour. It is talking about the valour that kept growing as the enemies kept losing – be it rudhran, or those in his army, or bANan.

pArALan – Being the controller of earth as he destroyed bANan who was a liability to the earth.

pAridandhu – Not only did He protect bhUdhEvi when she was set in proper place while having bANan in it, but he also protected as a varAha avatharam when She was immersed in the lower world of pAthAlam. Instead of protecting without any change in His state of supremacy by just His divine wish, He lowered His stature undergoing a change of form that was a suitable form as a boar, and lifted bhUdhEvi out of the abyss. Previously by ‘pArALan’ it talked about protecting and ruling SrI bhUmi pirAtti. So by both these phrases, it talks about protecting SrI bhUmi pirAtti.

pArai uNdu – As the annihilation was about to destroy earth, He used that as a reason to keep the earth inside his stomach and protected it.

pAr umizhndhu – Even while there was no danger that needed protection, He created the earth back due to His kindness.

pAr aLandhu – when the people on earth were not only not requesting any protection, but were ignoring Him, seeing that their behaviour of feeling independent from Him, and being subservient to some others, and thus losing their true nature, He used the reason of His relationship with them, to keep His divine feet on their head and let them know about His supremacy over them.

pArai ANda – protecting the earth in these ways. Instead of saying (like nammAzhvAr) “padaiththu idandhu uNdu umizhndhu aLandhu [thiruvAsiriyam – 6]”, (thirumangai AzhvAr) including ‘pAr’ in each of these cases is due to his excess interest in these stories of emperumAn.

pErALan – (~ruler of divine names) – Him having innumerable divine names that show His attributes and acts that are the reasons for Him protecting. For parakAla nAyaki too, it is based on His attributes and acts that give her association to His names.

pErOdhum peNNai – parakAla nAyaki who can talk about His innumerable names without a break; she who can immerse in the experience of His divine names and acts, for spending time. (is it appropriate to treat such a girl as different from nithyasUris),

maN mEl etc.She got separated from nithyasUris (and came to earth) – is it possible to talk about her in any other way? Is it possible to talk about her in any other way than saying that she is having behaviour like nithyasUris?

perum thavaththar – this phrase refers to those in paramapadham. Only if we would consider the interaction of nithyasUris with emperumAn as means for attaining Him, would we have to consider her acts due to separation as means to attain Him. It is not gainful for us to even do the smallest act of cutting a small particle by considering that act as a means to attain Him. When it is based on spending the time in His thoughts, then there is no place for doing something else even for a moment.

maN mEl perunthavaththaL – Is it possible to consider her as one among nithyasUris? (she is not living in the place of nithyasUris, but living here she behaves like nithyasUris, continuously thinking and talking about Him). This phrase also means – is it possible to consider her as just an equal to nithyasUris? She is above them. It is as said in “viNNuLArilum seeriyarE [thiruviruththam – 79]” (greater than those in paramapadham).

– – – – –

Translation by raghurAm SrInivAsa dhAsan.

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

तिरुप्पावै – सरल व्याख्या – पाशुर २१-३०

Published by:

।।श्रीः श्रीमते शठकोपाय नमः श्रीमते रामानुजाय नमः श्रीमत् वरवरमुनये नमः।।


<< पाशुर १६ – २०

इस पाशुर से देवी यह अनुभव करवा रही है कि , भगवान् कृष्ण के प्रेम में मग्नता के, आनंद का अनुभव प्राप्त करने, नप्पिन्नै  पिराट्टी भी देवी के व्रतनुष्ठान में सम्मिलित हो जाती है ।

इक्कीसवाँ पाशुर :

इस पाशुर में देवी नन्द गोप के यहाँ, गोप कुल में भगवान् कृष्ण के जन्म का उत्सव मना रही है ।

वेदों के माध्यम से उनकी सर्वोच्चता और उनकी गुणवत्ता को महसूस कर रही है ।

एऱ्ऱ कलन्गळ् एदिर् पोन्गि मीदळिप्प
  माऱ्ऱादे पाल् सोरियुम् वळ्ळल् पेरुम् पसुक्कळ्
आऱ्ऱप् पडैत्तान् मगने अऱिवुऱाय्
  ऊऱ्ऱम् उडैयाय् पेरियाय् उलगिनिल्
तोऱ्ऱमाय् निन्ऱ सुडरे तुयिल् एळाय्
  माऱ्ऱार् उनक्कु वलि तोलैन्दु उन् वासल् कण्
आऱ्ऱादु वन्दु उन् अडि पणियुमा पोले
  पोऱ्ऱि याम् वन्दोम् पुगळ्न्दु एलोर् एम्बावाय्

उदार प्रवर्ति वाली, सदा लगातार दूध देने में सक्षम, जिससे दुग्ध के भंडारण के लिये रखे , सभी बर्तन दूध से भर भर कर बह जाता है, ऐसी गायें के अपार समूह के धनि, नन्द गोप के सूत अपनी गहरी दिव्य निद्रा से जागो ।

हे ! सर्वोच्च प्रामाणिक वेदों में वर्णित अपार शक्तियों के धनि । 

हे! ,वह जो महान है !  

हे , वह जो वैभवशाली है,

हे! वह जो इस दुनिया में सबके सामने खड़े है ।  

उठो ,  हम सब आपका गुणानुवाद करते, आपके द्वार पहुँच गये हैं  ।

वैसे ही जैसे आपके शत्रु परास्त होने के बाद, और कोई सहारा न देख , आपके दिव्य चरणों की शरण में आ जाते है ।

बावीसवाँ पाशुर:

इस पाशुर में आण्डाळ्  भगवान् से कहती है की, मझे और मेरी सखियों को आपके सिवाय और कोई सहारा नहीं है ।

हम आपके सामने विभीषण की तरह ही आयी हैं, जो शरणागत होकर रामजी के पास आया था ।

वह यह भी कहती है की, वह सब सारी इच्छायें का त्याग कर सिर्फ तुमको (कृष्ण) को पाने की ही इच्छा  रखते हैं ।

अन्गण् मा ग्यालत्तु अरसर् अभिमान
  बन्घमाय् वन्दु निन् पळ्ळिक् कट्टिल् कीळे
सन्गम् इरुप्पार् पोल् वन्दु तलैप्पेय्दोम्
  किण्किणि वाय्च् चेय्द तामरैप् पूप् पोले
सेम् कण् सिऱुच् चिऱिदे एम् मेल् विळियावो
  तिन्गळुम् आदित्तियनुम् एळुन्दाऱ् पोल्
अम् कण् इरण्डुम् कोण्डु एन्गळ् मेल् नोक्कुदियेल्
  एन्गळ् मेल् साबम् इळिन्दु एलोर् एम्बावाय्

हम सुन्दर और विशाल वसुधा के भूभाग पर शासन करने वाले राजाओं की तरह अपना अभिमान त्याग कर आपके छत्र के निचे एकत्र हुये है ।

क्या आप हम पर कृपा कटाक्ष नहीं डालोगे ?  आपके मुख कमल की चमक. झिलमिलाते आभूषणों की तरह है, अर्ध- खिले कमल के फूल के समान  हैं |

हे ! कमलनयन अपने सूर्य और चंद्र जैसे नेत्रों से हमें देखभर लोगे, तो हमारे सारे दुःख दूर हो जायेंगे ।

तेवीसवाँ पाशुर:`

इस पाशुर में भगवान् कृष्ण, देवी आण्डाळ्  के इतने दिनों के व्रत को देख, उन्हें इतने दिनों तक इंतज़ार करवाने के बाद पूछ रहे है, क्या इच्छायें है?

आण्डाळ कहती है आप अपनी शैया से उठिये, राजदरबार में, राजसी शान से सिंहासन पर विराजमान हो सभी दरबारियों के सम्मुख मेरी इच्छा पूछिये ।

मारि मलै मुळैन्जिल् मन्निक् किडन्दु उऱन्गुम्
  सीरिय सिन्गम् अऱिवुऱ्ऱुत् ती विळित्तु
वेरि मयिर् पोन्ग एप्पाडुम् पेर्न्दु उदऱि
  मूरि निमिर्न्दु मुळन्गिप् पुऱप्पट्टु
प्Oदरुमा पोले नी पूवैप् पूवण्णा
  उन् कोयिल् निन्ऱु इन्गने पोन्दु अरुळिक् कोप्पु उडैय
सीरिय सिन्गासनत्तु इरुन्दु याम् वन्द
  कारियम् आराय्न्दु अरुळ् एलोर् एम्बावाय्

वह, जिनका रंगरूप नील लोहित रंग सा है, वह, जो वर्षा काल में अपनी गुफा में सो रहे सिंह की मानिंद,  जागने पर, अपनी पैनी आँखों से चहुँ  ओर देखते हुये, अपने शरीर को ऐसे फैलाता है की, उसकी सुगन्धित अयाल चहुँ  ओर फ़ैल जाती है , जो 

दहाड़ते हुये, अपनी शाही चाल से बहार आता है, आप उसी तरह अपनी निद्रा त्याग, बाहर  आपके महल के इस स्थान तक आइये , अपने प्रतिष्ठित सिंहासन पर बिराज, हम पर कृपा बरसाते हुये हमें हमारे यहाँ आने का उद्देश्य पूछिये ।

चौबीसवाँ पाशुर:

पेरिया आळ्वार की पालित पुत्री है, इस परिवार का ध्येय ही सदा भगवान का मंगलाशासन रहा है ।

भगवान को सिंह सी चाल से चलते हुये अपने सिंहासन पीठ पर विराजमान देख, देवी और उनकी सखियों ने भगवान का  मंगलाशासन किया ।

यहाँ देवी, सीता पिराट्टी, दंडकारण्य के ऋषि मुनि, पेरिया आळ्वार की तरह आत्मग्लानि  भी महसूस करती है कि  , भगवान् के इतने सुकोमल पाँव है, हमारे कारण उन्हें चलकर आना पड़ा ।

अन्ऱु इव्वुलगम् अळन्दाय् अडि पोऱ्ऱि
  सेन्ऱु अन्गुत् तेन्निलन्गै सेऱ्ऱाय् तिऱल् पोऱ्ऱि
पोन्ऱच् चगडम् उदैत्ताय् पुगळ् पोऱ्ऱि
  कन्ऱु कुणिला एऱिन्दाय् कळल् पोऱ्ऱि
कुन्ऱु कुडैया एडुत्ताय् गुणम् पोऱ्ऱि
  वेन्ऱु पगै केडुक्कुम् निन् कैयिल् वेल् पोऱ्ऱि
एन्ऱु एन्ऱु उन् सेवगमे एत्तिप् पऱै कोळ्वान्
  इन्ऱु याम् वन्दोम् इरन्गु एलोर् एम्बावाय्

इस पाशुर के द्रविड़ शब्द पोऱ्ऱि (पोररी) का अर्थ “चिरायु हो” होता है, जो मंगलाशासन में कहते है ।

हे! बहुत पहले देवों के लिये अपने चरणों से तीनों लोकों  को नापने वाले, आप चिरायु हो ।

हे! रावण की स्वर्ण लंका में जाकर उसे नष्ट करने वाले, आपका बल सदा बना रहे ।

हे! शकटासुर को लात मारकर मारने वाले .आपका यश सदा बना रहे । 

हे!  धेनुकासुर को उठाकर जंगली बासों में फेंक उसे और जंगल में रहने वाले राक्षस का संहार करने वाले , आपके  चरण सदा  चिरायु  हो । 

हे ! गिरी गोवेर्धन को छत्र की तरह धारण करने वाले, आपमें  शुभ गुण सदा विराजमान रहे ।

हे !  उस चक्रराज का भी मंगल हो, जो आपके हाथ में शोभित है, जो आपके दुश्मनो का नाश करता है ।

देवी  ने कहा हम यहाँ आपके वीरत्व सौम्यत्व करुणा का गुणानुवाद और मंगलाशासन करने आयी हैं , हम पर कृपा करते हुये, आपके कैंकर्य में रत रहने की शक्ति हमें प्रदान करिये ।

पच्चीसवां पाशुर:

इस पाशुर में भगवान् पूछते हैं  क्या उन्हें व्रत के लिये कोई वस्तु चाहिये?  वह कहती है आपके मंगलाशासन करने से उनके सारे दुःख कष्ट दूर हो गये, बस सिर्फ कैंकर्य की इच्छा बाकि है ।

ओरुत्ति मगनाय्प् पिऱन्दु ओर् इरविल्
  ओरुत्ति मगनाय् ओळित्तु वळरत्
तरिक्किलानागित् तान् तीन्गु निनैन्द
  करुत्तैप् पिळैप्पित्तुक् कन्जन् वयिऱ्ऱिल्
नेरुप्पेन्न निन्ऱ नेडुमाले उन्नै
  अरुत्तित्तु वन्दोम् पऱै तरुदि आगिल्
तिरुत्तक्क सेल्वमुम् सेवगमुम् याम् पाडि
  वरुत्तमुम् तीर्न्दु मगिळ्न्दु एलोर् एम्बावाय्

घनघोर अँधेरी रात में देवकी के यहाँ अवतार लेकर, यशोदा के पुत्र बन पलते रहे, पर कंस यह बर्दाश्त न कर ,अपनी दुर्बुद्धि लगाकर आपको मारने के कई यत्न किये । आप उसकी पेट की अग्नि बन, उसके विचार और उसको ही नष्ट कर दिये । हम यहाँ आपके पास अपनी इच्छित वस्तु प्राप्त करने आयी हैं  ।

आप हमारी  प्रार्थना सुन उसे पूर्ण करोगे तब हम आपके लिये, ऐसा मंगलाशासन करेंगी कि , पिराट्टी भी उसे पसंद करेंगी, हम भी आपसे बिछडाव के दुःख से दूर हो जायेंगी ।

छब्बीसवाँ पाशुर :

पहले पाशुर में भगवान् के पूछने पर कुछ नहीं होना कहती है, पर इस पाशुर में देवी उन सभी वस्तुओं की मांग करती है, जो उन्हें उनके व्रत में चाहिये थी ।

जैसे भगवान की सेवा में रत पाञ्चजन्य जैसा शंख, जिससे मंगलाशासन का नाद कर सके ।

एक दीपक जिससे भगवान का मुख निहार सके ।

एक ध्वजा जो भगवान की उपस्तिथिति निश्चित करता है ।

एक छत्र जिससे भगवान को धुप, हवा पानी में, इसकी ओट में रह सके ।

हमारे पूर्वाचार्यों ने इन पाशुरों का अनुभव करते कहते है की, देवी ने कृष्णानुभव करने इन सब चीजों की मांग रखी थी ।

माले मणिवण्णा मार्गळि नीर् आडुवान्
  मेलैयार् सेय्वनगळ् वेण्डुवन केट्टियेल्
ग्यालत्तै एल्लाम् नडुन्ग मुरल्वन
  पाल् अन्न वण्णत्तु उन् पान्चसन्नियमे
पोल्वन सन्गन्गळ् पोय्प्पाडु उडैयनवे
  सालप् पेरुम् पऱैये पल्लाण्डु इसैप्पारे
कोल विळक्के कोडिये विदानमे
  आलिन् इलैयाय् अरुळ् एलोर् एम्बावाय्

हे ! भक्तों के प्रति स्नेह रखने वाले ।

हे ! नील रत्न के समान रंगवाले ।

हे ! प्रलयकाल में वटपत्र पर वटपत्रशायि बन शयन करने वाले ।

अगर आप पूछ रहे है, हमें मार्गशीर्ष माह में व्रत के लिये क्या क्या चाहिये , तो हमें पूर्वजो ने जैसे किये वैसे ही हम करना चाहती है ।

हमें वैसे ही दूधिया श्वेत पाञ्चजन्य जैसे, नाद करनेवाले शंख चाहिये, जिसके नाद से संसार कम्पित हो जाये ।  हमें ऐसे बजाने वाले यन्त्र चाहिये जो बड़े और विशाल हो ।

हमें ऐसे परिकर चाहिये जो तिरुप्पल्लाण्डु गाये ।

हमें दीपक, ध्वजा और छत्र चाहिये ।

सत्ताइसवें और अट्ठाईसवें पाशुर में देवी यह प्रमाणित करती है की, स्वयं एम्पेरुमान (भगवान) ही एक मात्र उपेय और उपाय है । भगवद कैंकर्य कर उन्हें प्राप्त करना ही एक मात्र लक्ष्य है ।

सत्ताईसवाँ पाशुर :

आण्डाळ्  इस पाशुर में  एम्पेरुमान (भगवान) के, अनुकूल और प्रतिकूल दोनों ही प्रकार के जीवों को अपनी ओर आकर्षित करने के विशिष्ट गुण बतलाती है ।

कहती है की परम पुरुषार्थ सायुज्य मोक्ष (बिना बिछुड़े सदा भगवान की नित्य सनिद्धि में, उनके कैंकर्य में रहना) की प्राप्ति है ।

कूडारै वेल्लुम् सीर्क् गोविन्दा उन्दन्नैप्
  पाडिप् पऱै कोण्डु याम् पेऱु सम्मानम्
नाडु पुगळुम् परिसिनाल् नन्ऱाग
  सूडगमे तोळ् वळैये तोडे सेविप्पूवे
पाडगमे एन्ऱु अनैय पल् कलनुम् याम् अणिवोम्
  आडै उडुप्पोम् अदन् पिन्ने पाल् सोऱु
मूड नेय् पेउदु मुळन्गै वळिवार
  कूडि इरुन्दु कुळिर्न्दु एलोर् एम्बावाय्

हे गोविन्द ! न मानने वालों के भी मन को जीत  लेने का आपका यह गुण, आपके ऐसे गुणों के गुणानुवाद से हमें सम्मान मिलता है ।

आपके कैंकर्य से हमें भांति भांति के आभूषण धारण को मिलते है, जैसे कंगन, बाजूबन्द, कुण्डल, कान में ऊपर की तरफ पहना जाने वाला आभूषण , पायल और भी अन्य, जो नप्पिन्नै  पिराट्टी और आप हमें प्रसादित करते है ।

हम सब आप द्वारा प्रसादित वस्त्र धारण कर, हम सभी घी से तर अक्कारवड़ीसल (एक मीठा अन्न जो चांवल, दूध, गुड़ और घी के मिश्रण से बनता है) पायेंगे, जिसे पाते समय घी, हथेलियों से निकल कोहनियों से बहा रहा होता है ।

अट्ठाईसवाँ पाशुर:

इस पाशुर में देवी आण्डाळ् अकारणकरुणावरुणालय का जीवात्मा से सम्बन्ध समझा रही है ।

देवी का अन्य उपाय से परे होकर, भगवान् की वृन्दावन की गायों की तरह बिना किसी द्वेष के, सब के उत्त्थान के गुण बतला रही है ।

कऱवैगळ् पिन् सेन्ऱु कानम् सेर्न्दु उण्बोम्
  अऱिवु ओन्ऱुम् इल्लाद आय्क्कुलत्तु उन्दन्नैप्
पिऱवि पेऱुन्दनैप् पुण्णियम् याम् उडैयोम्
  कुऱै ओन्ऱुम् इल्लाद गोविन्दा उन् तन्नोडु
उऱव्Eल् नमक्कु इन्गु ओळिक्क ओळियादु
  अऱियाद पिळ्ळगळोम् अन्बिनाल् उन्दन्नैच्
चिऱु पेर् अळैत्तनवुम् सीऱि अरुळादे
  इऱैवा नी ताराय् पऱै एलोर् एम्बावाय्

हे सर्व मंगलकारी गोविन्द ! हम गायों के पीछे पीछे वन में जायेंगे,वहाँ उन्हें चराकर, संग संग भोजन पायेंगे ।

हे! भगवान, इस ज्ञान  हीन् गो-कुल में आपका जन्म हमारा सौभाग्य है ।

हमारा आपसे जो रिश्ता है, उसे न तो तुम तोड़ सकते है और न हम।

हमसे नाराज़ मत होना क्योंकि, हमने अपने स्नेह के वश आपको तुच्छ नामों से पुकारा है।

जो हम चाहते हैं हमें प्रसादित कर, हमें अनुग्रहित करें।  

उन्तीसवाँ पाशुर:

इस पाशुर में देवी यह कहती है की कैंकर्य वह अपनी ख़ुशी के लिये नहीं बल्कि एम्पेरुमान की ख़ुशी के लिये करना चाहती है।

बतलाती है, कृष्णानुभव की तीव्र इच्छा के चलते ही, बहाने से  इस व्रत को धारण किया है।

सिऱ्ऱम् सिऱु काले वन्दु उन्नैच् चेवित्तु उन्
  पोऱ्ऱामरै अडिये पोऱ्ऱुम् पोरुळ् केळाय्
पेऱ्ऱम् मेय्त्तु उण्णुम् कुलत्तिल् पिऱन्दु नी
  कुऱ्ऱेवल् एन्गळैक् कोळ्ळामल् पोगादु
इऱ्ऱैप् पऱै कोळ्वान् अन्ऱु काण् गोविन्दा
  एऱ्ऱैक्कुम् एळेळ् पिऱविक्कुम् उन्दन्नोडु
उऱ्ऱोमे आवोम् उनक्के नाम् आट् सेय्वोम्
  मऱ्ऱै नम् कामन्गळ् माऱ्ऱु एलोर् एम्बावाय्

हे गोविन्द ! आप सुनिये, हम सब प्रातः ही, यहाँ आकर आपके वांछनीय स्वर्ण कमल जैसे दिव्य चरणों को नमन कर मंगलाशासन करती हैं । 

गो-कुल में जन्म लेने वाले हे गोविन्द, हमारी गायों को चराकर प्रसाद पाते हो आपको हमारी सेवायें प्राप्त करनी चाहिये।

हम यहाँ वाद्य यंत्र, और ढोल लेने नहीं आयी हैं । 

चाहे कोई भी  जन्म रहा हो, आपका हमारा अनादिकाल से सम्बन्ध है।

हम सिर्फ आपका ही कैंकर्य चाहती  हैं ।

आप यह कदापि न सोंचे, यह सब कुछ हमारी ख़ुशी के लिये कर रही  हैं । 

आप हम पर ऐसी कृपा करें, यह  कैंकर्य केवल आपको प्रसन्न करने के लिये ही है।

तीसवाँ पाशुर:

भगवान के इच्छापूर्ति का वचन देने के बाद, देवी गोदा गोकुल की गोपिका का भाव छोड़  स्वयं के लिये यह पाशुर गाती है।

यहाँ देवी आण्डाळ्  कहती है कि जो कोई भी इन पाशुरों का गायन, भाव या अ-भाव में भी करेगा वह, गोदा की तरह भगवान का कैंकर्य प्राप्त करेगा, बिलकुल उसी तरह जैसे गोप बालिकाएं वृन्दावन में कृष्ण के साथ रहती थी।

देवी आण्डाळ् ने श्रीविल्लिपुत्तूर को ही गोकुल/वृन्दावन मान गोपिका भाव से रह रही थी।

पराशर भट्टर (कुरेश स्वामीजी, भगवत रामानुज स्वामीजी के प्रमुख शिष्य के पुत्र)  ने कहा जैसे गाय भूसा भरे अपने मृत बछड़े को देख कर भी दूध दे देती है, वैसे ही यह तीस पाशुर भगवान् को अति प्रिय है इस कारण इन्हे गाने वाले को वही फल प्राप्त होगा जो फल भगवान के प्रिय जनों   को मिलता है। 

देवी आण्डाळ् प्रबंध को समुद्र मंथन की एक घटना का जिक्र करते हुये संपन्न करती है।

ग्वाल बालिकाओं ने भगवान को प्राप्त करना चाहा, भगवत प्राप्ति के लिये पिराट्टी का पुरुषकार अनिवार्य है। भगवान ने समुद्र मंथन, माता महालक्ष्मीजी को समुद्र से बाहर लाकर उन्हें वरने के लिये किये थे।

इस तरह इस घटना को कहते हुये देवी आण्डाळ् अपना प्रबंध सम्पूर्ण करती है।

देवी आण्डाळ् आचार्याभिमान को जतलाते स्वयं को भट्टरपिरान् की पुत्री कह बतलाती है।

वन्गक् कडल् कडैन्द मादवनै केसवनै
  तिन्गळ् तिरु मुगत्तुच् चेळियार् सेन्ऱिऱैन्जि
अन्गप् पऱै कोण्ड आऱ्ऱै अणि पुदुवैप्
  पैन्गमलत् तण् तेरियल् भट्टर्पिरान् कोदै सोन्न
सन्गत् तमिळ्मालै मुप्पदुम् तप्पामे 
  इन्गु इप्परिसु उरैप्पार् ईरिरण्डु माल् वरैत् तोळ्
सेन्गण् तिरुमुगत्तुच् चेल्वत् तिरुमालाल्
  एन्गुम् तिरुवरुळ् पेऱ्ऱु इन्बुऱुवर् एम्बावाय्

सागर मंथन करवाने वाले भगवान् केशवन (एम्पेरुमान) जो इस ब्रह्माण्ड की सर्वोच्च शक्ति है।

चंद्रमुखी सी ग्वालबालायें, विशिष्ट आभूषण धारण कर उन भगवान की पूजा कर , उसका फल  गोकुल में पाती है।

देवी आण्डाळ्,  पेरियाळ्वार की पुत्री, जिनके पास कमल पुष्पों की माला है। श्रीविल्लिपुत्तूर में अवतरित हो, कृपा करते हुये भगवान कृष्ण का अनुभव प्राप्त करती गोपबालिकाओं की कथा कही है।

इन पाशुरों को संगोष्ठियों में, इस तरह गायन से उन भगवान् जिनके विशाल पर्वतों की तरह दिव्य कंधे हैं, लालिमा लिये दिव्य नेत्रों वाला एक दिव्य चेहरा है (आँखों की लालिमा भक्तों के प्रति स्नेह को दर्शाती हैं)  ऐसे लोग हर जगह आनंदित रहेंगे।

अडियेन श्याम सुन्दर रामानुज दास

आधार :

archived in

प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –

తిరువాయ్మొళి నూఱ్ఱందాది – సరళ వ్యాఖ్యానము – 11 – 20

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

పూర్తి క్రమము

<<తిరువాయ్మొళి నూఱ్ఱందాది – 1 – 10


పాశురము 11

అవతారిక: ఆళ్వార్లు సకల చేతనాచేతన పదార్థాలు తనలాగానే పరమాత్మ ఎడబాటును సహించలేక విలపిస్తున్నట్లు భావించి పాడిన తిరువాయ్మొళి భావాన్ని ఈ పాశురంలో  మాముణులు వివరిస్తున్నారు.

వాయుం తిరుమాల్ మరై య  నిర్క ఆట్రామై
పోయ్ వింజి మిక్క పులంబుదలాల్   ఆయ
అరియాదవట్రోడు అణ్ఐన్ దళుద మాఱన్
శెరివారై నోక్కుమ్ తిణిన్ దు

ప్రతిపదార్థము :
వాయుం = పొంద తగిన
తిరుమాల్ = శ్రీఃపతి (మహాలక్ష్మికి పతి)
మరైయ  నిర్క =  దృగ్గోచరము కాకపోవటము వలన
ఆట్రామై పోయ్ వింజి = విచారము ద్విగుణీకృతమై
మిక్క పులంబుదలాల్   = మిక్కిలి కలవరించి
ఆయ అరియాదవట్రోడు = ఎవరికీ అంతు పట్టనంత దుఃఖమును
అణ్ఐన్ దు  = పొంది
అళుద  = విలపించిన  
మాఱన్ = ఆళ్వార్లు
శెరివారై = భక్తులను
తిణిన్దు నోక్కుమ్ = దయతో నిశ్చలమైన చూపులను సారిస్తారు.  

భావము: పరమాత్మ తన భక్తులను అనుగ్రహించకుండా, తాను కనపడకుండా ఉన్నారు. అది  సహించలేని  ఆళ్వార్లు మిక్కిలి దుఃఖంతో విలపించారు. అంతే  కాక అచేతనములను చూసి అవి కూడా తనలాగా పరమాత్మ కనపడక విలపిస్తున్నాయని భావించి వాటిని ఆలింగనము చేసుకొని విలపించారు. ఇలాంటి ఆళ్వార్ల భక్తులు తమ కరుణాద్రుక్కులను మనపై ప్రసరించి ఉజ్జీవింప చేస్తారు.

పాశురము 12

అవతారిక: పరమాత్మ పరత్వాన్ని కిందటి దశకంతో సంబంధం లేని విధంగా  ఆళ్వార్లు ఈ దశకంలో అనుభవించారు. దానిని లోకులకు కూడా తెలియజేయాలని ఈ దశకంలో  పాడారు అని ఇక్కడ మాముణులు భావిస్తున్నారు.

తిణ్ణిదా మారన్ తిరుమాల్ పరత్తువైత
నణ్ణియవదారత్తే నంగురైత్త వణ్ణ మరిందు
అట్రార్గళ  యావరడిక్కే ఆంగవర్ పాల్
ఉట్రారై మేలిడాదూన్

తిణ్ణిదా మారన్ = ధృడ విశ్వాసము గల మాఱన్ (ఆళ్వార్లు)
తిరుమాల్ = పరమాత్మ  
పరత్తువైత  = పరత్వాన్ని
అవదారత్తే నణ్ణి = ఆయన అవతారాలలో చూపిన విధానాన్ని
నంగురైత్త వణ్ణ మరిందు = తెలుసుకున్న ఆళ్వార్లు తమ పాశురాలలో  చక్కగా వివరించారు  
అట్రార్గళ  యావర్ = ఆళ్వార్ల
అవర్ అడిక్కే = వారి శ్రీపాదములకే
ఆంగు = అక్కడ
అవర్ పాల్ ఉట్రారై = మహావిశ్వాసముతో దరి చెరినవారిని
ఉన్ = ఈ లోకంలోని శారీరక సంబంధములు
మేలిడాదు = ఏమి చేయలేదు  

భావము: పరమాత్మ  పరత్వాన్ని ఆయన అవతారాలలో చూపి కృప చేశారని ధృడ విశ్వాసముతో మాఱన్ (ఆళ్వార్లు) తమ పాశురాలలో పాడారు. అందుకే ఆయన (ఆళ్వార్లు) శ్రీపాదములను మహా విశ్వాసముతో చెరిన వారిని లోకంలోని లౌకిక బంధనాలు ఏమి చేయ జాలవు అని మాముణులు మనకు ప్రబోధిస్తున్నారు.

పాశురము 13

అవతారిక: ఆళ్వార్లు పరమతంతో తనకు ఏకత్వము కలిగిన విధానాన్ని అనుభవించారు. ఆ కాలంలో తనతో పాటుగా ఉండి  పరమాత్మ  గుణానుభవం చేసి తన సత్తను పెంపు చేయటానికి అనుకూలురను వెతుకుతున్న విధంగా ఉన్న శ్రీసూక్తులను ఇక్కడ అనుగ్రహించారు.

ఊనమరవే వందు ఉళ్ కలంద మాలినిమై
యానదు అనుభవిత్తర్కూమ్ తుణయియా – వానిల్
అడియార్ కుళామ్ కూడ ఆశై యుట్ర మారన్
అడియారుడనెమ్ జే యాడు

ప్రతిపదార్థము :
నెమ్ జే = ఓ మనసా
ఊనమరవే = దోషములే లేని స్వామి  
వందు = వచ్చి
ఉళ్ కలంద = నాతో  కలసిన
మాలినిమై యానదు = స్వామి యొక్క కలయిక వలన కలిగిన తీయదనమును
అనుభవిత్తర్కూమ్ = అనుభవించినవారికి
ఆమ్ తుణయియా = తోడుగా వుండడానికి
వానిల్ = పరమపదములో
కుళామ్ కూడ = గోష్టిగా చేరాలని
ఆశై యుట్ర = కోరుకున్న
అడియార్ = దాసులకు  (భక్తులు )
మారన్ = నమ్మాళ్వార్లు
అడియారుడన్  = దాసులతో తోడుగా
యాడు = ఉండుగాక  

భావము: ఆళ్వార్లు అనుకూలరితో చేరి ఉన్నారు.  దోషములే లేని స్వామివ్వచ్చి కలిశారు. ఆ స్వామి యొక్క కలయిక వలన కలిగిన తీయదనమును తోటి భక్తులతో పంచుకోవాలనుకున్నారు. ఆ అనుభవము నిరంతము అనుభవిస్తున్న పరమపదములోని నిత్యసూరుల గోష్టితో చేరాలని కోరుకున్నారు. అలాంటి మాఱన్ అనే నమ్మాళ్వార్లు దాసులకు తోడుగా ఉండుగాక.

పాశురము 14

అవతారిక: ఈ పాశురము తల్లి భావనలో చెప్పబడింది. నాయిక అవస్థను తల్లి పరమాత్మకు, ఆయన భక్తులకు వివరిస్తున్నారు. నమ్మాళ్వార్లు తిరువాయ్మొళిలోని ఆడి ఆడి అనే దశకంలో చెప్పిన  తల్లి అవస్థను మాముణులు ఇక్కడ వివరిస్తున్నారు.

ఆడి మగిళ్ వానిల్ అడియార్  కుళామ్ గుళుడన్
కూడి ఇన్బమ్ ఎయిదా కురైయదనాల్ వాడిమిగ
అణ్పుట్రార్ నిలమై ఆయ్ న్దురైక్క మొగిత్తు
తుణ్పుత్తార్ మారన్ అందో 

ఆడి మగిళ్ = ఆనందంగా నృత్యం చేసి  ( ఆనందించే భగవంతుడికి )
వానిల్ = పరమపదములో  
అడియార్  కుళామ్ గుళుడన్ =  భక్తుల గుంపుతో కూడి
కూడి = చేరి
ఇన్బమ్ ఎయిదా కురైయదనాల్ = ఆనందం పొందలేదన్న కలత వలన
మిగవాడి = చాలా వాడిపోయి
అణ్పుట్రార్ = ప్రేమాస్పదులు ( మధురకవి ఆళ్వార్ల వంటి వారు )
తన్ నిలమై = తన స్థితిని  
ఆయ్ న్దురైక్క = విశ్లేషించి
మొగిత్తు = వివరించడానికి
తుణ్పుత్తార్ = బాధ పడ్డారు
మారన్ అందో = అయ్యో మారన్ !

 భావము: నమ్మాళ్వార్లు నాయికా భావనలో పరమపదంలో ఉండే నిత్యసూరుల గోష్టిలో చేరి వారితో కూడి ఆనంద నృత్యం చేయలేకపోయానని కలత చెందారు. అది చూసిన తల్లి తన కుమార్తె పడే వేదనను వివరించినట్లు నమ్మాళ్వార్లె పాడుతున్నారు.  పరమాత్మకు ఎంతో ప్రేమాస్పదులైన మధురకవి ఆళ్వార్ల వంటి వారు ఈమె బాధను చూసి జాలిపడి, ఆమె దుఃఖాన్ని విశ్లేషించి వివరించడానికి కూడా మాటలు చాలక బాధపడ్డారు కదా! అయ్యో! మారన్! అని తల్లి కలత చెందినది అని నమ్మాళ్వార్లు పడిన విషయాన్ని మాముణులు ఈ పాశురంలో పాడారు.

పాశురము 15

అవతారిక: పరమాత్మ నిత్యసూరులను కూడి తన ఆయుధాలు, ఆభరణాలతో సహా వచ్చి ఆళ్వార్లకు దర్శన భాగ్యం కలుగజేశారు. ఆళ్వార్ల దుఃఖాన్ని పోగొట్టారు అని ఆళ్వార్లే ఇంతకు ముందు ‘ఆడి ఆడి’ లో పాడారు. ఇప్పుడు పరమాత్మ ఆళ్వార్లతో చేరడం వలన కొత్తగా పొందిన కాంతిని చూసి సంతోషిస్తున్నారు అని ‘అన్ దామత్తు’ లో పాడారు దానినే మాముణులు ఇక్కడ పాడారు.

అన్ దామత్తన్ పాల్ అడియార్ గాళోడిరైవన్
వన్ దారత్తాన్ కలందదర్ వణ్ మయినాల్  శన్ దాబమ్
తీరనద శడగోపన్  తిరువడిక్ కే నెన్ జమే
వాయ్ న్ద అన్ బై నాడోరుమ్ వై 

ప్రతిపదార్థము :
నెన్ జమే = ఓ హృదయమా!
అన్ దామత్తన్ పాల్ =  ఆ శ్రీవైకుంఠముపై ప్రేమతో  
లో అడియార్ గాళోడు  = ఆయుధాలు, ఆభరణాల రూపంలో  ఉన్న నిత్యసూరులు, ముక్త పురుషులను  ధరించి
ఇరైవన్ త్తాన్  = సర్వేశ్వరుడు తానే
వన్ దార  = వచ్చి ఆర్తిని పోగొట్టి  
కలందదర్ = కూడి ఉన్నట్లుగా
వణ్ మయినాల్  = భావించటం వలన
శన్ దాబమ్ = ఆర్తి, సంతాపము  
తీర్ న్ద =  తీరింది అని
శడగోపన్ = అంటున్న నమ్మాళ్వార్ల
తిరువడిక్ కే = శ్రీపాదాలపైనే  
వాయ్ న్ద అన్  బై =  యోగ్యమైన భక్తిని
నాడోరుమ్ వై = నిరంతరము కలిగి యుండునట్లు చేయి మనసా ! 

భావము: ఓ హృదయమా! ఆ శ్రీవైకుంఠముపై ప్రేమతో ఆయుధాలు, ఆభరణాల రూపంలో  ఉన్న నిత్యసూరులు, ముక్త పురుషులను ధరించి సర్వేశ్వరుడు తానే  వచ్చి ఆర్తిని పోగొట్టి కూడి ఉన్నట్లుగా భావించాను. అందువలన నా ఆర్తి, సంతాపము తీరింది అని అంటున్న నమ్మాళ్వార్ల శ్రీపాదాలపైనే  యోగ్యమైన భక్తిని నిరంతరము కలిగి యుండు నట్లు చేయి మనసా! అని మాముణులు ప్రార్థిస్తున్నారు.

పాశురము 16

అవతారిక: ఆళ్వార్లు తనను ఎంత అనుభవించినా తీరని అతృప్తామృత మని ఇంత సేపు పాడారు. ఇంతలో తనలో అల్పత్వాన్ని ఆరోపించుకొని నైచ్యయానుసంధానం చేసి వెళ్లిపోతారా! అని పెరుమాళ్లు సందేహించారు అని ఆళ్వార్లు పాడిన విషయాన్నే మాముణులు ఈ పాశురంలో సంక్షిప్తంగా చెప్పారు. 

వైకుందన్ వందు * కలందఱ్పిన్ వాళ్ మాఱన్*
శెయ్ గిన్ఱ * నైచ్చి యత్తై చ్చిందిత్తు * నైగిన్ఱ
తన్ మైదనై కండు * ఉన్నైత్తాన్ విడేనెన్ఱురైక్క *
వన్మై యడైందాన్ * కేశవన్ * (16)

వైకుందన్ = నిత్య విభూతి నాయకుడు  
వందు * కలందఱ్పిన్ = వచ్చి కలిసిన తరువాత  
వాళ్ = ఉజ్జీవయించిన
మాఱన్* = ఆళ్వార్లు
శెయ్ గిన్ఱ * నైచ్చి యత్తై = చేస్తున్న నైచ్యానుసంధానాన్ని  
కండు = చూసి
చ్చిందిత్తు *=  చింతించి, ఆందోళన చెందుతున్న
నైగిన్ఱ తన్ మైదనై = పరమాత్మ కరిగిపోవటాన్ని  
కండు = చూసి భయపడ్డారు (అప్పుడు ఆళ్వార్లు)
* ఉన్నైత్తాన్ విడేనెన్ఱురైక్క *=  నేను నిన్ను వదిలి వెళ్ళి పోనని చెప్పగా
కేశవన్ *=  కేశిని సంహరించినవాడు
వన్మై యడైందాన్ * =  స్థిమితపడ్డాడు 

 భావము: నిత్యవిభూతి నాయకుడు వచ్చి కలిసిన తరువాత మాఱన్ అనే నమ్మాళ్వార్లు ఉజ్జీవయించారు. పరమాత్మ ఔన్నత్యాన్ని చూసి, తన దోషాలను చూసి నైచ్యానుసంధానం చేశారు నమ్మాళ్వార్లు.  అది చూసిన పరమపదనాధుడు ఈయన తనను వదిలి వెళ్లిపోతారేమోనని చింతించి, ఆందోళన చెందారు. పరమాత్మ ఆందోళనతో  కరిగి పోవటాన్ని చూసి నమ్మాళ్వార్లు భయపడ్డారు. అప్పుడు ఆళ్వార్లు నేను నిన్ను వదిలి వెళ్ళి పోనని చెప్పగా  కేశిని సంహరించిన కేశవుడు  స్థిమితపడ్డాడు అని ఒక దశకం మొత్తంలో నమ్మాళ్వార్లు వివరించిన విషయాన్ని మాముణులు ఈ పాశురంలో చెప్పారు.

పాశురము 17

అవతారిక: ఈ పాశురములో  ఆళ్వార్ల సంబంధీకులు, ముందు ఏడుతరాలు వెనక ఏడుతరాలు కూడా  ఉజ్జీవించి తేజస్సును పొందుతారు అని చెపుతున్నారు.

కేశవనాల్ ఎన్దమర్గళ్ * కీళ్ మే లెళుపిఱప్పుమ్ *
తేశడైందారెన్ఱు * శిఱందురైత్త * వీశుపుగళ్
మాఱన్ మలరడియే * మన్నుయిర్కెల్లాం ఉయ్ గైక్కు
ఆఱెన్ఱు నెంజే అణై* 

నెంజే = ఓ మనసా  
కేశవనాల్  =  కేశిని సంహరించిన వాడి వలన 
ఎన్దమర్గళ్ * =  నా సంబంధీకులు 
కీళ్ మేలెళుపిఱప్పుమ్ *=  ముందు ఏడు తరాలు వెనక ఏడు తరాలు 
తేశడైందారెన్ఱు * =  తేజస్సును పొందారు అని
శిఱందురైత్త *=  గొప్పగా చెప్పినట్లు
వీశుపుగళ్  =  అంతటా వ్యాపించిన కీర్తి కల
మాఱన్ =  ఆళ్వార్ల యొక్క  
మలరడియే *=  తామరల వంటి దివ్యా పాదలను
మన్నుయిర్కెల్లాం =  ఉజ్జీవింపగోరే వాళ్ళందరికి
ఉయ్ గైక్కు ఆఱెన్ఱు =  ఉజ్జీవించే మార్గమని తెలుసుకొని  
అణై* = శరణాగతి చెయ్యి 

భావము: ఓ మనసా! కేశిని సంహరించిన వాడి కృప వలన ఆళ్వార్ల సంబంధీకులు, ముందు ఏడుతరాలు వెనక ఏడుతరాలు కూడా  తేజస్సును పొందుతారు అని పరమాత్మ ఘనంగా చెప్పారు, ఆళ్వార్లు దశదిశల కీర్తి వ్యాపించిన వారు.  ఈ లోకంలో ఉజ్జీవింపగోరె వాళ్ళందరికి ఆయనే మార్గమని తెలుసుకొని ఆళ్వార్ల యొక్క తామరల వంటి దివ్యా పాదలకు శరణాగతి చెయ్యి‘ అని ఈ పాశురంలో మాముణులు కేశవన్ తమర్ అనే దశకంలో నమ్మాళ్వార్లు చెప్పిన విషయాలను క్లుప్తంగా చెప్పారు. 

పాశురము 18

అవతారిక: ఈ పాశురములో పరమాత్మ కళ్యాణ గుణాలలోని మోక్ష ప్రదత్వమును, కారుణ్య గుణాన్ని కీర్తిస్తున్నారు. నమ్మాళ్వార్ల అణైందవర్గళ్ తమ్ముడనే అనే దశక సారాన్నిఈ పాశురంలో చెపుతున్నారు.

అణైందవర్గళ్ తమ్ముడనే * ఆయనరుట్కాళామ్ *
కుణందనైయే కొండు* ఉలగైకూట్ట * ఇణంగిమిగ
మాశి ఉపదేశం శెయ్ * మారన్ మలరడియే *
వీశుపుగళ్ ఎమ్మావీడు * 

ప్రతిపదార్థము :
అణైందవర్గళ్ తమ్ముడనే *=  నిత్యసూరులతో  చేరి పరమాత్మ కైంకర్యములో ఈడుపడి  
ఆయనరుట్కాళామ్ *= కృష్ణుడి కృపాకు పాత్రులై  
కుణందనైయే కొండు*= మోక్షాధికారం పొంది 
ఉలగై  = నిత్య సంసారులను
కూట్ట * =  చేరడానికి  
కూట్ట * =  చేరడానికి
మాశు ఇల్  = దోష రహిత 
ఉపదేశం = ఉపదేశమును  
శెయ్ = కృపతో చేయండి
మారన్ = నమ్మాళ్వార్ల
మలరడియే *=  తామరల వంటి తాపమును పోగొట్టే శ్రీపాదాలు  
వీశుపుగళ్ = వ్యాపించిన కీర్తి 
ఎమ్మావీడు = పరమపదమే మాకు నివాస స్థానము

భావము: ఆళ్వార్లు కృపతో దోష రహితమైన  పరమాత్మ కళ్యాణ గుణాలలోని మోక్ష ప్రదత్వాన్ని, కారుణ్య గుణాన్ని కీర్తిస్తున్నారు. నిత్యసూరులతో  చేరి పరమాత్మ కైంకర్యములో ఈడుపడి కృష్ణుడి కృపకు పాత్రులై మోక్షాధికారం పొందడానికి  సంసారులకు తగిన సూచనలను ఇచ్చారు. సంసారులు పరమపదాన్ని చేరడానికి అర్హతలను పొందాలంటే తాపమును పోగొట్టే తామరల వంటి నమ్మాళ్వార్ల  శ్రీపాదాలే నిత్య నివాస స్థానముగా చేసుకోవాలని ఈ పాశురంలో మాముణులు చెప్తున్నారు. 

పాశురము 19

అవతారిక:  ఈ పాశురములో పేరుమాళ్ళపై  ఆళ్వార్లకు ఉన్న దృఢ విశ్వాసాన్ని మాముణులు మనకు తెలియజేస్తున్నారు. అటువంటి ఆళ్వార్ల శ్రీపాదాలే మనకు రక్ష అని కూడా అంటున్నారు.  

ఎమ్మావీడుం వేండా * ఎందననుక్కు ఉన్ తాళిణైయై *
అమ్మా అమైయుమెన * ఆయ్ందురైత్త * నమ్ముడైయ
వాళ్ ముదలాం మాఱన్ మలర్ తాళిణైశూడి *
కీళ్మై యత్తు నెంజే * కిళర్ *

ప్రతిపదార్థము :
అమ్మా = ఓ ప్రభూ !
ఎమ్మావీడుం వేండా = ఎంతో ఉన్నతమైన పరమపదము కూడా నాకు వద్దు   
ఎందననుక్కు ఉన్ తాళిణైయై = నాకు నీ శ్రీపాదలే
అమైయుమెన = (నా తలపై) అమరుతాయని
ఆయ్ందురైత్త = దృఢంగా చెప్పిన
నమ్ముడైయ వాళ్ ముదలాం = మా ఉజ్జీవనానికి హేతువయిన
మాఱన్ = ఆళ్వార్ల
మలర్ తాళిణై = పూవులవంటి శ్రీపాదాలను  
శూడి = తలపై ధరించి ఉజ్జీవించాలి
నెంజే = ఓ మనసా!
కీళ్మై యత్తు = అంత కంటే అల్పమైన ఫలితాలనిచ్చే కోరికలు లేకుండా చేయి
కిళర్ = నువ్వు కూడా ఉజ్జీవిస్తావు

భావము: ఓ మనసా! ఎంతో ఉన్నతమైన పరమపదము కూడా నాకు వద్దు నాకు నీ శ్రీపాదలే (నా తలపై) అమరుతాయని అని దృఢంగా చెప్పారు ఆళ్వార్లు. మా ఉజ్జీవనానికి హేతువయిన అటువంటి ఆళ్వార్ల పూవులవంటి శ్రీపాదాలను తలపై ధరించి ఉజ్జీవించాలి ఓ మనసా! నువ్వు అంత కంటే అల్పమైన ఫలితాలనిచ్చే కోరికలు లేకుండా చేయాలి. అలా చేస్తే  నువ్వు కూడా ఉజ్జీవిస్తావు అని మాముణులు అంటున్నారు.

పాశురము 20

అవతారిక: తిరుమాలిరుంజోలై మలై పెరుమాళ్ళను చేరి పరమపదాన్ని పొందమని ఆళ్వార్లు చెప్పిన విషయాన్ని మాముణులు ఈ పాశురములో చెపుతున్నారు .

కిళరొళి శేర్ కీళురైత్త * పేఱుకిడైక్క *
పళరొళి మాళ్ * శోలైమలైక్కే * తళర్వఱవే
నెంజై వైత్తు చ్చేరు మెనుం * నీడుపుగళ్ మాఱన్ తాల్ *
మున్ శెలుత్తువోం ఎమ్ముడి *

ప్రతిపదార్థము :
కీళురైత్త = మునుపే చెప్పిన విధంగా
కిళరొళి శేర్ = లేత కాంతితో ప్రకాశమానంగా విరాజిల్లుతున్న  
పేఱుకిడైక్క = పరమపదమును చేరడానికి 
వళరొళి మాళ్ = నిరంతరం ప్రవర్తమానమవుతున్న కాంతిని కలిగి వున్న
శోలైమలైక్కే= తిరుమాలిరుంజోలై మలై పెరుమాళ్ళను (పెరుమాళ్లు వేంచేసి ఉన్న కొండ)  
తళర్వఱవే = అలసట లేని హృదయంతో
నెంజై వైత్తు = ఏకాగ్ర చిత్తంతో 
చ్చేరు మెనుం = చేరుకోండి అని చెపుతున్న  
నీడుపుగళ్ = కీర్తిమంతుడైన
మాఱన్ = ఆళ్వార్ల
తాల్ మున్ = శ్రీపాదల ముందు  
ఎమ్ముడి = నా శిరస్సును
శెలుత్తువోం = నిలుపుతాను

భావము: కిందటి పాశురంలో చెప్పిన విషయానికి ఈ పాశురంలో ఇంకా కొంత వివరణ చేరుస్తున్నారు. లేత కాంతితో ప్రకాశమానంగా విరాజిల్లుతున్న పరమపదమును చేరడానికి నిరంతరం ప్రవర్తమానమవుతున్న కాంతిని కలిగి వున్న తిరుమాలిరుంజోలై మలై పెరుమాళ్ళను అనుమానం లేని హృదయంతో, ఏకాగ్ర చిత్తంతో ఆశ్రయించండి అని ఆళ్వార్లు తిరువాయ్మొలిలో  చెప్పారు. అటువంటి  కీర్తిమంతుడైన ఆళ్వార్ల శ్రీపాదల ముందు నా శిరస్సును నిలుపుతాను అని మాముణులు ఈ పాశురములో చెపుతున్నారు. 

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము –

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –

కోయిల్ తిరువాయ్మొళి – 6.10 – ఉలగముణ్డ

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

కోయిల్ తిరువాయ్మొళి

<< 5.8 – ఆరావముదే

srinivasan -ahzwar

శరణాగతి చేయునపుడు, భగవానుడికి ప్రాధాన్యత ఇస్తూ వారి దివ్య మంగళ గుణాలను కీర్తిస్తూ నొక్కిచెప్పాలి, ఉపాయాంతరములను ఎంచుకోక మరే ఇతర ఆశ్రయం లేక తమ నిస్సహాయతని నొక్కి చూపిస్తూ  పిరాట్టి యొక్క పురుషాకారము (శిఫార్సు) తో భగవానుడి దివ్య చరణాల యందు శరణాగతి చేయాలి. అటువంటి పరిపూర్ణమైన శరణాగతి  తిరువేంగడముడైయానుడి యందు ఆళ్వారు ఈ పదిగములో చేశారు.

మొదటి పాశురము: “అన్ని లోకాలను రక్షించగలిగే లక్షణము ఉన్న నీవు తిరుమలలో వెలసి ఉన్నావు. నీవు కృపతో, నీ దాసుడినైన నాకు నిన్ను పొందే మార్గాన్ని చూపించుము”, అని ఆళ్వారు ప్రార్థిస్తున్నారు.

ఉలగం ఉండ పెరువాయా ఉలప్పిల్‌ కీర్తి అమ్మానే
నిలవుం శుడర్‌ శూళ్‌ ఒళి మూర్తి నెడియాయ్‌ అడియేన్‌ ఆరుయిరే!
తిలదం ఉలగుక్కాయ్‌ నిన్ఱ తిరువేంగడత్తు ఎమ్పెరుమానే!
కుల తొల్‌ అడియేన్‌ ఉన పాదం కూడుమాఱు కూఱాయే

ప్రళయకాలములో గొప్ప ఆత్రుతతో సమస్థ లోకాలను తనలో దాచుకునేందు సాధనముగా వాడిన దివ్య అదరములు / నోరు కలిగి ఉన్న ఓ భగవానుడా!  అంతులేని కీర్తిప్రతిష్ఠ, సహజ స్వామిత్వము ఉన్న ఓ భగవానుడా!  దివ్య శోభతో నిండిన దివ్య స్వరూపము ఉన్నవాడా!  సౌందర్యము మొదలైన వాటితో నిత్యము ప్రకాశిస్తూ అపరిమితమైన కీర్తి ఉన్నవాడా! నాకు సంపూర్ణ ప్రాణాధారమైన ప్రాణ వాయువా!  నుదిటిపైన  తిలక రూపములో మొత్తము ప్రపంచానికే ఉర్ద్వాపుండ్రముల రూపంగా నీ స్వామిత్వాన్ని నాకు వెల్లడిచేస్తూ తిరుమలలో నిలుచొని ఉన్న ఓ నా భగవానుడా! అతి ప్రాచీన పరంపర నుండి వస్తున్న ఈ దాసుడికి నీ దివ్య పాదాలను చేరుకునే మార్గాన్ని అనుగ్రహించుము.

రెండవ పాశురము: “ఏమైనా అడ్డంకులు ఉంటే వాటిని నీవు తొలగించి, ని దివ్య పాదాల యందు నన్ను స్వీకరించాలి”, అని ఆళ్వారు అభ్యర్థిస్తున్నారు.

కూఱాయ్‌ నీఱాయ్‌ నిలనాగి, కొడువల్‌ అశుర ర్కులం ఎల్లాం
శీఱా ఎరియుం తిరునేమి వలవా తెయ్వ క్కోమానే
శేఱార్‌ శునై త్తామరై శెందీ మలరుం తిరువేంగడత్తానే!
ఆఱా అన్బిల్ అడియేన్‌ ఉన్‌ అడిశేర్‌ వణ్ణం అరుళాయే

అతి బలమైన క్రూర రాక్షసులను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికి మట్టిలో కలిపి, ఇంత చేసిన తరువాత కూడా తన కోపము చల్లారని శౌర్య సంపద ఉన్న దివ్య తేజోమయమైన చక్రాయుధాన్ని నియంత్రించు చున్న సర్వశక్తి సంపన్నుడవైన ఓ భగవానుడా! ఓ నిత్యసూరులకు ప్రభువా! ఎర్రటి జ్వాల వర్ణముతో వికసించిన తామర పువ్వుల మడుగులు  ఉన్న తిరుమలలో కొలువై ఉన్న ఓ భగవానుడా! నీ దివ్య పాదాలను చేరుకోవాలని తపించిపోతూ నీపై అంతులేని ప్రేమను పెంచుకున్న ఈ దాసుడిని దయగా అనుగ్రహించుము.

మూడవ పాశురము: “నీవు ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయనప్పుడు, నీవు అడిగినదల్లా నేను ఎలా ఇవ్వగలను?” అని ఎంబెరుమాన్లు పలుకగా, ఆళ్వారు సమాధానమిస్తూ ఇలా అన్నారు, “ఎంతో మంది విశిష్ట వ్యక్తులు నిన్ను ఆరాధిస్తూ ఆనందిస్తుండగా,   నీవు నన్ను ఎంచుకున్నావు; అదేవిధంగా, దయతో నీవు నా కోరికను తీర్చాలి”, అని వేడుకుంటున్నారు.

వణ్ణ మరుళ్‌ కొళణి మేగ వణ్జా! మాయ వమ్మానే!
ఎణ్జం పుగుందు తిత్తిక్కుం అముదే! ఇమైయోర్‌ అదిపదియే!
తెణ్ణల్‌ అరువి మణి పొన్‌ ముత్తలైక్కుం  తిరువేంగడత్తానే !
అణ్ఞలే! ఉన్‌ అడిశేర అడియేఱ్కు ఆవావెన్నాయే!

సర్వోన్నతుడైన భగవానుడు అత్యద్భుత గుణాలకు నిలయుడు, మేఘ వర్ణముతో చూసేవారిని మైమరిపించే స్వరూపము కలిగి ఉంటాడు; ఆతడు హృదయాలలోకి ప్రవేశించే తీపి తేనె లాంటివాడు; నిత్యసూరులను తన స్వరూపంతో ఆనందింపజేయువాడు; స్పష్టమైన మణి మాణిక్యాలు, రత్నాలు, ముత్యాలు, బంగారము పొంగి పొరలుతున్న ఆకర్షణీయమైన జలపాతాలు ఉన్న తిరుమాలలో  సర్వోన్నత భగవానిడిగా వెలసి ఉన్నాడు; నీ స్వామిత్వాన్ని అతి సునాయాసముగా తిరుమలలో వ్యక్తపరుస్తున్న ఓ భగవానుడా! మాపై జాలిపడి, మాకు తగిన గమ్యమైన నీ దివ్య పాదాలను చేరుకునేలా దయతో మమ్మల్ని అనుగ్రహించుము!

నాలుగవ పాశురము:  “నిన్ను చేరుకునే సాధనములు నాలో లేవు; కావున నీవొక సాధనాన్ని ఇచ్చి నన్ను దయతో అనుగ్రహించాలి”. “ఎటువంటి భేదము చూపకుండా ప్రతి ఒక్కరి అడ్డంకులను తొలగించే నీవు కృపతో,

నేను నీ దివ్య పాదాలను చేరుకునేలా చూడాలి” అని కూడా ఆళ్వారు ప్రార్థించినట్లు వివరించబడింది.

ఆవా! ఎన్నాదులగత్తె అలైక్కుం అశురర్‌ వాణాళ్మేల్‌
తీవాయ్‌ వాళి మళై పొళింద శిలైయా! తిరుమా మగళ్‌ కేళ్వా
తేవా! శురర్గళ్‌ ముని క్కణంగళ్‌ విరుంబుం తిరువేంగడత్తానే !
పూవార్‌ కళల్గళ్  అరువినైయేన్‌  పొరుందుమాఱు పుణరాయే

ప్రపంచాన్ని దగదగలాడించిన కౄర రాక్షసులపై అగ్ని ధరించిన బాణాల వర్షం కురిపించే శ్రీ సారఙ్గము ధరించిన ఓ భగవానుడా! పరాక్రమవంతుడు, అతిలోక సుందరుడు తనకు తగిన భర్తగా పొందినది శ్రీమహాలక్ష్మి, అలాంటి శత్రువులను వధించిన తరువాత సంతృప్తిపడుతూ దివ్య ముఖ కాంతిని వెదజల్లువాడా! సకల దేవతలు, ఋషులు కోరుకునేవాడు తిరుమాలలో కొలువై ఉన్నాడు. జయించలేని నా పాపాలెన్నో,  పుష్పాలతో దివ్యంగా అలంరించి ఉన్న నీ దివ్య పాదాలను చేరకుండా నన్ను ఆపుతున్నాయి; దయతో నీ దివ్య పాదాలను చేరుకునే మార్గాలను నాకు నేర్పుము.

ఐదవ పాశురము: “భక్తుల రక్షణ సునాయాసముగా నిర్వర్తించే నీ దివ్య పాదాలను నేను ఎప్పుడు చేరుకుంటాను?”, అని ఆళ్వారు ప్రశ్నిస్తున్నారు.

పుణరా నిన్ఱ మరమేళ్ అన్ఱెయ్ద ఒరువిల్‌ వలవావో!
పుణరేయ్‌ నిన్ఱ మరమిరండిన్ నడువే పోన ముదల్వావో!
తిణరార్‌ మేగమెన క్కళిఱు శేరుం తిరువేంగడత్తానే!
తిణరార్‌ శార్ఙ్గత్తున పాదం శేర్వదడియేన్‌ ఎన్నాళే?

సర్వ శ్రేష్ఠ ధనుర్ధారి అయిన భగవానుడు ఆ రోజు ఏడు మారామరములను వధించాడు; విశ్వ కారకుడైన అతడు చిన్న పసివాడిగా రెండు మహావృక్షముల మధ్యనుండి ప్రాకి వెళ్ళాడు;  దట్టమైన మేఘాల మాదిరిగా ఏనుగుల సమూహాలున్న తిరుమలలో విరాజిల్లి ఉన్న ఓ భగవానుడా! దివ్య శ్రీ సారఙ్గము ధనుస్సుని ధరించి ఉన్న నిన్ను నీ దివ్య పాదాలను ఈ సేవకుడు ఎప్పుడు చేరుకుంటాడో?

ఆరవ పాశురము:  “శ్రీవైకుంఠములో నాకు కైంకర్యము చేయాలనుకోవడం అందరికీ లక్ష్యమే, కాదా?” అని భగవానుడు అడుగుతున్నారు. దానికి ఆళ్వారు స్పందిస్తూ “ఎంతో కోరికతో కొందరు శ్రీవైకుంఠము నుండి తిరుమలకు దిగి వచ్చి నీకు సేవలందిస్తున్నారు కదా? తిరుమలలో నిన్ను సేవించే భాగ్యము నాకెప్పుడు కలుగుతుంది?” అని అభ్యర్థిస్తున్నారు. “నీపై భక్తిలేని దేవతలు కూడా సేవించాలనుకునే ఆకర్షణీయమైన నీ దివ్య చరణాలను నేను ఎప్పుడు పొందుతాను?”, అని కూడా ఆళ్వారు ప్రార్థించినట్లు వివరించబడింది.

ఎన్నాళే నాం మణ్ణళంద  ఇణై త్తామరైగళ్‌ కాణ్బదఱ్కెన్ఱు
ఎన్నాళుం నిన్టిమైయోర్గళ్‌ ఏత్తి ఇఱైంజి ఇనమినమాయ్
మెయ్న్నా మనత్తాల్‌ వళిపాడు శెయ్యుం తిరువేంగడత్తానే!
మెయ్ న్నా ఎయ్ది ఎన్నాళ్ ఉన్‌ అడిక్కణ్‌ అడియేన్‌ మేవువదే?

“అతి సులభుడివి, సమస్థ లోకాలను కొలిచిన నీ దివ్య పాదయుగళిని మేము ఎప్పుడు చూస్తామో? అని నిత్యాసూరుల సమూహాలు నిత్యమూ భక్తితో నిలబడి భగవానుడిని స్తుతిస్తూ ఉంటారు. తిరుమలలో ఉండి  వారిచే ఈ విధిగా ఆరాధించబడుతూ  సేవించబడుతున్న ఓ భగవానుడా! నీ విశేష సేవకుడినైన నేను నీ దివ్య పాదాలను ఎప్పుడు చేరుకుంటానో?

ఏడవ పాశురము: “నిన్ను చేరడానికి ఏ విధమైన ఇతర మార్గాలను అనుసరించలేదు, నీ పరమానందాన్ని అనుభవించకుండా నేను ఇక ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను” అని ఆళ్వారు అంటున్నారు.

అడియేన్‌ మేవి అమర్గిన్ఱ అముదే! ఇమైయోర్‌ అదిబదియే!
కొడియా అడు పుళ్‌ ఉడైయానే !కోల క్కనివాయ్‌ ప్పెరుమానే!
శెడియార్‌ వినైగళ్‌ తీర్‌ మరుందే ! తిరువేంగడత్తు ఎమ్పెరుమానే!
నొడియార్‌ పొళుదుం ఉన పాదం కాణ నోలాదాఱ్ఱేనే

భగవానుడిని చేరి అనుభవించడం నాకు నిత్యము పరమానందకరమైనది; అతను నిత్యసూరులను నియంత్రించే ఆధిపత్యాన్ని కలవాడు; గరుడాళ్వాన్ నిత్యము భగవానుడి వద్ద ఉండి, ధ్వజ రూపముగా భక్తుల శత్రువులను పారద్రోలుతాడు; ఎర్రగా పండిన పండువలే అందమైన అధరములతో నిత్యానందాన్ని కలిగించే గొప్పతనము కలిగి ఉన్నవాడు అతడు;  దట్టమైన పొదలలా పెరిగిన నా పాపాలను తొలగించగల ఉత్తమ ఔషధములా తిరుమలలో కొలువై ఉన్న ఓ భగవానుడా! నన్ను దాసునిగా స్వీకరించగల వాడవు నీవొక్కడివే. నీ దివ్య చరణాలను దర్శించుకోవాలని నేను ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయకపోయినా, వాటిని చూడకుండా ఒక్క క్షణం కూడా నేను ఉండలేకపోతున్నాను.

ఎనిమిదవ పాశురము: “నీవు ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయనప్పుడు, ‘నేను ఇక భరించలేను’” అని చెబితే ఫలితం దొరుకునా?” అని భగవానుడు ప్రశ్నిస్తున్నారు.  ఆళ్వారు స్పందిస్తూ “మిత సామర్థ్యములు ఉన్న బ్రహ్మ మరియు ఇతరులు వారి అకించన్యం (వారిలో ఏమీ లేకపోవడం) ను ఉదహరించి వారి వారి కోరికలు నెరవేర్చుకోవట్లేదా? దయచేసి వచ్చి నా బాధలను తొలగింపుము”.

నోలాదాఱ్ఱేన్‌ ఉన పాదం కాణవెన్ఱు నుణ్ణుణర్విన్
నీలార్‌ కండత్తమ్మానుం నిఱై నాన్ముగనుం ఇందిరనుం
శేలేయ్‌ కణ్ఞార్‌ పలర్‌ శూళ విరుంబుం తిరువేంగడత్తానే!
మాలాయ్ మయక్కి అడియేన్‌ పాల్, వందాయ్‌ పోలే వారాయే

సర్వజ్ఞుడు, సూక్ష్మమైన విషయాలను కూడా గమనించగలిగేవాడు కాబట్టి ఈ విశ్వంలో ప్రాముఖ్యత పొంది నీలకంఠుడు అయ్యాడు, సృష్టించగల పరిజ్ఞానము ఉన్న చతుర్ముఖ బ్రహ్మ వీరికి తండ్రి, ముల్లోకాల ఐశ్వర్యము తన యందు ఉన్న ఇంద్రుడు, వీరందరూ ఆ భగవానుడిని “నీ దివ్య చరణాలను దర్శించుకోవాలని మేము ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయకపోయినా, వాటిని చూడకుండా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేకపోతున్నాము” అని ప్రార్థిస్తున్నారు. ఇటువంటి దేవతలు మీనము వంటి నేత్రము ఉన్న వారి పత్నులు (పార్వతి, సరస్వతి, సచి మొదలైన) లతో పాటు వారు అర్పిస్తున్న శరణాగతిని, ప్రార్థనలను అందుకుంటున్న ఓ తిరుమలవాసా! నల్లని కృష్ణుడిగా వచ్చి నీ లీలలతో ప్రతి ఒక్కరినీ మంత్రముగ్దులను చేసినట్లే, నీకే అంకితమై నీవు లేకుండా ఉండలేని నా వైపు నీవు ఒక చూపు చూడాలి!

తొమ్మిదవ పాశురము: “అతి సుందరమైన ఆకర్షణ కలిగి ఉన్న నీ దివ్య పాదాలను నేనెప్పటికీ వదిలిపెట్టను” అని ఆళ్వారు చెబుతున్నారు.

వందాయ్‌ పోలే వారాదాయ్‌ వారాదాయ్‌ పోల్‌ వరువానే
శెన్‌ తామరై క్కణ్‌ శెంగని వాయ్‌ నాఱ్ఱోళముదే ఎనదుయిరే
శిందామణిగళ్‌ పగరల్లెప్పగల్‌ శెయ్‌  తిరువేంగడత్తానే
అందో అడియేన్‌ ఉన పాదం అగలగిల్లేన్‌ ఇఱైయుమే

నీవు దగ్గరకు వచ్చినట్టే వచ్చి మాయమౌతావు, నా అకించన్యం (ఏ సామర్థ్యం లేకుండుట) తో “నీవు ఇక రావు, సాధ్యం కాదు” అని భావించిన వెంటనే వచ్చి వినయంగా ముందు నిలుచుంటావు. నీ దివ్య ఆకర్షణతో ఎర్రటి దివ్య కమల నేత్రాలతో, నిండుగా పండిన ఎర్రటి పండులా ఆనందపరచే నీ పెదవులతో “మామేకం శరణం వ్రజ” అని పలుకుతున్న నీ దివ్య అదరములు, “సుగాడం పరిషస్వజే” అని నీ భక్తులను ఆలింగనం చేసుకునే నీ దివ్య చతుర్భుజములతో నాకిప్పుడు స్పష్టముగా వ్యక్తమగుతున్నావు, నిరంతరము నాకు శక్తినిచ్చి నన్ను నిలబెట్టావు. కోరికలను ఫలింపజేసి తమ మెరుపుతో రాత్రిని పగలుగా మార్చే మణి మాణిక్య రాసులతో సుసంప్పన్నముగా వెలుగుతున్న తిరుమలలో నివాసుడై ఉన్న ఓ నా భగవానుడా!  అయ్యో! వేరే ఏ ఆశ్రయాన్ని అశించని నేను, నీకు సంపూర్ణ శరణాగతి చేసి, నీ దివ్య పాదాలను ఒక్క క్షణం కూడా వదలలేకపోతున్నాను. ‘అంధో’ అనగా ఆళ్వారు ఆశ్చర్యపోతున్నట్లు సూచన “విరహ వేదనలో ఇంత తపిస్తున్నా కానీ, నా కోరికను నీకు ఇంత విడమరచి చెప్పాల్సి వస్తుంది!”

పదవ పాశురము: “వేరే ఎక్కడ శరణు వేడకుండా, పురుషాకరము (పిరాట్టి) మరియు తగిన గుణాలున్న నీ దివ్య పాదాలకు నేను శరణాగతి చేస్తున్నాను”, అని ఆళ్వారు తిరువేంగడముడైయానుడికి సంపూర్ణముగా శరణాగతులైనారు.

అగలగిల్లేన్‌ ఇఱైయుం ఎన్ఱు అలర్మేల్‌ మంగై ఉఱై మార్బా!
నిగరిల్‌ పుగళాయ్‌ ! ఉలగం మూన్ఱుడైయాయ్‌ ! ఎన్నై ఆళ్వానే!
నిగరిల్‌ అమరర్‌ ముని క్కణంగళ్‌ విరుంబుం తిరువేంగడత్తానే!
పుగల్‌ ఒన్ఱిల్లా అడియేన్ ఉన్‌ అడిక్కీళ్‌ అమర్ న్దు పుగుందేనే

పద్మము నుండి జన్మించుటచే అతి కోమలమైన నీ దివ్య పట్ట మనిషి శ్రీమహాలక్ష్మి నీ దివ్య వక్ష స్థలములో నివాసమై ఉన్న ఓ భగవానుడా! లక్ష్మి  ఒక్క క్షణం కూడా నీ వక్ష స్థలముని విడిచి ఉండని ఓ భగవానుడా!  సాటిలేని వత్సల్యం కలవాడా! మూడు రకాల చేతనములు, అచేతనములకు స్వామిత్వం కలవాడా! ఎన్నో లోపాలున్న నన్ను కూడా స్వీకరించగల సౌశీల్యము ఉన్నవాడా! సాటిలేని ఋషులు మరియు అమరులు గొప్ప కోరికతో ఆరాధించే  తిరుమలలో పరిపూర్ణ సౌలాభ్యముతో కొలువై ఉన్నవాడా! ఉపాయాంతరములు, ఏ ఇతర రక్షణ లేకుండా అనన్యశరణుడిగా ఉన్న నేను, నీ దివ్య పాదాల యందు శరణాగతి చేసి, కేవలము కైంకార్య సంకల్పముతో వాటి క్రింద కూర్చున్నాను.

పదకొండవ పాశురము: “ఈ పదిగాన్ని నేర్చుకొని పఠించిన వారందరూ పరమపదానికి చేరుకొని, కైంకర్యముతో పట్టాభిషేకితులై నిత్య సేవలో పాల్గొంటారు” అని ఆళ్వారు తెలుపుతున్నారు.

అడిక్కీళ్‌ అమర్ న్దు పుగుందు అడియీర్‌ ! వాళ్మిన్‌ ఎన్ఱెన్ఱరుళ్‌ కొడుక్కుం
పడిక్కేళ్‌ ఇల్లా ప్పెరుమానై  ప్పళన క్కురుగూర్‌ చ్చడగోపన్‌
ముడిప్పాన్‌ శొన్న ఆయిరత్తు తిరువేంగడత్తుక్కివై పత్తుం
పిడిత్తార్‌ పిడిత్తార్‌ వీఱ్ఱిరుందు పెరియ వానుళ్‌ నిలావువరే

సర్వోన్నతుడైన భగవానుడు  సాటిలేని రీతిలో, “భక్తులారా! నా దివ్య చరణాల క్రింద చేరండి, అనన్యసాదనులు మరియు అనన్య ప్రయోజనులై నిత్యానందాన్ని పొందండి” అని ఎంతో కృపను అనుగ్రహిస్తున్నారు; సుసంపన్నమైన నీటి వనరులతో అలరాడే ఆళ్వార్తిరునగరికి స్వామి అయిన నమ్మాళ్వర్లు, తాను పాడిన వెయ్యి పాశురములలో,  తన కోరికలన్నిటినీ నెరవేర్చమని కోరుతూ ఆ తిరుమలవాసుడి గురించి ఈ పది పాసురములలో పాడారు; ఈ పాశురములను వాటి అర్ధాలతో సహా అనుసంధానము చేసినవారు, “పరమవ్యోమ” అనే పదాన్ని సూచిస్తూ అనంతమైన పరమపదమును పొంది పరమానందాన్ని అనుభవిస్తారు అని చెప్పబడింది.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజదాసి

మూలము :

పొందుపరిచిన స్థానము –

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –

thirunedunthANdakam – 19

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< previous part – 18 – Part 2 kAr vaNNam thirumEni


She said those words in previous pAsuram indicating that she agreed to her daughter’s state, after the daughter did not heed her words of advice, by sayingidhu anRO niRaivu azhindhAr niRkum ARu”. Those who came to inquire, said, “Even though she did not behave suiting her womanliness, you could have told her that the one she loves is interested in periya pirAttiyAr. Such One would not consider you”. Mother replies, “I have even told her that. That gave only the opposite result. That He is the husband of SrIdhEvi became the reason for her to go to the place of His residence” – this is in this pAsuram.

muRRArA vanamulaiyAL pAvai mAyan
moyyagalaththuLLiruppAL ahdhum kaNdum
aRRAL than niRaivazhindhAL AvikkinRAL
aNiyarangam AdudhumO thOzhee! ennum
peRREn vAychchol iRaiyum pEsak kELAL
pEr pAdith thaN kudanthai nagarum pAdi
poRRAmaraik kayam neerAdap pOnAL
poruvaRRAL en magaL um ponnum ahdhE         19

Word by word meaning

ahdhu kaNdum – Even after having seen
muRRu ArA vanam mulaiyAL – One who is having beautiful not fully-grown-out bosom and being the woman having the nature of womanliness, that is, periya pirAttiyAr to be
moy agalaththuL iruppAL – living well set in the beautiful divine chest
mAyan – of emperumAn who is marvellous,
poru aRRAL en magaL – my daughter who is matchless
aRRAL – has set herself up to be for Him and only for Him.
than niRaivu azhindhAL – She ignored the completeness (of womanliness of waiting for Him to show up);
AvikkinRAL – she is sighing;
thOzhee! aNi arangam AduthumO ennum – Oh friend! shall we mingle with and enjoy the grand city of thiruvarangam! she says.
peRREn – I, the mother, who gave birth to her,
vAy sol pEsa – told a few words of advice,
kELAL iRaiyum – does not listen even a little by lending her ears.
pEr pAdi – singing about the city of thiruppEr,
thaN kudanthai nagar pAdiyum – and singing about the pleasant city of thirukkudanthai
pOnAL – she got up and went
neer Ada – to immerse and experience in the water
pon thAmarai kayam – of tank full of golden lotus flowers;
um ponnum agdhE? – Is the nature your daughter too is of this way?


muRRArA vana mulaiyAL – This is talking about the beauty of pirAtti that makes emperumAn engage in Her.

muRRArA-mulai – The divine bosom that is not full grown by breaking the barrier. Growing by breaking the barrier is – about not having a barrier in the inner/bottom part of the place where it grows. By this it says that she is having the right age for the age of emperumAn. As said in “yuvAkumAra: [Ruk. ash.2-2-25]” (vishNu is of the age of youth, and just above the childish stage), emperumAn’s age would be such that He has just reached the state of youth. As said in ‘yuvathiScha kumAriNee’ (pirAtti is of the age of youth, but not crossed the childish stage as well), thus being just about a bit younger to His stage. Considering that She is a bit younger, AzhvAr says muRRArA vanamulai.

As said in ‘sadhaikarUpa rUpAya [vishNu purANam 1-2-1]”, their age would always be of this stage. Even after ruling the kingdom for eleven thousand years, for pirAtti and perumAL (SrI rAmar) this was the stage of their age. If so, were they not of small form in childhood, and also would their form deteriorate later due to old age? Their form was smaller in their childhood state in order to be obedient to parents, but not because they would undergo changes in their true form. When their age (in this world) grew, they did not become old in form because they did not wish so, and none of their people were interested in seeing them in such form.

That their form was small during childhood, and then after reaching the initial state of youth, their form stayed so – is seen in SrI rAmAyaNam – as said in “unnaiyum okkalaiyil [periyAzhvAr thirumozhi 1.5.8]” by periyAzhvAr that even when kaNNan was a baby, both the childhood stage and the stage of youth (thangaL karuththAyina seydhu varum, in the same pAsuram), were experienced in him by periyAzhvAR.

vana mulaiyAL – That is, She who is having beautiful bosom. Reason for highlighting only this beauty as ‘vana mulai’ is – as said in ‘malarAL thanaththuLLAn [mUnRam thiruvanthAdhi – 3], is to show its greatness of sweetness such that emperumAn would be involved in this part and so not focus on other parts of Her beauty. He who is having qualities like gyAnam, Sakthi using which He rules nithya viBhUthi (SrI vaikuNtam), leelA viBhUthi (other worlds), is not able to measure the beauty of this one part of His dear pirAtti. He who is independent by nature, and who does not have any needs by nature, due to love towards Her, is being loving towards this one part of Her and being expectant about it.

As said in ‘guNAnurUpENa vilAsachEshtithai: [sthOthra rathnam – 38]” (with SrIdhEvi who is always experienced in Her full form, and who gives you wonder like new using Her qualities, beautiful form, and beautiful acts, and who is fit only for you in all states (of param, vyUham, vibhavam, etc), and being your treasure), all these qualities, form, beautiful actions are all becoming needless as He is involved in this one part of Her. By ‘uLLAn’ in this pEyazhvAr pasuram, it indicates emperumAn who is viBhu (omnipresent), is henpecked into this part of Her who is aNu (smallest form without any parts).

pAvai – She having natural womanliness. Her womanliness is such that even His greatness of being purushOththaman cannot change it.

mAyan – He who is of wonder. The wonder of Him who is naturally independent losing Himself to the part of Her, the wonder of Him who is naturally having all wishes fulfilled is expectant about one part of Her, the wonder of Him who is all-knowing and who can do anything is not being able to measure the extent of beauty of one part of Her – this word shows these wonders.

moy agalaththuL iruppAL – By ‘moy’, it means beauty. emperumAn having beautiful chest. pirAtti is well set in His divine chest, is the meaning. By previous phrase it talked about the greatness of Her bosom which He would not move away from even for a moment. In this phrase, it talks about His divine chest which She would not separate even for a moment, as said in “agalagillEn iRaiyum [thiruvAimozhi – 6.10.10]”. Like how He does not go for any other parts of Her than Her bosom, She too does not go anywhere except His divine chest.

She who is naturally having gyAnam and Sakthi like Him is One who is not able to consider any other part than His divine chest. She who is such that He the omnipresent is caught in one part of Her and is desperate like a thirsty person saying ‘water, water!’, is One who is not able to consider any other part than His divine chest. These can be said for Him too. His other attributes of form, and attributes of qualities are of no use to Her as She is focussed on His divine chest only. Him embracing Her divine bosom and staying enchanted, and Her embracing His divine chest and staying enchanted, Oh what a great enchanting togetherness this is!

iruppAL – Like how the lord is subservient to one part, the utmost servant is subservient to one part of Her lord. For the ever-auspicious divine form it is She who enables identification of Him as the lord. As said in “SrIvathsavakShA-nithyaSrI: [SrI rAmAyaNam – yudhDha kANdam – 114-15](perumAL having the maRu (mole) mark in His divine chest, having SrI dhEvi who never separates from Him), having Her set in His divine chest, and being Her husband is the factor that identifies Him, as the sarvESvaran. Saying that the other deities are of lower status is because they are not the husband of Her. (thirumazhisaip pirAn too divined the others as “thiruvillAth thEvarai [nAnmugan thiruvanthAdhi – 52]”).

uLLiruppAL – Being not only the identifying factor for His divine form, being the identifying factor for the true nature of divine paramAthmA that is inside that divine form. These two are the reasons for saying that their togetherness is our preference whether at the time of surrendering, doing services, or at the time experiencing and enjoying His true nature. Other pirAttis are together with Him as part of His vibhUthi (property/ownership). But SrIdhEvi is together in cases of svarUpam (His true nature / giving Him identity), rUpam (His form, in His divine chest), and vibhavam (during His incarnations).

ahdhum kaNdum aRRAL – When I told her that both of them behave like they have consumed thorn-apple (UmaththankAy) that they are crazily in love with each other, (so there is no use in your wishing to be with Him), my words brought the opposite effect in my daughter. Even after she saw that He and She don’t focus on anything other than each other.

Even after seeing Her nature as said in ‘na kaSchin nAparADhyathi [SrI rAmayaNam – yudhDha kANdam – 116-44]” (There is no one who have not committed sins), and even after seeing His nature of considering even the mistakes as good attributes as said in ‘kunRanaiya kuRRam seyyinum guNam koLLum [mudhal thiruvanthAdhi – 41]”, she became dedicated to none other than them. Even after seeing His stature she became dedicated to Him; even after seeing Her stature she became dedicated to Her; even after seeing the nature of their togetherness she became dedicated to that togetherness. Seeing His ways of “seydhArEl nanRu seydhAr [periyAzhvAr thirumozhi 4.9.2]”, she became fully dedicated to Him.

As said in “rAja-samSraya-vaSyanAm [SrI rAmAyaNam – yudhDha kaNdam – 113-36]“ ((who would get angry at) … servants of kings..?(no one would)), seeing His nature of considering mistakes as positive attributes, she became dedicated to Him.

Seeing their togetherness, seeing that both have consumed UmaththangAy fruit (~thorn-apple) (madly in love with each other that they behave like mad), she thought that there needs to be one person with them who is having clear mind, and so became dedicated to that togetherness.

ahdhum kaNdum aRRAL – (My) complaint about them to get her rid of her state, became the reason for dedication toward Him. He gave his divine chest for Her to rest, I said, and she said that is the reason for dedication toward Him (because it is clear that His divine chest is for His devotees), and said it is as per “en thirumagaL sEr mArvanE ennum ennudai AviyE [thiruvAimozhi – 7.2.9](Oh One having divine chest which SridhEvi resides in, Oh my love). Fulfilment of our enjoyment is in emperumAn and thAyAr’s togetherness only. So she got fully dedicated to that togetherness.

than niRaivu azhindhAL – Not only that she became dedicated to them, her unique nature of femininity got destroyed too, says mother. Either pirAtti’s attributes of joining us with Him, or emperumAn’s attributes of being the means to reach Him, is enough to destroy her completeness. Does it need to be told that both these attributes together would definitely destroy her status of completeness? Completeness is – given any situation, keeping her state intact and making Him lose His state and be madly in love with her. That completeness is now destroyed, says mother.

than niRaivu – The ocean has dried up, says she.

How do you know that her completeness has been destroyed? –

AvikkinRAL – She who (had the strength and) was trying to go to His place by asking ‘emperumAn thiruvarangam engE’, is now letting out a long sigh when He did not show up as soon as she thought about emperumAn and pirAtti’s togetherness.

aNi-arangam etc. – The daughter’s friend came near her after seeing her state, and after seeing her thinking as “He did not show up (even) after seeing my state; since mother would say words that are good for herself, she would not calm me down who is desperate to get Him”. Even though separated from him, she manages to stay strong by seeing her friend. This daughter, considering her desperation itself as a strong reason that she would not miss the opportunity of getting Him, gained strength, and says ‘Oh friend! We shall go to kOyil (thiruvarangam) and experience Him”, and thus prepares for going.

Adudhum – Let us bathe. For both those who suffer from the there types of difficulties in this world (ADhyAthmika, AdhiBaudhika, Adhidhaivika), and for those suffering due to separation, that divine place is their saviour. So she is talking about that place as a pond. Oh thOzhee! is addressing of her friend.

peRREn etc. – If I said a few words, she would not listen even if it is sweet to her.

peRREn vAychchol kELAL – Would listen to the words of His, and would listen to the words of her friend, but considering my giving birth to her as a reason, she would not listen to my words.

iRaiyum pEsak kELAL – She would not listen even if I talked words that are based on her state, nor would she listen even if i talked about the place she likes, that is, thiruvarangam periya kOyil.

kELAL – even if she is not doing what I asked of her, can’t she not at least listen to my words with ears? She did not do even that. When one decides that a person is not needed for them, then whatever valuable words that person says, they would not listen and follow.

pEr pAdi, etc. – What were the words of her who would not heed your words? She is talking about the food for the journey to periya kOyil, that is, other dhivya dhESams (present on the way). Those who lost their full sense would go in proper route also sometimes.

pEr pAdi – Due to her excess of interest in going to thiruvarangam, she is saying thiruppEr first instead of thirukkudanthai. when there is no hurdle (by mother), then it is but natural to be fully indulgent in experiencing Him, similar to saying ‘EthathsAmagAyannAsthE [thaiththirIyOpanishath, bRuguvalli 10-5]” ((those who got hurdles removed due to karmams and reached SrIvaikuNtam) would sing songs of vEdhas).

poRRAmaraik kayam neerAdap pOnAL – By adjectives “poRRAmraik kayam”, it talks about the nature of emperumAn that is experienced. Experts in thamizh say ‘sunaiyAdal’, ‘neerAttu’ to imply union of two. That is, she went to experience this.

pOnAL – In previous pAsuram – she asked for directions in ‘emperumAn thiruvarangam engE’, now how do you say pOnAL (she went)? – Only the body is present here. Her heart has gone there, says the mother. Daughter said about the place inaNi arangam AduthumO”; Now mother is saying ‘poRRAmaraik kayam’ to imply periya perumAL. As said in “thayarathan peRRa maradhaka maNith thadam [thiruvAimozhi – 10.1.8]”, and “vAsath thadam pOl varuvAnE [thiruvAimozhi 8.5.1]”, He is referred as thadam (water tank/pond).

Are you not a stopper of her going?

poru aRRAL – She crossed that state. poru – togetherness. After getting that togetherness with Him, she lost that connectedness with me. Or,

poru aRRAL en magaL – poru – comparable. She became incomparable. Even the One talked about earlier (SrIdhEvi) is not an equal to her. This is said too in “pinnai kol, nilamAmagaL kol thirumagaL kol piRanthittAL [thiruvAimozhi 6.5.10]”, (to imply that there is a small chance if the three dhEvis put together that they might equal nammAzhvAr).

um ponnum ahdhE? – Mother asks those who came to inquire – do those who are born from you have also got in to such state as that of my daughter?. Inner meaning of ‘um pon’ indicates the other AzhvArs. Saying “maththuRu kadai veNNai kaLavinil uravidai AppuNdu [thiruvAimozhi 1.3.1]” (In stealing the butter churned with great difficulty using the churning staff, ending in being tied in the chest) they fell in love thinking about vibhavAvathAram, whereas it is this daughter who melted to the archAvathAram. (So even she is not her equal is the thought). “nangaimeer” etc. (Even parAnkuSa nAyaki’s mother asked those who came to inquire – “nagaimeer neerum Or peN peRRu nalgineer..[thiruvAimozhi 4.2.9]”.

– – – – –

Translation by raghurAm SrInivAsa dhAsan.

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

तिरुप्पावै – सरल व्याख्या – पाशुर १६ से २०

Published by:

।।श्रीः श्रीमते शठकोपाय नमः श्रीमते रामानुजाय नमः श्रीमत् वरवरमुनये नमः।।


<< पाशुर ६ – १५

इस सोलहवे पाशुर  में देवी आन्डाळ् नित्यसुरियों के लौकिक प्रतिनिधियों, जैसे क्षेत्रपाल द्वारपाल, आदिशेष आदि… को जगा रही है।

सोलहवाँ पाशुर:

इस सोलहवे पाशुर में देवी नन्दगोप के महल और नन्दगोप के कमरे के द्वारपाल को जगा रही है।

नायगनाय् निन्ऱ नन्दगोपनुडैय
  कोयिल् काप्पाने कोडित्तोन्ऱुम् तोरण
वायिल् काप्पाने मणिक्कदवम् ताळ् तिऱवाय्
  आयर् सिऱुमियरोमुक्कु अऱै पऱै
मायन् मणिवण्णन् नेन्नले वाय् नेर्न्दान्
  तूयोमाय् वन्दोम् तुयिल् एळप् पाडुवान्
वायाल् मुन्नमुन्नम् माऱ्ऱादे अम्मा नी
  नेय निलैक्कदवम् नीक्कु एलोर् एम्बावाय्

हे ! हमारे नायक नन्दगोप के  दिव्य महल की रक्षा करने वाले द्वारपालकों।

हे ! हमारे ध्वज लगे मेहराबों की रक्षा करने वालों, तुम्हे रत्नजड़ित द्वार की कुण्डी खोल देनी चाहिये।

कृष्ण जिनकी दिव्य अद्भुत गतिविधियां है, जिनका रंग नीलमणि जैसा है, उन्होंने कल हमें वचन दिया था की वह नाद करने वाले ढोल हमें देंगे।

हम सभी शुद्ध पवित्र मन से उन्हें जगाने आयी हैं ।

हे मेरे स्वामी! आप जिन्हे कृष्ण से मोह, प्रेम है आपको द्वार खोल देने चाहिये।

सत्रहवाँ पाशुर:

सत्रहवें पाशुर में देवी आण्डाळ्  नन्दगोपन्, माँ यशोदा और बलरामजी को जगा रही है।

अम्बरमे तण्णीरे सोऱे अऱन्जेय्युम्
  एम्पेरुमान् नन्दगोपाला एळुन्दिराय्
कोम्बनार्क्केल्लाम् कोळुन्दे कुलविळक्के
  एम्पेरुमाट्टि यसोदाय् अऱिवुऱाय्
अम्बरम् ऊडु अऱुत्तु ओन्गि उलगु अळन्द
  उम्बर् कोमाने उऱन्गादु एळुन्दिराय्
सेम्बोन् कळल् अडिच् चेल्वा बलदेवा
  उम्बियुम् नीयुम् उऱन्गु एलोर् एम्बावाय्`

ओह ! वस्त्र अन्न जल दान करने वाले, हे नाथ नन्दगोप उठो, हे ! छरहरे बदन वाली ग्वालकुल की नायिका, हे! ग्वालकुल की दीपस्तम्भ, ओ ! यशोदा पिराट्टी अवगत हो जाइये! हे !आकाशीय गृह तारों के राजा! जिन्होंने  आकाश को चीरते  हुए सारे संसार को मापते हुए  ऊपर उठे ,आपको अब नींद से  जागना चाहिए | हे लाली लिये स्वर्णिम पायल धारण करने वाले बलराम ! आप दोनों भाइयों को अब उठ जाना चाहिये।

अट्ठारवें , उनीसवें और बीसवें पाशुर में देवी गोदाम्बाजी को यह आभास होता है की, भगवान कृष्ण को जगाने में कहीं कोई कमी रह गयी, उन्हें लगता है की भगवान् कृष्ण को जगाने में उन्हें देवी नप्पिन्नै पिराट्टी का पुरुषकार  लेना चाहिये।

इसलिये इन तीन पाशुरों में देवी आण्डाळ् , नप्पिन्नै पिराट्टी की महानता का उल्लेख करती है।

जैसे नप्पिन्नै पिराट्टी की भगवान् कृष्ण के साथ अंतरंगता, उनके दिव्य चिर यौवन की बात कहती है, कैसे भगवान् के साथ रह आनंद लेती है और उनके गुण जिससे वह भगवान की इतनी प्रिय हो गयी, का बखान करती है।

भगवान को चेतन जीवों पर कृपा करने के लिये बाध्य करने के गुण की भी प्रशंसा करती है।

हमारे पूर्वाचार्य कहते है की पिराट्टी को भूल, सिर्फ भगवान् को प्राप्त करने की इच्छा, शूर्पणखा की इच्छा की तरह है, जो सीताजी को छोड़ उनके सम्मुख ही रामजी को पाने की इच्छा रखती थी।

भगवान् को छोड़, पिराट्टी को पाने की ही इच्छा रखे तो उसकी इच्छा रावण की इच्छा की तरह है, जो भगवान रामजी को छोड़ सीताजी की ही कामना करता था।

अट्ठारवाँ पाशुर :

अट्ठारवें पाशुर में , देवी के बहुत जगाने पर भी भगवान निद्रा से नहीं उठे, देवी सोंचती है उसे नप्पिन्नै पिराट्टी की अनुशंसा (पुरुषकार) लेकर सतत प्रयास करते रहना चाहिये ।

 यह पाशुर भगवद रामानुज स्वामीजी को अति प्रिय था।

उन्दु मद कळिऱ्ऱन् ओडाद तोळ् वलियन्
  नन्द गोपालन् मरुमगळे नप्पिन्नाय्
गन्दम् कमळुम् कुळली कडै तिऱवाय्
  वन्दु एन्गुम् कोळि अळैत्तन काण् मादविप्
पन्दल् मेल् पल्गाल् कुयिल् इनन्गळ् कूविन काण्
  पन्दार् विरलि उन् मैत्तुनन् पेर् पाड
सेन्दामरैक् कैयाल् सीर् आर् वळै ओलिप्प
  वन्दु तिऱवाय् मगिळ्न्दु एलोर् एम्बावाय् !

ओ ! हाथी से बलवान, चौड़े कांधो वाले,  जो युद्ध में कभी पीछे नहीं हटते, ऐसे नन्दगोप की पुत्रवधु।

ओ ! नप्पिन्नै  पिराट्टी, ओ ! सुगन्धित केशों वाली, द्वार खोलो, देखो चहुँ और चिड़ियाँ चहक रही है, कोयल लताओं से घिरे मचान से कुक रही है।

अपने उँगलियों से  पुष्प गेंद से खेलने वाली, अपने लाली लिये कमल के समान, दिव्य सुन्दर हाथों में पहनी चूड़ियों को खनकाते प्रसन्नता से द्वार खोलो । 

उनीसवाँ पाशुर :

इस पाशुर में देवी ,कृष्णजी और नप्पिन्नै  पिराट्टी को बारी बारी से जगाने का प्रयत्न कर रही है ।

कुत्तु विळक्कु एरियक् कोट्टुक्काल् कट्टिल् मेल्
  मेत्तेन्ऱ पन्जसयनत्तिन् मेल् एऱि
कोत्तु अलर् पून्गुळल् नप्पिन्नै कोन्गैमेल्
  वैत्तुक् किडन्द मलर् मार्बा वाय् तिऱवाय्
मैत्तडम् कण्णिनाय् नी उन् मणाळनै
  एत्तनै पोदुम् तुयिल् एळ ओट्टाय् काण्
एत्तनैयेलुम् पिरिवु आऱ्ऱगिल्लायाल्
  तत्तुवम् अन्ऱु तगवु एलोर् एम्बावाय्

ओ ! चिराग से प्रकाशमान अपने कमरे में , हाथी दन्त से बने सुसज्जित पलंग पर,नप्पिन्नै पिराट्टि के संग, जिसके केशपाश सलीके से सुन्दर फूलों से सजे हुये है, के विकसित वक्षस्थल पर सोने वाले ।

हे नाथ ! अपने दिव्य मुख से कुछ तो हम को कहो ।

ओह ! अपनी आँखों को काजल से सजाने वाली, क्या तुम अपने पति को एक पल के लिये भी उठने नहीं दे रही ? क्या तुम उनसे एक पल भी दूर नहीं रह सकती, हमारे नज़दीक आने से उन्हें रोकना आपके स्वभाव और स्वरुप के अनुकूल नहीं लगता है ।

बीसवाँ पाशुर :

इस पाशुर में देवी आन्डाळ् नप्पिन्नै पिराट्टि और भगवान् कृष्ण दोनों को जगा रही है ।

नप्पिन्नै पिराट्टि से कहती है कि , तुम्हे हम सबको कृष्ण से मिलाना चाहिये, हमें उनके मिलन के आनंद का अनुभव लेने में सहायक होना चाहिये ।

मुप्पत्तु मूवर् अमरर्क्कु मुन् सेन्ऱु
  कप्पम् तविर्क्कुम् कलिये तुयिल् एळाय्
सेप्पम् उडैयाय् तिऱल् उडैयाय् सेऱ्ऱार्क्कु
  वेप्पम् कोडुक्कुम् विमला तुयिल् एळाय्
सेप्पन्न मेन् मुलै सेव्वाय्च् चिऱु मरुन्गुल्
  नप्पिन्नै नन्गाय् तिरुवे तुयिल् एळाय्
उक्कमुम् तट्टु ओळियुम् तन्दु उन् मणाळनै
  इप्पोदे एम्मै नीराट्टु एलोर् एम्बावाय्

३३ कोटि देवताओं के कष्ट निवारण का सामर्थ्य रखने वाले हे कृष्ण , उठों !भक्तों की रक्षा करने वाले , शत्रुओं का संहार करने वाले उठो! मुख पर लालिमा लिये, स्वर्ण कान्ति लिये विकसित उरोजों वाली, पतली कमर वाली हे नप्पिन्नै पिराट्टी ! आप तो माता महालक्ष्मी सी लग रही हो, उठिये. आप हमें हमारे व्रत अनुष्ठान के लिये, ताड़पत्र से बने पंखे, दर्पण और आपके स्वामी  कण्णन् आदि प्रदान कर , हमें स्नान करवाइये ।

अडियेन श्याम सुन्दर रामानुज दास

आधार :

archived in

प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –

ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿ – ಸರಳ ವಿವರಣೆ – 10.7-ಶೆಞ್ಜೊಲ್

Published by:

ಶ್ರೀಃ ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಗೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತ್ ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ

ಕೋಯಿಲ್ ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿ – ಸರಳ ವಿವರಣೆ

<< 10.1 – ತಾಳತಾಮರೈ

ಆಳ್ವಾರರು ಪರಮಪದವನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಲುಪಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಎಂಪೆರುಮಾನರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಆಳ್ವಾರರನ್ನು ಅವರ ದಿವ್ಯ ಲೌಕಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಆ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ತಿಳಿದ ಆಳ್ವಾರರು ಎಂಪೆರುಮಾನರಿಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿರಲು ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಕಡೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಆಳ್ವಾರರು ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಶೀಲಗುಣವನ್ನು(ಸರಳತೆಯನ್ನು) ನೋಡಿ ಅತೀವ ಸಂತೋಷಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಈ ಪದಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರಿಗಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮೊದಲನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಎಂಪೆರುಮಾನರು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ನಿನ್ನ ಮೂಲಕ ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿಯನ್ನು ಹಾಡಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ. ಓಹ್! ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರೇ! ಅವನ ಅಗಾಧವಾದ ಸಮುದ್ರದಂತಹ ಗುಣದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಬೇಡಿ” ಎಂದು.

ಶೆಞ್ಜೊಲ್ ಕವಿಗಾಳ್ ಉಯಿರ್ ಕಾತ್ತು ಆಟ್ಚೆಯ್‍ಮ್ಮಿನ್ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ,
ವಞ್ಜಕ್ಕಳ್ವನ್ ಮಾಮಾಯನ್ ಮಾಯಕ್ಕವಿಯಾಯ್ ವನ್ದು, ಎನ್
ನೆಞ್ಜುಮುಯಿರುಮುಳ್ ಕಲನ್ದು ನಿನ್‍ಱಾರ್ ಅಱಿಯಾವಣ್ಣಮ್ , ಎನ್
ನೆಞ್ಜುಮುಯಿರುಮ್ ಅವೈ ಉಣ್ಡು ತಾನೇಯಾಗಿ ನಿಱೈನ್ದಾನೇ ॥

ತಿರುಮಾಲಿರುಂಜೋಲೈನಲ್ಲಿರುವ ಎಂಪೆರುಮಾನರು , ಯಾರೊಬ್ಬರಿಂದ ಅವರಿಗೇ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಕಳ್ಳತನವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅದ್ಭುತವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಅನೇಕ ಕಲ್ಯಾಣ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಆದರೂ ತುಂಟತನದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ನನ್ನನ್ನು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಅವರು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೆಲೆಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲೇ ಒಂದಾಗಿ , ಅವನೊಂದಿಗೇ ಇರುವ ಲಕ್ಶ್ಮಿಗೇ ಗೊತ್ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಬಂದು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವನು. ಅವನು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನೂ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆನಂದಭರಿತನಾಗಿ , ಅವಾಪ್ತ ಸಮಸ್ತ ಕಾಮನಾಗಿರುವನು. ಓಹ್! ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಹಾಡುವವರೇ! ನಿಮ್ಮನ್ನೂ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಜೋಪಾನವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕದ್ದುಬಿಡುವನು. ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸೇವಿಸಿ.
ಇದರ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ : ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಅನನ್ಯಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕಾಗಿ (ಕೈಂಕರ್‍ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಏನೂ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೆ) ತೊಡಗಿಕೊಂಡವರಿಗೆ , ತಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಅವನು ಕದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು.

ಎರಡನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು, ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಸಮಾಗಮವಾದ ಮೇಲೆ ಎಂಪೆರುಮಾನರಿಗೆ ದೊರಕಿದ ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್‍ಯಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ತಾನೇಯಾಗಿ ನಿಱೈನ್ದು ಎಲ್ಲಾವುಲಗುಮ್ ಉಯಿರುಮ್ ತಾನೇಯಾಯ್,
ತಾನೇ ಯಾನೆನ್ಬಾನಾಗಿ ತ್ತನ್ನೈ ತ್ತಾನೇ ತುದಿತ್ತು, ಎನಕ್ಕು
ತ್ತೇನೇ ಪಾಲೇ ಕನ್ನಲೇ ಅಮುದೇ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ,
ಕೋನೇಯಾಗಿ ನಿನ್‍ಱೊೞಿನ್ದಾನ್ ಎನ್ನೈ ಮುಱ್ಱುಮ್ ಉಯಿರ್ ಉಣ್ಡೇ ॥

ಎಂಪೆರುಮಾನರು ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನೇ ಮೂಲಭೂತ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ. ಅವನೇ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳೂ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳು ಅವನೇ [ಅವನ ದೇಹವೇ ಎಲ್ಲವೂ]. ಅವನೇ ನಾನೂ, ಜ್ಞಾನದ ಪ್ರತೀಕವಾದ ವಸ್ತುವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನೇ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗುವವನು ಮತ್ತು ಹೊಗಳುವವನು ಅವನೇ. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ಜೇನು, ಹಾಲು, ಸಕ್ಕರೆ, ಅಮೃತ – ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮಾಧುರ್‍ಯವೂ ಅವನೇ. ಅವನೇ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈನಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸ್ವಾಮಿಯೂ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗದೇ ನೆಲೆಸಿರುವವನು .
ಇದರ ಅರ್ಥ : ಅವನೇ ಆನಂದಪಡುವವನು ಮತ್ತು ಆನಂದಿಸಲ್ಪಡುವವನು.

ಮೂರನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ಕರಣೆಯಿಂದ ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದು ತಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಎನ್ನೈ ಮುಱ್ಱುಮ್ ಉಯಿರ್ ಉಣ್ಡು ಎನ್ ಮಾಯವಾಕ್ಕೈ ಇದನುಳ್ ಪುಕ್ಕು,
ಎನ್ನೈ ಮುಱ್ಱುಮ್ ತಾನೇಯಾಯ್ ನಿನ್‍ಱ ಮಾಯ ಅಮ್ಮಾನ್ ಶೇರ್,
ತೆನ್ನನ್ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ತ್ತಿಶೈ ಕೈಕೂಪ್ಪಿ ಚ್ಚೇರ್ನ್ದಯಾನ್,
ಇನ್ನುಮ್ ಪೋವೇನೇ ಕೊಲೋ ಎನ್ಗೊಲ್ ಅಮ್ಮಾನ್ ತಿರುವರುಳೇ ॥

ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ , ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ನನ್ನ ದೇಹದೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕು , ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಜೋಡಣೆಯಾಗಿರುವ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮ್ಮ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಕಲ್ಯಾಣ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಅದ್ಭುತವಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳೂ ಇವೆ. ಅವರು ಬೇರೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭುವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಹೊಗಳಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ ತಿರುಮಲೈನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ನಾನು ಆ ದಿವ್ಯ ದೇಶವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ನನಗೆ ಹೋಗಲು ಸ್ಥಳವಿದೆಯೇ? ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಇಂತಹ ಬೇಷರತ್ತಾದ ಪ್ರಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸ್ವಾಮಿಯು ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದವರು. ಇದರ ಅರ್ಥ : ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಬೇರೆ ಅನೇಕ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು , ವರಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ತೆನ್ನನ್ ಎಂಬುದು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ರಾಜನೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಆಳ್ವಾರರ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ತಿರುಮಲೈಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಆಳ್ವಾರರನ್ನು ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಆನಂದಿಸುವುದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಎನ್ಗೊಲ್ ಅಮ್ಮಾನ್ ತಿರುವರುಳ್‍ಗಳ್ ಉಲಗುಮ್ ಉಯಿರುಮ್ ತಾನೇಯಾಯ್,
ನನ್ಗೆನ್ನುಡಲುಮ್ ಕೈವಿಡಾನ್ ಞಾಲತ್ತೂಡೇ ನಡನ್ದುೞಕ್ಕಿ,
ತೆನ್ ಕೊಳ್ ತಿಶೈಕ್ಕು ತ್ತಿಲದಮಾಯ್‍ ನಿನ್‍ಱ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ,
ನಙ್ಗಳ್ ಕುನ್‍ಱಮ್ ಕೈವಿಡಾನ್ ನಣ್ಣಾ ಅಶುರರ್ ನಲಿಯವೇ ॥

ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳೂ ಮತ್ತು ಜೀವಿಗಳಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು , ಅವರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಅಸುರರನ್ನು ವಧಿಸಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಇಳಿದು, ಇಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಪರ್ವತಗಳಿಗೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿರುವ , ನಮ್ಮಂತಹವರಿಂದ ಆನಂದಿಸಲ್ಪಡುವ ತಾಣವಾದ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿಂದ ನಿರ್ಗಮಿಸದೇ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ನಿರ್ಗಮಿಸದೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಶೀಲಮ್ (ಸರಳತೆ) ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದುದು ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಒಳಿತನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಆಳ್ವಾರರು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಐದನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಎಂಪೆರುಮಾನರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ , ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಕೇಳಿ ಮತ್ತು ಹತೋಟಿಯಿಲ್ಲದ, ತುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಆನಂದಮಯವಾದ ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿತ್ಯಸೂರಿಗಳು ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಾತ್ಮಗಳು ಹಾಡಿದಾಗ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ , ಎಂಪೆರುಮಾನರು ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ನಣ್ಣಾ ಅಶುರರ್ ನಲಿವೆಯ್‍ದ ನಲ್ಲ ಅಮರರ್ ಪೊಲಿವೆಯ್‍ದ,
ಎಣ್ಣಾದನಗಳ್ ಎಣ್ಣುಮ್ ನನ್ ಮುನಿವರ್ ಇನ್ಬಮ್ ತಲೈಚ್ಚಿಱಪ್ಪ,
ಪಣ್ಡಾರ್ ಪಾಡಲಿನ್ ಕವಿಗಳ್ ಯಾನಯ್ ತ್ತನ್ನೈ ತ್ತಾನ್ ಪಾಡಿ,
ತೆನ್ನಾವೆನ್ನುಮ್ ಎನ್ನಮ್ಮಾನ್ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈಯಾನೇ॥

ಅಡಚಣೆಯಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಹೊಂದಲು ನಿರಾಸಕ್ತರಾಗಿರುವ ಅಸುರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ಹೊಂದಲು ಆಸಕ್ತರಾಗಿರುವ , ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ದೈವೀಕರಿಗೆ ಐಶ್ವರ್‍ಯವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುವ ಧ್ಯಾನಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿ, ನಮ್ಮಿಂದ ಊಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಲ್ಯಾಣ ಗುಣಗಳನ್ನೂ ಮತ್ತು ಸಕಲ ಐಶ್ವರ್‍ಯಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವ , ಅವಾಪ್ತ ಸಮಸ್ತ ಕಾಮನ್, ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯು ತಿರುಮಲೆಗೂ (ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈಗೂ) ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನಿಂದ ಮಧುರವಾದ ಪಾಸುರಗಳನ್ನು, ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ರಾಗ, ತಾಳಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಅವರು ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಆಡಿಸಿ, ಈ ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಆರನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಶ್ರೀಯಃ ಪತಿ (ಮಹಾಲಕ್ಶ್ಮಿಯ ಸಂಗಾತಿ) ಯಾದ ಎಂಪೆರುಮಾನರು ತಿರುಮಲೈನಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ಆಳಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. “

ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ಯಾನೇಯಾಗಿ ಚ್ಚೆೞು ಮೂವುಲಗುಮ್, ತನ್
ಒರು ಮಾವಯಱ್ಱಿನುಳ್ಳೇ ವೈತ್ತು ಊೞಿಯೂೞಿ ತಲೈ ಅಳಿಕ್ಕುಮ್,
ತಿರುಮಾಲೆನ್ನೈ ಆಳುಮಾಲ್ ಶಿವನುಮ್ ಪಿರಮನುಮ್ ಕಾಣಾದು,
ಅರುಮಾಲೆಯ್‍ದಿ ಅಡಿ ಪರವ ಅರುಳೈಯೀನ್ದ ಅಮ್ಮಾನೇ ॥

ರುದ್ರರು, ಬ್ರಹ್ಮರು ಎಂಪೆರುಮಾನರನ್ನು ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಸೇರಲು ಅತಿಕಷ್ಟವಾದ , ಅವನ ದಿವ್ಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಕೃಪೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಲ್ಪದಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದು ನಿಶ್ಚಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒಂದಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೀಯಃ ಪತಿತ್ವಮ್ ಇರುವುದರಿಂದ ಮೋಹದಿಂದ ನನ್ನ ಸೇವೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ತಾವು ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ‘ಒರುಮಾ ‘ ಎಂದರೆ ಸಣ್ಣದಾದ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದ ಒಂದು ಭಾಗ (ಅವರ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ) ಎಂದು ಅರ್ಥ.

ಏಳನೆಯ ಪಾಸುರಮ್ :
ಆಳ್ವಾರರು ತಮ್ಮ ಏಳ್ಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ,

ಅರುಳೈ ಈ ಎನ್ನಮ್ಮಾನೇ ಎನ್ನುಮ್ ಮುಕ್ಕಣ್ ಅಮ್ಮಾನುಮ್,
ತೆರುಳ್ ಕೊಳ್ ಪಿರಮನಮ್ಮಾನುಮ್ ದೇವರ್ ಕೋನುಮ್ ತೇವರುಮ್,
ಇರುಳ್‍ಗಳ್ ಕಡಿಯುಮ್ ಮುನಿವರುಮ್ ಏತ್ತುಮ್ ಅಮ್ಮಾನ್ ತಿರುಮಲೈ,
ಮರುಳ್‍ಗಳ್ ಕಡಿಯುಮ್ ಮಣಿಮಲೈ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ಮಲೈಯೇ ॥

ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಹೊಗಳಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. “ ಓಹ್! ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯೇ! ಕರುಣೆಯಿಂದ ದಯೆತೋರು “ ಎಂದು ಜ್ಞಾನ ಮುಂತಾದುವುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮೂರುಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ರುದ್ರನು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗೇ ಕರ್ತೃ ಮತ್ತು ಮೂಲಭೂತನಾಗಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನು , ದೇವ ದೇವತೆಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳಿಂದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರ ಮಾಡುವ ಋಷಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಇಂದ್ರನಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ದಿವ್ಯ ಪರ್ವತವು ಅಂತಹ ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಒಂದು ವಾಸಸ್ಥಾನವಾಗಿದೆ. ಅಂತಹ ದಿವ್ಯ ಬೆಟ್ಟವು ಅವಿದ್ಯಾ (ಅಜ್ಞಾನ) ಮುಂತಾದುವುಗಳು ನಮ್ಮ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲು ತೊಂದರೆಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಅನೇಕ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟವಾಗಿ ಪರಮ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈ.

ಎಂಟನೆಯ ಪಾಸುರಮ್ :
ಆಳ್ವಾರರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ ಗುಡಿಗಳ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗಿರುವ ಆಸೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಅಂಗಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಿರುಮಲೈನನ್ನು ಮೊದಲುಗೊಂಡು. ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಒಂದು ನಿಮಿಷವೂ ಅಗಲಲಾರ. ಎಂತಹ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಇದು.”

ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ಮಲೈಯೇ ತಿರುಪ್ಪಾಱ್ಕಡಲೇ ಎನ್‍ತಲೈಯೇ,
ತಿರುಮಾಲ್ ವೈಕುನ್ದಮೇ ತಣ್ ತಿರುವೇಂಙ್ಗಡಮೇ ಎನದುಡಲೇ,
ಅರು ಮಾಮಯತ್ತೆನದುಯಿರೇ ಮನಮೇ ವಾಕ್ಕೇ ಕರುಮಮೇ,
ಒರುಮಾನೊಡಿಯುಮ್ ಪಿರಿಯಾನ್ ಎನ್ನೂೞಿಮುದಲ್ವನೊರುವನೇ ॥

ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಕಾರಣಕರ್ತರಾಗಿರುವರು. ಅವುಗಳು ಕಾಲದ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವುದು. ನನ್ನನ್ನು ಹೊಂದಲು ಅವರು ಒಂದು ಘಳಿಗೆಯೂ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈ ಬೆಟ್ಟವು , ತಿರುಪ್ಪಾರ್ಕಡಲ್ ,ನನ್ನ ತಲೆಯು , ಅದರಿಂದ ಅಗಲಲಾರರು. ಅದು ಪರಮಪದಮ್ ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಶ್ರೀಯಃಪತಿಯಾಗಿ , ಶ್ರಿಯಾಸಾರ್ದಮ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಉತ್ತೇಜಕವಾದ , ಪೆರಿಯ ತಿರುಮಲೈ , ನನ್ನ ದೇಹವು, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆತ್ಮವು ಕೈಗೆಟುಕದ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು , ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕ್ರಿಯೆಯು ಮಿಲನವಾಗಿದೆ. ಎಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಠವಾದವನು ಅವನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಾಕ್ಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ‘ಏ’ ಕಾರಮ್ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಗತಿಯೂ ಎಂತಹ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ತಮ್ಮ ದಿವ್ಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಸಂಪತ್ತೂ ತಿರುಮಲೈನಿಂದ ದೊರಕಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವುದು ಬೇಡ.” ಎಂದು ಮತ್ತು ಎಂಪೆರುಮಾನರ ತಮ್ಮನ್ನು ದೇಹ ಸಮೇತವಾಗಿ ತಿರುನಾಡಿಗೆ(ಪರಮಪದಕ್ಕೆ) ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಇರುವ ಆಸೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು ಎಂಪೆರುಮಾನರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ನೀನು ಈ ದೇಹವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಿ ಅದನ್ನು ತೊರೆದು ನನ್ನನ್ನು ಪರಮಪದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಊೞಿ ಮುದಲ್ವನೊರುವನೇ ಎನ್ನುಮ್ ಒರುವನ್ ಉಲಗೆಲ್ಲಾಮ್,
ಊೞಿದೋಱುಮ್ ತನ್ನುಳ್ಳೇ ಪಡೈತ್ತು ಕ್ಕಾತ್ತು ಕ್ಕೆಡುತ್ತುೞಲುಮ್,
ಆೞಿವಣ್ಣನ್ ಎನ್ನಮ್ಮಾನ್ ಅನ್ದಣ್ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ,
ವಾೞಿ ಮನಮೇ ಕೈವಿಡೇಲ್ ಉಡಲುಮ್ ಉಯಿರುಮ್ ಮಙ್ಗ ಒಟ್ಟೇ ॥

ಓಹ್! ಹೃದಯವೇ ! ನಮ್ಮ ದೇಹ, ಪ್ರಾಣ ವಾಯು ಮುಂತಾದುವುಗಳು ನಶ್ವರವಾದ ವಸ್ತುಗಳು. ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಉತ್ಸಾಹ ಭರಿತವಾದ ಸುಂದರ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈಗೆ ಬಂದು ಸೇರಬೇಕು. ಅದು ನನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯ ಸರಿಯಾದ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. ಅವನು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಏಕಮೇವ ಕಾರಣನು ಈ ಕಾಲದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರುವ ಸಮಸ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ. ಅದನ್ನು ‘ಕಾರಣ ವಾಕ್ಯಮ್’ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ಹಾಗೆ ಅವನು ‘ಏಕಮೇವ’ ನಾಗಿರುವನು. ಅವನು ಅಪರಿಮಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ದೈನಂದಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು, ರಕ್ಷಕನು, ಪೋಷಕನು ಮತ್ತು ನಾಶಮಾಡುವವನು. ಅವನು ತನ್ನ ದಿವ್ಯ ಇಚ್ಛೆಯ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾಗದಿಂದ ಇದನ್ನು ಪೂರೈಸುವನು. ನಿನ್ನ ಆಸೆಯು ತೀರುವವರೆಗೆ ಬಿಡಬೇಡ. ಇಂತಹ ದಿವ್ಯವಾದ ಬೆಟ್ಟಕ್ಕೆ ಶರಣುಹೊಂದಿ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬದುಕು. ‘ಆೞಿ ವಣ್ಣನ್ ‘ ಎಂದರೆ ‘ಅವನ ದಿವ್ಯ ರೂಪ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿ ಆನಂದಭರಿತವಾದುದು’ ಎಂದು ಅರ್ಥ.

ಹತ್ತನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಆಳ್ವಾರರು ಎಂಪೆರುಮಾನರಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರೂ, ಎಂಪೆರುಮಾನರು ಆಳ್ವಾರರ ದೇಹದ ಮೇಲಿನ ಆಸೆಯಿಂದ ಅವರ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಳ್ವಾರರು ಎಂಪೆರುಮಾನರಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಮೂಲವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಅದು ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಡುವುದು ಎಂದು ಅದನ್ನು ದಯವಿಟ್ಟು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ತನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದರಿಂದ.

ಮಙ್ಗವೊಟ್ಟುನ್ ಮಾಮಾಯೈ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ಮೇಯ,
ನಙ್ಗಳ್‍ಕೋನೇ ಯಾನೇ ನೀಯಾಗಿ ಎನ್ನೈ ಅಳಿತ್ತಾನೇ,
ಪೊಙ್ಗೆಮ್ ಪುಲನುಮ್ ಪೊಱಿಯೈನ್ದುಮ್ ಕರುಮೇನ್ದಿರಿಯಮ್ ಐಮ್ಬೂದಮ್,
ಇಙ್ಗು ಇವ್ವುಯಿರೇಯ್ ಪಿರ ಕಿರುತಿ ಮಾನಾಙ್ಗಾರ ಮನಙ್ಗಳೇ ॥

ಓಹ್! ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈ ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನೇ! ನನ್ನಂತಹವರಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿರುವವನೇ! ನಿನಗೂ ನನಗೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದೇ, ನಾನು ನನ್ನ ರಕ್ಷಕನಿಗೇ ಸಲಹೆ ಕೊಡುವಂತೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಅದ್ಭುತವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಾಯೆಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ದೂರಗೊಳಿಸು. ಅದು ಐದು ರೀತಿಯ ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗುವ ಆನಂದವನ್ನು ಕೊಡುವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಅವುಗಳು ,ಶಬ್ದ, ಸ್ಪರ್ಶ, ರೂಪ, ರುಚಿ ಮತ್ತು ವಾಸನೆ. ಐದು ರೀತಿಯ ಪಾಶಗಳಾದ , ಜ್ಞಾನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅವು ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಿವಿಗಳು, ಮೂಗು, ನಾಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ, ಐದು ಕರ್ಮೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು. ಪಂಚಭೂತಗಳು ಅವು ಭೂಮಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ, ವಾಯು ಮತ್ತು ಆಕಾಶ ಅವುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಹದ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದುವುಗಳು , ಅವುಗಳು ನಮ್ಮ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿವೆ. ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶಗಳು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮವನ್ನು ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಬಂಧಿಸಿವೆ. ‘ಮಹಾನ್’ ಎಂಬುದು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದೆ, ‘ಅಹಂಕಾರ’ ಎಂಬುದು ತರ್ಕಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ನಾನು ಎಂಬುದರ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಂಕಲ್ಪದ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಹನ್ನೊಂದನೆಯ ಪಾಸುರಮ್:
ಈ ಪದಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಮ್‍ನನ್ನು ತಿರುಮಲೈನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಮಾನಾಙ್ಗಾರ ಮನಮ್ ಕೆಡ ಐವರ್ ವನ್‍ಕೈಯರ್ ಮಙ್ಗ ,
ತಾನಾಙ್ಗಾರಮಾಯ್ ಪ್ಪುಕ್ಕು ತ್ತಾನೇ ತ್ತಾನೇ ಯಾನಾನೈ,
ತೇನಾಙ್ಗಾರ ಪ್ಪೊೞಿಲ್ ಕುರುಗೂರ್ ಚ್ಚಡಗೋಪನ್ ಶೊಲ್ಲಾಯಿರತ್ತುಳ್,
ಮಾನಾಙ್ಗಾರತ್ತಿವೈಪತ್ತುಮ್ ತಿರುಮಾಲಿರುಞ್ಜೋಲೈ ಮಲೈಕ್ಕೇ ॥

ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಎಂಪೆರುಮಾನರು, ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಾಶ ಪಡಿಸಿ, ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಮಹಾನ್, ಅಹಂಕಾರಮ್ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿ, ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನಾನೇ ಮತ್ತು ನನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಂತಿರುವ ತೋಟಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ , ದುಂಬಿಗಳಿಂದ ಆವೃತ್ತವಾದ ಆಳ್ವಾರ್ ತಿರುನಗರಿಗೇ ನಾಯಕರಾದ ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರರು ಈ ಹತ್ತು ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಸಾವಿರ ಪಾಸುರಗಳೊಂದಿಗೆ ತಿರುಮಾಲಿರುಂಚೋಲೈಗಾಗಿಯೇ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪದಿಗೆಯು ಮಹತ್ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಮ್‍ನ ಎಲ್ಲಾ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನೂ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಇದರ ಅರ್ಥ ಈ ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಕಲಿತವರಿಗೆ , ಮಹತ್ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಗಳು ಮುಂತಾದ ತೊಂದರೆಗಳು ಸಹಜವಾಗಿ ತೊರೆದು ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುವಡಿಗಳೇ ಶರಣಮ್

ಅಡಿಯೇನ್ ಕುಮುದವಲ್ಲಿ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ

ಮೂಲ :

ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ :

ಪ್ರಮೇಯಂ (ಲಕ್ಷ್ಯ) –
ಪ್ರಮಾಣಂ (ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು) –
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) –
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಶಿಕ್ಷಣ/ಮಕ್ಕಳ ಪೋರ್ಟಲ್ –

ఆర్తి ప్రబంధం – 30

Published by:

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ఆర్తి ప్రబంధం

<< ఆర్తి ప్రబంధం – 29


మణవాళ మామునులు ఈ పాశురములో,  శ్రీ రామానుజులను ఆపాదమస్తకం కీర్తిస్తూ మంగళాసాననాలు అందిస్తున్నారు. అనేక ఇతర తత్వవేక్తలతో చర్చించిన తరువాత శ్రీ రామానుజులు అలసిపోయి ఉంటారని మణవాళ మామునులు భావిస్తున్నారు. శ్రీ రామానుజులు  శ్రీ భాష్యం మరియు తిరువాయ్మొళి రూపములో తన చేతిలో ఉన్నట్టుగా మణవాళ మామునులు భావిస్తున్నారు. ఇలా అద్భుతంగా ఆసీనులై ఉన్న శ్రీ రామానుజులను మణవాళ మామునులు తలంచుకుంటూ వారి తిరుమేని యొక్క ప్రతి భాగాన్ని కీర్తిస్తూ, చిర కాలం వర్ధిల్లాలని కోరుకుంటారు.

పాశురము 30

శీరారుం ఎదిరాశర్ తిరువడిగళ్ వాళి
తిరువరైయిల్ శాఱ్ఱియ శెందువరాడై వాళి
ఏరారుం శెయ్యవడివు ఎప్పొళుదుం వాళి
ఇలంగియ మున్నూల్ వాళి ఇణై త్తోళ్గళ్ వాళి
శోరాద తుయ్య శెయ్య ముగచ్చోది వాళి
తూముఱువల్ వాళి తుణైమలర్ క్కణ్గళ్ వాళి
ఈరా ఱు తిరునామ మణింద ఎళిల్ వాళి
ఇని తిరుప్పోడెళిల్  ఞ్ఙానముత్తిరై వాళియే!!!

ప్రతి పద్ధార్ధములు

వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఎదిరాశర్ –  శ్రీ రామానుజులు
తిరువడిగళ్ – మనోరంజకమై మన శిరస్సులకు ఆభరణము లాంటి వారి పాద పద్మలు
శీర్ ఆరుం – మంగళ గుణాలతో నిండి ఉన్న
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!
శెందువరాడై – ప్రకాశవంతమైన సూర్యుని రంగుతో ఉన్న కాషాయ వస్త్రం
శాఱ్ఱియ –  శ్రీ రామానుజులు ధరించిన
తిరువరైయిల్ – వారి తిరుమేని
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఎప్పొళుదుం – అన్ని సమయాల్లో
శెయ్యవడివు – దివ్య తేజోమయమైన వారి దివ్య మంగళ విగ్రహము
ఏరారుం – అంతటా సౌందర్యముతో నిండి ఉన్న
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఇలంగియ మున్నూల్ – వారు గొప్ప వేదోపాసకులన్న వాస్థవాన్ని స్థాపింపజేసే యజ్ఞోపవీతము. వారి శరీరముపై సాయంకాలపు ఆకాశములో మెరుపు లాంటి ఆ దారము చిరకాలము వర్ధిల్లాలి!!!
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఇణై త్తోళ్గళ్ – 1) బంగారు కల్పవృక్షపు కొమ్మలను పోలి ఉన్న భుజాలు (2) మోక్షాన్ని  ఇవ్వగలిగేవి (3) మనిషిని బంధవిముక్తులను చేసే శక్తిని కలిగి ఉన్నవి (4) ఉద్ధరించి మోక్షాన్ని  ఇవ్వగలిగే కారణంగా పుష్ఠిగా ఆరోగ్యంగా కనిపించే భుజాలు (5) అందమైన తులసి మాలలతో అలంకరించబడి ఉన్న భుజాలు.
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
శోరాద తుయ్య శెయ్య ముగచ్చోది – అనంత పరిశుద్దమైనవి శ్రీ రామానుజుల భుజములు. దీనికి కారణము (1) శ్రీమన్నారాయణుడు మరియు వారి భక్తులను చూచుట ద్వారా పొందిన ఆనందము (2) భక్తేతరులైన వారి వాద్వివాదనలను నశ్వరం చేసిన కారణంగా.
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
తూముఱువల్ – ముఖం మీద స్వచ్ఛమైన, ప్రకాశవంతమైన, అప్పుడే వికసించిన పువ్వుని పోలి ఉన్న అందమైన చిన్ని చిరుమందహాసము. ఆ చిరుమందహాసము (1) శరణార్థులను రక్షించడం వలన (2) భగవత్ సంబంధం వలన వచ్చినది.
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
తుణైమలర్ క్కణ్గళ్ – వారి దివ్య నేత్రయుగళి (ఎ) శ్రీరంగశ్రీ (పెరియ పెరుమాళ్), (బి) శ్రీ రామానుజుల చేత  సరిదిద్దబడిన శ్రీవైష్ణవశ్రీ (ఈ ప్రపంచములో శ్రీ రామానుజుల దివ్య పాదముల యందు శరణాగతులైన వారందరూ ఇందులోకి వస్తారు). ఆ దివ్య నేత్రములు అతని యందు శరణాగతులైన వారందరినీ కరుణతో చూస్తాయి. వారి దివ్య చూపు మనపై పడి మనల్ని పరిశుద్దులను చేస్తాయి.
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఈరాఱు తిరునామ మణింద ఎళిల్  – మెరిసే గులాబీ వంటి వారి తిరుమేనిపై పన్నెండు దివ్య ప్రశాంతమైన “తిరుమన్ కాప్పు” / “ఊర్ధ్వ పుండ్రాలు”. బంగారపు పర్వతంపైన (శ్రీ రామానుజులు దివ్య శరీరము) తెల్లని తామరలు (తిరుమన్ కాప్పు) చూసినట్లుంది. ఈ తిరుమన్ కాప్పు ముందు వివరించిన  శ్రీ  రామానుజుల మంగళ గుణములకు ప్రతీకగా నిలిచి శ్రీవైష్ణవశ్రీని నలుమూలలా వ్రాపించేలా చేస్తుంది.
వాళి – చిరకాలం జీవించు!!!
ఞ్ఙానముత్తిరై – “పర తత్వ” జ్ఞానమును అందిస్తున్న శ్రీ రామానుజుల జ్ఞాన ముద్ర
ఇని తిరుప్పోడు – పద్మాసనములో ఆసీనులై ఉన్న
యెళిల్ – అందమైనది (సంస్కృత తమిళ వేదముల సారముకి ప్రతీక అయిన ముద్ర కాబట్టి)

సరళ అనువాదము:

ఈ పాశురములో, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజులకు మంగళాసాసనాలు పాడుతున్నారు. వారి దివ్య పాద పద్మాల నుండి ప్రారంభించి, వారు ధరించిన కాశాయ వస్త్రాలకి, వారి దివ్య తిరుమేనికి, వారి బ్రహ్మ సూత్రం, వారి బలమైన భుజాలకు, వారి అందమైన చిరుమందహానికి, కృపతో నిండి ఉన్న నేత్రములకు, వారి ఊర్ధ్వపుండ్రాలకు, చివరకు వారి జ్ఞాన ముద్రకి మంగళాసాసనాలు పాడుతున్నారు.


ఈ పాశురములో, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజులను కీర్తిస్తున్నారు. వారు శ్రీ రామానుజుల దివ్య పాద పద్మాల నుండి మంగళం పాడడం ప్రారంభించి,  వారి దివ్య పాదాలు నిత్యం వర్ధిల్లాలని కోరుకుంటున్నారు. వారి దాసులు ఆతృతగా అభిలషించే స్వరూప, రూప, గుణము వంటి మంగళ గుణాలతో సంపూర్ణుడైన శ్రీ రామానుజులు, యతులకందరికీ నాయకుడి వంటివారు.  “అమరర్ సెన్నిపూ (తిరుకురుందాండగం 6)”,  “ఇరామానుశన్ అడిప్పూ  (ఇరామానుశ నూఱ్ఱందాది 1)” గా వర్ణించబడినట్లుగా, శ్రీ రామానుజుల  దివ్య పాద పద్మములు మన శిరస్సులపై అలంకరింకొని పూర్తిగా ఆనందించతగినవి. అటువంటి దివ్య పాదాలకు ఏ హాని కలుగకుండా నిత్యము వర్ధిల్లాలి.  తరువాత, శ్రీ రామానుజులు దివ్య తిరుమేనిపై వారు ధరించిన దివ్య కాషాయ వస్త్రానికి మణవాళ మామునులు మంగళం పాడుతున్నారు. వారి వస్త్రాలు నిత్యం వర్ధిల్లాలని వారు కోరుకుంటున్నారు. [కాషాయ వస్త్రానికి కారణం వివరించబడింది ఇక్కడ. కాషాయ రంగును వివరించడానికి మన పెద్దలు అందించిన రెండు అంశాలు పరిగణలోకి తీసుకోబడ్డాయి. (i) శ్రీ వచన భూషణము – ఒక చూర్ణికలో ఇలా చెప్పబడింది “ఆఱు ప్రకారత్తాలే పరిశుద్ధాత్మ స్వరూపత్తుక్కు తత్సామ్యం ఉణ్డాయిరుక్కుం (శ్రీ వచన భూషణము 240)”.  ఈ చూర్ణిక యొక్క సారాంశం ఏమిటంటే, ఆత్మ తన నిజ స్వరూపాన్ని గ్రహించినపుడు, అట్టి ఆత్మను పెరియ పిరాట్టితో సమానంగా చెప్పవచ్చు. ఒక ఆత్మని ఆరు లక్షణాలతో విశదపరచ వచ్చు  (1) అనన్యార్హ శేషత్వం, అంటే శ్రీమన్ నారాయణుడు తప్ప మరెవరికీ సేవకుడిగా ఉండకపోవడం  (2) అనన్య శరణత్వం, శ్రీమన్ నారాయణుడు తప్ప మరెవరినీ ఆశ్రయించక పోవడం (3) అనన్య భోగ్యత్వం, అంటే శ్రీమన్ నారాయణునికి తప్ప మరెవరికీ భోగ్య వస్తువు కాకపోవడం, (4) సంశ్లేషత్తిల్ దరిక్కై, అంటే శ్రీమన్ నారాయణుడితోనే ఉండగలగడం (5) విశ్లేషత్తిల్ దరియామై, అంటే శ్రీమన్ నారాయణుడి వియోగము భరించకపోవడం. (6) తదేక నిర్వాహ్యత్వం, అంటే శ్రీమన్ నారాయణునిచే మాత్రమే నియంత్రించబడటం. శ్రీమన్ నారాయణుని కృప కారణంగా ఈ ఆరు గుణాల నిజ స్వరూపాన్ని ఆత్మ గ్రహించగలిగినప్పుడు, ఈ ఆరు లక్షణాలను నిత్యము ఎరిగిన నాయకి స్వరూపిణి అయిన పెరియ పిరాట్టితో ఆ ఆత్మ సమానమై ఉంటుంది. ఇప్పుడు రెండవ అంశం “సీతకాషాయవాసిని” అన్న వాఖ్యం. సారాంశంగా, కాషాయ రంగు “పారతంత్ర్యానికి” (తన స్వామిపై ప్రశ్నించ కుండా అతని ఆజ్ఞ ప్రకారం నడుచుకొనుట) మరియు “అనన్యార్హత్వం” (శ్రీమన్ నారాయణుడికే ఆత్మ కట్టుబడి ఉండుట) ని సూచించే రంగు అని చెప్పవచ్చు. సూర్యుడి వర్ణంలో సమానంగా ఉన్న ఈ రంగు శ్రీ రామానుజుల యొక్క తిరుమేనిని చక్కగా అలంకరిస్తుంది అని మణవాళ మామునులు ఈ అందమైన కాషాయ వస్త్రాన్ని వర్ణిస్తున్నారు. తరువాత, శ్రీ రామానుజుల యొక్క దివ్య మంగళ విగ్రహానికి మణవాళ మామునులు మంగళం పాడుతున్నారు. తమ శరణాగతులకు శ్రీ రామానుజుల దివ్య తిరుమేని అతి మనోహరంగా కనిపిస్తుందని మణవాళ మామునులు వర్ణిస్తున్నారు. అత్యున్నత సౌందర్య లావణ్యాలతో నిండి ఉంటుంది వారి తిరుమేని. అప్పుడే వికసించిన పుష్పాలలాగా మృదువుగా అతి కోమలంగా  ఉంటుంది వారి తిరుమేని.  “రూపమేవాస్యై తన్మహిమాన మాసష్తే” అని అన్నట్లు, పరమాత్మ (శ్రీమన్ నారాయణ) వారి లోపల ప్రకాశిస్తున్న కారణంగా శ్రీ రామానుజుల దివ్య శరీరం దివ్య తేజస్సును వెదజల్లుతూ ప్రకాశవంతంగా ఉంది. మణవాళ మామునులు అటువంటి దివ్య రూపానికి కీర్తి పాడుతున్నారు,  “నిత్యం నిత్య క్రుతితరం” అన్న శాస్త్ర వాఖ్యము ప్రకారం వారి దివ్య స్వరూపము శాశ్వతంగా వర్ధిల్లాలని కోరుతూ మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజులకు మంగళం పాడుతున్నారు. తరువాత, శ్రీ రామానుజులు గొప్ప వేద ఉపాసకులని సూచిస్తున్న వారి పవిత్ర యజ్ఞోపవీతానికి మణవాళ మామునులు మంగళం పాడుతున్నారు. శ్రీ రామానుజుల దివ్య తిరుమేనిపై వారి యజ్ఞోపవీతము  సంధ్య సమయమున ఆకాశంలో కనపడు వెండి తీగలతో సమానంగా గోచరిస్తుంది. అటువంటి పవిత్రమైన యజ్ఞోపవీతము  చిర కాలం వర్ధిల్లాలి అని కోరుతూ కీర్తిస్తున్నారు.

తరువాత, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజుల అందమైన భుజాలు చిరకాలము వర్ధిల్లాలని కోరుకుంటూ మంగళము పాడుతున్నారు.  శ్రీ రామానుజుల భుజాల యొక్క గొప్పతనాన్ని మణవాళ మామునులు విస్తారంగా వివరించారు. “బాహుచ్చాయమవ అష్టబ్దోస్యపలకో మాహాత్మనః” అన్న వచనముల ప్రకారం, శ్రీ రామానుజుల భూజాలు – ఆశ్రయించిన వారికి తోడు నీడని అందించే స్వర్ణ కప్లవృక్షము వంటిది. ఎవరికైనా మోక్షం ప్రసాదించగలవు ఆ భుజాలు. ఈ ప్రపంచంలోని నిస్సహాయులను ఉద్ధరించి వారికి ముక్తిని ఇవ్వగల సామర్థ్యము కలిగిన భుజములవి. నిస్సహాయులను ఉద్ధరించి వారికి ముక్తిని ఇవ్వగల సామర్థ్యము కలవి కాబట్టి ఆ భుజాలు పెద్దవి, విశాలమైనవి. జ్ఞానసారం పాశురము “తోళర్ చుడర్ త్తి శంగుడయ సుందరనుక్కు (జ్ఞానసారం 7)” లో శ్రీ రామానుజుల భుజాలు శక్తివంతమైనవని వివరించబడింది. తులసి, వకుళం మరియు నళినాక్ష పుష్ప మాలలతో అలంకరించబడిన శ్రీ రామానుజుల సాటిలేనటువంటి భుజాలు ఎప్పటికీ వర్ధిల్లాలని కోరుతూ మణవాళ మామునులు మంగళం పాడుతున్నారు. తరువాత, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజుల శ్రీ ముఖం వైపు చూసి మంగళం పాడటం ప్రారంభిస్తారు. “బ్రహ్మవిధ ఇవ సౌమ్యాతే ముఖం పాధి”, “ముగచ్చోది మలర్దదువో (తిరువాయ్మొళి 3.1.1)” వంటి ప్రామాణిక పదబంధాల ప్రకారం, శ్రీ రామానుజుల ముఖ తేజస్సుకి హద్దులు లేవు, అతి స్వచ్ఛమైనది, దివ్య తేజోమయమైనది వారి శ్రీముఖము. దీనికి కారణము (1) శ్రీమన్నారాయణుడిని, వారి భక్తులను చూడటం వలన లభించే ఆనందం వల్ల వచ్చిన తేజస్సు (2) భక్తులు కానివారి వాదనలను నాశనం చేసినందుకు.

తరువాత, శ్రీ రామానుజులు యొక్క అందమైన మనోహరమైన చిరునవ్వుకు మణవాళ మామునులు కీర్తి పాడుతున్నారు. ఈ ప్రబంధము ప్రకారం, “స విలాసస్స్మితాధారం భిప్రాణం ముఖ పంకజం” – శ్రీ రామానుజుల ముఖాన్ని ఒక అందమైన తామర పుష్పముతో పోల్చారు. ముఖం అని పిలువబడే ఈ తామరపుష్పములో,  “నిన్ పల్ నిలా ముత్తం తవళ్ కదిర్ ముఱువల్ సెయ్దు (తిరువాయ్మొళి 9.2.5) – ఆ తామరలో నుండి ఒక అందమైన చిరునవ్వు ఉద్భవించింది అని నమ్మాళ్వార్లు తిరువాయ్మొళిలో  వర్ణించారు. ఈ చిరునవ్వుకి కారణం ఏమిటంటే, (1) భక్తులను రక్షించడం ద్వారా పొందిన ఆనందం,  (2) శ్రీమన్నారాయణునితో తాము కూడి ఉండుట కారణంగా పొందిన ఆనందం.  వికసిస్తున్న పువ్వుని పోలి ఉన్న చల్లని చంద్రుని లాంటి అందమైన ఈ చిరునవ్వుని  చిరకాలము వర్దిల్లాలని కోరుతూ మణవాళ మామునులు దివ్య తేజస్సుని వెదజల్లుతున్న ఆ చిరమందహాసముకి మంగళం పాడుతున్నారు. దీని తరువాత, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజుల దివ్య నేత్రాలకు మంగళం పాడుతున్నారు, ఈ రెండు నేత్రాలు  శ్రీ రంగనాథుని, శ్రీవైష్ణవశ్రీ – శ్రీ రామానుజులు చేత సరిదిద్దబడిన వాళ్ళని ఎల్లప్పుడూ చూస్తుంటాయి. ఆ దివ్య నెత్రాలు నిరంతరం తన తోటి వారిపైన కారుణ్యము కార్చుతూ ఉంటాయి. “అమలంగళాగ  విళిక్కుం (తిరువాయ్మొళి 1.9.9)”లో చెప్పినట్టుగా, అజ్ఞానమును తొలగించి తన శరణాగతులను ఆ నేత్రాలు సర్వదా అనుగ్రహిస్తు ఉంటాయి.  అటువంటి అద్భుతమైన వారి నేత్రద్వయం చిరకాలము ఉండాలని మణవాళ మామునులు కోరుకుంటున్నారు. తరువాత, పన్నెండు ఊర్ధ్వపుండ్రముల అలంకరణతో ఉన్న శ్రీ రామానుజుల దివ్య తిరుమేని సౌదర్యానికి మణవాళ మామునులు మంగళం పాడుతున్నారు. “తిరుమన్ కాప్పు” (ఊర్ధ్వపుండ్రములు) బంగారు శిఖరంపై వికసించిన తెల్లటి పద్మ పుష్పముని పోలి ఉన్నట్టు శ్రీ రామానుజులను వర్ణిస్తున్నారు. స్వర్ణమయంగా మెరుస్తున్న శ్రీ రామానుజుల దివ్య తిరుమేనిపై, ఊర్ధ్వపుండ్రములు దివ్యంగా ప్రకాశిస్తున్నాయి.  శ్రీ రామానుజుల ఈ దివ్య సౌదర్యం నిత్యము వర్ధిల్లాలని మణవాళ మామునులు కోరుకుంటున్నారు.

చివరిగా, మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజుల యొక్క వేళ్ళ ముద్రను కీర్తిస్తున్నారు. వారి ఆ ముద్ర చిరకాలము  వర్ధిల్లాలని మణవాళ మామునులు కోరుకుంటున్నారు. శ్రీమన్నారాయణుని సంకల్పము మేరకు శ్రీ రామానుజులు ఈ భూలోకముపైన అవతరించి, ఈ భౌతిక ప్రపంచములో వారి భక్తులను గానీ లేదా వారి ప్రత్యర్థులను గానీ అందరినీ శ్రీమన్నారాయణుని కృపతో జయించారు. ఇన్ని కార్యాలను సుసంపన్నం కావించిన కారణంగా గంభీరంగా పరమహంసలా ఆసీనులై ఉన్నారు “వైయం మన్ని వీఱ్ఱిరుందు (తిరువాయ్మొళి 4.3.11) లో చెప్పినట్లుగా, విషయముల మధ్య తేడాలను గమనించగల విలక్షణమైన సామర్థ్యం గురువులకి ఉంటుంది.  తిరుమంగై ఆళ్వారులు “అన్నమదాయ్ ఇరుందంగు అఱ నూల్ ఉరైత్త (పెరియ తిరుమొళి 11.4.8)” అని కూడా మన దృష్ఠికి తెస్తున్నారు. అందుకని వాళ్ళను హంసలతో పోలుస్తారు.  యతులకు రాజైన శ్రీ రామనుజులు తమ శిష్యుల మధ్య జ్ఞాన ముద్రతో పద్మాసనంలో  గంభీరంగా ఆసీనులై కనిపిస్తున్నారు, అని “పద్మసనోపవిష్టం పాదద్వోపోదముద్రం” (పరాంకుశాష్టకం)లో వివరించబడింది. “శ్రీమత్ తదంగ్రియుగళం” లో “శ్రీ” ని ప్రయోగించిన మాదిరిగా, ఈ పాసురంలోని “సీరారుం” అనే వాక్యాన్ని పాద పద్మాలకు విశేషణంగా భావించాలి.

అడియేన్ శ్రీదేవి రామానుజదాసి

మూలము :

పొందుపరిచిన స్థానము –

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –

periya thirumozhi – 2.5.1 – pArAyadhu

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

periya thirumozhi >> Second centum >> Fifth decad

Highlights from avathArikai (Introduction)

No specific introduction.


pArAyadhu uNdu umizhndha pavaLath thUNaip padukadalil amudhaththaip parivAy kINda
sIrAnai emmAnaith thoNdar thangaL sindhai uLLE muLaiththu ezhundha thIngarumbinaip
pOrAnaik kombosiththa pOrERRinaip puNar marudhamiRa nadandha poRkunRinaik
kArAnai idar kadindha kaRpagaththaik kaNdadhu nAn kadal mallaith thalasayanaththE

Word-by-Word meanings

pArAyadhu – all of earth (during deluge)
uNdu – consumed
umizhndha – mercifully let it out
pavaLam – being desirable for all similar to coral
thUNai – being the sustainer
padu – where pearls etc originate
kadalil – in ocean
amudhaththai – being enjoyable similar to nectar, one who is mercifully resting
pari – of the horse, a form taken by the demon kESi
vAy – mouth
kINda – tore
sIrAn – one who has the wealth of valour (due to that act)
emmAnai – being my lord
thoNdar thangaL – those who surrendered unto him, their
sindhaiyuLLE – in the hearts
muLaiththu – having been born
ezhundha – which nurtured
thIm – enjoyable
karumbinai – one who is sweet like sugarcane
pOr – set to battle
Anai – the elephant named kuvalayApIdam, its
kombu osiththa – who broke the tusk
pOr ERRinai – one who is like a lion in battle
puNar – being united
marudham – the two marudha trees
iRa – to snap and fall down
nadandha – one who entered in between those trees
pon kunRinai – one who is beautiful like a golden mountain
kAr – huge
Anai – SrI gajEndhrAzhwAn’s
idar – danger
kadindha – one who eliminated
kaRpagaththai – the most magnanimous emperumAn who grants the desires similar to a kalpaka tree
thalasayanam – sthala sayanam (where he rests on the ground)
kadal mallai – in thirukkadalmallai
nAn kaNdadhu – I got to see

Simple translation

emperumAn consumed all of earth and mercifully let it out; he is being desirable for all, similar to coral, being the sustainer, being enjoyable similar to nectar and who is mercifully resting in the ocean where pearls etc originate; he is the one who tore the mouth of the horse, a form taken by the demon kESi and thus having the wealth of valour; he is my lord; he is sweet like enjoyable sugarcane which is born and nurtured in the hearts of those who surrendered unto him; he is like a lion in battle who broke the tusk of the elephant, kuvalayApIdam which was set to battle; he is beautiful like a golden mountain, who entered in between the two marudha trees which remain united to make them snap and fall down; he eliminated the danger of huge SrI gajEndhrAzhwAn; I got to see such most magnanimous emperumAn who grants the desires similar to a kalpaka tree in sthala sayanam, thirukkadalmallai.

Highlights from vyAkyAnam (Commentary)

pArAyadhu – Whatever is known as “pAr”. emperumAn placed everything known as earth in his stomach during deluge and subsequently let them out to relieve them from suffocation and to let them see the outside.

When asked “Who protects in all these ways?” AzhwAr says,

pavaLath thUNai – One who is desirable for all and who is the sustainer.

padu kadalalil amudhaththai – The ocean where precious gems are present; alternatively – the ocean which is deep; depth is said as in “maduppattadhu” (that which is very deep). The purpose of this attribute/quality is – the enjoyable one who is present where good things are present; when spoken about depth, it implies that he is difficult to attain.

pari vAy kINda – One who is capable of eliminating powerful hurdles just as he tore the mouth of kESi. pari – horse; one who has the wealth of valour to tear the mouth of horse.

emmAnai … – He engaged in a very dangerous act [while killing kEsi]. One who enslaved me completely by being caught by it [the demon in horse form] and escaping from it.

thoNdar … – emperumAn cannot be said to be free from change etc; he cannot be said as eternally unchanging; happened as said in thaiththirIya upanishath “santhamEnam” (to be existing); while AthmA is said to be eternally unchanging, it is said in thaiththirIya upanishath as “asannEva” (not to be existing) and “santhamEnam” (to be existing) when the AthmA does not know about bhagavAn and knows about bhagavAn respectively. emperumAn too exists when AthmA knows him and does not exist when AthmA does not know him. Had the AthmA not been very dear for bhagavAn, AthmA being servitor and bhagavAn being lord, AthmA bringing glories for bhagavAn and bhagavAn accepting them, this (bringing glories to bhagavAn) being the goal for the AthmA etc will cease to exist. Such emperumAn takes birth and grows, are in the heart of the AthmA.

When asked “What is the reason for that?” AzhwAr says,

karumbinai – Since sugarcane is identified instead of sugar block, one may wonder if he is really sweet, but since “thIm” is present as an adjective, it indicates the great sweetness. Being very sweet.

thoNdar … – There is greatness based on the land where things are born [since the heart of servitors is a great abode, he is naturally sweet].

pOrAnai … – One who remains as a lion in a battle, having effortlessly broken the tusk of the elephant named kuvalayApIdam which was ready to fight. ERu indicates both lion and ox. Since elephant was spoken about, it is matching to speak about bhagavAn as a lion. This is his valour in the battle.

puNar … – Should we speak only about his adulthood activities? He learnt to crawl by making the twin marudha trees which were united with each other, snap and fall down. He went in between them even while knowing that the demons who were present inside the trees were planning to kill him.

pon kunRinai – Appearing to be the mEru mountain where lions reside. AzhwAr is speaking about how he remained like a pon kunRu (golden mountain) on hearing the noise of the twin trees falling down and seeing that purposefully. SrIvishNu purANam 5.6.16 – 18 “thatha: katakatA sabdha: samAkArNana thathpara:” (the lotus-eyed lord went through the twin trees hearing the sound of their falling down).

kAr … – One who eliminated the danger faced by SrI gajEndhrAzhwAn and stood there presenting himself fully to such gajEndhrAzhwAn. kAr – greatness.

kaNdadhu … – As emperumAn arrived quickly at the banks of the pond when gajEndhrAzhwAn was suffering, emperumAn arrived in this samsAram where I am suffering at the current times and I got to see him, says AzhwAr.

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

thirunedunthANdakam – 18 – Part 2

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< previous – 17 – pongAr melliLam

<< previous part – 18 – Part 1 kAr vaNNam thirumEni

pAr vaNNa mada mangai paththar, piththar panimalar mel pAvaikku – This is about – like how the pearl-divers would dive all the way down and bring the sand full of pearls, SrIdhEvi and BhUdhEvi are enjoying this ocean of beauty direct from the source. Reason for talking about this now is to show that the matter of interest (emperumAn) which these dhEvis cannot manage to enjoy fully, is the interest that this nAyaki intends to experience.

pAr vaNNa madamangai – BhUmi pirAtti who is having the ever-attached earth as Her body, having the celebrated qualities of women, and having age that is matching His as said in ‘thulya Seela vayOvRuththAm thulyABhijanalakShaNam | rAghavO(s)rhathi vaidhEheem tham chEyamasithEkShaNA || [SrI rAmAyaNam – sundhara kANdam – 16-5]” (For vaidhEhi who is having matching qualities, age, behaviour, and having equivalent greatness of family lineage, and defining characteristics, only rAghavan is the correct match; she who is having dark eyes is the match only for Him).

pAr vaNNam – Reason behind saying that She is having the BhUmi as Her Sareeram is to show the following – She is not only enjoyable to emperumAn, those who live in that BhUmi are also enjoyable to emperumAn.

As said in “adiyAradiyAr thammadiyAradiyAr thamakku adiyAradiyAr tham – adiyAradiyOngaLE [thiruvAimozhi 3.7.10]”, like how those who are related to Him are dear to Her, those who are related to Her would be dear to Him too.

mangai – Suitable for His young age as said in ‘yuvAkumAra: [Ruk – ash – 2-2-25]’ (vishNu is in the age of a youth, with a little of previous state, that is at the starting stage of youth), she is said as ‘yuvathiS cha kumAriNee’.

paththar – As said in “Bhaja sEvAyAm [DhAthu pAtam – BvAdhi 995]”, the verb-root “Bhaja” gives the meaning of serving. The samskRutha word “Bhaktha:” coming from this verb-root, becomes “paththar” in thamizh. He is being served by Her, and She being in the state of serving Him is the natural state. When He falls in love, Her sweetness is such that it is He who would serve Her.

As said in “aham SishyA cha dhAsee cha BhakthA cha purushOththama | mathkRuthE sarva BhUthAnAm laGhUpAyam vadha prabhO || [varAha purANam 114-64] (Oh SrImannArAyaNa my lord! (I who am the BhUmi) am being a student of You, also a servant, and devotee. For my sake please give a simple means of salvation for all the AthmAs (thus prayed BhUmi pirAtti to varAha perumAL), thinking about His natural manliness she would be His student, servant, and devotee. When He thinks about the greatness of Her womanliness and be under love towards Her, He would undergo all the effects of such love as said in “kidandhirundhu ninRaLandhu [thiruvAimozhi 2.8.7]”.

piththar pani malar mEl pAvaikku – That love (towards BhUmi pirAttiyAr) too is a normal one is what one would think when seeing His love towards periya piRattiyAr. He being in extreme love towards periya pirAttiyAr who appears as if it is the fragrance of lotus that removes tiredness. As said in “alli-malar-magaL BhOga-mayakkukkaLAgiyum niRkum [thiruvAimozhi 3.10.8]”, her sweetness is such that He would struggle trying to fully enjoy it.

pAvam seydhEn – The mother is showing her tears to those who came to inquire. (Her true feeling is positive regarding her daughter). She says – Like the pirAttis her daughter is also trying to experience Him on her won (whereas it is proper for Him to come to her). It is not possible to subdue His greatness, it is not possible to subdue her desperation of separation, so it is my sins that are the reason for her suffering.

As said in “math-pApamEvAthra-nimiththamAseeth [SrI rAmAyaNam (this SlOkam not found in (current) text], like how BharathAzhvAn said that it is the sin of him who was born from kaikEyi, mother is saying that it is the sin of her who gave birth to nAyaki.

pAvam seydhEn – I gave birth to such a girl child, that she is not helpful to me (because she is not listening to my words), and not helpful to herself (because she is suffering this much due to separation, and losing her nature of a woman by not waiting for Him to come to her).

Then she says that her daughter’s suffering is due to not understanding her own greatness.

Er vaNNa en pEdhai – If she had understood about herself, then the suffering she undergoes would be what He would have undergone. It is the suffering of Him based on her beauty, is what is turned around and she is undergoing that suffering.

Er vaNNa en pEdhai – His colour of dark clouds is not a match for her beautiful form. His form is such that an example (of a dark cloud) could be given. Her daughter’s beauty has no comparison, so other than saying beautiful form, there is no example for her beauty. All we can say is ‘vadivu iNai illA malar magaL [thiruvAimozhi 9.2.10]” (pirAtti not having an equal to Her beauty). emperumAn would be enjoyable to Her. She would be enjoyable to Him. Seeing that pair and enjoying it is the greatness of BhUmi pirAtti. Enjoying seeing them together is the greatness of her daughter. (So her daughter’s beaty is even more because), as the enjoyment increases, one’s beauty also would increase.

en pEdhai – my daughter. She who is born is having that additional greatness (of being born in my clan) (unlike the pirAttis who are ever-present). Such birth is of greatness can be seen in “thirumgaL kol nila mA magaL kol piRAndhittAL [thiruvAimozhi 6.5.10]”, where though AzhvAr is compared to pirAttis, it is her birth that gave its greatness).

If one were to ask – If she is your daughter, does she not have to be obedient to you. Do you have to say “pAvam seydhEn”? What is wrong in your instructing her? –

en sol kELAL – She has passed the stage of my instructing her, says the mother. If I told her that to wait is proper, so why be so anxious, then she does not heed to my words.

en sol kELAL – Since she has heard and follows His words, she would ignore my words. Since she has listened to His words “mAm Ekam SaraNam vraja [Bhagavadh geethA charama SlOkam 18-66]” (~surrender to Me as your only means), she has not accepted my words of saying that one should wait for Him to come. Daughter – If there were some things I had to do, then I could do those and wait for Him to come. Since His words (in charama SlOkam) has not demanded any action from me, there is nothing wrong of me in showing urgency in getting Him.

emperumAn thiruvarangam engE ennum – Is it just that she did not listen to my words? She is even trying to figure out how to go to His place (thiruvarangam). She would ask – what is the direction to go to Him who made it intolerable for me to live without Him?’.

engE ennum – Is it just that she did not listen to my words? She is asking for direction from me itself. Before He left, to make her stay calm, he highlighted to her that she is always His. But that itself has become the reason for her anxiety.

neer vaNNan neer malaikkE pOvEn ennum – Going to thiruvarangam is through the route of thiruneermalai, she says. This is the way of those who lost their greatness like sense, etc. From her birth-place of thirukkuRaiyalUr go north to thiruneermalai, and then go south to thiruvarangam periya kOyil, is her intent. This is her way of staying in a dhivya dhESam during the journey – it does not have to be one on the way to periya kOyil. As said in “pAdheyam puNdareekSha-nAma-sankeerthanAmRutham [gAruda purANam]” (Due to walking a very long distance (after dying), for the jeevan suffering from hunger and thirst, the divine names of the lotus-eyed is the food for the journey), like how for some the divine names of Him is the food during a journey, divine dhivya dhESams are the food she takes during her journey. She would not travel without staying in dhivya dhESams. Direction to go to kOyil is via thiruneermalai – she says due to her distress.

niRavu azhindhAr niRkum ARu – idhuvanRO – Isn’t this the way of those who do not see their true nature (of waiting for Him to come), but see the greatness of Him?

idhuvanRO – niRkumARu – Even though I do not know this state, it is her state. Going after the sweetness of enjoyment is the nature of those who have learned it. (Daughter thinks) – those who consider the greatness of Him who is the means and who is without any expectation from us and who is readily available – would be in this state only. But I, the mother, do not know about the greatness of Him, and also not know about Him, the means, readily waiting for us. Our true nature is to be complete subservience is what I have known – says the mother.

emperumAn thiruvarangam engE ennum – nampiLLai would divine – “This girl who lost a thing in the river, is searching for it in the tank; isn’t this the state of those who lost their sense (due to love)”. (thiruvarangam periya kOyil being in the middle of two rivers, and thiruneermalai being surrounded by water, she is getting confused with one for the other). The stance of Azhvars and of ANdAL is – one should consider the greatness of the enjoyment and then set their svarUpam accordingly. When considering krishNan mingling with cowherd girls, she also got the walk, talk and smell of such girls. When considering krishNan mingling with wives of rishis (in “kArththaN [nAchchiyAr thirumozhi – 12.6]”), ANdAL would behave with more proper conduct and wear madithARu (madisAr?) clothes, and wish to present food to krishnan.

– – – – –

Translation by raghurAm SrInivAsa dhAsan.

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –