Monthly Archives: June 2020

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 9.10 – mAlainaNNi

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 8.10

AzhwAr was greatly anguishing in separation from emperumAn. For such AzhwAr, emperumAn manifested his divine archA form in thirukkaNNapuram where he has placed himself to be easily seen and enjoyed by all and guarantees that AzhwAr will reach him at the end of this life itself. Thinking about this, AzhwAr becomes happy in this decad.

First pAsuram. AzhwAr is briefly highlighting the surrender explained in this decad by saying “Surrender unto emperumAn who is mercifully standing in thirukkaNNapuram to have all your sorrows eliminated”.

mAlai naNNith thozhudhezhuminO vinai keda
kAlai mAlai kamala malar ittu nIr
vElai mOdhum madhiL sUzh thirukkaNNapuraththu
Alin mElAl amarndhAn adi iNaigaLE

emperumAn protecting the universe, being vatathaLaSAyi, with agadithagatanA sAmarthyam, is residing in thirukkaNNapuram which is surrounded by fort which is hit by the rising tides of the ocean. Acquiring great love for the divine feet of such emperumAn, offering distinguished lotus flowers without distinguishing between night and day, be relieved from your sorrow which blocks the enjoyment and engage in acts which match the servitude and attain uplifting as said in “badhdhAnjaliputA:“. [Alil] mElAl means atop the leaf. Al here is just for sound.

Second pAsuram. AzhwAr says “Remain pacified thinking about the well protected thirukkaNNapuram and not having to fear for the friendly ones thinking ‘what danger will affect the divine feet when those who are desirous surrender unto them?’ and surrender unto him everyday without any burden”.

kaL avizhum malar ittu nIr iRainjumin
naLLi sErum vayal sUzh kidangin pudai
veLLi Eyndha madhiL sUzh thirukkaNNapuram
uLLi nALum thozhudhezhuminO thoNdarE!

You who are having the desire to enjoy! Worship with flowers which are shedding honey; always think about thirukkaNNapuram which is surrounded by sliver fort which is in turn surrounded by moat which is in turn surrounded by fields where the female crabs are also residing. Worship him due to the love acquired by experiencing him and tumultuously pray to him. iRainjumin could be recited with “adi iNai” in previous pAsuram and could relate to the abode as well. veLLi Eyndha could mean reaching up to Sukra (planet venus). Alternatively, it can mean fort which is in silver colour.

Third pAsuram, AzhwAr says “Oh you who are desirous! Being ananyaprayOjana (without any expectation other than kainkaryam) surrender unto emperumAn who is the lord of spiritual and material realms and who is mercifully standing in thirukkaNNapuram,  to have your sorrows eliminated”.

thoNdar nundham thuyar pOga nIr EkamAy
viNdu vAdA malar ittu nIr iRainjumin
vaNdu pAdum pozhil sUzh thirukkaNNapuraththu
aNda vANan amarar perumAnaiyE

emperumAn, the resident of paramapadham who remained there being enjoyed by nithyasUris, is now in thirukkaNNapuram surrounded by garden which is having joyfully humming beetles. Oh you who are all desirous for all kainkaryams! To have your sorrow of not enjoying him eliminated, all of you, having a common focus, worship him matching your SEshathvam, offering fresh flowers which are set to blossom.

Fourth pAsuram. AzhwAr says “Approach emperumAn in thirukkaNNapuram with the purushakAram (recommendation) of nappinnaip pirAtti”.

mAnai nOkki madap pinnai than kELvanai
thEnai vAdA malar ittu nIr iRainjumin
vAnai undhum madhiLsUzh thirukkaNNapuram
thAn nayandha perumAn saraNAgumE

All of you worship emperumAn, who is the beloved lord of nappinnaip pirAtti, who is complete in all qualities and is having eyes which will make deer feel anguished, with fresh flowers. sarvESvaran in the form of being the refuge, will remain the recipient of your worship and is on his own desire in thirkkaNNapuram, which is surrounded by tall fort which is pushing to the sky. “thEnai vAdA malar” could mean flower which has ever-flowing honey.

Fifth pAsuram. AzhwAr mercifully explains how emperumAn mercifully delivers those who are unable to engage in bhakthi yOgam but hold on to his divine feet as the means.

saraNam Agum thana thAL adaindhArkkellAm
maraNam AnAl vaigundham kodukkum pirAn
araN amaindha madhiL sUzh thirukkaNNapurath
tharaNiyALan thanadhanbarkku anbAgumE

Being the means for all those who performed prapaththi (surrender) unto his divine feet, during their final moments, he will be the great benefactor, granting them the abode from where there is no return. Such emperumAn is standing in the well-protected, fortified thirukkaNNapuram to protect the earth. For those who are having love towards his divine feet, he will remain as an embodiment of love [towards them]. “saraNam Agum thana thAL” could also mean divine feet which are the means. tharaNiyALan could also mean the beloved lord of SrI bhUmip pirAtti.

Sixth pAsuram. AzhwAr says “emperumAn in thirukkaNNapuram will eliminate the hurdles of those who surrender unto him and will be affectionate towards them”.

anbanAgum thana thAL adaindhArkkellAm
sembon Agaththu avuNan udal kINdavan
nanpon Eyndha madhiL sUzh thirukkaNNapuraththu
anban nALum thana meyyarkku meyyanE

emperumAn being with ultimate vAthsalyam for those who surrendered unto his divine feet, who effortlessly tore the body of hiraNya, the demon who was having reddish gold like form, is desirously residing in thirukkaNNapuram which is surrounded by fort made of pure gold. For those who consider emperumAn as the ultimate goal, he will always consider them as his ultimate goal.

Seventh pAsuram, AzhwAr says “For ananyaprayOjana (those who expect nothing but kainkaryam) he remains easily approachable and for prayOjanAntharapara (those who seek other benefits) he fulfils their desires and remains away from them”.

meyyan Agum virumbith thozhuvArkkellAm
poyyan Agum puRamE thozhuvArkkellAm
seyyil vALai ugaLum thirukkaNNapuraththu
aiyan AgaththaNaippArgatku aNiyanE

For those who desirously surrender unto him having him as the goal, he will shine manifesting his ultimate form of being the goal; for those who surrender unto him seeking other benefits, he will hide himself after granting those benefits; for those who consider him as the means, in their heart, being the natural relative for both categories of persons, he remains distinguishedly easily approachable in thirukkaNNapuram where the vALai fish [scabbard] are jumping around in the fields, which are their natural habitat.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “Surrender unto sarvESvaran; he will eliminate your sorrows and samsAra (bondage in material realm) which is the root cause of your sorrows”.

aNiyan Agum thana thAL adaindhArkkellAm
piNiyum sArA piRavi keduththALum
maNi pon Eyndha madhiL sUzh thirukkaNNapuram
paNimin nALum paramEtti than pAdhamE

To those who attained emperumAn’s ultimately enjoyable divine feet, he will remain close and enjoy them; your disease in the form of other benefits will disappear. He will eliminate your connection with birth so that there is no need to take birth, and accept your service. See that you eternally worship the divine feet of emperumAn, who is present in thirukkaNNapuram which is surrounded by fort having precious gems and gold placed on it,  just as he is present in parampadham, and enjoy them [emperumAn’s divine feet].

Ninth pAsuram, AzhwAr becomes pleased saying “without anyone instructing me, I surrendered unto emperumAn and became joyful”.

pAdham nALum paNiyath thaNiyum piNi
Edham sArA enakkEl ini en kuRai?
vEdha nAvar virumbum thirukkaNNapuraththu
AdhiyAnai adaindhArkku allal illaiyE

As his divine feet are enjoyed always, previous sorrows will go; further sorrows will not occur; hence, what worry do I have? For those who attained emperumAn, the primordial cause, who is known only through vEdham, residing in thirukkaNNApuram which is desired by those for whom reciting vEdham is the hallmark for their tongues, there will not be any sorrow. piNi and Edham could also imply pUrvAgam (sins before SaraNAgathi) and uththarAgam (sins after SaraNAgathi).

Tenth pAsuram. AzhwAr again explains his own benefit out of great joy and says “if one is not able to perform bhakthi or prapaththi, one can simply say thirukkaNNapuram to have all the sorrows eliminated”.

illai allal enakkEl ini en kuRai?
alli mAdhar amarum thirumArbinan

kallil Eyndha madhiL sUzh thirukkaNNapuram
solla nALum thuyar pAdu sArAvE

lakshmi, who is the best among women and is having lotus as her abode, is eternally residing in the divine chest of emperumAn who is residing in thirukkaNNapuram which is surrounded by fort made of abundant rocks; as one says “thirukkaNNapuram”, sorrows will never come close. I will not have the sorrow of lacking enjoyment; now, what is there to worry?

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “You who are all interested in eliminating all your hurdles, recite this decad with love and surrender unto him”.

pAdu sArA vinai paRRaRa vENduvIr!
mAda nIdu kurugUrch chatakOpan sol
pAdalAna thamizh AyiraththuL ippaththum
pAdi Adip paNimin avan thALgaLE

nammAzhwAr, the leader of AzhwArthirunagari which has tall mansions, mercifully spoke thousand pAsurams; if you desire to get rid of all worldly sorrows and not have them in your proximity, due to joy, sing this decad too which is among those thousand pAsurams, which are in musical form and in dhrAvida language. Dance due to the bliss, try to worship the divine feet of sarvESvaran who is easily approachable, and enjoy them. Implies that as one enjoys bhagavAn through this decad, one’s sorrows will be eliminated without a trace.


adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 9.10 – மாலைநண்ணி

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 8.10

எம்பெருமானைப் பிரிந்து மிகவும் வருந்தி இருந்த ஆழ்வாருக்கு அவன் தான் தன்னை எல்லோரும் எளிமையாகக் கண்டு அனுபவிக்கும்படி திருக்கண்ணபுரத்தில் அர்ச்சாரூபத்தில் எழுந்தருளியிருப்பதைக் காட்டி, இந்த தேஹத்தின் முடிவில் தன்னை அடைந்து விடலாம் என்று உறுதிகொடுக்க, அதை நினைத்து ஆனந்தத்தை அடைகிறார் ஆழ்வார் இந்தப் பதிகத்தில்.

முதல் பாசுரம். ஆலிலைக் கண்ணனான மஹோபகாரகன் திருவடிகளிலே எல்லாக்காலங்களிலும் அன்புடன் தொண்டு செய்யுங்கள் என்று இத்திருவாய்மொழியின் முக்கியக் கருத்தைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்கிறார்.

மாலை நண்ணித் தொழுதெழுமினோ வினை கெட
காலை மாலை கமல மலர் இட்டு நீர்
வேலை மோதும் மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து
ஆலின் மேலால் அமர்ந்தான் அடி இணைகளே

அலைவீசும் கடலாலே மோதப்பட்ட மதிள் சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்திலே வாழும், ஆலிலையில் இருந்து ஜகத்தை ரக்ஷித்த நினைத்துப்பார்க்கமுடியாத செயலைச் செய்த எம்பெருமான் திருவடிகளைக் குறித்து ஆசையுடன் பகல் இரவு என்று வித்யாஸம் பார்க்காமல் சிறந்த தாமரைப்பூக்களை ஸமர்ப்பித்து நீங்கள் உங்கள் எம்பெருமானை அனுபவிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கும் வினைகள் தீரும்படிக் கைங்கர்யம் செய்து வாழ்ச்சியைப் பெறுங்கள்.

இரண்டாம் பாசுரம். அவன் வாழும் தேசத்தை வணங்கி அதினுடைய பாதுகாப்பை நினைத்து இன்பத்துடன் வாழப்பாருங்கள் என்கிறார்.

கள் அவிழும் மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்
நள்ளி சேரும் வயல் சூழ் கிடங்கின் புடை
வெள்ளி ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரம்
உள்ளி நாளும் தொழுதெழுமினோ தொண்டரே!

அனுபவத்தில் ஆசை உள்ள நீங்கள் தேனை ஒழுகவிடும் பூக்களைக்கொண்டு ஆராதியுங்கள். பெண் நண்டுகளுடன் ஆண் நண்டுகள் சேர்ந்து வாழும் வயல்களாலே சூழப்பட்ட அகழினுடைய அருகிலே வெள்ளியாலே செய்யப்பட்ட மதிளாலே சூழப்பட்ட திருக்கண்ணபுரத்தை பாதுகாப்பான இடம் என்று எப்பொழுதும் நினைத்து, தொழுது கிளர்த்தியோடு ப்ரார்த்தியுங்கள்.

மூன்றாம் பாசுரம். உயர்ந்த விபூதிகளை உடையவனாய்க் கொண்டு எளிமையாக இருக்கும் ஸர்வேச்வரனை முழுவதுமாய் ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.

தொண்டர் நுந்தம் துயர் போக நீர் ஏகமாய்
விண்டு வாடா மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்
வண்டு பாடும் பொழில் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து
அண்ட வாணன் அமரர் பெருமானையே

வண்டுகள் களித்துப் பாடும் சோலையாலே சூழப்பட்ட திருக்கண்ணபுரத்திலே பரமபதநாதனாய் நித்யஸூரிகளாலே அனுபவிக்கப்படுபவனாய் இருப்பவனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்ய ஆசைப்படுபவர்களே! உங்களின் துன்பமானது தீரும்படி நீங்கள் முழுமனதுடன் மலர்ந்த புதுமை மாறாத பூக்களை இட்டு உங்கள் அடிமைத்தனத்துக்கேற்ப ஆராதியுங்கள்.

நான்காம் பாசுரம். மிகவும் இனியவனான கண்ணனை நப்பின்னைப் பிராட்டியின் சேர்த்தியிலே ஆராதியுங்கள் என்கிறார்.

மானை நோக்கி மடப் பின்னை தன் கேள்வனை
தேனை வாடா மலர் இட்டு நீர் இறைஞ்சுமின்
வானை உந்தும் மதிள்சூழ் திருக்கண்ணபுரம்
தான் நயந்த பெருமான் சரணாகுமே

மானே வருந்தும்படியான நோக்கையுடையவளாய் ஆத்மகுணபூர்த்தியை உடையவளான நப்பின்னைப்பிராட்டிக்குக் கேள்வனாய் தேன்போலே இனிமையாக இருக்கும் கண்ணனை, வாடாத மலர்களைக்கொண்டு நீங்கள் ஆராதியுங்கள். ஆகாசத்தை உந்தித்தள்ளும்படியான ஓக்கத்தை உடைய மதிள் சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்தைத் தானே விரும்பின ஸர்வேச்வரன் உங்களுக்குப் புகலிடமாக இருப்பான்.

ஐந்தாம் பாசுரம். அடியார்களுக்குப் பரமபதத்தைக் கொடுப்பவனான எம்பெருமான், தன் விஷயத்தில் தொண்டு செய்யும் ஆசையை உடையவர்களுக்கு தான் அவர்கள் விஷயத்தில் அன்பே வடிவெடுத்தவனாக இருப்பான் என்கிறார்.

சரணம் ஆகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம்
மரணம் ஆனால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்
அரண் அமைந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்
தரணியாளன் தனதன்பர்க்கு அன்பாகுமே

தன் திருவடிகளைக் குறித்து ப்ரபத்தி பண்ணின எல்லாருக்கும் தானே உபாயமாக இருந்து கொண்டு, அவர்களின் மரண காலத்தில் திரும்பி வர வேண்டாத மோக்ஷ தேசத்தைக் கொடுக்கும் மஹோபகாரகனாய், பாதுகாப்புக்கு அமைந்த மதிள் சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்திலே பூமியைக் காப்பதற்காக வந்து நிற்பவன், தன் திருவடிகளில் அன்புபூண்டவர்களுக்கு அன்பே வடிவெடுத்தவனாக இருப்பான்.

ஆறாம் பாசுரம். ப்ரஹ்லாதனுடைய பகவத் அனுபவத்துக்குத் தடையாக இருந்த ஹிரண்யனைப் பிளந்தவன், தன் பக்கல் உயர்ந்த ப்ரேமத்தை உடையவர்களுக்கு உயர்ந்த ப்ரயோஜனமாக இருப்பான்.

அன்பனாகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம்
செம்பொன் ஆகத்து அவுணன் உடல் கீண்டவன்
நன்பொன் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரத்து
அன்பன் நாளும் தன மெய்யர்க்கு மெய்யனே

தன் திருவடிகளை ஆச்ரயித்தவர்களுக்கெல்லாம் எல்லையில்லாத வாத்ஸல்யத்தை உடையவனாய் சிவந்த பொன்போலேயிருக்கிற வடிவையுடைய ஹிரண்யாஸுரனுடைய சரீரத்தைப் பிளந்தவனாய் நல்ல பொன்னாலே செய்யப்பட்ட மதிள்சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்திலே விரும்பி வாழ்பவன் தன்னையே உயர்ந்த குறிக்கோளாய் உடையவர்களுக்கு எப்பொழுதும் அவர்களையே உயர்ந்த குறிக்கோளாய் உடையவனாய் இருப்பான்.

ஏழாம் பாசுரம். தன்னையே ஆசைப்படுபவர்களுக்குத் தன்னை எளிமையாகக் கொடுத்து, வேறு விஷயங்களை விரும்புபவர்களுக்கு அவற்றைக் கொடுத்து விலகி நிற்பான் என்கிறார்.

மெய்யன் ஆகும் விரும்பித் தொழுவார்க்கெல்லாம்
பொய்யன் ஆகும் புறமே தொழுவார்க்கெல்லாம்
செய்யில் வாளை உகளும் திருக்கண்ணபுரத்து
ஐயன் ஆகத்தணைப்பார்கட்கு அணியனே

தன் விஷயத்தில் ப்ரயோஜன புத்தியுடன் இருப்பவர்களுக்குத் தன்னுடைய உயர்ந்த நிலையைக் காட்டிக் கொடுத்து நிற்பான். வேறு சில ப்ரயோஜனங்களை ஆசைப்பட்டு ஆச்ரயிப்பவர்களுக்கு அந்த ப்ரயோஜனங்களைக் கொடுத்து தான் மறைந்து நிற்பான். வயலிலே வாளை மீன் துள்ளி விளையாடும் திருக்கண்ணபுரத்திலே இருக்கும் எல்லோருக்கும் ஸ்வாமியானவன் தங்கள் உள்ளத்திலே தன்னைப் பலமாக நினைப்பவர்களுக்கு மிகவும் எளியவானாக இருப்பான்.

எட்டாம் பாசுரம். அவனைச் சென்று அடையுங்கள். உங்களுடைய துக்கத்தையும் அதற்குக் காரணமான ஸம்ஸாரத்தையும் போக்கியருளுவான் என்கிறார்.

அணியன் ஆகும் தன தாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம்
பிணியும் சாரா பிறவி கெடுத்தாளும்
மணி பொன் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரம்
பணிமின் நாளும் பரமேட்டி தன் பாதமே

மிகவும் இனியதான திருவடிகளை அடைந்தவர்களுக்கு மிகவும் அருகிலே இருந்து அனுபவிப்பான். அதனால், மற்றைய விஷயங்களில் ஆசை ஆகிற வ்யாதியும் கழிந்துவிடும். அதற்குக் காரணமான பிறவியையும் கழித்து அடிமை கொள்வான். ஆதலால், மணியும் பொன்னும் சேர்ந்த மதிள் சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்திலே பரமபதத்தில் இருப்பதைப்போலே இருப்பவனின் திருவடிகளை எப்பொழுதும் வணங்கி அனுபவிக்கப் பாருங்கள்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். நான் அவனை அடைந்து என்னுடைய எல்லா துக்கங்களும் தீரப்பெற்றேன். ஆதி காரணனானவனைக் கிட்டினார்க்குத் துன்பம் உண்டோ என்கிறார்.

பாதம் நாளும் பணியத் தணியும் பிணி
ஏதம் சாரா எனக்கேல் இனி என் குறை?
வேத நாவர் விரும்பும் திருக்கண்ணபுரத்து
ஆதியானை அடைந்தார்க்கு அல்லல் இல்லையே

அவன் திருவடிகளை எப்பொழுதும் அனுபவிக்க முன்புண்டான துக்கங்கள் எல்லாம் போய்விடும். மேலும் எந்த துக்கங்களும் வந்து சேராது. ஆதலால், எனக்கு என்ன குறை உண்டு? வேதத்தைச் சொல்லுவதையே நாக்குக்கு அடையாளமாகக் கொண்டவர்கள் விரும்பும்படியான திருக்கண்ணபுரத்திலே இருக்கும் பரமகாரணபூதனை அடைந்தவர்களுக்கு துக்கம் இல்லையே.

பத்தாம் பாசுரம். திருமகள் கேள்வனான ஸர்வேச்வரனுடைய திருக்கண்ணபுரத்தைச் சொன்னவுடன் துக்கங்கள் வாராமல் இருந்தன. எனக்கினி என்ன குறை உண்டென்கிறார்.

இல்லை அல்லல் எனக்கேல் இனி என் குறை?
அல்லி மாதர் அமரும் திருமார்பினன்
கல்லில் ஏய்ந்த மதிள் சூழ் திருக்கண்ணபுரம்
சொல்ல நாளும் துயர் பாடு சாராவே

தாமரைப்பூவை இருப்பிடமாக உடையவளாய் பெண்களில் சிறந்தவளான லக்ஷ்மி நிரந்தரமாக வாழும் திருமார்பை உடையதாய், கல்லாலே செறிந்த மதிள்சூழ்ந்த திருக்கண்ணபுரத்தைச் சொன்னவுடன் எப்பொழுதும் துக்கங்கள் அருகில் வாராமல் இருந்தன. ஆதலால் எனக்கு எம்பெருமானை அனுபவிக்காமல் இருக்கும் துக்கம் இல்லை. இனி என்ன குறையுண்டு?

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக பகவதனுபவத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

பாடு சாரா வினை பற்றற வேண்டுவீர்!
மாட நீடு குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
பாடலான தமிழ் ஆயிரத்துள் இப்பத்தும்
பாடி ஆடிப் பணிமின் அவன் தாள்களே

ஸம்ஸாரத்தில் இருக்கும் எல்லா துக்கங்களும் உங்கள் அருகில் இல்லாதவாறு முழுவதுமாக நீங்கவேண்டியிருந்தீர்களாகில், மாடங்கள் உயர்ந்த திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்ததாய் கானரூபமான தமிழ் பாசுரங்கள் ஆயிரத்துள்ளும் இப்பத்தையும் அன்பினாலே பாடி, ஆனந்தத்தாலே ஆடி அந்த எம்பெருமானின் திருவடிகளை வணங்கி அனுபவிக்கப் பாருங்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 8.10 – நெடுமாற்கு

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 7.4

emperumAnAr_ThirumEniyil_pUrvacharyargaL (Large)

ஆத்மாவினுடைய உண்மையான ஸ்வரூபத்துக்கு ஏற்ற வ்ருத்தி (செயல்) அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்வதே என்ற விஷயத்தை ஆழ்வார் இந்தப் பதிகத்தில் தானும் அனுபவித்து மற்றவர்களுக்கும் உபதேசமாக அருளிச்செய்கிறார். பகவானுக்குத் தொண்டு செய்வது முதல் நிலை. அவன் அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்வது என்பது இறுதி நிலை என்ற விஷயத்தை ஆழ்வார் இப்பதிகத்தில் தெளிவாகக் காட்டியுள்ளார்.

முதல் பாசுரம். அடியார்களிடத்தில் அன்புகொண்டவனான ஸர்வேச்வரனுக்கு அடியார்களான பாகவத விஷயமான சேஷத்வத்துக்கு மூன்று லோக ஐச்வர்யம் ஒப்பன்று என்கிறார்.

நெடுமாற்கடிமை செய்வேன் போல் அவனைக் கருத வஞ்சித்து
தடுமாற்றற்ற தீக்கதிகள் முற்றும் தவிர்ந்த சதிர் நினைந்தால்
கொடு மா வினையேன் அவன் அடியார் அடியே கூடும் இதுவல்லால்
விடுமாறென்பதென்? அந்தோ! வியன் மூவுலகு பெறினுமே

எல்லையில்லாத ஆசையை உடைய ஸர்வேச்வரனுக்கு அடிமைசெய்பவன்போல அவனை மனதிலே நினைத்த நிலையில், என்னுடைய தடுமாற்றம் போகும்படியும், என்னிடத்தில் இருக்கும் பொல்லாவழிகள் எல்லாம் வஞ்சித்து என்னை விட்டுப்போயின. இனி, தகுந்தது எது என்று பார்த்தால் அவனுக்கு அடியவர்களான பாகவதர்களுடைய திருவடிகளையே அடைவதைத் தவிர பரந்த மூன்று உலகங்களின் செல்வத்தையும் பெற்றாலும் கொடிய, பெரிய பாபத்தை உடைய நான் அந்த அடியவர்களுக்கு அடிமையாக இருப்பதை விடுவது என்று சொல்லவும் கூடுமோ? ஐயோ!

இரண்டாம் பாசுரம். மழைமேகம்போலே அடியார்கள் விஷயத்தில் வள்ளல்தன்மையுடைய ஸர்வேச்வரன் திருவடிகளிலே அடிமை செய்கிற பாகவதர்களுக்கு ஐச்வர்யோத்தோடு கூடின ஆத்மானுபவமும் ஒப்பன்று என்கிறார்.

வியன் மூவுலகு பெறினும் போய்த் தானே தானே ஆனாலும்
புயல் மேகம் போல் திருமேனி அம்மான் புனை பூங்கழல் அடிக் கீழ்
சயமே அடிமை தலை நின்றார் திருத்தாள் வணங்கி இம்மையே
பயனே இன்பம் யான் பெற்றது உறுமோ பாவியேனுக்கே?

பெரியதான மூவுலக ஐச்வர்யத்தைப் பெற்றாலும், இதில் ஈடுபாடில்லாமல் தன்னைத் தானே அனுபவிக்கப் பெற்றாலும், மழைமேகம்போலே திருமேனியையுடைய ஸர்வேச்வரனுடைய புனையப்பட்ட புஷ்பங்களையும் வீரக்கழலையுமுடைய திருவடிகளின்கீழே ஸ்வயம்ப்ரயோஜனமாய் இருக்கிற தொண்டின் உயர்ந்த நிலையில் இருப்பவர்களுடைய உயர்ந்ததான திருவடிகளை வணங்கி இந்த லோகத்திலேயே பலனாக நான் பெற்றதான ஆனந்தத்துக்கு இப்படி வித்யாசத்தைச் சொல்ல வேண்டும்படி பாபத்தைப்பண்ணின எனக்கு அந்த ஐச்வர்ய கைவல்யங்கள் சேருமோ?

மூன்றாம் பாசுரம். எல்லோருடனும் கூடும் தன்மையை உடைய வாமனன் திருவடி பெறுகையும், அவனடியார்களான பாகவதர்கள் இங்கே இருக்கிற இதைவிட உயர்ந்ததல்ல என்கிறார்.

உறுமோ பாவியேனுக்கு இவ்வுலகம் மூன்றும் உடன் நிறைய
சிறு மா மேனி நிமிர்த்த என் செந்தாமரைக் கண் திருக்குறளன்
நறு மா விரை நாண்மலர் அடிக் கீழ்ப் புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்
சிறு மா மனிசராய் என்னை ஆண்டார் இங்கே திரியவே

மூன்று லோகங்களும் ஒரே செயலிலே நிறையும்படி சிறிய ஆனால் அழகிய மற்றும் பெருமை வாய்ந்த திருமேனியை வளரும்படி பண்ணினவனாய் எனக்கு மிகவும் இனிமையாய், சிவந்த தாமரை போலே இருக்கிற திருக்கண்களையுடைய ஸ்ரீவாமனனுடைய நறுமணம் வீசும் சிறந்ததான தேனையுடைய செவ்விப்பூவைப்போலே இருக்கிற திருவடிகளின்கீழே சென்றடைவது, அந்த எம்பெருமானுக்கு அடியவர்களான மனுஷ்யராக இருக்கும் சிறுமையும் மஹாபுருஷர்களாய் இருக்கும் மேன்மையையும் உடையவராய் என்னை அடிமைகொண்டவர்கள் இந்த லோகத்திலே நம் கண்வட்டத்திலே இருக்க அதைத் தவிர, இப்படி அவனுக்கடிமையாக இருப்பதற்கும் அவனடியார்களுக்கு அடிமையாக இருப்பதற்கும் வித்யாசம் சொல்ல வேண்டும்படியான பாபத்தையுடைய எனக்குச் சீரியதோ? அடியார்களுக்கு அடிமையாக இருப்பதே சிறந்தது என்று கருத்து.

நான்காம் பாசுரம். அடியார்கள் இருக்கும் இவ்வுலகில் அவர்களுக்கு உகப்பாகும்படி ஆபத்தில் ரக்ஷிக்கும் எம்பெருமானுடைய கைங்கர்யமும் கிடைத்தால் குறையில்லை என்கிறார்.

இங்கே திரிந்தேற்கிழுக்குற்றென்? இரு மா நிலம் முன் உண்டுமிழ்ந்த
செங்கோலத்த பவள வாய்ச் செந்தாமரைக் கண் என் அம்மான்
பொங்கேழ் புகழ்கள் வாயவாய்ப் புலன் கொள் வடிவென் மனத்ததாய்
அங்கேய் மலர்கள் கையவாய் வழிபட்டோட அருளிலே

பரந்ததான சிறந்ததான ஜகத்தை ப்ரளயாபத்து வந்த காலத்திலே அமுதுசெய்து பின்பு உமிழும்போது சிவந்த அழகிய பவளம்போலே இருக்கிற திருவதரத்தையும், சிவந்த தாமரைபோன்ற கண்ணையும் உடையவன் என் ஸ்வாமி. வளர்ந்து கிளம்புகிற தன் குணங்கள் வாக்குக்கு விஷயமாகவும் நம் புலன்களைக் கவரும் திருமேனி என் மனத்திலேயாகவும் அந்த எம்பெருமானுக்குத் தகுந்ததான மலர்களை கையிலே கொள்ளவும் அடியார்களின் வழியிலே நானும் உடன்பட்டு இங்கே நடக்கும்படி அருளுமாகில் இங்கே திரியும் எனக்கு என்ன தாழ்ச்சி ஏற்படும்? தாழ்ச்சி ஏற்படாது என்று கருத்து.

ஐந்தாம் பாசுரம். பரமபதத்திலே ஆனந்தத்துடன் இருந்தாலும் அத்துடன் இவ்வுலகத்து செல்வங்களும் கூடினாலும், இங்கே ஒரு சரீரத்தில் இருந்து கொண்டு அடியார்களுக்கு உகப்பாகத் திருவாய்மொழி பாடி அனுபவிப்பதற்கு ஒப்பாகுமா என்கிறார்.

வழிபட்டோட அருள் பெற்று மாயன் கோல மலர் அடிக் கீழ்
சுழிபட்டோடும் சுடர்ச் சோதி வெள்ளத்து இன்புற்றிருந்தாலும்
இழிபட்டோடும் உடலினில் பிறந்து தன் சீர் யான் கற்று
மொழிபட்டோடும் கவி அமுதம் நுகர்ச்சி உறுமோ? முழுதுமே

நித்யகைங்கர்யத்திலே நெறிபட்டுச் செல்லும்படி அவன் அருளைப் பெற்று ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களை உடைய ஸர்வேச்வரனுடைய மிகவும் இனிமையான திருவடிகளின்கீழே சுழித்து ஓடுகிற ப்ரபையை உடைய ஒளிக்கற்றையைப்போன்ற பரமபதத்திலே மிகவும் ஆனந்தத்துடன் இருந்தாலும் கீழே சொன்ன ஐச்வர்ய கைவல்யங்கள் கிடைத்தாலும், மிகவும் தாழ்ந்த சரீரத்திலே பிறந்து அவனுடைய குணங்களை யான் கற்று சொல்லாய்ப் பெருகும் கவியாகிற அமுதமான திருவாய்மொழியை அடியார்களுடன் கூடியிருந்து அனுபவித்து ரஸிக்கைக்குச் சேருமோ?

ஆறாம் பாசுரம். விரோதிகளைப் போக்கும் ஸர்வேச்வரனின் குணகணங்களை அடியார்களுக்கு இன்பம் கொடுக்கும்படித் திருவாய்மொழி மூலம் அனுபவிக்குமதுக்கு ஜகத்காரண பூதனான ஈச்வரனாயிருக்கும் இருப்புத்தான் ஒப்பாகுமோ? என்கிறார்.

நுகர்ச்சி உறுமோ? மூவுலகின் வீடு பேறு தன் கேழில்
புகர்ச் செம் முகத்த களிறட்ட பொன் ஆழிக் கை என் அம்மான்
நிகர்ச் செம்பங்கி எரி விழிகள் நீண்ட அசுரர் உயிர் எல்லாம் 
தகர்த்துண்டு உழலும் புட்பாகன் பெரிய தனி மாப் புகழே

தனக்கு ஒப்பில்லாத, ஒளியையுடைய சீற்றத்தாலே சிவந்த முகத்தையுடைய ஆனையை அழித்த, விரும்பத்தக்க திருவாழிமோதிரத்தை அணிந்த திருக்கையை உடையவன் என் ஸ்வாமி. ஜாதிக்கு ஏற்ற சிவந்த மயிர்களையும் அக்னிசக்ரம் போலே இருக்கிற விழிகளையும் உடைய உயரமான சரீரத்தையுடைய அஸுரர்களுடைய ப்ராணன்களையெல்லாம் தகர்த்து உண்டு திரியும் பெரிய திருவடியை ஆளக்கூடியவனுடைய பெரிய தனித்துவம் வாய்ந்த மிகவும் இனிமையான குணகணங்களை அடியார்களுக்கு விருப்பமான திருவாய்மொழி மூலம் அனுபவித்து ரஸிப்பதை மூன்று உலகங்களின் விஷயமான உருவாக்கும் சக்தியைப் பெற்றிருக்கும் ஈச்வரனாக இருக்கும் தன்மை கிட்டமுடியுமோ?

ஏழாம் பாசுரம். எல்லா உலகுக்கும் காரணனான ஸர்வேச்வரன் திருவடிகளை அடைவதைவிட அவனுக்கு அடியார்களான பாகவதர்களுடைய சேர்த்தியே நமக்கு என்றும் வேண்டும் என்கிறார்.

தனி மாப் புகழே எஞ்ஞான்றும் நிற்கும்படியாத்தான் தோன்றி
முனி மாப் பிரம முதல் வித்தாய் உலகமூன்றும் முளைப்பித்த
தனிமாத் தெய்வத் தளிர் அடிக் கீழ்ப் புகுதல் அன்றி அவன் அடியார்
நனி மாக் கலவி இன்பமே நாளும் வாய்க்க நங்கட்கே

தனித்துவமாய் மிகவும் உயர்ந்ததான புகழை எல்லாக்காலமும் நிற்கும்படித் தானே ஸ்ருஷ்டியில் ஈடுபட்டு, ஸ்ருஷ்டியைப் பற்றிச் சிந்திப்பதாய், ப்ரஹ்மம் என்ற வார்த்தையால் சொல்லப்படும், ப்ரதானமாய் உள்ள உபாதான காரணமான மூன்று உலகங்களையும் படைத்த, தனித்துவம் வாய்ந்த பரதேவதையின் ஸுகுமாரமான திருவடிகளின்கீழே சேருவதைவிட அவன் அடியார்களின் மிகவும் சிறந்ததான சேர்த்தியின் இன்பமே நமக்கு எப்பொழுதும் வாய்க்க வேண்டும்.

எட்டாம் பாசுரம். தனிக்கடலில் சயனித்திருக்கும் ஸர்வேச்வரனுடைய அடியார்களோடு உண்டான சேர்த்தியே நமக்கு எப்பொழுதும் வேண்டும் என்கிறார்.

நாளும் வாய்க்க நங்கட்கு நளிர் நீர்க் கடலைப் படைத்துத் தன்
தாளும் தோளும் முடிகளும் சமனிலாத பல பரப்பி
நீளும் படர் பூங்கற்பகக் காவும் நிறை பன்னாயிற்றின்
கோளும் உடைய மணிமலைபோல் கிடந்தான் தமர்கள் கூட்டமே

குளிர்ந்த ஜலத்தையுடைய கடலைப் படைத்து தனக்கென்று இருப்பதாய் வேதத்தில் காட்டப்பட்ட ஒப்பில்லாத திருவடிகளையும் திருத்தோள்களையும் திருமுடிகளையும் (கிரீடம்) பலவாகப் பரப்பி, நீள்கின்ற, பணைத்து அழகான கற்பகச்சோலையையும் நிறைந்த பலவான ஆதித்ய தேஜஸ்ஸையும் உடைய மாணிக்கமலைபோலே சயனித்திருப்பவனின் அடியார்களோடு ஏற்பட்ட சேர்த்தியானது நமக்கு எப்பொழுதும் கிடைக்க வேண்டும்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். எதிரிகளைப் போக்க உதவும் திவ்யாயுதங்களை உடைய ஸர்வேச்வரனுக்கு அடியார்களான பாகவதர்களுடன் தொடர்புடையவர்களுக்கு அடியவராகிற உறுதிப்பாடு நமக்கு உண்டாகவேண்டும் என்கிறார்.

தமர்கள் கூட்ட வல் வினையை நாசம் செய்யும் சதிர் மூர்த்தி
அமர்கொள் ஆழி சங்கு வாள் வில் தண்டாதி பல் படையன்
குமரன் கோல ஐங்கணை வேள் தாதை கோதில் அடியார் தம்
தமர்கள் தமர்கள் தமர்களாம் சதிரே வாய்க்க தமியேற்கே

அடியார்களுடைய கூட்டத்துக்கு வரும் வலிய பாபங்களுடைய விநாசத்தைச் செய்யும் ஸாமர்த்யத்தை உடைய ஸ்வாமியாய், யுத்தத்துக்குத் தயாராய் இருக்கும் ஸ்ரீபஞ்சாயுதங்கள் தொடக்கமான பல ஆயுதங்களை உடையவனாய் பருவத்தில் இளமையை உடையவனாய், அழகுக்கு உதாரணமான ஐந்து அம்புகளை உடைய காமனுக்கும் தந்தையானவனுடைய குற்றம் இல்லாத அடியார்களின் அடியார்களுக்கும் அடியார்களைப் பற்ற தாஸ்ய ஸம்பந்தத்தை உடையோம் ஆகிற அருளானது ஸம்ஸாரத்தில் துணையற்றவர்கள் ஆன நமக்கு உண்டாக வேண்டும்.

பத்தாம் பாசுரம். மிகவும் இனிமையான திருமேனி மற்றும் அவயவங்களையுடைய ஸர்வேச்வரனைப் பிரியாமல் இருக்கும் அடியார்களின் ஸம்பந்தி பரம்பரையின் எல்லையில் அடிமை செய்து நடக்கவேண்டியது கல்பந்தோறும் உண்டாக வேண்டும் என்கிறார்.

வாய்க்க தமியேற்கு ஊழி தோறூழி ஊழி மாகாயாம்
பூக் கொள் மேனி நான்கு தோள் பொன் ஆழிக் கை என் அம்மான்
நீக்கம் இல்லா அடியார் தம் அடியார் அடியார் அடியார் எம்
கோக்கள் அவர்க்கே குடிகளாய்ச் செல்லும் நல்ல கோட்பாடே

அழகின் உயர்த்தியையுடைய காயாம்பூ நிறத்தைக் கொள்ளும் திருமேனியையும் நான்கு திருத்தோள்களையும் விரும்பத்தக்க திருவாழியை உடைய திருக்கைகளையும் உடைய, இவ்வடிவழகைக் காட்டிக் கொடுத்து என்னை எழுதிக்கொண்ட ஸ்வாமி எம்பெருமான். அவனை பிரிவில்லாதபடி அனுபவிக்கிற அடியார்களுக்கு தனித்துவம் வாய்ந்த சேஷ பரம்பரையில் உள்ளவர்கள் எனக்கும் என்னை உடையவர்களுக்கும் தலைவர்கள். அவர்களுக்கே தொண்டு செய்யும் குலம், செல்லும்படியராய் சிறந்ததான ஸ்வீகாரத்தைச் செய்வது ஒரொரு மஹா கல்பம் தோறும் இங்கே தனியனாக இருக்கும் எனக்கும் உண்டாக வேண்டும்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக, அடியார்களுக்குத் தொண்டு செய்யும் குடும்பம் அமைவதை அருளிச்செய்கிறார்.

நல்ல கோட்பாட்டுலகங்கள் மூன்றின் உள்ளும் தான் நிறைந்த
அல்லிக் கமலக் கண்ணனை அந்தண் குருகூர்ச் சடகோபன்
சொல்லப் பட்ட ஆயிரத்துள் இவையும் பத்தும் வல்லார்கள்
நல்ல பதத்தால் மனை வாழ்வர் கொண்ட பெண்டிர் மக்களே

உயர்ந்ததான இடத்தை உடைய மூன்று லோகங்களிலும் எம்பெருமான் வ்யாப்தனாய், மலர்ந்த தாமரைப்பூப்போலே இருக்கிற திருக்கண்களை உடையவனைப் பற்ற, அழகிய குளிர்ந்த குருகூர்க்குத் தலைவரான நம்மாழ்வாரால் அருளிச்செய்யப் பட்ட ஆயிரம் பாசுரங்களுக்குள் இந்தப் பதிகத்தையும் வல்லவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மனைவி மக்களை உடையவராய்க் கொண்டு நல்ல பதத்தை, குடும்ப வாழ்க்கையில் நன்றாக வாழப் பெறுவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 8.10 – nedumARku

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 7.4

emperumAnAr_ThirumEniyil_pUrvacharyargaL (Large)

AzhwAr observes that the activity matching the true nature of the AthmA is to serve the devotees of bhagavAn and gives it as an advice to others as well in this decad. The principle of service to bhagavAn being the first stage and service to bhAgavathas being the ultimate stage is explained by AzhwAr clearly in this decad.

First pAsuram. AzhwAr says “Even more than ruling over the amazing three worlds, serving bhAgavathas is most enjoyable for me”.

nedumARkadimai seyvEn pOl avanaik karudha vanjiththu
thadumARRaRRa thIkkadhigaL muRRum thavirndha sadhir ninaindhAl
kodu mA vinaiyEn avan adiyAr adiyE kUdum idhuvallAl 
vidumARenbadhen? andhO! viyan mUvulagu peRinumE

As I thought to serve the unlimited sarvESvara, he remained in me to eliminate the wavering in me and ensured that the evil ways left me through deception; if we see what is apt, other than attaining the divine feet of bhAgavathas who are his servitors, why is attaining the vast wealth of three worlds said as way for me, who is having great sin (to highlight the difference between aiswaryam (wealth) and thadhIya SEshathvam (being subservient to devotees), to leave the divine feet of such bhAgavathas?

Second pAsuram. AzhwAr says “Even if aiSvaryam (worldly wealth) and kaivalyam (self enjoyment) were attained together, it will not be comparable to bhAgavatha SEshathvam (servitude towards bhAgavathas), the goal that I have attained”.

viyan mUvulagu peRinum pOyth thAnE thAnE AnAlum
puyal mEgam pOl thirumEni ammAn punai pUngazhal adik kIzh
sayamE adimai thalai ninRAr thiruththAL vaNangi immaiyE
payanE inbam yAn peRRadhu uRumO pAviyEnukkE?

sarvESvaran has rain-cloud like divine form and his divine feet are decorated with flower and valorous anklets. There are bhAgavathas [followers of emperumAn] who are in the ultimate state of servitude to those divine feet, without any expectation. Even If I were to get the huge wealth of three worlds and go on to enjoy exclusively such aiSvaryam and kaivalyam, will these fit me who has committed sins when I offer praNAmams (salutations) to such bhAgavathas? It implies that these [aiSvaryam and kaivalyam] are no match for carrying out kainkaryam to bhAgavathas.

Third pAsuram. AzhwAr says “Even if I attained bhagavath prApthi (reaching bhagavAn and serving him) which is distinguished from aiSvaryam (wealth) and kaivalyam (soul enjoying itself), that would not match serving bhAgavathas in this world”.

uRumO pAviyEnukku ivvulagam mUnRum udan niRaiya
siRu mA mEni nimirththa en sendhAmaraik kaN thirukkuRaLan
naRu mA virai nANmalar adik kIzhp pugudhal anRi avan adiyAr
siRu mA manisarAy ennai ANdAr ingE thiriyavE

SrI vAmana made his small, attractive distinguished divine form grow in a single effort to fill these three worlds; he is having reddish lotus like eye which is perfectly enjoyable for me; for me who is having the sin, does it fit to attain such vAmana’s fragrant, best, divine feet which resemble fresh flower with honey, while such vAmana’s servitors who appear to be small due to having human form but are great personalities, who enslaved me, are visibly remaining in this world itself?

Fourth pAsuram. AzhwAr says “If I get to praise and serve emperumAn to please SrIvaishNavas, the ultimate goal for me is to remain here in this world itself which is praiseworthy due to their moving around here”.

ingE thirindhERkizhukkuRRen? iru mA nilam mun uNdumizhndha
sengOlaththa pavaLa vAych chendhAmaraik kaN en ammAn
pongEzh pugazhgaL vAyavAyp pulan koL vadiven manaththadhAy
angEy malargaL kaiyavAy vazhipattOda aruLilE

emperumAn, my lord, is having beautiful, coral-like, reddish, divine lips which consumed the expansive, praiseworthy universe during the danger of deluge and spat it out, and is having reddish, lotus-like, divine eye; what is the insult if he blesses me who is moving around in this world, to be aligned and act in the path to have his actively rising qualities to be the target of my speech, his form which captivates all my senses to be in my heart and to hold flowers, matching his greatness, in my hands?

Fifth pAsuram. AzhwAr says “Even if I go to thirunAdu (paramapadham) and attain the ultimate goal of serving him there and even if I get all of the previously mentioned aiSwaryam (worldly wealth) etc, would they match taking birth in this samsAram and singing thiruvAimozhi for the pleasure of SrIvaishNavas?”

vazhipattOda aruL peRRu mAyan kOla malar adik kIzh
suzhipattOdum sudarch chOdhi veLLaththu inbuRRirundhAlum
izhipattOdum udalinil piRandhu than sIr yAn kaRRu
mozhipattOdum kavi amudham nugarchchi uRumO? muzhudhumE

sarvESvara has amazing nature, form, qualities and wealth; even if I attained such sarvESvara’s mercy to be engaged properly and go on to remain very blissfully under his ultimately enjoyable divine feet in paramapadham which has whirling and continuously running radiance, and even if I acquired the previously explained aiSwaryam, kaivalyam etc, would those be a match for taking birth in this inferior, lowly body, learning his qualities and singing nectarean poems as flowing sequence of words and enjoying them?

Sixth pAsuram. AzhwAr says “Only if aiSwarya (worldly wealth), kaivalya (self enjoyment), bhagavath anubhava prIthi (joy of experiencing bhagavAn) and bhagavath Anandham (bhagavAn’s bliss) were attained, would those match the recital of thiruvAimozhi for the pleasure of his devotees?”

nugarchchi uRumO? mUvulagin vIdu pERu than kEzhil
pugarch chem mugaththa kaLiRatta pon Azhik kai en ammAn
nigarch chembangi eri vizhigaL nINda asurar uyir ellAm 
thagarththuNdu uzhalum putpAgan periya thani mAp pugazhE

emperumAn, my lord, is having divine hands with attractive divine ring, which were used to destroy the elephant having incomparable radiance and reddish face; he is the controller of periya thiruvadi (garudAzhwAr) who roams around attacking the vital airs and consuming the well built asuras (demons) who are having reddish hair and fiery disc like eyes; would the lordship which has the ability to create the three worlds be a match for enjoying such emperumAn’s unlimited, distinguished, greatly enjoyable collections of auspicious qualities through thiruvAimozhi which is pleasing to bhAgavathas?

Seventh pAsuram. AzhwAr says “I don’t need the bhagavath anubhavam (enjoying bhagavAn) which is considered as the independent goal; but I would like to unite with bhAgavathas and engage in bhagavath anubhavam for the pleasure of bhAgavathas”.

thani mAp pugazhE engyAnRum niRkumpadiyAyth thAn thOnRi
muni mAp pirama mudhal viththAy ulagamUnRum muLaippiththa
thanimAth theyvath thaLir adik kIzhp pugudhal anRi avan adiyAr
nani mAk kalavi inbamE nALum vAykka nangatkE

emperumAn, incarnates with the intent to engage in creation, to have his distinguished, great qualities which highlight his kAraNathva [being the cause], remain firmly always, meditating upon creation, being explained by the term “para brahmam”; he created the three worlds which are the primary material causes; instead of attaining the presence under the very tender divine feet of such distinguished supreme lord, to have the joy of being united with the very best bhAgavathas who were enslaved by his such qualities should always occur for us.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “Do I even need to unite and interact with bhAgavathas? Just being present with them is sufficient. Or just seeing the groups of them, is sufficient”.

nALum vAykka nangatku naLir nIrk kadalaip padaiththuth than
thALum thOLum mudigaLum samanilAdha pala parappi
nILum padar pUngaRpagak kAvum niRai pannAyiRRin
kOLum udaiya maNimalaipOl kidandhAn thamargaL kUttamE

emperumAn created the causal ocean with naturally cool water, and is resting in it as revealed in vEdham, having distinguished, matchless, many divine feet, divine shoulders and divine crowns/heads similar to a carbuncle hill having gardens of rising, beautiful, well grown kaRpaka trees and a radiant sun with many dense rays; union with servitors of such emperumAn should occur for us, forever. kUttam – sErththi – union. Alternatively, kUttam means sangam (crowd), and here AzhwAr prays for the presence of such crowd in front of him.

Ninth pAsuram. AzhwAr says “Do we even need to live with them? It is sufficient to be at the ultimate servitude towards them”.

thamargaL kUtta val vinaiyai nAsam seyyum sadhir mUrththi
amargoL Azhi sangu vAL vil thaNdAdhi pal padaiyan
kumaran kOla aingaNai vEL thAdhai kOdhil adiyar tham
thamargaL thamargaL thamargaLAm sadhirE vAykka thamiyERkE

emperumAn, the lord, is having the ability to cause destruction of the strong sins occurring to the group of his devotees; he is having many types of innumerable weapons starting with SrI panchAyudham; he is having the greatness of being the father of the youthful kAmadhEva who has great physical beauty and five arrows; for us who are helpless in samsAra having the wealth of servitude towards the servitors of servitors of the blemishless devotees of such emperumAn, his mercy should occur. The term kUtta val vinai also implies sins derived through attachment [to worldly pleasures]. When recited as “chadhu mUrththi” (instead of sadhir mUrththi), it implies the different forms of emperumAn.

Tenth pAsuram. AzhwAr says “Both my associates and I should get this result [of bhAgavatha SEshathvam (servitude towards devotees)]”.

vAykka thamiyERku Uzhi thORUzhi Uzhi mAkAyAm
pUk koL mEni nAngu thOL pon Azhik kai en ammAn
nIkkam illA adiyAr tham adiyAr adiyAr adiyAr em
kOkkaL avarkkE kudigaLAych chellum nalla kOtpAdE

emperumAn enslaved me by showing his attractive, great, physical beauty of his divine form having the complexion of kAyAm (a dark purple coloured) flower, four divine shoulders and his divine hand having the attractive, divine chakra; for my associates and me, the servitors who are enjoying such lord without any separation, are our lords; it should occur for me to be in the clan which engages in service exclusively for them and to be in the praiseworthy act of pursuing them even in the intermediary kalpas which occur in every mahA kalpa.

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “Those who are experts in this decad, will acquire bhAgavatha SEshathvam (servitude towards devotees) which is explained here and live happily with their families”.

nalla kOtpAttulagangaL mUnRin uLLum thAn niRaindha
allik kamalak kaNNanai andhaN kurugUrch chatakOpan
sollap patta AyiraththuL ivaiyum paththum vallArgaL
nalla padhaththAl manai vAzhvar koNda peNdir makkaLE

emperumAn is pervading in the expansive three worlds and is having lotus flower like eyes; those who can practice this decad among the thousand pAsurams which were created from the merciful words of nammAzhwAr, the controller of beautiful, invigorating AzhwArthirunagari, will live in gruhasthASramam along with their accepted wife, children et al in the distinguished state of thadhIya SEshathvam.


adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 7.4 – Azhiyezha

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 7.2

AzhwAr went through great sorrow in separation from emperumAn and sang two decads with great anguish in a feminine mood. Seeing this, emperumAn considered to pacify AzhwAr and manifested all his victorious feats to AzhwAr. Deeply experiencing that, with the magnanimous thought of making the same experience available to all, AzhwAr mercifully sang in this decad starting with Azhiyezha.

First pAsuram. AzhwAr meditates about emperumAn‘s divine act of measuring the world and becomes blissful.

Azhi ezhach changum villum ezhath thisai
vAzhi ezhath thaNdum vALum ezha aNdam
mOzhai ezha mudi pAdham ezha appan 
Uzhi ezha ulagam koNdavARE

The divine chakra appears to rise to the front, along with the conch, the bow, the mace and the sword; the tumultuous sound of mangaLASAsanam was raised by those who are present in every direction; the divine crown and the divine feet rose together to break the top portion of the oval shaped universe and the bubbles [from the water] rose; this is how amazing, the method by which sarvESvaran, who is the lord of all measured and accepted the world, to commence the distinguished times!

Second pAsuram. AzhwAr is enjoying emperumAn‘s act of churning the ocean.

ARu malaikku edhirndhOdum oli ara
vURusulAy malai thEykkum oli kadal
mARu suzhanRu azhaikkinRa oli appan
sARu pada amudham koNda nAnRE

On that day when sarvESvara, the great benefactor, caused great festivity for the dhEvas and obtained the nectar, the following sounds occurred – a) the sound of rivers flowing in the opposite direction towards the mountain, b) the sound of the rubbing of the body of vAsuki, the serpent, which is coiled around the manthara mountain and c) the sound of the calling [noise] of the ocean turning around and whirling.

Third pAsuram. AzhwAr is reminiscing the incarnation of mahAvarAha (great boar).

nAnRila Ezh maNNum thAnaththavE pinnum
nAnRila Ezh malai thAnaththavE pinnum
nAnRila Ezh kadal thAnaththavE appan
UnRi idandhu eyiRRil koNda nALE

At the time when earth was submerged in the deluge, emperumAn, the great benefactor, pushed it into the shell of universe, dug it out and kept it on his tusk; the different regions of land in the form of seven islands became established in their original locations, without slipping; further, the seven main mountains, became rooted in their original locations, without shaking; further, the seven oceans, became established in their original locations, without breaching their shores.

Fourth pAsuram. AzhwAr is mercifully explaining the way emperumAn protects during mahA praLayam (total deluge). Some AchAryas mercifully explain that AzhwAr is mercifully talking about the intermediary deluge as per purANam which says “mArkaNdEya witnessed everything which is seen outside, inside the divine stomach of emperumAn”.

nALum ezha nila nIrum ezha viNNum
kOLum ezha eri kAlum ezha malai
thALum ezhach chudar thAnum ezha appan
ULi ezha ulagam uNda UNE

How amazing the way emperumAn, the great benefactor, consumed the world as said in “He ate with great hunger” to subdue the division between day and night, land and water, sky and planets, mountain bases and shining objects such as stars!

Fifth pAsuram. AzhwAr is enjoying the mahAbhAratha war which was conducted to eliminate the burden of earth.

UNudai mallar thadharndha oli mannar 
ANudaich chEnai nadungum oli viNNuL
ENudaith thEvar veLippatta oli appan
kANudaip pAratham kaiyaRai pOzhdhE

When krishNa who is partial towards his followers, joined his hands and clapped them to conduct the mahAbhAratha war, the following sounds were heard – a) the great wrestlers who have muscles which give strength, banging each other and falling down, b) the trembling of the kings’ armies which are having great soldiers and c) the appearance and celebration of prime dhEvathAs per their respective position, on the sky.

Sixth pAsuram. AzhwAr  is mercifully explaining the incident of killing of hiraNya, which is the reason for uplifting of devotees.

pOzhdhu melindha pun sekkaril vAn thisai
sUzhum ezhundhu udhirap punalA malai
kIzhdhu piLandha singam oththadhAl appan
Azh thuyar seydhu asuraraik kollumARE

When the day was ending, emperumAn rose in the form of narasimha, who helps his followers, to create a pool of blood in the youthfully reddish sky at dusk and the surrounding directions, and killed hiraNya, the demon; the method through which he killed the demon looked similar to a lion tearing down a mountain.

Seventh pAsuram. AzhwAr is enjoying how rAvaNa was killed.

mARu niraiththu iraikkum sarangaL ina
nURu piNam malai pOl puraLa kadal
ARu maduththu udhirap punalA appan
nIRu pada ilangai seRRa nErE

The groups of arrows which were shot, were making great sounds; they caused hundreds and hundreds of dead bodies of the rAkshasas to fall, like mountains falling down; the ocean became filled with a flood of blood through the rivers; this is how chakravarthith thirumagan, who is the benefactor to his followers, fought the war honestly, to bring lankA down to ashes.

Eighth pAsuram. AzhwAr is reminiscing [krishNa’s] victory over bANa.

nEr sarindhAn kodik kOzhi koNdAn pinnum
nEr sarindhAn eriyum analOn pinnum
nEr sarindhAn mukkaN mUrththi kaNdIr appan
nEr sari vANan thiN thOL koNda anRE

On that day when krishNa who helped anirudhdha, won over the strong shoulders of bANa who sided [with rudhra et al], subrahmaNya, who has peacock flag, fell down, unable to resist; further, agni, with rising flame, fell down, unable to resist; further, rudhra, the chief among dhEvathAs, having great power due to having three eyes, ran away from the battlefield; aren’t these well known?

Ninth pAsuram. AzhwAr mercifully explains the way the universe is created.

anRu maN nIr eri kAl viN malai mudhal
anRu sudar iraNdu piRavum pinnum 
anRu mazhai uyir dhEvum maRRum appan
anRu mudhal ulagam seydhadhumE

During the initial creation, the great benefactor, who is the creator of the universe, created the universe; he created the five elements starting with earth etc which are the causes and the mountains etc which are worldly objects; he created both moon and sun and other radiant objects; further he created rain, creatures which depend on the rain, the dhEvas who grant the rain and other creatures. Implies that AzhwAr is talking about the initial creation after total deluge instead of subsequent creation.

Tenth pAsuram. AzhwAr is enjoying emperumAn‘s act of lifting up the gOvardhana hill and protecting [the cowherds and cattle].

mEy nirai kIzh puga mA puraLach chunai
vAy niRai nIr piLiRich choRiya ina
Anirai pAdi angE odunga appan
thI mazhai kAththuk kunRam eduththAnE

krishNa, who eliminates danger, lifted up the gOvardhana hill, stopped the disaster-causing rain, for the grazing cows to take shelter underneath it, to have the animals residing on the hill roll down and fall, to have the ponds which have water filled up to the top, pour down with a tumultuous sound, and to have the groups of cows and cowherds of thiruvAyppAdi take shelter there.

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “Those who learn with their hearts this decad,  which enlists emperumAn’s victories, will be granted victories by this decad itself”.

kunRam eduththa pirAn adiyArodum
onRi ninRa satakOpan urai seyal
nanRi punaindha Or AyiraththuL ivai
venRi tharum paththum mEvik kaRpArkkE

AzhwAr remained united with and had the same nature as the bhAgavathas who are distinguished servitors for krishNa, the great benefactor, who lifted gOvardhana; those who practice with the meanings, such AzhwAr’s this decad among the thousand pAsurams, which is having the goodness of revealing the victories of sarvESvaran, will be granted victory in every aspect, by this decad itself.


adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 7.4 – ஆழியெழ

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 7.2

எம்பெருமானைப் பிரிந்து துக்கப்பட்ட ஆழ்வார் இரண்டு பதிகங்களில் பெண் பாவனையில் மிகவும் வருத்தத்துடன் பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். ஆழ்வாரை தேற்றவேண்டும் என்று பார்த்த எம்பெருமான் தன்னுடைய வெற்றிச் சரித்ரங்களை எல்லாம் ஆழ்வாருக்கு நன்றாகக் காட்டிக்கொடுக்க அவற்றை மிகவும் ஈடுபட்டு அனுபவித்த ஆழ்வார் அதை மற்றவர்களும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற உயர்ந்த எண்ணத்தாலே ஆழியெழ என்று தொடங்கி இப்பதிகத்தில் அருளிச்செய்கிறார்.

முதல் பாசுரம். எம்பெருமான் திருவுலகளந்தருளின விதத்தை நினைத்துப் பார்த்து ஆனந்தப்படுகிறார் ஆழ்வார்.

ஆழி எழச் சங்கும் வில்லும் எழத் திசை
வாழி எழத் தண்டும் வாளும் எழ அண்டம்
மோழை எழ முடி பாதம் எழ அப்பன்
ஊழி எழ உலகம் கொண்டவாறே

ஆயுதங்களில் முக்யமானவனான திருவாழியாழ்வான் முன்னே உயர்ந்து தோன்றவும், உடனே ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யமும் ஸ்ரீசார்ங்கமும் தோன்றவும், கதையும் வாளும் தோன்றவும், இந்த ஆயுத பூர்த்தியைக் கண்டு திசைதோறும் நின்றவர்கள் பெருத்த கோஷத்துடன் மங்களாசாஸனம் செய்ய, எம்பெருமான் வேகமாக வளர, அண்டகபாலம் பிளந்து அது வழியாக ஆவரண ஜலம் நீர்க்குமிழியாகக் கிளம்பும்படி திருமுடியும் திருவடியும் உயரக்கிளம்பும்படி, நல்லகாலமும் தோன்றும்படி ஸர்வேச்வரன் உலகத்தை அளந்து கொண்ட விதம் இருந்தபடியே!

இரண்டாம் பாசுரம். எம்பெருமான் அம்ருதத்தைக் கடைந்தெடுத்த சரித்ரத்தை நினைத்துப்பார்த்து ஆனந்தம் அடைகிறார் ஆழ்வார்.

ஆறு மலைக்கு எதிர்ந்தோடும் ஒலி அர
வூறுசுலாய் மலை தேய்க்கும் ஒலி கடல்
மாறு சுழன்று அழைக்கின்ற ஒலி அப்பன்
சாறு பட அமுதம் கொண்ட நான்றே

பெரிய உபகாரகனான ஸர்வேச்வரன் தேவர்களுக்கு மஹோத்ஸவம் உண்டாம்படி அம்ருதத்தைக் கொண்ட நாளன்று, கடலைக் கடைந்த வேகத்தில் ஆறுகள் தங்கள் பிறப்பிடமான மலையை நோக்கி எதிர்ப்பக்கம் ஓடுகிற ஒலியும், வாசுகி என்கிற பாம்பின் உடம்பைச் சுற்றி மந்தர மலையிலே தேய்க்கும் ஒலியும் கடல் இடம் வலமாக மாறிச் சுழன்று அழைக்கின்ற ஒலியும் கேட்டன.

மூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமான் பூமியை இடந்தெடுத்த சரித்ரத்தை நினைத்துப்பார்த்து ஆனந்தம் அடைகிறார் ஆழ்வார்.

நான்றில ஏழ் மண்ணும் தானத்தவே பின்னும்
நான்றில ஏழ் மலை தானத்தவே பின்னும்
நான்றில ஏழ் கடல் தானத்தவே அப்பன்
ஊன்றி இடந்து எயிற்றில் கொண்ட நாளே

பெரிய உபகாரகனான எம்பெருமான் பூமியை அண்ட கபாலத்தில் இருந்த ஒட்டு விடும்படிக் குத்தி இடந்து, எயிற்றில் கொண்ட காலத்தில் ஏழு தீவுகளைக் கொண்ட பூமியும் நழுவாமல் தங்கள் இடத்தில் இருந்தன. மேலும் பூமியைத் தாங்கி நிற்கும் ஏழு மலைகளும் அசையாமல் தங்கள் இடத்தில் இருந்தன. மேலும், ஏழ கடல்களும் உடைந்தொழுகாமல் தங்கள் இடத்தில் இருந்தன.

நான்காம் பாசுரம். எம்பெருமான் ஜகத்தை ஸம்ஹரித்துத் தன் வயிற்றில் வைத்து ரக்ஷிப்பதை நினைத்து ஆனந்தம் அடைகிறார்.

நாளும் எழ நில நீரும் எழ விண்ணும்
கோளும் எழ எரி காலும் எழ மலை
தானும் எழச் சுடர் தானும் எழ அப்பன்
ஊளி எழ உலகம் உண்ட ஊணே

பகல் இரவு போன்ற மாறுபாடுகள் குலையும்படியும் நிலம், நீர் ஆகியவைகள் நிலைகுலைந்துபோகும்படியும், ஆகாசமும், க்ரஹங்களும் நிலைகுலைந்துபோகும்படியும், மலைகள் அடிவாரத்துடன் தூக்கப்படும்படியும், நக்ஷத்ரம் முதலிய ஒளி படைத்த பதார்த்தங்களும் குலையவும், ப்ரளய ஆபத்திலே காக்கும் எம்பெருமானின் பெரிய உபகாரங்கள் “பசித்துண்டான்” என்று சொல்லும்படி இந்த உலகத்தை உண்டது இருந்தபடியே!

ஐந்தாம் பாசுரம். எம்பெருமான் மஹாபாரத யுத்தத்தை நடத்தியதை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

ஊணுடை மல்லர் ததர்ந்த ஒலி மன்னர்
ஆணுடைச் சேனை நடுங்கும் ஒலி விண்ணுள்
ஏணுடைத் தேவர் வெளிப்பட்ட ஒலி அப்பன்
காணுடைப் பாரதம் கையறை போழ்தே

அடியார்களிடத்தில் பக்ஷபாதியான கண்ணன் அழகிய மஹாபாரத யுத்தத்தை கைதட்டி ஏற்பாடு செய்த போது வலிமை வாய்ந்த உடலை உடைய மல்லர்கள் நெரிந்துவிழுகிற ஓசையும், ராஜாக்களுடைய வீர புருஷர்களை உடைய சேனைகள் நடுங்கும் ஓசையும், ஆகாசத்திலே தங்களுக்குரிய பெருமைகளை உடைய தேவர்கள் யுத்தத்தைப் பார்க்க வந்து கொண்டாடுகிற ஓசையும் கேட்டது.

ஆறாம் பாசுரம். எம்பெருமான் ஹிரண்யனை அழித்ததை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

போழ்து மெலிந்த புன் செக்கரில் வான் திசை
சூழும் எழுந்து உதிரப் புனலா மலை
கீழ்து பிளந்த சிங்கம் ஒத்ததால் அப்பன்
ஆழ் துயர் செய்து அசுரரைக் கொல்லுமாறே

நாள் கழியும் வேளையில் இளம் செக்கர்போலே ஆகாசமும் திசைகளும் சூழ எழுந்து ரத்த நீராகும்படி அடியார்களுக்கு உதவுபவனான நரஸிம்ஹன் எம்பெருமான் பெரிய துக்கத்தை விளைத்து அஸுரனான ஹிரண்யனைக் கொல்லும் விதம் மலை கிழியும்படி பிளந்த சிங்கத்தை ஒத்திருந்தது.

ஏழாம் பாசுரம். எம்பெருமான் இலங்கையை அழித்ததை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

மாறு நிரைத்து இரைக்கும் சரங்கள் இன
நூறு பிணம் மலை போல் புரள கடல்
ஆறு மடுத்து உதிரப் புனலா அப்பன்
நீறு பட இலங்கை செற்ற நேரே

எதிரெதிராக ஓசை செய்யும் அம்புகளாலே கூட்டம் கூட்டமாக நூறு நூறாய் ராக்ஷஸப் பிணங்கள் மலைபோலே புரண்டு வீழ ஆறுகளை உட்கொண்ட கடலைப்போலே ரத்தம் பெருக, அடியார்களுக்கு உதவி செய்யும் சக்ரவர்த்தித் திருமகன் இலங்கையை பஸ்மமாகும்படி யுத்தம் செய்த நேர்மை இருந்தபடி.

எட்டாம் பாசுரம். பாணாஸுர யுத்தம் நடந்த விதத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

நேர் சரிந்தான் கொடிக் கோழி கொண்டான் பின்னும்
நேர் சரிந்தான் எரியும் அனலோன் பின்னும்
நேர் சரிந்தான் முக்கண் மூர்த்தி கண்டீர் அப்பன்
நேர் சரி வாணன் திண் தோள் கொண்ட அன்றே

தன் பேரனான அநிருத்தனுக்கு உதவிய கண்ணன் எம்பெருமான், ருத்ரன் முதலியவர்களை நம்பி வந்த பாணனுடைய திடமான தோள்களை அறுத்து வெற்றி கொண்ட அன்று , மயிலைக் கொடியாக உடைய ஸுப்ரஹ்மண்யன் எதிரே நிற்க முடியாமல் சாய்ந்துபோனான். மேலும் ருத்ரனோ என்று ப்ரமிக்கும்படியான க்ரௌர்யத்தையுடைய அக்னியும் எதிர் நில்லாமல் சரிந்தான். மேலும் மூன்று கண்களை உடையவனாகையாலே சக்தி மிகுந்தவனான ருத்ரனும் புறமுதுகிட்டுப் போனான். இதை நீங்கள் எல்லோரும் பார்த்தீர்களே!

ஒன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமான் ஜகத்தை ஸ்ருஷ்டிக்கும் விதத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறார்.

அன்று மண் நீர் எரி கால் விண் மலை முதல்
அன்று சுடர் இரண்டு பிறவும் பின்னும் 
அன்று மழை உயிர் தேவும் மற்றும் அப்பன்
அன்று முதல் உலகம் செய்ததுமே

உலகத்தைப் படைத்த பெரிய உபகாரகன் முதலில் உலகத்தை உண்டாக்கியதும் அக்காலத்திலே அதுக்குக் காரணமான பஞ்சபூதங்களையும், உலகில் இருக்கும் மலை முதலிய பொருள்களையும் உண்டாக்கியதும், அக்காலத்தில் சந்த்ரன் ஸூர்யன் ஆகிய இருவரையும் மற்ற ஒளி விடும் பொருள்களையும் உண்டாக்கியதும், அக்காலத்திலே, அதுக்குமேலே மழையையும், மழையை நம்பி இருக்கும் ப்ராணிகளையும், மழையைக் கொடுக்கும் தேவர்களையும், மற்ற ப்ராணிகளையும் உண்டாக்கியதும் எல்லாம் ஒரே ஸமயத்தில் நடந்தன.

பத்தாம் பாசுரம். எம்பெருமான் கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கியதை நினைத்துப் பார்த்து அனுபவிக்கிறார்.

மேய் நிரை கீழ் புக மா புரளச் சுனை
வாய் நிறை நீர் பிளிறிச் சொறிய இன
ஆநிரை பாடி அங்கே ஒடுங்க அப்பன்
தீ மழை காத்துக் குன்றம் எடுத்தானே

மேய்கிற பசுக்களானவை கீழே ஒதுங்கும்படியும் கீழ் மேலாக மலையை எடுத்ததால் மலையில் வாழும் யானை முதலிய மிருகங்கள் புரண்டு விழும்படியும் சுனைகளின் வாய்வரை நிறைந்த நீரானது பெரிய கோஷத்தோடு சொரியும்படியும் தன் இனமான ஆயர்களையும் தன் பசுக்களையுமுடைய திருவாய்ப்பாடி முழுவதும் அங்கே ஒடுங்கும்படியும் ஆபத்தைப் போக்குபவனான கண்ணன் தீய மழையைத் தடுக்க கோவர்த்தனம் என்கிற மலையை எடுத்தான்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்களுக்கு இது எல்லாவிதத்திலும் வெற்றியைக்கொடுக்கும் என்று பலத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

குன்றம் எடுத்த பிரான் அடியாரொடும்
ஒன்றி நின்ற சடகோபன் உரை செயல்
நன்றி புனைந்த ஓர் ஆயிரத்துள் இவை
வென்றி தரும் பத்தும் மேவிக் கற்பார்க்கே

கோவர்த்தனத்தைத் தூக்கிய மஹோபகாரனான கண்ணனுக்கு அடியார்களான பாகவதர்களோடே ஒன்றாகக்கூடி நின்ற ஆழ்வாருடைய ஆயிரம் பாசுரங்களுக்குள் ஸர்வேச்வரனுடைய வெற்றிச்சரித்ரங்களைக் காட்டும் நன்மையை உடைய இந்த பதிகத்தை அர்த்தத்துடன் கற்பவர்களுக்கு எல்லாவிதமான வெற்றியையும் இது தரும்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

तिरुप्पल्लाण्डु – सरल व्याख्या

Published by:

।।श्री: श्रीमते शठकोपाय नमः श्रीमते रामानुजाय नमः श्रीमते वरवरमुनये नमः।।



श्री मणवाळ मामुनिगळ् ने अपनी उपदेश रत्नमालै के १९ वे पाशुर में तिरुप्पल्लाण्डु की महत्ता बहुत ही सुन्दर ढंग से समझायी है।

पशुराम    १९ .

कोदिलवाम् आळ्वार्गळ् कूऱु कलैक्केल्लाम्

आदि तिरुप्पल्लाण्डु आनदुवुम् – वेदत्तुक्कु।

ओम् एन्नुम्म् अदुपोल् उळ्ळदुक्केळ्ळाम् सुरुक्काय्त्

तान् मन्गलम् आनदाल्।।

श्री मणवाळ मामुनिगळ्, यहाँ दृढ़ मत प्रस्तुत कर रहे है की, वेद गायन के पहले , जिस तरह वेदों का सार प्रणव है , ठीक उसी तरह दिव्य प्रबंधं का सर तिरुपल्लाण्डु माना जाता है। इसी लिये तिरुपल्लाण्डु का अनुसंधान दिव्य प्रबंधं के प्ररंभ में किया जाता है।

पाण्ड्य राजा वल्लभदेव के दरबार में शास्त्रार्थ में भगवान श्रीमन्नारायण की सर्वोच्चता, प्रभुत्व स्थापित करने के बाद, राजा ने पेरिय आळ्वार के सम्मान में उन्हें ,गज पर आरूढ़ करवाकर नगर भ्रमण करवाये। अपने भक्त आळ्वार संत का यह सम्मान देखने स्वयं भगवान देवियों के साथ गरुडारुढ़ हो आ गये। आळ्वार संत भगवान को श्रीवैकुण्ठ को छोड़, इस चराचर जगत में आया देख, भगवान श्रीमन्नारायण के कुशल मंगल के लिये चिंतित हो गये, अपनी उसी अवस्था में प्रभु श्रीमन्नारायण को इस चराचर जगत में कोई तकलीफ न हो इसके लिये मंगलाशासन में,  गुणानुवाद में, यह प्रबंध गा उठे, इन्ही प्रबंधों के समूह, तिरुपल्लाण्डु कहलाये।इस तरह पेरिया आळ्वार ने स्वयं भी नारायण का गुणानुवाद करते हुये, इस भौतिक संसार वासियों से भी भगवद गुणानुवाद करवया।

इस तिरुपल्लाण्डु की सरल व्याख्या स्वामी पेरियावाचन पिल्लै द्वारा की गयी व्यख्या पर आधारित है। 


गुरुमुखमनधीत्य प्राहवेदानशेशान्

नरपतिपरीकृलप्तम् शुल्कमादातु कामः।  

श्वसुरममरवन्द्यम् रन्गनाथस्यसाक्शात्

द्विजकुल तिलकम् तम् विष्णुचित्तम् नमामि ।।

पेरियाळ्वार, जिन्हें विष्णुचित्त स्वामीजी के नाम से भी जाना जाता है, ये आळ्वार संत किसी आचार्य के पास शिक्षा प्राप्त करने नहीं गए थे, इन्हें तो स्वयं तिरुमाल (भगवान) ने ही वेदांत ज्ञान और भक्ति समर्पण प्रदान किया था।

एक बार पांड्या राजा वल्लभदेव ने अपने दरबार में विद्वानों के बीच शास्त्रार्थ की प्रतियोगिता रखी और जीतने वाले को पुरस्कार में स्वर्ण की मोहरें देने की घोषणा भी की। पेरियाळ्वार जो श्रीविल्लिपुत्तूर में भगवान वटपत्रशायि के पुष्प सेवा में अपना कैंङ्कर्य देते थे, इस प्रतियोगिता की बात सुन अपने मन में यह आशय किए की, अगर यह पुरस्कार इन्हें प्राप्त हो जाए तो वे भगवान वटपत्रशायि के मंदिर में सुधार का कार्य करवाएँगे। भक्त का आशय देख रात्रि स्वप्न में भगवान ने उन्हें आदेश दे दिया, पेरियाळ्वार भगवत आज्ञा पाकर, शास्त्रार्थ के लिए पांड्या राजा वल्लभदेव के दरबार में पहुँचे। विद्वानों की इस सभा में, वेदों के उद्घोष से भगवान श्रीमन्नारायण का परत्व स्थापित कर इस प्रतियोगिता को जीतकर, पुरस्कार स्वरुप स्वर्ण मोहरें प्राप्त किए। यही नहीं, आळ्वार संत ने अपनी पालित पुत्री देवी आण्डाळ का विवाह भी श्रीरंगम में भगवान रंगनाथजी के साथ संपन्न करवाया, जिससे नित्यसूरी ने इन्हें श्रद्धा से “श्री रंगनाथ श्वशुर” कहकर बुलाया। पेरियाळ्वार वेदाध्ययन करने वाले ब्राह्मण कुल में सर्वोच्च हैं।

“मिन्नार् तडमदिळ् सूळ् विल्लिपुत्तूर् एन्ऱु ओरुकाल्

सोन्नर् कळऱ्कमलम् सूडिनोम् – मुन्नाळ्

किळयऱुत्तान् एन्ऱुरैत्तोम् कीळ्मैयिनिल् सेरुम्

वळियऱुत्तोम् नेन्जमे वन्दु।।“

हे मन! चलो हम उन महानुभावों की चरणवंदना करते हैं, जो श्रीविल्लिपुत्तूर का गुणगान करते हैं, वह श्रीविल्लिपुत्तूर जिसकी बड़ी बड़ी दीवारें रौशनी सी चमकती हैं, वह श्रीविल्लिपुत्तूर जो हमारे माथे की मुकुट मणि है, जो पेरियाळ्वार की बातें करके हमें उनका यह स्मरण कराती है, उनका वह कार्य- पांड्य राजा के दरबार में जाकर शास्त्रार्थ में विजय होना, और जिनके हाथों में पुरस्कार का स्वर्ण मुद्राओं की थैली स्वयं आकर गिर गई।

“पाण्डियन् कोण्डाडप् पट्टर्पिरान् वन्दान् एन्ऱु

ईण्डिय सन्गम् एडुत्तूद – वेण्डिय

वेदन्गळ् ओदि विरैन्दु किळियऱुत्तान्

पादन्गळ् यामुडैय पऱ्ऱु।।“

पांड्या राजा वल्लभदेव भी पेरिय आळ्वार की बहुत प्रंशंसा करते हैं, सारे दरबारी, दरबार में शंखनाद कर कहते हैं, भट्टरपिरान ने भरे दरबार में वेदों के प्रमाण देते हुए भगवान श्रीमन्नारायण के परत्व को स्थापित किया है, ऐसे भट्टरपिरान के चरण ही हमारा आश्रय स्थान है।


प्रथम पाशुर:

पहले पाशुर में,  पेरिया आळ्वार जैसे ही अपनी शोभा यात्रा में एम्पेरुमान को उभय देवियों के साथ अपने सुन्दर रूप संपन्न मंगल विग्रह के गरुडारुढ़ दर्शन करते है, उन्हें इस मृत्युलोक में आया देख, आळ्वार संत भगवान के सुन्दर सुकोमल चरणों की हलकी लालिमा भरे चरण देखते ही, उनके मन में आशंका आति है की कहीं भगवान को इस संसार की दृष्टी न लग जाये , वह भगवान के विजय गीत गाने शुरू कर देते है, जैसे एम्पेरुमान चिरंजीवी रहे।   

पल्लाण्डु पल्लाण्डु पल्लायिरत्ताण्डु

पल कोडि नूऱायिरम्

मल्लाण्ड तिन् तोळ् मणिवण्णा उन्

सेवडि सेव्वि तिरुक्काप्पु ।।

हे भगवान! मजबूत दिव्य कंधे हैं आपके, आप विशाल भुजा धारी हो, मल्लों का संहार करने वाले हो, आप बादलों के वर्ण वाले हो, आपके सुकोमल चरण, नवजात शिशु के चरणों की भाँति हलकी लालिमा लिए हुए हैं, यह सदा सुरक्षित रहे। यहाँ इस पाशुर में आळ्वार संत युगों युगों तक भगवान के चिरंजीवी होने का मंगलाशासन करते हैं।

द्वितीय पाशुर:

दूसरे पाशुर में आळ्वार संत एम्पेरुमान (भगवान) की परमपद (नित्यविभूति) और चराचर संसार (लीला विभूति)  में सर्वोच्च स्थान का वर्णन कर रहे है।

अडियोमोडुम् निन्नोडुम् पिरिविन्ऱि आयिरम् पल्लाण्डु

वडिवाय् निन् वलमार्बिनिल् वाल्गिन्ऱ मन्गैयुम् पल्लाण्डु

वडिवार् सोदि वलत्तुऱैयुम् सुडरालियुम् पल्लाण्डु

पडै पोर् पुक्कु मुलन्गुम् अप्पान्चसन्नियमुम् पल्लाण्डे।।

आपका और अकिंचन का सेवक और मालिक का रिश्ता सदा ऐसे ही बना रहे। पेरिय पिराट्टी (माता महालक्ष्मी) अतुलनीय रूपलावण्य से परिपूर्ण, सारे आभूषणों से शृंगारित आपके दाहिने वक्षस्थल पर सदा विराजित रहे। आपके दाहिने हाथ में सुदर्शन चक्रराज सदा सुशोभित रहे। आपके बायें हाथ में पाञ्चजन्य शंख, जिसकी ध्वनि से रणक्षेत्र में आपके शत्रुओं में कंप कंपी मच, उनका नाश हो जाता है, सदा शोभायमान रहे। यहाँ आळ्वार संत भागवतों के सम्बोधन से संसार को इंगित कर रहे हैं, और माता लक्ष्मीजी, शंख चक्र के सम्बोधन से परमपद को इंगित कर रहे हैं।

तीसरा पाशुर:

अपने तीसरे पाशुर से पाशुर से तीन पाशुरों तक पेरिया आळ्वार उन भागवतों का आह्वान कर रहे , जो इस चराचर जगत में भगवद अनुभव कर प्रसन्न रहना चाहते है, उन भागवतों को आह्वान कर रहे है जो कैवल्य गुणानुभव करना कहते है , उन भागवतों को आवाज़ दे रहे है जो श्री भगवन का कैंकर्य करने की इच्छा रखते है। इन सब्भी भागवतों को अपने साथ इस भगवद गुणगान में साथ रहने के लिये आमंत्रित कर रहे है।

वाळापट्टु निन्ऱीर् उळ्ळीरेल् वन्दु मण्णूम् मणमुम् कोण्मिन्

कूळाट्पट्टु निन्ऱीर्गळै एन्गळ् कुळुविनिल् पुगुदलुट्टोम्

एळाट्कालुम् पळिप्पु इलोम् नान्गळ् इराक्कदर् वाळ् इलन्गै

पाळाळ् आगप् पडै पोरुदानुक्कु पल्लाण्डु कूरुदुमे

आळ्वार संत यहाँ कह रहे हैं, अगर तुम भगवद सेवा रूपी अमूल्य निधि पाना चाहते हो, तो जल्दी आओ, भगवद उत्सव हेतु मिट्टी खोद के भूमि तैयार करो, यहाँ कोई भी सेवा करने हेतु तत्पर रहो, हम यहाँ सिर्फ प्रसाद पाने वाले भागवतों को नहीं बुला रहे, कई पीढ़ियों से हम बिना कोई त्रुटि के, सिवाय भगवद सेवा के, और कोई इच्छा नहीं रखी। हम यहाँ उन भगवान का गुणानुवाद कर रहे हैं, जो अपना धनुष लेकर लंका में रह रहे राक्षसों से युद्ध किए, तुम भी हमारे साथ सम्मिलित हो जाओ।

चतुर्थ पाशुर:

चतुर्थ पाशुर इसमें आळ्वार संत यहाँ भगवद कैंकर्य में रत महानुभावों के कैंकर्य से संतुष्टि नहीं पाकर, उन भागवतों को आमंत्रित कर रहे है, जो स्वयं आत्मानुभव करना चाहते है, आळ्वार संत इच्छा रखते है की भगवद कैंकर्य निधि की इच्छा रखने वाले, और स्वयं आत्मानुभव करने वाले भी भगवद गुणानुवाद में सम्मिलित होने चाहिये, आळ्वार संत कहते है की जो इस संसार में धन पाने में अनुरक्त है, वह कोई समय  कभी भी भगवद सेवा में अनुरक्त हो सकते है, पर कैवल्य मोक्ष को प्राप्त कैवलयार्थी जो सिर्फ आत्मानुभव में ही रहते है, आळ्वार संत उन्हें पहले बुला रहे है।

एडु निलत्तिल् इडुवदन् मुन्नम् वन्दु एन्गळ् कुळाम् पुगुन्दु

कूडुम् मनम् उडैयीर्गळ् वरम्बोळि वन्दु ओल्लैक् कूडुमिनो

नाडु नगरमुम् नन्गु अऱिय नमो नारायणाय एन्ऱु

पाडुम् मनम् उडैप् पत्तरुळ्ळीर् वन्दु पल्लाण्डु कूऱुमिने

आळ्वार संत इस पाशुर में, आत्मानुभव करने वाले भागवतों से कह रहे हैं, आप सब की भगवद गुणानुवाद में रुचि हो तो, भौतिक शरीर छूटने से पहले हमारे साथ मिलकर भगवद गुणानुवाद करो, अगर आपको दिव्य मंत्र के जपने के प्रति निष्ठा हो तो, अष्टाक्षर मंत्र जो श्रीमन्नारायण की महिमामंडन करता है, जिसके जपने से गाँव के साधारण मनुष्य या शहर में वासित विद्वान भी एम्पेरुमान की दिव्यता को पहचानते हैं, आओ हमारे साथ भगवान श्रीमन्नारायण का गुणानुवाद करो।

पंचम पाशुर:

इस पंचम पाशुर में, आळ्वार संत उन भागवतों को आह्वान कर रहे है, जो इस चराचर जगत की भव्यता में अनुरक्त है।

अण्डक्कुलत्तुक्कु अदिपदियागि असुरर् इराक्कदरै

इण्डैक्कुलत्तै एडुत्तुक् कळैन्द इरुडीकेसन् तनक्कु

तोण्डक्कुलत्तिल् उळ्ळीर् वन्दु अडि तोळुदु आयिर नामम् सोल्लिप्

पण्डैक्कुलत्तैत् तविर्न्दु पल्लाण्डु पल्लायिरत्ताण्डु एन्मिने

आळ्वार संत यहाँ कहते हैं की हम उस समूह में हैं जिसमें भगवान ऋषिकेश, जो दैत्य कुलों के नियंत्रक हैं, जो दैत्यों के समूल संहारक हैं, ऐसे भगवान के दासत्व भाव से परिपूर्ण है। आप भी हमारे समूह में सम्मिलित हो जाइए, भगवान श्रीमन्नारायण के श्रीचरणों की शरणागति कर उनके सहस्त्र नामों को उच्चार कर मोक्ष को प्राप्त कर जन्म मरण के चक्र – जिसमें जीव इस चराचर जगत में आकर पुनः भगवान से अन्यान्य भौतिक साधनों को माँग, उसी में अनुरक्त होकर भगवान को ही भूल जाता है – उससे मुक्त हो जाइए, और प्राप्त साधनों के लिए भगवद गुणानुवाद कीजिए।

षष्टम पाशुर 

इस पाशुर में आळ्वार संत तीनो प्रकार के भागवत समूह का आह्वान कर रहे है , इस तरह सभी भागवत समूह आकर आळ्वार संत के साथ भगवद गुणानुवाद में सम्मिलित होते है। इसमें वाळाट्पट्टु  (तृतीय पाशुर)  में आह्वानित भागवत जो भगवान का कैंकर्य करने के इच्छुक है, वह अपने कार्य करने की रुपरेखा और उसे संपन्न करने की अपनी प्रवीणता बतला रहे है जिसे आळ्वार संत स्वीकार कर लेते है।    .

एन्दै तन्दै तन्दै तन्दै तम् मूत्तप्पन् एळ्पडिगाल् तोडन्गि

वन्दु वळि वळि आट्चेय्गिन्ऱोम् तिरुवोणत्तिरुविळविल्

अन्दियम् पोदिल् अरियुरुवागि अरियै अळित्तवनै

पन्दनै तीरप् पल्लाण्डु पल्लायिरत्ताण्डु एन्ऱु पाडुदुमे

पिछले सात पीढ़ियों से, मैं और मेरे पिताजी, उनके पिताजी, उनके पिताजी, उनके पिताजी, वेदों में वर्णन किए अनुसार उन सुन्दर भगवान नृसिंह (जिनका सिर सिंह का है और बाकि धड़ मानव सा है) जिन्होंने, अपने भक्त की रक्षा के लिए ऐसा स्वरुप धर, दैत्य हिरण्य का संहार किया था। भगवान को इस दैत्य के संहार में जो भी थकान हुई है, उसे दूर करने हम भगवन के गुणानुवाद कर रहे हैं।

सप्तम पाशुर 

इस सप्तम पाशुर में आळ्वार संत उन कैवलयार्थी भागवतों को अपने संग स्वीकार कर रहे है, जो एडु निलत्तिल् (चतुर्थ पाशुर) में आळ्वार संत के साथ जुड़े थे। आह्वानित भागवत, अपने कार्य करने की रुपरेखा और उसे संपन्न करने की अपनी प्रवीणता बतला रहे है जिसे आळ्वार संत स्वीकार कर लेते है।

तीयिल् पोलिगिन्ऱ सेन्जुडर् आळि तिगळ् तिरुच्चक्करत्तिन्

कोयिल् पोऱियाले ओऱ्ऱुण्डु निन्ऱु कुडि कुडि आट् सेय्गिन्ऱोम्

मायप् पोरुपडै वाणनै आयिरम् तोळुम् पोळि कुरुदि

पायच् चुळऱ्ऱिय आळि वल्लानुक्कुप् पल्लाण्डु कूऱुदुमे

अपने बाहु मूल पर लाली लिये हुए वैभवपूर्ण चक्रांकन को देख, जो अग्नि से भी ज्यादा प्रकाशमान लग रहा है, उसका गौरव महसूस कर हम सभी आपका कैंकर्य करने के लिए यहाँ आए हैं। हमारे साथ हमारी अगली पीढ़ियाँ भी आपके कैंङ्कर्य में सम्मिलित रहेंगी। हम उन सुदर्शन चक्र धारी भगवान का गुणानुवाद कर रहे हैं जिन्होंने बाणासुर के सहस्त्र बाहु को काट दिए थे, जिससे उसके बाहुओं से रक्त की बाढ़ सी आ गई थी।

अष्टम पाशुर 

आळ्वार संत इस पाशुर में ऐश्वर्यार्थी (धन की कामना करने वाले) भागवतों को जो अण्डक्कुलत्तुक्कु (पांचवे पाशुर) में आळ्वार संत के साथ भगवद गुणानुवाद के लिये संग आये थे को स्वीकार कर रहे है। 

नेय्यिडै नल्ल्लदोर् सोऱुम् नियतमुम् अत्ताणिच् चेवगमुम्

कै अडैक्कायुम् कळुत्तुक्कुप् पूणोडु कादुक्कुक् कुण्डलमुम्

मेय्यिड नल्लदोर् सान्दमुम् तन्दु एन्नै वेळ्ळुयिर् आक्कवल्ल

पैयुडै नागप् पगैक्कोडियानुक्कुप् पल्लाण्डु कूऱुवने 

(इस पाशुर में ऐश्वर्यार्थी कह रहे हैं) हम उन एम्पेरुमान का गुणानुवाद करते है, जो हमें शुद्ध स्वादिष्ट, घी से तर प्रसाद पवाते हैं (आराधना में निवेदित किया हुआ नैवैद्य), जिनकी एकांत सेवा में निवेदित किए ताम्बूल (पान, सुपारी और पोदीना), गले के लिए कंठ हार, कर्ण में धारण करने कुण्डल, स्वास्थ्य के लिए उपकारी चन्दन का लेप, अडियेन को सद्बुद्धि प्रदान करने वाले वह भगवान जिनकी ध्वजा पर सर्पों के शत्रु गरुड़जी विराजमान हैं।

नवम पाशुर 

इस नवम पाशुर में आळ्वार संत ने वाळाट्पट्टु (तीसरे पाशुर) में जिन भागवतों को आमंत्रित किये थे, और जो छठवे पाशुर एन्दै तन्दै. में आळ्वार संत ने जिन्हे स्वीकार किया, यह सभी भागवत मिलकर एम्पेरुमान का गुणानुवाद कर रहे है।

उडुत्तुक् कळैन्द निन् पीदग आडै उडुत्तुक् कलत्तदुण्डु

तोडुत्त तुळाय् मलर् सूडिक्कळैन्दन सूडुम् इत्तोण्डगळोम्

विडुत्त तिसैक् करुमम् तिरुत्तित् तिरुवोणत् तिरुविळविल्

पडुत्त पैन्नागणैप् पळ्ळि कोण्डानुक्कुप् पल्लाण्डु कूऱुदुमे

यहाँ आळ्वार संत सभी भागवतों के साथ मिलकर कह रहे हैं, हे भगवान! हम आपके सेवक हैं, हम आपके धारण किए हुए कटिवस्त्र धारणकर, आपके निर्माल्य की तुलसीमाला धारणकर, आपको ही निवेदित नैवैद्य का उच्छिष्ट प्रसाद पाएँगे, हम अपने फन फैलाये शेषजी की शैया पर शयन कर रहे भगवान श्रीमन्नारायण, आपके हर कार्य को चहुँ दिशाओं में शेषजी पूर्ण कर देते हैं, ऐसे एम्पेरुमान के गुणानुवाद आपके मंगल तिरु नक्षत्र तिरुवोणम (श्रावण) नक्षत्र पर करेंगे।

दशम पाशुर

इस पाशुर में आळ्वार संत उन कैवलयार्थी आत्मानुभव करने वाले भागवत, जिनको आळ्वार संत ने  एडु निलत्तिल् (चतुर्थ पाशुर) में आमंत्रित किये थे, और जो तीयिल् पोलिगिन्ऱ पासुरम्. (सप्तम पाशुर) में स्वीकारे गये, के संग भगवान के गुणानुवाद कर रहे है।

एन्नाळ् एम्पेरुमान् उन् तनक्कु अडियोम् एन्ऱु एळुत्तुप्पट्ट

अन्नाळे अडियोन्गळ् अडिक्कुडिल् वीडु पेऱ्ऱु उय्न्ददु काण्

सेन्नाळ् तोऱ्ऱीत् तिरु मदुरैयुळ् सिलै कुनित्तु ऐन्दलैय

पैन्नागत् तलैप् पाय्न्दवने उन्नैप् पल्लाण्डु कूऱुदुमे

हे भगवान, हमने जबसे आपके कैंङ्कर्य में, आपकी सेवा में स्वयं को समर्पित किया है, तब से हमारा वंश आत्मानुभव के सुख से ऊँचा उठ गया है, हे कृष्ण! आपका शुभ मंगल दिवस में आविर्भाव हुआ है, जिन्होंने मथुरा में कंस के खेल उत्सव में धनुष को तोड़ दिया था ,जो कालिया दाह में कूद कर कालिया नाग के फनों पर नृत्य किए थे, हम सब मिलकर आपके ही गुणगान के गीत गाएँगे।

एकादश पाशुर

इस एकादश पाशुर में आळ्वार संत ऐश्वर्यार्थी भागवतों, जिनको संत ने अण्डक्कुलत्तुक्कु (पांचवे पाशुर) में आमंत्रित किये थे और जो “नेय्यिडै” अष्टम पाशुर में संग होते है। 

अल्वळक्कु ओन्ऱुम् इल्ला अणि कोट्टियर् कोन् अबिमानतुन्गन्

सेल्वनैप्पोल तिरुमाले नानुम् उनक्कुप् पळवडियेन्

नल्वगैयाल् नमो नारायणा एन्ऱु नामम् पल परवि

पल् वगैयालुम् पवित्तिरने उन्नैप् पल्लाण्डु कूऱुवने

हे लक्ष्मीरमण, आप तिरुकोष्टियुर में विराजित सेल्वनम्बि की तरह हैं, तिरुकोष्टियुर वासियों के नेता हैं, संसार में एक रत्न की तरह हैं; जो आपके दास्य स्वरुप में सम्मानीय है, यह दास भी, युगों युगों से आप ही का सेवक है, हे भगवान! आप अपने मूल स्वभाव गुण रूप से सबको सुख, संपत्ति, ऐश्वर्य प्रदान करते हैं, यह दास भी आपके अष्टाक्षर मंत्र से आपका ध्यान करेगा और सहस्त्रनाम संकीर्तन करेगा।

द्वादश पाशुर 

तिरु पल्लाण्डु के इस अंतिम पाशुर में, आळ्वार संत बतला रहे है की जो भी भागवत इस प्रबंध से भगवान् को,  समर्पित भाव से, भगवान का मुखोल्लास कर गुणगान करेंगे, निश्चित ही एम्पेरुमान की प्रीती पाकर, काल चक्र के अंत तक सेवा का सौभाग्य प्राप्त करेंगे, इसके साथ ही आळ्वार संत ने इस प्रबंध को पूर्ण किये है। 

पल्लाण्डु एन्ऱु पवित्तिर्नैप् परमेट्टियैच् चार्न्गम् एन्नुम्

विल् आण्डान् तन्नै विल्लिपुत्तूर् विट्टुचित्तन् विरुम्बिय सोल्

नल् आण्डेन्ऱु नविन्ऱु उरैप्पार् नमो नारायणाय एन्ऱु

पल्लाण्डुम् परमात्मनैच् चूळ्न्दिरुन्दु एत्तुवर् पल्लाण्डे

यह द्वादश प्रबंध यह कह रहा है, यह प्रबंध विष्णुचित्त (पेरिय आळ्वार), जिनका प्राकट्य श्रीविल्लिपुत्तूर में हुआ, जो भगवान श्रीमन्नारायण के धनुष के अंश हैं, जो सदा परमपद (श्रीवैकुण्ठ) में विराजते हैं, जिनकी सदा यह अभिलाषा रहती है की एम्पेरुमान का सदा मंगल हो, भागवतों को सदा अनुकूल समय जान कर, अष्टाक्षर मंत्र का ध्यान करते हुए, सदा भगवान श्रीमन्नारायण की परिक्रमा करते हुए, उनका मंगल, पल्लाण्डु (भगवान जब तक पृथ्वी पर रहे तब तक सदा अनुकूल रहे, सुखी रहे ) गाना चाहिए।

अडियेन श्याम सुन्दर रामानुज दास


archived in

प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 7.2 – கங்குலும்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 6.10

பராங்குச நாயகியும் ஸ்ரீரங்கநாதனும்

எம்பெருமானைத் துறந்து துயரத்தின் உச்சியை அடைந்த நம்மாழ்வார் தன்னிலை மாறிப் பெண்ணிலையை அடைந்தார். பராங்குச நாயகியாக ஸ்ரீரங்கநாதனிடத்தில் மிகவும் ஈடுபட்டு பேச முடியாத நிலையை அடைந்து, பராங்குச நாயகியின் திருத்தாயாராகத் தன் மகளைக் கொண்டு போய் பெரிய பெருமாள் திருமுன்பே இருக்கும் திருமணத்தூண்களுக்கு நடுவே கிடத்தித் தன் மகளின் அவல நிலையை அவனிடத்தில் முறையிட்டு “இவள் விஷயத்தில் நீ தான் எல்லா ரக்ஷணங்களையும் செய்யவேண்டும்” என்று ப்ரார்த்தித்து நிற்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். மிகவும் விரும்பத்தக்கதான தனித்துவம் வாய்ந்த அடையாளங்களைச் சொன்ன இவள் துன்பத்துடன் இருக்கிறாள், இவள் விஷயத்தில் என்ன செய்வதாக நினைத்திருக்கிறீர் என்கிறாள்.

கங்குலும் பகலும் கண் துயில் அறியாள் கண்ண நீர் கைகளால் இறைக்கும்
சங்கு சக்கரங்கள் என்று கை கூப்பும் தாமரைக் கண் என்றே தளரும்
எங்ஙனே தரிக்கேன் உன்னை விட்டு? என்னும் இரு நிலம் கை துழாவிருக்கும்
செங்கயல் பாய் நீர்த் திருவரங்கத்தாய் இவள் திறத்தென் செய்கின்றாயே?

இரவும் பகலும் கண்கள் துயிலவேண்டும் என்ற அறிவும் இல்லாதவள். கண்ணில் பெருகும் நீரை கடல் நீரைக் கையாலே இறைப்பதைபோலே இறைக்கிறாள். எம்பெருமானுடைய சங்கு சக்கரம் என்று சொல்லி கையைக் கூப்புகிறாள். எம்பெருமானுக்குத் தாமரை போன்ற கண் என்று சொல்லித் தளர்கிறாள். உன்னை விட்டு எப்படி வாழ்வேன் என்று சொல்லுகிறாள். பெரிய பூமியை கையாலே துழாவி ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் இருக்கிறாள். சிவந்த கயல்கள் துள்ளிப் பாயும் நீரையுடைய திருவரங்கத்திலே வாழ்பவனே! இப்படிப்பட்ட மாறுபாடுகளை உடையவள் விஷயத்தில் என்ன செய்யப்போகிறாய்?

இரண்டாம் பாசுரம். நீ எல்லாவிதத்திலும் ரக்ஷகனாயிருக்க, இவளுடைய சரீரம் என்ன ஆகப் போகிறது என்கிறாள்.

என் செய்கின்றாய் என் தாமரைக் கண்ணா என்னும் கண்ணீர் மல்க இருக்கும்
என் செய்கேன் எறி நீர்த் திருவரங்கத்தாய் என்னும் வெவ்வுயிர்த்து உயிர்த்துருகும்
முன் செய்த வினையே முகப்படாய் என்னும் முகில் வண்ணா தகுவதோ என்னும்
முன் செய்திவ்வுலகம் உண்டுமிழ்ந்தளந்தாய் என் கொலோ முடிகின்றது இவட்கே

என்னை உனக்கே ஆக்கிகொண்ட, மிகவும் அழகிய திருக்கண்களை உடையவனே! என்பாள். கண்களில் கண்ணீர் பெருகி எதுவும் செய்ய முடியாமல் இருப்பாள். அலையெறிகிற நீரையுடைய திருவரங்கத்தில் வாழ்பவனே! உன்னை அடைய நான் என்ன செய்ய முடியும் என்பாள். வெப்பமான மூச்சை பலமுறை விட்டு உருகுவாள். நான் முன்பு செய்த பாபத்தினாலேயே நீ என் முன் வாராதிருக்கிறாய் என்று சொல்லுவாள். மேகத்தைபோன்ற உதாரகுணத்தை உடையவனே! நீ செய்வது தகுமோ என்பாள். இந்த லோகத்தை முன் காலத்தில் படைத்து, பிறகு அளந்து கொண்டவனே! என் பெண்பிள்ளைக்கு என்ன ஆகப்போகிறதோ?

மூன்றாம் பாசுரம். அடியார்களின் விரோதிகளைப் போக்கும் பல அவதாரங்களைச் செய்த நீ, இவள் இப்படித் துன்பப்படுவதற்கு என்ன செய்தாய் என்கிறாள்.

வட்கிலள் இறையும் மணிவண்ணா! என்னும் வானமே நோக்கும் மையாக்கும்
உட்குடை அசுரர் உயிர் எல்லாம் உண்ட ஒருவனே! என்னும் உள்ளுருகும்
கட்கிலீ உன்னைக் காணுமாறருளாய் காகுத்தா! கண்ணனே! என்னும்
திட்கொடி மதிள் சூழ் திருவரங்கத்தாய்! இவள் திறத்தென் செய்திட்டாயே?

சிறிதும் வெட்கம் இல்லாதவளாக இருக்கிறாள். மணியைப்போன்று எளிமையாக இருப்பவனே என்பாள். இதைக் கேட்டு வருகிறானா என்று வானத்தைப் பார்ப்பாள். வாராததாலே மயங்குவாள். வலிமையை உடைய அசுரர்களுடைய உயிர்களை சிறிதும் மிச்சம் வைக்காமல் உண்ட தனித்துவம் வாய்ந்த வீரனே என்பாள். அதை நினைத்து உள்ளம் உருகுவாள். கண்ணுக்குக் காண அரிய நீ உன்னை நான் காணும்படி க்ருபை பண்ண வேண்டும். எல்லோருக்கும் தரிசனம் கொடுத்த ஸ்ரீராமனாயும் க்ருஷ்ணனாயும் அவதரித்தாயே என்பாள். திண்ணியதாய், கொடியையுடைய மதிள் சூழ்ந்த திருவரங்கத்திலே வாழ்பவனே! இவளிப்படித் துன்பத்துடன் இருப்பதற்கு நீ செய்தது என்ன?

நான்காம் பாசுரம். மிகவும் பெருமை பொருந்தியவனாய் இருந்து இவளை துன்பத்துக்கு ஆளாக்கின நீ இவள் விஷயத்தில் என்ன நினைத்திருக்கிறாய் என்கிறாள்.

இட்ட கால் இட்ட கையளாய் இருக்கும் எழுந்துலாய் மயங்கும் கை கூப்பும்
கட்டமே காதல் என்று மூர்ச்சிக்கும் கடல் வண்ணா! கடியை காணென்னும்
வட்ட வாய் நேமி வலங்கையா என்னும் வந்திடாய் என்றென்றே மயங்கும்
சிட்டனே! செழு நீர்த் திருவரங்கத்தாய்! இவள் திறத்தென் சிந்தித்தாயே?

இட்டு வைத்த இடத்தில் இருக்கும்படியான காலையும் கையையும் உடையவளாய் இருப்பாள். அந்த நிலை மாறி எழுந்திருந்து உலாவுவாள். பிறகு மோஹிப்பாள். எம்பெருமான் வருவான் என்று கைகூப்புவாள். வாராததால், இந்தக் காதல் மிகவும் கஷ்டப்படுத்துகிறது என்று வெறுத்து மூர்ச்சை அடைவாள். எல்லாவற்றையும் தன்னுள்ளே வைத்து ரக்ஷிக்கும் கடலைப்போன்றவனே! எனக்கு மிகவும் கடியவனாய் நின்றான் என்பாள். எல்லாப் பக்கங்களிலும் வாயையுடைய திருவாழியை வலக்கையிலே உடையவனே என்பாள். வந்துவிட்டாய் என்று பலமுறை ஆசைப்பட்டுப்பார்த்து அப்படி வாராததாலே மயக்கம் அடைவாள். பேரொழுக்கம் உடையவனைப்போலே அழகிய நீர்க்கரையிலே, திருவரங்கத்திலே சயனித்திருப்பவனே! இவள் விஷயத்தில் என்ன நினைத்திருக்கிறாய்?

ஐந்தாம் பாசுரம். நீ அடியார்கள் விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் பவ்யதையை உடையவனாயிருக்க, இவள் ஒவ்வொரு க்ஷணமும் நிலை மாறும் துன்பத்தை உடையவளாக இருக்கிறாள் என்கிறாள்.

சிந்திக்கும் திசைக்கும் தேறும் கை கூப்பும் திருவரங்கத்துள்ளாய் என்னும்
வந்திக்கும் ஆங்கே மழைக் கண் நீர் மல்க வந்திடாய் என்றென்றே மயங்கும்
அந்திப் போதவுணன் உடல் இடந்தானே! அலை கடல் கடைந்த ஆரமுதே!
சந்தித்துன் சரணம் சார்வதே வலித்த தையலை மையல் செய்தானே

அந்திப்பொழுதில் அஸுரனான ஹிரண்யனுடைய சரீரத்தைப் பிளந்தவனே! அலையையுடைய கடலைக் கடைந்த மிகவும் இனிமையானவனே! உன் திருவடிகளையே சேர்ந்து அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஸ்திரமான எண்ணத்தை உடைய இப்பெண்பிள்ளையை மதிகெடுத்தவனே! இவள் முன்பு உன்னுடன் கூடியதை நினைப்பாள். அது இப்போது கிடைக்காததால் அறிவழிவாள். பிறகு தேறி நிற்பாள். கை கூப்புவாள். திருவரங்கத்தில் சயனித்திருப்பவனே என்பாள். தலையாலே வணங்குவாள். அங்கேயே குளிர்ந்த கண்ணீர் பெருகும்படி வந்து என்னைக் கொள்ளாய் என்று பல முறை சொல்லி மயங்குவாள்.

ஆறாம் பாசுரம். அடியார்களை ரக்ஷிக்கத் தேவையான ஆயுதங்களைப் பூர்த்தியாக உடைய நீ, இவள் இப்படி அலற்றும்படிச் செய்துள்ளாய், இந்நிலையில் நான் என்ன செய்வது என்பதை அருளிச்செய்ய வேண்டும் என்கிறாள்.

மையல் செய்து என்னை மனம் கவர்ந்தானே! என்னும் மாமாயனே! என்னும்
செய்யவாய் மணியே! என்னும் தண்புனல் சூழ் திருவரங்கத்துள்ளாய் என்னும்
வெய்ய வாள் தண்டு சங்கு சக்கரம் வில் ஏந்தும் விண்ணோர் முதல்! என்னும்
பைகொள் பாம்பணையாய்! இவள் திறத்தருளாய் பாவியேன் செயற்பாலதுவே

என்னை மையல் கொள்ளும்படி பண்ணி நெஞ்சை அபஹரித்தவனே! என்பாள். எல்லை இல்லாத ஆச்சர்யச் செயல்களை உடையவனே! என்பாள். சிவந்த திருவதரங்களையுடைய மணிபோன்று எளிமையானவனே! என்பாள். குளிர்ந்த நீர் சூழ்ந்த திருவரங்கத்தில் சயனித்திருப்பவனே ! என்பாள். விரோதிகள் விஷயத்தில் வெப்பமே வடிவான ஸ்ரீபஞ்சாயுதங்களையும் எப்பொழுதும் ஏந்தியிருந்து, நித்யஸூரிகளுக்குக் காரணனே! என்பாள். உன்னுடைய ஸ்பர்சத்தாலே விரிகிற பணங்களை உடையவனாய், திருவநந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக உடையவனே! இவள் விஷயத்தில், இவளை இப்படி பார்க்க வேண்டிய பாபத்தை உடைய நான் செய்யும் செயலை அருளிச்செய்ய வேண்டும்.

ஏழாம் பாசுரம். அடியார்களைக் காக்க உதவும் திருப்பாற்கடலில் சயனித்திருப்பது ஆகிய குணங்களை உடையவன் தன்மைகளைச் சொல்லி வருந்துகிறாள் என்கிறாளை

பால துன்பங்கள் இன்பங்கள் படைத்தாய்! பற்றிலார் பற்ற நின்றானே!
கால சக்கரத்தாய்! கடல் இடம் கொண்ட கடல்வண்ணா! கண்ணனே! என்னும்
சேல் கொள் தண் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்! என்னும் என் தீர்த்தனே! என்னும்
கோல மா மழைக் கண் பனி மல்க இருக்கும் என்னுடைக் கோமளக் கொழுந்தே

என்னுடைய மென்மைத்தன்மையை உடைய கொழுந்துபோலே மெலிந்திருக்கும் இவள் “எல்லா இடங்களிலும் எதிரிகளுக்குத் துன்பங்களையும் அடியார்களுக்கு இன்பங்களையும் உண்டாக்கினவனே! வேறு புகல் இல்லாதவர்களான ஜயந்தன் (காகாஸுரன்) முதலியவர்களும் பற்றும்படி நின்றவனே! கால சக்கரத்தை நடத்துபவனே! கடலிலே ஒரு கடல் சாய்ந்தாற்போலே சயனித்திருப்பவனே! கண்ணனே! சேல்களை உடைய குளிர்ந்த நீர் சூழ்ந்த திருவரங்கத்திலே சயனித்திருபவனே!” என்று சொல்லி கண்ணீர் மல்க செயலற்று இருப்பாள்.

எட்டாம் பாசுரம். உன்னுடைய அதிமானுஷ சேஷ்டிதங்களில் ஈடுபட்டு மேன்மேலும் துன்புறுகிற இவளுக்கு நான் என்ன செய்வேன்? என்கிறாள்.

கொழுந்து வானவர்கட்கு! என்னும் குன்றேந்திக் கோநிரை காத்தவன்! என்னும்
அழும் தொழும் ஆவி அனல வெவ்வுயிர்க்கும் அஞ்சன வண்ணனே! என்னும்
எழுந்து மேல் நோக்கி இமைப்பிலள் இருக்கும் எங்ஙனே நோக்குகேன்? என்னும்
செழும் தடம் புனல் சூழ் திருவரங்கத்தாய்! என் செய்கேன் என் திருமகட்கே

நித்யஸூரிகளுக்குத் தலையானவன் என்பாள். கோவர்த்தன மலையை எளிதில் ஏந்திப் பசுக்களைக் காத்தவனே என்பாள். பக்தி பரவசரைப் போலே அழுவாள். ப்ரபன்னரைப் போலே தொழுவாள். ஆத்ம வஸ்து வெந்துபோகும்படி வெப்பமாக மூச்சுவிடுவாள். இப்படி துக்கத்தைக் கொடுத்த கரிய திருமேனியை உடையவனே! என்பாள். மேலே தலையெடுத்துப் பார்த்து கண்ணை இமைக்காமல் இருப்பாள். எப்படி உன்னைக் காண்பேன்? என்பாள். அழகிய பெருத்த நீர் சூழ்ந்த திருவரங்கத்தில் சயனித்திருப்பவனே! லக்ஷ்மியைப்போன்ற என் பெண்பிள்ளைக்கு நான் என்ன செய்வேன்?

ஒன்பதாம் பாசுரம். லக்ஷ்மி, பூமி, நீளா நாயகனான உன் மிகுந்த ப்ரணயித்வத்தில் (காதலில்) அகப்பட்ட இவளுக்கு என்ன முடிவு ஏற்படும் என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை என்கிறாள்.

என் திருமகள் சேர் மார்பனே! என்னும் என்னுடை ஆவியே! என்னும்
நின் திருவெயிற்றால் இடந்து நீ கொண்ட நிலமகள் கேள்வனே! என்னும்
அன்றுருவேழும் தழுவி நீ கொண்ட ஆய் மகள் அன்பனே! என்னும்
தென் திருவரங்கம் கோயில் கொண்டானே! தெளிகிலேன் முடிவு இவள் தனக்கே

எனக்குத் தலைவியான லக்ஷ்மி விரும்பி உறையும் திருமார்பை உடையவனே! என்பாள். அதனாலே எனக்கு ஆவியாய் இருப்பவனே! என்பாள். உன்னுடைய திருவெயிற்றால் இடந்து எடுத்து நீ கொண்ட ஸ்ரீபூமிப்பிராட்டிக்கு நாயகனே! என்பாள். ருஷபங்களைப் பந்தயமாக வைத்த அன்று, இடிபோலே ஓசை எழுப்பிய ஏழு ருஷபங்களையும் தழுவி, அழித்து, நீ ஏற்றுக்கொண்ட நப்பின்னைப்பிராட்டி விஷயத்தில் அன்புடையவனே! என்பாள். கட்டளைப்பட்ட திருவரங்கத்தை இருப்பிடமாகக் கொண்டவனே! என்பாள். இவளின் துன்பத்துக்கு முடிவு எப்படி ஏற்படும் என்று தெரியவில்லை.

பத்தாம் பாசுரம். எம்பெருமான் பராங்குச நாயகியுடன் கலக்க, அதைக் கண்ட திருத்தாயார் தன் ஆனந்தத்தை வெளியிடுகிறாள்.

முடிவு இவள் தனக்கொன்றறிகிலேன் என்னும் மூவுலகாளியே! என்னும்
கடிகமழ் கொன்றைச் சடையனே! என்னும் நான்முகக் கடவுளே! என்னும்
வடிவுடை வானோர் தலைவனே! என்னும் வண் திருவரங்கனே! என்னும்
அடி அடையாதாள் போல் இவள் அணுகி அடைந்தனள் முகில் வண்ணன் அடியே

இவள் இப்படி இருந்த தன் நிலைக்கு முடிவு ஒன்று தெரியவில்லை என்பாள். மூன்று லோகங்களையும் ஆளும் இந்த்ரனுக்கு அந்தராத்மாவாக நின்று நடத்துபவனே! என்பாள். நறுமணம் மிகுந்த கொன்றை மாலையைச் சூடிய ஜடையயுடைய ருத்ரனுக்கு அந்தராத்மாவாக நின்று நடத்துபவனே! என்பாள். இவர்களுக்கும் தலைவனான ப்ரஹ்மா என்னும் தெய்வத்துக்கும் அந்தராத்மாவாக நின்று நடத்துபவனே! என்பாள். தன்னைப்போன்ற வடிவையுடைய நித்யஸூரிகளுக்குத் தலைவனே! என்பாள். வள்ளல் தன்மையுடன் இருக்கும் திருவரங்கனே! என்பாள். அவன் திருவடிகளை கிட்டமாட்டாதாப்போலிருந்த இவள் காளமேகம் போன்ற திருமேனியையுடையவன் திருவடிகளை கிட்டி அடைந்தாள்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழியைக் கற்றவர்கள் பரமபதத்தில் நித்யஸூரிகளுக்கு நடுவே ஆனந்தத்துடன் இருப்பார்கள் என்று பலத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

முகில் வண்ணன் அடியை அடைந்தருள் சூடி உய்ந்தவன் மொய் புனல் பொருநல்
துகில் வண்ணத் தூநீர்ச் சேர்ப்பன் வண் பொழில் சூழ் வண் குருகூர்ச் சடகோபன்
முகில் வண்ணன் அடி மேல் சொன்ன சொல் மாலை ஆயிரத்திப் பத்தும் வல்லார்
முகில் வண்ண வானத்து இமையவர் சூழ இருப்பர் பேரின்ப வெள்ளத்தே

வள்ளல் தன்மையுடைய மேகத்தைப்போன்ற பெரியபெருமாளின் திருவடிகளையே அடைந்து அதுக்கடியான அவருடைய க்ருபையை தலையில்சூடி உஜ்ஜீவித்தவராய் மிகுதியான நீரையுடைய திருப்பொருநல்லின் துகிலின் வண்ணம்போன்ற பரிசுத்தமான நீரையுடைய இடத்துக்கு அருகில் இருக்கும் சிறந்ததான பொழில்களாலே சூழப்பட்ட, செல்வம் மிகுந்த திருநகரிக்குத் தலைவரான ஆழ்வார், காளமேகம்போலே மிகவும் அழகையுடைய பெரியபெருமாள் திருவடிகள் விஷயமாக அருளிச்செய்த ஆயிரம் பாமாலைகளில், இப்பத்தையும் உண்மையான பாவத்துடன் சொல்லவல்லவர்கள் மேகத்தைப்போன்ற நிறத்தையுடைய பரமபதத்தில் நித்யஸூரிகள் சூழ எல்லையில்லாத ஆனந்தக் கடலில் இருப்பார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –