Monthly Archives: May 2020

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 71 – 80

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 61 – 70

எழுபத்தொன்றாம் பாசுரம். இப்படி விண்ணப்பம் செய்தவாறே எம்பெருமானாரும் ஒக்கும் என்று இசைந்து தம்முடைய விசேஷ கடாக்ஷத்தாலே இவருடைய ஞானத்தை தன் விஷயத்திலே ஊன்றியிருக்குமாறு பெரிதாக்க, தமக்குக் கிடைத்த பேற்றை நினைத்துப் பார்த்து த்ருப்தி அடைகிறார்.

சார்ந்தது என் சிந்தை உன் தாள் இணைக்கீழ் அன்பு தான் மிகவும்
கூர்ந்தது அத்தாமரைத் தாள்களுக்கு உன்தன் குணங்களுக்கே
தீர்ந்தது என் செய்கை முன் செய்வினை நீ செய்வினை அதனால்
பேர்ந்தது வண்மை இராமாநுச எம் பெருந்தகையே

வள்ளல் தன்மையையுடையராய் அதாலே என்னை எழுதிக்கொண்ட பெருமையையுடைய உடையவரே! என்னுடைய நிலையில்லாத நெஞ்சானது வகுத்த தலைவரான தேவரீருடைய ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பான திருவடிகளின்கீழே பொருந்திவிட்டது, அந்த மிகவும் இனிமையான திருவடிகளுக்கு அன்புதான் எல்லையில்லாதபடிக்கு மிகுந்தது. என்னுடைய செயல்கள் தேவரீருடைய குணங்களுக்கே அற்றுத்தீர்ந்தது. முற்காலத்தில் செய்த வினைகள், அதைப் போக்கக்கூடிய தேவரீர் செய்த அந்தச்செயலாலே மலைபெயர்ந்தாப்போலே விட்டகன்றன.

எழுபத்திரண்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் தம்முடைய வள்ளல் தன்மையாலே செய்த மற்றொரு பேருபகாரத்தை நினைத்து மிகவும் மகிழ்கிறார்.

கைத்தனன் தீய சமயக் கலகரை காசினிக்கே
உய்த்தனன் தூய மறைநெறி தன்னை என்று உன்னி உள்ளம்
நெய்த்த அன்போடு இருந்து ஏத்தும் நிறை புகழோருடனே
வைத்தனன் என்னை இராமாநுசன் மிக்க வண்மை செய்தே

எம்பெருமானார் மிகப்பெரிய வள்ளல் தன்மையைப் பண்ணி, தீயவைகளான ஸமயங்களைப் பற்றி நின்று கலஹம் செய்கிறவர்களை ஒழித்தருளினார். பரிசுத்தமான வேதமார்க்கத்தை இவ்வுலகிலே நடத்தியருளினார். இதை நினைத்துப் பார்த்து, நெஞ்சிலே ஒரு அன்பு பிறக்க, அந்த அன்புடனேயிருந்து ஸ்தோத்ரம் பண்ணும் பரிபூர்ணமான குணத்தையுடையவர்கள் கூட்டத்திலே இவனும் ஒருவன் என்று எண்ணும்படி என்னை வைத்தருளினார். இது என்ன ஆச்சர்யம்!

எழுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் அருளிய ஞானம், ப்ரேமம் முதலியவை இருப்பதால் நீர் தரித்திருக்கலாமே என்று கேட்க, எம்பெருமானாரையே எப்பொழுதும் நினைத்துக்கொண்டிருப்பதைத்தவிர வேறு வழியால் என்னை தரித்துக்கொள்ள முடியாது என்கிறார்.

வண்மையினாலும் தன் மா தகவாலும் மதி புரையும்
தண்மையினாலும் இத் தாரணியோர்கட்குத் தான் சரணாய்
உண்மை நல் ஞானம் உரைத்த இராமாநுசனை உன்னும்
திண்மை அல்லால் எனக்கு இல்லை மற்று ஓர் நிலை தேர்ந்திடிலே

உயர்ந்த அர்த்தம் என்று பார்க்காமல் எல்லோருக்கும் உபதேசிக்கும் வள்ளல் தன்மையாலும், மற்றவர்கள் துன்பம் கண்டு பொறுக்காத பெரிய க்ருபையாலும், துன்பத்தைப் போக்குபவனும் இன்பத்தைக் கொடுப்பவனுமான சந்த்ரனைப் போலேயிருக்கிற குளிர்ச்சியான அருளாலும், தங்களுக்கு அறிவில்லை என்பதை உணராத இவ்வுலகில் உள்ளவர்களுக்குத் தாமே ரக்ஷகராய்க்கொண்டு சிறந்ததாய், உயர்ந்ததாய் இருக்கும் ஞானத்தை உபதேசித்த எம்பெருமானாரை ரக்ஷகராக நினைத்திருக்கும் பலத்தைத்தவிர ஆராய்ந்துபார்க்கில் எனக்கு வேறொரு தரிப்பில்லை.

எழுபத்துநான்காம் பாசுரம். மற்ற மதத்தவர்களை ஜயித்த விஷயத்தில் எம்பெருமானைக் காட்டிலும் எம்பெருமானார் அதை எளிதாகச் செய்தருளின விதத்தை நினைத்துப் பார்த்து மிகவும் மகிழ்கிறார்.

தேரார் மறையின் திறம் என்று மாயவன் தீயவரைக்
கூர் ஆழி கொண்டு குறைப்பது கொண்டல் அனைய வண்மை
ஏர் ஆர் குணத்து எம் இராமாநுசன் அவ்வெழில் மறையில்
சேராதவரைச் சிதைப்பது அப்போது ஒரு சிந்தைசெய்தே

நித்யத்வம், அபௌருஷேயத்வம் போன்ற பல சிறப்புகளைப் பெற்ற வேதத்தினுடைய நிலையைப் புரிந்துகொண்டு ஒத்துக்கொள்ளாதவர்களை என்று ஆச்சர்ய ஞானம் மற்றும் சக்திகளையுடையவனான எம்பெருமான் தன்னுடைய ஆணையை மீறுகிறவர்களாய் தீய நடத்தை உள்ளவர்களை அழிப்பது தன்னுடைய கூரிய திருவாழியாலே. எல்லோருக்கும் மழையைப் பொழியும் மேகத்தைப்போலே இருக்கும் வள்ளல் தன்மையையுடையவராய் மேலும் பல கல்யாண குணங்களையுடையராய் நமக்குத் தலைவராய் இருக்கும் எம்பெருமானார் அந்த உயர்ந்த வேதத்தில் நம்பிக்கை இல்லாததாலும் தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருப்பதாலும் பொருந்தாமல் இருப்பவர்களை ஜயிப்பது அவ்வப்பொழுது ஏற்படும் யுக்திகளாலே (யோசனைகளாலே).

எழுபத்தைந்தாம் பாசுரம். இப்படி நீர் நம்முடைய குணங்களில் ஈடுபடுவது  எம்பெருமானின் சிறப்பைப் பார்க்கும் வரையே என்று எம்பெருமானார் சொல்வதாகக் கொண்டு, எம்பெருமான் தன்னழகோடே நேரே வன்து உன்னைவிடேன் என்று சொன்னாலும், தேவரீருடைய குணங்களே என்னை மொய்த்து ஈடுபத்தும் என்கிறார்.

செய்த்தலைச் சங்கம் செழு முத்தம் ஈனும் திரு அரங்கர்
கைத்தலத்து ஆழியும் சங்கமும் ஏந்தி நம் கண்முகப்பே
மொய்த்து அலைத்து உன்னை விடேன் என்று இருக்கிலும் நின் புகழே
மொய்த்து அலைக்கும் வந்து இராமாநுச என்னை முற்றும் நின்றே

வயல்வெளிகளில் சங்குகளானவை அழகிய முத்துக்களை ப்ரஸவிக்கும் கோயிலிலே (திருவரங்கம்) நித்யவாஸம் பண்ணும் பெரிய பெருமாள் அழகிய திருக்கைகளில் திருவாழியும் சங்கமும் ஏந்திக்கொண்டு என் முன்னே ஸாக்ஷாத்கரித்து தம்முடைய அழகு முதலியவைகளால் தேவரீரிடத்திலே இருக்கும் என் நிலையை கலங்கப் பண்ணி “உன்னை விடேன்” என்று ஆணையிட்டாலும், தேவரீருடைய கல்யாண குணங்களே வந்து என்னை எல்லாவிடத்திலும் மேல்விழுந்து சிறப்பைக் காட்டி இழுக்கும்.

எழுபத்தாறாம் பாசுரம். இப்படிச் சொல்லக் கேட்ட எம்பெர்ருமானார் மிகவும் உகந்தருளி இவர்க்கு எத்தைச் செய்வோம் என்று எழுந்தருளி இருக்கிறபடியைக் கண்டு தம்முடைய ஆசையை உறுதியாகச் சொல்லி வெளியிடுகிறார்.

நின்ற வண் கீர்த்தியும் நீள் புனலும் நிறை வேங்கடப் பொன்
குன்றமும் வைகுந்த நாடும் குலவிய பாற்கடலும்
உன்தனக்கு எத்தனை இன்பம் தரும் உன் இணைமலர்த் தாள்
என்தனக்கும் அது இராமாநுச இவை ஈந்தருளே

ஒருபடிப்பட்டு நின்ற அழகிய கீர்த்தியும், ஒழுகிக் கொண்டிருக்கும் நீண்ட நீர்நிலைகளும் நிறைந்திருப்பதான திருவேங்கடம் என்னும் திருநாமத்தையுடைய விரும்பத்தக்க திருமலையும், ஸ்ரீவைகுண்டம் என்கிற திருநாடும், அடியார்களை ரக்ஷிப்பதற்காக வந்து சயனித்திருக்கும் திருப்பாற்கடல் என்று பேரறிஞர்கள் கொண்டாடும் இடமும், தேவரீருக்கு எவ்வளவு ஆனந்தத்தை விளைக்கும். அதுபோலே தேவரீருடைய சேர்த்தியழகையுடைத்தாய், இனிமையாய் இருக்கும் திருவடிகள் எனக்கும் அவ்வளவு ஆனந்தத்தை விளைக்கும் . ஆனபின்பு, உடையவரான தேவரீர் இத்திருவடிகளை எனக்குத் தந்தருள வேண்டும்.

எழுபத்தேழாம் பாசுரம். தான் விரும்பியபடியே எம்பெருமானார் தம் திருவடிகளைக் கொடுத்தருள, அதனால் மிகவும் த்ருப்தி அடைந்தவராய், அவர் செய்த உபகாரங்களை நினைத்து இனிமேலும் என்ன செய்தருளுவதாக இருக்கிறீர் என்று கேட்கிறார்.

ஈந்தனன் ஈயாத இன்னருள் எண் இல் மறைக் குறும்பைப்
பாய்ந்தனன் அம்மறைப் பல் பொருளால் இப்படி அனைத்தும்
ஏய்ந்தனன் கீர்த்தியினால் என் வினைகளை வேர் பறியக்
காய்ந்தனன் வண்மை இராமாநுசற்கென் கருத்து இனியே

எம்பெருமானார் இதற்கு முன்பு ஒருவர்க்கும் கொடுத்திராத உயர்ந்ததான அருளை எனக்குக் கொடுத்தார். எண்ணிலடங்காத வேதத்தைத் தவறாக நடத்தும் குத்ருஷ்டி மதங்களை அந்த வேதத்திலே காட்டப்பட்ட பல அர்த்தங்களைக் கொண்டு தள்ளிவிட்டார். இவ்வுலகெல்லாம் தம்முடைய கீர்த்தியாலே பரவியிருந்தார். என்னுடைய கர்மங்களை வாஸனையோடு போகும்படி ஓட்டினார். பரம உதாரரான எம்பெருமானாருக்குத் திருவுள்ளத்தில் நம் விஷயமாகச் செய்யவேண்டி ஓடுகிறது எது?

எழுபத்தெட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் தன்னைத் திருத்துகைக்காகப் பட்ட வருத்தங்களைச் சொல்லி, இப்படி என்னை தேவரீர் திருத்தி பகவத் விஷயத்துக்கு என்று ஆக்கியபின்பு வேறு பொய்யர்த்தங்கள் என் நெஞ்சுக்கு ஏற்காது என்கிறார்.

கருத்தில் புகுந்து உள்ளில் கள்ளம் கழற்றி கருது அரிய
வருத்தத்தினால் மிக வஞ்சித்து நீ இந்த மண்ணகத்தே
திருத்தித் திருமகள் கேள்வனுக்கு ஆக்கிய பின் என் நெஞ்சில்
பொருத்தப்படாது எம் இராமாநுச மற்று ஓர் பொய்ப்பொருளே

வெளியே இருந்து திருத்தமுடியாது என்றெண்ணி என் நெஞ்சில் வந்து புகுந்து உள்ளே இருக்கும் ஆத்மாபஹாரத்தைப் (ஆத்மாவை ஸ்வதந்த்ரன் என்று இருக்கும் இருப்பை) போக்கி வேறு சிலர்க்கு நினைக்கவும் அரிதாயிருக்கும் முயற்சியாலே நான் அறிந்தால் தடுத்துவிடுவேன் என்று எனக்குத் தெரியாதபடி மிகவும் மறைத்து தேவரீர் தரிசு நிலத்தை விளைநிலம் ஆக்குவதைப்போலே திருத்தி இவ்வுலகத்திலே தேவரீருக்கு விருப்பமான ச்ரிய:பதிக்குக் கைங்கர்யத்துக்கு ஆளாம்படி பண்ணின பின்பு என் நெஞ்சில் அதற்குப் புறம்பாயிருக்கும் ஒரு பொய்யர்த்தம் பொருந்தாது.

எழுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். உஜ்ஜீவனத்தில் ருசியிருந்தும் கிடைத்தற்கரிய ஞானத்தை இழந்து இவ்விஷயத்துக்கு வெளியே இருக்கும் லௌகிகர்கள் நிலையை நினைத்து வருந்துகிறார்.

பொய்யைச் சுரக்கும் பொருளைத் துரந்து இந்தப் பூதலத்தே
மெய்யைப் புரக்கும் இராமாநுசன் நிற்க வேறு நம்மை
உய்யக் கொள்ள வல்ல தெய்வம் இங்கு யாது என்று உலர்ந்து அவமே
ஐயப்படா நிற்பர் வையத்துள்ளோர் நல் அறிவு இழந்தே

ஆத்மாவைப்பற்றிய பொய்யான ஞானத்தை மேன்மேலும் வெளியிடும் பாஹ்ய குத்ருஷ்டி மதங்களின் கொள்கைகளை ஓட்டி இவ்வுலகிலே உண்மை விஷயங்களை நடத்தியருளும் எம்பெருமானார் யாராவது ஸத்விஷயத்தில் ஆசைகொண்டு வருவார்களா என்று நிற்க, தன்னை ஒத்தவராக நினைத்து அவரை விரும்பாமல், வேறே நம்மை உஜ்ஜீவிப்பிக்கவல்ல தேவதை இங்கே ஏது என்று தேடி மன வருத்ததாலே உடம்பும் உலர்ந்து நல்ல ஞானத்தை இழந்து, இவ்வுலகிலுள்ளோர் வீணே ஸந்தேஹத்துடன் நின்றார்கள். ஐயோ! இவர்கள் இப்படி இருப்பதே!

எண்பதாம் பாசுரம். மற்றவர்களை விடும், உம்முடைய நிஷ்டை என்ன என்று கேட்க, தேவரீர் விஷயத்தில் ஈடுபட்டிருப்பவர்களிடம் அன்புடையவர்களுக்கு நான் தொடர்ந்து அடிமை செய்வேன் என்கிறார்.

நல்லார் பரவும் இராமாநுசன் திருநாமம் நம்ப
வல்லார் திறத்தை மறவாதவர்கள் எவர் அவர்க்கே
எல்லா இடத்திலும் என்றும் எப்போதிலும் எத்தொழும்பும்
சொல்லால் மனத்தால் கருமத்தினால் செய்வன் சோர்வு இன்றியே

நல்லோர்கள் எல்லாரும் இருந்த இடத்திலே இருந்து ப்ரேமபரவசராய்க் கொண்டாடும்படியான எம்பெருமானாருடைய திருநாமத்தைத் தங்களுக்குத் தஞ்சமாக நம்பவல்லார்கள் நிலையை எப்பொழுதும் நினைத்திருப்பவர்கள் யாவர் சிலர் உளரோ, அவர்களுக்கே எல்லா இடத்திலும், எல்லாக் காலத்திலும், எல்லா நிலைகளிலும் எல்லா விதமான கைங்கர்யங்களும் வாக்காலும் மனஸ்ஸாலும் உடம்பாலும் பிரியாமல் செய்வேன்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 11 to 20

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< pAsurams 1 – 10

Eleventh pAsuram. amudhanAr says that he cannot speak enough about the greatness of activities of those who have taken refuge under rAmAnuja who has donned the divine feet of thiruppANAzhwAr on his head.

sIriya nAnmaRaich chemporuL sendhamizhAl aLiththa
pAr iyalum pugazhp pAN perumAL charaNAm padumath
thAr iyal senni irAmAnusan thannaich chArndhavar tham
kAriya vaNmai ennAl solloNAdhu ikkadal idaththE

thiruppANAzhwAr mercifully gave us the beautiful garland of thamizh which has the greatness of the distinguished meanings of four vEdhas, since it explains matters related to emperumAn. emperumAnAr has decorated his divine head with that thiruppANAzhwAr’s divine feet which are like lotus flowers. I cannot talk enough about the activities of those on this world, who have taken such rAmAnuja as their refuge.

Twelfth pAsuram. amudhanAr queries whether he will have affection towards anyone other than those who worship rAmAnuja who is the  dwelling place for the divine feet of thirumazhisai AzhwAr.

idam koNda kIrththi mazhisaikku iRaivan iNai adippOdhu
adangum idhayaththu irAmAnusan am poRpAdham enRum
kadam koNdu irainjum thiru munivarkku anRi kAdhal seyyAth
thidam koNda gyAniyarkkE adiyEN anbu seyvadhuvE

thirumazhisai AzhwAr has the greatness of his qualities spreading throughout this earth. emperumAnAr has the divine form within which the divine feet, which are like fresh flowers, of thirumazhisai AzhwAr, would reside. There are those who constantly meditate on the divine feet of such emperumAnAr and who have the wealth of worshipping such divine feet, thinking that this act is in consonance with their basic nature.  Will I show affection towards anyone who has hard heart, and is not having affection towards emperumAnAr’s divine feet?

Thirteenth pAsuram. Our only objective [end-result] is the divine feet of ramAnuja who does not have desire other than the divine feet of thoNdaradippodi AzhwAr.

seyyum pasum thuLabath thozhil mAlaiyum sendhamizhil
peyyum maRaith thamizh mAlaiyum pErAdha sIr arangaththu
aiyan kazhaRku aNiyum paran thAL anRi AdhariyA
meyyan irAmAnusan charanE gadhi vERu enakkE

thoNadaradippodi AzhwAr, who is anchored at the boundary of servitude,  adorned the divine feet of emperumAn who stays permanently at SrIrangam, with the flowery garland of fresh thuLasi which he had strung properly and the garland of thamizh vEdham which could be spoken of as revealing well the hidden meanings [of vEdhas]. My only end-goal (benefit) is the divine feet of the truthful rAmAnuja who does not desire anything other than the divine feet of that thoNdaradippodi AzhwAr.

Fourteenth pAsuram. amudhanAr says that he got rid of the nature to attain eminent benefits through other means since he has not separated from rAmAnuja who praises those who recite the pAsurams of kulaSEkara AzhwAr.

kadhikkup padhaRi vem kAnamum kallum kadalum ellAm
kodhikkath thavam seyyum koLgai aRREn kolli kAvalan sol
padhikkum kalaik kavi pAdum periyavar pAdhangaLE
thudhikkum paraman irAmAnusan ennaich chOrvilanE

rAmAnuja, who is eminent and praises the divine feet of those who affectionately recite the verses of kulaSEkarap perumAL, which are embellished with words from SAsthras (traditional texts) like gemstones, does not separate from me. Hence, I got rid of the nature of carrying out hurtful penance, out of haste, in places such as hot forest, mountain, ocean etc in order to attain the desired benefits.

Fifteenth pAsuram. amudhanAr says that he will not join with those who do not engage with the qualities of emperumAnAr who has kept his mind at the divine feet of periyAzhwAr. He says that there can be no lowliness hereafter, for him.

sOrAdha kAdhal perum suzhippAl thollai mAlai onRum
pArAdhu avanaip pallANdu enRu kAppidum pAnmaiyan thAL
pErAdha uLLaththu irAmAnusan than piRangiya sIr
sArA manisaraich chErEn enakku enna thAzhvu iniyE

emperumAn has the greatness of protecting everyone, being present forever and being caught in the swirl of flowing, unwavering devotion. periyAzhwAr had the nature of carrying out managaLASAsanam (wishing him to live long) for that emperumAn, just like he would do for ordinary people, without any analysis. emperumAnAr has the divine mind of not separating from the divine feet of such periyAzhwAr. I will not join with those do not consider the boundless qualities of such emperumAnAr, as their refuge. After this thought has come into me, what deficiency is there for me? [there is none]

Sixteenth pAsuram. amudhanAr mercifully writes about the great benefit carried out for this world by emperumAnAr who was the recipient of the grace of ANdAL who was dear to him.

thAzhvu onRu illA maRai thAzhndhu thala muzhudhum kaliyE
ALginRa nAL vandhu aLiththavan kANmin arangar mauli
sUzhginRa mAlaiyaich chUdik koduththavaL thol aruLAl
vAzhginRa vaLLal irAmAnusan ennum mA muniyE

ANdAL initially donned garland on her divine tresses and then gave that garland to be decorated on the divine crown of periya perumAL.  emperumAnAr got uplifted to be a hugely magnanimous leader of all sages, due to the natural grace of ANdAL. Behold, emperumAnAr uplifted the vEdhas without anyone asking him to, when vEdhas, which had no deficiencies, were abused by other philosophers during the time of kali (one of the four yugas or epochs) when the entire earth was in utter darkness.

Seventeenth pAsuram. Those who attain our lord, emperumAnAr, who is devoted to thirumangai AzhwAr, will not get bewildered even if they face hurdles.

muniyAr thuyarangaL mundhilum inbangaL moyththidinum
kaniyAr manam kaNNamangai ninrAnai kalai paravum
thani Anaiyaith thaN thamizh seydha neelan thanaku ulagil
iniyAnai engaL irAmAnusanai vandhu eydhinarE

emperumAn, who is praised by all SAsthras, who stands proudly at thirukkaNNamangai, like an independent elephant, has been praised by thirumangai AzhwAr. Our lord, rAmAnuja is very affectionate towards thirumangai AzhwAr. Those who come and attain such rAmAnuja will not feel sorrowful even when confronted by hurdles. They will not feel overjoyed if happy events come their way.

Eighteenth pAsuram. madhurakavi AzhwAr has nammAzhwAr in his divine heart. amudhanAr says that emperumAnAr, who mercifully explains the qualities of madhurakavi AzhwAr so that all the AthmAs (chEthanas, sentient entities) would get uplifted, is his companion.

eydhaRku ariya maRaigaLai Ayiram inthamizhAl
seydhaRku ulagil varum sadagOpanaich chindhai uLLE
peydhaRku isaiyum periyavar sIrai uyirgaL ellAm
uydhaRku udhavum irAmAnusan em uRuthuNaiyE

nammAzhwAr incarnated in this world in order to mercifully speak about meanings of vEdhas which are very difficult to understand, through thousand pAsurams [thiruvAimozhi] such that even children and women could learn them. He was also called as SatakOpan and was a foe for those who do not believe in vEdhas or those who interpret the vEdhas incorrectly.  SrI madhurakavi AzhwAr had the apt greatness to keep nammAzhwAr in his divine mind. amudhanAr says that emperumAnAr, who helped all the AthmAs to get uplifted by favouring them to understand the qualities of madhuravakavi AzhwAr such as knowledge etc, is his companion.

Nineteenth pAsuram: amudhanAr says that emperumAnAr, who mercifully said that nammAzhwAr is everything for him, is very sweet for him.

uRu perum selvamum thandhaiyum thAyum uyar guruvum
veRi tharu pUmagaL nAdhanum mARan viLangiya sIr
neRi tharum sendhamizh AraNamE enRu in nIL nilaththOr
aRidhara ninRa irAmAnusan enakku AramudhE

sarvESvaran (emperumAn) is the greatest among all the end goals, unlimited wealth, father, mother, AchArya (teacher) and the consort of periya pirAtti who was born in fragrant flower. As soon as emperumAn manifested all these to nammAzhwAr through his mercy, AzhwAr composed thiruvAimozhi, which is celebrated as the dhrAvida vEdham (thamizh vEdham). emperumAnAr who explained thiruvAimozhi such that all the people in the world understood the meanings, is sweet nectar for me.

Twentieth pAsuram: amudhanAr says that emperumAnAr, who desirously enjoys nAthamunigaL, is his great wealth.

Arap pozhil then kurugaippirAn amudhath thiruvAy
Irath thamizhin isai uNarndhOrgatku iniyavar tham
sIraip payinRu uyyum seelam koL nAdhamuniyai nenjAl
vArip parugum irAmAnusan endhan mAnidhiyE

nammAzhwAr, the lord of beautiful thirunagari (kurugUr) which is surrounded by sandalwood grove, composed thiruvAimozhi through his divine lips with great pathos. nAthamunigaL had the quality of making those who are involved in knowing the verses with music, to exist richly [with deep devotion]. emperumAnAr, who enjoyed that nAthamunigaL in his divine heart with great desire, is my great wealth.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/04/ramanusa-nurrandhadhi-pasurams-11-20-tamil-simple/

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 61 – 70

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 51 – 60

அறுபத்தொன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானாரின் குணங்களின் வைபவம் எப்படி இருக்கும் என்று கேட்க அதை விவரித்தருளுகிறார்.

கொழுந்துவிட்டு ஓடிப் படரும் வெம் கோள் வினையால் நிரயத்து
அழுந்தியிட்டேனை வந்து ஆட்கொண்ட பின்னும் அரு முனிவர்
தொழும் தவத்தோன் எம் இராமாநுசன் தொல் புகழ் சுடர் மிக்கு
எழுந்தது அத்தால் நல் அதிசயம் கண்டது இருநிலமே

எம்பெருமானுக்கும் பெறுதற்கரியவர்களாய் எப்பொழுதும் அவனையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் முனிவர்கள் தம் திருவடிகளிலே வந்து வணங்கும்படி இருப்பவராய் ப்ரபத்தி என்னும் பெரிய தவத்தையுடையவரான நமக்கு ஸ்வாமியான எம்பெருமானாரின் கல்யாண குணங்கள் மேன்மேலும் கிளர்ந்து, விரைந்தோடிப் பரவுவதாய் இருக்கும். அந்த குணங்கள், க்ரூரமாய் ப்ரபலமாயிருக்கும் கர்மங்களாலே எல்லையில்லாத துன்பம் நிறைந்த ஸம்ஸாரம் என்னும் நரகத்திலே மூழ்கியிருக்கும் என்னை அடிமையாக்கிக்கொண்ட பின்னும், அத்தோடே நின்றுவிடாமல் இன்னமும் இப்படி யாராவது வருவார்களா என்று தேடிக்கொண்டு எழுந்தன,

அறுபத்திரண்டாம் பாசுரம். தம்முடைய கர்ம ஸம்பந்தம் நீங்கப்பெற்றதால் வந்த த்ருப்தியை அருளிச்செய்கிறார்.

இருந்தேன் இரு வினைப் பாசம் கழற்றி இன்று யான் இறையும்
வருந்தேன் இனி எம் இராமாநுசன் மன்னு மா மலர்த் தாள்
பொருந்தா நிலை உடைப் புன்மையினோர்க்கு ஒன்றும் நன்மை செய்யாப்
பெருந் தேவரைப்பரவும் பெரியோர் தம் கழல் பிடித்தே

நமக்கு நாதரான எம்பெருமானாருடைய ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பாய், பரம பூஜ்யமாய், மிகவும் இனிமையாய் இருக்கும் திருவடிகளில் சேராத தன்மையையுடையரான துர்மானிகளுக்கு [தாழ்ச்சியை உடையவர்களுக்கு] சிறிதளவும் அனுகூலமான செயல்களைச் செய்யாத, நித்யஸூரிகளுக்கு ஸமமானவர்களான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களை வாயால் கொண்டாடும் பெரிய பெருமையை உடையவர்களுடைய திருவடிகளைப்பற்றி இன்று புண்யம் மாற்றும் பாபம் என்று இரண்டு விதமாய் இருக்கும் கர்மம் என்னும் கட்டிலிருந்து விடுபட்டவனாய் த்ருப்தியுடன் ஒரு கவலையும் இல்லாமல் இருந்தேன். இனி, சிறிதளவும் துக்கம் இல்லாமல் இருப்பேன்.

அறுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். தேவையற்றது விலகிய பிறகு நாம் விரும்பும் கைங்கர்யத்துக்குக் காரணமான தேவரீர் திருவடிகளில் மிகுந்த ஆசையையும் தேவரீரே தந்தருள வேண்டும் என்கிறார்.

பிடியைத் தொடரும் களிறு என்ன யான் உன் பிறங்கிய சீர்
அடியைத் தொடரும்படி நல்க வேண்டும் அறு சமயச்
செடியைத் தொடரும் மருள் செறிந்தோர் சிதைந்து ஓட வந்து இப்
படியைத் தொடரும் இராமாநுச மிக்க பண்டிதனே

தூறு மண்டிக் கிடக்கிற ஆறு விதமான பாஹ்ய (வேதத்தை ஒத்துக்கொள்ளாத) ஸமயங்களின் வழி நடப்பதற்குக் காரணமான அறிவுகேட்டையுடையவர்கள் வீழ்த்தப்பட்டவர்களாய் அஞ்சி ஓடும்படியாக வந்து இந்த உலகில் உள்ளவர்களை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக ஒரு வாய்ப்புக் கிடைக்குமா என்று பார்த்துத் தொடருபவராய், எல்லையில்லாத ஞானத்தையுடையவரான உடையவரே! பெண்யானை விஷயத்தில் கொண்டிருந்த பேரன்பாலே அதையே பின்பற்றித் திரியும் ஆண்யானையைப்போலே நானும் தேவரீருடைய அழகு, நறுமணம், மென்மை போன்ற குணங்களெல்லாம் ப்ரகாசிக்கும் திருவடிகளைப் பின்தொடரும் தன்மையை தேவரீரே தந்தருள வேண்டும்.

அறுபத்துநான்காம் பாசுரம். பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளாகிற மதத்தில் இருந்து வாதம்செய்ய வருபவர்களைப் பார்த்து ராமானுச முனியாகிற யானை உங்களை நாடிக்கொண்டு பூமியிலே வந்து எதிர்த்தது. இனி உங்கள் வாழ்வு முடிந்தது என்கிறார்.

பண் தரு மாறன் பசுந்தமிழ் ஆனந்தம் பாய் மதமாய்
விண்டிட எங்கள் இராமாநுசமுனி வேழம் மெய்ம்மை
கொண்ட நல் வேதக் கொழுந்தண்டம் ஏந்தி குவலயத்தே
மண்டி வந்து ஏன்றது வாதியர்காள் உங்கள் வாழ்வு அற்றதே

எங்களுக்கு விதேயமாய் (சொல்படி) இருக்கும் இராமானுச முனியாகிற யானை, நம்மாழ்வார் பண்ணாலே (இசை, ராகம்) உபகரித்தருளின செவ்வித்தமிழான திருவாய்மொழியால் விளைந்த ஆனந்தமானது ஒழுகும் மதமாய்க்கொண்டு, விரிவாக, உள்ளதை உள்ளபடி சொல்லும் உயர்ந்ததான வேதமாகிற அழகிய தண்டையும் ஏந்திக்கொண்டு நீங்கள் ராஜ்யம் செய்யும் பூமியிலே ஒருவராலும் தடுக்க முடியாதபடி தள்ளிக்கொண்டு வந்து உங்களை எதிர்த்தது. வாதம் செய்பவர்களே! சிஷ்யர்கள் ப்ரசிஷ்யர்கள் என்று வளர்ந்திருக்கும் உங்களுடைய வாழ்வு முடிந்தது.

அறுபத்தைந்தாம் பாசுரம். இப்படி எழுந்தருளின எம்பெருமானார் பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளை ஜயிப்பதற்காக உபகரித்தருளின ஞானத்தால் பெற்ற பலன்களை நினைத்துப் பார்த்து மகிழ்கிறார்.

வாழ்வு அற்றது தொல்லை வாதியர்க்கு என்றும் மறையவர் தம்
தாழ்வு அற்றது தவம் தாரணி பெற்றது தத்துவ நூல்
கூழ் அற்றது குற்றம் எல்லாம் பதித்த குணத்தினர்க்கு அந்
நாழ் அற்றது நம் இராமாநுசன் தந்த ஞானத்திலே

நம்முடைய நாதரான எம்பெருமானார் உகபரித்தருளின ஞானத்தால் பழையதாய் இருக்கும் வாதங்களை உடைய பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகளுக்கு வாழ்வு போனது. எல்லாக் காலத்திலும் வைதிகர்களுடைய குறை போனது. பூமி பாக்யத்தைப் பெற்றது. தத்வங்களைக் காட்டும் சாஸ்த்ரங்களில் இருந்த ஸந்தேஹங்கள் எல்லாம் தீர்ந்தன. எல்லா தோஷங்களுடனும் கூடிய தன்மையையுடையவர்களுக்கு அந்தக் குற்றம் எல்லாம் தீர்ந்தன. என்ன ஒரு வைபவமான ஞானம்!

அறுபத்தாறாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் மோக்ஷத்தைக் கொடுப்பவராக இருப்பதை அனுபவிக்கிறார்.

ஞானம் கனிந்த நலம் கொண்டு நாள்தொறும் நைபவர்க்கு
வானம் கொடுப்பது மாதவன் வல்வினையேன் மனத்தில்
ஈனம் கடிந்த இராமாநுசன் தன்னை எய்தினர்க்கு அத்
தானம் கொடுப்பது தன் தகவு என்னும் சரண் கொடுத்தே

ச்ரிய:பதியான ஸர்வேச்வரன் மோக்ஷம் கொடுப்பது ஞானத்தின் முதிர்ந்த நிலையான பக்தியையுடையவராய் எப்படி எம்பெருமானை அனுபவிப்போம், அவனுக்குத் தொண்டு செய்வோம் என்று நாள்தோறும் சிதிலமடைபவர்களுக்கு. மஹாபாபியான என்னுடைய மனஸ்ஸில் தோஷத்தைப் போக்கியருளின எம்பெருமானார் தம்மை அடைந்தவர்களுக்கு அந்த மோக்ஷ ஸ்தானத்தைக் கொடுப்பது தம்முடைய க்ருபை என்னும் ஸாதனத்தை அவர்களுக்குக் கைம்முதலாகக் கொடுத்து. இது என்ன ஒரு ஆச்சர்யமான வைபவம்!

அறுபத்தேழாம் பாசுரம். நான் பகவத் விஷயத்துக்காக இருக்கும் கரணங்களை வேறு விஷயத்தில் உபயோகப்படுத்தாமல் இருக்கும்படி எம்பெருமானார் தன் உபதேசத்தாலே என்னை ரக்ஷித்திராவிடில் நமக்கு வேறு ரக்ஷகர் ஆர் என்று தன் விஷயத்தை நினைத்து மிகவும் மகிழ்கிறார்.

சரணம் அடைந்த தருமனுக்காப் பண்டு நூற்றுவரை
மரணம் அடைவித்த மாயவன் தன்னை வணங்க வைத்த
கரணம் இவை உமக்கு அன்று என்று இராமாநுசன் உயிர்கட்கு
அரண் அங்கு அமைத்திலனேல் அரண் ஆர் மற்று இவ்வாருயிர்க்கே

தான் கொடுத்த கரணங்களைக் கொண்டு திருவடிகளை ஆச்ரயித்த தர்மபுத்ரனுக்காக முற்காலத்தில் தன்னை வணங்காதவர்களான துர்யோதனன் முதலான நூற்றுவரையும் மரணத்தை அடையும்படி செய்த ஆச்சர்ய சக்தியையுடையனான ஸர்வேச்வரன் தன்னைச் சரணடைவதற்காக வைத்த கரணங்கள் இவை. உங்களுடைய அனுபவத்துக்கென்று இல்லை. இவ்வாறு நேராகவும் எதிர்மறையாகவும் இந்த அர்த்தத்தை வெளியிட்டு, அவ்வாறு கரணங்களை வேறு விஷயத்தில் ஈடுபடுத்திய ஸமயத்தில் எம்பெருமானார் ஆத்மாக்களுக்கு ரக்ஷயையை அமைக்கவில்லை என்றால் இந்த ஆத்மாவுக்கு வேறு ஆர் ரக்ஷையிடுவது.

அறுபத்தெட்டாம் பாசுரம். இந்த ஸம்ஸாரத்திலே இருந்து கொண்டு என்னுடைய மனஸ்ஸும் ஆத்மாவும் எம்பெருமானாரின் அடியவர்கள் குணங்களிலே ஈடுபட்டது; ஆனபின்பு எனக்கு ஒப்பாக ஆருமில்லை என்கிறார்.

ஆர் எனக்கு இன்று நிகர் சொல்லில் மாயன் அன்று ஐவர் தெய்வத்
தேரினில் செப்பிய கீதையின் செம்மைப் பொருள் தெரிய
பாரினில் சொன்ன இராமாநுசனைப் பணியும் நல்லோர்
சீரினில் சென்று பணிந்தது என் ஆவியும் சிந்தையுமே

ஸாரதியாய் இருந்து தான் அடியார்களுக்கு அடிபணிந்தவன் என்று உலக ப்ரஸித்தமாக்கின ஆச்சர்யபூதன், அர்ஜுனன் வில்லைக் கீழே போட்டு “யுத்தம் செய்ய மாட்டேன்” என்று சொன்ன அன்று பாண்டவர்களுடையதாய் தன்னுடைய திருவடி ஸம்பந்தத்தினாலே திவ்யமான திருத்தேர்த்தட்டிலே நின்று அருளிச்செய்த ஸ்ரீகீதையின் இயற்கையான மற்றும் இனிமையான அர்த்தத்தை பூமியில் எல்லோரும் நன்றாகத் தெரிந்துகொள்ளும்படி அருளிச்செய்த எம்பெருமானாரை அடைந்திருக்கும் உயர்ந்தவர்களின் கல்யாண குணங்களிலே சென்று என் ஆத்மாவும் மனஸ்ஸும் மிகவும் ஈடுபட்டது. சொல்லப்பார்த்தால் யார்தான் எனக்கு இன்று ஒப்பானவர்?

அறுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமானைக் காட்டிலும் எம்பெருமானார் தனக்குச் செய்த நன்மையை நினைத்து மிகவும் மகிழ்கிறார்.

சிந்தையினோடு கரணங்கள் யாவும் சிதைந்து முன்னாள்
அந்தம் உற்று ஆழ்ந்தது கண்டு அவை என்தனக்கு அன்று அருளால்
தந்த அரங்கனும் தன் சரண் தந்திலன் தான் அது தந்து
எந்தை இராமாநுசன் வந்து எடுத்தனன் இன்று என்னையே

ஸ்ருஷ்டிக்கு முன்காலத்தில் முக்யமான கரணமான மனஸ்ஸோடு மற்ற எல்லா கரணங்களும் அழிந்து நாசத்தை அடைந்து அசித்திலிருந்து வேறுபடுத்தமுடியாதபடி தறைப்பட்டிருந்ததைக் (செயலிழந்து கிடந்ததை) கண்டு அக்கரணங்களை அசித்தைப் போல இருந்த எனக்கு, அக்காலத்திலே தன்னுடைய தன்னிச்சையான க்ருபையினால் மட்டுமே தந்தருளின பெரிய பெருமாளும் தம்முடைய திருவடிகளைத் தந்தருளவில்லை. எம்பெருமானார் எனக்குத் தந்தையாய் இருந்து, தாமே வந்து, தாம் அந்தத் திருவடிகளைத் தந்து ஸம்ஸாரத்தில் இருந்த என்னை எடுத்தருளினார்.

எழுபதாம் பாசுரம். இப்படி பேருபகாரத்தைச் செய்த எம்பெருமானாரைப் பார்த்து செய்த அம்சத்தைவிட இன்னும் செய்யவேண்டியது என்ன என்பதை விண்ணப்பம் செய்கிறார்.

என்னையும் பார்த்து என் இயல்வையும் பார்த்து எண் இல் பல் குணத்த
உன்னையும் பார்க்கில் அருள் செய்வதே நலம் அன்றி என்பால்
பின்னையும் பார்க்கில் நலம் உளதே? உன் பெருங்கருணை
தன்னை என் பார்ப்பர் இராமாநுச உன்னைச் சார்ந்தவரே

அநாதிகாலம் ஸம்ஸாரத்தில் இருந்து, தேவரீர் என்னை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னும் மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபட்டிருக்கும் என்னையும் பார்த்தருளி என்னுடைய தாழ்ந்த செயல்களையும் பார்த்தருளி தோஷத்தையே காரணமாகக்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளும் எண்ணிலடங்காத பல குணங்களையுடைய தேவரீர் தம்மையும் பார்த்தருளில் தேவரீர் நிர்ஹேதுகமாக க்ருபைபண்ணியருளுவதே நல்லது. இதைத் தவிர மீண்டும் ஆராய்ந்தால் என்னிடத்தில் ஒரு நன்மை உண்டோ? அப்படி நன்மை இருந்தால் மட்டுமே கார்யம் செய்வீர் என்றால் தேவரீர் திருவடிகளை அடைந்திருப்பவர்கள் தேவரீருடைய எல்லையில்லாத க்ருபையை எப்படிப் பார்ப்பார்கள்? குறையாகப் பார்க்க மாட்டார்களா என்று கருத்து.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruppAvai – Simple Explanation – pAsurams 1 to 5

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

thiruppAvai

<< thaniyans

First pAsuram. Praising time, cow-herd girls and emperumAn, who is both the means and the end result, ANdAL resolves that she will observe mArgazhi nOnbu (a fasting or religious penance observed in the thamizh month of mArgazhi) so that she could have krishNAnubhavam (enjoying krishNa).

mArgazhith thingaL madhi niRaindha nannALAl
  nIrAdap pOdhuvIr pOdhuminO nErizhaiyIr
sIr malgum AyppAdich chelvach chiRumIrgAL
  kUrvEl kodum thozhilan nandhagOpan kumaran
Er Arndha kaNNi yasOdhai  iLam singam
  kAr mEnich chengaN kadhir madhiyam pOl mugaththAn
nArAyaNanE namakkE paRai tharuvAn
  pArOr pugazhap padindhu ElOr embAvAy

Oh young girls in thiruvAyppAdi (SrI gOkulam) who have the wealth of krishNa kainkaryam (service to krishNa)! Oh those who are wearing great ornaments! It is an auspicious day on this full moon day of mArgazhi. kaNNan is the obedient son of nandhagOpar, who has a sharp spear which will destroy creatures which could harm kaNNan; kaNNan is the lion cub of yaSOdhAppirAtti who has beautiful eyes. kaNNan has a divine form which has the complexion of dark cloud, has reddish eyes and has a face like sun and moon. He is nArayaNa, emperumAn, and will give us all, his servitors, kainkaryam (service to him). Come together.

Second pAsuram. She lists the do’s and don’ts while engaging in krishNAnubhavam. She says that for us who have surrendered to emperumAn, the conduct of pUrvAchAryas (preceptors) is the guideline.

vaiyaththu vAzhvIrgAL nAmum nam pAvaikkuch
  cheyyum kirisaigaL kELIrO pARkadaluL
paiyathth thuyinRa paraman adipAdi
  neyyuNNOm pAluNNOm nAtkAlE nIrAdi
mai ittu ezhudhOm malar ittu nAm modiyOm
  seyyAdhana seyyOm thIkkuRalai chenRu OdhOm
aiyamum pichchaiyum Andhanaiyum kaikAtti
  uyyumAReNNi ugandhu ElOr embAvAy

Oh those who have been born to live in this world! Listen to the activities which we should perform, happily after understanding the path to uplift ourselves. We will praise the divine feet of the supreme entity who is reclining in thiruppARkadal (milky ocean). We will not consume ghee (clarified butter) and milk. We will wake up early in the morning and have a bath. But we will not apply the decorative pigment to the eyes and neither would we wear flower on our tresses. We will not carry out activities prohibited by our elders. We will not indulge in back-biting. We will donate to the apt people and offer alms to the needy to the extent that we are capable of giving.

Third pAuram. ANdAL prays that benefits should accrue to all the people who are in brindhAvan who had given her permission to enjoy krishNAnubhavam (the experience of krishNa). The implied meaning is that everyone should get krishNAnubhavam.

Ongi ulagu aLandha uththaman pEr pAdi
  nAngaL nam pAvaikkuch chARRi nIrAdinAl
thInginRi nAdu ellAm thingaL mummAri peydhu
  Ongu perum sennel Udu kayal ugaLa
pUnguvalaip pOdhil poRi vaNdu kaN paduppa
  thEngAdhE pukku irundhu sIrththa mulai paRRi
vAngak kudam niRaikkum vaLLal perum pasukkaL
  nIngAdha selvam niRaindhu ElOr embAvAy

We will recite the divine names of the supreme entity who grew huge in his form and measured all the worlds. We will have a bath since we are observing nOnbu. If we do that, rain will fall three times in the month, throughout the country, without any harm. Due to that, carp fish will leap through the reddish paddy crops which have grown tall. Spotted beetles will sleep on the blue Indian water lily flower. People could go without hesitation to the well grown cows in that place, which are magnanimous, and they will give milk which will overflow the container in which it is received. The place will be full of such indelible opulence.

Fourth pAsuram. ANdAL orders parjanya dhEva (deity for rain) to precipitate three times in a month (for the brAhmaNas, for the king and for chaste women) so that people in brindhAvan can live prosperously and engage in krishNAnubhavam.

Azhi mazhaik kaNNA onRu nI kai karavEl
  AzhiyuL pukku mugandhu kodu Arththu ERi
Uzhi mudhalvan uruvam pOl mey kaRuththu
   pAzhiyam thOLudaip paRpanAbhan kaiyil
Azhi pOl minni valampuri pOl ninRu adhirndhu
  thAzhAdhE sArngam udhaiththa saramazhaipOl
vAzha ulaginil peydhidAy nAngaLum
  mArgazhi nIr Ada magizhndhu ElOr embAvAy

Oh varuNa, the lord for rain, who has the quality of depth just like the sea! You should not hide anything. Entering the ocean, you should absorb the water from it and roaring thunderously, you should climb on to the sky. Becoming dark, just like the divine form of emperumAn who is the lord of time and other such entities, you should be splendorous like the divine disc which is held on his divine hand by emperumAn, who has a divine, lotus-like, navel. You should blow steadily, like the divine conch which is on the other divine hand of emperumAn. Without any delay, you should precipitate rain like a rain of arrows which emerge from SArngam, the divine bow of emperumAn, so that the people in this world could get uplifted and we, who are observing the nOnbu, could happily bathe in the month of mArgazhi .

Fifth pAsuram: ANdAL shows that all the karmas (deeds which result in both virtue and sin) will disappear if one involves continuously in the recitation of emperumAn’s divine names. The deeds of past will get burnt out like cotton which has been put in fire, the deeds in future will leave without getting attached, just like water on a lotus leaf. An important feature to be noted here is that emperumAn removes all the deeds of past. He will remove the (bad) deeds which may be performed unknowingly in future; however he ensures that we experience the result of (bad) deeds which may perform knowingly in future .

mAyanai mannu vada madhurai maindhanaith
  thUya perunIr yamunaith thuRaivanai
Ayar kulaththinil thOnRum aNiviLakkai
  thAyaik kudal viLakkam seydha dhAmOdharanai
thUyOmAy vandhu nAm thUmalarth thUvith thozhudhu
  vAyinAl pAdi manaththinAl sindhikka
pOya pizhaiyum pugu tharuvAn ninRanavum
  thIyinil thUsAgum seppu ElOr embAvAy

dhAmOdharan has amazing activities; he is the king of the resplendent mathurA in the north; he plays on the banks of river yamunA which runs deep with water; he is like an auspicious lamp, who incarnated in the clan of cow-herds and who brought fame to the divine stomach of SrI yaSOdhA. If we approach him with purity, worship him with flowers, meditate on him through our mind and recite about him through our mouth [worshipping him through all three faculties of mind, speech and body], all our bad deeds of the past as well as sins which we may indulge in, in the future, will disappear just like a piece of cotton thrown into fire. Hence, sing about him.

Thus, through the first five pAsurams, emperumAn’s para (SrIman nArAyaNa in SrIvaikuNtam), vyUha (lord of thiruppARkadal), vibhava (thrivikrama), antharyAmi (as the indwelling soul of varuNa) and archchai (emperumAn at vadamadhura) forms were mentioned.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/04/thiruppavai-pasurams-1-5-tamil-simple/

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 51 – 60

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 41 – 50

ஐம்பத்தொன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் இந்த லோகத்தில் அவதரித்தருளினது என்னை அடிமைகொள்ளுகைக்காகவே என்று சொல்லுகிறார்.

அடியைத் தொடர்ந்து எழும் ஐவர்கட்காய் அன்று பாரதப் போர்
முடியப் பரி நெடுந்தேர் விடும் கோனை முழுதுணர்ந்த
அடியர்க்கு அமுதம் இராமாநுசன் என்னை ஆள வந்து இப்
படியில் பிறந்தது மற்று இல்லை காரணம் பார்த்திடிலே

தன்னுடைய திருவடிகளைப் பின்சென்று அதனால் கர்வத்தையுடையவராய் இருக்கிற பாண்டவர்களுக்காக, தன்னைத் தவிர துணையற்றிருந்த அன்று, பாரத யுத்தத்திலே குதிரைபூட்டப்பட்ட நெடிய தேரை நடத்தினான் ஸர்வேச்வரனான கண்ணன் எம்பெருமான். அவன் அடியார்களுக்கு எல்லாமாக இருக்கும் தன்மைகளை உணர்ந்து அடிமையாய் இருப்பவர்களுக்கு அமுதமாக இருக்கும் எம்பெருமானார் இந்த பூமியிலே வந்த அவதரித்தது என்னை ஆளுகைக்காக. ஆராய்ந்து பார்க்கில் வேறொரு காரணம் இல்லை.

ஐம்பத்திரண்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானாருக்கு உம்மையே ஆளக்கூடிய அளவுக்கு ஸாமர்த்யம் உள்ளதா என்று கேட்க, அவருடைய பெரியதான ஸாமர்த்யத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

பார்த்தான் அறு சமயங்கள் பதைப்ப இப்பார் முழுதும்
போர்த்தான் புகழ்கொண்டு புன்மையினேனிடைத் தான் புகுந்து
தீர்த்தான் இரு வினை தீர்த்து அரங்கன் செய்ய தாள் இணையோடு
ஆர்த்தான் இவை எம் இராமாநுசன் செய்யும் அற்புதமே

வேத பாஹ்யங்களான (வேதத்தை ஒத்துக்கொள்ளாத) ஆறு ஸமயங்களும் நடுங்கும்படியாகக் கண்டார். இந்த பூமியெங்கும் தம்முடைய கீர்த்தியாலே மூடிவிட்டார். தாழ்ந்த குணங்களை உடைய என்னிடத்திலே நான் கேட்காமலேயே வந்து புகுந்து என்னுடைய பெரிய பாபங்களைப் போக்கினார். இப்படிப் பாபங்களைப் போக்கி, பெரிய பெருமாளுடைய அழகிய திருவடிகளோடே எனக்கு ஸம்பந்தத்தையும் ஏற்படுத்தினார். எங்களுக்கு நாதரான எம்பெருமானார் செய்யும் அற்புதங்கள் இவை.

ஐம்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் பிற மதங்களைக் குலையப்பண்ணி என்ன ஸ்தாபித்தார் என்று கேட்க, எல்லா ஆத்மாக்களும் அசேதனப்பொருள்களும் ஸர்வேச்வரனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவை என்ற் உயர்ந்த அர்த்தத்தை ஸ்தாபித்தருளினார் என்கிறார்.

அற்புதன் செம்மை இராமாநுசன் என்னை ஆள வந்த
கற்பகம் கற்றவர் காமுறு சீலன் கருது அரிய
பற்பல் உயிர்களும் பல் உலகு யாவும் பரனது என்னும்
நற்பொருள் தன்னை இந் நானிலத்தே வந்து நாட்டினனே

எம்பெருமானார் என்னை ஆளுகைக்காக நான் கிடந்த இடம் தேடிவந்த பரம உதாரராய், அறிவுடையார் ஆசைப்படும்படியான எளிமையையுடையராய், ஆச்சர்யமானவராய், அடியார்களுக்குத் தக்கவாறு தம்மை அமைத்துக் கொள்ளும் நேர்மையையுடையராய் இருப்பவர். நினைக்கவரிதாய், கணக்கிலடங்காத ஆத்மாக்களும், அவர்களுக்கு இருப்பிடமாக இருக்கும் எல்லா லோகங்களும் பரம்பொருளான எம்பெருமானுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவை என்கிற உயர்ந்த அர்த்தத்தை இந்த லோகத்திலே யாரும் கேட்காமலே தாமே வந்து ஸ்தாபித்தருளினார்.

ஐம்பத்துநான்காம் பாசுரம். இப்படி எம்பெருமானார் உண்மை நிலையை ஸ்தாபிக்க, பாஹ்ய மதங்களுக்கும் வேதத்துக்கும் திருவாய்மொழிக்கும் ஏற்பட்ட நிலைகளை அருளிச்செய்கிறார்.

நாட்டிய நீசச் சமயங்கள் மாண்டன நாரணனைக்
காட்டிய வேதம் களிப்புற்றது தென் குருகை வள்ளல்
வாட்டம் இலா வண் தமிழ் மறை வாழ்ந்தது மண்ணுலகில்
ஈட்டிய சீலத்து இராமாநுசன் தன் இயல்வு கண்டே

பூலோகத்திலே மேன்மேலும் திரட்டிக்கொண்ட சீலகுணத்தையுடையரான எம்பெருமானாரின் இயல்பைக்கண்டு ஆதித்யன் வரவால் இருள் விலகி புஷ்பங்கள் மலருமாபோலே தங்கள் திறமையாலே ஸ்தாபிக்கப்பட்டதாய் இருக்கும் தாழ்ந்த ஸமயங்கள் மாண்டன. வேதத்தாலேயே அறியப்படும் நாராயணான ஸர்வேச்வரனை ப்ரகாசிப்பித்த வேதமானது நமக்கு இனி ஒரு குறையில்லை என்று கர்வத்தை அடைந்தது. உயர்ந்த திருநகரியை தமக்கு இருப்பிடமாக உடைய பரம உதாரரான நம்மழ்வார் அருளிச்செய்ததாய் ஒரு குறையுமில்லாத வள்ளல் தன்மையை உடைய த்ராவிட வேதமான திருவாய்மொழி வாழ்ச்சியைப் பெற்றது.

ஐம்பத்தைந்தாம் பாசுரம். இப்படி எம்பெருமானார் வேதங்களுக்குச் செய்த நன்மையை நினைத்து அவருடைய வள்ளல்தன்மையில் ஈடுபட்டு அவரை சரண்டைந்திருக்கும் குடி எங்களை ஆளத்தகுந்த குடி என்கிறார்.

கண்டவர் சிந்தை கவரும் கடி பொழில் தென் அரங்கன்
தொண்டர் குலாவும் இராமாநுசனை தொகை இறந்த
பண் தரு வேதங்கள் பார்மேல் நிலவிடப் பார்த்தருளும்
கொண்டலை மேவித்தொழும் குடியாம் எங்கள் கோக்குடியே

கண்டவர்கள் நெஞ்சை அபஹரிக்கும் பரிமளைத்தையுடைய திருச்சோலைகளையுடைய அழகிய கோயிலிலே (ஸ்ரீரங்கத்திலே) நித்யவாஸம்பண்ணும் பெரியபெருமாளுடைய திருவடிகளில் அடிமைபூண்டவர்களாலே கொண்டாடப்படுபவர் எம்பெருமானார். எல்லையில்லாத பல விதமான ஸ்வரங்களைக் காட்டக்கூடிய வேதங்களானவை பூமியிலே வாழும்படி பண்ணியருளின, பரம உதாரரான எம்பெருமானரை அவருடைய தன்மைகளிலே ஈடுபட்டு மற்ற விஷயங்களைக் காணாமல் இருக்கும் குலம் அவருடைய ஸம்பந்திகளே விரும்பப்படுபவர்கள் என்றிருக்கும் எங்களை ஆளும் குலமாயிருக்கும்.

ஐம்பத்தாறாம் பாசுரம். முன்பே வெளி விஷயங்களில் இப்படி மிகவும் ஈடுபட்டுச் சொல்லுவீரே என்று கேட்க எம்பெருமானாரை அடைந்தபின்பு என்னுடைய வாக்கும் மனஸ்ஸும் வேறோரு விஷயத்தை அறியாது என்கிறார்.

கோக்குல மன்னரை மூவெழு கால் ஒரு கூர் மழுவால்
போக்கிய தேவனைப் போற்றும் புனிதன் புவனம் எங்கும்
ஆக்கிய கீர்த்தி இராமாநுசனை அடைந்தபின் என்
வாக்கு உரையாது என் மனம் நினையாது இனி மற்று ஒன்றையே

ராஜகுலத்தில் பரம்பரையாகப் பிறந்த ராஜாக்களை இருபத்தொரு தலைமுறைகள் தனித்துவம் வாய்ந்த கூரிய மழுவாலே அழித்த, பரசுராம அவதாரம் செய்தருளிய, எதிரிகளை அழித்ததால் ஒளியையுடைய ஸர்வேச்வரனை அந்த குணத்தாலே வெல்லப்பட்டுக் கொண்டாடுவார் எம்பெருமானார். தன்னுடைய ஸம்பந்தத்தாலே அசுத்தரையும் சுத்தராக்கவல்ல மிகவும் புனிதரான, லோகமெங்கும் பரவியிருக்கும்படி பண்ணின கீர்த்தியையுடைய எம்பெருமானாரை அடைந்தபிறகு, மேலுள்ள காலமெல்லாம் வேறொரு விஷயத்தை என் வாக்கானது கொண்டாடாது. என்னுடைய மனஸ்ஸானது நினைக்காது.

ஐம்பத்தேழாம் பாசுரம். இனி என் வாக்குரையாது, என் மனம் நினையாது என்று சொல்லலாமா, இது ஸம்ஸாரமாயிற்றே, இங்கே அஜ்ஞானம் வந்தால் என்ன செய்ய முடியும் என்று கேட்க இவ்வுலகில் எம்பெருமானாரை அடைந்த பிறகு விவேகமில்லாமல் வேறொன்றை விரும்பும் பேதைத்தனம் ஒன்றுமறியேன் என்கிறார்.

மற்று ஒரு பேறு மதியாது அரங்கன் மலர் அடிக்கு ஆள்
உற்றவரே தனக்கு உற்றவராய்க் கொள்ளும் உத்தமனை
நல் தவர் போற்றும் இராமாநுசனை இந் நானிலத்தே
பெற்றனன் பெற்றபின் மற்று அறியேன் ஒரு பேதைமையே

வேறு ப்ரயோஜனங்களை ஒரு பொருளாக நினைக்காமல் பெரிய பெருமாளுடைய மிக இனிமையான திருவடிகளுக்கு அடிமையாயிருக்கும் தன்மையே புருஷார்த்தமென்று அதிலே ஊன்றியிருக்குமவர்களையே தமக்கு உறவினராக அங்கீகரிக்கும் உத்தம அதிகாரிகளாய், உயர்ந்த தபஸ்ஸான சரணாகதி தர்மத்திலே நிஷ்டரானவர்கள்  புகழும்படியான எம்பெருமானாரை இந்த உலகத்திலே பெற்றேன். பெற்றபிறகு, இத்தைவிட்டு வேறொரு விஷயத்தில் ஈடுபடுத்தும் அஜ்ஞானத்தைப் பார்த்ததில்லை.

ஐம்பத்தெட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் குத்ருஷ்டி (வேதத்துக்குத் தவறான அர்த்தம் சொல்லும்) மதங்களை ஒழித்ததை நினைத்து மகிழ்கிறார்.

பேதையர் வேதப் பொருள் இது என்று உன்னி பிரமம் நன்று என்று
ஓதி மற்று எல்லா உயிரும் அஃது என்று உயிர்கள் மெய்விட்டு
ஆதிப் பரனோடு ஒன்று ஆம் என்று சொல்லும் அவ்வல்லல் எல்லாம்
வாதில் வென்றான் எம் இராமாநுசன் மெய்ம் மதிக் கடலே

வேதத்தை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்டும் அதன் அர்த்தங்களைச் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளாத அறிவிலிகள் வேதத்தினுடைய அர்த்தம் இதுதான் என்று நிரூபித்து, ப்ரஹ்மம் உயர்ந்ததென்று சொல்லி, ப்ரஹ்மத்தைத் தவிர இருக்கும் மற்ற எல்லா ஜீவாத்மாக்களும் அந்த ப்ரஹ்மமே என்றும், இதற்கு பிறகு மோக்ஷத்தை விளக்கும் இடத்தில், ஜீவாத்மாக்கள் தேஹத்தைவிட்ட பின் காரணபூதனான பரம்பொருளுடன் ஐக்யமாகிவிடும் என்று இப்படிச் சொல்லுகிற அந்த கோஷத்தையெல்லாம் தத்வஜ்ஞானக் கடலாய், நம்முடைய நாதராய் இருக்கிற எம்பெருமானார் லோகரக்ஷணத்துக்காக வாதம் செய்து ஜயித்தருளினார். என்ன ஆச்சர்யம்!

ஐம்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். இவரின் மகிழ்ச்சியைக் கண்ட சிலர் ஆத்மாக்கள் தாங்களே சாஸ்த்ரத்தைக் கொண்டு எம்பெருமான் தான் தலைவன் என்பதை அறிந்து கொண்டிருப்பார்களே என்று சொல்ல, கலியுகத்தில் அஜ்ஞானத்தை எம்பெருமானார் போக்காமல் இருந்திருந்தால் ஒருவரும் ஆத்மாவுக்கு ஈச்வரனே தலைவன் என்று தெரிந்திருக்காது என்கிறார்.

கடல் அளவாய திசை எட்டினுள்ளும் கலி இருளே
மிடை தரு காலத்து இராமாநுசன் மிக்க நான்மறையின்
சுடர் ஒளியால் அவ்விருளைத் துரந்திலனேல் உயிரை
உடையவன் நாரணன் என்று அறிவார் இல்லை உற்று உணர்ந்தே

கடல் அளவுக்கு இருக்கும் எல்லா திக்குக்களிலும் கலியாலே இருக்கும் அஜ்ஞான ரூபத்தில் இருக்கும் தமஸ்ஸே நெருங்கி இருக்கும் காலத்திலே எம்பெருமானார் எல்லா ப்ரமாணங்களிலும் சிறந்ததான நான்கு வேதங்களின் எல்லையில்லாத தேஜஸ்ஸாலே அந்தத் தமஸ்ஸை ஓட்டாமல் இருந்திருந்தால், ஆத்மாவுக்குத் தலைவனானவன், அதுவும் தன்னைத் தவிர எல்லாவற்றையும் தனக்குச் சரீரமாகக் கொண்டிருப்பவன், நாராயணன் என்ற திருநாமத்தால் அழைக்கப்படுபவன் என்று புரிந்து கொண்டு நினைத்துப் பார்ப்பவர் ஆருமில்லை.

அறுபதாம் பாசுரம். எம்பெருமானாரின் பக்தி எப்படி இருக்கும் என்று கேட்க அதை விரிவாக விளக்குகிறார்.

உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானியர் யோகம்தொறும் திருவாய்மொழியின்
மணம் தரும் இன் இசை மன்னும் இடம்தொறும் மா மலராள்
புணர்ந்த பொன் மார்பன் பொருந்தும் பதிதொறும் புக்கு நிற்கும்
குணம் திகழ் கொண்டல் இராமாநுசன் எம் குலக் கொழுந்தே

ஆத்ம குணங்கள் ஒளிவிடும் மேகத்தைப் போன்று எல்லோருக்கும் அருள்புரிபவரும் எங்கள் குலத்துக்குத் தலைவருமான எம்பெருமானார் அறிய வேண்டிய அர்த்தங்களை அறிந்திருக்கும் உண்மை ஞானம் உடையவர்களின் கூட்டங்கள் தோறும், திருவாய்மொழியின் நறுமணம் தரும் உயர்ந்ததான இசை நிரந்தரமாக நடக்கும் ஸ்தலங்கள் எல்லாவற்றிலும், பெரிய பிராட்டியாராலே நித்யவாஸம் பண்ணப்பட்ட திருமார்பை உடையவன் உகந்தருளி வாழும் திருப்பதிகள் தோறும், அவற்றை எல்லாம் அனுபவிக்கும் ஆசையினால் அவ்விடங்களிலெல்லாம் மூழ்கி இருப்பார்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruppAvai – Simple Explanation – thaniyans

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

thiruppAvai

neeLA_thunga

nILA thunga sthanagiri thatIsuptham udhbOdhya krishNam
pArArthyam svam Sruthi Satha Siras sidhdham adhyApayanthI
svOchchishtAyAm sraji nigaLitham yA balAth kruthya bhungthE
gOdhA thasyai nama idham idham bhUya Ev’sthu bhUya

kaNNa (SrI krishNa) sleeps on the bosom of nappinnaippirAtti, who is the incarnation of nILA dhEvi (one of the consorts of emperumAn). Her bosom is like the slope of a mountain. ANdAL has imprisoned that kaNNa with the garland that she had donned earlier. She wakes up kaNNa and informs him about her pArathanthriyam (being totally dependent on emperumAn) which has been clearly shown in vEdhAnthams which are the end portions of vEdhams. Let my salutations to her, who forcefully goes to emperumAn and enjoys him, be there forever.

annavayal pudhuvai ANdAL arangaRkup
pannu thiruppAvaip palpadhiyam – innissiyAl
pAdik koduththAL naRpAmAlai pUmAlai
sUdik koduththALaich chollu

ANdAL nAchchiyAr, who incarnated in SrIvillipuththUr which is surrounded by fields having swans roaming around, mercifully composed the prabandham thiruppAvai with sweet notes and offered it to SrI ranganAtha as a garland of verses. She also submitted garland made of flowers, after donning it herself, first. Sing about that great ANdAL.

sUdik koduththa sudark kodiyE tholpAvai
pAdi aruLa valla pal vaLaiyAy – nAdi nI
vEngadavaRku ennai vidhi enRa immARRam
nAm kadavA vaNNamE nalgu

Oh one who submitted garland of flowers after donning it herself first and who is like a shiny creeper! Oh one who mercifully sang about pAvai nOnbu (a ritual followed by girls) which is being observed for a very long time and who has donned bangles on her divine hand! You had beseeched manmatha (cupid) to make you as a servitor to emperumAn at thiruvEngadam. You should mercifully shower us with your grace so that we do not have to tell him.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/04/thiruppavai-thaniyans-tamil-simple/

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

siRiya thirumadal – 65 – UrAr igazhilum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

UrAr igazhilum UrAdhu ozhiyEn nAn                                       77
vArAr pUm peNNai madal

Word by Word Meanings

UrAr igazhilum – even if all the people abuse (me)
nAn – I
vAr Ar pU peNNai madal UrAdhu ozhiyEn – I will not stop from engaging with long, beautiful madal

vyAkyAnam

UrAr igazhilum – just as vAsavadhaththai was praised by the people, as mentioned in the 68th verse of this prabandham “UrAr igazhndhidappattALE”, the people will praise me too.

UrAdhu ozhiyEn nAn – instead of praising like that, even if they abuse me, I will not stop from engaging with madal.

vArAr pUm peNNai madal – even when they {SrI rAma et al] had great asthrams (weapons) such as brahmAsthram, just like they felt inferior to opponents such as indhrajith, when I am having my asthram madal in my hand, will I let my desire remain unfulfilled?

vArAr pUm peNNai madal – Haven’t you seen the long, beautiful madal in my hand? Haven’t you seen the brahmAsthram in my hand?

There is a thanippAdal (separate verse) at the end of the prabandham, attributed to the great thamizh poet kambar.

kambar’s song

UrAdhu ozhiyEn ulagaRiya oNNudhalIr
sIrAr mulaiththadangaL sEraLavum – pArellAm
anROngi ninRaLandhAn ninRa thirunaRaiyUr
manROnga Urvan madal

Oh those with resplendent foreheads! Until I embrace the emperumAn, who measured the worlds, with my bosom, I will not stop from engaging with madal, for the world to see. I will engage with madal at the junction of the main roads in the divine abode of thirunaRaiyUr, where that emperumAn has taken residence.

This completes the English translation of periyavAchchAn piLLa’s vyAkyAnam, supplemented by the finer details in puththUr’s swAmy’s explanatory notes for thirumangai AzhwAr’s siRiya thirumadal prabandham.

periyapirAtti samEdha periyaperumAL thiruvadigaLE SaraNam
thirumangai AzhwAr thiruvadigaLE SaraNam
periyavAchchAn piLLai thiruvadigaLE SaraNam
jIyar thiruvadigaLE SaraNam

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 41 – 50

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 31 – 40

நாற்பத்தொன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானால் திருத்தப்படாத இந்த உலகம் எம்பெருமானார் அவதாரத்தாலே நன்கு திருத்தப்பட்டது என்கிறார்.

மண்மிசை யோனிகள்தோறும் பிறந்து எங்கள் மாதவனே
கண் உற நிற்கிலும் காணகில்லா உலகோர்கள் எல்லாம்
அண்ணல் இராமாநுசன் வந்து தோன்றிய அப்பொழுதே
நண்ணரும் ஞானம் தலைக்கொண்டு நாரணற்கு ஆயினரே

நமக்கு நாதனான ச்ரிய:பதியே, பூமியிலே மனுஷ்யர், மிருகம் முதலிய பிறவிகளில் அவதரித்து, தன்னை இவர்கள் கண்ணுக்கு விஷயமாக்கிக்கொண்டு நிற்கும்போதும், இவன் நமக்குத் தலைவன் என்று காணமாட்டார்கள் இங்குள்ளவர்கள். அவர்கள் எல்லாரும், அடியார்களின் பேறும் இழவும் தன்னது என்று கருதும் ஸ்வாமியான எம்பெருமானார் வந்து வெளிக் கண்களுக்கு விஷயமான அக்காலத்திலே நம் முயற்சியால் அடைய முடியாததான ஞானமானது மிகவும் ஏற்பட்டு நாராயணன் என்ற திருநாமமுடைய எம்பெருமானுக்குத் தொண்டரானார்கள்.

நாற்பத்திரண்டாம் பாசுரம். உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டிருந்த என்னைத் தம்முடைய பரமக்ருபையாலே வந்து ரக்ஷித்தருளினார் என்று அனுபவித்து மகிழ்கிறார்.

ஆயிழையார் கொங்கை தங்கும் அக்காதல் அளற்று அழுந்தி
மாயும் என் ஆவியை வந்து எடுத்தான் இன்று மா மலராள்
நாயகன் எல்லா உயிர்கட்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும்
தூயவன் தீது இல் இராமாநுசன் தொல் அருள் சுரந்தே

பொருத்தமாகப் புனையப்பட்ட ஆபரணங்களையுடையராய், ஸ்தனத்துக்கு மேலே வேறு எதையும் பார்க்கவேண்டாதபடி அழகாயிருப்பவராய், வாக்கின் சக்திக்கும் மீறீய அதிகமான ஆசை என்னும் சேற்றிலே அழுந்தி நசித்துப்போகிறவனாக இருந்தேன். அப்படிப்பட்ட என் ஆத்மாவை, ச்ரிய:பதியான பெரிய பெருமாளே ஸகல ஆத்மாக்களுக்கும் தலைவன் என்று உபதேசிக்கும் ஞான சுத்தியையுடையவராய், இப்படி உபதேசிக்கும் காலத்தில் புகழ், தனம், பூஜை ஆகியவற்றை விரும்பாமல் செய்யும் எம்பெருமானார் தம்முடைய இயற்கையான க்ருபையைச் சுரந்து, அந்த க்ருபையால் தூண்டப்பட்டவராய் என்னிடத்தில் வந்து இன்று என்னை எடுத்து ரக்ஷித்தார்.

நாற்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். இப்படித் தம்மை எம்பெருமானார் கைக்கொண்டதை நினைத்து வந்த ப்ரீதியாலே இவ்வுலகத்தவரைப் பார்த்து எல்லாரும் எம்பெருமானார் திருநாமத்தைச் சொல்லுங்கள், உங்களுக்கு எல்லா நனமையும் உண்டாகும் என்கிறார்.

சுரக்கும் திருவும் உணர்வும் சொலப்புகில் வாய் அமுதம்
பரக்கும் இரு வினை பற்று அற ஓடும் படியில் உள்ளீர்
உரைக்கின்றனன் உமக்கு யான் அறம் சீறும் உறு கலியைத்
துரக்கும் பெருமை இராமாநுசன் என்று சொல்லுமினே

எம்பெருமானார் அவதாரத்தாலே பாக்யத்தைப் பெற்ற பூமியில் உள்ளவர்களே நான் இந்த விஷயத்தின் பெருமை அறியாமல் இருக்கும் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். தர்மத்தைக் கண்டால் சீறும், தானே ப்ரபலமாய் இருக்கும் கலியை ஓட்டிவிடும் ப்ரபாவத்தையுடையரான எம்பெருமானாருடைய திருநாமத்தைச் சொல்லுங்கள். பக்தியாகிற செல்வமும், ஞானமும் மேன்மேலும் வளரும். சொல்லத்தொடங்கும்போதே வாக்கிலே அமுதம் சுரக்கும். பெரிய பாபங்களும் முழுவதுமாக விட்டோடும்.

நாற்பத்துநான்காம் பாசுரம். இப்படி எம்பெருமானார் பெருமையை உபதேசித்த பின்பும் ஒருவரும் எம்பெருமானார் விஷயத்தில் ஈடுபடாததைப் பார்த்து அவர்களுடைய தன்மையை நினைத்து வருந்துகிறார்.

சொல் ஆர் தமிழ் ஒரு மூன்றும் சுருதிகள் நான்கும் எல்லை
இல்லா அறநெறி யாவும் தெரிந்தவன் எண் அரும் சீர்
நல்லார் பரவும் இராமாநுசன் திருநாமம் நம்பி
கல்லார் அகல் இடத்தோர் எது பேறு என்று காமிப்பரே

பெரிய பூமியில் உள்ளவர்கள் புருஷார்த்தம் (குறிக்கோள்) எது என்று ஆசைப்படுவார்கள். சொல் வளத்தைக் கொண்டதாய் தனித்துவம் வாய்ந்ததாய் இயல் இசை நாடகம் என்று மூன்று வகையாக இருக்கும் தமிழும், ரிக் யஜுர் ஸாம அதர்வணம் என்னும் நான்கு வேதங்களும் கணக்கிலடங்காத தர்ம மார்க்கங்கள் எல்லாமும் அலகலகாக ஆராய்ந்திருப்பவராய், நினைக்கப் பார்த்தால் நினைத்து முடிக்க முடியாததான கல்யாண குணங்களையுடையவராய், நல்லவர்களான ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் ஆனந்தத்துடன் கொண்டாடும்படியிருக்கும் எம்பெருமானாருடைய திருநாமத்தை, நான் சொன்ன வார்த்தையை நம்பி, தெரிந்து கொண்டு சொல்லாமல் இருக்கிறார்கள். ஐயோ! இவர்கள் ஏன் இப்படி இருக்கிறார்கள்?

நாற்பத்தைந்தாம் பாசுரம். இப்படி அவர்களைப்போலே விமுகராய் இருந்த தம்மை எம்பெருமானார் நிர்ஹேதுகமாக ரக்ஷித்த விஷயத்தை நினைத்து தேவரீர் செய்த நன்மையை என் வாக்கால் சொல்லி முடிக்க முடியாது என்கிறார்.

பேறு ஒன்று மற்று இல்லை நின் சரண் அன்றி அப்பேறு அளித்தற்கு
ஆறு ஒன்றும் இல்லை மற்று அச்சரண் அன்றி என்று இப்பொருளைத்
தேறும் அவர்க்கும் எனக்கும் உனைத் தந்த செம்மை சொல்லால்
கூறும் பரம் அன்று இராமாநுச மெய்ம்மை கூறிடிலே

உடையவரே! தேவரீர் திருவடிகளைத்தவிர வேறு ப்ராப்யம் (குறிக்கோள்) ஒன்றுமில்லை. அதைத் தருகைக்கு அத்திருவடிகளைத்தவிர வேறு உபாயம் (வழி) ஒன்றும் இல்லை. இந்த இரண்டு விஷயங்களையும் ஆழ்ந்த ஞானத்தாலே நம்பியிருப்பவர்களுக்கும் அந்த நம்பிக்கை இல்லாத எனக்கும் வித்தியாசம் பார்க்காமல் எனக்கு தேவரீரைத் தந்தருளிய இந்த நேர்மையை உண்மையாகச் சொல்லப் பார்த்தால் வாக்கின் சக்திக்கு உட்பட்டதன்று.

நாற்பத்தாறாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் செய்தருளின உபகாரத்தை நினைத்துப் பார்த்து அதக்குத் தோற்றுத் திருவடிகளிலே வணங்குகிறார்.

கூறும் சமயங்கள் ஆறும் குலைய குவலயத்தே
மாறன் பணித்த மறை உணர்ந்தோனை மதியிலியேன்
தேறும்படி என் மனம் புகுந்தானை திசை அனைத்தும்
ஏறும் குணனை இராமாநுசனை இறைஞ்சினமே

வார்த்தை ஜாலமாய் மட்டும் இருக்கிற பாஹ்ய (வேதத்தை ஒத்துக்கொள்ளாத) ஆறு ஸமயங்களும் சிதிலமாய்ப்போம்படியாக இந்த தேசத்திலே ஆழ்வாரருளிச்செய்த த்ராவிடவேதமான திருவாய்மொழியை நன்றாக உணர்ந்தவர் எம்பெருமானார். ஞானமில்லாத நான் கீழ்ப்பாசுரத்தில் சொன்னபடி அவரே ப்ராப்யம் (குறிக்கோள்) மற்றும் ப்ராபகம் (வழி) என்று நம்பியிருக்கும்படி என்னுடைய ஹ்ருதயத்திலே வந்து புகுந்தருளினார் எம்பெருமானார். இவற்றாலே எல்லா திசைகளிலும் ப்ரஸித்தமான கல்யாண குணங்களையுடையரான அவரை நாம் வணங்கினோம்.

நாற்பத்தேழாம் பாசுரம். எல்லோருக்கும் பகவானிடத்தில் ருசியை உண்டாக்கும் எம்பெருமானார் தம்மளவில் செய்த நன்மையை நினைத்துப்பார்த்து, இப்படிப்பட்ட எனக்கு ஒப்பாக ஒருவரும் இல்லை என்கிறார்.

இறைஞ்சப் படும் பரன் ஈசன் அரங்கன் என்று இவ்வுலகத்து
அறம் செப்பும் அண்ணல் இராமாநுசன் என் அருவினையின்
திறம் செற்று இரவும் பகலும் விடாது என்தன் சிந்தையுள்ளே
நிறைந்து ஒப்பு அற இருந்தான் எனக்கு ஆரும் நிகர் இல்லையே

எல்லோருக்கும் புகலிடமாய் வேதாந்தத்தில் ப்ரஸித்தனான பரம்பொருள் தான் ஈச்வரன் என்பது தெரியும்படி வந்து கோயிலிலே சயனித்திருக்கும் பெரிய பெருமாளென்று இந்த அதர்மம் நடக்கும் லோகத்திலே உண்மையான தர்மத்தை அருளிச்செய்பவராய் அடியார்களுடைய இழவு பேறுகள் தம்மதாம்படியான ஸம்பந்தத்தையுடையவர் எம்பெருமானார். அவர் என்னுடைய அனுபவத்தாலும் ப்ராயச்சித்தத்தாலும் போக்குவதற்கரிய வினைக்கூட்டத்தை அழித்து, இரவும் பகுலும் இடைவிடாதே என்னுடைய ஹ்ருதயத்துள்ளே பூர்ணராய்க் கொண்டு, இங்கே இருக்கும் இருப்புக்கு ஒப்பாக வேறில்லை என்னும்படி எழுந்தருளியிருந்தார். இப்படிப்பட்ட பாக்யத்தைப் பெற்ற எனக்கு ஒருவரும் ஸமமில்லை.

நாற்பத்தெட்டாம் பாசுரம். இவர் சொன்னதைக் கேட்ட எம்பெருமானார் நீர் நம்மை விட்டாலும் நாம் உம்மை விட்டாலும் உமக்கு இந்த இன்பம் நிலைநிற்காதே என்று சொல்ல, அதற்கு என் தாழ்ச்சிக்கு தேவரீர் க்ருபையும் தேவரீர் க்ருபைக்கு என் தாழ்ச்சியும் தவிர வேறு புகல் இல்லாமல் இருக்க, வீணாக நாம் இனிப் பிரிவதற்கு என்ன காரணம் உள்ளது என்கிறார்.

நிகர் இன்றி நின்ற என் நீசதைக்கு நின் அருளின்கண் அன்றி
புகல் ஒன்றும் இல்லை அருட்கும் அஃதே புகல் புன்மையிலோர்
பகரும் பெருமை இராமாநுச இனி நாம் பழுதே
அகலும் பொருள் என் பயன் இருவோமுக்கும் ஆன பின்னே

ஒப்பில்லாமல் இருக்கும் என்னுடைய தாழ்ச்சிக்கு அந்த தாழ்ச்சியையே காரணமாகக் கொண்டு என்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் தேவரீருடைய க்ருபையைத் தவிர ஒதுங்க வேறு நிழலில்லை. அந்த க்ருபைக்கும் மிகவும் தாழ்ந்தவர்களே சிறந்த பாத்ரம். ஆகையால் என்னுடைய தாழ்ச்சியைத் தவிர வேறு புகல் இல்லை. தோஷமே இல்லாதவர்கள் பேச்சுக்கு விஷயமான பெருமையையுடைய உடையவரே, நம் இருவருக்கும் இதுவே ப்ரயோஜனமானபின்பு, நாம் இனி வீணாக அகலுகைக்கு என்ன காரணம் உள்ளது?

நாற்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் அவதரித்த பிறகு லோகத்துக்குண்டான ஸம்ருத்தியை நினைத்துப்பார்த்து மகிழ்கிறார்.

ஆனது செம்மை அறநெறி பொய்ம்மை அறு சமயம்
போனது பொன்றி இறந்தது வெம் கலி பூங்கமலத்
தேன் நதி பாய் வயல் தென் அரங்கன் கழல் சென்னி வைத்துத்
தான் அதில் மன்னும் இராமாநுசன் இத்தலத்து உதித்தே

அழகிய தாமரைப்பூக்களில் உண்டான தேனாகிற ஆறு விளைநீராகப் பாயும் வயல்களையுடைத்தாய் அழகிய கோயிலிலே சயனித்திருக்கிற பெரிய பெருமாளுடைய திருவடிகளை தலையிலே தாங்கிக்கொண்டு, தாம் அதிலே எப்பொழும் கூடியிருந்து அனுபவிக்கிறார் எம்பெருமானார். அவர் இந்த ஸ்தலத்திலே அவதரித்து வைதிகமாகையாலே செம்மையாக இருக்கும் தர்ம மார்க்கம் முன்பு அழிந்து கிடந்தது, இப்பொழுது மீண்டும் உண்டானது. வேதத்தை ஒத்துக்கொள்ளாததால் பொய்யான ஆறு ஸமயங்களும் முடிந்தன. க்ரூரமான கலியுகமானது “கலியும் கெடும்” என்கிறபடியே அழிந்தது.

ஐம்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் திருவடிகளில் தனக்கு இருக்கும் பேரன்பை நினைத்துப்பார்த்து மிகவும் மகிழ்கிறார்.

உதிப்பன உத்தமர் சிந்தையுள் ஒன்னலர் நெஞ்சம் அஞ்சிக்
கொதித்திட மாறி நடப்பன கொள்ளை வன் குற்றம் எல்லாம்
பதித்த என் புன் கவிப் பா இனம் பூண்டன பாவு தொல் சீர்
எதித் தலை நாதன் இராமாநுசன் தன் இணை அடியே

எல்லா திசைகளிலும் பரவியிருப்பதாய் இயற்கையானதாகையாலே பழையதான கல்யாண குணங்களையுடையவராய் யதிகளுக்குத் தலைவராய் நாதபூதராயிருக்கும் எம்பெருமானாருடைய சேர்த்தியழகையுடைய திருவடிகளானவை உயர்ந்த அதிகாரிகளுடைய திருவுள்ளங்களிலே ப்ரகாசிக்கும் தன்மையைக் கொண்டன. பாஹ்ய (வேதத்தை ஒத்துக்கொள்ளாதவர்கள்) மற்றும் குத்ருஷ்டி (வேதத்துக்குத் தவறான அர்த்தம் சொல்லுபவர்கள்) ஆகியோருடைய ஹ்ருதயமானது அஞ்சி அந்த பயாக்னியாலே தவிக்கும்படி மாறி மாறி நடக்கும் தன்மையையுடையன. ஸம்ருத்தமாய் ப்ரபலமாயிருந்துள்ள தோஷங்களெல்லாம் சேர அழுத்திவைக்கப்பட்ட என்னுடிய தாழ்ந்த கவிகளாகிற பாசுரக்கூட்டங்களை அணிந்து கொண்டன.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruppAvai – Simple Explanation

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

mudhalAyiram

ANdAl_srIvilliputhur_pinterest.com_sreedevi_balaji

SrI maNavALa mAmunigaL reveals very beautifully, the greatness of ANdAL in the 22nd pAsuram of upadhEsa raththinamAlai:

inRO thiruvAdippUram emakkAga
anRO ingu ANdAL avadhariththALkunRAdha
vAzhvAna vaigundha vAn bOgam thannai igazhndhu
AzhwAr thirumagaLArAy

Is today thiruvAdippUram (the star pUram in the month of Adi)? Just as a mother will jump into a well to save her child (which had fallen into that well), SrI bhUmippirAtti, leaving aside the unlimited joyful experience in SrIvaikuNtam, incarnated as ANdAL, the divine daughter of periyAzhwAr, in order to uplift me, on this day. She incarnated in this world only to show in action the words of SrI varAhap perumAn to bhUmip pirAtti “By praising me through their words, meditating on me through their mind and worshipping me through flowers, jIvAthmAs (sentient entities) can easily attain me”. What amazement! What a grace!

ANdAL considered herself as a cow-herd girl, SrIvillipuththUr as SrI gOkulam, her friends as cow-herd girls, the emperumAn who is residing in vadaperungOyil (in SrIvillipuththUr) as kaNNa (krishNa), and the temple itself as the divine residence of nandhagOpar (father of krishNa). Through her great mercy, she revealed through simple-to-understand thamizh pAsurams called thiruppAvai that emperumAn is the means to attain him and that carrying out kainkaryam (service) to him purely for his happiness, after attaining him through his devotees, with the recommendatory role played by nappinnaip pirAtti, is the svarUpam (basic nature) for every AthmA.

thiruppAvai is celebrated as the root for all the vEdhas.  In other words, we can see the essence of vEdhas in thiruppAvai. An important revelation in vEdhas is that one can attain the divine feet of emperumAn with the help of those who are experts in vEdhas. In the same way, carrying out service to emperumAn along with his other devotees, for his happiness alone, is considered to be important. We can enjoy this aspect in thiruppAvai. emperumAnAr (bhagavadh SrI rAmAnuja) was called as thiruppAvai jIyar because of his involvement with the prabandham thiruppAvai. Another unique greatness for this prabandham is that there is no other prabandham in this world which is recited by everyone, from children to elders, with great happiness.

The simple translation for this prabandham is being written with the help of pUrvAchAryas’ (preceptors’) commentaries.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/04/thiruppavai-tamil-simple/

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

siRiya thirumadal – 64 – OrAnai kombu

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

OrAnai kombosiththu OrAnai kOL viduththa                       75
sIrAnai sengaN nediyAnaith thEn thuzhAyth
thArAnai thAmaraipOl kaNNAnai eNNarum sIrp                      76
pErAyiramum pidhaRRip perum theruvE

Word by Word Meanings

Or Anai kombu osiththu Or Anai kOL viduththa sIrAnai – having attained the greatness of being partial by breaking the tusk of one elephant, kuvalayApIdam and removing the suffering of another elephant gajEndhran
sem kaN nediyAnai – having reddish eyes and being unreachable for me
thEn thuzhAy – (being separated from me) thuLasi with honey dripping from it
thArAnai – donning the garland
eN aru sIr pEr Ayiramum pidhaRRi – incoherenty reciting a (new) sahasranAma which reflects his innumerable (curel) qualities
peru theruvE – through the main street

vyAkyAnam

Will I stop with destroying his greatness in archAvathAram (emperumAn in idol form) alone? She says that she will also destroy his great qualities in his incarnations.

Or Anai kombu osiththu Or Anai kOL viduththa sIrAnai – while both are elephants, have you seen the partiality that he has shown in killing kuvalayApIdam and protecting gajEndhran? From this itself, you could see that he has nectar in one eye and poison in the other.

sIrAnai – he is similar to a sweet which is full of jaggery on the outer side and plain [tasteless] puffed rice on the inner. I will announce to the world that outwardly he would appear that he is protecting everyone but in reality he has inferior qualities.

sengaN nediyAnai – what is the purpose in having lotus-like eyes which manifest his motherly forbearance? He is unreachable for me. He is like a cup of cool water with sweet fragrances added, but kept at a place unreachable for me.

thEn thuzhAyththArAnai – It appears that the garland which is decorating him will drip with honey only when he separates from those who are dear to him. Though he is decked with honey dripping thuLasi garland, he is one who is thArAn i.e. does not give that.

thAmarai pOl kaNNAnai – he displays new eyes everyday after separating from me.

eNNarum Sir pErAyiramum pidhaRRi – he has a sahasranAmam (thousand divine names) to reflect his auspicious qualities. I will recite another sahasranAmam which will reflect his cruel qualities.

When told to recite the sahasranAmam which she was intending to recite, she says “Will I recite that from a corner which will be heard by just a few people?” What will you do then?

perum theruvE – I will recite it in the middle of the street, that too in the main street.

In the next article, we will discuss the next part of this prabandham.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org