Category Archives: rAmAnusa nURRanthAdhi

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 81 to 90

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Eighty first pAsuram. He submits to emperumAnAr himself as to how he had been corrected by emperumAnAr and says that there is nothing which is equal to his grace.

sOrvu inRi undhan thuNai adikkIzhth thoNdupattavar pAl
sArvu inRi ninRa enakku arangan seyya thAL iNaigaL
pErvu inRi inRu peRuththum irAmAnusa ini un
sIr onRiya karuNaikku illai mARu therivuRilE

I was not attached to those who were servitors to your complementing divine feet, and who were not engaging their minds in other matters. Oh rAmAnuja who gave me today the reddish divine feet of periya perumAL which complement each other and which are in total contrast in colour to his divine black form! After this has happened, if one were to analyse, there is nothing which can equal your honourable mercy.

Eighty second pAsuram. amudhanAr says joyously that rAmAnuja, who instructed him such that he became attached to the divine feet of periya perumAL, is a pious person.

therivu uRRa gyAnam seRiyap peRAdhu vem thI vinaiyAl
uru aRRa gyAnaththu uzhalginRa ennai oru pozhudhil
poru aRRa kELviyanAkki ninRAn enna puNNIyanO
therivu uRRa kIrththi irAmAnusan ennum sIr mugilE

I was without clear knowledge which was engaged with matters relating to sath (that which is truthful) and asath (that which is false). Due to cruel karma (past deeds) I was roaming around without being anchored in anything, without any useful knowledge. rAmAnuja, who has well-known fame  and magnanimity like rain bearing clouds, made me as a person with unparalleled knowledge, in a moment. What a pious person is he!

Eighty third pAsuram. emperumAnAr asked him “Isn’t the act of surrendering common to all?” amudhanAr says that he is not in the gathering of those who had surrendered to emperumAn and who reach SrIvaikuNtam but that he attains the liberation of attaining emperumAnAr’s divine feet with his magnanimity.

sIr koNdu pEr aRam seydhu nal vIdu seRidhu ennum
pAr koNda mEnmaiyar kUttan allEn un padhayugamAm
Er koNda vIttai eLidhinil eydhuvan unnudaiya
kAr koNda vaNmai irAmAnusa idhu kaNdu koLLE

Oh rAmAnuja! I am not in the gathering of those who have carried out the supreme righteousness of surrendering to emperumAn and have spread all over the world, who have control over their internal and external senses, who have the qualities of not doing anything on their own [to attain the highest benefit] and not having any other refuge,  and who will reach mOksham (SrIvaikuNtam) which is the most distinguished benefit for those who have surrendered. I will easily attain the most eminent mOksham of your two divine feet. The reason for that is the quality of magnanimity which you possess and which is like the rain bearing cloud. You could see this yourself.

Eighty fourth pAsuram. He says that while there are still benefits that he has to attain in future, there is no limit to the benefits that he has already attained.

kaNdu koNdEn em irAmAnusan thannai kANdalumE
thoNdu koNdEn avan thoNdar pon thALil en thollai vem nOy
viNdu koNdEn avan sIr veLLa vAriyai vAy maduththu inRu
uNdu koNdEn innam uRRana Odhil ulappu illaiyE

I saw my lord, emperumAnAr, who came to protect me, as he is. Having seen him, I became a servitor to the beautiful divine feet of those who live exclusively for him. I removed my most cruel karmas (past deeds) which have been with me since time immemorial. I enjoyed with totality, the ocean of his auspicious qualities. There is no end to the benefits which I have received from him.

Eighty fifth pAsuram. “You have said that you have seen emperumAnAr as he is. You also have said that you are a servitor at the beautiful feet of his followers. In which among these two are you more involved with?” He says that there is no refuge for his AthmA other than the divine feet of those who exist exclusively for emperumAnAr.

Odhiya vEdhaththin utporuLAy adhan uchchi mikka
sOdhiyai nAdhan ena aRiyAdhu uzhalginRa thoNdar
pEdhaimai thIrththa irAmAnusanaith thozhum periyOr
pAdham allAl endhan Aruyirkku yAdhu onRum paRRillaiyE

There are people who do not know that emperumAn is the lord who is the inner meaning of the vEdhas (sacred texts) that they have learnt or that he is infinitely radiant as mentioned in vEdhAnthams (the end parts of vEdhas). emperumAnAr removed the ignorance of such people who were roaming around, carrying out servitude in other worldly matters. There is no refuge for my AthmA other than the divine feet of those who have the great identification of worshipping the divine feet of such emperumAnAr.

Eighty sixth pAsuram. Reminiscing that he was affectionate towards those who were involved with worldly pursuits, he says that henceforth he will not do that and that those who meditate on emperumAnAr are fit to rule over him.

paRRA manisaraip paRRI appaRRu vidAdhavarE
uRRAr ena uzhanRu Odi naiyEN ini oLLiya nUl
kaRRAr paravum irAmAnasanaik karudhum uLLam
peRRAr yavar avar emmai ninRu ALum periyavarE

Attaining lowly people who had no respect, not ridding of that attachment, thinking that they are my relatives, I went running behind them trying to please them and was broken hearted in their matters. I will not yield to such people any more. emperumAnAr is considered by those who are learned in SAsthras as the benefit of their learning and is affectionately praised by them. Those who have minds which have the occupation of thinking constantly of that emperumAnAr are the great ones who are fit to rule over me for ever, irrespective of their clan of birth or their heredity.

Eighty seventh pAsuram. When reminded that this is the time of kali and that it would shake his firmness, he says that kali would attack only those who are not engaged with the knowledge provided by emperumAnAr.

periyavar pEsilum pEdhaiyar pEsilum than guNangatku
uriya sol enRum udaiyavan enRu enRu uNarvil mikkOr
theriyum vaN kIrththi irAmAnusan maRai thErndhu ulagil
puriyum nal gyAnam porundhAdhavaraip porum kaliyE

rAmAnuja cannot be spoken of by those who are complete in their knowledge and ability (since they cannot speak completely) and he cannot be spoken of by those who have no knowledge at all, being the boundary for ignorance and incapability (since they cannot step back from speaking about him). emperumAnAr has the fame of being praised by great wise men as one who could speak words which are apt for his svarUpa (basic nature), rUpa (form) and guNa (auspicious qualities). kali will torture only those in the world  who are not part of the people who were instructed by rAmAnuja of the great knowledge which he had culled from vEdhas.

Eighty eighth pAsuram. He says that he will praise the way emperumAnAr, who is like a lion, incarnated in this world to destroy the kudhrushtis (those who interpret vEdhas wrongly) who are like tigers.

kali mikka sennel kazhanik kuRaiyal kalaip perumAn
oli mikka pAdalai uNdu than uLLam thadiththu adhanAl
vali mikka sIyam irAmAnusan maRai vAdhiyarAm
puli mikkadhu enRu ip puvanaththil vandhamai pORRuvanE

thirumangai AzhwAr is the head of thirukkiRaiyalUr which has fields in which abundant reddish paddy is cultivated with the tumultuous noise of agricultural work and has the greatness of composing divine prabandhams (hymns) which reflect the meanings of SAsthras. emperumAnAr is the powerful lion who enjoyed that thirumangai AzhwAr’s thirumozhi (divine verses) with musical notes and had his divine mind puffed up [in pride]. I will praise the way he incarnated on this earth to punish the multitudinous kudhrushtis who are like tigers and who gave wrongful interpretation of vEdhas thus destroying the world.

Eighty ninth pAsuram. He said that he will praise [emperumAnAr], in the previous pAsuram. He submits to emperumAnAr about his fear with regard to praising him.

pORRu arum seelaththu irAmAnusa nin pugazh therindhu
sARRuvanEl adhu thAzhvu adhu thIril un sIr thannakku Or
ERRam enRE koNdu irukkilum en manam Eththi anRi
ARRagillAdhu idhaRken ninaivAy enRittanjuvanE

Oh rAmAnuja who has great qualities which cannot be praised completely! If I attempt to speak about your auspicious qualities after comprehending them, it will end up only as an ignominy for you. Even though I know that your qualities will have only greatness if I desist from speaking about them, my mind cannot sustain itself without praising your divine qualities. I am fearful of how you are considering this.

Ninetieth pAsuram. In order to get rid of his fear, rAmAnuja looked at him with merficul eyes. Getting rid of his fear thus, he feels sorry that those who have good knowledge are not uplifting themselves by praising rAmAnuja through one of their three faculties of mind, speech and body and are caught in the sorrowful cycle of births.

ninaiyAr piRaviyai nIkkum pirAnai innIL nilaththE
enai ALavandha irAmAnusanai irungavigaL
punaiyAr punaiyum periyavar thALgaLil pUndhodaiyal
vanaiyAr piRappil varundhuvar mAndhar maruL surandhE

There is none who can think of rAmAnuja who can remove the cycle of births of those who think of him. There is none who can string a poem on the great qualities of that rAmAnuja who came looking out for me to the place where I was when the expansive earth was there for him. Even if there is none who strings such a garland of verses, there is none who submits garlands at the divine feet of those great people who string garlands of verses on the qualities of rAmAnuja. Those who are born as humans and who are capable of doing these, are immersed in the cycle of births due to their ignorance.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

iramAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 71 to 80

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Seventy first pAsuram. emperumAnAr too accepted his request and looked at him with his distinguished glance, thus enlarging amudhanAr’s knowledge so that he will engage with him firmly. amudhanAr feels contented, looking at his great fortune.

sArndhadhu en sindhai un thALiNaikkIzh anbu thAn migavum
kUrndhadhu aththAmaraith thALgaLukku un than guNangalukkE
thIrndhadhu en seygai mun seyvinai nI seyvinai adhanAl
pErndhadhu vaNmai irAmAnusa em perum thagaiyE

Oh rAmAnuja who has the quality of magnanimity due to which you accepted me under you and had greatness! My wavering mind fitted well with your divine feet which complement each other. Affection also increased without any limit for those very sweet lotus-like divine feet. My activities too became totally devoted to your divine qualities. All my past sinful deeds were destroyed by your activity of showering grace on me.

Seventy second pAsuram. amudhanAr becomes joyous thinking of another great benefit which rAmAnuja rendered to him.

kaiththanan thIya samayak kalagarai kAsinikkE
uyththanan thUya maRai neRi thannai enRu unni uLLam
neyththa anbOdu irundhu Eththum niRai pugazhOrudanE
vaiththanan ennai irAmAnusan mikka vaNmai seydhE

Displaying his quality of magnanimity, rAmAnuja destroyed those who were creating trouble and who were anchored in other philosophies [which did not accept vEdhas]. He established the sacred path of vEdhas on this earth. Reminiscing this, with affection in his heart, he mercifully placed me in the group of those who have completeness in their qualities and who praise him with affection. How amazing is this!

Seventy third pAsuram. When told that he could sustain himself with the knowledge and affection bestowed on him by rAmAnuja, amudhanAr responds saying that he cannot sustain himself by any means other than by constantly thinking of rAmAnuja.

vaNmaiyinAlum than mAdhagavAlum madhi puraiyum
thaNmaiyinAlum ith thAraNiyOrgatkuth thAn saraNAy
uNmai nal gyAnam uraiththa irAmAnusanai unnum
thiNmai allAl enakku illai maRRu Or nilai thErndhidilE

rAmAnuja has the magananimity of instructing everyone without considering that the meanings are great [and the people are lowly]. He has mercy which will not tolerate the sufferings of others. He has the coolness of moon in removing sorrows and giving happiness. He imparts great and eminent knowledge to the people in the world who do not even know that they do not have knowledge [about emperumAn], thus protecting them. I do not have anything to sustain myself with other than the strength of considering him as the protector.

Seventy fourth pAsuram. amudhanAr feels happy thinking of the ease with which emperumAnAr achieved compared to emperumAn himself in the matter of winning against other philosophies.

thErAr maRaiyin thiRam enRu mAyavan thIyavaraik
kUr Azhi koNdu kuRaippadhu koNdal anaiya vaNmai
Er Ar guNaththu em irAmAnusan avvezhil maRaiyil
sErAdhavaraich chidhaippadhu appOdhu oru sindhai seydhE

vEdhams exist forever and have not been composed by any person. emperumAn who has amazing knowledge and power, destroys those who cross his order and who have bad conduct in not following the tenets of vEdhams, through his sharp, divine disc. emperumAnAr who is magnanimous like a cloud which precipitates rain for everyone, who has many auspicious qualities and who is our leader, wins over those who do not believe in vEdhams or who interpret vEdhams incorrectly through plans which come to him at each moment.

Seventy fifth pAsuram. Assuming that emperumAnAr says that amudhanAr will engage with his qualities only until the moment that he sees emperumAn’s greatness, amudhanAr says that even if emperumAn comes in person manifesting his beauty and affirms to him that he will not give him up ever, only emperumAnAr’s auspicious qualities will engage him.

seyththalaich changam sezhu muththam Inum thiru arangar
kaiththalaththu Azhiyum sangamum Endhi nam kaN mugappE
moyththu alaiththu unnai vidEn enRu irukkilum nin pugazhE
moyththu alaikkum vandhu irAmAnusa ennai muRRum ninRE

SrIrangam has fields in which conches will yield beautiful pearls. Even if periya perumAL who resides permanently in Srirangam, comes in front of me holding the divine disc and divine conch in his divine hands, manifesting his divine beauty etc, unsettles my mind which is totally devoted to you and tells me “I will never leave you”, your auspicious qualities will surround me on all sides and pull me towards them, showing their eminence.

Seventy sixth pAsuram. Pleased after hearing this from amudhanAr, emperumAnAr mercifully thinks as to what he could do for him. amudhanAr reveals his desire firmly.

ninRa vaN kIrththiyum nIL punalum niRai vEngadap poR
kunRamum vaigundha nAdum kulaviya pARkadalum
un thanakku eththanai inbam tharum un iNai malarththAL
en thanakkum adhu irAmAnusa ivai Indhu aruLE

thiruvEngadam which also has the divine name of thirumalai, has beautiful, fully established fame, flowing, long water bodies and is much desired; SrIvaikuNtam is a beautiful divine place; thiruppARkadal is praised by the knowledgeable persons as the abode for emperumAn to take rest while thinking of ways to protect followers. Whatever happiness these three divine places give you, I get the same happiness from your divine pair of lotus-like feet which are sweet and complement each other. Hence you must mercifully give these to me.

Seventy seventh pAsuram. amudhanAr feels contented after rAmAnuja gave him his divine feet just as he had desired and asks him as to what else he is mercifully going to do for him.

Indhanan IyAdha innaruL eNNil maRaik kuRumbaip
pAyndhanan am maRaip pal poruLAl ippadi anaiththum
Eyndhanan kIrththiyinAl en vinaigaLai vEr paRiyak
kAyndhanan vaNmai irAmAnusarkku en karuththu iniyE

emperumAnAr has bestowed on me the most distinguished grace which he had not given to anyone else. He drove away the kudhrushtis who were wrongly interpreting the many vEdhas, with meanings mentioned in those vEdhams themselves. Through his fame he had pervaded the entire world. He removed my previous sinful deeds with their scent. What is he thinking to do for me further, in the divine mind of that magnanimous rAmAnuja?

Seventy eighth pAsuram. amudhanAr speaks about the troubles taken by rAmAnuja to correct him and says that after rAmAnuja has corrected him, his heart will not consider wrongful activities.

karuththil pugundhu uLLil kaLLam kazhaRRi karudhariya
varuththaththinAl miga vanjiththu nI indha maNNagaththE
thiruththith thirumagaL kELvanaukku Akkiyapin en nenjil
poruththappadAdhu em irAmAnusa! maRROr poypporulE

Deciding that I cannot be corrected from outside, you undertook troubles which cannot be even thought of, deceived me well since I would have stopped you had I known what you were intending to do and entered my mind. You corrected the fault of AthmApahAram (thinking that AthmA is independent) which I was nursing in my mind. You made me to be a servitor to the consort of SrI mahAlakshmi, by correcting me, just as converting an arid land into an arable land. After you have done all these, no wrong meanings (wrongful activities) which are inimical to my heart, will fit there.

Seventy ninth pAsuram. amudhanAr feels sorry for samsAris (those who reside in the materialistic world) who, though having desire in being uplifted, are lying in a pitiable condition, having lost the hard-to-get knowledge.

poyyaich churakkum poruLaith thurandhu indhap pUdhalaththE
meyyaip purakkum irAmAnusan niRka vERu nammai
uyyak koLLa valla dheyvam ingu yAdhu enRu ularndhu avamE
aiyyap padA niRpar vaiyyaththuLLOr nalla aRivu izhandhE

rAmAnuja, who is protecting the truthful philosophy in this world, drove away the bAhya and kudhrushti philosophies which continued to spread wrong knowledge about AthmA and was waiting to see if anyone would come with desire in knowing about truthful philosophy. Instead of accepting him as one among them, people of this world are searching for a deity who will uplift them, with their bodies drying up due to worries in their minds. Alas! How they are suffering!

Eightieth pAsuram. When rAmAnuja asked him to forget about the others and reveal what his belief is, amudhanAr says that he will continue to serve those who are affectionate towards the people who are involved with matters related to rAmAnuja.

nallAr paravum irAmAnusan thirunAmam namba
vallAr thiRaththai maRavAdhavargaL yavar avarkkE
ellA idaththilum enRum eppOdhilum eththozhumbum
sollAl manaththAl karumaththinAl seyvan sOrvu inRiyE

rAmAnuja is such that all the great people will celebrate him with great joy, from wherever they are staying. I will carry out kainkaryam through my mind, speech and body, without separating from them ever, in all places, at all times and in all states, to those who constantly think of those who believe that rAmAnuja’s divine names are their refuge.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 61 to 70

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Sixty first pAsuram. When queried about the greatness of emperumAnAr’s qualitites, amudhanAr mercifully describes them.

kozhundhu vittu Odip padarum vem kOL vinaiyAl nirayaththu
azhundhiyittEnai vandhu AtkoNda pinnum aru munivar
thozum thavaththOn em irAmAnusan thol pugazh sudar mikku
ezhundhadhu aththAl nal adhisayam kaNdadhu irunilamE

There are sages who keep constantly thinking about emperumAn and who are difficult to attain, even for emperumAn. rAmAnuja, our swAmy, has the greatness of such sages bowing at his divine feet, and he has carried out the penance of surrendering to emperumAn. I am immersed in the hell of samsAram with the unlimited sorrow of cruel sins. rAmAnuja’s auspicious qualities grew in splendour, spreading rapidly [to various places] even after accepting me and are looking for more people to be uplifted. Looking at that, this expansive earth was amazed.

Sixty second pAsuram. He mercifully reveals the contentment that he had after his link with his sins was removed.

irundhEn iruvinaip pAsam kazhaRRi inRu yAn iRaiyum
varundhEn ini em irAmAnusan mannu mA malarththAL
porundhA nilai udaip punmaiyinOrkku onRum nanmai seyyAp
perum dhEvaraip paravum periyOr tham kazhal pidiththE

There are great people [such as kUraththAzhwAn] who do not carry out any benefit to the lowly people who do not attain the lotus-like divine feet of  emperumAnAr which match each other and which are most sacred. These great people praise periya perumAL. I attained the divine feet of such great people today and got relieved from the twin binding of puNya (virtuous deeds) and pApa (viceful deeds). I became contented after this and I will not feel sorrowful ever.

Sixty third pAsuram. amudhanAr requests emperumAnAr to grant him the desire which is the prerquisite to carry out kainkaryam (servitude) to his divine feet, now that he has got rid of the unwanted entities (virtuous and viceful deeds).

pidiyaith thodarum kaLiRenna yAn un piRangiya sIr
adiyaith thodarumpadi nalga vENdum aRu samayach
chediyaith thodarum maruL seRindhOr sidhaindhu Oda vandhu ip
padiyaith thodarum irAmAnusa mikka paNdidhanE

Oh rAmAnuja who has unlimited wisdom and who is looking for opportunity to accept people in this world, after making those foolish people who were following the six calumnous philosophies to run in fear after being won over! You should mercifully grant me the mercy to follow your divine feet which have the qualities of beauty, fragrance, softness etc, just like a male elephant follows a female elephant out of deep affection.

Sixty fourth pAsuram. Looking at those from the bAhya (those who do not follow vEdham) and kudhrushti (those who interpret vEdham incorrectly) philosophies who want to engage in debate, amudhanAr says that rAmAnuja muni (sage) who is like an elephant, has descended to the earth to oppose them and that their lives will come to an end soon.

paN tharu mARan pasum thamizh Anandham pAy madhamAy
viNdida engaL irAmAnusa muni vEzham meymmai
koNda nal vEdhak kozhum dhaNdam Endhi kuvalayaththE
maNdi vandhu EnRadhu vAdhiyargAL ungaL vAzhvu aRRadhE

The happiness of learning thiruvAimozhi, composed in thamizh by nammAzhwAr with music, is like the exulting fluid for our rAmAnuja muni who is obedient towards us and who is like an elephant. He is also carrying a huge stick which is the eminent vEdhas which speak the truthful matters as they are. Oh those who are desirous of a debate! That elephant with the exulting fluid and huge stick has come to this world, pushing ahead, unstoppable by anyone. Your lives, along with those of your disciples and their disciples, will come to an end.

Sixty fifth pAsuram. amudhanAr becomes joyous, reminiscing the benefits accrued due to the knowledge bestowed upon by rAmAnuja in order to win over the bAhya and kudhrushti philosophies.

vAzhvu aRRadhu thollai vAdhiyaRku enRum maRaiyavar tham
thAzhvu aRRadhu thavam thAraNi peRRadhu thaththuva nUl
kUzh aRRadhu kuRRamellAm padhiththa guNaththinarkku an
nAzh aRRadhu nam irAmAnusan thandha gyAnaththilE

Due to the knowledge bestowed upon by our lord rAmAnuja, the lives of bAhyas and kudhrushtis who were around for a very long time have ended; the grievance of vaidhikas (those who follow vEdhams truthfully) has got eliminated forever; earth became fortunate; all the doubts in SAsthras (traditional texts) which reflect truth [i.e. emperumAn] got eliminated; people who had faults in their qualities became relieved of their faults. What a great wisdom!

Sixty sixth pAsuram. He enjoys emperumAnAr having the ability to grant mOksham (liberation)

gyAnam kanindha nalam koNdu nAL thorum naibavarkku
vAnam koduppadhu mAdhavan valvinaiyEn manaththil
Inam kadindha irAmAnusan thannai eydhinarkku ath
thAnam koduppadhu than thagavu ennum saraN koduththE

emperumAn, the consort of SrI mahAlakshmi, grants mOksham to those whose knowledge has matured into devotion and who get affected everyday as to how they will enjoy emperumAn and how they will carry out kainkaryam to him. emperumAnAr, who removed the faults in the greatest sinner’s (my) mind grants that mOksham to those who attain him through the means of mercy. How great is this!

Sixty seventh pAsuram. amudhanAr is joyful reminiscing about how rAmAnuja protected him by instructing him not to use the senses, given by emperumAn to worship him, in worldly pursuits and says that if rAmAnuja had not done it, no one else would have protected him.

saraNam adaindha dharumanukkAp paNdu nURRuvarai
maraNam adaiviththa mAyavan thannai vaNanga vaiththa
karaNam ivai umakku anRu enRu irAmAnusan uyirgatku
araN angu amaiththilanEl araNAr maRRu ivvAruyirkkE

For dharmaputhra who attained his divine feet with the senses given by him, emperumAn, who has amazing powers, made dhuryOdhana et al to die in the war. These senses are to be used for that emperumAn and not for enjoyment in worldly pursuits. Revealing this meaning directly as well as indirectly, emperumAnAr protected the AthmAs when they engaged the senses in worldly pursuits. If he had not done that, who else would have protected the AthmAs?

Sixty eighth pAsuram. Being in this samsAram, my mind and AthmA engaged with the qualities of emperumAnAr’s followers. After this, there is none equal to me.

Ar enakku inRu nigar sollil mAyan anRu aivar dheyvath
thErinil seppiya gIthaiyin semmaip poruL theriya
pArinil sonna irAmAnusanaip paNiyum nallOr
sIrinil senRu paNindhadhu en Aviyum sindhaiyumE

emperumAn, who has amazing activities, proved that he obeys his followers by acting as the charioteer. On that day when arjuna kept his bow down and said that he would not engage in warfare, emperumAn stood on the divine chariot, which gained divinity due to its connection with him, and mercifully gave bhagavath gIthA. emperumAnAr gave the true and sweet meanings of bhagavath gIthA so that everyone on earth would know them well. My AthmA and mind went and engaged with the auspicious qualities of those who attained emperumAnAr. To tell the truth, who will equal me now?

Sixty ninth pAsuram. Reminiscing the great benefits bestowed on him by emperumAnAr, more than emperumAn, amudhanAr becomes joyous.

sindhaiyinOdu karaNangaL yAvum sidhaindhu munnAL
andham uRRu Azhndhadhu kaNdu avai en thanakku anRu aruLal
thandha aranganum than charaN thandhilan thAn adhu thandhu
endhai irAmAnusan vandhu eduththanan inRu ennaiyE

(During the time of deluge) Before the time of creation, mind and all the senses had lost their forms, becoming inactive and there was no distinction between sentient and insentient entities. Taking pity on me, emperumAn, out of his naturally existing mercy, gave me at that time, the senses but did not give his divine feet. emperumAnAr, taking the role of my father, gave me  his divine feet and uplifted me from samsAram.

Seventieth pAsuram. Looking at emperumAnAr who has done such a great benefit, amudhanAr asks as to what he is going to do now for him, beyond what has already been done.

ennaiyum pArththu en iyalvaiyum pArththu eNNil pal guNaththa
unnaiyum pArkkil aruL seyvadhE nalam anRi en pAl
pinnaiyum pArkkil nalam uLadhE un perum karuNai
thannai en pArppar irAmAnusA unnaich chArndhavarE

Being in samsAram since time immemorial, after being accepted by you, I am still engaging with worldly pursuits. Looking at me [who does not have any good quality], looking at my nature [which cannot earn anything good for itself] and looking at you, who are having innumerable auspicious qualities and are accepting me with all my faults, it is better if you mercifully shower your causeless grace on me. Instead of this, if one were to analyse, is there anything good in me? If you decide that you will grant benefit only if there is something good in me, what will those, who have attained your divine feet, think of your unlimited mercy? The opinion is that they will look at it as having some fault.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 51 to 60

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Fifty first pAsuram. amudhanAr says that the purpose of rAmAnuja to incarnate in this world was only to make him [amudhanAr] as his servitor.

adiyaith thodarndhu ezhum aivargatkAy anRu bArathap pOr
mudiyap pari nedum thEr vidum kOnai muzhudhuNarndha
adiyarkku amudham irAmAnusan ennai ALa vandhu ip
padiyil piRandhadhu maRRillai kAraNam pArththidilE

For the pANdavas who were proud since they were following his divine footsteps and had no support other than himself on that day when the mahAbhAratha war was fought, emperumAn kaNNan conducted the huge chariot which was drawn by horses. emperumAnAr is a nectar for such emperumAn’s servitors who know that emperumAn is everything for them. The purpose of incarnation of such emperumAnAr on this earth was only to take me under his wings. If one were to analyse, there is no other reason for this.

Fifty second pAsuram. When asked whether emperumAnAr has the ability to control him, he explains the huge abilities of emperumAnAr.

pArththAn aRu samayangaL padhaippa ippAr muzhudhum
pOrththAn pugazhkoNdu punmaiyinEn idaith thAn pugundhu
thIrththAn iru vinai thIrththu arangan seyya thAL iNaiyOdu
ArththaN ivai em irAmAnusan seyyum aRpudhamE

rAmAnuja looked with his divine eyes at the six philosophies which did not believe in vEdhas in such a way that they trembled. He covered the entire earth with his fame [his fame pervaded the entire earth]. He entered my heart on his own [causelessly], though I am very lowly, and removed my sins. Apart from that, he created a connection for me with the divine feet of periya perumAL. These are some of the amazing activities of our lord, rAmAnuja.

Fifty third pAsuram. When asked as to what emperumAnAr established after destroying the other philosophies, amudhanAr says that emperumAnAr established the great truth that all the chEthanas (sentient entities) and achEthana entities (insentient entities) were dependent on emperumAn.

aRpudhan semmai irAmAnusan ennai ALa vandha
kaRpagam kaRRavar kAmuRu seelan karudhariya
paRpalluyirgaLum pallulagu yAvum paranadhu ennum
naRporuL thannai innAnilaththE vandhu nAttinanE

rAmAnuja incarnated in order to take me under his wings; he is a magnanimous person; he has simple qualities which are desired by wise people; he has amazing activities; he has the honesty of making himself appropriate for the sake of his followers. Such rAmAnuja established the essential meaning in this world that the innumerable AthmAs (souls; sentient beings) and the worlds inhabited by them are under the control of emperumAn.

Fifty fouth pAsuram. amudhanAr states further the positions of bAhya philosophies (those which do not accept vEdhas), vEdhas and thiruvAimozhi (the prabandham composed by nammAzhwAr), as a result of rAmAnuja establishing the supremacy of emperumAn.

nAttiya nIsach chamayangaL mANdana nAraNanaik
kAttiya vEdham kaLippuRRadhu then kurugai vaLLal
vAttamilA vaNdamizh maRai vAzhndhadhu maNNulagil
Ittiya seelaththu irAmAnusan than iyalvu kaNdE

Looking at the nature of rAmAnuja who further increased his great qualities on this earth, the bAhya lowly philosophies, which were established by lowly people with their own efforts, died down just as darkness disappears with the arrival of sun. vEdhas which radiantly revealed that SrIman nArAyaNa is the supreme entity became proud, saying that there is no deficiency for them hereafter. thiruvAimozohi, the dhrAvida vEdham (thamizh vEdham) without any deficiency, which was composed by nammAzhwAr, the magnanimous person who incarnated at thirukkurugUr, prospered.

Fifty fifth pAsuram. Reminiscing about the benefits done by rAmAnuja to vEdhas, amudhanAr says that the clan, of those who are engaged with rAmAnuja’s magnanimity and surrendered to rAmAnuja, is apt to rule them.

kaNdavar sindhai kavarum kadi pozhil thennarangan
thoNdar kulAvum irAmAnusanai thogai iRandha
paN tharu vEdhangaL pAr mEl nilavidap pArththaruLum
koNdalai mEvith thozhum kudiyAm engaL kOkkudiyE

periya perumAL dwells permanently in the beautiful temple (at SrIrangam) which is surrounded by fragrant gardens which steal the hearts of those who behold them. emperumAnAr, who is praised by those who have surrendered to periya perumAL, enabled the vEdhas which have innumerable tunes to them, to prosper on this earth and he is very magnanimous. The clan [of people] which is fully engaged with the qualities of emperumAnAr and does not involve with worldly matters, is the clan which is fit to rule over us.

Fifty sixth pAsuram. When reminded that he used to say this of worldly matters earlier, amudhanAr says that after attaining emperumAnAr, his words and mind will not know about any other entity.

kOkkula mannarai mUvezhugAl oru kUr mazhuvAl
pOkkiya dhEvanaip pORRum punidhan buvanamengum
Akkiya kIrththi irAmAnusanai adaindhapin en
vAkkuraiyAdhu en manam ninaiyAdhu ini maRRonRaiyE

emperumAn incarnated as parusurAma, who with his sharp axe, killed kings born heriditarily in royal families, for twenty one generations. emperumAnAr, being defeated by that quality, would praise that emperumAn. After attaining that emperumAnAr, who with his most puritanical state can purify even the most impure people, and who has fame spread all over the world, my word will not praise anyone in the days to come and my mind will not think of anyone else.

Fifty seventh pAsuram. amudhanAr was asked “How can you say that your word will not praise and that your mind will not think of others, this being samsAram?” He says that he does not have the folly of desiring anything else without the ability of discriminating between correct and incorrect, after having attained rAmAnuja.

maRRu oru pERu madhiyAdhu arangan malar adikku AL
uRRavarE thanakku uRRavarAyk koLLum uththamanai
nal thavar pORRum irAmAnusanai in nAnilaththE
peRRanan peRRapin maRRu aRiyEn oru pEdhamaiyE

There are those great people who do not consider any benefit other than being a servitor to the divine feet of periya perumAL, as something to be desired. emperumAnAr considers such people as being close to his AthmA, and he is praised by those who are thapasvis (engaged in carrying out penance), having surrendered to emperumAn. I have attained such emperumAnAr; having attained him, I will not know of any ignorant activity of engaging with other matters.

Fifty eighth pAsuram. He feels joyous about emperumAnAr having destroyed the philosophies of those who interpret the vEdhas incorrectly.

pEdhaiyar vEdhap poruL idhu enRu unni piramam nanRu enRu
Odhi maRRu ellA uyirum ahdhu enRu uyirgaL mey vittu
Adhip paranOdu onRu Am enRu sollum avvallal ellAm
vAdhil venRAn em irAmAnusan meym madhik kadalE

Though accepting vEdhas as authentic, there are ignorant people who, without knowing the meanings of vEdhas correctly, give a wrong interpretation to vEdhas and prove it [incorrectly]. They agree that brahmam (supreme being) is distinguished from everyone else and say that apart from brahmam, every other jIvAthmA (sentient being) is that brahmam only. While trying to establish mOksham they say that once jIvAthmAs give up their physical bodies [when they die], they merge with brahmAm who is the causative factor. rAmAnuja, who is an ocean of only truthful knowledge and our lord, argued with such ignorants and defeated their arguments. How amazing is this!

Fifty ninth pAsuram. Looking at his joy, some people said that AthmAs would have known through SAsthras that emperumAn is the truly supreme being. He responds saying that if emperumAnAr had not destroyed ignorance in kaliyugam (fourth among the four epochs), no one would have known that emperumAn is the lord of AthmAs.

kadal aLavAya thisai ettinuLLum kali iruLE
midai tharu kAlaththu irAmAnusan mikka nAnmaRaiyin
sudar oLiyAl avviruLaith thurandhilanEl uyirai
udaiyavan nAraNan enRu aRIvAr illai uRRu uNarndhE

It was the time when the darkness of kali had spread thickly in all the directions which had oceans as their limits. If rAmAnuja had not incarnated during that time and destroyed the darkness of that kali with the help of the unlimited effulgence of the vEdhas, there would have been none who would have known that nArAyaNan, who has everything else as his divine form, is the leader of all the AthmAs.

Sixtieth pAsuram. When asked about the devotion of emperumAnAr, he explains it in this.

uNarndha meigyAniar yOgam thoRum thiruvAimozhiyin
maNam tharum innisai mannum idam thoRum mAmalarAL
puNarndha pon mArban porundhum padhi thoRum pukku niRkum
guNam thigazh koNdal irAmAnusan em kulak kozhundhE

emperumAnAr is resplendent with his AthmaguNas (qualities of AthmA), and is like the rain bearing clouds. He is the leader of our clan. He is mercifully present in the gatherings of those who know the truthful knowledge, in the places which reverberate with the fragrant music of thiruvAimozhi and in the divine abodes where emperumAn, who has periya pirAtti living constantly on his divine chest, dwells. emperumAnAr will be immersed in all these places.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 41 to 50

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Forty first pAsuram. He says that this world which was not corrected by emperumAn was corrected well due to the incarnation of emperumAnAr.

maNmisai yOnigaL thORum piRandhu engaL mAdhavanE
kaN uRa niRkilum kANagillA ulagOrgaL ellAm
aNNal irAmAnusan vandhu thOnRiya appozhudhE
naNNarum gyAnam thalaikkoNdu nAraNaRku AyinarE

When our lord, the consort of Sri mahAlakshmi, incarnated in this world in different forms such as human, animal etc and manifested himself to the eyes of people here, they did not see that he is the lord. However, when rAmAnuja, who considered the gain and loss of the followers of emperumAn as his own, incarnated, they got the knowledge which they could not get with their own efforts, and became the followers of SrIman nArAyaNan.

Forty second pAsuram. He is joyous stating that emperumAnAr, with his supreme grace, protected him when he was engaged with worldly pursuits.

AyizhiyAr kongai thangum akkAdhal aLaRRu azhundhi
mAyum en Aviyai vandhu eduththAn inRu mAmalarAL
nAyagan ellA uyirgatkum nAdhan arangan ennum
thUyavan thIdhu il irAmAnusan thol aruL surandhE

I was such that I was caught in the quagmire of desire of not looking at anything other than the bosoms of women who had decorated themselves with apt ornaments. rAmAnuja, who instructed that periya perumAL,the consort of SrI mahAlakshmi, is the lord for all AthmAs and who is without any fault, causelessly and mercifully lifted my AthmA from that quagmire and protected me.

Forty third pAsuram. Reminiscing the way rAmAnuja took him under his wings, feeling very happy, and looking at the people of the world, he tells them to recite the divine names of rAmAnuja and that they will get all benefits.

surakkum thiruvum uNarvum solappugil vAy amudham
parakkum iru vinai paRRu aRa Odum padiyil uLLIr
uraikkinRanan umakku yAn aRam sIRum uRu kalaiyaith
thurakkum perumai irAmAnusan enRu solluminE

Oh the fortunate ones because of emperumAnAr’s incarnation! I will tell you all who do not realise the greatness of this matter. rAmAnuja has the glory of driving away kali (fourth among the four epochs) which rages against righteousness. Recite the divine names of that emperumAnAr. As you start reciting, the wealth of your devotion will multiply; knowledge will increase; you will realise the taste of nectar in your mouth. All the cruel sins will disappear totally.

Forty fourth pAsuram. Seeing that no one was engaged in matters related to emperumAnAr despite his instructing them about his greatness, he feels sorrowful about their nature.

sol Ar thamizh oru mUnRum surudhigaL nAngum ellai
illA aRaneRi yAvum therindhavan eNNarum sIr
nallAr paravum irAmAnusan thirunAmam nambik
kallAr agal idaththOr edhu pERu enRu kAmipparE

Those who live in this expansive world will desire to know as to which the greatest benefit is. rAmAnuja knows the three styles of thamizh, namely prose, music and drama; he knows the four vEdhas of rig, yajur, sAma and atharva; he knows all the innumerable dharma SAsthras (treatises on the path of righteousness) minutely; he also has innumerable auspicious qualities and he is celebrated by SrIvaishNavas. When I tell them to recite the divine names of such rAmAnuja [since they do not realise that reciting his divine names is the greatest benefit], they are not doing that and are asking as to what is the greatest benefit. Alas! How are they like this?

Forty fifth pAsuram. Reminiscing how rAmAnuja corrected him causelessly when he was like the people of the world, being averse towards rAmAnuja, he says that he cannot say through words the great benefit that rAmAnuja has bestowed on him.

pERu onRu maRRu illai nin charaN inRi appERu aLiththaRku
ARu onRum illai maRRu achcharaN anRi enRu ipporuLaith
thERum avarkkum enakkum unaith thandha semmai sollAl
kURum param anRu irAmAnusa meymmai kURidilE

Oh rAmAnuja! There is no benefit greater than your divine feet. There is no means other than your divine feet to lead us to that benefit. You have not shown any distinction between those who have realised these two truths fully and me, who has absolutely no clarity in this and have given yourself to me [taken me under your wings]. It is beyond words for me to state this truthfully.

Forty sixth pAsuram. Reminiscing the benefits bestowed on him by rAmAnuja, losing out to his quality, he worships at the divine feet of rAmAnuja.

kURum samayangaL Arum kulaiya kuvalayaththE
mARan paNiththa maRai uNarndhOnai madhiyilEn
thERumpadi en manam pugundhAnai thisai anaiththum
ERum guNanai irAmAnusanai iRainjinamE

thiruvAimozhi, mercifully given to this world by nammAzhwAr and celebrated as the dhrAvida (thamizh) vEdham, made the six bAhya mathams (those which do not believe vEdham) crumble down completely. rAmAnuja who learnt and knew such thiruvAimozhi entered my heart mercifully so that even I, who had no knowledge about it, gained clarity [as mentioned in the earlier pAsuram about knowing the benefit and the means to attain that benefit]. We bow down to such rAmAnuja who has auspicious qualities which have spread in all directions.

Forty seventh pAsuram. emperumAnAr creates a taste in everyone towards emerpumAn (engages them with emperumAn). Reminiscing the benefits that such rAmAnuja had done for him, amudhanAr says that there is no one who is his equal.

iRainjappadum paran Isan arangan enRu ivvulagaththu
aRam seppum aNNal irAmAnusan en aruvinaiyin
thiRam seRRu iravum pagalum vidAdhu endhan sindhaiyuLLE
niRaindhu oppu aRa irundhAn enakku Arum nigar illaiyE

rAmAnuja mercifully stated the truthful knowledge that periya perumAL alone is the refuge and the supreme entity who is to be worshipped by everyone in this world. Such rAmAnuja entered my heart, stayed there, without distinction between day and night, as if there is no other place equal to that and removed my bundle of sins which could not be eliminated by me through my efforts. There is none who is my equal, because of his mercy.

Forty eighth pAsuram. Hearing his words, rAmAnuja told him that this happiness will not last for him either if amudhanAr leaves rAmAnuja or vice versa. Responding to that, amudhanAr says that when the refuge for his lowliness is rAmAnuja’s mercy and and the object for rAmAnuja’s mercy to give refuge is his lowliness, there is no reason for either of them to separate from the other.

nigar inRi ninRa en nIsadhaikku nin aruLin kaN anRip
pugal onRum illai arutkum ahdhE pugal punmaiyilOr
pagarum perumAi irAmAnusa ini nAm pazhudhE
agalum poruL en payan iruvOmukkum Ana pinnE

For my lowliness which does not have any parallel, there is no refuge other than your grace, which accepts me only because of that lowliness. For that grace too, only the lowly people are the receptors. Hence there is no refuge [for your grace] other than my lowliness. Oh rAmAnuja who has the greatness to be spoken of by those who are without any faults! Since this is the benefit for both of us, what is the reason present for us to separate needlessly?

Forty ninth pAsuram. Reminiscing the abundance that the world has got after the incarnation of rAmAnuja, he feels joyous.

Anadhu semmai aRaneRi poymmai aRu samayam
pOnadhu ponRi iRandhadhu vem kali pUngamalath
thEn nadhi pAy vayal then arangan kazhal senni vaiththuth
thAn adhil mannum irAmAnusan ith thalaththu udhiththE

Honey flows from blossomed flowers of lotus like water to irrigate the fields in SrIrangam. emperumAnAr is constantly keeping the divine feet of periya perumAL, who is reclining in the big temple at SrIrangam, on his head and is experiencing it by immersing in it. Since emperumAnAr incarnated on this earth and is fully engaged in the path of vEdhas, the path of righteousness which was earlier in an affected state has now got enlivened; the six false philosophies which did not accept vEdhas have got annihilated; the cruel kali also has got destroyed.

Fiftieth pAsuram. He feels happy thinking about the deep affection that he has towards the divine feet of rAmAnuja.

udhippana uththamar sindhaiyuL onnalar nenjam anjik
kodhiththida mARi nadappana koLLai van kuRRam ellAm
padhiththa en pun kavip pA inam pUNdana pAvu thol sIr
edhith thalai nAdhan irAmAnusan than iNai adiyE

The two divine feet of emperumAnAr, who has auspicious qualities which are natural, ancient and which have spread throughout the world and who is the lord of all ascetics, have the quality of shining in the divine hearts of supremely qualified people. They [divine feet of emperumAnAr] will create fear in the hearts of those who do not believe in vEdhas and those who wrongly interpret vEdhas and will act alternately [be good to some and be bad to some]. They accepted and donned the collection of verses composed by me, which are packed with abundant and famous faults.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 31 to 40

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Thirty first pAsuram. amudhanAr tells his heart joyously that they, who had been suffering after taking innumerable births, have attained emperumAnAr through his causeless mercy.

ANdugaL nAL thingaLAy nigazh kAlamellAm manamE
INdu pal yOnigaL thORu uzhalvOm inRu Or eN inRiyE
kAN thagu thOL aNNal then aththiyUrar kazhal iNaik kIzh
pUNda anbALan irAmAnusanaip porundhinamE

Oh mind! We have been toiling in births which have been variegated, without any count, for days, months and years on end. However, today, without any thought, we have been fortunate in attaining emperumAnAr who has deep affection for the pair of divine feet, which complement each other, of dhEvarAjap perumAL who resides permanently at thiru aththiyUr [present day kAnchIpuram), being our natural leader on account of having divine shoulders which are apt to be seen.

Thirty second pAsuram. Some of those who saw amudhanAr being joyous having attained emperumAnAr like this, told him “We too wish to attain emperumAnAr; however we do not have AthmaguNas (qualities of AthmA) wich you have”. He responds sayings “For those who attain emperumAnAr, AthmaguNas will come on their own”

porundhiya thEsum poRaiyum thiRalum pugazhum nalla
thirundhiya gyAnamum selvamum sErum seRu kaliyAl
varundhiya gyAlaththai vaNmaiyinAl vandhu eduththu aLiththa
arundhavan engaL irAmAsunai adaibavarkkE

During the troubling times of kali (the last of the four yugas or epochs) when the earth was suffering, rAmAnuja, due to his quality of magnanimity, lifted the earth and protected it. Being the leader of those who had surrendered [to emperumAn], he has the eminent penance of surrendering and offered himself to us completely. For those who attain him, qualities such as respect for svarUpam (basic nature), patience, ability to control one’s senses, greatness due to eminent qualities, clear knowledge on thathvam, hitham and purushArththam (truth regarding supreme being, distinction between good and bad, and desired end goal, respectively), and the wealth of devotion will come on their own.

Thirty third pAsuram. When queried as to how one could control one’s senses in order to take refuge under emperumAnAr, he says that the five divine weapons have come under rAmAnuja. Alternatively, it could be taken that amudhanAr has said that the five divine weapons have incarnated as rAmAnuja.

adai Ar kamalaththu alar magaL kELvan kai Azhi ennum
padaiyOdu nANdhagamum padar thaNudum oN sArnga villum
pudaiyAr puri sangamum indhap pUdhalam kAppadhaRku enRu
idaiyE irAmAnusa muni Ayina innilaththE

pirAtti has the lotus flower with densely packed petals as her place of birth. Her consort, emperumAn, has the divine disc as the divine weapon  on his divine hand, as well as the sword nAndhakam, the mace which is well placed in protection, the eminent SArngam bow and pAnchajanyam which has grown well and beautiful. All these divine weapons have come to emperumAnAr in this world, for protecting this world. Alternatively,it could be said that all these divine weapons have incarnated as rAmAnuja.

Thirty fourth pAsuram. amudhanAr says that even after eliminating the fault of kali and protecting the earth, the auspicious qualities of rAmAnuja did not glitter. His qualities attained greatness only after eliminating my karma.

nilaththaich cheRuththu uNNum nIsak kaliyay ninaippu ariya
palaththaich cheRuththum piRangiyadhu illai en peyvinai then
pulaththil poRiththa appuththagach chummai poRukkiyapin
nalaththaip poRuththadhu irAmAnusan than nayap pugazhE

The desirous group of emperumAnAr’s auapicous qualitites did not become splendrous after eliminating the lowly kali which was torturing and troubling the earth and whose strength was difficult to estimate through the mind. They became effulgent only after eliminating the sins committed by me and destroying the load of the book in yamalOka in which these sins were entered against my name.

Thirty fifth pAsuram. When asked as to what he will do if the sins which were eliminated by rAmAnuja were to come back and occupy him, amudhanAr says that there is no possibility for that to happen.

nayavEn oru dheyvam nAnilaththE sila mAnidaththaip
puyalE enak kavi pORRi seyyEn pon arangam ennil
mayalE perugum irAmAnusan mannu mA malarththAL
ayarEn aruvinai ennai evvARu inRu adarppadhuvE

I will not desire [worship] any other deity. I will not praise lowly people in this world by comparing their magnanimity with clouds and sing verses on them. rAmAnuja gets infatuated with affection the moment he hears the word SrIrangam (kOyil). I will not forget the most sacred divine feet, of such rAmAnuja, which complement each other. Thus, how will the cruel deeds, which are difficult to dislodge, come close to me?

Thirty sixth pAsuram. amudhanAr was told “You say that you cannot forget him. Please tell us about his nature so that we too could attain him”. He mercifully responds.

adal koNda nEmiyan Aruyir nAdhan anRu AraNach chol
kadal koNda oNporuL kaNdu aLippa pinnum kAsiniyOr
idarin kaN vIzhndhidath thAnum avvoN poruL koNdu avar
pin padarum guNan em irAmAnusan than padi idhuvE

sarvESwaran, who has the divine disc which has the power to annihilate enemies, who is the leader of all AthmAs, mercifully gave SrI [bhagavadh] gIthA with great meanings which were hidden deep under the ocean, when arjuna was bewildered on that day, so that all the AthmAs can get uplifted. Even after that, those on the earth were fully immersed in the sorrow of samsAram. emperumAnAr’s nature is to follow and protect such people by utilising the great meanings given earlier by sarvESvaran [in bhagavadh gIthA].

Thirty seventh pAsuram. amudhanAr was asked as how he attained the divine feet of emperumAnAr, who is like this. He says that he did not attain with full knowledge. Those who feel that those who are connected to emperumAnAr’s divine feet are to be desired, made me his servitor.

padi koNda kIrththi irAmAyaNam ennum bhakthi veLLam
kudi koNda kOyil irAmAnusan guNam kURum anbar
kadi koNda mAmalarth thAL kalandhu uLLam kaniyum nallOr
adi kaNdu koNdu ugandhu ennaiyum AL avarkku AkkinarE

emperumAnAr is the divine repository for the ocean of devotion, SrI rAmAyaNam, which has the fame of having spread throughout the world. rAmAnuja’s followers keep talking about his auspicious qualities. Great people who, with wholehearted affection, are devoted to the fragrant divine feet of rAmAnuja’s followers, after seeing his condition, were keen that this AthmA [amudhanAr] shoud be rAmAnuja’s servitor. They made him [amudhanAr] to be a servitor of rAmAnuja, due to that connection [with rAmAnuja’s followers].

Thirty eighth pAsuram. Considering emperumAnAr as the supreme being, amudhanAr asks him as to why he has not taken amudhanAr under his wings all these days.

Akki adimai nilaippiththanai ennai inRu avamE
pOkkip puRaththittadhu en poruLA munbu puNNiyar tham
vAkkil piriya irAmAnusa nin aruLin vaNNam
nOkkil therivaridhAl uraiyAy indha nuN poruLE

You made me, who was thinking “I am ISvaran (supreme entity)” to agree to be your servitor and made me one. You extended that so that I was a servitor to your servitors too, firmly. For what reason did you, who made me attain this state today, push me into worldly matters all along, wasting myself? Those who are fortunate [those who enjoy your experience constantly] keep you in their conversation all the time. When I look at the way of your grace, I am unable to understand it. Only you should mercifully clarify this subtle matter.

Thirty ninth pAsuram. Since there was no response from emperumAnAr to his query in the previous pAsuram, he leaves that aside and, reminiscing the great benefits that emperumAnAr has done for him, tells his heart “Who else could do all these protective actions?”

poruLum pudhalvarum bhUmiyum pUnguzharArum enRE
maruL koNdu iLaikkum namakku nenjE maRRu uLAr tharamO
iruL koNda vem thuyar mARRi than IRu il perum pugazhE
theruLum theruL thandhu irAmAnusan seyyum sEmangaLE

We are suffering by losing ourselves in desiring wealth, children, land, wife and such worldly matters. emperumAnAr removed our cruel sorrows which are born out of our ignorance and gave us the knowledge to know his permanent, boundless auspicious qualities. Oh heart! Are his protective acts only as much as the very low level of protective acts carried out by the others?

Fortieth pAsuram. amudhanAr becomes blissful, reminiscing the great benefits carried out by rAmAnuja for the world.

sEma nal vIdum poruLum dharumamum sIriya nal
kAmamum enRu ivai nAngu enbar nAnginum kaNNanukkE
Am adhu kAmam aRam poruL vIdu idhaRku enRu uraiththAn
vAmanan seelan irAmAnusan indha maNmisaiyE

emperumAnAr is similar to SrI vAmana in helping others without expecting anything in return. Dependable (learned) elders would say that mOksham (liberation from samsAram) which yields comfort, dharmam (righteousness), artham (wealth) and the eminent kAmam (love) which gives directly the benefit, are the goals (end benefits) to be attained. Of these, kAmam refers to the affection that one has towards the supreme being. emperumAnAr mercifully said in this world that dharmam will remove our sins; artham will complement dharmam through acts such as donation etc; mOksham too would enhance that benefit and that all these would be under bhagavath kAmam (affection towards emperumAn).


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

irAmAnusa nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 21 to 30

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

irAmAnusa nURRandhAdhi

<< Previous

Twenty first pAsuram. emperumAnAr, who attained the divine feet of ALavandhAr as the means, mercifully protected me. Hence, I will not sing about the greatness of lowly people.

nidhiyaip pozhiyum mugil enRu nIsar tham vAsal paRRi
thudhi kaRRu ulagil thuvaLginRilEn ini thUy neRi sEr
edhigatku iRaivan yamunaith thuRaivan iNai adiyAm
gadhi peRRudaiya irAmAnusan ennaik kAththananE

ALavandhAr, whose divine feet complement each other, is the leader of all yathis (ascetics) who have very pure activities. emperumAnAr who attained the divine feet of such ALavandhAr as the means, mercifully protected me. Hence, I will not wilt at the doorsteps of lowly people of the world, praising their magnanimity by learning and reciting verses such as “You are like a cloud which rains great treasure” and look up to them for my protection.

Twenty second pAsuram. emperumAn tolerated the transgression of demon bANan after the deities, who opposed emperumAn by siding with that bAnan, started singing emperumAn’s praise [asking for forgivance] after knowing his greatness. emperumAnAr who praises emperumAn, is the wealth which will help me in times of danger.

kArththigaiyAnum kari mugaththAnum kanalum mukkaN
mUrththiyum mOdiyum veppum mudhugittu mUvulagum
pUththavanE enRu pORRida vANan pizhai poRuththa
thIrththanai Eththum irAmAnusan endhan sEma vaippE

kArthikEyan (skandha), gajamukhan (gaNapathi), agnidhEvan (deity for fire) who came to assist them, rudhra (Siva) who has three eyes, dhurgA and another deity jvara ran away from the battlefield when they assisted the demon bANa and fought with kaNNa. Realising that kaNNa is the supreme being, they started praising him “You created the universe with three different types of lOkas (words) from your divine navel which is like lotus” and pleaded with emperumAn on behalf of bANAsura. emperumAn forgave bAnA for his offence, for their sake. emperumAnAr, who praises the pure and auspicious qualities of emperumAn, is like a wealth for me to help me during the times of danger.

Twenty third pAsuram. amudhanAr asks “If I, who am full of faults, praise emperumAnAr who is praised by those who are without faults, what will happen to his auspicious qualities?”

vaippAya vAn poruL enRu nal anbar manaththagaththE
eppOdhum vaikkum irAmAnusanai iru nilaththil
oppAr ilAdha uRu vinaiyEn vanja nenjil vaiththu
muppOdhum vAzhththuvan ennAm idhu avan moy pugazhkkE

Those who are without any fault, keep emperumAnAr in their hearts, with affection, just as people keep a great treasure inside a box, for all times, without any distinction between day and night. If I, who am most sinned and who am without parallel among those who have sinned, praise that emperumAnAr three times a day by keeping him in my heart, what will happen to his greatness?

Twenty fourth pAsuram. When queried as to how he came from a lowly state to his present state, amudhanAr talks about his earlier position and how he came to the present state.

moyththa vem thI vinaiyAl pal udal thoRum mUththu adhanAl
eyththu ozhindhEn muna nALgaL ellAm inRu kaNdu uyarndhEn
poyth thavam pORRum pulaich chamayangaL nilaththu aviyak
kaiththa meigyAnaththu irAmAnusan ennum kAr thannaiyE

Just as bees would swarm around a beehive, cruel karmas (past deeds) swarmed around my AthmA since time immemorial, due to which I attained many forms [births] repeatedly, suffering old age. vEdhas (sacred texts) demonstrate how to keep away from worldly pleasures, how not to give troube to others and how to serve one’s guru (AchArya or teacher). Lowly philosophies do not act as said in vEdhas but on their own, in improper ways. emperumAnAr annihilated such lowly philosophies and their ways. Such emperumAnAr, who is the supremely magnanimous person, showed himself, as he is, to me, due to which I reached my present eminent state.

Twenty fifth pAsuram. Reminiscing on the benefits that rAmAnuja had done for him, amudhanAr looks at rAmAnuja’s divine face and asks him “Who, in this world, would know your mercy?”

kAr Ey karuNai irAmAnusa ikkadal idaththil
ArE aRibavar nin aruLin thanmai allalukku
nErE uRaividam nAn vandhu nI ennai uyththapin un
sIrE uyirkkuyirAy adiyERku inRu thiththikkumE

Oh rAmAnuja who bestows mercy on everyone without any distinction, just like clouds will pour rain without any distinction between land and sea! I am the repository for all sorrows. After you have come on your own and given me refuge at a time like this [when I am the repository of sorrows], your auspicious qualities are like nectar for me, sustaining this AthmA (soul). Who else in this world would realise the quality of your mercy?

Twenty sixth pAsuram. SrIvashNavas are those who have the great glory of involving themselves fully at the divine feet of emperumAnAr. amudhanAr says that each of the qualities of such SrIvaishNavas, in their earlier states, is enslalving him.

thikkuRRa kIrththi irAmAnusanai en sey vinaiyAm
meykkuRRam nIkki viLangiya mEgaththai mEvum nallOr
ekkuRRavALar edhu piRappu Edhu iyalvu Aga ninROr
akkuRRam appiRappu avviyalvE nammai AtkoLLumE

emperumAnAr removed the faults which were standing firmly because of the ill-deeds that I had carried out. Due to that happiness [of removing my faults] he stood splendrously, with his qualities of magnanimity etc spreading through all directions. Great people who were together with rAmAnuja, just like the shadow of his divine feet, might have earlier committed certain faults, been born in different [lowly] births and done certain [improper] deeds. Such faults, births and activities alone would enslave people like us who consider that anyone could attain emperumAnAr. Once such a thought comes to us, we will think that SrIvaishNavas are not people like us but are far superior to us.

Twenty seventh pAsuram. Just as he was being affectionate towards emperumAnAr’s followers, emperumAnAr made himself very relevant to amudhanAr’s heart. amudhanAr feels perturbed that this will bring a fault to emperumAnAr.

koLLak kuRaivu aRRu ilangi kozhundhu vittu Ongiya un
vaLLal thanaththinAl valvinaiyEn manam nI pugundhAy
veLLaich chuddar vidum un peru mEnmaikku izhukku idhu enRu
thaLLuRRu irangum irAmAnusA en thani nenjamE

Oh udaiyavar (one who has both nithyavibhUthi and leelA vibhUthi under his control)! Your magnanimity has grown splendrously after giving, without any shortcoming, to those who had sought [from you] whatever they had desired. Such a person like you entered my mind even though I am a great pApi (sinner), without looking at your greatness. My heart which is lonely, weakened seeing that this will be a deficiency for your unlimited greatness, which is very pure.

Twenty eighth pAsuram. amudhanAr becomes joyous seeing the desire which his faculty of speech has in matters relating to emperumAnAr.

nenjil kaRai koNda kanjanaik kAyndha nimalan nangaL
panjith thiruvadip pinnai than kAdhalan pAdham naNNA
vanjarkku ariya irAmAnusan pugazh anRi en vAy
konjip paravagillAdhu enna vAzhvu inRu kUdiyadhE

kaNNan (SrI krishNa) who was furious with kamsan who had anger in his heart. is the exact opposite of faults; he is very affectionate towards his followers; he is very dear to nappinnaip pirAtti (neeLA dhEvi) who has very soft divine feet, like cotton. emperumAnAr is very difficult to attain for those who do not approach that kaNNan’s divine feet and who steal their AthmAs (they consider that their AthmA is theirs and does not belong to kaNNan). My faculty of speech will not praise anything other than the auspicious qualities of such emperumAnAr, like a child (without any falsehood). How amazing is the life that I have had today!

Twenty ninth pAsuram. amudhanAr wonders as to when he will have the fortune of his eyes gleefully seeing the huge gathering of those who realise the auspicious qualities of emperumAnAr, truly.

kUttum vidhi enRu kUdungolO then kurugaippirAn
pAttennum vEdhap pasum thamizh thannai than paththi ennum
vIttin kaN vaiththa irAmAnusan pugazh mey uNarndhOr
IttangaL thannai en nAttangaL kaNdu inbam eydhidavE

thiruvAimozhi is very famous, being the form of vEdhas in thamizh, composed by nammAzhwAr, who is the leader of the beautiful (AzhwAr) thirunagari. emperumAnAr retained that thiruvAimozhi in the repository of his devotion. When will my eyes behold the huge gathering of those who truly know the auspicious qualities of such emperumAnAr and become joyous? When will his mercy be bestowed on us to realise this benefit?

Thirtieth pAsuram. When queried as to whether he had not sought mOksham (liberation from samsAram) from emperumAnAr, amudhanAr says that after emperumAnAr has taken him as a servitor, it does not matter to him whether he attains mOksham or ends up in narakam (hell).

inbam tharu peru vIdu vandhu eydhil en eNNiRandha
thunbam tharu nirayam pala sUzhil en thol ulagail
man pal uyirgatku iRaiyavan mAyan ena mozhindha
anban anagan irAmAnusan ennai ANdananE

sarvESvaran (emperumAn) who is amazing with his svarUpam (basic nature), rUpam (form) and guNas (auspicious qualitites), is the leader for innumerable AthmAs who have been in samsAram permanenty, from time immemorial. emperumAnAr instructed this truth through his treatise SrI bhAshyam purely out of affection [towards samsAris] and does not have any fault of having instructed this with any other  motive. After such emperumAnAr has mercifully accepted me as his servitor, it does not matter to me whether I attain the blissful mOksham where I can carry out service to emperumAn forever or the many narakas (hells) which give countless sorrows, surround me such that I cannot escape. Both are identical for me.


adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 101 – 108

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 91 – 100

நூற்றொன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானாருடைய புனிதத்தன்மையைக் காட்டிலும் அவருடைய இனிமை மிகவும் உயர்ந்தது என்கிறார்.

மயக்கும் இரு வினை வல்லியில் பூண்டு மதி மயங்கித்
துயக்கும் பிறவியில் தோன்றிய என்னை துயர் அகற்றி
உயக்கொண்டு நல்கும் இராமாநுச என்றது உன்னை உன்னி
நயக்கும் அவர்க்கு இது இழுக்கு என்பர் நல்லவர் என்று நைந்தே

அறிவுகேட்டை விளைக்கும், புண்ய/பாப ரூபத்தால் இருவகைப்பட்டுள்ள கர்மம் என்கிற கயிற்றலே கட்டுண்டு, அறிவு கலங்கி, மனக் குழப்பத்தை விளைக்கும் பிறவியில் வந்து பிறந்த என்னை, அந்த கர்மங்களின் பலமான துக்கங்களைப் போக்கி, உஜ்ஜீவிக்கும்படி ஏற்றுக்கொண்டு, என் விஷயத்தில் அன்பு காட்டிய எம்பெருமானாரே என்று தேவரீருடைய பாவனத்வத்தைப் பேசிய இவ்வார்த்தை, தேவரீரை நினைத்து, மனம் நைந்து எல்லாக்காலத்திலும் தேவரீரிடத்தில் ஆசைகொண்டு இருப்பவர்களுக்கு இழுக்கு என்று சொல்வார்கள் நல்லவர்கள். அதாவது, இனிமையை அனுபவித்தவர்களுக்கு பாவனத்வத்தை நினைப்பதில் நெஞ்சு செல்லாது.

நூற்றிரண்டாம் பாசுரம். இவ்வளவு பெரிய உலகத்தில் தேவரீருடைய வள்ளல் தன்மை என் மீது வளர்வதற்கு என்ன காரணம் என்று எம்பெருமானாரை கேட்கிறார்.

நையும் மனம் உன் குணங்களை உன்னி என் நா இருந்து எம்
ஐயன் இராமாநுசன் என்று அழைக்கும் அருவினையேன்
கையும் தொழும் கண் கருதிடும் காண கடல் புடை சூழ்
வையம் இதனில் உன் வண்மை என்பால் என் வளர்ந்ததுவே

மனஸ்ஸானது தேவரீருடைய குணங்களை நினைத்து நைந்து கிடக்கிறது. என்னுடைய நாக்கு நிலையாக நின்று என்பக்கல் தேவரீருடைய இயற்கையான உறவையும், தேவரீருடைய திருநாமத்தையும் சொல்லிக் கூப்பிடுகிறது. அநாதி காலம் உலக விஷயங்களிலே ஈடுபட்டிருந்த மஹாபாபியான என்னுடைய கையும் எப்பொழுதும் தேவரீர் விஷயமாக அஞ்சலி செய்கிறது. கண்ணானது எல்லாக் காலத்திலும் தேவரீரைக் காண்கையில் ஆசைப்படுகிறது. கடலாலே சுற்றும் சூழப்பட்டிருந்துள்ள இந்த பூமியிலே, தேவரீருடைய வள்ளல் தன்மை என்மீது வளர்ந்தது எக்காரணத்தாலே?

நூற்றுமூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் என்னுடைய கர்மத்தைக் கழித்து அழகிய ஞானத்தை விரிவாகக் கொடுத்தருளியதால் என்னுடைய கரணங்கள் எல்லாம் அவர் விஷயத்தில் ஈடுபட்டன என்கிறார்.

வளர்ந்த வெம் கோப மடங்கல் ஒன்றாய் அன்று வாள் அவுணன்
கிளர்ந்த பொன் ஆகம் கிழித்தவன் கீர்த்திப் பயிர் எழுந்து
விளைந்திடும் சிந்தை இராமாநுசன் என்தன் மெய்வினை நோய்
களைந்து நல் ஞானம் அளித்தனன் கையில் கனி அன்னவே

மிகவும் வளர்ந்த, மிகவும் க்ரூரமான சீற்றத்தையுடைய தனித்துவம் வாய்ந்த நரஸிம்ஹமாய் தன் பிள்ளையான ப்ரஹ்லாதாழ்வானைத் துன்புறுத்தினபோது கையில் வாள் என்னும் ஆயுதத்தை ஏந்திக் கொண்டு எதிர்த்த ஹிரண்யாஸுரனின் நன்கு வளர்ந்த, பொன் நிறமான சரீரத்தை எளிதாகக் கிழித்தவனுடைய திவ்ய கீர்த்தியாகிற பயிர் ஓங்கி எழுந்து பலத்துடன் சேரும்படியான திருவுள்ளத்தையுடையராயிருக்கிறவர் எம்பெருமானார். அவர் என்னைச் சரீரத்தில் கட்டிவைக்கும் கர்மத்தின் பலமான துக்கங்களைப் போக்கி. கையிலங்கு நெல்லிக்கனி போலே இருக்கும்படி உயர்ந்ததான ஞானத்தைத் தந்தருளினார்.

நூற்றுநான்காம் பாசுரம். எம்பெருமானை நேராகப் பார்க்கப் பெற்றால் என்ன செய்வீர் என்று எம்பெருமானார் கேட்பதாகக் கொண்டு, பகவத் விஷயத்தை நன்றாகக் காட்டிக் கொடுத்தாலும் தேவரீர் திருமேனியில் ப்ரகாசிக்கும் குணங்களைத் தவிர வேறொன்றை வேண்டேன் என்கிறார்.

கையில் கனி அன்ன கண்ணனைக் காட்டித் தரிலும் உன் தன்
மெய்யில் பிறங்கிய சீர் அன்றி வேண்டிலன் யான் நிரயத்
தொய்யில் கிடக்கிலும் சோதி விண் சேரிலும் இவ்வருள் நீ
செய்யில் தரிப்பன் இராமாநுச என் செழுங் கொண்டலே

உயர்ந்ததான மேகம் போலே பரம உதாரராய் அந்த வள்ளல் தன்மையை எங்களுக்குக் காட்டிய எம்பெருமானாரே! அடியார்களுக்கு எளியவனான கண்ணனை உள்ளங்கை நெல்லிக்கனிபோல் காட்டிக் கொடுத்தாலும் தேவரீருடைய திவ்ய திருமேனியில் ப்ரகாசிக்கிற அழகு முதலிய குணங்களைத்தவிர வேறொன்றை நான் வேண்டேன். ஸம்ஸாரம் என்னும் சேற்றில் அழுந்திக் கிடந்தாலும் கிடக்கலாம், எல்லையில்லாத ஒளிபடைத்த பரமபதத்தை அடைந்தாலும் அடையலாம். இவை இரண்டில் ஏதேனும் ஒன்றை அடைவதற்கான அருளை தேவரீர் செய்தால் நான் அங்கே தரித்து நிற்பேன்.

நூற்றைந்தாம் பாசுரம். எல்லாரும் ஸம்ஸாரம் விடவேண்டியது என்றும் பரமபதம் அடையவேண்டியது என்றும் சொல்லி அந்தப் பரமபதத்தைச் சென்றடையவேண்டும் என்று ஆசைப்பட, நீர் இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதுகிறீரே, உமக்கு விருப்பமான இருப்பிடம் எது என்று கேட்க, அதற்குப் பதில் உரைக்கிறார்.

செழுந்திரைப் பாற்கடல் கண் துயில் மாயன் திருவடிக் கீழ்
விழுந்திருப்பார் நெஞ்சில் மேவு நல் ஞானி நல் வேதியர்கள்
தொழும் திருப் பாதன் இராமாநுசனைத் தொழும் பெரியோர்
எழுந்து இரைத்து ஆடும் இடம் அடியேனுக்கு இருப்பிடமே

அழகிய அலைகளையுடைய திருப்பாற்கடலிலே சயனித்திருப்பவனாய் உறங்குவான் போல் யோகு செய்க்கிற மாயனான ஸர்வேச்வரனின் குணத்தில் ஈடுபட்டு அவன் திருவடிக்கீழே விழுந்திருப்பவர்கள் நெஞ்சிலே, பொருந்தி இருப்பதான உயர்ந்த ஞானத்தையுடையவரான பரம வைதிகரானவர்கள் தொழும் திருவடிகளையுடையவரானவர் எம்பெருமானார். அந்த எம்பெருமானாரை எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் வைபவத்தையுடைய பெரியோர்கள் அந்த அனுபவத்தால் கிளர்ந்து கடலின் பெருத்த ஓசையைப்போலே ஆரவாரத்துடன் நடனமாடும் இடம், அவர்களின் அடியவனான எனக்கு இருப்பிடம்.

நூற்றாறாம் பாசுரம். இப்படி இவருக்குத் தம்மிடத்தில் உள்ள பேரன்பைக் கண்டு எம்பெருமானார் இவர் திருவுள்ளத்தை மிகவும் விரும்பியருள, அதைக் கண்டு ஆனந்தத்துடன் அருளிச்செய்கிறார்.

இருப்பிடம் வைகுந்தம் வேங்கடம் மாலிருஞ்சோலை என்னும்
பொருப்பிடம் மாயனுக்கு என்பர் நல்லோர் அவை தம்மொடும் வந்து
இருப்பிடம் மாயன் இராமாநுசன் மனத்து இன்று அவன் வந்து
இருப்பிடம் என் தன் இதயத்துள்ளே தனக்கு இன்புறவே

ஸ்வரூப ரூப குண விபூதிகளால் ஆச்சர்யபூதனான ஸர்வேச்வரனுக்கு இருப்பிடங்கள் ஸ்ரீவைகுண்டமும், திருவேங்கடம் என்னும் திருமலையும், திருமாலிருஞ்சோலை என்று ப்ரஸித்தமான திருமலையாகிற ஸ்தலமும் என்று சொல்வார்கள் பகவானை உள்ளபடி அறிந்திருக்கும் பெரியோர்கள். இப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரன் அந்த ஸ்தலங்களுடன் வந்து எழுந்தருளியிருக்கிற ஸ்தலம் எம்பெருமானாரின் திருவுள்ளம். இப்போது அவர்தாம் வந்து மிகவும் உயர்ந்த இன்பமாகக் கருதி எழுந்தருளியிருப்பது என்னுடைய நெஞ்சிலே.

நூற்றேழாம் பாசுரம். இப்படித் தம்மிடத்தில் அன்புகாட்டும் எம்பெருமானாருடைய திருமுகத்தைப் பார்த்து, தேவரீருக்கு விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டியது ஒன்று உண்டு என்று தம்முடைய விருப்பத்தை வெளியிடுகிறார்.

இன்பு உற்ற சீலத்து இராமாநுச என்றும் எவ்விடத்தும்
என்புற்ற நோய் உடல்தோறும் பிறந்து இறந்து எண் அரிய
துன்புற்று வீயினும் சொல்லுவது ஒன்று உண்டு உன் தொண்டர்கட்கே
அன்புற்று இருக்கும்படி என்னை ஆக்கி அங்கு ஆட்படுத்தே

மிகவும் ஆனந்தத்துடன் எழுந்தருளியிருக்கிற, ஸௌசீல்யம் என்னும் குணத்தையுடைய எம்பெருமானாரே! தேவரீருக்கு விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டியது ஒரு கார்யம் உண்டு. எலும்பு வரை சென்று துன்புறுத்தக்கூடிய வ்யாதிகளுக்கு இருப்பிடமான உடல்கள்தோறும் பிறப்பது மரிப்பதாய், கணக்கிலடங்காத துக்கங்களை அனுபவித்து முடிந்தாலும், எல்லாக் காலத்திலும், எல்லா இடத்திலும், தேவரீருக்கு என்றே இருப்பவர்களுக்கே ஆழமான அன்பை உடையேனாகும்படிச் செய்து, அவர்கள் திருவடிகளிலே அடிமையாகும்படி அருள்செய்ய வேண்டும். இதுவே அடியேனுக்குக் குறிக்கோள்.

நூற்றெட்டாம் பாசுரம். முதலில் “இராமானுசன் சரணாரவிந்தம் நாம் மன்னி வாழ” என்று எப்பொழுதும் இந்தப் பலன் கிடைக்கையும், இந்த எம்பெருமானார் விஷயத்தில் பூர்ண பக்தி தமக்கு விருப்பம் ஆகையாலே பிராட்டியை முன்னிட்டுக் கொண்டு தொடங்கினாப்போலே, முடிவிலும் எப்பொழுதும் நமக்குக் கைங்கர்யஸ்ரீயைக் கொடுக்கக்கூடியவளான பெரிய பிராட்டியாரை ஆச்ரயிப்போம் என்கிறார்.

அம் கயல் பாய் வயல் தென் அரங்கன் அணி ஆகம் மன்னும்
பங்கய மா மலர்ப் பாவையைப் போற்றுதும் பத்தி எல்லாம்
தங்கியது என்னத் தழைத்து நெஞ்சே நம் தலைமிசையே
பொங்கிய கீர்த்தி இராமாநுசன் அடிப் பூ மன்னவே  

நெஞ்சே! பக்தி தத்வமானது ஒன்றுவிடாமல் நம்மிடத்திலே குடிகொண்டது என்னும்படி மிக அதிகமாக, மிகப் பெரிதான கீர்த்தியையுடையவரான எம்பெருமானாருடைய திருவடிகளாகிற செவ்விப்பூ நம்முடைய தலைமேலே பொருந்தி இருக்கும்படி, அழகிய கயல்கள் துள்ளிவிளையாடும் வயல்களையுடைய, அழகிய கோயிலையே (திருவரங்கம்) தமக்கு அடையாளமாகக் கொண்ட பெரிய பெருமாளுடைய அழகிய திருமார்பிலே நித்யவாஸம் பண்ணுமவளாய்ச் சிறந்ததான தாமரைப்பூவைப் பிறப்பிடமாக உடையவளாய் இயற்கையான ஸ்த்ரீத்வத்தையுடைய ஸ்ரீரங்கநாச்சியாரை ஆச்ரயிப்போம்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 91 – 100

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 81 – 90

தொண்ணூற்றொன்றாம் பாசுரம். இவர்கள் இப்படி ஈடுபாடில்லாமல் இருந்தாலும் எம்பெருமானார் இவர்களுடைய வாழ்ச்சிக்காகச் செய்த முயற்சியை நினைத்து அவரைக் கொண்டாடுகிறார்.

மருள் சுரந்து ஆகமவாதியர் கூறும் அவப் பொருளாம்
இருள் சுரந்து எய்த்த உலகு இருள் நீங்கத் தன் ஈண்டிய சீர்
அருள் சுரந்து எல்லா உயிர்கட்கும் நாதன் அரங்கன் என்னும்
பொருள் சுரந்தான் எம் இராமாநுசன் மிக்க புண்ணியனே

அறியாமையெல்லாம் ஒன்றாகத் திரண்டு சைவாகமத்தைக் கொண்டு வாதம் செய்ய வரும் பாசுபதர் முதலியவர்கள் ருத்ர பரத்வத்தை ஸ்தாபிக்கக் கூறும் மிகவும் தாழ்ந்த அர்த்தங்களாகிற இருள் மிகுந்து அத்தாலே வருந்திய லோகத்தினுடைய அந்தகாரமானது போகும்படியாகத் தம்முடைய அடியார்களின் ரக்ஷணங்களாகிற திரண்ட உயர்த்தியையுடைய க்ருபை ஒன்றாகச் சேர்ந்து “எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் தலைவன் பெரிய பெருமாள்” என்னும் அர்த்தத்தைக் கொடுத்தருளினார். இப்படிச் செய்த எம்பெருமானார் பரமதார்மிகர்.

தொண்ணூற்றிரண்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் ஒரு காரணமும் இல்லாமல் தம்மை ஏற்றுக்கொண்டதையும் அது மட்டுமல்லாமல் உள் மற்றும் வெளி இந்த்ரியங்களுக்கு விஷயமாக எழுந்தருளியிருப்பதையும் நினைத்து மிகவும் மகிழ்ந்து இதற்குக் காரணம் என்னவென்று அருளிச்செய்யவேண்டும் என்று கேட்கிறார்.

புண்ணிய நோன்பு புரிந்தும் இலேன் அடி போற்றி செய்யும்
நுண் அரும் கேள்வி நுவன்றும் இலேன் செம்மை நூல் புலவர்க்கு
எண் அரும் கீர்த்தி இராமாநுச இன்று நீ புகுந்து என்
கண்ணுள்ளும் நெஞ்சுள்ளும் நின்ற இக்காரணம் கட்டுரையே

இப்பேற்றுக்கு உறுப்பான புண்ய வ்ரதத்தை நான் செய்யவில்லை. திருவடிகளை அடைவதற்குக் காரணமான, நுண்ணியதாய், செய்தற்கரிய ச்ரவணத்தைச் செய்வதற்கு ஆசைப்பட்டது இல்லை. வேறு ப்ரயோஜனத்தை எதிர்பார்க்காதவராய், சாஸ்த்ரத்தைப் போலே இருக்கும் கவிகளைச் சொல்ல வல்லவர்களுக்கும் புரிந்து கொள்ளவரிதான கீர்த்தியையுடைய எம்பெருமானாரே! இன்று உகந்து என்னுடைய வெளிக்கண்ணுக்கும் உட்கண்ணுக்கும் விஷயமாய் நின்ற இதன் காரணத்தை தேவரீர் தாமே அருளிச்செய்ய வேண்டும்.

தொண்ணூற்றுமூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் இதற்கு விடை ஒன்றும் அருளிச்செய்யாமல் இருக்க, இவர் எப்படி எம்பெருமானார் யாரும் கேட்காமலே தாமே வந்து குத்ருஷ்டி (வேதத்துக்குத் தவறான அர்த்தம் சொல்லும்) மதங்களை ஜயித்தாரோ, அதேபோல நான் கேட்காமலே நிர்ஹேதுகமாக வந்து என் ப்ரபலகர்மங்களை அறுத்தருளினார் என்று தெளிவடைந்து, எம்பெருமானார் எல்லாமே நிர்ஹேதுகமாகச் செய்பவர் என்கிறார்.

கட்டப் பொருளை மறைப் பொருள் என்று கயவர் சொல்லும்
பெட்டைக் கெடுக்கும் பிரான் அல்லனே என் பெரு வினையை
கிட்டி கிழங்கொடு தன் அருள் என்னும் ஒள் வாள் உருவி
வெட்டிக் களைந்த இராமாநுசன் என்னும் மெய்த்தவனே

ஒழிக்க முடியாத என்னுடைய மஹா பாபங்களைக் கண்டு அருகில் வந்து வாஸனையாகிற கிழங்கோடேகூட தம்முடைய க்ருபையாகிற அழகிய வாளைச் சுழற்றி வெட்டியருளின ப்ரபந்ந ஜந கூடஸ்தரானவர் எம்பெருமானார். அவர் மிகவும் தாழ்ந்ததான அர்த்தங்களை வேதார்த்தங்கள் என்று குத்ருஷ்டிகள் சொல்லுகிற மயக்கமூட்டும் வாக்யங்களைப் போக்கிய உபகாரகரன்றோ?

தொண்ணூற்றுநான்காம் பாசுரம். எம்பெருமானார் தம்மை அடைந்தவர்களுக்கு ப்ரபத்தி நிஷ்டை முதல் பரமபதம் வரை எல்லாம் அருளுவரேயாகிலும், நான் அவர் குணங்களைத் தவிர வேறொன்றை விரும்பி அனுபவிக்க மாட்டேன் என்கிறார்.

தவம் தரும் செல்வும் தகவும் தரும் சலியாப் பிறவிப்
பவம் தரும் தீவினை பாற்றித் தரும் பரந்தாமம் என்னும்
திவம் தரும் தீது இல் இராமாநுசன் தன்னைச் சார்ந்தவர்கட்கு
உவந்து அருந்தேன் அவன் சீர் அன்றி யான் ஒன்றும் உள் மகிழ்ந்தே

தம்மை அடைந்தவர்களுக்கு நன்மையை ஏற்படுத்தாத குற்றமில்லாத எம்பெருமானார், தம்மை அடைந்தவர்களுக்கு சரணாகதி என்னும் தவத்தில் நிஷ்டையை கொடுத்தருளுவார். மேலும் பக்தியாகிற செல்வத்தை ப்ராப்யத்துப் (குறிக்கோள்) பொருத்தமாகக் கொடுத்தருளுவர். எம்பெருமானைத் தவிர வேறு ஒருவராலும் அசைக்க முடியாத பிறவி என்னும் ஸம்ஸாரத்தை மேன்மேலும் உண்டாக்கும் தீவினைகளைப் பொடிப்பொடியாகப் பண்ணிக்கொடுப்பார். பரந்தாமம் என்று சொல்லப்படுகிற பரமாகாசமான ஸ்ரீவைகுண்டத்தையும் கொடுப்பார். இப்படி அவர் எல்லாம் தந்தாலும், நான் அவருடைய குணங்களைத்தவிர வேறொன்றையும் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியுடன் விரும்பி அனுபவிக்கமாட்டேன்.

தொண்ணூற்றைந்தாம் பாசுரம். எம்பெருமானாரின் ஞானம் சக்தி முதலியவைகளை நினைத்துப் பார்த்து, இவர் இந்த லோகத்தைச் சேர்ந்தவர் இல்லை, ஸம்ஸாரம் தீண்டாத நித்யஸூரிகளில் ஒருவர் பிறருக்காக இங்கே வந்து அவதரித்துள்ளார் என்று அருளிச்செய்கிறார்.

உள் நின்று உயிர்களுக்கு உற்றனவே செய்து அவர்க்கு உயவே
பண்ணும் பரனும் பரிவிலனாம்படி பல் உயிர்க்கும்
விண்ணின்தலை நின்று வீடு அளிப்பான் எம் இராமாநுசன்
மண்ணின் தலத்து உதித்து உய்மறை நாலும் வளர்த்தனனே

உள்ளே நின்று இவ்வாத்மாக்கள் எப்படி உஜ்ஜீவிக்குமோ அதுக்கான முயற்சிகளைப் பண்ணி அவர்களுக்கு உஜ்ஜீவனத்தையே பண்ணும் ஸர்வேச்வரனும் ஆத்மாக்கள் விஷயத்தில் எம்பெருமானார் அளவுக்கு அன்புடையவன் இல்லை என்று சொல்லும்படி எல்லா ஆத்மாக்களுக்கும் பரமபுருஷார்த்தமான மோக்ஷத்தை கொடுத்தருளுவதற்காக நம்முடைய நாதரான எம்பெருமானார் விண்ணில் உயர்ந்த ஸ்தானமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திலிருந்து பூதலத்தில் வந்து, இங்குள்ள தோஷங்களில்லாமல் அவதரித்து, எல்லாருக்கும் உஜ்ஜீவனத்துக்குக் காரணமான நான்கு வேதங்களும் குறைவின்றி வளரும்படிச் செய்தருளினார்.

தொண்ணூற்றாறாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் வேதாந்த க்ரமத்திலே பக்தி ப்ரபத்தி ஆகிய இரண்டு வழிகளையும் அருளிச்செய்தாரே. இதில் எளிதில் செய்யக்கூடிய ப்ரபத்தி நிஷ்டை உம்முடையதோ என்று கேட்க, அதன்று, நான் எம்பெருமானார் அபிமானத்திலே ஒதுங்கியவன் என்கிறார்.

வளரும் பிணிகொண்ட வல்வினையால் மிக்க நல்வினையில்
கிளரும் துணிவு கிடைத்தறியாது முடைத்தலை ஊன்
தளரும் அளவும் தரித்தும் விழுந்தும் தனி திரிவேற்கு
உளர் எம் இறைவர் இராமாநுசன் தன்னை உற்றவரே

எல்லையில்லாத துக்கத்தைக் கொடுக்கும் ப்ரபலமான வினையாலே உயர்ந்த தர்மமான சரணாகதியில் மஹாவிச்வாஸம் என்பது எளிதில் ஏற்படாதே. தீய கந்தத்துக்கு இருப்பிடமாய், மாமிசம் முதலியவைகளால் செய்யப்பட்ட சரீரம் மரணத்தருவாயில் கட்டுக்குலையும்போது நல்லுபதேசங்களைக் கொண்டு தரித்தும், உலக விஷயங்களில் விழுந்தும், ஒரு துணையின்றித் திரியும் எனக்கு நமக்குத் தலைவரான எம்பெருமானாரே கதி என்று இருப்பவர்கள் துணையாக உளர்.

தொண்ணூற்றேழாம் பாசுரம். இப்படி எம்பெருமானார் விஷயம் மட்டுமில்லாமல் அவர் அடியார்கள் வரை விரும்பத்தக்கவர்கள் என்று இருப்பதற்குக் காரணம் என்ன என்று கேட்க, அதுவும் எம்பெருமானாருடைய க்ருபையாலேயே வந்தது என்கிறார்.

தன்னை உற்று ஆட்செய்யும் தன்மையினோர் மன்னு தாமரைத் தாள்
தன்னை உற்று ஆட்செய்ய என்னை உற்றான் இன்று தன் தகவால்
தன்னை உற்றார் அன்றி தன்மை உற்றார் இல்லை என்று அறிந்து
தன்னை உற்றாரை இராமாநுசன் குணம் சாற்றிடுமே   

எம்பெருமானார், தம்மைப் பற்றியிருப்பவர்களைத் தவிர, தம்மைப் பற்றியிருப்பவர்களைக் கொண்டாடும் தன்மையுடையவர்கள் வேறொருவர் இல்லை என்று தன் திருவுள்ளத்தில் எண்ணி, தம்மைத் தவிர மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபாடு இல்லாமல் தமக்கு அடிமைசெய்யும் தன்மையுடையவர்களின் ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பாய், மிகவும் இனிமையாயிருக்கிற திருவடிகளைத் தவிர வேறொன்றுமறியாதபடி என்னைப் பண்ணி, அவர்களுக்கு அடிமை செய்யும்படி, எம்பெருமானார் தம்முடைய க்ருபையாலே இன்று என்னை ஏற்றுக்கொண்டார்.

தொண்ணூற்றெட்டாம் பாசுரம். இவர் திருவுள்ளம் முன்புபோலே எம்பெருமான் நம்மை நம் கர்மத்துக்கு ஏற்றாப்போலே ஸ்வர்க்க நரகங்களில் தள்ளி விடக்கூடுமே என்று கேட்க, எம்பெருமானார் தம்மிடம் சரணமடைந்தவர்களை அப்படி விடமாட்டார், அதனால் நீ கலங்காதே என்கிறார்.

இடுமே இனிய சுவர்க்கத்தில் இன்னும் நரகில் இட்டுச்
சுடுமே அவற்றைத் தொடர் தரு தொல்லைச் சுழல் பிறப்பில்
நடுமே இனி நம் இராமாநுசன் நம்மை நம் வசத்தே
விடுமே சரணம் என்றால் மனமே நையல் மேவுதற்கே

நம்மை கைதூக்கிவிட வந்த எம்பெருமானாரிடத்தில் “தேவரீரே தஞ்சம்” என்று ஒரு வார்த்தை சொன்னால், உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டிருப்பவர்க்கு இனிதாகத் தோற்றி இருக்கும் ஸ்வர்க்கத்திலே இட்டு வைப்பாரோ? தம் திருவடிகளைப் பற்றிய பின்பும் நரகத்திலே இட்டு வைத்து துன்புறுத்துவாரோ? இப்படி ஸ்வர்க்க நரகங்களை நினைத்துக்கொண்டிருப்பதாய் அநாதியாய் சுற்றிச்சுற்றி வரும் பிறவியிலே நிறுத்துவாரோ? மேலுள்ள காலம், நம்மை நம்முடைய ருசிப்படி வாழ விடுவாரோ? நெஞ்சே! நமக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பலனைக் குறித்து வருந்தாதே.

தொண்ணூற்றொன்பதாம் பாசுரம். எப்படி இருந்தாலும் பாஹ்ய குத்ருஷ்டிகள் அதிகமாக இருக்கும் தேசமே நாம் மனம் கலங்க வாய்ப்புள்ளதே என்று கேட்க, எம்பெருமானார் அவதரித்த பின்பு அவர்களெல்லாரும் நஷ்டரானார்கள் என்கிறார்.

தற்கச் சமணரும் சாக்கியப் பேய்களும் தாழ்சடையோன்
சொல் கற்ற சோம்பரும் சூனியவாதரும் நான்மறையும்
நிற்கக் குறும்பு செய் நீசரும் மாண்டனர் நீள் நிலத்தே
பொன் கற்பகம் எம் இராமாநுச முனி போந்த பின்னே

தர்க்க ஸாமர்த்யத்தாலே தங்கள் மதத்தை நடத்துகிற சமணரும், பேய்போலே பிடித்தை விடாமல் இருக்கும் பௌத்தரும், பெரிய ஜடாமுடியுடன் ஸாதனத்தை அனுஷ்டித்து பகவானின் அனுமதியாலே மோஹசாஸ்த்ரங்களை வளர்த்த ருத்ரனுடைய வசனமான சைவாகமத்தைக் கற்றிருக்கும் தாமஸ குணத்தையுடையவரான சைவர்களும், எல்லாம் சூன்யம் என்று வாதம் பண்ணும் மாத்யமிக மதத்தவரும் (பௌத்தத்தில் ஒரு பிரிவு) இவர்களைப்போல் இல்லாமல் நான்கு வேதங்களையும் ஒத்துக்கொண்டு அது நிற்கச்செய்தே அதற்குத் தொடர்பில்லாத தவறான அர்த்தங்களை சொல்லிக் குறும்பு செய்யும் தாழ்ந்தவர்களான குத்ருஷ்டிகளும், விரும்பத்தக்க கற்பகமரம் போலே பரம உதாரராய் இவற்றை நமக்குக் காட்டியருளின எம்பெருமானார் இந்தப் பெரிய உலகிலே எழுந்தருளிய பின்பு, முடிந்து போனார்கள்.

நூறாம் பாசுரம். தம்முடைய திருவுள்ளம் எம்பெருமானார் திருவடிகளில் இனிமையான அனுபவத்தை ஆசைப்பட்டு ஈடுபடுவதைக் கண்டு அதின் தன்மையை அவருக்கு விண்ணப்பம் செய்து, இனி வேறொன்றைக் காட்டி மயக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.

போந்தது என் நெஞ்சு என்னும் பொன் வண்டு உனது அடிப்போதில் ஒண் சீர்
ஆம் தெளி தேன் உண்டு அமர்ந்திட வேண்டி நின்பால் அதுவே
ஈந்திட வேண்டும் இராமாநுச இது அன்றி ஒன்றும்
மாந்தகில்லாது இனி மற்று ஒன்று காட்டி மயக்கிடலே

என்னுடைய மனஸ்ஸாகிற அழகிய வண்டு தேவரீருடைய திருவடிகளாகிற பூவிலே குளிர்ச்சி, மென்மை போன்ற குணங்களாகிற நிர்மலமான தேனைப் பருகி அங்கேயே நிரந்தரமாக வாழவேண்டும் என்று தேவரீரிடத்தில் வந்தது. அதையே தேவரீர் கொடுத்தருள வேண்டும். உடையவரே! இதைத் தவிர வேறொன்றை அனுபவிக்காது. இனி வேறொன்றைக் காட்டி என்னை மயங்கப்பண்ணாமல் இருக்க வேண்டும்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

இராமானுச நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 81 – 90

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

இராமானுச நூற்றந்தாதி

<< பாசுரங்கள் 71 – 80

எண்பத்தொன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானார் க்ருபையினாலேயே தாம் திருந்தியதை எம்பெருமானாரிடமே விண்ணப்பம் செய்து, தேவரீர் க்ருபைக்கு ஒப்பில்லை என்கிறார்.

சோர்வு இன்றி உன்தன் துணை அடிக்கீழ்த் தொண்டுபட்டவர்பால்
சார்வு இன்றி நின்ற எனக்கு அரங்கன் செய்ய தாள் இணைகள்
பேர்வு இன்றி இன்று பெறுத்தும் இராமாநுச இனி உன்
சீர் ஒன்றிய கருணைக்கு இல்லை மாறு தெரிவுறிலே

வேறு விஷயத்தில் மனது போகாமல் தேவரீருடைய சேர்த்தியழகையுடைய திருவடிகளின்கீழே அடிமையாயிருப்பவர்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாமல் இருந்த எனக்குப் பெரியபெருமாளுடைய திருமேனி நிறத்துக்கு எதிர்நிறமான சிவப்பையும் சேர்த்தியழகையுமுடைய திருவடிகளை எப்பொழுதும் விட்டு நீங்காதபடி இன்று பெற்றுக்கொடுத்த உடையவரே! இப்படியானபின்பு, ஆராய்ந்து பார்த்தால், தேவரீருடைய கௌரவத்துடன் இருக்கும் க்ருபைக்கு ஓரொப்பில்லை.

எண்பத்திரண்டாம் பாசுரம். பெரியபெருமாள் திருவடிகளிலே நான் பொருந்தியிருக்கும்படி உபதேசம் செய்த எம்பெருமானார் எத்தனை பெரிய தார்மிகர் என்று மகிழ்ந்து சொல்கிறார்.

தெரிவு உற்ற ஞானம் செறியப் பெறாது வெம் தீவினையால்
உரு அற்ற ஞானத்து உழல்கின்ற என்னை ஒரு பொழுதில்
பொரு அற்ற கேள்வியன் ஆக்கி நின்றான் என்ன புண்ணியனோ
தெரிவு உற்ற கீர்த்தி இராமாநுசன் என்னும் சீர் முகிலே

ஸத் மற்று அஸத் விஷயங்களில் ஊற்றத்தைக் கொண்டிருக்கும் ஞானத்தைச் சேரப்பெறாமல், மிகவும் க்ரூரமான கர்மத்தாலே ஒரு பொருளாக உருவாகாத ஞானத்தைப் பற்றி, ஒன்றிலும் நிலையற்றுத் திரிகிற என்னை, ஒரு க்ஷணப் பொழுதில் ஒப்பில்லாத கேள்வி ஞானத்தையுடையனாகும்படிப் பண்ணி, பூமியிலே வந்து அவதரித்தருளினார். ப்ரகாசமாய் இருக்கும் குணத்தாலே வந்த புகழையுடையவராய் பரம உதாரரான எம்பெருமானார் என்ன தார்மிகரோ?

எண்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். எல்லாருக்கும் சரணாகதி பொதுதானே என்று எம்பெருமானார் கேட்க, நான் ப்ரபத்தி பண்ணி பரமபதம் பெறுவார் கூட்டத்தில் இல்லை. தேவரீர் திருவடிகளாகிற மோக்ஷத்தை தேவரீர் வள்ளல் தன்மையாலே பெறுபவன் நான் என்கிறார்.

சீர் கொண்டு பேர் அறம் செய்து நல் வீடு செறிதும் என்னும்
பார் கொண்ட மேன்மையர் கூட்டன் அல்லேன் உன் பத யுகமாம்
ஏர் கொண்ட வீட்டை எளிதினில் எய்துவன் உன்னுடைய
கார் கொண்ட வண்மை இராமாநுச இது கண்டு கொள்ளே

சமம், தமம் முதலியவை ஆகிஞ்சந்யம், அநந்யகதித்வம் ஆகிய தன்மைகளை உடையவராய் பரம தர்மமாகிற ப்ரபத்தியைப் பண்ணி, பரம புருஷார்த்த லக்ஷண மோக்ஷத்தை அடையவேண்டும் என்னும் பூமியெங்கும் பரவியிருக்கும் பெருமையையுடைய பகவத் ப்ரபன்னருடைய கூட்டத்தில் நான் இல்லை. உடையவரே! தேவரீருடைய திருவடிகளிரண்டுமாகிற எல்லா விதத்திலும் உயர்ந்த மோக்ஷத்தை எளிதாக அடைவேன். அதுக்கு மேகத்தைப்போன்ற தேவரீருடைய வள்ளல் தன்மையே காரணம். இதை தேவரீரே பார்த்துக்கொள்ளலாமே!

எண்பத்துநான்காம் பாசுரம். மேலே பெறவேண்டியது இன்னும் இருக்க, இதுவரை பெற்ற பேற்றுக்கு எல்லை உண்டோ என்கிறார்.

கண்டுகொண்டேன் எம் இராமாநுசன் தன்னை காண்டலுமே
தொண்டுகொண்டேன் அவன் தொண்டர் பொன் தாளில் என் தொல்லை வெம் நோய்
விண்டுகொண்டேன் அவன் சீர் வெள்ள வாரியை வாய்மடுத்து இன்று
உண்டுகொண்டேன் இன்னம் உற்றன ஓதில் உலப்பு இல்லையே

என்னைக் காப்பாற்ற வந்த, என்னுடைய ஸ்வாமியான எம்பெருமானாரை உள்ளபடி கண்டுகொண்டேன். இப்படிப் பார்த்த அளவிலே அவருக்காகவே வாழ்பவர்களுடைய அழகிய திருவடிகளில் அடிமைப்பட்டேன். என்னுடைய அநாதியான, மிகவும் க்ரூரமான கர்மங்களை நீக்கிக் கொண்டேன். அவருடைய குணங்களாலே நிறைந்த கடலை பெரிய ஆசையுடன் இன்று அனுபவித்தேன். இன்னமும் நான் பெற்ற விஷயங்களைச் சொல்லப் பார்த்தால் அதற்கு ஒரு முடிவில்லை.

எண்பத்தைந்தாம் பாசுரம். எம்பெருமானாரைக் கண்டு கொண்டேன் என்றீர், அவன் தொண்டர் பொற்றாளில் தொண்டு கொண்டேன் என்றீர், இவற்றில் உமக்கு எதில் அதிக ஈடுபாடு என்று கேட்க எம்பெருமானாருக்காகவே வாழ்கின்ற அடியார்கள் திருவடிகளைத் தவிர என் ஆத்மாவுக்கு வேறொரு பற்றில்லை என்கிறார்.

ஓதிய வேதத்தின் உட்பொருளாய் அதன் உச்சி மிக்க
சோதியை நாதன் என அறியாது உழல்கின்ற தொண்டர்
பேதைமை தீர்த்த இராமாநுசனைத் தொழும் பெரியோர்
பாதம் அல்லால் என் தன் ஆர் உயிர்க்கு யாதொன்றும் பற்று இல்லையே

தாங்கள் கற்றுக்கொண்டிருக்கிற வேதத்தினுடைய உட்பொருளாய் அந்த வேதசிரஸ்ஸான வேதாந்தத்திலே எல்லையில்லாமல் ப்ரகாசிப்பவனை நமக்கு நாதன் என்று அறியாதே, வேறு விஷயங்களில் தொண்டுபட்டு உழன்று திரிபவர்களுடைய அறியாமையைப் போக்கியருளின எம்பெருமானாரைத் தொழுகையே அடையாளமான பெருமையையுடையவர்களுடைய திருவடிகளைத் தவிர என் ஆத்மாவுக்கு வேறு எதும் பற்றில்லை.

எண்பத்தாறாம் பாசுரம். முன்பு உலக விஷயங்களில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களிடம் அன்புகொண்டிருந்ததை நினைத்து, இனி அது செய்யேன், எம்பெருமானாரைச் சிந்திக்கும் மனஸ்ஸுடையவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் என்னை ஆளவுரியவர்கள் என்கிறார்.

பற்றா மனிசரைப் பற்றி அப்பற்று விடாதவரே
உற்றார் என உழன்று ஓடி நையேன் இனி ஒள்ளிய நூல்
கற்றார் பரவும் இராமாநுசனைக் கருதும் உள்ளம்
பெற்றார் எவர் அவர் எம்மை நின்று ஆளும் பெரியவரே

ஒன்றுக்கும் மதிப்பில்லாத தாழ்ந்த மனிதர்களை அடைந்து, அந்தப் பற்று விடாமல் நிற்கிறவர்களையே உறவினர்கள் என்று நினைத்து அவர்பின்னே திரிந்துழன்று அவர்கள் முகத்திலே எப்பொழுது விழிப்போம் என்று ஓடி, அவர்கள் விஷயத்தில் மனமுடைந்து இருந்தேன். தத்வம், ஹிதம், புருஷார்த்தம் ஆகியவைகளை மிகத் தெளிவாகக் காட்டும் சாஸ்த்ரங்களை கற்றிருப்பவர்கள் தங்கள் கல்விக்கு ப்ரயோஜனம் இது என்று அன்புடன் கொண்டாடும் எம்பெருமானாரை நினைப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டிருக்கும் மனதை நிதிபோலே பெற்றிருப்பவர்கள் யாவர் சிலர் உளரோ அவர்கள் குலம் கோத்ரம் ஆகியவை எதுவாக இருந்தாலும் அவர்கள் நம்மை ஆத்மா உள்ளவரை ஆளக்கூடிய மஹானுபாவர்கள்.

எண்பத்தேழாம் பாசுரம். இந்தக் கலிகாலம் உம்முடைய உறுதியைக் குலைத்து விடுமே என்று சொல்ல அது ஆக்ரமிப்பது எம்பெருமானாரால் கொடுக்கப்பட்ட ஞானத்திலே ஈடுபடாதவர்களை என்கிறார்.

பெரியவர் பேசிலும் பேதையர் பேசிலும் தன் குணங்கட்கு
உரியசொல் என்றும் உடையவன் என்று என்று உணர்வில் மிக்கோர்
தெரியும் வண் கீர்த்தி இராமாநுசன் மறை தேர்ந்து உலகில்
புரியும் நல் ஞானம் பொருந்தாதவரை பொரும் கலியே

பேசுகைக்கீடான பெரிய ஞானம் சக்தி ஆகியவைகளையுடைய பெரியவர் சொல்லிலும் (இவர்களும் பேசி முடித்து விட முடியாது), அஜ்ஞானம் அசக்தி ஆகியவற்றுக்கு எல்லைநிலமாக இருக்கும் அறிவிலிகள் சொல்லிலும் (இவர்களும் பின்வாங்கவேண்டாம்), இப்படித் தங்கள் குணங்களுக்கீடாகப் பேசும்படியிருக்கிற தம்முடைய ஸ்வரூப, ரூப, குணங்கள் ஆகியவற்றுக்கு வாசகமான வார்த்தைகளை எல்லாக் காலத்திலும் பெற்றவராயிருப்பவர் என்று உயர்ந்த ஞானத்தைப் பெற்றவர்கள் எப்பொழுதும் நினைக்கும் திவ்ய கீர்த்தையையுடையவரானவர் எம்பெருமானார். அவர் வேதத்தை ஆராய்ந்து லோகத்திலே கொடுத்தருளின உயர்ந்த ஞானத்தில் சேராதவர்களை கலி மேல்விழுந்து துன்புறுத்தும்.

எண்பத்தெட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானாராகிய ஸிம்ஹம் குத்ருஷ்டிகளாகிற புலிகளை அழிப்பதற்காக இவ்வுலகில் வந்து அவதரித்த விதத்தைச் சொல்லி ஸ்தோத்ரம் பண்ணுவேன் என்கிறார்.

கலி மிக்க செந்நெல் கழனிக் குறையல் கலைப் பெருமான்
ஒலி மிக்க பாடலை உண்டு தன் உள்ளம் தடித்து அதனால்
வலி மிக்க சீயம் இராமாநுசன் மறைவாதியராம்
புலி மிக்கது என்று இப்புவனத்தில் வந்தமை போற்றுவனே

உழவு வேலைகளின் ஆரவாரத்தால் மிகுந்த செந்நெற்கள் விளையும் வயல்களுடைய திருக்குறையலூருக்குத் தலைவராய் சாஸ்த்ர ரூபமான ப்ரபந்தங்களை அருளிச்செய்த வைபவத்தையுடையவரான திருமங்கை ஆழ்வாருடைய ஒலியையுடைய திருமொழியை நன்றாக உண்டு அனுபவித்து தம்முடைய திருவுள்ளம் பூரித்து அதனால் மிகவும் பலம்மிக்க ஸிம்ஹம்போலேயிருக்கிற எம்பெருமானார் வேதத்தை ஒத்துக்கொண்டு அதற்குத் தவறான வாதங்களைப் பண்ணி லோகத்தை அழிக்கும் குத்ருஷ்டிகளாகிற புலிகள் மிகுந்தன என்று உயர்ந்த மதத்தை தூஷிக்கும் குத்ருஷ்டிகள் வாழும் இந்த பூமியிலே அவர்கள் மதத்தை தூஷிப்பவராய் வந்து அவதரித்த விதத்தைப் போற்றுவேன்.

எண்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். “போற்றுவன்” என்று தொடங்கியவர் அது விஷயமாகத் தனக்கு ஏற்பட்ட அச்சத்தை எம்பெருமானாரிடத்தில் விண்ணப்பம் செய்கிறார்.

போற்று அரும் சீலத்து இராமாநுச நின் புகழ் தெரிந்து
சாற்றுவனேல் அது தாழ்வு அது தீரில் உன் சீர் தனக்கு ஓர்
ஏற்றம் என்றே கொண்டு இருக்கிலும் என் மனம் ஏத்தி அன்றி
ஆற்றகில்லாது இதற்கு என் நினைவாய் என்றிட்டு அஞ்சுவனே

போற்றி முடிப்பதற்கு அரிதான, சீல குணத்தையுடைய எம்பெருமானாரே! தேவரீருடைய கல்யாணகுணங்களைப் புரிந்துகொண்டு லோக ப்ரஸித்தமாகப் பேசுவேனாகில் அது இழிவாகத்தான் இருக்கும். நான் அப்படிப் பேசுவதை விட்டால் தேவரீர் குணங்களுக்கு அது பெருமையாகவே இருக்கும் என்று நான் இருந்தாலும் என் மனமானது தேவரீர் குணங்களை ஸ்தோத்ரம் செய்யாமல் தரிக்க மாட்டேன் என்கிறது. இப்படி இருக்கும் என் நிலைக்கு தேவரீர் என்ன திருவுள்ளம் பற்றுகிறீர் என்று அஞ்சி நின்றேன்.

தொண்ணூறாம் பாசுரம். இவர் அச்சம்போகும்படி எம்பெருமானார் குளிரக் கடாக்ஷிக்க அத்தாலே பயம் நீங்கியவராய் முக்கரணத்தில் ஏதேனுமொன்றிலும் எம்பெருமானார் விஷயத்திலே ஒரு நன்மையைச்செய்து பிழைத்துப் போகாமல், அறிவுள்ள ஆத்மாக்கள் இப்படி பிறவித்துன்பத்தை அனுபவிக்கிறார்களே என்று வருந்துகிறார்.

நினையார் பிறவியை நீக்கும் பிரானை இந்நீள் நிலத்தே
எனை ஆள வந்த இராமாநுசனை இருங்கவிகள்
புனையார் புனையும் பெரியவர் தாள்களில் பூந்தொடையல்
வனையார் பிறப்பில் வருந்துவர் மாந்தர் மருள் சுரந்தே

தம்மை நினைத்தவர்களுடைய பிறவியைப் போக்கும் உதவியைச் செய்யக்கூடிய இவரை நினைப்பவர்களில்லை. இந்த பூமிப்பரப்பெல்லாம் இருக்க, நான் கிடந்த இடம் தேடிவந்த எம்பெருமானாரை அந்த குணங்களை வெளியிடும் பெரிய கவிகளைத் தொடுப்பவர்கள் இல்லை. தாங்கள் தொடுக்காவிட்டாலும், அப்படி அவர் விஷயமாகக் கவிகளைத் தொடுக்கும் பெரிய பெருமையையுடையவர்கள் திருவடிகளில் பூமாலைகளையும் ஸமர்ப்பிக்க்கிறார்கள் இல்லை. இத்தனைக்கும் தகுதியுடைய மனுஷ்ய ஜன்மத்தைப் பெற்றிருப்பவர்கள் அறிவுகேடு மிகுந்து பிறப்பிலே மூழ்கித் துன்புறுகிறார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –