Daily Archives: April 23, 2020

siRiya thirumadal – 55 – ArAnum AdhAnum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

ArAnum AdhAnum allaL avaL kANIr                                        65
vArAr vanamulai vAsavadhaththai enRu
ArAnum sollappaduvAL avaLum than                                    66
pEr Ayam ellAm ozhiyap  perum theruvE

 Word by Word Meanings

avaL ArAnum AdhAnum allaL kANIr – she is not any ordinary person (she is very intelligent)
vAr Ar vana mulaiy vAsavadhaththai enRu – she, who has covered her bosoms in a corset, is known as vAsavadhaththai.
ArAnum sollap paduvAL – she is praised by all
avaLum – that vAsavadhaththai too
than pEr Ayam ellAm ozhiya – leaving aside all her friends
perum theruvE – in a huge street


ArAnum AdhAnum allaLArAnum allaL – she is not having any deficiency in her intellect. AdhAnum allaL – she is not without intelligence like insentient entities.

avaL kANIr – Hear about her demeanour as I narrate.

vArAr vanamulai – this talks about her youthful state where her bosoms cannot be left on their own and have to be covered in a corset. They should be supported by the beloved and if the beloved is not there, by her corset.

vAsavadhaththai enRu ArAnum sollappaduvAL – Isn’t she very famous? Isn’t she praised by all the distinguished persons? Isn’t she celebrated as a person without any deficiency in the assembly of sIthAppirAtti?

avaLum – parakAla nAyagi says that it was not she alone who followed unacceptable means to attain the beloved; even she [vAsavadhaththai] did the same.

than pErAyam ellAm ozhiya – I am saying all these words in order to make you people (parakAla nAyagi’s friends) agree with me since I do not want to let go of you. However, did she [vAsavadhaththai] not leave the large gathering of her friends in order to attain her beloved?  Just as a person cannot step on to fire, she could not stand amidst her friends; is she not more determined than I?

perum theruvE – did she seek a corner of the palace after leaving her friends? Despite being a princess, did she not walk on the major road?

In the next article, we will discuss the next part of this prabandham.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

irAmAnusa nURRandhAdhi – pAsurams 1 to 10

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

First pAsuram: amudhanAr is inviting his heart “Let us recite the divine names of emperumAnAr such that we can live aptly at his divine feet”

pU mannu mAdhu porundhiya mArban pugazh malindha
pA mannu mARan adi paNindhu uyndhavan pal kalaiyOr
thAm manna vandha irAmAnusan charaNAravindham
nAm manni vAzha nenjE solluvOm avan nAmangLE

Oh heart! periya pirAttiyAr who has lotus as her dwelling place, left that after experiencing the sweetness of emperumAn’s divine chest and started dwelling on that divine chest. nammAzhwAr is fully engaged with thiruvAimozhi which is full of the auspicious qualities of that emperumAn. rAmAnujar uplifted himself after attaining the divine feet of that nammAzhwAr. Despite learning various SAsthras (religious treatises), many people who had lived before rAmAnuja had not understood their inner meanings. rAmAnuja knew such inner meanings and established them well. Let us [amudhanAr tells his heart] consider his divine feet as our target and speak about such rAmAnuja’s divine names so that we can live purposefully.


Second pAsuram: In the previous pAsuram after he told his heart to recite the divine names of emperumAnAr, his heart started enjoying emperumAnAr’s divine feet, forgetting all other pursuits. Seeing that, amudhanAr is amazed.

kaL Ar pozhil thennarangan kamalap padhangaL nenjil
koLLA manisarai nIngi kuRaiyal pirAn adikkIzh
viLLadha anban irAmAnusan mikka seelam allAl
uLLAdhu en nenju onRu aRIyEn enakkuRRa pEriyalvE

There are those who, despite being born in the human species, do not have the fortune of learning the SAsthram of keeping their minds at the divine, lotus-like feet of periya perumAL who is reclining in the temple (SrIrangam temple) which is surrounded by gardens which drip with honey. My heart moved away from such people. After that, my heart did not think of anything other than the infinitely great qualities of rAmAnuja who has lasting affection towards the divine feet of thirumangai AzhwAr who incarnated in thirukkuRaiyalUr and who rendered the great benefit of composing dhivya prabandham (divine hymns). I do not know as to how this happened to me.


Third pAsuram: amudhanAr tells his heart “I bow down to you for the great benefit that you rendered to me by removing my connection with those who are engaged in worldly matters and involving me with the divine feet of those who have a connection with emperumAnAr”.

pEr iyal nenjE adi paNindhEn unnai pEyp piRavip
pUriyarOdu uLLa suRRam pularththi poruvu arum sIr
Ariyan semmai irAmAnusa munikku anbu seyyum
sIRiya pERu udaiyAr adikkIzh ennaich chErththadhaRkE

Oh heart which has great quality! I bow down to you for rendering me the great benefit – severing my connection with people who are lowly, having faults in them such as ego etc and making me attain the divine feet of great people. These great people have the fortune of having devotion towards emperumAnAr who has the honesty of aligning himself with the quality of his devotees.


Fourth pAsuram: He says that due to the causeless mercy of emperumAnAr, there is no possibility of his reaching his earlier lowly status and that there is no more any shortcoming in him.

ennaip puviyil oru poruLAkki maruL surandha
munnaip pazhavinai vEr aRuththu  Uzhi mudhalvanaiyE
pannap paNiththa irAmAnusan param pAdhamum en
sennith tharikka vaiththAn enakku Edhum sidhaivu illaiyE

emperumAnAr made everyone to realise and meditate on the supreme being who is the causative factor for all entities [both sentient and insentient]. He achieved this through SrI bhAshyam (a treatise composed by him). rAmAnuja, who is greater than everyone else, made me, who was like an insentient entity, as a sentient entity in this world. He severed completely all my sins which have been following me from time immemorial and blessed me by keeping his divine feet on my head. After this, there is no shortcoming in me.


Fifth pAsuram: amudhanAr who had started the prabandham by saying that we will recite the divine names of rAmAnuja, now starts doing that. Saying that kudhrushthis (those who wrongly interpret vEdhas) may abuse him, he hesitates; then he convinces himself and engages with the activity that he had set out to perform.

enakku uRRa selvam irAmAnusan enRu isaiyagillA
manak kuRRa mAndhar pazhikkil pugazh avan manniya sIr
thanakku uRRa anbar avan thirunAmangaL sARRum en pA
inak kuRRam kANagillAr paththi Eyndha iyalvu idhu enRE

It will be a cause for celebration for me if those who do not accept my view and who have defects in their minds, ridicule my attempt to say that emperumAnAr alone is the wealth for our svarUpam (basic nature). Those who have affection commensurate with the auspicious qualities of emperumAnAr will not see any fault in my pAsurams which convey his divine names and which are activities filled with devotion.


Sixth pAsuram: In the previous pAsuram, amudhanAr said that it was a manifestation of his devotion [towards rAmAnujar]. Now he blames himself saying that he does not have devotion commensurate with emperumAnAr’s greatness.

iyalum poruLum isaiyath thoduththu In kavigaL anbAl
mayal koNdu vAzhththum irAmAnusanai madhi inmaiyAl
payilum kavigaLil paththi illAdha en pAvi nenjAl
muyalginRanan avan than perum kIrththi mozhindhidavE

Great poets will celebrate by stringing poems with words and meanings, with lot of love and infatuation towards emperumAnAr. I do not have such devotion and I have a sinful mind too. I am attempting to convey his infinite greatness, with my ignorant mind, in the pAsurams that I have composed.


Seventh pAsuram: amudhanAr, who stepped back looking at his lowliness, reminisces about his connection with the divine feet of kUraththAzhvAn [an eminent disciple of rAmAnujar] and determines that this is not a difficult task for him and starts it.

mozhiyaik kadakkum perum pugazhAn vanja mukkuRumbAm
kuzhiyaik kadakkum nam kUraththAzhvAn charaN kUdiya pin
pazhiyaik kadaththum irAmAnusan pugazh pAdi allA
vazhiyaik kadaththal enakku ini yAdhum varuththam anRE

kUraththAzhvAn is one who has great fame which cannot be spoken of completely; he has crossed the three bottomless pits of having vanity regarding one’s birth [being born in a great clan], knowledge and great conduct. We have attained the divine feet of such kUraththAzhvAn who is our leader. Now, it is not difficult for me to sing about the divine, auspicious qualities of emperumAnAr being kindled by affection, which will help us reach the shore, away from the ocean of sins. I can also escape from ways which are not aligned with my svarUpam (basic nature).


Eighth pAsuram: amudhanAr says that emperumAnAr, who has the greatness of meditating on the divine prabandham mercifully composed by poygai AzhwAr, is his lord.

varuththum puRa iruL mARRa em poygaippirAn maRaiyin
kuruththin poruLaiyum sendhamizh thanniyum kUtti onRath
thiriththu anRu eriththa thiruviLakkaith than thiru uLLaththE
iruththm paraman irAmAnusan em iRaiyavanE

Ignorance makes sentient entities to engage with worldly pursuits, thus causing them sorrow. The great, magnanimous poygai AzhwAr, who is dear to our prapanna kulam (the clan of those who have surrendered to emperumAn), composed mudhal thiruvandhAdhi starting with vaiyam thagaLiya [with world as the lamp] when jostled by emperumAn in the divine corridor, by combining the meanings of vEdhAntham (the end portion of vEdhas, dealing with emperumAn) with beautiful thamizh words, which drove away the darkness of that ignorance.  emperumAnAr, who has unlimited greatness by keeping that lamp in his divine mind, is our lord.


Ninth pAsuram: amudhanAr says that those who recite the auspicious divine qualities of emperumAnAr who reminisces the divine feet of bhUdhaththAzhwAr in his divine mind, will protect and establish vEdhas in the world.

iRaivanaik kANum idhayaththu iruL keda gyAnam ennum
niRaiviLakku ERRiya bhUdhath thiruvadi thALgaL nenjaththu
uRaiya vaiththu ALum irAmAnusan pugazh Odhum nallOr
maRaiyinaik kAththu indha maNNagaththE mannavaippavarE

bhUdhaththAzhwAr lit the lamp, complete in all aspects, by composing iraNdAm thiruvandhAdhi with the words anbE thagaLiyA (with affection as lamp). This lamp (prabandham) destroys the darkness of ignorance which is holding on to our heart. We can identify the apt leader for ourselves only through a [bright] heart. emperumAnAr permanently has the divine feet of such bhUdhaththAzhwAr in his divine heart. Those great people who always recite the divine, auspicious qualities of such emperumAnAr will protect vEdhas which cannot be destroyed by bhAhyas (those who do not believe in vEdhas) and kudhrushthis (those who interpret vEdhas wrongly) and will establish the vEdhas firmly in the world.


Tenth pAsuram: amudhanAr says that those who hold on to their heads, the divine feet of those who are affectionate towards emperumAnAr, who in turn has the quality of always celebrating the divine feet of pEyAzhwAr, will be great at all times.

manniya pEr iruL mANdapin kOvaluL mAmalarAL
thannodum Ayanaik kaNdamai kAttum thamizhth thalaivan
pon adi pORRum irAmAnusaRku anbu pUNdavar thAL
senniyil sUdum thiruvudaiyAr enRum sIriyarE

The huge, unshakeable darkness of ignorance was driven away completely, after the first two AzhwArs had lit the lamps (through their thiruvandhAdhis). After the darkness was thus destroyed, pEyAzhwAr, at thirukkOvalUr, showed to us the way he saw the supreme being, who was obedient towards his devotees in krishNAvathAram, along with thirumAmagaL (SrI mahAlakshmi). emperumAnAr praises the desirous divine feet of such pEyAzhwAr, who is the leader for thamizh. Those who keep the divine feet of devotees of emperumAnAr, who wear their affection for emperumAnAr as an ornament on their heads, are great during all times, since they have this great wealth.

In the next article, we will discuss the next part of this prabandham.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/04/ramanusa-nurrandhadhi-pasurams-1-10-tamil-simple/

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பதினொன்றாம் திருமொழி – தாமுகக்கும்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< பத்தாம் திருமொழி – கார்க்கோடல் பூக்காள்

எம்பெருமான் வாக்கு மாறமாட்டான், நம்மை ரக்ஷிப்பான். அது தப்பினாலும் நாம் பெரியாழ்வார் திருமகள், அதற்காகவாவது நம்மைக் கைக்கொள்வான் என்று உறுதியாக இருந்தாள். அப்படியிருந்தும் அவன் வாராமல் போகவே, ஸ்ரீ பீஷ்மர் எப்படி அர்ஜுனனுடைய அம்பகளாலே வீழ்த்தப்பட்டு அம்புப் படுக்கையில் இருந்தாரோ, அதைப் போலே, எம்பெருமானை நினைவூட்டும் பொருள்களாலே துன்பப்பட்டு மிகவும் நலிந்த நிலையை அடைந்தாள். அதைக்கண்ட தாய்மார், தோழிமார் மற்றும் அனைவரும் அங்கே வந்து கூடி நின்றனர். அவர்களிடத்தில் இவள் “நான் அவன் வருவான் என்று உறுதியாக இருந்தேன். என்னுடைய நிலை இப்படி ஆகிவிட்டதே. இந்த நிலையிலும் அவன் வரவில்லையே. அவன் தன்மையைப் பார்த்தீர்களே” என்று மிகவும் வருந்தினாள். பிறகு “என்னைப் போன்ற சில பெண்களுக்கு (பிராட்டிமார்களுக்கு) அவன் முன்பு உதவியுள்ளான். என்னையும் வந்து கைக்கொள்வான்” என்று சொல்லி வருத்தத்துடன் தன்னை தரித்துக் கொள்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். “இந்த துயரமிகு நிலையிலும் நீர் வந்து உதவாமல் இருப்பது ஏன்?” என்று கேட்டால் அதற்கு பதில் வைத்திருக்கிறாரோ என்று கேளுங்கோள் என்கிறாள். என்னிடத்திலும் குறையில்லை, அவரிடத்திலும் குறையில்லை, இப்படி இருந்தும் அவன் வரவில்லை. இதற்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறார் என்கிறாள்.

தாம் உகக்கும் தம் கையில் சங்கமே போலாவோ?
யாம் உகக்கும் எங்கையில் சங்கமும் ஏந்திழையீர்!
தீ முகத்து நாகணை மேல் சேரும் திருவரங்கர்
ஆ! முகத்தை நோக்காரால் அம்மனே! அம்மனே!

ஆபரணங்களை அணிந்துள்ள பெண்களே! நான் உகந்து அணிந்திருக்கும் என் கைவளைகள், தான் உகந்து வைத்திருக்கும் சங்குக்கு ஒப்பாகாதோ? (எனக்கு உதவாததால்) கொடிய முகங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையின் மேலே, சயனித்திருக்கிற திருவரங்கநாதர் என்னுடைய முகத்தை பார்க்கவில்லையே. ஐயோ! ஐயோ! ஐயோ!

இரண்டாம் பாசுரம். தன்னுடைய நிலையை மறைக்க வேண்டிய தாய்மார்களிடம் தன் நிலையை வெளியிடுகிறாள்.

எழில் உடைய அம்மனைமீர்! என்னரங்கத்து இன்னமுதர்
குழலழகர் வாயழகர் கண்ணழகர் கொப்பூழில்
எழுகமலப் பூவழகர் எம்மானார் என்னுடைய
கழல் வளையைத் தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே

அழகிய தாய்மார்களே! திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருக்கிற என்னுடைய இனிய அமுதம் போன்றவராய் அழகிய திருக்குழற்கற்றையை உடையவராய், அழகிய திருவதரத்தை உடையவராய், அழகிய திருக்கண்களை உடையவராய், திருநாபியில் உண்டான தாமரைப்பூவாலே அழகு பெற்றவராய், எனக்கு ஸ்வாமியான அழகிய மணவாளர் என்னுடைய கழலாத கைவளையை அவர்தாம் கழன்று விழுகின்ற வளையாக ஆக்கினார்.

மூன்றாம் பாசுரம். உன்னிடத்தில் விருப்பம் இருந்ததால்தானே உன் கைவளையை அவர் எடுத்துக்கொண்டார். தம்முடைய சொத்திலே ஒன்று குறைந்ததால், உன்னிடத்தில் இருந்து அதைப் பெற்றுக்கொண்டு பூர்த்தியடைந்தார் என்று சொல்ல, அதற்கு “இது இல்லாமல் துன்புற்று, இதைப் பெற்ற பின் இன்பம் அடைந்தாரோ? அதெல்லாம் இல்லை, என்னைத் துன்புறுத்துவதற்காகவே, இவ்வாறு செய்தார்” என்று வெறுக்கிறாள்.

பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும்
அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற எம்பெருமான்
செங்கோல் உடைய திருவரங்கச் செல்வனார்
எங்கோல் வளையால் இடர் தீர்வர் ஆகாதே?

அலை வீசுகிற கடலாலே சூழப்பட்ட இந்த பூலோகமும், பரமபதமும் அங்கு சிறிதும் குறைவுபடாதபடி ஆள்கின்ற எம் ஸ்வாமியாய், செங்கோல் செலுத்த வல்லவராய், கோயில் என்று அழைக்கப்படும் திருவரங்கத்திலே சயனித்திருக்கும் ஸ்ரீமான் என்னுடைய கைவளையாலே தம்முடைய குறை தீர்த்துக்கொள்வாரோ?

நான்காம் பாசுரம். “எம்பெருமான் உன் மீதுள்ள விருப்பத்தாலேயே வளையைக்கொண்டான். இதற்கு நீ ஸந்தோஷப்படத்தானே வேண்டும்?” என்று கேட்க, அதற்கு இவள் “என்னைப் பிரிந்து வாழ முடியாமல் என் வளையை எடுத்துக்கொண்டார் என்றால், நான் உயிர் வாழவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு முறை நான் இருக்கும் தெருவில் போக வேண்டாமா?” என்கிறாள்.

மச்சணி மாட மதிள் அரங்கர் வாமனனார்
பச்சைப் பசுந்தேவர் தாம் பண்டு நீர் ஏற்ற
பிச்சைக் குறையாகி என்னுடைய பெய்வளை மேல்
இச்சை உடையரேல் இத்தெருவே போதாரே?

மேல் தளங்களாலே அலங்கரிக்கப்பட மாடங்களையும் மதிள்களையுமுடைய திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருப்பவராய் முன்பு வாமனாவதாரம் செய்தருளினவராய் பசுமை தங்கிய தேவரான பெரிய பெருமாள் தாம் முன்பு நீரை ஏந்திப்பெற்ற பிச்சையிலே குறை உண்டாகி, அக்குறையைத் தீர்ப்பதற்காக என்னுடைய கையில் இருக்கும் வளைமேல் விருப்பமுடையவராகில் இத்தெரு வழியாக எழுந்தருளமாட்டாரோ?

ஐந்தாம் பாசுரம். என் வளையை மட்டுமல்ல என் உடம்பையும் கொள்ளைகொள்வானைப்போலே இருந்தான் என்கிறாள்.

பொல்லாக் குறள் உருவாய்ப் பொற்கையில் நீர் ஏற்று
எல்லா உலகும் அளந்து கொண்ட எம்பெருமான்
நல்லார்கள் வாழும் நளிர் அரங்க நாகணையான்
இல்லாதோம் கைப்பொருளும் எய்துவான் ஒத்துளனே

சிறந்த வாமனரூபியாய் அழகிய கையாலே நீரை ஏற்று பிக்ஷை பெற்று ஸகல லோகங்களையும் அளந்து தன் வசப்படுத்திக்கொண்ட ஸ்வாமியாய் நன்மையுடைய பெரியோர் வாழ்கிற குளிர்ந்த திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக உடையரான பெரிய பெருமாள் ஒன்றுமில்லாதவளான என்னுடைய கைம்முதலான இந்த சரீரத்தையும் கொள்ளைகொள்வதைப்போலே இருக்கிறான்.


ஆறாம் பாசுரம். அவன் எண்ணியபடி என் சரீரத்தைக் கொள்ளைகொண்டான் என்கிறாள்.

கைப்பொருள்கள் முன்னமே கைக்கொண்டார் காவிரி நீர்
செய்ப்புரள ஓடும் திருவரங்கச் செல்வனார்
எப்பொருட்கும் நின்றார்க்கும் எய்தாது நான்மறையின்
சொற்பொருளாய் நின்றார் என் மெய்ப்பொருளும் கொண்டாரே

காவிரியின் தீர்த்தமானது பயிர் நிலங்கள் வளமாக இருக்கும்படி ஓடும் திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியுள்ள ஸ்ரீமானாயும் எத்தனையேனும் தாழ்ந்தவர்களுக்கும் எளியனாய் நின்று எத்தனையேனும் உயர்ந்தவர்க்கும் கைப்படாமல் இருப்பவனும், நான்கு வேதங்களிலுள்ள சொற்களுக்கும் அர்த்தமாய் நிற்பவருமான பெரிய பெருமாள் முன்பே கையிலுள்ள பொருள்களை எல்லாம் கொள்ளைகொண்டபின்பு இப்போது எனது சரீரத்தையும் கொள்ளைகொண்டார்.

ஏழாம் பாசுரம். சீதாப்பிராட்டியிடத்தில் காட்டிய பரிவை என்னிடத்தில் அவர் காட்டவில்லை என்கிறாள்.

உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை ஊடறுத்து
பெண்ணாக்கை ஆப்புண்டு தாம் உற்ற பேதெல்லாம்
திண்ணார் மதிள் சூழ் திருவரங்கச் செல்வனார்
எண்ணாதே தம்முடைய நன்மைகளே எண்ணுவரே

திண்மை பொருந்திய மதிள்களாலே சூழப்பட்ட கோயிலிலே சயனித்திருக்கும் ச்ரிய:பதியான எம்பெருமான் ஸ்ரீராமாவதாரத்தில் சீதை என்கிற பெண் விஷயத்தில் ஆசைகொண்டு உண்ணாமலும் உறங்காமலும் வருந்தி இருந்து, பெருத்தை ஓசையைச் செய்யும் கடலில் அணைகட்டி தாம் அடைந்த எளிமைகளை எல்லாம் மறந்துபோய் இப்போது தம்முடைய பெருமைகளையே எண்ணுகிறார்.

எட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானுடைய குணங்களை நினைத்து உன்னையே நீ தரித்துக்கொள்ளலாமே என்று சொல்ல இவள் “நான் எம்பெருமானை மறந்து தரிக்கலாம் என்று பார்க்கிறேன் ஆனால் என்னால் மறக்க முடியவில்லை” என்கிறாள்.

பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்கு பண்டொரு நாள்
மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானமிலாப் பன்றியாம்
தேசுடைய தேவர் திருவரங்கச் செல்வனார்
பேசி இருப்பனகள் பேர்க்கவும் பேராவே

முன் காலத்தில் பாசி படர்ந்து கிடந்த ஸ்ரீ பூமிப்பிராட்டிக்காக அழுக்கேறின திருமேனியில் நீர் ஒழுகும்படி நிற்கும் வெட்கமில்லாத வராஹ வடிவு கொண்ட தேஜஸ்ஸையுடைய தெய்வமான திருவரங்கநாதன் முன்பு சொல்லியிருக்கும் பேச்சுக்கள் நெஞ்சில் நின்று அழிக்கப்பார்த்தாலும் அழியாமல் இருக்கின்றன.

ஒன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமான் ருக்மிணிப் பிராட்டிக்கு உதவியது தன்னை உள்பட எல்லாப் பெண்களுக்கும் உதவியதாக எண்ணித் தன்னை தரித்துக்கொள்கிறாள். கண்ணன் எம்பெருமான் அர்ஜுனன் ஒருவனுக்குச் சொன்ன வார்த்தை எல்லா சரணாகதர்களுக்கும் பொதுவாக இருப்பதைப் போலே இங்கும் கண்டு கொள்ளலாம்.

கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைப்பிடிப்பான்
திண்ணார்ந்திருந்த சிசுபாலன் தேசழிந்து
அண்ணாந்திருக்கவே ஆங்கவளைக் கைப்பிடித்த
பெண்ணாளன் பேணுமூர் பேரும் அரங்கமே

கல்யாண க்ரமங்களை எல்லாம் நன்றாகச் செய்து முடித்து மணப்பெண்ணான ருக்மிணிப்பிராட்டியை பாணிக்ரஹணம் செய்துகொள்ளப் போவதாக உறுதியாக நினைத்திருந்த சிசுபாலன் ஒளி அழிந்து ஆகாசத்தை நோக்கிக் கிடக்கும்படியாக நேர்ந்த அச்சமயத்திலே அந்த ருக்மிணிப்பிராட்டியை பாணிக்ரஹணம் செய்தருளினவனாய் பெண்களுக்கெல்லாம் துணைவன் என்று ப்ரஸித்தனான பெருமான் உகந்து சயனித்திருக்கும் திவ்யதேசத்தின் திருநாமம் திருவரங்கமாம்.

பத்தாம் பாசுரம். பெரியாழ்வார் திருமகளாக இருந்தும் தர்மம் அறிந்த நீர் என்னைக் கைக்கொள்ளவில்லை என்றால் நன் என்ன செய்யமுடியும் என்று வருந்துகிறாள்.

செம்மை உடைய திருவரங்கர் தாம் பணித்த
மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டு இருப்பர்
தம்மை உகப்பாரைத் தாம் உகப்பர் என்னும் சொல்
தம்மிடையே பொய்யானால் சாதிப்பார் ஆர் இனியே?

நேர்மை என்கிற குணத்தை உடைய திருவரங்கநாதர் முன்பு தம் வாயாலே அருளிச்செய்த ஸத்யமானதும் பெருமதிப்புடையதுமான சரமச்லோகம் என்கிற வார்த்தையை எனதுஅ திருத்தகப்பனாரான பெரியாழ்வார் கேட்டு அதன்படி நிர்ப்பரராயிருப்பார். “தம்மை விரும்பினவர்களைத் தாமும் விரும்புவார்” என்ற பழமொழியானது தம்மிடத்திலேயே பொய்யாகி விட்டால் அதற்குமேல் வேறுயார் அவரை நியமிக்க முடியும்?

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org