Monthly Archives: October 2016

యతిరాజ వింశతి – 7

Published by:

శ్రీః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః
శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

యతిరాజ వింశతి

<< శ్లోకము 6

వృత్య పశుర్నరవపుస్త్వహమీదృశౌఅపి శృత్యాదిసిద్వనిఖిలాత్మగునాశ్రయో అ యం |
ఇత్యాదరేణ కృతినోపి మిథః ప్రవక్తుం అద్యాపి వంచనపరౌఅత్ర యతీంద్ర!వర్తే ||

ప్రతి పదార్థము:

ఓ యతీంద్ర = ఓ యతిరాజా

వంచనపరః = పరులను వంచనచేయు వాడను

అహం = నేను

నరవపుః = మానవ రూపములో నున్న

పశువః = పశువును

వృత్త్య = దాసుడి వృత్తము ( తినుట,నిద్రించుట,మైధునము,భయము మొదలైన వాటిలో పశువుకు మనిషికి భేదము లేదు )వలన మనిషిగా

జ్ఞాయే = గుత్రింపబడుచున్నాను

ఈదృశః అపి = ఇలాంటి వాడినైనప్పటికి

శృత్యాదిసిద్ద నిఖిలాత్మగుణాశ్రయః = వేదము మొదలైన సకల శాస్ర్తములచే తెలుపబడిన ఆత్మగుణములు మూర్తీభవించిన

అయం = ఈ మణవాళమామునులనే

ఇతి = అయినందున

కృతినోపి = పామరులునే కాదు పండితులను

ఆదరేణ = ఆదరణతో

మిథః = పరస్పరము

ప్రవక్తుం = బోదించుటకు

అత్ర అపి = ఈ శ్రీరంగములో మరెక్కడ కాదు

అద్య = ఇప్పుడు

వర్తే = వేంచేసి వున్నారు

తత్వరాయ = పరులను వంచనచేయు గుణమును పారద్రోలి అనిగ్రహించాలి

 

భావము:

        అహింస, సత్యవచనము ,కౄర కర్మములు చేయకుండుట, సుచిగా వుండుట, దయ, దాన గుణము కలిగివుండుట, ఇంద్రియ నిగ్రహము, మనో నిగ్రహము జ్ఞానము మొదలైనవి వేదములో వివరింపబడిన ఆత్మ గుణములు. వీరు ఈ గుణములన్నీ కలిగి వున్నారని చెపితే మరి కొందరు కూడా ఆకోవలోకి వస్తారని శోధన చేసి ఆత్మ గుణములకు నిలయము ఈ మణవాళమహామునులు  ఒక్కరే అని చెప్పటము వలన సంతోషము కలుగుతుందని అంటున్నారు .  నాలుగవ పాదములో అపి అన్న పదానికి అత్ర అని  జోడించటము చేత దోషములే లేని నాధమునులు,  యామునా చార్యులు , మరెందరో పూర్వాచార్యులు నివసించిన ఈ శ్రీరంగములో దాసుడు కూడా  నివాసముంటున్నాడు. ఇంత కంటే దోషము మరొకటి కలదా !  పరులను వంచనచేయు గుణమును పారద్రోలి అనిగ్రహించాలి అని కోరుతున్నారు .

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/10/yathiraja-vimsathi-tamil-slokam-7/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

యతిరాజ వింశతి – 6

Published by:

శ్రీః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమద్ వరవరమునయే నమః
శ్రీ వానాచల మహామునయే నమః

యతిరాజ వింశతి

<< శ్లోకము 5

అల్పాపి మేన భవదీయపదాబ్జభక్తిః శబ్దాదిభోగరుచిరన్వహమేధతే హా |
మత్పాపమేవ హి నిదానమముష్య నాన్యత్ర తద్ద్వారయార్య యతిరాజ  దయైక సింధో ||

ప్రతి పదార్థము:

దయైక సింధో = సముద్రమంతటి దయ కలవాడా

ఆర్య = ఆచార్య

యతిరాజ = యతులకు రాజువంటి వాడా

మే = దాసునికి

భవదీయపదాబ్జభక్తిః = తమరి శ్రీపాదముల మీద స్థిరమైన భక్తిని

అల్ప అపి = కొంచము కూడా

న = లేదు

శబ్దాది భోగ రుచి = శబ్దాది విషయములు అనగా జ్ఞానేంద్రియములకు సంబంధించిన విషయములు

అన్వహం = అపారముగా

ఏదతే = పెరుగుచున్నవి

హా = కష్టము

అముష్య = సారమైన విషయములందు ఆసక్తి లేక పోవుట, అసారమైన విషయములందు ఆసక్తి పెరుగుటకు

నిదానం = మూలకారణము

మత్పాపమేవ = దాసుడి అనాది పాపము కారణము

అన్యత్న = మరొకటి కాదు

తత్ =  ఆ పాపమును

వరాయ = పోగొట్టి దాసుని రక్షించాలి

భావమ:

” నిత్యం యతీంద్ర ” అన్న నాలుగవ శ్లోకములో , దాసుని మనసు తమరి దేహము మీద చింతనతో ఉన్నతిని పొందాలి. అది తప్ప ఇతర విషయములలో విముఖమై ఉండాలని కోరుకున్నారు. ఈ శ్లోకములో తమ మనసు దానికి వ్యతిరేకముగా ఉండుటను తెలుపు తున్నారు. అంతే కాక ఆ విముఖతును , దానికి కారణమైన పాపమును పోగొట్టి కృప చూపవలసినదిగా ప్రార్థిస్తున్నారు.  దయ అంగా పర దుఃఖమును చూసి తాను దుఖించుట. ” దయైక సింధో ” అన్న ప్రయోగాము వలన  అల్లాంటి దయ అపారముగా సముద్రమంతగా గల వారని,  సముద్రము ఎండినా ఎండవచ్చు కాని యతిరాజుల దయ మాత్రము ఎన్నటికీ తరగదు అని చెపుతున్నారు. 1. ఆర్య శబ్దము ఆచార్య శబ్దమునకు సమముగా స్వీకరించి తెలియని తత్వ రహస్యములను తెలియజేసి మోక్షార్థమును పొందుటకు అర్హులను చేయు యతిరాజులకు అన్వయము. 2. ఆరాద్యాతి ఇతి ఆర్యః   అనే వ్యుత్పత్యర్థము వలన వేదవిహితమైన సన్మార్గములో నడచుట,  దానికి వ్యతిరేకమైన దారికి దూరముగా వుండుట అన్న అర్థముతో యతిరాజులు పరమ వైధికులని బోద పడుతున్నది. 3. అర్యతే- ప్రాప్యతే -ఆశ్రయింప బడుట  ” అన్న అర్థము వలన మొక్షార్థమై అందరి చేత ఆశ్రయింప బడుతున్నారని బోద పడుతున్నది. ధుఖఃమును ఆమును సూచించు ” హా ” అన్న ఆశ్చర్యార్దకము తగిన విషయములఓ ఆశక్తి లేకుండుట,      తగని విషయములఓ ఆశక్తిని కలిగి వుండుట తమకు ధుఖః హేతువని అంటున్నారు. అంతే కాక అల్ప సంతోషము నిచ్చే శబ్దాది విషయములలో ఆశక్తి వుండుట , అపరిమితానందమును ఇచ్చు యతిరాజుల శ్రీపాదముల మీద ఆశక్తి లేకుండుట తమను ఆశ్చ్రర్యానికి గురి చేస్తున్నదని రెండు అర్థాలను చెపుతున్నారు. దీనికి హేతువు ఏమిటంటే ” మత్పాపమేవ హి నిదానాం ” నా పాపమే కారణము అంటున్నారు. అనగా మునుపు భాగవతద్వేషము కలిగి వుండుట , భాగవతుల గోష్టీలో చేరక ముందు చేసిన పాపములను యతిరాజులు వారి శతృవుల మీద ప్రయోగిస్తారు. దాసుడిది అలా ప్రయోగించబడిన పాపము కాదు. దాసుడే చేసిన పాపము కాని మరొకటి  కాదు, ” అన్యత్ న ” .సర్వేశ్వరుడు తన స్వతంత్రము చేత దాసుడితో ఆటలాడుట వలననో ,దాసుడు తగని వస్తువు లందు ప్రీతిని, తగిన వస్తువు లందు అప్రీతిని, కలిగివుండ లేదు. నా పురాకృత పాపమే కారణము అని అంటున్నారు.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/10/yathiraja-vimsathi-tamil-slokam-6/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

యతిరాజ వింశతి – 5

Published by:

శ్రీ:
శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమద్వరవరమునయే నమః

యతిరాజ వింశతి

<< శ్లోకము 4

అష్ఠాక్షరాక్యమనురాజపదత్రాయార్ఠనిష్ఠాం మమాత్ర వితరాధ్య యతీంద్రనాథ |
శిష్ఠాగ్రగణ్యజనసేవ్యభవతపదాభ్జే హృష్ణాస్తు నిత్యమనుయూయ మమాస్య బుధ్ధిః ||

ప్రతి పదార్థము:

నాథ = దాసులకు స్వామి అయిన

యతీంద్ర = యతీంద్రులు

అత్ర = అజ్ఞానంధకారమైన ఈ సంసారములో

అత్య = కలి పురుషుడు పాలిస్తున్న ఈ కాలములో

మమ = దాసుడికి

అష్ఠాక్షరాక్యమనురాజ = అష్ఠాక్షర మంత్రములోని

పదత్రాయార్ఠనిష్ఠాం = మూడు పదాలలో వున్న అనన్యార్హ శేషత్వము,అనన్య శరణత్వము, అనన్యభోగ్యత్వము యొక్క అర్థమును

వితర = అనుగ్రహించాలి

శిష్ఠాగ్రగణ్యజనసేవ్యభవతపదాభ్జే = పరత్వము, మోక్షోపాయము,పురుషర్థము మొదలగువాని యందు ధృడ అధ్యవసాయము గల శిష్ఠాగ్రగణ్యులైన కూరత్తాళ్వాన్,తిరుకుగైపిరాన్ పిళ్ళాన్ మొదలైన వారు స్తుతించే తమరి తామరల వంటి శ్రీపాదములను

నిత్యమనుయూయ = ఎప్పుడు అనుభవించి

అస్య మమ బుధ్ధిః = దాసుని అల్ప బుధ్ధి

హృష్ణా = ఆ అనుభవము వలన కలిగిన కైంకర్యము ఫలితముగా ఏర్పడిన సంతోషమును పొందు భాగ్యము

అస్తు = కలుగు గాక

భావము:

ఈ శ్లోకము మొదలు ఆఖరి శ్లోకము వరకు ” నిత్యం యతీంద్ర  “అనే మూడవ శ్లోకమునను వివరిస్తున్నట్ళుగానే అమరినవి.” శ్రీమత్ యతీంద్ర ”  అన్న 19వ శ్లొకము ఈ స్తోత్రమునకు సంక్షిప్తముగా , యతీంద్ర కైంకర్య ప్రార్థనకు , యతీంద్ర దాస కైంకర్య ప్రార్థనకు ,ఉపసమ్హారముగా అమరినది. విజ్ఞాపనం యతిదం అనే20వ శ్లోకము మొదటి ,చివరి, మధ్య, చెప్పిన విషయాలకు హేతువులను చూపుతూ దృడపరుస్తున్నట్లుగా అమరినవి. అష్ఠాక్షరి మంత్రములోని మూడు పదములు స్థూలముగా ఆచార్యలకే దాసులవుట , ఆచార్యలనే మోక్షోపాయముగా , ఆచార్యలకే భోగ్యముగా స్వీకరించుటను తెలియ జేస్తున్నాయి. సూక్ష్మముగా  భాగవతులకే దాసులగుటయే పరమార్థమని, భాగవతులనే  మోక్షోపాయముగా , భాగవతులకే భోగ్యముగా తెలియ జేస్తున్నాయి. భగవద్కైంకర్యము చేసే మొదటి స్థితిని ప్రధమ పర్వమనిష్టమని అంటారు. భాగవత  కైంకర్యము చేసే రెండవ స్థితిని మధ్యమ పర్వనిష్టమని అంటారు. ఆచార్యలకే కైంకర్యము చేసే మూడవ స్థితిని అంతిమ పర్వనిష్టమని అంటారు. ఓం నమో నారాయణాయ అనేమూడు పదములు వరుసగా శేషిత్వ, శరణ్యత్వ,  భోగ్యత్వములను భగవంతుడి విషయములో ముందుగా తెలియజేసి, తరువాత భగవంతుడి పాదముల వద్ద వుండే భాగవతుల విషయముగా తెలియజేస్తున్నది.ఆ తరవాత ఆ భాగవతులను అక్కడకు చేర్చే భాగవత్తోత్తములైన ఆచార్యుల పరముగా తెలియజేస్తున్నది. అర్థాత్ మొదటి స్థాయి భగవంతుడు, మద్యమ స్థాయి భాగవతులు, అంతిమ స్థాయి అచార్యులు.

మామునులు ఈ శ్లోకములో తిరుమంత్రములోని మూడు పదములకు అర్థముగా రామానుజులను కీర్తించారు. అనగా రామానుజులనుకే  కైంకర్యము చేయుట. వారినే ఉపాయముగ స్వీకరించుట , వారినే పురుషార్థముగా విశ్వసించుట. అందుకు వారి మంగళాశాసనములను కోరుచున్నారు. 32  అక్షరములను కలిగివుండే నృసింహ మంత్రము కూడా మంత్రరాజముగా పిలువబడుచున్నది. అందు వలన ” అష్ఠాక్షరాక్య  ” అని దీని ప్రత్యేకతను చెప్పారు. తిరుమంత్రము అష్ఠాక్షరిగానే ప్రసిద్దమైనది. దీనిలోని ఉత్తర భాగము ద్వారా అచార్యనిష్టులైన కూరత్తాళ్వాన్, మొదలియాండాన్ల వంటి శిష్ట జనులు తమ పాదాల వద్ద కైంకర్యము చేసి పొందిన సంతోషమును దాసుడికి కూడా  అనుగ్రహించ వలసినదని రామానుజులను ప్రార్థిస్తున్నారు.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/10/yathiraja-vimsathi-tamil-slokam-5/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

ఆర్తి ప్రభందం – అవతారిక

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ఆర్తి ప్రభందం

<< తనియన్

emperumAnAr_mElkote

శ్రియః పతి శ్రీమన్ నారాయణుడు, తన భక్తులు తనను చేరవలెనని నిశ్చయముగా ఉండును. దానికొఱకు, అతను వారిలో తనను చేరవలననే ఆశను కలిగించును.ఆ ఆశ కొంచం కొంచముగా పర భక్తి, పర ఙ్ఞానం, పరమ భక్తి గా వికసించును.శ్రీమన్ నారాయణుడు మెల్లగా అట్టి నిర్మలమైన భక్తిని నమ్మళ్వారులకు కల్పించి, తదకు అతన్ని భౌతిక శరీరంతో స్వీకరించెను.నమ్మళ్వారులే దీని గూర్చి ” మయవఱ మది నలం అరుళినన్ (తిరువాయ్ మొళి 1.1.1) ” మరియు  ” అవావఱ్ఱు వేడు పెఱ్ఱ (తిరువాయ్ మొళి 10.10.11) ”  పాశురాలలో తెలియపరిచెను.నమ్మళ్వారుల సంబందముతోనే  ప్రతి ఒక్కరు ఆశ నుండి పర భక్తి, పర ఙ్ఞానము, మరియు పరమ భక్తి అను పరిణామమును అనుభవించగలము.అందువలనే మన పూర్వీకులు, శ్రీమన్ నారాయణుడు నమ్మాళ్వార్లకు అనుగ్రహించిన ఆ భక్తి కోసం అపేక్షించెను. “భగవన్ భక్తిమపి ప్రయచ్చమే” మరియు “పరభక్తియుత్తం మామ్ కురుశ్వ” అను వాఖ్యములచే మనుకు ఈ విషయము అర్థమగును. అలాంటి భక్తిని అపేక్షించి, ఎందరో పూర్వీకులు ఇహలోకము నుండి శ్రీ మన్ నారాయణుడి నిత్య వాసమగు శ్రీవైకుంఠము లేదా పరమపదమునకు అదిరోహించెను.

ఆ పూర్వీకులు శ్రీమన్ నారాయణుని నిష్కారణమైన కారణముచే ఈ భూమిని అతిక్రమించి పరమపదమును చేరెను. అట్టి గొప్ప పూర్వికులకు ప్రతినిదులుగా పరాంకుశులు (నమ్మళ్వార్లు) మరియు పరకాలన్ (తిరుమంగై ఆళ్వార్లు) ఉన్నారు. అట్టి శ్రేష్ఠులతో కూడి శ్రీ రామానుజులు పరమపదము నందు ఉన్నరు. శ్రీ రామానుజుల ప్రఖ్యాతి ఇది మాత్రమే కాదు, అది అంతులేనిది. పరమపదమునకు వెళ్ళు ఆశ ఉన్న జీవులందరికి అతను ఒక్కడె ఆశ్రయము/శరణ్యము. అతను అర్చా రూపములో దివ్యదేశమునందే కాకుండ ఇతర ఆలయములలోను మరియు వారి వారి గృహములోను వ్యక్తమై ఉండెను. తాను పరమపదం వెళ్ళుటకు, తన తరపున ఒక యోగ్యత/ గుణము కూడలేనందు వలన అనార్హులని తెలిసుకొన్న తరువత, అంతటి రామానుజలునే తిరువాయ్ మొళి పిళ్ళై పూర్తిగా ఆశ్రయించెను. ఆఖరికి శ్రీ రామానుజుల కృప/ అనుగ్రహమే అతన్ని పరమపదం చేర్చెను. మణవాళ మామునులు తన ఆచార్యులైన తిరువాయ్ మొళి పిళ్ళై ల బాటనే అనుసరించేను. మణవాళ మామునులు, తన గురువు వలెనే రామానుజుల యెడల వెఱ్ఱియై ఉండెను. నమ్మళ్వార్లు “కృష్ణ తృష్ణా తత్వం” అని ప్రసిద్ధి, అనగా కృష్ణ ప్రేమ మాత్రమే తత్వం. అదేవిధముగా, రామానుజుల యెడల ప్రేమ మాత్రమే తత్వముగా ఉండే వారి ఉదాహరణ వెదకినచో, తప్పక అది మణవాళ మామునులే అని తెలియును. అందువలనే, మణవాళ మామునులు ” యతీంద్ర ప్రవణర్” అని ప్రఖ్యతి చెందెను.

“పాలేపోల్ సీరిల్ పళుతొళిందేన్ (పెరియ తిరువందాది 58) ” మరియు “నైయుం మణం ఉన్ గుణంగళైయున్ని” (రామానుస నూఱ్ఱన్తాది 102) పాశురాలలో తెలిపిన వలే, మామునులు ఎల్లప్పుడు రామానుజుల దివ్య గుణముల యందే నిమగ్నులైయుండెను. అతని సహజ స్వభావమే ఎమ్పెరుమాన్ల అగాధమైన గుణములలో  మునిగి తేలుటయే. రామానుజుల దివ్య గునముల చింతనలోనే ఎప్పుడు ఉండుట వలన, మామునులు ఎమ్పెరుమాన్ల యెడల వెఱ్ఱియై అతని పాడ పద్మములను చేరుటకు ఆకంక్షించెను. రామానుజుల పాడపద్మములను ఇప్పుడు చేరలెకపోవడం వలన అతని శరీరము తెల్లపారిపొయెను. మణవాళ మామునులు ఎమ్పెరుమాన్లను చేరుటకు అపేక్షించెను మరియు ఈ యెడబాటును భరించలేకుండెను. అఖరికి, ఎమ్పెరుమాన్ల అనుగ్రహముచే, మణవాళ మామునులు అతని యెడల పరమ భక్తిని పొందెను. ఎమ్పెరుమాన్ల పాదపద్మములను చేరవలెనను తన ఆకంక్షను నెరవేర్చినట్టి ఎమ్పెరుమాన్ల అపార కరుణను మణవాళ మామునులు “ఆర్తి ప్రభందం” అను ఈ రచనలో కొనియాడెను. ఇందున మామునులు ” చరమ పర్వ నిష్టై” ( భక్తులే ఒక్కగానొక్క ఉపాయం / శరణ్యం) అను భవముచే తనను ఎమ్పెరుమాన్లు అనుగ్రహించిన విధమును కొనియాడెను. ఆ భావము ఉన్న వారు ఈ గ్రంధం నుండి ప్రేరణపొంది, రామానుజుల పాదపద్మములను చేరవచ్చును.

మణవాళ మామునులకు “పత్తి ఎల్లాం తంగియదెన్న”(రామానుజ నూఱ్ఱందాది 108) పాశురమున వివరించిన విధముగ, శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మములందు పరమ భక్తి పెంపొందెను. పరమ భక్తి అను స్థితిలో తాను కోరినదిని చేరని యెడల, జీవించుటయే దుర్లభమగును. అట్టి స్థితి లోనే మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మముల చెంత లేకుండ ఉండుట కష్టమైయ్యెను. ఈ రచనలోని పాశురములు, శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మలను చేరవలెనన్న అగాధమైన అపేక్ష యొక్క ఉద్ద్రేకమును వ్యక్తపరచుట వలన దీనిని “ఆర్తి” అనగా ఆశ/అపేక్ష/ప్రేమ అని చెప్పబడుచ్చున్నది. అతని పాదములను చేరు అపేక్షకు మూలము ఈ భౌతిక ప్రపంచమీద ఉన్న ద్వేషముచేకావచ్చు లేదా శ్రీమన్ నారాయణుని కళ్యాణగుణములను (మణవాళ మామునులకు శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మమును) అనుభవించు ఆనందము ఉండవచ్చును.ఈ భౌతిక ప్రపంచము యందు ఉన్న ద్వేషమగు – సంసార సాగరమును నమ్మళ్వార్లు “మున్నీర్ గ్యాలం”  అను తిరువాయ్ మొళి పతిగమున మిక్కిలి అందముగ వివరించెను. శ్రీమన్ నారయణుని యందున్న ప్రేమను తిరువాయ్ మొళిలోని “అఱుక్కుం వినై” పతిగంలొ తరువాత స్పష్టముగా వివరించేను. అదే విధముగా ఇంతకు ముందు చూసిన రెండు తనియన్ లు అనగ – “వంబవిళ్ తార్” మరియు “తేన్ పయిలుం తారాన్”  లో ను సంసారము నందు ద్వేషమును మరియు శ్రీ రామానుజుల యందున్న ప్రేమను వర్ణించెను. మణవాళ మామునుల విషయములో ఆర్తి – ఆశ/ అపేక్ష, పై చెప్పబడ్డ రెండు కారణమున పెంపొందిననూ, శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మముల యెడల ఉన్న ప్రేమే ముఖ్య ప్రేరణగా ఉండెను.అది చాల పాశురాలలో మనకు బాగ తెలియవచ్చెను.

మణవాళ మామునులు శ్రీ రామనుజుల సమకాలికులు కారు. అందు వలన రామానుజులతో కూడి ఉండి అనుభవించలేకపోయెను మరియు కూరత్తాళ్వాన్ వంటి ఆచార్యుల వలే ఎమ్పెరుమానులకు వారి ఈడులేని పాద పద్మములకు సేవ చేయు భాగ్యమును పొందలేకుండెను. అతను రామానుజులకు సేవచేయుటకు కాంక్షించిననూ, కాలము తనకు సహాయము చేయడంలేదు. అతను శ్రీ రామానుజులను స్వయంగ చూడలేకుండను, శ్రీ రామానుజులు జీవించిన స్థానమున అనగా శ్రీరంగమున నివసించెను. కనీసము రామానుజులు నివసించిన స్థలమున తాను ఉండుటను తలచి ఆనందిచెను మరియు “వళువిలా అడిమై” (తిరువాయ్ మొళి 3.3.1) పాశురంలో చెప్పినట్లు రామానుజులకు నిత్యము సేవచేయవలెనని ప్రాధించెను.  అతను రామానుజులను ధ్యానించుచూ, అతనికి నిత్య కైంకర్యము చేయవలెనని కోరెను.

అందువలనే అతను “వడుగనంబి తన్ నిలయై ఎన్ తనక్కుత్ తందు యతిరాసా ఎన్నాళుం ఉన్తనక్కే ఆట్కొళ్ ఉగందు” (ఆర్త్తి ప్రభందం 11) పాశురములో శ్రీ రామనుజులను వడుగ నంబి యొక్క మనస్తత్వమును తనకు ప్రసాదించమని ప్రార్ధించేను. “అహం సర్వం కరిష్యామి” (శ్రీ రామా, నీ కొఱకు అన్ని చేశెదను) అని చెప్పినట్టి లక్ష్మణునితో శ్రీ రామానుజులను పోల్చెను. శతృగ్నాళ్వారు భరతుడే తను అన్ని అని తలెచెను, కాని భరతునకు శ్రీ రామాడే సర్వమని తలెచెను. శఋగ్నులు శ్రీ రామున్ని అతని అందమునకు శ్రద్ధ చూపలేదు. అతను “శ్రీ రామ భక్తి” అను శతృవును జయించినవారు. రామ భక్తి భరతునికి చేయు సేవకు భంగము కలిగించును. అందుకే శ్రీ రామాయనములో అతనిని “శతృగ్నో నిత్య శతృగ్న ః ” అని చెప్పబడెను. శ్రీ రామానుజులు, రామునికి సేవ చేయు లక్ష్మనుని అంశమగుటచే, మణవాళ మామునులను శతృగ్నుని అంశగా చెప్పెదరు. మామునులు శ్రీ రామానుజులే సర్వం అని జీవించినందున ఆ ఉపమానము సరియగును.

నమ్మాళ్వాలుకు, ఎమ్పెరుమానార్లుకు మరియు మణవాళ మామునులుకు విశిష్టమైన సంబందము ఉండెను. “ముగిల్ వణ్ణన్ అడియై అడైందు ఉయ్న్దవన్” (తిరువాయ్ మొళి 7.2.11) పాశురంలో చెప్పబడినట్లు నమ్మాళ్వార్లు , నీలమేఘశ్యాముడైన శ్రీమన్ నారాయణుని పాదపద్మమును చేరెను. శ్రీ రామానుజులు నమ్మాళ్వార్ల పాదపద్మములను మాత్రమే ఆధారపడి అతని కటాక్షముతో శ్రీ మన్ నారాయణుని నిత్య విభుతిని చేరెను. మణవాళ మామునులు ,రామానుజులను తప్ప మరో ఆశ్రయము లేదని అతని పాదపద్మములనే శరణు కోరి కైంకర్యము చేసెను. ఇదే ఆళ్వార్లకు (నమ్మాళ్వార్లకు) , ఎమ్పెరుమాన్లకు ( శ్రీ రామానుజులకు) మరియు జీయర్లకు (మణవాళ మామునులకు) ఉన్న విశిష్టమైన సంబందము.

నమ్మళ్వార్లు మరియు శ్రీ రామానుజుల శ్రేష్ట సమితిలో ఒక్కరిగా కొనియాడబడు మణవాళ మామునులు, వారి ఇరువురి కీర్తిని తన ఇతర రచనలైన “తిరువాయ్ మొళి నూఱ్ఱందాది”, “ఉపదేశ రత్తిన మాలై” మరియు “యతిరాజ వింశతి” లో వర్ణించెను.  అదే విధముగా తన ఆఖరి రచనయైన ఆర్త్తి ప్రభందంలో తన తుది   అవధిని అనగ “చరమ పర్వం ” తో ముగించెను. ప్రతిఒక్కరు వారి అంతిమ గమ్యము (ప్రాప్యము) ఏదని ఆలోచిస్తుండగా, మణవాళ మామునులు శ్రీమన్ నారాయణుని భక్తుల పాదపద్మములే చరమ గమ్యము/ ధ్యేయము అని వివరించెను. భువిన తన చివరి కాలములో రచించిన చివరి ప్రభందములో మణవాళ మామునులు ఈ శ్రేష్ఠమైన సిద్ధాంతమును గూర్చి మాట్లాడెను. మణవాళ మామునులు యతిరాహ వింశతిని “రామానుజం యతిపతిం ప్రణమామి మూర్ద్నా” (యతిరాజా విమ్శతి 1) తో ప్రారంభించి, “తస్మాద్ అనన్య శరణౌ భవతీతి మత్వా” (యతిరాజ విమ్శతి 20) తొ ముగించి, శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మములే ప్రాపకం (దారి) యనియు దాని విశిష్టతను తెలిపెను. ఆత్తి ప్రభందంలో వారు “వాళి ఎతిరాసన్” (ఆర్త్తి ప్రభందమ్ 1) అని ప్రారంభించి “ఇందవరంగత్తు ఇనిదిరునీ” (ఆర్త్తి ప్రభందమ్ 60) అని పూర్తిచేసి, ప్రాప్యము ( చేరవలసిన గమ్యము) యొక్క వైశిష్ట్యాని అనగా రామానుజుల పాదపద్మములకు చెయవలసిన కైంకర్యమునును గూర్చి వివరించెను.కనుకా యతిరాజ వింశతి “ప్రాపక పరము” (గమ్యమునకు పోవు దారిని తెలుపునది), ఆర్త్తి ప్రభందము “ప్రాప్య పరం” (గమ్యమును గూర్చి తెలుపునది). ఈ సందర్భమున రెండు వాఖ్యము గల ద్వయమంత్రము గూర్చి తెలుసు కొనుట ఉచితముగానుండును. ద్వయ మంత్రము యొక్క రెండవ భగము దివ్య దంపతులైన శ్రీమన్ నారాయణునుకీ మరియు శ్రీ మహాలక్ష్మికీ కైంకర్యము చేయుటకు ఉండ వలసిన తపనను తెలుపును.ఈ ఆర్త్తి ప్రభందము గమ్యమైన శ్రీ రామానుజుల చరణపద్మములను చేరుటకూ మరియు వాటికి కైంకర్యము చేయుటకు ఉండే తపనను గూర్చి వివరించెను. తుది లక్ష్యము  “తదీయ కైంకర్యం” అనగా శ్రీమన్ నారాయణుని యొక్క భక్తులకు చేయు కైంకర్యము. మామునులు దీనిని గ్రహించి మనకు ఈ పశురాలలో చూపెను. శ్రీ రామానుజుల పట్ల ఉన్న “తదీయ కైంకర్య” మే ఈ ప్రభందము యొక్క ముఖ్య ఉద్ధేశ్యము. వారు తన ఈ సిద్ధాంతమును మనకు వివిధ ఛందములో ఉన్న ఆర్త్తి ప్రభందమును వివరించెను.

ఆర్త్తి ప్రభందం యొక్క మొదటి పాశురంలో మణవాళ మామునులు శ్రీ రామానుజులకు మంగళాశాసనము పాడెను. శ్రీ రామాయణం లో ఇందుకు సమానమైన సంఘటన ఉంది. శ్రీ దండకారణ్యములో పలు ఋషులు శ్రీ రామున్ని చూచెను. వారందరూ రాక్షసులచేతనూ, స్వయం రావణుని చేతనూ హింసించబడి, సరీరమున పలు చోట్ల తీవ్ర గాయముతో డీన స్థితిలో ఉండెను. వారు “యేహి పశ్య శరీరాణీ” అనగా శరీరమున ఉన్న ఈ గాయములను చూడు అని చెప్పి, రామునితో మొరపెట్ట వలెనని తలచిరి. కాని శ్రీ రాముల వారు వనమున ప్రవేశించగానే, వారి అందమునకు ముగ్దులై తమ శరీర గాయమును పూర్తిగామరచెను. వారు శ్రీ రామునీ అంగ సౌందర్యమున నిమగ్నులై, ఇట్టి దివ్య సుకుమార శరీరమునకు రాక్షసులచే ఏ ఆపద కలగకూడదని బయపడి, వెంటనే “మంగళాని ప్రయుగ్జానాః” అని శ్రీ రామునకు మంగళము పాడెను. అదే విధముగా పెరియ ఉడైయార్ (జటాయు) కూడ రావణునితో చేసిన పరాక్రమమైన యుద్దము తరువాత మరణ సమయమున శ్రీ రాముని చూసెను. ఆ సమయమునూ అతను, శ్రీ రామును సౌందర్యమునకు ముగ్దులై “ఆయుష్మాన్” అనగా చిరాయువుతో వర్ధిల్లుగాక అని చెప్పెను. అటులనే మణవాళ మామునులు కూడ శ్రీ రామానుజుల అప్రాకృత విగ్రహం ( పంచ భూతములతో చేయని శరీరం) మునకు మంగళము పాడెను. మణవాళ మామునులు, శ్రీ రామానుజుల పాదపద్మములందు ఆశ్రయం కోరి వచ్చెను. కాని రామానుజుల అప్రాకృత విగ్రహమును చూచి ఋషులు మరియు జటాయు వలే, మంగలము పాడెను. తన సమస్యలను చెప్పుటకు ముందే, అతనికి ఏ చెడు దృష్టీ తగలరాదని తలెచెను.

ఈ విధముగా మంగళాశాసనము ఎవరైన చేసినచో , నిత్యసూరులు వారిని మిక్కిలి పరవశముతో కొనియాడును.  తిరువరంగత్తముదనార్ “అన్బాల్ మయల్ కొండు వాళ్తుం ఇరామానుసన్” (రామానుస నూఱ్ఱన్తాది 6) అను పాశురములో చెప్పినట్లు, శ్రీ రామానుజులు తానే మంగళము పాడెదరు. నమ్మాళ్వార్లు, 10.9 తిరువాయ్ మొళి (సూళ్ విసుంబణిముగిల్) పతిగములో నుత్యసూరులు ఎట్లు ఇతర భక్తులకు మంగళము పాడువారిని కొనియాడి స్వాగతిస్తారనియూ మరియు ఇదియే పరమపదమునకు మార్గమనియూ కనులకు కట్టిన విధముగ వర్ణించిరి. ఇతను ఒక్కప్పుడు పరమపదము చేరుటకు అర్హులు కాదని తలచియు, శ్రీమన్ నారాయణుని భక్తులకు మంగలము పాడుట కొనసాగించెను. అట్టి వ్యక్తులే కాకుండ వారి సంతతులను కూడ నిత్యసూరులు  వారిని తలచి, అనుభవించి మరియు కొనియాడును. ఇదియే మొదటి పాశురము యొక్క కీలకాంశము. పెరియాళ్వార్లు కూడ “పల్లాణ్డు పల్లాణ్డు” (తిరుపల్లాన్ణుడు 1) అని ప్రారంభించి, “అప్పాంచచన్నియముం పల్లాన్డే” (తిరుపల్లాణ్డు 2) అని శ్రిమన్ నారాయణుకే కాకుండ, అతని భక్తులగు దివ్యమైన శంఖమునకు, సారంగమునకు మొదలగు వారికి కూడ మంగళాశసనము చేస్తూ కొనసాగారు. అదే విధముగ శ్రీ రామాయణములో “జయతిభలో రామో లక్ష్మణశ్చ మహాభలహ రాజాజయతి సుగ్రీవో రాగవేనపిపాలితహ” అను శ్లోకానుసారం శ్రీ రామునకు, లక్ష్మణునకు, సుగ్రీవునకు మొదలగు వారికి మంగళము పాడెనని గమనించ వచ్చు.

అడియేన్ వైష్ణవి రామానుజ దాసి

మూలము:  http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/06/arththi-prabandham-introduction/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

 

thiruvAimozhi – 3.7.7 – sanma sanmAntharam

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Third Centum >> Seventh decad

Previous pAsuram

going-to-paramapadham

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In seventh pAsuram – AzhwAr says “Those who glorify the SrIvaishNavas who meditate emperumAn‘s great favours towards his devotees and glorify him, are my eternal masters”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

pAsuram

sanma sanmAntharam kAththu adiyArgaLaik koNdupOyth
thanmai peRuththith than thALiNaik kIzhk koLLum appanaith
thonmai pidhaRRa vallAraip pidhaRRumavar kaNdIr
nanmai peRuththu emmai nAL uyyak koLginRa nambarE

Listen

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

sanma sanmAntharam – many births
kAththu – (protecting by) relieving them
adiyArgaLai – those who have the knowledge about servitude
koNdu pOy – carry them (to paramapadham)
thanmai peRuththi – making them realize their true nature
than thALiNaik kIzh – under his divine feet
koLLum – mercifully accepting service
appanai – one who is the master
thonmai – natural helping tendency
pidhaRRa vallArai – those who can praise in a disorderly manner
pidhaRRumavar kaNdIr – those who glorify them being overwhelmed with love
emmai – us
nanmai peRuththu – making us acquire the excellence (of being in paramapadham with devotees as said in thiruvAimozhi 10.9.11 “andhamil pEr inbaththu adiyarOdu“)
nAL – forever
uyyak koLginRa – one who would uplift
nambar – would be believed

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

emperumAn is the master who protects those who have the knowledge about servitude by relieving them of many births, carrying them (to paramapadham), making them realize their true nature and mercifully accepting their service under his divine feet; SrIvaishNavas are those who can praise his natural helping tendency in a disorderly manner; those who glorify such SrIvaishNavas being overwhelmed with love are the ones who would make us acquire the excellence and are believed to uplift us forever.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • sanma sanmAntharam kAththu – As explained in panchAgni vidhyai [This is the process which facilitates the transmigration of a soul from one body to another. This is explained in detail in chAndhOgya upanishath. Here agni and Ahuthi are synonyms – the five oblations which carry through the soul are AkASa (ether), Cloud, Earth, Male and Female], AthmA [after leaving a body, the AthmA goes to svarga (heaven) or naraka (hell) based on the karma, after the karma is exhausted, the AthmA enters the AkASa (ether) and from there the sun picks up the AthmA and places it in a cloud] enters a cloud, from there it falls into the earth as part of rain, enters into paddy seed from the earth, enters into a man in the form of food, from the man it reaches the fifth Ahuthi (oblation) which is the female and finally becomes part of the womb. Decimating such process of births. Making the current body as the final material birth and ensuring that the soul does not acquire another birth here in the material realm.

To whom is this done?

  • adiyArgaLai – those who have placed all their burdens [fully faithful] at emperumAn‘s divine feet.
  • koNdu pOy – [nampiLLai narrates how emperumAn carries the jIvAthmA from here to paramapadham beautifully]
    • As said in thiruvAimozhi 9.10.5 “maraNamAnAl” (when death occurs), he patiently waits until the current body falls down,
    • without mandating anthima smruthi (remembering the lord at the final moments) and bhakthi (devotion) as a requirement, he himself thinks about such person as said in SrI varAha purANam, SrI varAha charama SlOkam “aham smarAmi” (If one surrenders to me when he/she is stable-minded, I will remember him/her when he/she lies as a log of wood or stone without any consciousness during their last moments and deliver him/her),
    • guide him through the 101st nAdi [sushumnA nAdi – a specific nerve/vein which reaches up to the top of the head] and accompanying him,
    • giving a divine experience to relieve from all the pains that occurred during death, pamper the AthmA to help facilitate the smooth journey like a mother who would pamper her child when the child is in agony,
    • as said in nAnmugan thiruvanthAdhi 88 “uyirkoNdu udal ozhiya OdumpOdhu Odi ayavenRa thIrppAn”  (when the servitors of yama grab the AthmA leaving the body and start running, emperumAn will himself chase them and eliminate all the sufferings of the AthmA) emperumAn would be friendly with the AthmA,
    • preserves the subtle body until the AthmA reaches the virajA river even though the connection with karma is eliminated [along with the last body] by vidhyA mAhAthmyam (the greatness of the process of liberation),
    • instead of sending some divine messengers he himself personally accompanies him as said in SrI varAha charama SlOkam “nayAmi” (I will ensure they reach)
    • taken along under his protection as said in periya thirumozhi 3.7.4 “mAdhavan thuNaiyA nadandhAL” (walked along under the protection of SrIman nArAyaNan), like the “kaLvankol pirAtti” [parakAla nAyaki’s (thirumangai AzhwAr in feminine form) experience of walking with perumAL safely in late night when everyone was asleep – periya thirumozhi 3.7] who was carefully taken along by perumAL,
    • carrying the soul to paramapadham after eliminating all the material aspects [at the virajA river] to be honoured by the great souls who reside along the path that leads to paramapadham,
    • facilitating the AthmA to realize its shining true nature as said in chAndhOgya upanishath “svEna rUpENAbhinishpadhyathE” (with its true form, the AthmA attained paramapadham),
    • still not leaving the AthmA [independently], placing the AthmA under his divine feet supported by the divine feet themselves,
    • the great benefactor who thinks that he has done a favour for himself even after doing so much for the AthmA. All of these is precisely explained in “sAyujyam prathipannA yE” (those who fully devote themselves to me and attain sAyujya mOksham (being together with bhagavAn always in paramapadham and serving him), they become my eternal servants).
  • thanmai peRuththi – Making the AthmA realize its true nature,
  • appanai – [all these that were done to ] AthmA, since he is a chEthana (sentient), he would consider this as a favour [done by bhagavAn]; but in reality due to pArathanthriyam (the nature of AthmA being fully dependant on bhagavAn), bhagavAn has done this for his own sake [Here since bhagavAn is appan (swAmy – master], he has done all this to acquire his own property].
  • thonmai pidhaRRa vallArai – those who become attracted to his natural generosity and glorify him in a disorderly manner. His natural state is to protect the AthmAs; but it is aupAdhikam (due to specific reasons) he pushes down those who are evil due to their vices as said in SrI bhagavath gIthA 16.19 “thAnaham dhvishatha:” (those who insult me, hate me etc, I push them into births that make it difficult for them to attain me).
  • pidhaRRumavar kaNdIr – Those who are attached to them (SrIvaishNavas) thinking “How they are able to understand and the most confidential aspects [such as travelling to paramapadham etc]” and glorify them.
  • nanmai peRuththu – Instilling servitude towards bhagavAn which stretches upto servitude towards bhAgavathas.
  • emmai nAL uyyak koLginRa nambarE – those trustworthy persons who will conduct our servitude towards his divine feet forever; it can indicate our mudhaligaL (Acharyas).

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 3.7.6 – aLikkum paramanai

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Third Centum >> Seventh decad

Previous pAsuram

srinivasa-with-tulasi-garland

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In sixth pAsuram – AzhwAr says “Those who enjoy in heart, all the previously mentioned qualities such as saundharyam (beauty) etc. collectively, are my protectors always”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Subsequently, AzhwAr says “Those who enjoy the radiant emperumAn who lets the ananyaprayOjanars (devotees who are exclusively focussed on kainkaryam) enjoy his divine bodily beauty are my protectors”.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

See nanjIyar‘s introduction.

pAsuram

aLikkum paramanaik kaNNanai Azhip pirAn thannaith
thuLikkum naRum kaNNith thUmaNi vaNNan emmAn thannai
oLik koNda sOdhiyai uLLaththuk koLLumavar kaNdIr
salippinRi ANdu emmaich chanma chanmAntharam kApparE

Listen

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

aLikkum paramanai – (while helping others) there is none greater than him in giving (himself)
kaNNanai – being subservient (to be at the disposal of his devotees)
Azhip pirAn thannai – the beautiful combination of his divine hand and the sudharSana chakra (disc)
thuLikkum naRum kaNNi – the beauty of the fragrant garland with flowing honey
thU maNi – like a flawless precious stone
vaNNam – form
pirAn thannai – bestowing (manifesting)
emmAn thannai – being the master who enslaved me
oLik koNda – acquiring shine (as a result of that)
sOdhiyai – one who is having splendour
uLLaththu – through the heart
koLLumavar kaNdIr – those who enjoy
emmai – us
salippu inRi – firmly (ensuring that we don’t seek ulterior benefits)
ANdu – engaging us in their service
sanmam – in this birth
sanmAntharam – in the subsequent births
kAppar – they will protect

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

emperumAn (while helping others) has none greater than him in giving (himself) and is subservient (to be at the disposal of his devotees); he became my master by manifesting the beautiful combination of his divine hand and the sudharSana chakra (disc), his form which resembles a flawless precious stone and as a result of that acquired shining splendour. Those who enjoy him through their heart will protect us firmly (ensuring that we don’t seek ulterior benefits) both in this birth and in the subsequent births.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • aLikkum paramanai – When it comes to protecting these AthmAs, there is none matching his ability to do so. Alternatively, when it comes to bestowing, there is none matching his ability to do so. aLikkai – rakshikkai (protecting) and kodukkai (bestowing).
  • kaNNanai – He gives himself. AzhwAr himself said in thiruvAimozhi 2.7.11enakkE thannaith thandha kaRpagam” (emperumAn is the kalpaka tree which gave itself to me).
  • Azhip pirAn thannai – As said in jithanthE sthOthram 5 “… nAyudhAni …” (Your everything (nature, form, ornaments etc) is for your devotees), emperumAn considers his weapons as well as himself existing for his devotees only as said in the same SlOkam “bhakthAnAm” (for his devotees only). Here, AzhwAr is thinking about thiruvAimozhi 3.7.2ALum paramanai” pAsuram.
  • thuLikkum … – His garland is present to trap those who have not been captured by his beautiful weapons [kaNNi means both garland and trap].
  • thuLikkum naRum kaNNi – One who is adorning thiruththuzhAy (thuLasi) garland which acquired freshness due to coming in contact with his divine body, which is having flowing honey and beautiful fragrance; Here, AzhwAr is thinking about thiruvAimozhi 3.7.3naRum thuzhAyp pOdhanai” (one who is adorning fragrant thuLasi garland).
  • thUmaNi vaNNan emmAn thannai – One who showed his divine form which resembles a blue gem which is free of any impurity and enslaved me; as said in thiruvAimozhi 1.10.10 “maNiyai vAnavar kaNNanai” , like he enslaved nithyasUris, he also enslaved AzhwAr [by showing his beautiful form]. It is said in mudhal thiruvanthAdhi 85 “padi kaNdaRidhiyE” (Have you seen his divine form and known about him). Here, AzhwAr thinks about thiruvAimozhi 3.7.2thOLum Or nAngudaith thUmaNi vaNNan” (emperumAn who has pure gem like form with four shoulders).
  • oLik koNda sOdhiyai – One who has infinitely radiant form. Here, AzhwAr thinks about thiruvAimozhi 3.7.1payilum sudaroLi” (emperumAn with abundant radiance).
  • uLLaththuk koLLumavar kaNdIr – Those who meditate upon emperumAn‘s auspicious qualities, become emotional and unable to speak out due to the overwhelming emotions.
  • salippu inRi ANdu emmai – When one takes refuge of bhagavAn, one may still move away from bhagavAn by being attracted to great wealth of brahmA et al. Only when one becomes a servitor of a thadhIya (bhAgavatha/devotee), one will remain firm. Even if they moved away from bhagavAn, they will be as said in kaNNinuN chiRuth thAmbu 3thirithanthAgilum dhEva pirAnudaik kariya kOlath thiruvuruk kANban” (Even if I slipped (giving up) nammAzhwAr, I will see the divine blackish form of emperumAn who is the master of nithyasUris). As said in periya thirumozhi 1.1.3 “therivaimAr uruvamE maruvi” (being attached with the forms of women), bhAgavathas ensure that we are focussed on madhurakavi AzhwAr‘s stature of being focussed on one form (nammAzhwAr) instead of thirumangai AzhwAr‘s stature of being engaged in many different forms of emperumAn [Here, uru is explained as form]. Also, explained as – emperumAn will have to teach this many times, but AzhwAr (bhAgavathas) will make us understand in one time [Here, uru is explained as repetition].
  • sanma sanmAntharam kApparE – They will protect us from not taking subsequent births. In previous pAsurams, out of attachment towards SrIvaishNavas, he favoured more births; in this birth, he is explaining their action [in stopping our worldly births].

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 3.6 – Audio

Published by:

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

thiruvAimozhi –> thiruvAimozhi 3rd centum

Previous Decad

Meanings

namperumal-kaithalam-nammazhwar

Full rendering

pAsuram 1

pAsuram 2

pAsuram 3

pAsuram 4

pAsuram 5

pAsuram 6

pAsuram 7

pAsuram 8

pAsuram 9

pAsuram 10

pAsuram 11

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 3.7.5 – peru makkaL

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Third Centum >> Seventh decad

Previous pAsuram

mohini

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In fifth pAsuram – AzhwAr says “Those who meditate upon, become emotional and glorify emperumAn who is having the nature of fulfilling the desires of prayOjanAntharaparar (those who worship him with ulterior motives), are the masters who protect us in this world and higher world”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nampiLLai‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

Fifth pAsuram. AzhwAr says “My masters are those who are won over by those who are won over by emperumAn‘s audhAryam (generosity) of fulfilling the desires of prayOjanAntharaparar too”

pAsuram

peru makkaL uLLavar tham perumAnai amarargatku
arumai ozhiya anRAramudhUttiya appanaip
perumai pidhaRRa vallAraip pidhaRRum avar kaNdIr
varumaiyum immaiyum nammai aLikkum pirAkkaLE

Listen

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

peru makkaL uLLavar – for the nithyasUris who have greatness of having parama sAmyApaththi (having similar qualities that are of bhagavAn‘s)
tham perumAnai – the distinguished emperor
amarargatku – for the dhEvas (celestial beings) who desire for immortality
arumai ozhiya – eliminating difficulty
anRu – previously (when they were cursed by dhurvAsa muni)
Ar amudhu Uttiya – feeding them the nectar fully
appanai – towards the one who ensured their existence
perumai – his greatness of favouring others
pidhaRRa vallArai – those who can speak about it (in a disorderly manner due to overflowing love)
pidhaRRum avar kaNdIr – those who speak about them (in turn being overwhelmed with love)
varumaiyum immaiyum – in aihika (of this world – material realm – samsAram) and Amushmika (belonging to the other world – spiritual realm – paramapadham)
pirAkkaL – those who provide us favours

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

emperumAn is the distinguished emperor for the nithyasUris who have greatness of having parama sAmyApaththi (having similar qualities that are of bhagavAn‘s) and fed the nectar fully to the dhEvas (celestial beings) who desired for immortality previously (when they were cursed by dhurvAsa muni) and ensured their existence; SrIvaishNavas can speak (in a disorderly manner due to overflowing love) about his greatness of favouring others; those who speak about such SrIvaishNavas (in turn being overwhelmed with love) are the ones who provide us favours in this (material) world and the other (spiritual) world.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • peru makkaL – nithyasUris; As said in “periyOr” (respected elders). They are said as in periya thirumozhi 7.4.4 “pErALan pErOdhum periyOr” (the respected persons who recite the names of the great lord). The words of SEshi (the lord) also glorify them as in SrI bhagavath gIthA 9.13 “mahAthmanas thu” (but those great souls), 7.19 “sa mahAthmA su dhurlabha:” (such great souls are rare to find) and “EthE vai sumahAthmana:” (these are great souls). If these can be said for those mumukshus (desirous of mOksham) in this samsAram (material realm) who become favourable towards emperumAn, there is no surprise for nithyasUris to be called in this way.
  • uLLavar – Always present instead of as in thaiththiriya upanishath “asannEva” (as good as non-existing) until one day and became “santhamEnam” (existing) one day [for those who are ignorant of true knowledge about their servitude towards bhagavAn, they are said to be as good as non-existing and when they realize that true knowledge, they exist]. That is, since their true nature of servitude is never lost. When nirUpaka [the attribute which is used to identify an entity – here, the servitude which identifies the jIvAthmA] is not present, nirUpyam [the entity which is identified through the attribute – here, the jIvAthmA which is identified by the servitude] is considered to be non-existing too. Those whose servitude is never diminished.
  • tham perumAnaibhagavAn who being the reason for their existence and the one who conducts such existence.
  • amaragatku – [amarar means immortal – really indicates nithyasUris] for indhra et al – though they live a few days [years] longer than us, they carry the name “amarar” [pretending to be really immortal].
  • arumai ozhiyaemperumAn churned the ocean and gave the results to them to relieve them from the insults of being tortured by the asuras (demons). Also explained as, he took up the difficulty of churning the ocean himself and engaged them in enjoying the resulting nectar.
  • anRu – when they were suffering due to the curse of dhurvAsa muni.
  • Uttiya appanai – He is known as in periya thirumozhi 2.6.1 “vAnavarip peNNAgi amudhUttum perumAn” (emperumAn who assumed a feminine form and fed the dhEvas). appan – upakArakan – one who bestows favours. The favour done by the mother to her children is to nourish the child and raise him/her.
  • perumai … – As said by himself in SrI bhagavath gIthA 7.8 “udhArA:” (they are generous). His generosity of being magnanimous towards those who desire for worldly wealth etc., as we would be towards those who desire for emperumAn himself. He would think “At least I am able to help them in this manner; they are doing sarvasvadhAnam [offering themselves – emperumAn magnanimously thinking like this]!”. His greatness is not the same as the greatness of worldly people. In this world, those who give are considered to be generous. But here, those who accept [from emperumAn] are considered (by emperumAn] to be generous. If one eliminates others’ suffering, are they not said to be generous? [Since only if some one accepts, he can be glorified of being generous – so he glorifies them to be generous to make him generous.]
  • pidhaRRa vallArai – As said in thiruvAimozhi 1.7.1aRavanai” (most benevolent), those who can meditate in their heart upon his greatness of even helping prayOjanAntharaparar and glorify him in a disorderly manner.
  • pidhaRRum avar kaNdIr – The manner in which those devotees feel “how magnanimous emperumAn is even towards those who are desiring for ulterior motives!” and be attached to him, for those who have the same kind of attachment towards such devotees.

How long will you desire for them?

  • varumaiyum immaiyum – As said in sthOthra rathnam 2 “athra parathra chApi” (in both this material realm and spiritual realm) – both here and in paramapadham. In this world, they would be as said in thiruvAimozhi 10.6.2 “nAttArOdu iyalvozhiththu nAraNanai naNNuviththu” (eliminating the relationship with worldly people and bringing closer to SrIman nArAyaNan) and in paramapadham they are the ones who bestow favours as said in thiruvAimozhi 2.3.10 “adiyArgaL kuzhAngaLilE udankUttum” (will make us unite with the groups of devotees in paramapadham).
  • nammai aLikkum pirAkkaL – The lords who uplift us. sarvESvaran would keep us inside him [in subtle form] some times [during deluge] and also would keep us in samsAram as said in perumAL thirumozhi 5.1 “tharu thuyaram thadAyEl” (not removing the sufferings which were given by you); the nature of SrIvaishNavas is such that, when associating with them, we would think that “even samsAram (material realm) is a fine place to be”. AzhwAr himself said in thiruvAimozhi 8.10.3 “… naRumAvirai nAL malar adik kIzh  pugudhaluRumO” (When SrIvaishNavas are present here, would it be apt for me to reach the very fragrant fresh lotus feet of vAmanan emperumAn?).

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org