Daily Archives: February 10, 2021

periya thirumozhi – 1.2.8 – iravu kUrndhu

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

periya thirumozhi >> First centum >> Second decad

<< Previous

Highlights from avathArikai (Introduction)

No specific introduction.

pAsuram

iravu kUrndhiruL perugiya varaimuzhai
irumbasi adhukUra
aravam Avikkum aganpozhil thazhuviya
aruvarai imayaththu
paramanAdhi em panimugil vaNNanenRu
eNNi ninRu imaiyOrgaL
piramanOdu senRu adithozhum perundhagaip
piridhi senRadai nenjE !

Word-by-Word meanings

iravu – night only
kUrndhu – being more
iruL perugiya – being dark only
varai muzhai – in the mountain caves
irum pasi adhu – great hunger
kUra – as increased
aravam – pythons
Avikkum – yawned
agan pozhil thazhuviya – having inner garden
aru – difficult to climb
varai – having slopes
imayaththu – in himavAn
paraman – oh greater than all!
Adhi – Oh cause of the universe!
em – for us
pani – cool
mugil – cloud like
vaNNan – oh one who is having a form
enRu eNNi ninRu – saying in this manner
imaiyOrgaL – dhEvathAs
piramanOdu – with brahmA
senRu – go
adithozhum – can approach
perum thagai – having great fame
piridhi – in thiruppiridhi
senRu – go
nenjE – oh mind!
adai – try to reach.

Simple translation

In himavAn which has inner garden and pythons which yawn due to their increasing, great hunger while staying in the mountain caves where there is darkness of the night only. thiruppiridhi is having great fame where dhEvathAs along with brahmA would call out “Oh one who is greater than all, who is residing in such himavAn! Oh cause of the universe! oh one who is having a cloud-like cool form for us!” and can approach emperumAn. Oh mind! Go and try to reach there.

Highlights from vyAkyAnam (Commentary)

  • iravu … – Due to the dense gardens, the place will always have abundance of night due to lack of sight of the daytime. There will only be night without the mix of day. As the cause (lack of light) does not change, the result also does not change. The day time when the sun is present will also appear like night due to the lack of penetration of sun’s rays.
  • iruL perugiya varai muzhai – The mountain caves where there is darkness only. It is so densely dark, as strong as diamond. Just as someone who ruled a kingdom for a long time will be deep rooted, the darkness is deep rooted here. Thus, in the mountain caves which are being in night time always, and being dark due to that.
  • irum pasi adhu kUra – As the pythons cannot step out and search for prey, its great hunger keeps increasing. AzhwAr is having the same desire towards the hunger of the snakes and the snakes themselves which are considered inferior even in animal species of this divine abode, just as he has desire towards nithyasUris’ sustenance without food and nithyasUris themselves. For AzhwAr to have attachment towards anything, the entity only needs to be living in that dhivyadhESam.
  • aravam Avikkum – Avikkai – yawning due to hunger; alternatively – breathing. That is, they will inhale the air which is fragrant from the garden, and sustain themselves. They only consume air. Just as mukthAthmA would have sathyakAmathvam (ability to fulfil all desires) etc, the snakes there would remain in the same place due to lacking the ability to move around, and will sustain themselves with the fragrance. agan pozhil – garden inside. The himavAn which is difficult to climb where such garden is present.
  • paraman … – “As this abode where sarvasamASrayaNIyan (one who is approachable by all), is our destination, oh mind! You go and try to reach there” says AzhwAr. This is the abode where the snakes and dhEvathAs starting with brahmA can approach emperumAn.
  • paraman … – This is the way brahmA et al who approach him would say. Being sarvAdhika – not having anyone greater than him, i.e. sarvESvaran; though he is greater than all, he has the apt relationship, just as a mother cannot give up on her child; further, one likes a particular aspect/entity, not just because of the relationship – even if supremacy and relationship are absent, bhagavAn is having invigorating form which cannot be abandoned by anyone. Hence one who is greater than all, one who is the cause of the universe and one who has a beautiful form.
  • enRu eNNi … – Saying in this manner, for dhEvathAs along with their guide/mentor brahmA to go and surrender unto emperumAn, he is present in the greatly famous thiruppiridhi! Oh mind! Go and reach such thiruppiridhi. This abode is the ultimate destination for both ordinary and great personalities. Ordinary entities – the snakes would remain wherever they are, acquire what they need and enjoy that; brahmA et al would surrender according to their position. Just as the surroundings would be dark due to abundantly dense gardens, the inside is dense with the dhEvathAs who would come and surrender; hence you (mind) also go and try to reach there – says AzhwAr. With this, the snakes which are present there will sustain themselves by consuming the fragrant air from the garden; brahmA et al will sustain by enjoying bhagavAn who is said in chAndhOgya upanishath as “sarvagandha:” (one who is the origin of all fragrance).

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿ – ಸರಳ ವಿವರಣೆ – 5.5 – ಎಂಗನೇಯೋ

Published by:

ಶ್ರೀಃ ಶ್ರೀಮತೇ ಶಠಕೋಪಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತೇ ರಾಮಾನುಜಾಯ ನಮಃ ಶ್ರೀಮತ್ ವರವರಮುನಯೇ ನಮಃ

ಕೋಯಿಲ್ ತಿರುವಾಯ್ಮೊೞಿ – ಸರಳ ವಿವರಣೆ

<< 4.10 ಒನ್‌ಱುಮ್


ಆಳ್ವಾರರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ನೆನೆದು ಕೊಂಡು , ಮಡಲ್‍ನನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. (ಎಂಪೆರುಮಾನರು ತಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.) ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳವೇ ನೊಂದು , ಮತ್ತು ಬೆಳಗಿನ ಝಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿಯಾದರು. ಅವರ ತಾಯಿಯು ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೂ ಅವರಿಗೆ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವಳು ಆ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಗಮನ ಕೊಡದೆ , ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಾ , ಅವರು ಕಾಣದೆ ಇದ್ದಾಗ ದುಃಖಿಸುತ್ತಾ ಹಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಪದಿಗೆಯು ಆಳ್ವಾರರ ಸಂತೋಷ/ದುಃಖವನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಪದಿಗೆಯು ಉರುವೆಳಿಪ್ಪಾಡು (ಚಿತ್ರ ಪಟದಂತೆ ತೋರಿಸುವುದು) ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಾರರು ನಿಜವಾಗಿ ಎಂಪೆರುಮಾನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬಂತೆ ಹಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆಳ್ವಾರರು ನಂಬಿ ಎಂಪೆರುಮಾನರ ಸುಂದರ ರೂಪವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 1:

ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ “ ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಶಂಖು, ಚಕ್ರ ಮುಂತಾದ ಆಳ್ವಾರರುಗಳ ಜೊತಗೆ ಲಗತ್ತು ಏರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನಂಬಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಕೇತಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೌಂದರ್‍ಯಕ್ಕೆ ಮೆರಗು ತಂದಂತಹವು.

ಎಙ್ಗನೇಯೋ ಅನ್ನೈಮೀರ್ಗಾಳ್ ಎನ್ನೈ ಮುನಿವದು ನೀರ್
ನಙ್ಗಳ್ ಕೋಲತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಶಙ್ಗಿನೋಡುಮ್ ನೇಮಿಯೋಡುಮ್ ತಾಮರೈಕ್ಕಣ್‍ಗಳೋಡುಮ್
ಶೆಙ್ಗನಿವಾಯೊನ್‍ಱಿನೋಡುಮ್ ಶೆಲ್‍ಹಿನ್‍ಱದು ಎನ್ನೆಞ್ಜಮೇ॥

ಓ! ತಾಯಂದಿರೇ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಏತಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದೀರಿ? ಇದರ ಬದಲಾಗಿ ನೀವು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿ ಆನಂದದಿಂದ ಇರಬೇಕು. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ಆಕರ್ಷಕ ನಂಬಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ , ಅವರು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ನಮ್ಮ ಸಂತತಿಗೆ ಸರಿ ಹೊಂದುವವರು. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಕಲ್ಯಾಣ ಗುಣಗಳಿಂದ ಪರಿಪೂರ್ಣರಾದವರು. ಅವರ ಶ್ರೀ ಪಾಂಚಜನ್ಯಮ್, ದಿವ್ಯಚಕ್ರಮ್, ತಾವರೆಯ ದಳದಂತಹ ಆಕರ್ಷಕ ಕಣ್ಣುಗಳು , ಕೆಂಪಾದ ಹಣ್ಣಿನಂತಹ ದಿವ್ಯ ತುಟಿಗಳು , ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಲಗತ್ತು ಏರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. (ಕೋಲಮ್ – ಆಕರ್ಷಕ ಎಂಬ ಗುಣವಾಚಕವನ್ನು ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ.)

ಪಾಸುರಮ್ 2:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ” ನಂಬಿಯ ದಿವ್ಯ ಸಹಜರೂಪವು ಅವರ ದಿವ್ಯ ಎದೆ, ದಿವ್ಯ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಲ್ಲಿದೆ. ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ನನ್ನನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತಿದೆ”.

ಎನ್ನೆಞ್ಜಿನಾಲ್ ನೋಕ್ಕಿಕ್ಕಾಣೀರ್ ಎನ್ನೈ ಮುನಿಯಾದೇ
ತೆನ್ನನ್‍ಶೋಲೈ ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಮಿನ್ನು ನೂಲುಮ್ ಕುಣ್ಡಲಮುಮ್ ಮಾರ್ಬಿಲ್ ತಿರುಮಱುವುಮ್
ಮನ್ನು ಪೂಣುಮ್ ನಾನ್ಗುತೋಳುಮ್ ವನ್ದೆಙ್ಗುಮ್ ನಿನ್‍ಱಿಡುಮೇ॥


ನನಗೆ ಅಪ್ಪಣೆ ಕೊಡುವುದರ ಬದಲಾಗಿ ನೀವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿರುವ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ , ಸುಂದರ ಉದ್ಯಾನವನದಿಂದ ಕೂಡಿದ ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ , ಅವರ ವೈಭವವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಯಜ್ಞೋಪವೀತಮ್, ಅವರ ದಿವ್ಯ ಕಿವಿಯ ಕುಂಡಲಗಳು, ಅವರ ಎದೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಶ್ರೀವತ್ಸ, ಮತ್ತು ಇತರೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ನಾಲ್ಕು ದಿವ್ಯ ಭುಜಗಳು ನಾನು ಎಲ್ಲೇ ಹೋದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ನಾನು ನಿಂತ ಕಡೆ ಕೂಡಿಯೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 3:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, ”ನಂಬಿಯ ದಿವ್ಯ ಆಯುಧಗಳಾದ ಶ್ರೀ ಶಾರ್ನ್ಗ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಮೊದಲುಗೊಂಡು ಎಲ್ಲವೂ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯೂ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನನ್ನ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ಹೊರಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿವೆ”.

ನಿನ್‍ಱಿಡುಮ್ ತಿಶೈಕ್ಕುಮ್ ನೈಯುಮ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈಯರುಮ್ ಮುನಿದಿರ್
ಕುನ್‍ಱಮಾಡ ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ವೆನ್‍ಱಿ ವಿಲ್ಲುಮ್ ತಣ್ಡುಮ್ ವಾಳುಮ್ ಶಕ್ಕರಮುಮ್ ಶಙ್ಗಮುಮ್
ನಿನ್‍ಱುತೋನ್‍ಱಿ ಕ್ಕಣ್ಣುಳ್ ನೀಙ್ಗಾ ನೆಞ್ಜುಳ್ಳುಮ್ ನೀಙ್ಗಾವೇ॥


ನನ್ನ ತಾಯಂದಿರಾದ ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಈ ಪ್ರೀತಿಗೊಳಗಾಗುವಂತೆ ಪ್ರಚೋದಿಸಿ , ನಂತರ ನನಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ನಾನು ಮೂಕವಿಸ್ಮಿತಳಾದೆ, ನಾನು ಅತಿ ಆಶ್ಚರ್‍ಯಗೊಂಡೆ, ಅಶಕ್ತಳಾದೆ, ಎಂದು. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿ ನಂಬಿಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ , ಯಾರಿಗೆ ಪರ್ವತದಂತಹ ಗೃಹಗಳನ್ನು ಶ್ರೀವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೋ, ಅವರ ಅಪರಾಜಿತವಾದ ಬಿಲ್ಲು, ಗದೆ, ಖಡ್ಗ, ಶ್ರೀಚಕ್ರ ಮತ್ತು ಶಂಖಗಳು ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿನ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 4:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ “ ನಂಬಿಯ ದಿವ್ಯ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅಲಂಕಾರಗಳು ಅವರ ಶ್ರೇಷ್ಠತ್ವವನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ”.

ನೀಙ್ಗನಿಲ್ಲಾ ಕ್ಕಣ್ಣನೀರ್ಗಳ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈಯರುಮ್ ಮುನಿದಿರ್
ತೇನ್‍ಕೊಳ್ ಶೋಲೈ ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ದಪಿನ್
ಪೂನ್ದಣ್‍ಮಾಲೈ ತ್ತಣ್ಡುೞಾಯುಮ್ ಪೊನ್ ಮುಡಿಯುಮ್ ವಡಿವುಮ್
ಪಾಙ್ಗು ತೋನ್‍ಱುಮ್ ಪಟ್ಟುಮ್ ನಾಣುಮ್ ಪಾವಿಯೇನ್ ಪಕ್ಕತ್ತವೇ॥


ನೀವು ಮೊದಲು ನಂಬಿಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ವ್ಯಸ್ತಗೊಳಿಸಿ, ಈಗ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ “ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಲ್ಲುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ “ ಎಂದು. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ , ಎಲ್ಲಿ ಉದ್ಯಾನವನಗಳಲ್ಲಿ ಮಧುವು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರ ಹಸಿರಾದ ತುಳಸಿಯು ಮಾಲೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಉತ್ತೇಜಕವಾಗಿದೆಯೋ, ಅವರ ಆಕರ್ಷಕವಾದ ಕಿರೀಟವು ಅವರ ಸರ್ವಶ್ರೇಷ್ಠತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಅವರ ರೇಶ್ಮೆ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಅವರ ಮೈಕಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತದೆಯೋ ಅವರ ಸೊಂಟದ ಡಾಬು ಎಲ್ಲವೂ ಈ ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿವೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 5:

ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ “ ನಂಬಿಯ ಮುಖದ ಸೌಂದರ್‍ಯ ನನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಿದೆ”.

ಪಕ್ಕಮ್‍ನೋಕ್ಕಿನಿಱ್ಕುಮ್ ನೈಯುಮ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈಯರುಮ್ ಮುನಿದಿರ್
ತಕ್ಕ ಕೀರ್ತಿ ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ತೊಕ್ಕ ಶೋದಿ ತ್ತೊಣ್ಡೈ ವಾಯುಮ್ ನೀಣ್ಡ ಪುರುವಙ್ಗಳುಮ್
ತಕ್ಕ ತಾಮರೈಕ್ಕಣ್ಣುಮ್ ಪಾವಿಯೇನ್ ಆವಿಯಿನ್‍ಮೇಲನವೇ॥


ನನ್ನ ತಾಯಂದಿರಾದ ನೀವು ಕೋಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. “ ನಾನು ನಿಂತುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕ ಅವರು ಬರುವುದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂದು. ಮತ್ತು ಅವರು ಬರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅಶಕ್ತಳಾಗಿ ನಿತ್ರಾಣಳಾಗಿದ್ದೇನೆಂದು “. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿ ನಂಬಿಯನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ , ಯಾರು ಸಮವಿಲ್ಲದ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿರುವರೋ, ಅವರ ದಿವ್ಯ ತುಟಿಗಳು ಹಣ್ಣಾಗಿರುವ ತೊಂಡೇಹಣ್ಣನ್ನು ಹೋಲುತ್ತವೆ. ಅವರು ಬಹಳ ಪ್ರಕಾಶಭರಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ನೀಳವಾದ ದಿವ್ಯ ಹುಬ್ಬುಗಳು ಮತ್ತು ತಾವರೆಯಂತಹ ಆಕರ್ಷಕ ದಿವ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಷ್ಟೇ ನೀಳವಾಗಿದೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ಸೇರಲು ಬರುತ್ತಿವೆ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಸೇರಿ ಆನಂದಿಸಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಗೋಳಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಪಾಸುರಮ್ – 6:

ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ “ ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮುಖಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಭುಜಗಳ ಅಂದವು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.

ಮೇಲುಮ್ ವನ್‍ಪೞಿ ನಮ್‍ಕುಡಿಕ್ಕು ಇವಳ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈ ಕಾಣಕೊಡಾಳ್
ಶೋಲೈಶೂೞ್ ತಣ್‍ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಕೋಲನೀಳ್ ಕೊಡಿ ಮೂಕ್ಕುಮ್ ತಾಮರೈ ಕ್ಕಣ್ಣುಮ್ ಕನಿವಾಯುಮ್
ನೀಲಮೇನಿಯುಮ್ ನಾನ್ಗುತೋಳುಮ್ ಎನ್ನೆಞ್ಜಮ್ ನಿಱೈನ್ದನವೇ।।

ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯ ತಾಯಿಯು ಅವಳನ್ನು ನಂಬಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಹೀಯಾಳಿಸಲ್ಪಡುವಳು ಎಂದು ಆತಂಕ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ , ಕಲ್ಪಕ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಅವರ ಸುಂದರ ನೀಳವಾದ ದಿವ್ಯ ಮೂಗು, ತಾವರೆಯನ್ನು ಹೋಲುವ ಅವರ ದಿವ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಮಾಗಿದ ತೊಂಡೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಹೋಲುವ ಅವರ ದಿವ್ಯ ತುಟಿಗಳು , ನೀಲ ಬಣ್ಣದ ಅವರ ದಿವ್ಯ ರೂಪ, ಅವರ ನಾಲ್ಕು ದಿವ್ಯ ಬಾಹುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಆವರಿಸಿದೆ ಎಂದು ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಪಾಸುರಮ್ – 7:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ “ ನಂಬಿಯು ಅವರ ದಿವ್ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅನಂತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಭವ್ಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.”

ನಿಱೈನ್ದ ವನ್‍ಪೞಿ ನಮ್‍ಕುಡಿಕ್ಕು ಇವಳ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈ ಕಾಣಕೊಡಾಳ್
ಶಿಱನ್ದ ಕೀರ್ತಿ ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ನಿಱೈನ್ದ ಶೋದಿವೆಳ್ಳಮ್ ಶೂೞ್‍ನ್ದ ನೀಣ್ಡ ಪೊನ್ ಮೇನಿಯೊಡುಮ್
ನಿಱೈನ್ದು ಎನ್ನುಳ್ಳೇ ನಿನ್‍ಱೊೞಿನ್ದಾನ್ ನೇಮಿ ಅಙ್ಗೈ ಉಳದೇ॥


ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯ ತಾಯಿಯು ಅವಳಿಗೆ ನಂಬಿಯನ್ನು ಕಾಣಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಳು ನಮ್ಮ ಕುಲಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಕಳಂಕ ಎಂದು ಹಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಅವರ ರೂಪವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ಅವರ ಅದ್ಭುತವಾದ ಆಕರ್ಷಕ ದಿವ್ಯ ರೂಪವು ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಕಾಂತಿಯುತವಾದ ಪ್ರಕಾಶದ ಅಲೆಗಳು, ಅವರ ದಿವ್ಯ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಸುಂದರ ದಿವ್ಯಚಕ್ರವು ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 8:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ ಅವರ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೂದಲಿನ ಎಳೆಗಳು ಬಂದು ಮುಟ್ಟುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅವರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಮುಖ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ನೋಯಿಸುತ್ತಿವೆ.”

ಕೈಯುಳ್ ನನ್ ಮುಗಮ್ ವೈಕ್ಕುಮ್ ನೈಯುಮ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈಯರುಮ್ ಮುನಿದಿರ್
ಮೈಕೊಳ್ ಮಾಡ ತ್ತಿರುಕ್ಕುರುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಶೆಯ್ಯ ತಾಮರೈ ಕ್ಕಣ್ಣುಮ್ ಅಲ್‍ಕುಲುಮ್ ಶಿತ್ತಿದೈಯುಮ್ ವಡಿವುಮ್
ಮೊಯ್ಯ ನೀಳ್ ಕುೞಲ್ ತಾೞ್‌ನ್ದ ತೋಳ್ಗಳುಮ್ ಪಾವಿಯೇನ್ ಮುನ್ ನಿಱ್‍ಕುಮೇ॥


ನಾನು ನನ್ನ ಸುಂದರ ಮುಖವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಯ್ಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಾನು ಅಶಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ನನ್ನ ತಾಯಂದಿರು ನನ್ನನ್ನು ಈ ಅಶಕ್ತತೆಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ತಳ್ಳಿ ಈಗ ನೀವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಮೇಲೆ ಅವರ ಕೆಂಪು ತಾವರೆಯಂತಹ ದಿವ್ಯ ಕಣ್ಣುಗಳು , ಸಣ್ಣದಾದ ನಿಡಿದಾದ ನಡುವು, ಅವರ ದಿವ್ಯ ರೂಪ, ಅವರ ದಟ್ಟವಾದ ನೀಳವಾದ ಕೂದಲಿನ ಎಳೆಗಳು ಮೃದುವಾಗಿ ಅವರ ಭುಜಗಳನ್ನು ತಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ರೀತಿ , ಈ ಪಾಪಿಯಾದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 9:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ ನಂಬಿಯು ಅವರ ಸೌಂದರ್‍ಯದೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇನೆಂದು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.”

ಮುನ್ನಿನ್ಱಾಯೆನ್‍ಱು ತೋೞಿಮಾರ್ಗಳುಮ್ ಅನ್ನೈಯರುಮ್ ಮುನಿದಿರ್
ಮನ್ನು ಮಾಡ ತ್ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಶೆನ್ನಿ ನೀಳ್ ಮುಡಿ ಆದಿಯಾಯ ಉಲಪ್ಪಿಲ್ ಅಣಿ ಕಲತ್ತನ್
ಕನ್ನಲ್ ಪಾಲ್ ಅಮುದಾಗಿ ವನ್ದು ಎನ್ನೆಞ್ಜಮ್ ಕೞಿಯಾನೇ॥


ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರು ಮತ್ತು ತಾಯಂದಿರು ನಾನು ಹೊರಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆಂದು ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ , ತಮ್ಮ ಆಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಎತ್ತರವಾದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಅನೇಕ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಆಭರಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಸಕ್ಕರೆ, ಹಾಲು ಮತ್ತು ಅಮೃತದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಲ್ಪಡುವವರು ನನ್ನ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಹೋಗಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 10:
ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. “ಅನಂತವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಗುರಿಯಾಗಿರುವ , ನಿತ್ಯಸೂರಿಗಳು ಅನುಕಾಲ ಆನಂದಿಸುವ ದಿವ್ಯರೂಪ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೋಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಸಾಟಿಯಾಗಲಾರದು.”

ಕೞಿಯಮಿಕ್ಕದು ಓರ್ ಕಾದಲಳ್ ಇವಳ್ ಎನ್‍ಱು ಅನ್ನೈ ಕಾಣಕೊಡಾಳ್
ವೞುವಿಲ್ ಕೀರ್ತಿ ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿ ನಮ್ಬಿಯೈ ನಾನ್ ಕಣ್ಡಪಿನ್
ಕುೞುಮಿ ತ್ತೇವರ್ ಕುೞಾಙ್ಗಳ್ ಕೈತೊೞ ಚ್ಚೋದಿವೆಳ್ಳತ್ತಿನುಳ್ಳೇ
ಎೞುವದು ಓರ್ ಉರು ಎನ್ನೆಞ್ಜುಳ್ ಎೞುಮ್ ಆರ್ಕ್ಕುಮ್ ಅಱಿವರಿದೇ॥


ನನ್ನ ತಾಯಿಯು ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಅಪರಿಮಿತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿಯ ನಂಬಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಕುಗ್ಗದ, ತಗ್ಗದ, ನಷ್ಟವಾಗದ ವೈಭವಗಳನ್ನು ,ಒಂದು ಸರಿಯಾದ ಗುರಿ ಮತ್ತು ನಿತ್ಯಸೂರಿಗಳಿಂದ ಅನುಕಾಲ ಆನಂದಿಸಲ್ಪಡುವ ಅವರ ದಿವ್ಯ ತಿರುಮೇನಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರಕಾಶದ ಪ್ರವಾಹ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದೆ. ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿಗೂ ಇದು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪರಾಂಕುಶ ನಾಯಕಿಯು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಪಾಸುರಮ್ 11:
ಆಳ್ವಾರರು ನಮ್ಮ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಗವಂತನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದೇ ಆ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪ. (ಜೀವಾತ್ಮದ ಲಕ್ಷಣ) ಈ ಹತ್ತು ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಓದಿದವರಿಗೆ ಇದೇ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ ಲಭಿಸುವುದು.

ಅಱಿವರಿಯ ಪಿರಾನೈ ಆೞಿಯಙ್ಗೈಯನೈಯೇ ಅಲತ್ತಿ
ನಱಿಯ ನಲ್ ಮಲರ್ ನಾಡಿ ನನ್‍ಕುರುಗೂರ್ ಚ್ಚಡಗೋಪನ್ ಶೊನ್ನ,
ಕುಱಿಕೊಳ್ ಆಯಿರತ್ತುಳ್ ಇವೈಪತ್ತುಮ್ ತಿರುಕ್ಕುಱುಙ್ಗುಡಿಯದನ್ಮೇಲ್
ಅಱಿಯಕ್ಕತ್ತುವಲ್ಲಾರ್ ವೈಟ್ಟಣವರ್ ಆೞ್ ಕಡಲ್ ಞಾಲತ್ತುಳ್ಳೇ॥


ತಿರುಕ್ಕುರುಂಗುಡಿ ನಂಬಿಯೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಅಧಿಪತಿ. ತಮ್ಮ ಸುಂದರ ದಿವ್ಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಆಳ್ವಾರ್ ತಿರುನಗರಿಗೆ ನಾಯಕರಾಗಿರುವ ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್‌ರವರು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ವಾಸನೆಯುಳ್ಳ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಹೂವನ್ನು ಅರಸಿ ಹೋಗುವಂತೆ ,ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಈ ಹತ್ತು ಪಾಸುರಗಳನ್ನು ಸಾವಿರ ಪಾಸುರದೊಳಗೆ ಆಶೀರ್ವದಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಯಾರು ಇವುಗಳನ್ನು ಕಲಿತು , ಇವುಗಳ ಅರ್ಥದೊಂದಿಗೆ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಜ್ಞಾನವು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸಂಬಂಧವೇರ್ಪಟ್ಟು , ಆಳ ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಆಳ್ವಾರರು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ನಮ್ಮಾಳ್ವಾರ್ ತಿರುವಡಿಗಳೇ ಶರಣಮ್

ಅಡಿಯೇನ್ ಕುಮುದವಲ್ಲಿ ರಾಮಾನುಜ ದಾಸಿ

ಮೂಲ : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/05/thiruvaimozhi-5-5-simple/

ಆರ್ಕೈವ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ : http://divyaprabandham.koyil.org

ಪ್ರಮೇಯಂ (ಲಕ್ಷ್ಯ) – http://koyil.org
ಪ್ರಮಾಣಂ (ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳು) – http://granthams.koyil.org
ಪ್ರಮಾತಾ (ಬೋಧಕರು) – http://acharyas.koyil.org
ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ಶಿಕ್ಷಣ/ಮಕ್ಕಳ ಪೋರ್ಟಲ್ – http://pillai.koyil.org



thiruviruththam – 46 – madanenjam enRum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

Previous

avathArikai (Introduction)

In the previous pAsuram, AzhwAr praised his heart saying “vAzhi mada nenjamE”. His heart asked him “Why should you praise me like this? What did I do?” He replied saying “You have been here all along to explain the relationship between sarvESvaran and me. Now, you have become the target of his mercy. You have become friendly with him. Was it not because of you that I too got this fortune?” Having celebrated like this, the previous experience (between AzhwAr and sarvESvaran) became like a dream, with the experience limited to internal faculty (mind). AzhwAr desired external union and since that did not fructify, AzhwAr became upset. Looking at his distressed condition, his divine mind asked him “What should I do here?” AzhwAr told his mind “Go to the divine feet of narashimhan who tore the heart of hiraNyakasipu and inform him of my condition”. The mind too went, but did not return, which made AzhwAr to become more afflicted. While he desired to be united with perum kEzhalAr (sarvESvaran in varAhAvathAram), why is he sending his mind to narasimhAvathAram? Since both the incarnations were benevolent towards followers, he sent the messenger to the latter. In the previous pAsuram when he called his heart as mada nenjamE (Oh obedient heart!) it too, not refusing, became favourable towards him and agreed to carry out his task. Now he is disgusted with the same heart. Why did he praise it earlier and why is he disgusted with it now? The mind created deep desire in him for sarvESvaran and nurtured that desire to such an extent that AzhwAr could not sustain himself without uniting with him. Instead of fulfilling that task by being together with him, the heart deserted him. Hence he is disgusted with it. The mind [in all these vyAkyAnams, mind and heart are interchangeably used], apart from being the reason for creating a relationship with sarvESvaran, should also be the reason for attaining mOksham (uniting with sarvESvaran in paramapadham). While sarvESvaran is the reason for mOksham, why is AzhwAr saying that mind is the casue for mOksham? Just as it has been mentioned in SrI rAmAyaNam kishkindhA kANdam 1-127 “raraksha dharmENa balEna cha” ((lakshmaNa vigilantly) protected (SrI rAma) (with an undespaired mind and) even by his virtue and strength), AzhwAr’s mind should have stayed with him until he attained sarvESvaran and told him “Whatever troubles you have had, I too had experienced with you”. While the words of those who say that only sarvESvaran is the means [for attaining him] are uttered after discriminating between what is apt and what is inapt, there are certain requirements from the chEthana (sentient entity) too who wishes to attain mOksham. First he should exist. Even if he exists, he should engage with the means; he should know the purushArtham (end-goal or benefit) which is apt for him and a heart which helps to develop ruchi (interest / taste) in that benefit. Moreover, he should shun the other means, carrying out activities which alone will be apt for sarvESvaran. When sarvESvaran himself is the means and readily available, the reason for the chEthana to continue in samsAram is because the requirements mentioned above have not developed in him. Thus, when the heart should have stayed with him until he attained his end-goal, since it did not do, he is upset with his heart.

Let us go through the pAsiuram and its meanings

madanenjam enRum thamadhenRum Or karumam karudhi
vida nenjai uRRAr vidavO amaiyum appon peyarOn
thadanenjam kINda pirAnAr thamadhikkIzh vidappOyth
thida nenjamAy emmai nIththu inRu thARum thiriginRadhE

Word-by-Word Meanings

appon peyarOn – that hiraNyakaSipu’s
thadam – broad
nenjam – chest
kINda – tore
pirAnAr thamadhu – benefactor, sarvESvaran’s
adikkIzh – under the divine feet as objective
vida – on sending (the mind)
pOy – going (there)
thidam – firmly
nenjamAy – having deep belief
emmai – us
nIththu – leaving
inRu thArum – till date
thiriginRadhu – is roaming
(Hence)
nenjam – mind
madam enRum – saying that it is obedient (to us)
thamadhu enRum – saying that it is our limb
Or karumam – an activity
karudhi – thinking (of doing)
nenjai – mind
vida – to send (on an errand)\
uRRAr – those who had planned
vida – to drop (that activity)
amaiyum – will be apt

Simple Translation

I sent my mind with the intention of taking refuge under the divine feet of narasimhan, who had torn the broad chest of hiraNyakaSipu. My mind which went like this, instead of returning to me, stayed firmly there itself, considering those divine feet as an apt place for itself. Those who think that our mind is obedient to us and is ours, and who are planning to send it on an errand, would do well to drop that firmness.

vyAkyAnam

mada nenjam enRum thamadhenRum – there is a wrong impression among many that their minds are obedient to them. The mind has been provided by sarvESvaran as an aid along with the physical form to enable the chEthana (sentient entity) to reach his end-goal. Hence they may consider the mind as theirs. Moreover, apart from the physical form and the five senses, sarvESvaran had provided the heart to propel the chEthana towards the end-goal and to create an interest in it. This being the case, there is no fault in thinking that the heart is one’s own. If one were obedient to another and the other person becomes distressed, the obedient entity should stand by that person and tell him “I am also suffering the same difficulties which you suffered”. Also, one who is a SEshan (carrying out servitude) should reveal his master’s fame and good qualities. However, AzhwAr says that the heart does not have these qualities.

Or karumam . . . – some people may be bold enough to send their hearts on errands. If their hearts leave them without carrying out that errand, it is better not to feel sorrowful about it. It is better not to have an attachment to that errand.

If this is the case, let the heart remain like that. Why search for it? . . . .

appon peyarOn  . . . – being under his control and being his slave, isn’t this the target for that mind to be engaged in?

appon peyarOn thadanenjam kINda pirAnAr thamadhu adikkIzh vida – did I leave it in a place where I cannot be successful? Did I not leave it where the one who does benefits for us, is present? AzhwAr feels that the benefit which sarvESvaran did for his follower [prahlAdhan] is as good as having done for him.

appon peyarOn – prahlAdhan, who was sired by hiraNyakaSipu, recited the divine names of sarvESvaran. Getting angry with him because of this, hiraNyan meted out punishments to his son, which he would mete out to his enemies. Thinking of those cruelties AzhwAr is referring to him as pon peyarOn.

Here, the vyAkyAthA explains a few lines from periya thirumozhi pAsuram 2-3-8 paLLiyil Odhi vandha siRuvan

paLLiyil Odhivandha – whatever the children recite, which they had learnt from their school, is always joyous.

than siRuvan – it would be joyous even if other children recite it. But if it is by one’s own child, it is more delightful.

vAyil Or Ayira nAmam oLLiyavAgippOdha – the words recited by prahlAdhan were such that even if they had been recited by an enemy, one would have fallen at the enemy’s feet!

onRum Or poRuppilanAgi – hiraNyakaSipu had carried out asahyApachAram (irreverence, being unable to bear) in the case of prahlAdhan. While he was related to prahlAdhan, being his father, not respecting that, he did to prahlAdhan what enemies would do.

piLLaiyaichchIRi – he gave up prahlAdhan saying “He is not my son” just because prahlAdhan recited the divine names of sarvESvaran.

AzhwAr is mentioning a connection that he has with him.

thada nenjam – the huge chest [of hiraNyakaSipu} which had grown to become a prey for sarvESvaran’s divine nails and divine teeth.

kINda – even when narasimhap perumAn had not torn it, the physical form of hiraNyakaSipu started melting on merely looking at that divine form and fury. Without any difficulty, narasimhap perumAn tore that chest.

pirAnAr – would narasimhap perumAn, who came running when prahlAdhan’s father himself turned inimical, be able to tolerate should AzhwAr send a messenger due to his distressed condition in separation? While he had helped for prahlAdhan’s clarity of mind, he would indeed help for AzhwAr’s distressed condition. Not only because prahlAdhan had deep devotion, as mentioned in SrI vishNu purANam 1-19-88 ”maththassarvam ahamsarvam” (Everything is mine (being a form of bhagavAn), I am everything (having bhagavAn as antharyAmi)), he has devotion with clarity.

thamadhadikkIzh vida – leaving his heart under such narasimha perumAn’s divine feet.

pOy thida nenjamAy – his heart, while going to sarvESvaran as AzhwAr’s messenger had thought “AzhwAr is in tears. Will he sustain himself until I return?” But once it reached there, it seemed to have taken his [sarvESvaran’s] nature. When sIthAppirAtti separated from SrI rAma for the second time (due to the disparaging words of a washerman), did he not sustain himself for long? Probably, the heart too took to this nature.

emmai nIththu – leaving me aside, completely.

inRu . . . – let us at the least hear that the heart felt bad saying “Now that I have left him, to whom will he cry about his distress in separation? How bad that we have left him like this?” The heart was roaming around, like this.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org