Daily Archives: April 17, 2020

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – எட்டாம் திருமொழி – விண்ணீல மேலாப்பு

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< ஏழாம் திருமொழி – கருப்பூரம் நாறுமோ

ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்திடத்திலே எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தின் தன்மையை வினவினாள். அவனைக் கேட்டவுடன் அவளின் உள்ளத்தில் அனுபவம் எம்பெருமான் அளவும் சென்றது. அந்த ஸமயத்தில் கார்கால மேகங்கள் முழங்கிக்கொண்டு வந்தன. கரிய உருவம் மற்றும் உதார குணத்தின் ஒற்றுமையாலே அந்த மேகங்கள் எம்பெருமானாகவே இவளுக்குக் காட்சி தந்தன. எம்பெருமானே வந்தான் என்று நினைத்தாள். சிறிது தெளிவு ஏற்பட்டு எம்பெருமான வரவில்லை என்று உணர்ந்தாள். வந்த மேகங்களுக்கு ஆகாசத்தில் நகரும் ஸாமர்த்யம் இருப்பதால் இவைகளை எம்பெருமானிடம் தூது அனுப்புவோம் என்று பார்த்தாள். ஆனால் இப்பொழுது விபவாவதாரத்துக்குத் தூது விடாமல் அர்ச்சாவதாரத்தில் அதுவும் திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தூது விடுகிறாள். ராமாவதாரத்தில் ஸீதாப்பிராட்டி சிறந்த பண்டிதனான ஹனுமானைத் தன் நிலைமையை எம்பெருமானுக்கு அறிவிக்குமாறு சொன்னாள். இங்கே ஆண்டாளோ ஞானமில்லாத மேகங்களைத் தூது அனுப்பும் அளவுக்குக் காதலால் கலங்கியுள்ளாள். எம்பெருமானிடம் இவளுக்கு இருக்கும் காமத்தால் அர்ச்சாவதாரத்தில் எம்பெருமான் தர்சனம் மட்டுமே கொடுப்பான் என்றும் பேசுதல், பழகுதல் செய்ய மாட்டான் என்பதும் இவளுக்குத் தெரியாமல் போகிறது. காதல், காமம் என்றால் பக்தி – அதாவது கூடியிருந்தால் தரிக்கையும், பிரிந்தால் தரியாமையும். இவை பிராட்டிமார்களுக்கே இயற்கையாக அமைந்திருக்கும். இதனால்தான் ஆழ்வார்கள் தங்களைப் பிராட்டிமார்களாக பாவித்துக் கொண்டார்கள். ஆனால், இவளோ ஸ்ரீபூமிப்பிராட்டியின் அவதாரம் ஆகையால், இவளுக்கு இவை இயற்கையாக உள்ளன.

முதல் பாசுரம். என்னுடைய பெண்மையை உருவழிப்பது அவனுக்குப் பெருமையாகுமோ என்று திருவேங்கடமுடையானிடம் சென்று கேட்குமாறு மேகங்களிடம் சொல்லுகிறாள்.

விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தாற்போல் மேகங்காள்!
தெண்ணீர் பாய் வேங்கடத்து என் திருமாலும் போந்தானே?
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோரச் சோர்வேனை
பெண்ணீர்மை ஈடழிக்கும் இது தமக்கோர் பெருமையே

ஆகாசம் முழுவதிலும் நீலநிறத்தில் இருக்கும் மேற்கட்டியை விரித்துக் கட்டினாப்போலே இருக்கிற மேகங்களே! தெளிந்த அருவிகள் பாயுமிடமான திருவேங்கட மலையில் நித்யவாஸம் செய்யும் என் ஸ்வாமியான திருமாலும் உங்களோடு வந்துள்ளானோ? முலை நுனியிலே கண்ணீர் வந்து விழும்படி வருந்துகிற என்னுடைய பெருமையை உருவழிக்கிற இது, அவருக்கு ஒரு பெருமையாக இருந்ததோ?

இரண்டாம் பாசுரம். தென்றலாலே நலிவுபடும் எனக்கு எம்பெருமான் ஏதாவது ஆறுதல் வார்த்தை சொல்லி அனுப்பியுள்ளானா என்று மேகங்களிடம் கேட்கிறாள்.

மாமுத்த நிதி சொரியும் மாமுகில்காள்! வேங்கடத்துச்
சாமத்தின் நிறம் கொண்ட தாடாளன் வார்த்தை என்னே!
காமத் தீயுள் புகுந்து கதுவப்பட்டு இடைக் கங்குல்
ஏமத்தோர் தென்றலுக்கு இங்கு இலக்காய் நான் இருப்பேனே

சிறந்த முத்துக்களையும் பொன்னையும் பொழிகிற காளமேகங்களே! திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்கிற நீல நிறத்தில் விளங்கும் எம்பெருமானுடைய செய்தி ஏதேனும் உண்டோ? காமத்தீயானது என் உள்ளே புகுந்து கவ்வ அதனால் துன்புற்று இரவில் நடுஜாமத்திலே ஓர் தென்றல் காற்றுக்கு இலக்காகி அதனால் வருந்தி இருக்கிறேனே.

மூன்றாம் பாசுரம். எல்லாவற்றையும் இழந்த நான் எம்பெருமானின் குணங்களைக் காட்டும் திருநமங்களைப் பாடி தரித்திருக்க முடியுமா என்று மேகங்களிடம் கேட்கிறாள்.

ஒளிவண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எளிமையால் இட்டு என்னை ஈடழியப் போயினவால்
குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள்! ஆவி காத்து இருப்பேனே

அருள் புரியும் மேகங்களே! என்னுடைய தேஹத்தின் ஒளியும் நிறமும் வளைகளும் நெஞ்சும் உறக்கமும் ஆகிய எல்லாம் என்னுடைய வருந்தத்தக்க நிலை காரணமாக என்னைக் கைவிட்டு நான் பலம் குலையும்படி நீங்கிப்போய்விட்டன. ஐயோ! குளிர்ந்த அருவிகளையுடைய திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்கிற என்னுடைய கோவிந்தன் எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை வாயாரப் பாடி என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியுமோ?

நான்காம் பாசுரம். பிராட்டியை முன்னிட்டுத் தன் விருப்பத்தை எம்பெருமானிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

மின்னாகத்து எழுகின்ற மேகங்காள்! வேங்கடத்துத்
தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வர்க்கு
என்னாகத்து இளங்கொங்கை விரும்பித் தாம் நாள் தோறும்
பொன்னாகம் புல்குதற்கு என் புரிவுடைமை செப்புமினே

சரீரத்திலே மின்னல் தோன்றும் மேகங்களே! என் மார்பிலுண்டான இளமுலைகளை அவ்வெம்பெருமான் அழகியதான தன் மார்பில் விரும்பி அணைக்கவேண்டும் என்பதில் தினமும் எனக்கு ஆசை உள்ளதை திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்யும், தனது திருமேனியில் பிராட்டி எழுந்தருளியிருக்கும் திருமார்பை உடையவனான எம்பெருமானுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஐந்தாம் பாசுரம். அடியார்களின் விரோதிகளைப் போக்கக்கூடிய எம்பெருமானிடம் தன் நிலையைச் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

வான் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த மாமுகில்காள்! வேங்கடத்துத்
தேன் கொண்ட மலர் சிதறத் திரண்டேறிப் பொழிவீர்காள்!
ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை உடல் இடந்தான்
தான் கொண்ட சரிவளைகள் தருமாகில் சாற்றூமினே

திருவேங்கடமலையில்  தேன் நிறைந்துள்ள புஷ்பங்கள் சிதறும்படி திரள்திரளாக ஆகாசத்திலேறி மழையைப் பொழியும், ஆகாசத்தை விழுங்கிக்கொண்டு ஓங்கிக் கிளம்பும் காளமேகங்களே! சதையுடன் இருக்கும் கூர்மையான நகங்களாலே ஹிரண்யனுடைய உடலைப் பிளந்தெறிந்த எம்பெருமான் என்னிடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்ட கைவளைகளைத் திருப்பிக்கொடுப்பானாகில் என் நிலையை அவனுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஆறாம் பாசுரம். என்னுடைய நன்மைகளைப் பறித்துக்கொண்ட நாராயணனிடம் என் நிலையைச் சொல் என்று மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

சலங்கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த தண் முகில்காள்! மாவலியை
நிலங்கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்தேறிப் பொழிவீர்காள்!
உலங்குண்ட விளங்கனி போல் உள் மெலியப் புகுந்து என்னை
நலங்கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே

குளிர்ந்த நீரைப் பருகி ஆகாசத்தில் கிளம்பி நிற்கிற குளிர்ந்த மேகங்களே! மஹாபலியிடமிருந்து பூமியை யாசித்துப் பெற்றுக்கொண்ட எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்யும் திருவேங்கடமலையில் பரந்து ஏறிப்பொழிகின்ற மேகங்களே! நான் பெரிய கொசுக்கள் உண்ட விளாம்பழம்போல் உள்மெலியும்படி என்னுள்ளே புகுந்து என்னுடைய நன்மைகளை அபஹரித்த நாராயணனுக்கு எனது கஷ்ட வ்யாதியை அறிவியுங்கள்.

ஏழாம் பாசுரம். அவனை அணைத்தாலல்லது என் உயிர் தரிக்காது என்பதை அவனிடம் சென்று சொல்லுங்கள் என்று மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

சங்கமா கடல் கடைந்தான் தண் முகில்காள்! வேங்கடத்துச்
செங்கண்மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்து ஒரு நாள்
தங்குமேல் என் ஆவி தங்கும் என்று உரையீரே

சங்குளைக் கொண்டதாயும் பெருமை வாய்ந்ததுமான கடலைக் கடைந்தருளின எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்கிற திருவேங்கடமலையில் திரிகிற குளிர்ந்த மேகங்களே! சிவந்த கண்களையுடைய அவ்வெம்பெருமானுடைய சிவந்த திருவடிகளின் கீழே அடியேனுடைய விண்ணப்பம் என்னவென்றால “எனது முலைகளின்மேலே இருக்கும் குங்குமக் குழம்பானது நன்றாக அழிந்துபோகும்படி ஒருநாளாவது அவன் இங்கே வந்து என்னுடன் கூடுவானாகில் என்னுடைய ப்ராணன் தங்கும்”. இதை எம்பெருமானிடம் சொல்லுங்கோள்!

எட்டாம் பாசுரம். இப்படிப் பேசாமலே இருப்பது தவறு என்பதை அவனிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

கார் காலத்து எழுகின்ற கார் முகில்காள்! வேங்கடத்துப்
போர் காலத்து எழுந்தருளிப் பொருதவனார் பேர் சொல்லி
நீர் காலத்து எருக்கில் அம் பழவிலை போல் வீழ்வேனை
வார் காலத்து ஒரு நாள் தம் வாசகம் தந்தருளாரே

மழைக்காலத்தில் திருவேங்கடமலையில் வந்து நிற்கும் காளமேகங்களே! யுத்த ஸமயத்தில் யுத்தகளத்தில் எழுந்தருளிப் போர் செய்து வெற்றிபெற்ற பெருமானுடைய திருநாமங்களைப் பாடி, மழைக்காலத்தில் அழகிய எருக்கம் இலைகள் முறிந்து விழுவதுபோல் விழுகிற எனக்கு நீண்டு செல்லும் காலத்திலே ஒரு நாளாகிலும் தம்முடைய ஒரு வார்த்தையையாவது அருளுவாரோ?

ஒன்பதாம் பாசுரம். இன்னமும் என்னைச் சித்ரவதை செய்தால் உலகில் அவனுக்குப் பழிச்சொல் ஏற்படும் என்பதை அவனிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

மத யானை போல் எழுந்த மாமுகில்காள்! வேங்கடத்தைப்
பதியாக வாழ்வீர்காள்! பாம்பணையான் வார்த்தை என்னே!
கதி என்றும் தான் ஆவான் கருதாது ஓர் பெண் கொடியை
வதை செய்தான் என்னும் சொல் வையகத்தார் மதியாரே

திருவேங்கடமலையை இருப்பிடமாகக்கொண்டு வாழ்ச்சியை உடைத்தாயிருக்கும், மத்தகஜம்போலே செருக்கிக் கிளர்ந்திருக்கும் காளமேகங்களே! ஆதிசேஷனில் சயனித்திருக்கும் எம்பெருமானுடைய வார்த்தை எது? இப்படியே எம்பெருமான் என்னைக் கணிசிக்காமல் தொடர்ந்தான் என்றால் இந்த பூமியில் உள்ளோர் “அந்த எம்பெருமான் எப்போதைக்கும் ரக்ஷகனாயிருந்தும் தன் ஸ்வரூபத்துக்கு ஒரு குறை ஏற்படும் என்பதை நினைக்காமல் ஒரு பெண்பிள்ளையைக் கொன்றான்” என்ற பழிச்சொல்லைச் சொல்லமாட்டார்களோ?

பத்தாம் பாசுரம். இந்தப் பதிகத்தை நன்றக மனத்திலே வைத்து அனுபவிப்பவர்கள் அந்த எம்பெருமானுக்கு அடியவராகி வாழ்ச்சி பெறுவார்கள் என்று கூறி இப்பதிகத்தை முடிக்கிறாள்.

நாகத்தின் அணையானை நன்னுதலாள் நயந்துரை செய்
மேகத்தை வேங்கடக்கோன் விடு தூதில் விண்ணப்பம்
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை தமிழ்
ஆகத்து வைத்துரைப்பார் அவரடியார் ஆகுவரே

அழகிய திருநெற்றியையும் திருமுகத்தையும் உடைவளாய் பகவானைக் குறைவற அனுபவிக்கும் பெரியாழ்வாரின் திருமகளான ஆண்டாள் (நான்) திருவநந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக உடைய திருவேங்கடமுடையானை ஆசைப்பட்டு அருளிச்செய்த மேக விடு தூதாக அமைந்த இத்தமிழ்ப் பாசுரங்களை ஹ்ருதயத்திலே வைத்துக்கொண்டு ஓதவல்லவர்கள் எம்பெருமானுக்கு நித்ய கைங்கர்யும் செய்யும் அடியவர்கள் ஆவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

ఉత్తర దినచర్య శ్లోకం 13 – అథ భృత్యా

Published by:

శ్రీ:
శ్రీమతే శఠకోపాయ నమ:
శ్రీమతే రామానుజాయ నమ:
శ్రీమద్వరవరమునయే నమ:

శ్రీ వరవరముని దినచర్య

<< స్లోకం 12

శ్లోకము

అథ భృత్యా ననుజ్ఞాప్య కృత్వా చేత శ్శుభాశ్రయే !

శయనీయం పరిష్కృత్య శయానం సంస్మరామి తమ్ !!

ప్రతిపదార్థము:

అథ = శిష్యులకు తత్వోపదేసములు చేయటంలో పగలు రెండు ఝాములు గడచిన తరువాత

భృత్యాన్  = మునుపు పేర్కొన్న ప్రియ శిష్యులకు 

అనుజ్ఞాప్య = సందేహ నివృత్తి చేసిన తరువాత

శ్శుభాశ్రయే = కన్నులకు,మనసుకు ఆనందాన్ని,కలిగించే పరమాత్మ శుభకరమైన దివ్యమంగళ విగ్రహం మీద

చేతః కృత్వా = మనుసును నిలిపి

శయనీయం = శయనించటానికి

పరిష్కృత్య = ఉపక్రమించి

శయానం = విశ్రాంతి తీసుకుంటారు

తమ్ = అలాంటి మామునులను

సంస్మరామి = స్మరించుకుంటాను

భావము:

‘ కృత్వా చేత శ్శుభాశ్రయే ’….అనటం వలన రాత్రి చేయవలసిన భగవధ్యానమనే యోగము అని చెప్పబడింది. ‘తతః కనక పర్యంజ్ఞ్కే ‘(4) అని 4 వ శ్లోకంలో చెప్పినట్లు మామునులు భగవధ్యానానికి అనువైన ఆసనము నుండి లేచి స్తోత్రము చేయడానికి శిష్యులను కటాక్షించి వారికి  సెలవుఇచ్చి పంపించిన తరువాత శయనించటానికుపక్రమించే వారు, భగవధ్యానము చేస్తూ అలాగే నిద్రకుపక్రమించేవారు. అటువంటి మామునులను ఎఱుమ్బియప్పా ధ్యానిస్తు న్నారు. (మామమునులు సాక్షత్ అనంతుడి అవతారము కావున అప్రాకృతమైన వారి తిరుమేని సౌందర్యము, వారు నిద్రించే సమయంలో ధ్యానము చేసే విధానము ఇక్కడ వర్ణిస్తున్నారు. పరమాత్మ తిరుమేని మామునులకు  శుభాశ్రయము . మామునుల తిరుమేని ఎఱుమ్బియప్పాకు శుభాశ్రయము. యతీంద్రప్రణవులైన మామునులు పరమాత్మ హృదోయోల్లాసాని కోసం ఆయనను ధ్యానించినట్లు, తమను మణవాళమామునుల కైంకర్యమునకే అంకితము చేసుకున్న ఎ ఱు మ్బియప్పా వారిని ధ్యానము చేశారు . శ్రీరాముడి ప్రసక్తి యతీంద్రప్రణవప్రభావంలోను, వరవరముని శతకంలోనూ కనపడుతుందికావున , యతీంద్రులైన సౌమ్యజామా త్రుయోగీంద్రులను ధ్యానము చేయటం , వీరు తమ తిరువారాధనాదైవమైన  శ్రీరాముడి హృదోయోల్లాసానికని కూడా భావించవచ్చు. )

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి.

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/09/uththara-dhinacharya-13/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

siRiya thirumadal – 50 – vArAy madanenjE

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

vArAy madanenjE vandhu maNivaNNan
sIrAr thiruththuzhAy mAlai namakkaruLith                                          58
thArAn tharum enRu iraNdaththil onRadhanai

Word by Word Meanings

mada nenjE – Oh mind which has lost its intellect!
vArAy – get up (to go as a messenger)
vandhu – going near that emperumAn
maNivaNNan – that emperumAn who has a form similar to a bluish gem
namakku aruLi – showering his grace on us
sIr Ar thiru thuzhAy mAlai – distinguished thuLasi garland
thArAn tharum enRu iraNdaththil onRadhanai – a word, whether he will grant it or not (word which I sent him [as a message through my mind])

vyAkyAnam

vArAy – rise up, at least now

mada nenjE – since the heart is lying inactive due to the pain of separation, this verse cannot be interpreted as obedient heart. It should be construed as – AzhwAr calling out to his heart which has lost its intellect. Since we did not want to do anything which will lower his svarUpam (basic nature), we have suffered all along. Now, at least, rise up.

vandhu – the opinion is “to go”. Wouldn’t reaching a place indicate going [leaving] from another place! Since the place where she must be is the place where he is, going to that place appears to be coming to that place, for her.

maNivaNNan – one who has a divine form which will make the person who has separated from him to engage in madal.

sIrAr thiruththuzhAy mAlai – it is distinguished garland because it has been applied by a great person who does not desire other benefits [but desires only emperumAn himself]. Just as it has been mentioned in periya thirumozhi 11-1-9 “mikka sIrththoNdaritta pUndhuLavin vAsamE” (the sweet fragrance of thuLasi flower which has been applied by a highly distinguished devotee), since it is a garland which has been applied by one who does not desire other benefits, it will have a distinguished fragrance like the one applied by nithyasUris, as mentioned in thiruviruththam 21 “sUttu nanmAlaigaL” (the distinguished garlands applied by nithyasUris). The garland applied by those who desire lowly benefits, who are referred to in bhagavath gIthA by the term “kAmAthmAna:” will have the smell of burnt flowers, reflecting their hearts which desire other benefits from emperumAn.

namakku aruLi – when we were together in an affectionate way, he would give me his garlands even when I did not want them; after we were separated, despite seeing my distress, that he did not help me shows that he has lost his affection for me. Hence, if he takes pity on me, he may give me.

thArAn tharum enRu iraNdaththil onRu adhanai – whether he gives after thinking about the earlier state and showers his mercy or due to his independent nature, he does not give, find out what he chooses to do and tell me [parakAla nAyagi tells her heart]. In other words, if he gives the thuLasi garland, we will sustain and live. If he does not give, we will give up our life and get rid of the sorrow.

In the next article, we will discuss the next part of this prabandham.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org