Daily Archives: November 19, 2018

thiruvAimozhi – 7.10.8 – anRi maRRonRilam

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Seventh Centum >> Tenth decad

Previous pAsuram

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In the eighth pAsuram, AzhwAr says “as we enter thiruvARanviLai, all our sorrows will disappear”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

See nanjIyar‘s introduction.

pAsuram

anRi maRRonRilam nin charaNE enRu agalirum poyigaiyin vAy
ninRu than nIL kazhal Eththiya Anaiyin nenjidar thIrththa pirAn
senRanguinidhuRaiginRa sezhum pozhil sUzh thiruvARanviLai
onRi valanjeyya onRumO? thIvinai uLLaththin sArvallavE

Listen

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

nin – your
charaN – divine feet
anRi – without
maRRu – other
onRu – any
ilam – we are not having
enRu – thinking that
agal – vast
irum – deep
poygaiyin vAy – in the pond
ninRu – standing (being caught by the crocodile)
than – his
nIL – stretch up to those who are in danger
kazhal – divine feet
Eththhiya – praised (saying “nArAyaNA” highlighting the eternal relationship)
Anaiyin – elephant’s
nenju idar – the sorrow in the heart (“we are not able to offer the flower before it loses its freshness)
thIrththa – one who eliminated
pirAn – great benefactor
senRu – went (to help his devotees)
angu – there
inidhu – sweetly
uRaiginRa – being the residing place
sezhum – very enjoyable
pozhil – garden
sUzh – surrounded
thiruvARanviLai – thiruvARanviLai
onRi – reach
valam seyya – as we circumambulate
onRumO – will it occur?

(if that happens)
thI – cruel
vinai – sins
uLLaththin – the heart’s
sArvu – fit in
allavE – won’t have.

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

gajEndhrAzhwAn, the elephant, while standing in the vast, deep pond thinking “we are not having anything other than your divine feet”, praised emperumAn’s divine feet which stretch up to those who are in danger; the great benefactor who eliminated the elephant’s sorrow in its heart, went to thiruvARAnviLai which is surrounded by very enjoyable garden and had it as his sweet residing place; will we reach there and circumambulate the place? If that happens, cruel sins won’t fit in our heart [they will leave].

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • anRi maRRu onRu ilam nin charaNE enRu – should be read as “nin charaNE anRi maRRu onRu ilam enRu” – there is no hold for me other than your divine feet; eliminating the bewilderment of considering others as saviours. Also eliminating the thought of self as saviour as said in vishNu dharmam 68 “gaja AkarshathE thIrE grAha AkarshE jalE” (the elephant was pulling to the shore and the crocodile was pulling to the water). As it says in vishNu dharmam 68 “manasA chinthayath” (thinking in the mind), it has crossed the stage where crying out will help. When we see emperumAn, ” the self” will also be similar to “others” when it comes to protecting oneself. This is why while the middle word (ukAram) is present in praNavam, the middle word of thirumanthram (nama:) also survives [ukAram explains that AthmA is not for self and others – it only exists for emperumAn. nama: specifically explains that AthmA does not belong to self. This is explained in mumukshuppadi in detail especially in sUthrams 65, 78 to 80 and 91. Can be heard in detail at http://pillai.koyil.org/index.php/2017/12/learn-mumukshuppadi/ ].
  • agal irum poygaiyin vAy – As it fits to speak about the vastness and depth, irum indicates depth there [generally, iru means big]. What is the purpose of highlighting the vastness and depth? To indicate that there is no other way than getting protected by him and perishing due to the lack of his protection.
  • agal irum poygaiyin vAy ninRu – The vastness and depth made it so helpless that it remained still in the dangerous place, as if standing in a safe place. At this stage, the act of crocodile pulling into the water and the act of elephant pulling to the shore stopped, and the crocodile only was pulling the elephant into the water.
  • than nIL kazhal – The divine feet which stretches up to the other person’s helplessness. Even when caught by the crocodile, on meditating upon emperumAn, one can remain fearless. It is said in thaiththirIya upanishath “Anandham brahmaNO vidhvAn na bibEthi” (One who knows bhagavAn’s bliss, will not fear). kuthaSchana – one can remain fearless, not just for unintentional mistakes, but even for intentional mistakes. When emperumAn says as in periyAzhwAr thirumozhi 4.9.2 “seydhArEl nanRu seydhAr” (even if my devotees committed mistake, they did it properly only). When intentional mistakes are not to be feared [as explained in the aforementioned pAsuram], unintentional mistakes are naturally not to be feared. Even in bhakthi yOga, one need not fear for unintentional mistakes [the speciality of SaraNAgathi is that, one need not even fear for intentional mistakes].
  • Eththiya – Just as one would spontaneously cry out “ammE” (Oh mother) on stepping on a thorn, the elephant naturally cried out to emperumAn.
  • Anaiyin nenju idar thIrththa pirAn – It was such a desperate situation that, even its trunk was going into the pond; emperumAn was waiting for the elephant’s effort to stop [so that he can help]; as the elephant gave up its efforts, emperumAn jumped to its help.
  • Anaiyin nenju idar thIrththa pirAn – He eliminated the elephant’s sorrow “I am not able to offer this flower before it loses its freshness!”; alternatively – it is the sorrow “emperumAn is going to acquire disrepute because of me”. That is, the elephant thought “What if people would think ‘While the elephant is suffering, this is how emperumAn is protecting it! We are thinking that he is the saviour!’ “. emperumAn arrived at the shore of the pond, tore apart the mouth of the crocodile, and eliminated the sorrow of the elephant, to eliminate the sorrow for both as said in nAnmugan thiruvandhAdhi 12iraNdum pOy iraNdin vIdu” (relieving both the elephant and crocodile from their previous state, and liberating them both). bhattar explains mercifully this in this manner – when a prince was imprisoned, even his guard will be given royal food. Both got liberated! The crocodile was liberated from the curse and the elephant was liberated from this material world.
  • pirAnAzhwAr is thinking about emperumAn eliminating the sorrow of the elephant, as emperumAn doing a favour for AzhwAr himself, instead of helping the elephant. Only when one has such attitude, can one be a SrIvaishNava. One will have SrIvaishNavathvam (the quality of being a SrIvaishNava) only when one thinks about a favour to a devotee as a favour to self and a disaster to a devotee as a disaster to self.
  • senRu angu inidhu uRaiginRa – Just as the elephant grieves when sarvESvaran does not help its cause, sarvESvaran grieves when he does not reach this dhivyadhESam. Performing circumambulation etc in thiruvARanviLai where he has arrived and residing with great eagerness and which is surrounded by beautiful garden.
  • onRumO – Will that occur?
  • thI vinai uLLaththin sArvallavE – When that happens, cruel sins will not remain in our heart. Will light and darkness reside together? When emperumAn eternally resides in the heart, is there any place for the cruel sins?

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

periya thiruvandhAdhi – 44 – vagai sErndha

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

avathArikai

In the previous pAsuram, there was a reference to troubles with which samsAris (dwellers of the materialistic world) toil without praising emperumAn. As a corollary for that, AzhwAr says in this pAsuram that this is the result of their sins.

Let us go through the pAsuram and its meanings:

vagai sErndha nannenjum nAvudaiya vAyum
miga vAyndhu vIzhAvenilum miga Ayndhu
mAlaiththAm vAzhththAdhiruppar idhuvanRE
mElaiththAm seyyum vinai

Word by Word Meanings

vagai sErndha – that which has come as the path (for manifesting knowledge)
nal nenjum – superior mind
nAvu udaiya – having tongue
vAyum – mouth too
miga vAyndhu – involving deeply
vIzhA enilum – even if they do not attain (emperumAn)
miga Ayndhu – taking lot of troubles
mAlai – sarvESvaran (lord of all)
thAm vAzhththAdhiruppAr – samsAris will not praise emperumAn
mElai – since time immemorial
thAm seyyum vinai – the result of their sins
idhu anRE – is it not this?

vyAkyAnam

For this pAsuram, bhattar (parAsara bhattar, son of SrI kUraththAzhwAn) and piLLai thirunaRaiyUr araiyar would give different interpretations.  bhattar’s interpretation is described first:

vagai sErndha nal nenjum – the superior mind which is the gate for gyAnam (knowledge) to be manifested for the chEthana (sentient entity) who is with his physical body.

nAvudaiya vAyum – the tongue which has been created along with the mouth in order to praise emperumAn.

miga vAyndhu vIzhA enilum – even though they (sentient entities) do not get much involved with emperumAn since among the three qualities of sathva (pure goodness), rajas (passion) and thamas (ignorance) which they are controlled by, rajas and thamas overshadow sathva.

miga Ayndhu mAlaiththAm vAzhththAdhiruppar – Just as it is mentioned in SrI bhagavath gIthA 14-17sathvAth sanjAyathE gyAnam rajasO lObha Eva cha I pramAdhamOhau thamasO bhavathO’gyAna mEvacha II” (gyAnam (knowledge) results from sathvam (purely good qualities); desire (in svargam/heaven etc) comes out of rajas; involvement in insentient deeds (not ordained for us), crooked knowledge and ignorance which arise out of carelessness, come from thamas), the knowledgeable sentient entities should push out qualities of rajas and thamas to the background and through their sAthvika AhAram (proper food intake which is prescribed for us) and connection with sAthvikas (those who have predominance of purely good qualities), praise sarvESvaran (supreme being). But most of the chEthanas do not do this.

idhuvanRE mElaiththAm seyyum vinai – isn’t this the sinful deed which they carry out which makes them to remain as samsAris (dwellers of materialistic world) in the times to come? mElai – times to come.

piLLai thirunaRaiyUr araiyar’s interpretation is described next:

vagai sErndha nal nenjum nAvudaiya vAyum – the superior mind which engages with one specific quality of emperumAn’s and the tongue which praises that quality.

miga vAyndhu vIzhA enilum – even though the mind and tongue do not engage with other qualities of emperumAn’s.

miga Ayndhu mAlaith thAm vAzhththAdhiruppar – the knowledgeable chEthana should analyse all the qualities of emperumAn’s and praise him. But, for most, it is not possible to praise emperumAn like this.

idhuvanRE mElaith thAm seyyum vinai – it is due to the result of sins which we have committed in the previous births that the mind and tongue are not engaging with all the qualities of emperumAn’s.

In bhattar’s interpretation, the term vinai refers to the sinful deed of not praising emperumAn. In thirunaRaiyUr araiyar’s interpretation, this term refers to the result of sins committed in earlier times.

We will move on to the 45th pAsuram next.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

வரவரமுனி சதகம் – பகுதி 6

Published by:

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

வரவரமுனி சதகம்

<< பகுதி 5

भृत्यैर्द्वित्रैः प्रियहितपरैरञ्चिते भद्रपीठे |
तुङ्गं तूलासनवरमलन्कुर्वतस्सोपधानम्  ||
अङ्घ्रिद्वन्द्वं वरवरमुनेरब्जपत्राSभिताम्रं |
मौलौ वक्त्रे भुजशिरसि मे वक्षसि स्यात्क्रमेण || ५१॥

ப்ருத்யைர் த்வித்ரை: ப்ரியஹித பரைரஞ்சிதே பத்ரபீடே |
துங்கம் தூலாஸந வரமலங்குர்வதஸ் சோபதாநம் ||
அங்க்ரிர்த்வந்த்வம் வரவரமுநேரப்ஜபத்ராபிதாம்ரம்  |
மௌலௌ வக்த்ரே புஜ சிரஸி மே வக்ஷசிஸ்யாத் க்ரமேண || 51

உமது ப்ரியத்திலும் ஹிதத்திலும் நோக்கமுள்ள பரிசாரகர்கள் இருவர் மூவரால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பத்ர பீடத்திலுள்ள தலையணையுடன் கூடிய உயர்ந்த மெத்தையை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கும் ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளின் தாமரை இதழ்போல் சிவந்த திருவடியிணை சிரஸ்ஸிலும் முகத்திலும் தோளிலும் என் மார்பிலும் முறையே ஸ்பர்சிக்க வேணும்.

अग्रे पश्चादुपरि परितो भूतलं पार्श्वतो मे |
मौलौ वक्त्रे वपुषि सकले मानसाम्भोरुहे च ||
दर्शंदर्शं वरवरमुने ! दिव्यंमङ्घ्रिद्वयं ते |
मज्जन्मज्जन्नमृतजलधौ निस्तरेयं भवाब्धिम् || ५२॥

அக்ரே பச்சாதுபரி பரிதோ பூதலம் பார்ச்வதோ மே |
மௌலௌ வக்த்ரே வபுஷி ஸகலே மானஸாம்போருஹேச ||
தர்ஷம் தர்ஷம் வரவரமுநே திவ்யமங்க்ரி த்வயம் தே |
மஜ்ஜந் மஜ்ஜந்நம்ருத ஜலதௌ நிஸ்தரேயம் பவாப்திம் || 52

முன்புறம், பின்புறம், மேலே, நாற்புறம், பூமி, என் பக்கங்கள், தலை, முகம், எல்லா உடல், உள்ளத் தாமரை இவ்வெல்லா இடங்களிலும் வரவரமுநியே! உமது திவ்ய திருவடியிணையினைப் பார்த்து அம்ருதக் கடலில் அமிழ்ந்து அமிழ்ந்து ஸம்ஸாரக் கடலைத் தாண்டுவேன்.

कर्माधीने वपुषि कुमतिः कल्पयन्नात्मभावं |
दुःखे मग्नः किमिति सुचिरं दूयते जन्तुरेषः ||
सर्वे त्यक्त्वा वरवरमुने ! सम्प्रति त्वत्प्रसादात्-
दिव्यं प्राप्तुं तव पदयुगं देहि मे सुप्रभातम् || ५३॥

கர்மாதீநே வபுஷி குமதி: கல்பயந் நாத்ம பாவம் |
து:கே மக்ந: கிமிதி ஸுசிரம் தூயதே ஜந்துரேஷ: ||
ஸர்வம் த்யக்த்வா வரவரமுநே ஸம்ப்ரதி த்வத் ப்ரஸாதாத் –
திவ்யம் ப்ராப்தும் தவ பதயுகம் தேஹி மே ஸுப்ரபாதம் || 53

கர்ம வச்யமான இந்த உடலில் கெட்ட புத்தியுள்ள மனிதன் ஜீவ புத்தியை ஏற்படுத்திக்கொண்டு துக்கத்தில் மூழ்கிக்கொண்டு இந்த ப்ராணி வெகு நாள்களாக வருந்துகிறான். வரவரமுநியே! எல்லாவற்றையும் விட்டு இப்போது உமது அநுக்ரஹத்தால் உமது திவ்யமான திருவடியிணை கிடைத்திருக்கிறது. எனக்கு நல்லொளி என்னும் ஸுப்ரபாதத்தைக் கொடுப்பீராக!

या या वृत्तिर्मनसि मम सा जायतां संस्मृतिस्ते |
यो यो जल्पस्स भवतु विभो ! नामसङ्कीर्तनं ते ||
या या चेष्टा वपुषि भगवन्  ! सा भवेद्वन्दनं ते |
सर्वं  भूयाद्वरवरमुने ! सम्यगाराधनं ते || ५४॥

யா யா வ்ருத்திர் மநஸி மம ஸா ஜாயதாம் ஸம்ஸ்ம்ருதிஸ்தே |
யோ யோ ஜல்பஸ் ஸ பவது விபோ நாம ஸங்கீர்த்தநம் தே ||
யா யா சேஷ்டா வபுஷி பகவந் ஸா பவேத் வந்தநம் தே |
ஸர்வம் பூயாத் வரவரமுநே ஸம்யகாராதநம் தே || 54

என் உள்ளத்தில் என்ன தொழில் உண்டாகிறதோ அது எல்லாம் உம்  நினைவாகவே இருக்க வேண்டும். என் வாயில் என்ன பேச்சு உண்டாகிறதோ அவையெல்லாம் உமது திருநாமத்தைப் பேசுவதாகவே அமைய வேண்டும். என் உடலில் ஏற்படும் சேஷ்டைகள் எல்லாம் உமக்கு வந்தனமாகவே அமைய வேண்டும். எல்லாம் உமக்குத் த்ருப்தி அளிக்கும் திருவாராதாநம் ஆக வேண்டும்.

कामावेशः कलुषमनसामिन्द्रियार्थेषु योSसौ |
भूयो नाथे मम तु शतधा वर्ततामेव भूयान् ||
भूयोSप्येवं वरवरमुने ! पूजनत्वे प्रियाणां |
भूयोभूयस्तदनुभजने पूर्णकामो भवेयम् || ५५॥

காமாவேச: கலுஷ மனஸாம் இந்த்ரியார்த்தேஷு யோஸௌ |
பூயோ நாதே மம து சததா வர்த்ததாமேவ  பூயாந் ||
பூயோப்யேவம் வரவரமுநே பூஜநேத்வத் ப்ரியாணாம் |
பூயோ பூயஸ் ததநு பஜனே பூர்ண காமோ பவேயம் || 55

பாப மனம் படைத்தவர்களுக்கு லௌகிக விஷயங்களில் எவ்வகையான ஆசை இருக்கிறதோ அவ்வாசை நூறு மடங்காகப் பெருகி உம்மிடத்தில் உண்டாகட்டும். அப்படியே உமதன்பர்களைப் பூசிப்பதிலும், அவர்களை அநுவர்த்திப்பதிலும் நிறைந்த மனம் படைத்தவனாக இருக்கக்கடவேன்.

भक्ष्याSभक्ष्ये भयविरहितस्सर्वता भक्षयित्वा |
सेव्याSसेव्यौ समयरहितस्सेवया तोषयित्वा ||
कृत्याकृत्ये किमपि न विदन् गर्हितं वाSपि  कृत्वा |
कर्तुं युक्तं वरवरमुने ! काङ्क्षितं त्वत्प्रियाणाम् || ५६॥

பக்ஷ்யாபக்ஷ்யே பய விரஹித: ஸர்வதோ பக்ஷயித்வா  |
ஸேவ்யாஸேவ்யௌ ஸமய ரஹித: ஸேவயா தோஷயித்வா ||
க்ருத்யாக்ருத்யே கிமபி ந விதந் கர்ஹிதம் வாபி க்ருத்வா  |
கர்த்தும் யுக்தே வரவரமுநே காங்க்ஷிதம் த்வத் ப்ரியாணாம் || 56

புசிக்கத் தக்கவை புசிக்கத் தகாதவை என்று பகுத்தறியாமல் பயமின்றி எல்லாவற்றையும் எல்லா இடத்திலும் புசித்தும், அடிமை செய்யத் தக்கவர்கள் செய்யத் தகாதவர்கள் என்கிற பேதமில்லாது எல்லாரையும் அடிமையினால் மகிழ்வித்து வாசியறியாத நீசனுக்கு மணவாளமாமுநியே! உமதன்பர்களின் விருப்பத்தைச் செய்வது எப்படிப் பொருந்தும்?

वृत्तिं त्रातुं वरवरमुने ! विश्वतो वीतरागैः |
प्राप्यं सद्भिः परमिदमसौ नेच्छति ब्रह्मसाम्यम् ||
निर्मर्यादः पततु निरये निन्दितैरप्यनल्पैः
लब्ध्वा किञ्चित्त्वदनुभजनं त्वन्मुखोल्लासमूलम् || ५७॥

வ்ருத்திம் த்ராதும் வரவரமுநே விச்வதோ வீத ராகை: |
ப்ராப்யம் ஸத்பி: பரமிதமஸௌ நேச்சதி ப்ரஹ்ம ஸாம்யம் ||
நிர்மர்யாத: பதது நிரயே நிந்திதைரப்யனல்பை: |
லப்த்வா கிஞ்சித் த்வதநு பஜநம் த்வந் முகோல்லாஸ மூலம் || 57

 வரவரமுநியே! உலகப் பற்றற்ற பெரியோர்களால் அடையத் தகுந்த ப்ரஹ்ம ஸாம்ராஜ்யத்தை இவன் விரும்புகிறதில்லை. மர்யாதை இல்லாமல் தவறு புரிந்து அளவில்லா இழிதொழில்களால் நரகத்தில் விழட்டும் – கொஞ்சம் உமக்குத் தொண்டு புரிந்து உமது முகத்துக்கு மகிழ்ச்சியை அளிப்பதையே விரும்புகிறேன்.

नाSसौ  वासं नभसि परमे वाञ्च्छति त्वत्प्रसादान् |
मर्त्यावासो यदिह सुलभः कोऽपि लाभो महीयान् ||
किञ्चित्कृत्वा वरवरमुने ! केवलं त्वत्प्रियाणां |
पश्यन् प्रीतिं भवति भवतो वीक्षणानां निधानम् || ५८॥

நாஸௌ வாஸம் நபஸி பரமே வாஞ்சதி த்வத் ப்ரஸாதாத் |
மர்த்யா வாஸோ யதிஹ ஸுலப: கோபி லாபோ மஹீயாந் ||
கிஞ்சித் க்ருத்வா வரவரமுநே! கேவலம் த்வத் ப்ரியாணாம் |
பச்யந் ப்ரீதிம் பவதி பவதோ வீக்ஷிதாநாம் நிதாநம் || 58

இவன் உமது அருளால் பரமபதத்தில் வாஸத்தை விரும்புகிறதில்லை. இந்த மனிதப் பிறவியே ஒரு சிறந்த லாபத்தைத் தருகிறது. உமது பக்தர்களுக்குக் கொஞ்சம் பணிவிடை செய்து பார்த்துக்கொண்டு உமது கடாக்ஷங்களுக்கு நிதியாக இருப்பேன்.

अस्माद्भूयांस्त्वमसि विविधानात्मनश्शोधयित्वा |
पद्माभर्तुः प्रतिदिनमिह प्रेषयन् प्राभृतानि ||
तस्मिन्दिव्ये वरवरमुने ! धामनि ब्रह्मसाम्यात्-
पात्रीभूतो भवति भगवन् ! नैवकिन्चिद्दयायाः || ५९॥

அஸ்மாத் பூயாந் த்வமஸி விவிதா நாத்மந: சோதயித்வா |
பத்மா பர்த்து: ப்ரதி திநமிஹ ப்ரேஷயந் ப்ராப்ருதாநி ||
தஸ்மிந் திவ்யே வரவரமுநே தாமநி ப்ரஹ்ம ஸாம்யாத் |
பாத்ரீ பூதோ பவது பகவந் நைவ கிஞ்சித் தயாயா: || 59

பிராட்டியின் கணவனான ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்குப் பரிசாக இங்கு தினந்தோறும் பல ஜீவன்களைச் சுத்தி செய்து எங்களை அனுப்பிக்கொண்டு நீர் மதிக்கத்தக்கவராக இருக்கிறீர். ஹே வரவரமுநியே! அந்தப் பரமபதத்தில் பரப்ரஹ்ம ஸமமாக இருப்பதால் உமது கருணைக்குப் பாத்திரமாக ஒரு வஸ்துவும் ஆகிறதில்லை.

जप्यन्नान्यत्किमपि यदि मे दिव्यनाम्नस्त्वदीयाः –
नैवोपास्यं नयनसुलभादङ्घ्रियुग्मादृते ते ||
प्राप्यं किञ्चिन्न भवति परं  प्रेष्यभावादृते ते |
भूयादस्मिन् वरवरमुने ! भूतले नित्यवासः || ६०॥

ஜப்யந்நாந்யத் கிமபி யதி மே திவ்ய நாம்நஸ்த்வதீயாத் –
நைவோபாஸ்யம் நயந ஸுலபாத் அங்க்ரி யுக்மாத்ருதே தே ||
ப்ராப்யம் கிஞ்சித் ந பவதி பரம் ப்ரேஷ்ய பாவாத்ருதே தே |
பூயாதஸ்மிந் வரவரமுநே பூதலே நித்ய வாஸ: || 60

ஹே வரவரமுநியே! உமது திருநாமத்தையன்றி வேறு ஜபிக்கத்தக்க சொல் எனக்கில்லை. கண்களுக்குத் தெரிந்த உமது திருவடியிணையன்றித் த்யானம் செய்யத் தகுந்த வேறொன்று கிடையாது. உமது அடிமையைத் தவிர வேறொன்று  கதி எனக்கு இல்லை. ஆகையால் இந்நிலவுலகிலேயே எனக்கு நித்ய வாஸம் உண்டாகட்டும்.

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org