Category Archives: thiruvAimozhi 10th centum

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 10.10 – முனியே

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 10.9

பரமபதத்தை மானஸீகமாக அனுபவித்த ஆழ்வார், தன்னுடைய திருக்கண்களை விழித்துப் பார்த்துத் தான் இன்னும் ஸம்ஸாரத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து, மிகவும் வருத்தப்பட்டார். இனியும் தன்னால் தரிக்க முடியாது என்றுணர்ந்து எம்பெருமானைக் கதறி அழைத்தும், பிராட்டியின் மீது ஆணையிட்டும் எம்பெருமானிடத்தில் தன்னைப் பரமபதத்தில் சேர்த்துக்கொள்ளும்படி ப்ரார்த்திக்க, எம்பெருமானும் இவர் பிரிவால் இவரை விடவும் வருந்தி, உடனே பரமபதத்தில் இருந்து பிராட்டியுடன் தன்னுடைய கருட வாஹனத்தில் புறப்பட்டு ஆழ்வார் இருந்த இடத்துக்கு வந்து, ஆழ்வாரைத் தானே பரமபதத்துக்கு அழைத்துச் சென்றான். ஆழ்வாரும் ஆனந்தமாக “அவாவற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச் சடகோபன்” என்று தானே ஆனந்தத்துடன் சொல்லி இந்த ப்ரபந்தத்தைத் தலைக்கட்டுகிறார்.

முதல் பாசுரம். ஸ்ருஷ்டி முதலிய கார்யங்களாலே முதலிலிருந்து உபகாரகனாய் இருந்து, வடிவழகைக் காட்டி ருசியை உண்டாக்கி, உன்னை விட்டு வாழ முடியாதபடி எனக்கு அனுபவத்தைக் கொடுப்பதாக ஆசையுடன் வந்த நீ, இனியும் குணங்களை மட்டும் காட்டி வஞ்சித்து அகன்று போக விட மாட்டேன் என்கிறார்.

முனியே நான்முகனே! முக்கண்ணப்பா! என் பொல்லாக்
கனிவாய்த் தாமரைக் கண் கரு மாணிக்கமே! என் கள்வா!
தனியேன் ஆருயிரே! என் தலை மிசையாய் வந்திட்டு
இனி நான் போகலொட்டேன் ஒன்றும் மாயம் செய்யேல் என்னையே

ஸ்ருஷ்டி செய்யும் விதத்தை நினைப்பவனே! ஸ்ருஷ்டியைச் செய்வதற்காக ப்ரஹ்மாவைச் சரீரமாக உடையவனே! ஸ்ருஷ்டித்த உலகத்தை பின்பொரு நாள் அழிப்பதற்காக முக்கண்ணனாய் உபகாரகனான ருத்ரனைச் சரீரமாக உடையவனே! எனக்கு பழுத்த பழம் போலே மிக இனிமையாக இருக்கும் திருவதரத்தையும் தாமரைப்பூப்போலே இருக்கும் திருக்கண்களையும் துளைக்கப்படாத, கறுத்த மாணிக்கம் போன்ற திருமேனியையும் உடையவனே! என்னையும் அவ்வழகாலே வஞ்சித்துக் கொண்டவனே! ஸம்ஸாரத்தில் தனிமைப்பட்ட எனக்கு உயிரானவனே! என் தலைக்கு மேலே வந்து இருந்து உன்னிடத்தில் எனக்கு ஆர்த்தியையும் உண்டாக்கின பின்பு நான் உன்னை முன்புபோலே அகன்று போக அனுமதிக்கமாட்டேன். என்னை நீ சிறிதும் வஞ்சிக்காமல் இருக்கவேண்டும்.

இரண்டாம் பாசுரம். தம்முடைய கார்யத்தை எம்பெருமான் செய்கைக்காக அவனுக்கும் விரும்பத்தக்கவளான பிராட்டியுடைய திருவாணை என்கிறார்.

மாயஞ்செய்யேல் என்னை உன் திருவார்வத்து மாலை நங்கை
வாசஞ்செய் பூங்குழலாள் திருவாணை நின்னாணை கண்டாய்
நேசஞ்செய்து உன்னோடு என்னை உயிர் வேறின்றி ஒன்றாகவே
கூசஞ்செய்யாது கொண்டாய் என்னைக் கூவிக் கொள்ளாய் வந்தந்தோ

என்னை இனி வஞ்சிக்காமல் இருக்க வேண்டும். உன் செல்வத்தின் அடையாளமாய், திருமார்புக்கு பரபாகமாய் (எதிர் நிறம்) ஒரு தங்க மாலை போன்றவளாய் குண பூர்த்தியை உடையவளாய் சிறந்த கூந்தலையுடைய லக்ஷ்மியின் ஆணையானது உனக்கு ஆணையாக இருக்கும். அன்பு செய்து உன்னோடு என்னை ஆத்மபேதம் இல்லாதவாறு ஒன்றாக நினைக்கும்படிக்கு என்னைக் கூசாமல் அங்கீகரித்து அருளினாய். என்னை வந்து “ஆழ்வீர் வாரும்” என்று அழைத்துக்கொண்டருள வேண்டும். ஐயோ! உன் ஆசையை நிறைவேற்ற நான் ஆணையிட வேண்டியிருக்கிறதே என்று கருத்து.

மூன்றாம் பாசுரம். ப்ரஹ்மா முதலிய ஸகல ஆத்மாக்களுக்கும் பிறப்பிடமான திருநாபீகலத்துக்கு மூலஸ்தானமான நீ வந்து என்னை ஏற்றுக்கொளண்டருள வேண்டும் என்கிறார்.

கூவிக் கொள்ளாய் வந்தந்தோ! என் பொல்லாக் கருமாணிக்கமே!
ஆவிக்கு ஓர் பற்றுக் கொம்பு நின்னலால் அறிகின்றிலேன் நான்
மேவித் தொழும் பிரமன் சிவன் இந்திரனாதிக்கெல்லாம்
நாவிக் கமல முதற்கிழங்கே உம்பரந்ததுவே

எனக்கு மிகவும் இனியவனாய் துளைக்கப்படாத கறுத்த மாணிக்கம் போன்ற திருமேனியை உடையவனாய், அடைந்து வணங்கக்கூடிய ப்ரஹ்மா ருத்ரன் இந்த்ரன் முதலானவர்களுக்கு முதலான திருநாபீகமலத்துக்கு இருப்பிடமாய், நித்யஸூரிகளுக்கும் இருப்பு செயல்கள் முதலியவைகளுக்கு நிர்வாஹகன் ஆனவனே! என் ஆத்மாவுக்கு ஓர் பற்றுக்கொம்பு உன்னைத்தவிர நான் அறிகின்றிலேன். நீயே வந்து அழைத்து என்னைக் கொண்டருளவேண்டும். ஐயோ! உன் கார்யத்தை நான் சொல்ல வேண்டியுள்ளதே.

நான்காம் பாசுரம். எல்லாவற்றையும் சரீரமாகக் கொண்ட நீ, உன் சரீரமான என்னை ஆள்வதாக ஏறிட்டுக்கொண்டு வைத்து, என்னை இந்த ஸம்ஸாரத்தில் தவிக்க விட்டாயே என்று வருத்தத்துடன் கூப்பிடுகிறார்.

உம்பர் அந்தண் பாழேயோ! அதனுள் மிசை நீயேயோ!
அம்பர நற்சோதி! அதனுள் பிரமன் அரன் நீ
உம்பரும் யாதவரும் படைத்த முனிவன் அவன் நீ
எம்பரஞ்சாதிக்கலுற்று என்னைப் போரவிட்டிட்டாயே

மேலானதாய், உனக்கு விளையாட்டுப்பொருளாக இருப்பதாலே சிறந்ததாய், குளிர்ந்திருப்பதாய், இவ்வுலக இன்பம் மற்றும் மோக்ஷத்தை விளைத்துக்கொள்ளும் இடமாய் இருக்கும் மூலப்ரக்ருதிக்குள் இருப்பவனே! ஆகாசம், சிறந்ததான தேஜஸ்ஸு முதலிய பொருள்களைப் படைத்து அதற்குள்ளும் அந்தர்யாமியாய் இருந்து, அண்டத்துக்குள்ளே ப்ரஹ்மா ருத்ரன் ஆகியோரைப் படைத்து அவர்களுக்கும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவன் நீ. தேவர்களையும், மனுஷ்யர் முதலிய அறிவுடையவர்களையும், சிந்தித்துப் படைத்தவன் நீ. என்னுடைய சரீரத்தை ஆள்வதாக ஏறிட்டுக்கொண்டு என்னை இங்கேயே விட்டு வைத்தாயே.

ஐந்தாம் பாசுரம். எனக்கு மிகவும் இனியவனாக இருந்தும் என்னை நீ விலக்கினால் எனக்கு ஒரு உஜ்ஜீவனம் உண்டோ என்கிறார்.

போர விட்டிட்டு என்னை நீ புறம் போக்கல் உற்றால் பின்னை யான்
ஆரைக் கொண்டு எத்தை அந்தோ எனதென்பதென்? யானென்பதென்?
தீர இரும்புண்ட நீரது போல என் ஆருயிரை
ஆரப் பருக எனக்கு ஆராவமுதானாயே

தன் காய்ச்சல் தீரும்படி இரும்பு உறிஞ்சின நீரைப்போலே என் ஆத்மாவின் வருத்தம் தீரும்படி முழுவதுமாகப் பருகுகைக்கு எனக்கு ஆராத அமுதமானாயே. நீ விலக்கி விட்டு அநாதரித்து என்னை மற்ற விஷயங்களிலே போக்க நினைத்தால், பின்பு நான் மற்று ஆரைக்கொண்டு எந்தப் பலனைப் பெறுவேன்? ஐயோ! என்னது என்று சொல்வதற்கு எந்த உபகரணமும் இல்லை. நான் என்பதற்கு ஸ்வதந்த்ரன் இல்லை.

ஆறாம் பாசுரம். பிராட்டியிடத்தில் கொண்டாற்போலே என்னிடத்திலும் மிகவும் ஆசைகொண்ட நீ உன் இனிமையான தன்மையைக் காட்டி அனுபவத்தைக் கொடுத்தாய். இனி முழுக்க என்னை ஆளவேண்டும் என்கிறார்.

எனக்கு ஆராவமுதாய் எனதாவியை இன்னுயிரை
மனக்காராமை மன்னி உண்டிட்டாய் இனி உண்டொழியாய்
புனக்காயா நிறத்த புண்டரீகக் கண் செங்கனி வாய்
உனக்கேற்கும் கோலமலர்ப் பாவைக்கான்பா! என் அன்பேயோ

தன்னிலத்தில் அலர்ந்த காயாம்பூப்போன்ற நிறத்தை உடையவனாய் தாமரை போன்ற திருக்கண்களையும் சிவந்த திருவதரத்தையும் உடைய உனக்குத் தகுதியான திருமேனியை உடையவளாய் பூவில் பிறப்பாலே மிகவும் இனியவளாய் பெண்களுக்குரிய ஆத்மகுணங்களை உடைய லக்ஷ்மிக்கு அன்பை உடையவனே! என்னிடத்தில் அன்பே வடிவொத்தவனாக இருப்பவனே! எனக்கு மிகவும் இனியவனாய் என்னுடிய உடம்பையும் சிறந்ததான ஆத்மாவையும் ஹ்ருதயத்துக்கு த்ருப்தி பிறவாதபடி விரும்பி நிரந்தரமாக அனுபவித்தாய். இனி, குறையும் (மீதம் உள்ளவற்றையும்) அனுபவித்தே விடவேண்டும்.

ஏழாம் பாசுரம். அடியார்களின் ரக்ஷகனான உன்னைப் பெற்றும், இனி விடுவேனோ என்கிறார்.

கோல மலர்ப் பாவைக்கு அன்பாகிய என் அன்பேயோ
நீல வரை இரண்டு பிறை கவ்வி நிமிர்ந்ததொப்ப
கோல வராகம் ஒன்றாய் நிலம் கோட்டிடைக் கீண்ட எந்தாய்!
நீலக் கடல் கடைந்தாய்! உன்னைப் பெற்று இனிப் போக்குவனோ

வடிவழகையும் இனிமையையும் உடையவளான பிராட்டிக்கு உகப்பான அத்தாலே என்னிடத்திலும் மிகவும் ஆசையுடன் இருப்பவனே! நீல ரத்னகிரியானது இரண்டு பிறையைக்கவ்வி எழுந்திருந்தாற்போலே சிறந்த வடிவழகை உடைய தனித்துவம் வாய்ந்த மஹாவராஹமாய் பூமியை ப்ரளயத்திலிருந்து முழுகி எடுத்துத் தன் திரு எயிற்றிலே வைத்த செயலாலே எனக்கு ஸ்வாமியானவனே! உன் வடிவின் நிழல்பட்டு நீலமான கடலைக் கடைந்து அடியார்களை ரக்ஷித்தவனே! உன்னைப் பெற்றுவைத்து இனி நழுவவிடுவேனோ?

எட்டாம் பாசுரம். கிடைத்தற்கரியவனாய் எல்லாருக்கும் அந்தர்யாமியாய் எனக்குத் தாரகனான உன்னைப் பெற்றுவைத்துக் கைவிடுவேனோ என்கிறார்.

பெற்றினிப் போக்குவனோ? உன்னை என் தனிப் பேர் உயிரை
உற்ற இரு வினையாய் உயிராய்ப் பயனாய் அவையாய்
முற்ற இம்மூவுலகும் பெருந்தூறாய்த் தூற்றில் புக்கு
முற்றக் கரந்தொளித்தாய் என் முதல் தனி வித்தேயோ!

இரண்டு வகைப்பட்ட கர்மங்கள் அதாவது புண்யம் மற்றும் பாபங்களுக்கு நிர்வாஹகனாய், ஆத்மாவை நடத்துபவனாய், அந்தக் கர்மங்களால் உண்டான பலன்களைக் கொடுப்பவனாய். இந்த மூன்று லோகங்கள் மற்றும் எல்லாமாகிற பெரிய புதரிலே புகுந்து ஒன்றும் தெரிந்து கொள்ளமுடியாதபடி மறைந்து நிற்பவனாய் எனக்கு முதல் ஸுக்ருதமான (நற்செயல் – நற்பயன்) தனித்துவம் வாய்ந்த காரணனே! உன்னைக் கைபுகும்படிப் பெற்றுவைத்து, உன்னைப் பிரிந்து வாழமுடியாத இந்த நிலையில், விட வழியுண்டோ?

ஒன்பதாம் பாசுரம். காரணம் மற்றும் கார்ய நிலையில் இருக்கும் எல்லா அறிவுள்ள மற்று அறிவற்ற பொருள்களுக்கு அந்தர்யாமியாய் இருப்பது முதலான நிலைகளாலே ப்ரதானனாய், அவற்றிலிருந்து வேறுபட்ட சிறந்த ஸ்வரூப ரூப குணம் முதலியவைகளை உடைய உன்னை என்று வந்து அடைவேன் என்கிறார்.

முதல் தனி வித்தேயோ! முழு மூவுலகாதிக்கெல்லாம்
முதல் தனி உன்னை உன்னை எனை நாள் வந்து கூடுவன் நான்
முதல் தனி அங்கும் இங்கும் முழு முற்றுறு வாழ் பாழாய்
முதல் தனி சூழ்ந்தகன்றாழ்ந்துயர்ந்த முடிவிலீயோ!

மூன்று லோகங்கள் முதலான எல்லாப் பொருள்களுக்கும் நிமித்த மற்றும் உபாதான காரணமாய் அண்டத்துக்கு உள்ளும் புறமும் இருக்கும் எல்லாப் பொருள்களையும் வ்யாபித்து தனித்துவம் வாய்ந்த காரணமாய் வாழ்ச்சிக்கு விளை நிலமான மூல ப்ரக்ருதியை நடத்துபவனாய், முதல்வனாய், ஒப்பற்றவனாய், எங்கும் பரவி, பத்துத் திக்கிலும் உண்டாய், நித்யமான ஆத்மாக்களுக்கு நியந்தாவனவனே! இப்படி முதல்வனாய் ஒப்பற்றவனான உன்னை நான் எந்நாள் வந்து கூடுவேன்?

பத்தாம் பாசுரம். மூன்று தத்வங்களையும்விடப் பெரியதான தன் ஆசை தீரும்படி எல்லாவிதத்திலும் பரிபூர்ணனாய்க்கொண்டு கூடினாய் என்று தனக்கு ஸாயுஜ்ய மோக்ஷத்தை அளித்து எல்லை இல்லாத ஆனந்தத்தை அளித்தபடியை அருளிச்செய்கிறார்.

சூழ்ந்தகன்றாழ்ந்துயர்ந்த முடிவில் பெரும் பாழேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய பர நன்மலர்ச் சோதீயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய சுடர் ஞான இன்பமேயோ
சூழ்ந்ததனில் பெரிய என் அவா அறச் சூழ்ந்தாயே

கார்ய நிலையில் இருக்கும் எல்லாப் பொருள்களையும் சூழ்ந்து வ்யாபித்து கீழும் மேலும் இருப்பதால் பத்துத்திக்கிலும் இருக்கும் நித்யமான பெரிய மூல ப்ரக்ருதியைச் சரீரமாக உடையவனாய், தன்னுடைய ஞானத்தாலே வ்யாபித்து அந்த ப்ரக்ருதியைவிடப் பெருத்து மேலானதாய் சிறப்பை உடைய மலர்ந்திருக்கும் ஞானத்தையுடைய ஆத்மாவைச் சரீரமாக உடையவனாய், இந்த ப்ரக்ருதி மற்றும் ஆத்மாக்களை வ்யாபித்து அதற்கும் மேலே கல்யாண குணங்களால் ஞானம் ஆனந்தம் முதலிய குணங்களை உடைய நியந்தா ஆனவனே! வளைத்துக்கொண்டு இவற்றை விடப் பெரிதாய் இருக்கும் என் ஆசையானது தீரும்படி நான் உனக்கு உள்ளே அடங்கும்படி ஸாயுஜ்ய மோக்ஷத்தைக் கொடுத்தாயே!

பதினொன்றாம் பாசுரம். தனக்குப் பலன் கிடைத்த விதத்தை வெளியிட்டு இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக, இதில் ஞானம் உடையவர்களுடைய பிறவியின் உயர்த்தியை அருளிச்செய்கிறார்.

அவாவறச்சூழ் அரியை அயனை அரனை அலற்றி
அவாவற்று வீடு பெற்ற குருகூர்ச் சடகோபன் சொன்ன
அவாவில் அந்தாதிகளால் இவை ஆயிரமும் முடிந்த
அவாவில் அந்தாதி இப்பத்தறிந்தார் பிறந்தார் உயர்ந்தே

அடியார்களுடைய ஆசை தீரும்படி எல்லையில்லாத ஸம்ச்லேஷத்தைப் பண்ணுகையாலே துக்கத்தைப் போக்கும் அரியாய், ப்ரஹ்மாவுக்கு அந்தராத்மாவாய், அப்படியே ருத்ரனுக்கும் அந்தராத்மாவான பரமப்ராப்யபூதனைக் கூப்பிட்டு தன் ஆசை தீரப்பெற்று மோக்ஷத்தைப் பெற்ற திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த சிறந்த அந்தாதிப் பாசுரங்களான அமைந்த இவையாயிரமும் பரபக்திரூபமாக முடிந்த ஆசையிலே அந்தாதிகளான இப்பத்தையும் அனுஸந்தித்தவர்கள் இவ்வுலகில் பிறந்தே மேன்மையை அடைந்தவர்கள் ஆவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 10.10 – muniyE

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 10.9

Having experienced paramapdham in his mind, AzhwAr opened his divine eyes and realised that he was still in samsAram and became very anguished. He understood that he could not bear this anymore, cried out to emperumAn and vowed on SrImahAlakshi and prayed to emperumAn to accept him in paramapadham. emperumAn became even more anguished due to separation from AzhwAr, immediately left paramapadham climbing on garuda vAhanam along with pirAtti and arrived where AzhwAr was present and himself carried AzhwAr to paramapadham. AzhwAr too blissfully declared “avAvaRRu vIdu peRRa kurugUrch chatakOpan” and completes this prabandham.

First pAsuram. AzhwAr says “As a result of your manifesting your qualities such as saundharyam (beauty) etc without any reason, I am unable to sustain without you; now you cannot remain away from me, keeping me in this samsAra, which is unbearable for me, by only letting me to enjoy your qualities by manifesting them”.

muniyE nAnmuganE! mukkaNNappA! en pollAk
kanivAyth thAmaraik kaN karu mANikkamE! en kaLvA!
thaniyEn AruyirE! en thalai misaiyAy vandhittu
ini nAn pOgalottEn onRum mAyam seyyEl ennaiyE

Oh one who meditates upon the ways of creation! Oh one who is having four-headed brahmA as your body! Oh one who is having three-eyed rudhra who is a benefactor, as your body! Oh one who is having a form which resembles an unpierced black gem, whose lips are enjoyable like a ripened fruit, and eyes are attractive like lotus flower for me! Oh one who deceived and stole me! Oh one who became the complete prANa for me who am lonely! You have arrived and placed your divine feet on my head. Now, after all of these, I will not permit you to leave me as done previously; you should not deceive me even a little bit.

Second pAsuram. AzhwAr vows on periya pirAttiyAr to emperumAn so that emperumAn cannot avoid fulfilling AzhwAr’s desires.

mAyanjeyyEl ennai un thiruvArvaththu mAlai nangai
vAsanjey pUnguzhalAL thiruvANai ninnANai kaNdAy
nEsanjeydhu unnOdu ennai uyir vERinRi onRAgavE
kUsanjeyyAdhu koNdAy ennaik kUvik koLLAy vandhandhO

Do not continue to deceive me; let the order of lakshmi, due to being your natural wealth, being the identity of your supreme nature over all, having a contrasting complexion to your divine chest like a golden garland, because of whose presence your qualities acquire more shine, who is having distinguished, divine hair which brings great fragrance, become your order; showing friendship, you mercifully acknowledged me without being disgusted with me, and to make it appear that both you and I have no difference between each other; arriving here, mercifully invite me. Alas! I have to order for what you are craving already!

Third pAsuram. AzhwAr says “You who are the controller for the true nature, existence etc of the very prideful brahmA, ISAna et al, should, alas, accept me who has no other means for deliverance without you”.

kUvik koLLAy vandhandhO! en pollAk karumANikkamE!
Avikku Or paRRuk kombu ninnalAl aRiginRilEn nAn
mEvith thozhum piraman sivan indhiranAdhikkellAm
nAvik kamala mudhaRkizhangE umbarandhadhuvE

Being perfectly enjoyable for me, having distinguished form like an unpierced, precious gem, being the root for divine lotus in the divine navel, which is the origin for those brahmA, rudhra, indhra and others who are reaching and surrendering and oh one who is the controller of the nature, existence etc of nithyasUris! I don’t know of any supporting pole which can be the noble abode for my AthmA other than you; arrive here, invite me and mercifully accept me. Alas! I have to speak out your task!

Fourth pAsuram. AzhwAr says “If you, who are the controller of all, mercifully saw that I control my own situation, would it not mean that you have abandoned me?”

umbar andhaN pAzhEyO! adhanuL misai nIyEyO!
ambara naRchOdhi! adhanuL piraman aran nI
umbarum yAdhavarum padaiththa munivan avan nI
embaranjAdhikkaluRRu ennaip pOravittittAyE

You are great and distinguished since you control primordial matter, which is existing for your sport and which is cool. The primordial matter is suitable to cause bhOgam and mOksham [for chEthanas for whom it is the abode]. You subsequently create elements such as ether, distinguished fire etc and have them as your forms; you created the oval shaped universe which originated from the elements, and brahmA, rudhra et al inside the universe and are having them as your forms; you meditated upon the creation of all types of sentient beings such as celestial beings, humans etc, and created them; after accepting the responsibility to control my body, you made me remain here. The sound “O” should be added to all places where “nI” is present, indicating the sorrow of AzhwAr where AzhwAr is feeling “there is every reason for you to protect me yet you abandoned me”.

Fifth pAsuram. AzhwAr says “If you are abandoning me considering that I can attain you with my own effort, is there anything known as I and mine? I will only perish”.

pOra vittittu ennai nI puRam pOkkal uRRAl pinnai yAn
Araik koNdu eththai andhO enadhenbadhen? yAnenbadhen?
thIra irumbuNda nIradhu pOla en Aruyirai
Arap paruga enakku ArAvamudhAnAyE

Just as iron drank water to cure its heat, to eliminate the fatigue of my AtmA, you became the insatiable nectar for me to drink fully; if you think about discarding and abandoning me and making me to engage in worldly pleasures which is outside of you, subsequently which goal will I attain, and  with who else; alas! I have no faculties which can be claimed as mine and there is no independent doer to be claimed as I. Implies that there is nothing left. AzhwAr becomes sad in saying the contrary words “AraikkoNdu eththai“. Also implies that AzhwAr is saying “You revealed your enjoyability to fully drink me as said in ‘irumbuNda nIrpOl en AthmAvai muRRap paruginAn‘ “.

Sixth pAsuram. AzhwAr says “You, who are very determined towards me just as you are towards periya pirAttiyAr, who showed great attachment even towards my body/nature, and consumed me, should mercifully accept me quickly, without neglecting me”.

enakku ArAvamudhAy enadhAviyai innuyirai
manakkArAmai manni uNdittAy ini uNdozhiyAy
punakkAyA niRaththa puNdarIgak kaN sengani vAy
unakkERkum kOlamalarp pAvaikkAnbA! en anbEyO

You are the beloved for lakshmi who has internal qualities matching her femininity, who is perfectly enjoyable due to being born in flower and is having divine form matching your form which is having the complexion of a kAyAmpU, having divine eyes which resemble lotus and reddish divine lips; oh you who are the embodiment of my love! You eternally enjoyed my nature/body and my distinguished AthmA, being perfectly enjoyable person for me and with your heart desiring so much to remain dissatisfied; from now onwards, you should let me enjoy further.

Seventh pAsuram. AzhwAr says “You mercifully lifted me up from the ocean of samsAra and united with me since I am a servitor of periya pirAtti, just as you lifted up SrI bhUmip pirAtti who was drowned in the ocean of deluge and just as you churned the ocean and brought out periya pirAttiyAr and united with them; will I let you escape after having attained you who showed great love towards me?”

kOla malarp pAvaikku anbAgiya en anbEyO
neela varai iraNdu piRai kavvi nimirndhadhoppa
kOla varAgam onRAy nilam kOttidaik kINda endhAy!
neelak kadal kadaindhAy! unnaip peRRu inip pOkkuvanO

You are having great love towards me as well due to your love for the beautiful and enjoyable pirAtti. Oh my lord who is having distinguished physical beauty in a unique, mahAvarAha form placing the earth on your tusk the act of which resembles a blue mountain holding two crescent moons and rising up! Oh one who churned the bluish ocean and engaged in hard work to protect your devotees! Having attained you and after having you fully in my hand, will I let you escape? “neelak kadal” could also mean ocean with bluish precious gems.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “There is no means to let you escape after attaining you who are very difficult to understand”.

peRRinip pOkkuvanO? unnai en thanip pEr uyirai
uRRa iru vinaiyAy uyirAyp payanAy avaiyAy
muRRa immUvulagum perundhURAyth thURRil pukku
muRRak karandhoLiththAy en mudhal thani viththEyO!

You are the controller of two types of karma, viz. puNya and pApa; you are the controller of AthmA; you are the benefactor of the resulting joy and sorrow of such karmas; you are having as your prakAram, this great bush of primordial matter which has all the three worlds fully; you have entered in this great bush and are present in a concealed manner to not be known by everyone in any manner; oh you who are the distinguished cause and who are the primary virtue for me! Having attained you, and after reaching the state of being unable to survive in your separation, is there any means to let you go? The sound “O” indicates the sorrow of separation.

Ninth pAsuram. emperumAn asked “After having seen my state of having the whole universe as my form, what more would you like?” AzhwAr says “That is not enough for me; I would like to see your presence in thirunAdu (paramapadham) which is distinguished and fully complete”.

mudhal thani viththEyO! muzhu mUvulagAdhikkellAm
mudhal thani unnai unnai enai nAL vandhu kUduvan nAn
mudhal thani angum ingum muzhu muRRuRu vAzh pAzhAy
mudhal thani sUzhndhaganRAzhndhuyarndha mudivileeyO!

Oh you who are the primary efficient cause for all the three worlds etc, who are the unique material cause, who are completely pervading all the entities which are outside the oval shaped universe and inside, who are the controller for mUla prakruthi which is the unique cause and the fertile field for prosperity, who are the primary, incomparable controller who is pervading and present in all ten directions! When will I come there and unite with you who are primary in all aspects and are incomparable?

Tenth pAsuram. AzhwAr vowed on periya pirAttiyAr to not allow emperumAn to remain satisfied without fulfilling AzhwAr’s desire and cried out with great sorrow; emperumAn arrived as prayed by AzhwAr, being complete, and mercifully united with AzhwAr; seeing that AzhwAr says “you came and united with me to eliminate my craving which was greater than the immeasurable prakruthi (matter), AthmAs and your knowledge in the form of your sankalpam (vow); my desire has now been fulfilled”.

sUzhndhaganRAzhndhuyarndha mudivil perum pAzhEyO
sUzhndhadhanil periya para nanmalarch chOdhIyO
sUzhndhadhanil periya sudar gyAna inbamEyO
sUzhndhadhanil periya en avA aRach chUzhndhAyE

Oh you who are having prakruthi which is surrounding, vastly pervading, present in all directions being present in lower and higher regions, immeasurable and is a level playing field for bhOgam and mOksham, as prakAra! Oh you who are having AthmAs which are pervading with gyAnam, bigger than prakruthi, superior and having greatness such as svayam prakASathvam, blossoming and are having rays of knowledge, as prakAra! Oh controller who is pervading this matter and AthmAs, bigger than them, radiant due to auspicious qualities and having the true nature identified by gyAnam and Anandham! You granted me sAyujya bhOgam of fully and joyfully remaining in you, who have true nature, qualities, form, ornaments, weapons, divine consorts, servitors and abode, to satisfy my deep affection which is surrounding those three thathvams and is bigger than them. In saying “O” in every line, AzhwAr reveals his bliss saying “Wow! How amazing!”

Eleventh pAsuram. Highlighting the way he attained bhagavAn, AzhwAr explains the result of this thiruvAimozhi as the greatness of the birth those who are knowledgeable in this decad.

avAvaRachchUzh ariyai ayanai aranai alaRRi
avAvaRRu vIdu peRRa kurugUrch chatakOpan sonna
avAvil andhAdhigaLAl ivai Ayiramum mudindha
avAvil andhAdhi ippaththaRindhAr piRandhAr uyarndhE

nammAzhwAr of AzhwArthriunagari cried out with deep affection and became satisfied by the endless union of hari who is having the nature to destroy, antharAthmA for brahmA and the ultimate goal and antharAthmA of rudhra who is the goal for followers of pASupatha school of thought; his desire was fulfilled and he got liberated; he mercifully spoke these thousand pAsurams in anthAdhi form; those who meditated upon this decad of anthAdhi poems, in the state of having his desire fulfilled, among those thousand pAsurams, are born great. “avAvaRach chUzh ari” is also explained as “one who fulfills the [devotees’] desire which captivates him by surrounding [the devotee] with his qualities, and accepts [the devotee]”.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/06/thiruvaimozhi-10-10-tamil-simple/

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 10.9 – சூழ்விசும்பு

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 10.8

பரமபதத்துக்கு விரைந்து செல்லவேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட, எம்பெருமானுக்கும் இவரைப் பரமபதத்துக்கு அழைத்து போகும் ஆசை மிகவும் அதிகமாக, அதற்கு முன் ஆழ்வாருக்குப் பரமபதத்தை அடைவதில் ஆசையை மேலும் அதிகமாக்க வேண்டும் என்று எண்ணி வேதாந்தத்தில் சொல்லப்பட்ட அர்ச்சிராதி கதியைக் காட்டிக்கொடுத்தான். ஆழ்வார் அதை அனுபவித்து அந்த அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் எல்லோரும் போகும்படியையும் பரமபதத்தை அடைந்து அங்கே நித்யஸூரிகளுடன் இருப்பதையும் இந்தப் பதிகத்தில் வெளியிடுகிறார், தான் பெற்ற பேறு எல்லா ஸ்ரீவைஷ்ணவர்களுக்கும் கிடைக்கும் என்று அவர்கள் விச்வஸிப்பதற்காக.

முதல் பாசுரம். அர்சிராதி மார்க்கத்தில் செல்வதற்கு முற்பட்டவர்களாய் பூர்ணமாக இனிமையான ஸர்வேச்வரனின் அடியார்களான பாகவதர்களைக் கண்டு, அசையும் மற்றும் அசையாப் பொருள்களையுடைய இந்த ஜகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை அருளிச்செய்கிறார்.

சூழ் விசும்பணி முகில் தூரியம் முழக்கின
ஆழ் கடல் அலை திரை கையெடுத்தாடின
ஏழ் பொழிலும் வளமேந்திய என்னப்பன்
வாழ் புகழ் நாரணன் தமரைக் கண்டுகந்தே

எனக்கு தனித்துவம் வாய்ந்த பந்துவாய் ஆனந்தத்தை அளிக்கும் குணங்களை உடைய நாராயணனுக்கு தனித்துவம் வாய்ந்த பந்துக்களான அடியார்களைக் கண்டு மகிழ்ந்து எல்லா இடத்திலும் சூழ்ந்த ஆகாசத்திலே திரண்டிருக்கும் மேகங்கள் தூர்ய கோஷத்தைப் பண்ணின. ஆழமான கடல்கள் அலைந்து வருகிற திரையை கையாக எடுத்து ஆடின. ஏழு தீவுகளும் பரிசு ரூபமான நல்ல வஸ்துக்களை ஏந்தின.

இரண்டாம் பாசுரம். இயற்கையான தலைவனான நாராயணனுக்கு அடியார்களானவர்களைக் கண்டு உலகத்தார் கௌரவித்த விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

நாரணன் தமரைக் கண்டுகந்து நல்நீர்முகில்
பூரண பொற்குடம் பூரித்தது உயர் விண்ணில்
நீரணி கடல்கள் நின்றார்த்தன நெடுவரைத்
தோரணம் நிரைத்து எங்கும் தொழுதனர் உலகே

இயற்கையான தலைவனான நாராயணனுக்கு அடியார்களைக் கண்டு உகப்பையுடைத்தாய் சுத்தமான ஜலத்தாலே பூர்ணமான மேகமானது உயர்ந்த ஆகாசத்திலே பூர்ணமான பொற்குடங்களாக நிறைந்தது. நிரைக் கொண்டிருக்கும் கடல்களானவை நின்று கோஷித்தன. நெடிய மலைகளாகிற தோரணங்களை அணிவகுத்து உலகிலுள்ளார் எல்லா இடத்திலும் தொழுதனர்.

மூன்றாம் பாசுரம். த்ரிவிக்ரமன் எம்பெருமானின் அடியார்கள் முன்னிலையில் ஆதிவாஹிக லோகத்திலுள்ளவர்கள் வந்து வரவேற்ற விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

தொழுதனர் உலகர்கள் தூப நல் மலர் மழை
பொழிவனர் பூமி அன்றளந்தவன் தமர் முன்னே
எழுமின் என்று இரு மருங்கிசைத்தனர் முனிவர்கள்
வழியிது வைகுந்தற்கு என்று வந்தெதிரே

மஹாபலி “என்னது” என்று அபிமானித்த அன்று பூமியை தனக்கே ஆக்கிக் கொள்ளும்படி அளந்தவனின் அடியார்களுடைய முன்னிலையில் தூபத்தை ஸமர்ப்பித்து, நல்ல புஷ்ப மழைகளை பொழிந்து, அவ்வோ உலகங்களில் உள்ளவர்களுடையவர்கள் அஞ்சலி செய்தவர்கள். அந்த உலகங்களில் உள்ள நாவடக்கம் உடைய முனிவர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்துக்குப் போகுமவர்களுக்கு வழி இது என்று சொல்லி எதிரே வந்து “எழுந்தருளலாமே” என்று இரண்டு பக்கத்திலும் நின்றுகொண்டு ஆசையாகச் சொன்னார்கள்.

நான்காம் பாசுரம். பூர்த்தியான இனிமையை உடையவனான திருமாலின் அடியார்களைக் கண்டு தேவலோகத்திலுள்ளவர்கள் வரவேற்ற விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

எதிர் எதிர் இமையவர் இருப்பிடம் வகுத்தனர்
கதிரவர் அவர் அவர் கைந்நிரை காட்டினர்
அதிர் குரல் முரசங்கள் அலை கடல் முழக்கொத்த
மது விரி துழாய் முடி மாதவன் தமர்க்கே

மதுவை வெளியிடும் திருத்துழாயைத் திருமுடியிலே உடைய திருமாலின் அடியார்களுக்கு கண் இமைக்காதவர்களான தேவர்கள் இவர்கள் போகிறவழிக்கு முன்னே இருப்பிடங்களைச் செய்தார்கள். பன்னிரண்டு ஆதித்யர்களும் தம் தம் நிலையிலே கிரணங்களாகிற கைகளை நிரையாகக் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் அடித்த முரசங்கள் அதிருகிற குரலானவை அலை கடலிலே ஓசையைப் போன்று இருந்தன.

ஐந்தாம் பாசுரம். வருணன் இந்த்ரன் ப்ரஜாபதிகளானவர்கள் திருமாலுக்கு அடியார்கள் என்று ஆதரித்த விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

மாதவன் தமர் என்று வாசலில் வானவர்
போதுமின் எமதிடம் புகுதுக என்றலும்
கீதங்கள் பாடினர் கின்னரர் கெருடர்கள்
வேத நல் வாயவர் வேள்வியுள் மடுத்தே

வருணன் இந்த்ரன் ப்ரஜாபதிகளாகிற ஆதிவாஹிக தேவர்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களின் வாசலில் வந்து நின்று திருமால் அடியார்கள் இவர்கள் என்று ஆதரித்து “இங்கே எழுந்தருளுங்கள், எங்கள் இருப்பிடங்களில் ப்ரவேசியுங்கள்” என்று பரிசுகளுடன் வரவேற்ற அளவிலே, வேதத்தைச் சொல்லுவதாகிற சிறப்பை உடையவர்கள் யாகம் முதலிய தர்மங்களை நமக்குக் கிடைத்ததே என்று ஆசையுடன் ஸமர்ப்பித்து கின்னரர்களும் கருடர்களும் கீதங்களைப் பாடினர்.

ஆறாம் பாசுரம். “எல்லாருக்கும் தலைவன் என்பதற்கு அடையாளமாகத் திருவாழியை உடையவனுக்கு அடியவரான நீங்கள் இந்த மேலுலகத்தை ஆளுங்கள்” என்று ஆதிவாஹிகர்களின் மஹிஷிகள் வாழ்த்தினவிதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

வேள்வியுள் மடுத்தலும் விரை கமழ் நறும் புகை
காளங்கள் வலம்புரி கலந்தெங்கும் இசைத்தனர்
ஆண்மின்கள் வானகம் ஆழியான் தமர் என்று
வாள் ஒண் கண் மடந்தையர் வாழ்த்தினர் மகிழ்ந்தே

வைதிகர்கள் எல்லா தர்மங்களையும் ஸமர்ப்பித்தவுடன் பரிமளத்தை வெளியிடும் ஸுகந்தமான தூபங்கள் எல்லாவிடமும் கலந்து, காளங்களையும், வலம்புரிச் சங்குகளையும் கொண்டு ஒலி எழுப்பினார்கள். இந்த அடியார்களைக் கண்ட ஆனந்தத்தால், ஒளி படைத்த கண்களையுடைய தேவஸ்த்ரீகள் திருவாழியையுடைய ஸர்வேச்வரனுக்கு அடியார்களான நீங்கள் இந்த ஸ்வர்க்கம் முதலான இடங்களை ஆளுங்கள் என்று ப்ரீதியுடன் வாழ்த்தினார்கள்.

ஏழாம் பாசுரம். திருப்பாற்கடலில் சயனித்திருப்பவனாய் எல்லாருக்கும் தலைவனாய் அர்ச்சாவதாரத்தில் எளிமையானாவனாய் இருப்பவனின் அடியார்களை மருத் கணங்களும் வஸு கணங்களும் பின்தொடர்ந்து ஸ்தோத்ரம் பண்ணின விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

மடந்தையர் வாழ்த்தலும் மருதரும் வசுக்களும்
தொடர்ந்து எங்கும் தோத்திரம் சொல்லினர் தொடு கடல்
கிடந்த எங்கேசவன் கிளரொளி மணி முடி
குடந்தை எங்கோவலன் குடி அடியார்க்கே

ஆழமான கடலிலே சயனித்தருளி இருப்பவனாய், எனக்கும் ப்ரஹ்மா முதலியவர்களையும் படைத்தவனான கேசவனாய் கிளர்ந்த ஒளியுடையவனாய் மணிமயமான கிரீடத்தை அணிந்தவனாய் திருக்குடந்தையிலே சயனித்திருப்பவனான க்ருஷ்ணனுக்கு பரம்பரையாக அடியார்களானவர்களை தேவஸ்த்ரீகள் வாழ்த்தினவுடன் மருதர்களும் வஸுக்களும் எல்லாவிடமும் தொடர்ந்து சென்று ஸ்தோத்ரம் செய்தார்கள்.

எட்டாம் பாசுரம். அடியார்களுக்கு எளியவனான க்ருஷ்ணனின் அடியார்கள் என்கிற ஆசையால் பரமபதவாஸிகள் தங்கள் நாட்டெல்லையில் வந்து எதிர்கொள்ள, அடியார்கள் பரமதத்தைக் கிட்டினார்கள் என்று அருளிச்செய்கிறார்.

குடியடியார் இவர் கோவிந்தன் தனக்கென்று
முடியுடை வானவர் முறை முறை எதிர்கொள்ளக்
கொடியணி நெடு மதிள் கோபுரம் குறுகினர்
வடிவுடை மாதவன் வைகுந்தம் புகவே

அடியார்களுக்காக அவதரித்த கோவிந்தனுக்கு என்றே இருக்கும் குலத்தையுடைய அடியார்கள் என்று ஈச்வரனைப் போலே கிரீடம் முதலியவைகளையுடைய நித்யஸூரிகள் தங்கள் நிலைக்கேற்ப இவர்களை வந்து எதிர்கொள்ள, அலங்கரிக்கப்பட்ட திருமேனியை உடையவனாய் பிராட்டியுடன் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரனுடைய ஸ்ரீவைகுண்டத்திலே புகுவதற்கு கொடியாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய மதிள்களையுடைய கோபுரவாசலில் புகுந்தார்கள்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். “ஸ்ரீவைகுண்டநாதனுடைய அடியார்கள் நமக்கு விரும்பத்தக்கவர்கள்” என்று, திருவாசல் காக்கும் முதலிகள் ஆசையுடன் இருந்த விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்
வைகுந்தன் தமர் எமர் எமதிடம் புகுதென்று
வைகுந்தத்து அமரரும் முனிவரும் வியந்தனர்
வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே

ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் சென்று புகுந்தவுடன், திருவாசல் காக்கும் முதலிகள் “ஸ்ரீவைகுண்டநாதனின் விருப்பத்துக்கு ஆட்பட்டவர்கள் நமக்கும் விரும்பத்தக்கவர்கள். எங்கள் இருப்பிடத்தில் வரவேண்டும்” என்று உகந்தார்கள். அத்தேசத்திலே கைங்கர்யபரர்களான அமரர்களும் குணானுபவபரர்களான முனிவர்களும் “பூமியிலே தாழ்ந்த விஷயங்களில் மூழ்கியிருந்தவர்கள் பரமபதத்திலே புகுவது ஒரு பாக்யமே!” என்று உகந்தார்கள்.

பத்தாம் பாசுரம். ஸ்ரீவைகுண்டநாதனின் ஆணையின் பேரில் நித்யஸூரிகளும் திவ்யாப்ஸரஸ்ஸுக்களும் அடியார்களை ஆதரித்த விதத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

விதி வகை புகுந்தனர் என்று நல் வேதியர்
பதியினில் பாங்கினில் பாதங்கள் கழுவினர்
நிதியும் நற்சுண்ணமும் நிறை குட விளக்கமும்
மதி முக மடந்தையர் ஏந்தினர் வந்தே

“நம்முடைய பாக்யம் அடியாக ஈச்வரனின் ஆணையின் பேரில் இந்த அடியார்கள் வந்து புகுந்தார்கள்” என்று சிறந்தவர்களாக வேதாந்தத்தில் காட்டப்பட்ட நித்யஸூரிகள் தங்கள் இருப்பிடங்களில் உபசாரங்களுடன் அடியார்களுடைய திருவடிகளை விளக்கினார்கள். அடியார்களுக்கு மிகச் சிறந்த தனமான எம்பெருமானின் திருவடி நிலைகளையும் எம்பெருமான் திருமேனி ஸம்பந்தம் பெற்றதால் சிறந்ததான திருச்சூர்ணத்தையும் பூர்ண கும்பங்களையும் மங்களதீபங்களையும் பூர்ணசந்த்ரனைப் போன்ற முகத்தையும் மடப்பத்தையும் உடைய திவ்ய அப்ஸரஸ்ஸுக்கள் ஏந்திக்கொண்டு வந்தார்கள்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக பகவதனுபவத்தை அருளிச்செய்கிறார்.

வந்தவர் எதிர் கொள்ள மாமணி மண்டபத்து
அந்தமில் பேரின்பத்து அடியரோடிருந்தமை
கொந்தலர் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல்
சந்தங்கள் ஆயிரத்து இவை வல்லார் முனிவரே

பிராட்டியுடன் இருக்கும் எம்பெருமானே வந்து எதிர்கொள்ள, திருமாமணி மண்டபத்தில் எல்லை இல்லாத பெரிய ஆனந்தத்தையுடைய ஸூரிகளோடே கூடி இருந்த விதத்தை, பூங்கொத்து அலருகிற பொழிலையுடைய திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்ததாய் பல விதமான சந்தஸ்ஸுக்களை உடைய ஆயிரம் பாசுரங்களுக்குள் இப்பத்தையும் அனுஸந்திக்கவல்லார்கள் பகவத் குணங்களை அனுபவிக்கப் பெறுவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 10.9 – sUzhvisumbu

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 10.8

AzhwAr desires to reach paramapadham quickly and emperumAn desires to carry AzhwAr to paramapadham even more quickly. But before that, emperumAn desires to increase AzhwAr’s desire to reach paramapadham and hence shows the archirAdhi gathi (the path leading to paramapadham) which is explained in vEdhAntham. AzhwAr enjoys that and reveals how all the SrIvaishNavas travel in this archirAdhi gathi and unite with nithyasUris (eternal residents of paramapadham) there, in this decad, to instill faith in the SrIvaishNavas that all of them will achieve the same feat.

First pAsuram. AzhwAr mercifully explains the joy in the immovable and movable entities due to the great love on seeing the SrIvaishNavas who are starting to ascend to thirunAdu (paramapadham).

sUzh visumbaNi mugil thUriyam muzhakkina
Azh kadal alai thirai kaiyeduththAdina
Ezh pozhilum vaLamEndhiya ennappan
vAzh pugazh nAraNan thamaraik kaNdugandhE

Becoming pleased seeing the devotees who are distinguished relatives of nArAyaNa who is my distinguished relative and has great qualities which bring joy, the clouds which are gathered in the sky which surrounds all areas, made tumultuous sound of a musical instrument; the bottomless oceans danced having the rising tides as hands; the seven islands presented wonderful objects in the form of gifts.

Second pAsuram. AzhwAr mercifully explains the welcome given by the higher worlds.

nAraNan thamaraik kaNdugandhu nalnIrmugil
pUraNa poRkudam pUriththadhu uyar viNNil
nIraNi kadalgaL ninRArththana neduvaraith
thOraNam niraiththu engum thozhudhanar ulagE

Being pleased on seeing the devotees of nArAyaNa who is natural lord, clouds which are filled with pure water, filled the sky as perfect golden pots in the high sky; oceans having water, stood firm and made tumultuous sound; the tall mountains filled the world as welcome arches, the residents of the world worshipped everywhere. With these first two pAsurams, the welcome given by earth up to the sky is shown by AzhwAr. ulagam indicates the leaders of the world.

Third pAsuram. AzhwAr mercifully explains how the residents of AdhivAhika worlds (the abode of those who guide AthmAs in the path to paramapadham) come forward to welcome the SrIvaishNavas who are ascending to thirunAdu (paramapadham) and praise them by showering flowers on them.

thozhudhanar ulagargaL dhUba nal malar mazhai
pozhivanar bUmi anRaLandhavan thamar munnE
ezhumin enRu iru marungisaiththanar munivargaL
vazhiyidhu vaigundhaRku enRu vandhedhirE

The munivars who restrain their speech and are residents of those higher worlds, in the presence of the devotees of the one who measured the earth to remain exclusively for him when mahAbali claimed it as “mine”, offered incense etc, showered rain of good flowers and performed anjali (joined palms in reverence) matching their servitude; coming towards those who are ascending to SrIvaikuNtam, saying “this is the path to SrIvaikuNtam”, they eagerly said “could you mercifully come?” standing on both sides of the path.

Fourth pAsuram. AzhwAr explains how the dhEvathAs of higher worlds arrange gardens everywhere for the SrIvaishNavas to rest and how they make joyful sounds with the help of musical instruments etc in praise of SrIvaishNavas.
edhir edhir imaiyavar iruppidam vaguththanar
kadhiravar avar avar kainnirai kAttinar
adhir kural murasangaL alai kadal muzhakkoththa
madhu viri thuzhAy mudi mAdhavan thamarkkE

dhEvathAs who don’t blink their eyes made palaces which are resting places for the servitors of Sriya:pathi, who is having thuLasi, which is dripping honey, on the divine crown; the twelve Adhithyas in their respective ability, gave their rays which are their hands as the decorative rows; the tumultuous sound of the drums which they beat, matched the loud noise of the ocean with tides.

Fifth pAsuram. AzhwAr mercifully explains the honours given to SrIvaishNavas by varuNa, indhra et al who all perform the duty of AdhivAhika (the one who guides the AthmA in the path leading to paramapadham).

mAdhavan thamar enRu vAsalil vAnavar
pOdhumin emadhidam pugudhuga enRalum
gIdhangaL pAdinar kinnarar kerudargaL
vEdha nal vAyavar vELviyuL maduththE

AdhivAhika dhEvathAs such as varuNa, indhra, prajApathi et al, standing at the entrance of their respective abode, showed reverence to servitors of Sriya:pathi and said “kindly come in this way, please enter the places which are under our regime”; as they say these words and honour them with gifts, those who are having distinguished mouth/speech due to their recital of vEdham, offered their karmas such as yAgam etc at the lotus feet of such  SrIvaishNavas with reverence thinking “our recitals have become purposeful”; kinnaras and garudas sang songs.

Sixth pAsuram. AzhwAr says “dhEvasthrIs (celestial women) joyfully welcomed SrIvaishNavas and uttered blessings”.

vELviyuL maduththalum virai kamazh naRum pugai
kALangaL valampuri kalandhengum isaiththanar
ANmingaL vAnagam AzhiyAn thamar enRu
vAL oN kaN madandhaiyar vAzhththinar magizhndhE

As the vaidhikas offered all dharma, fragrant incense emitting nice fragrance spread everywhere and wind instruments and conches with curl towards the right side were blown; celestial women having beautiful, radiant eyes blessed them,  being joyful, saying “You who are servitors of sarvESvaran who has thiruvAzhi, should rule over these abodes such as svarga etc”.

Seventh pAsuram. AzhwAr says “Groups of maruthas and vasus even crossed their boundaries, went as far as they could and praised the SrIvaishNavas”.

madandhaiyar vAzhththalum marudharum vasukkaLum
thodarndhu engum thOththiram sollinar thodu kadal
kidandha engEsavan kiLaroLi maNi mudi
kudandhai engOvalan kudi adiyArkkE

emperumAn, mercifully resting in the deep ocean, being kESava who is the creator of everyone such as people like me, dhEvas starting with brahmA, and nithyasUris, having rising and radiant divine crown which has abundance of precious gems, is mercifully resting in thirukkudandhai as krishNa; the consorts of maruths and ashta vasus praised the servitors who are serving such emperumAn for generations; as they praised, the maruths and vasus followed the SrIvaishNavas everywhere and uttered praises. thodudhal – thONdudhal (digging) – indicates the depth.

Eighth pAsuram. AzhwAr explains how the nithyasUris come forward and welcome the SrIvaishNavas beyond the material realm and outside the boundary of paramapadham.

kudiyadiyAr ivar gOvindhan thanakkenRu
mudiyudai vAnavar muRai muRai edhirkoLLak
kodiyaNi nedu madhiL gOpuram kuRuginar
vadivudai mAdhavan vaigundham pugavE

nithyasUris having similar form, with crown etc, to ISvara, came forward and welcomed the devotees considering them to belong to the clan which exists exclusively for krishNa who incarnated for the sake of his devotees. They arrived at the main entrance of SrIvaikuNtam which is being decorated with flags and having tall fort, and which belongs to sarvESvaran who is having a decorated form, to let the SrIvaishNavas enter in there.

Ninth pAsuram. AzhwAr says “After reaching the entrance of SrIvaikuNtam and being accepted by the elders, the nithyasUris who are present there became amazed and wondered ‘How amazing that the samsAris (those who were in samsAra before) come to SrIvaikuNtam! What a fortune!’ “.

vaigundham pugudhalum vAsalil vAnavar
vaigundhan thamar emar emadhidam pugudhenRu
vaigundhaththu amararum munivarum viyandhanar
vaigundham puguvadhu maNNavar vidhiyE

As the SrIvaishNavas entered SrIvaikuNtam, the divine gate keepers thought “these SrIvaishNavas, who have attained SrIvaikuNtanAtha, are desirable for us”; considering “they should enter our dominion”, they became pleased; the amarars (those who engage in kainkaryam) and munivars (those who engage in meditating on bhagavAn’s qualities) became pleased thinking “What a fortune for these SrIvaishNavas who were immersed in worldly pleasures on earth, to enter paramapadham!”

Tenth pAsuram. AzhwAr mercifully explains the way the nithyasUris praise the SrIvaishNavas who went from samsAram to SrIvaikuNtam.

vidhi vagai pugundhanar enRu nal vEdhiyar
padhiyinil pAnginil pAdhangaL kazhuvinar
nidhiyum naRchuNNamum niRai kuda viLakkamum
madhi muga madandhaiyar Endhinar vandhE

The SrIvaishNavas arrived and entered paramapadham by the order of ISvara, in the form of our fortune; being pleased, the nithyasUris who are well versed in vEdham and having distinguished nature cleansed the divine feet of such SrIvaishNavas, in an honourable manner, in their respective abode; divine damsels who have the humility revealing their subservience and face shining like a full moon, came forward to welcome the SrIvaishNavas, carrying bhagavAn’s pAdhukA which are said as the wealth for devotees as said in sthOthra rathnam “dhanam madhIyam“, distinguished thiruchchUrNam, pUrNa kumbams  and mangaLa dhIpams.

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “Those who are well versed in this decad are comparable to the munivars of vaigundham (nithyasUris in paramapadham who always meditate on emperumAn)”.

vandhavar edhir koLLa mAmaNi maNdabaththu
andhamil pErinbaththu adiyarOdirundhamai
kondhalar pozhil kurugUrch chatakOpan sol
sandhangaL Ayiraththu ivai vallAr munivarE

nammAzhwAr, the controller of AzhwArthirunagari, mercifully spoke this decad which explains the way emperumAn himself comes forward and receives the SrIvaishNavas in the thirumAmaNi maNdapam . The SrIvaishNavas are present with the sUris who are having endless and continuous bliss, in this decad among the thousand pAsurams having different metres. Those who can practice this decad well, will become those who meditate upon bhagavAn’s auspicious qualities. vandhavar edhirkoLLa could also imply the primary servitors such as viskhvasEnar et al.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/06/thiruvaimozhi-10-9-tamil-simple/

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 10.8 – thirumAlirunjOlai

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 10.7

emperumAn mercifully arrived on his garuda vAhanam to carry AzhwAr to paramapadham. AzhwAr thought about the favours done by emperumAn from the beginning to him and thought “Though I have not done anything towards him, he has accepted me”. At that time, AzhwAr thinks “While I did not do anything all along, how did emperumAn’s merciful glance fructify upon me?” and asked the same to emperumAn. emperumAn could not give a specific answer. AzhwAr understood emperumAn’s causeless (natural) mercy and emperumAn’s merciful glance and became blissful on thinking about it.

First pAsuram. AzhwAr says “Incidentally I said thirumAlirunjOlai malai; having said that, emperumAn, who is fully without any expectation, arrived along with pirAtti and mercifully entered me”.

thirumAlirunjOlai malai enREn ennath
thirumAl vandhu en nenju niRaiyap pugundhAn
kurumA maNi undhu punal ponnith thenpAl
thirumAl senRu sErvidam thenthiruppErE

As I said thirumAlirunjOlai, emperumAn who is Sriya:pathi and very complete, arrived in my heart and fully entered it. The abode where he, who is residing in the divine abode [of paramapadham] along with her as said in “SriyAsArdham jagathpathi:“, reached and mercifully rested is the beautiful thiruppEr which is on the southern bank of river ponni, which is having water which pushes very best precious gems.

Second pAsuram. AzhwAr says “Though he was sarvESvaran previously too, due to not having united with me, he was having shortcoming, and after entering my heart without any reason, he became complete”.

pErE uRaiginRa pirAn inRu vandhu
pEREn enRu en nenju niRaiyap pugundhAn
kArEzh kadalEzh malai EzhulaguNdum
ArA vayiRRAnai adangap pidiththEnE

sarvESvaran who is eternally residing in thiruppEr came today saying “I will not leave” and entered my heart to make it very complete; even after consuming all the worlds, having seven types of clouds, seven oceans and seven anchoring mountains, he remained with unfilled stomach; I got to enjoy him who entered in me and became complete in all ways.

Third pAsuram. AzhwAr meditates upon emperumAn’s nirhEthuka samSlEsham (union without reason) and says “Such emperumAn’s divine feet are easily available for me!”

pidiththEn piRavi keduththEn piNi sArEn
madiththEn manai vAzhkkaiyuL niRpadhOr mAyaiyai
kodik kOpura mAdangaL sUzh thiruppErAn
adichchErvadhu enakku eLidhAyinavARE

Seeing the easily approachable way for me for reaching the divine feet of the one who is easily approachable and is having thiruppEr which is surrounded by mansions and towers having flags, as his residence, I got to reach the same; I eliminated my connection to birth; I won’t have any sorrows; I have avoided the ignorance of remaining in samsAram.

Fourth pAsuram. AzhwAr meditates upon the nature of emperumAn who is ready to bestow thirunAdu (paramapadham) to him, wonders “How easy it is!” and says “I am joyful with a mind which has enjoyed along with my senses”.

eLidhAyinavARenRu en kaNgaL kaLippak
kaLidhAgiya sindhaiyanAyk kaLikkinREn
kiLi thAviya sOlaigaL sUzh thiruppErAn
theLidhAgiya sEN visumbu tharuvAnE

Being with the one who has the joyful heart, where my thirsty eyes are saying “the goal which is difficult to attain, has become easy!” to become joyful, I am enjoying; emperumAn who is present as being easily approachable in thiruppEr which is surrounded by dense gardens where the parrots hop around, is ready to bestow me parama vyOma which is higher and is radiant, due to its being filled with great goodness.

Fifth pAsuram. AzhwAr says “emperumAn who is in thiruppEr nagar vowed to me that he has decided to bestow me thirunAdu (paramapadham), and eliminated the hurdles which make me perplexed”.

vAnE tharuvAn enakkA ennOdu otti
UnEy kurambai idhanuL pugundhu inRu
thAnE thadumARRa vinaigaL thavirththAn
thEnEy pozhil thenthiruppEr nagarAnE

emperumAn who is residing in the beautiful city named thiruppEr which is having garden filled with beetles, vowing to bestow me paramapadham, taking oath with me, on his own arrived and entered inside my body which is a skeleton filled with abundance of flesh, and eliminated puNya and pApa which are the reason for our perplexity. thEn also indicates honey.

Sixth pAsuram. AzhwAr becomes pleased thinking “while emperumAn has many merciful abodes, just like someone who has no place to stay, he arrived with the request ‘let me stay here’ and entered  my heart without any reason”.

thiruppEr nagarAn thirumAlirunjOlaip
poruppE uRaiginRa pirAn inRu vandhu
iruppEn enRu en nenju niRaiyap pugundhAn
viruppE peRRu amudham uNdu kaLiththEnE

emperumAn, the great benefactor who is residing eternally in thiruppEr nagar and in the divine hill named thirumAlirunjOlai, arrived today vowing “let me stay here” and entered my heart to make it complete; receiving this gift, I became joyful, drinking the nectar.

Seventh pAsuram. AzhwAr mercifully explains his blessedness.

uNdu kaLiththERku umbar en kuRai? mElaith
thoNdu ugaLiththu andhi thozhum sollup peRREn
vaNdu kaLikkum pozhil sUzh thiruppErAn
kaNdu kaLippak kaNNuL ninRu agalAnE

emperumAn who is residing in thiruppEr nagar surrounded by garden having joyful beetles, who is the object of my sight to cause bliss in me by constantly seeing him, is not leaving. What worry is there for me who enjoyed him eternally about the enjoyment in going further to a special abode of paramapadham? In the end, I got to say the word “nama:” which indicates worship/surrender, after acquiring great joy by the great servitude. ugaLiththal – being in abundance.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “emperumAn of thiruppEr nagar who is perfectly enjoyable and whose nature is beyond our mind/speech, is remaining the object of my eyes always, showing love to never leave, entered my heart; he is not stopping to favour me according to my level”.

kaNNuL ninRagalAn karuththin kaN periyan
eNNil nuN poruL Ezhisaiyin suvai thAnE
vaNNa nan maNi mAdangaL sUzh thiruppErAn
thiNNam en manaththup pugundhAn seRindhinRE

emperumAn who is residing in thiruppEr, being eternally enjoyable for my external eyes, is not leaving me; he is great in the heart; while thinking about him, he is having very subtle qualities, he is having the sweetness of saptha svaram, and is residing in thiruppEr which is surrounded by mansions made with the best gems in many colours; today, such emperumAn entered my heart without any reason to remain firmly, here.

Ninth pAsuram. AzhwAr says “I wanted to ask emperumAn, who announced himself to me today and firmly united with me, ‘why did you ignore me all along?’ “

inRennaip poruL Akkith thannai ennuL vaiththAn
anRu ennaip puRam pOgap puNarththadhu en seyvAn
kunRennath thigazh mAdangaL sUzh thiruppErAn
onRu enakkaruL seyya uNarththal uRREnE

Now, emperumAn made me to be an entity and placed himself in my heart; previously, why did he have the vow to let me stay away by being engaged in worldly pleasures? I was focussed on making emperumAn who is in thiruppEr which is surrounded by shining mansions which are like hills, mercifully explain the reason for either one of the scenarios. Implies that if the reason for one scenario is explained, other will be opposite to that. When the nirhEthuka vishayIkAram (pursuit without any reason) is questioned, even bhagavAn, the omniscient, does not have an answer.

Tenth pAsuram. emperumAn did not have any answer to AzhwAr‘s question and mercifully told him “Tell me what should be done for you”; AzhwAr says “I got to serve you with love and to enjoy your divine feet. I just need this more”; emperumAn says “Alright! Granted”. AzhwAr, being pleased, says “For those who surrender unto the emperumAn of thiruppEr nagar, there is no sorrow”.

uRREn ugandhu paNi seydhu una pAdham
peRREn IdhE innam vENdavadhu endhAy
kaRRAr maRai vANargaL vAzh thiruppErARku
aRRAr adiyAr thamakku allal nillAvE

Without any reason [effort from my side], I reached your divine feet; I attained the divine feet of yours, which are the ultimate goal, by serving through speech, out of love. Oh one who is naturally related to me! This service only is desired forever by me! The sorrows which stop the enjoyment will naturally not stay for those exclusive devotes of yours who are residing in thiruppEr where those who are learned in the meanings of vEdham, which are heard, and are experts in conducting them, are living with bhagavath anubhavam. Also said as aRRArukku adiyAr (the devotees of those who exclusively exist for emperumAn).

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “the distinguished, radiant thirunAdu (paramapadham) will be at the disposal of those who are experts in this decad”.

nillA allal nIL vayal sUzh thiruppEr mEl
nallAr palar vAzh kurugUrch chatakOpan
sollAr thamizh AyiraththuL ivai paththum
vallAr thoNdar ALvadhu sUzh pon visumbE

nammAzhwAr, the controller of AzhwArthirunagari, where many distinguished personalities live hearing thiruvAimozhi, sang this decad on thiruppEr, the abode which does not let sorrows stay, and which is surrounded by vast fields, among the thousand thamizh pAsurams strung with words; those devotees who can practice this decad will become the leader and conduct paramapadham, which is known as paramavyOma, which is pervading everywhere, being boundless and radiant.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/06/thiruvaimozhi-10-8-tamil-simple/

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 10.8 – திருமாலிருஞ்சோலை

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 10.7

எம்பெருமான் ஆழ்வாரைப் பரமபதத்துக்கு அழைத்துப்போகத் தானே கருடவாஹனத்திலே வந்தருளினான். ஆழ்வாரும் எம்பெருமான் தனக்கு முதலில் இருந்து செய்த நன்மைகளை எண்ணிப்பார்த்து, நாம் இதற்காக ஒன்றுமே செய்யாமல், அவனே நம்மைக் கைக்கொள்ளுகிறான் என்றிருந்தார். அந்த ஸமயத்தில் ஆழ்வாருக்கு ஒரு எண்ணம் ஏற்பட்டது. இத்தனை காலம் நாம் ஒன்றும் செய்யாமல் இருக்க இன்று எப்படி எம்பெருமானின் கடாக்ஷம் நம் விஷயத்தில் பலித்தது என்று ஒர் ஸந்தேஹம் ஏற்பட அதை எம்பெருமானிடத்திலேயே கேட்டார். எம்பெருமானோ அதற்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் இருக்க, ஆழ்வார் எம்பெருமானின் நிர்ஹேதுக (இயற்கையான) க்ருபையைப் புரிந்து கொண்டு, நம் விஷயத்தில் எம்பெருமான் இப்படி விசேஷ கடாக்ஷம் செய்தானே என்று மகிழ்ந்து களிக்கிறார்.

முதல் பாசுரம். தற்செயலாக நான் திருமாலிருஞ்சோலை மலையை அடையும்போது எம்பெருமான் பிராட்டியுடன் என் நெஞ்சிலே வந்து புகுந்தான் என்கிறார்.

திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்றேன் என்னத்
திருமால் வந்து என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்
குருமா மணி உந்து புனல் பொன்னித் தென்பால்
திருமால் சென்று சேர்விடம் தென்திருப்பேரே

நாட்டில் வார்த்தை சொல்வதைப் போலே நான் திருமாலிருஞ்சோலை மலை என்றேன். அப்படிச் சொன்ன அளவிலே ச்ரிய:பதியாய் பரிபூர்ணனான தான் வந்து என் நெஞ்சுக்குள்ளே பூர்ணமாகப் புகுந்தான். அந்தத் திருமால் சென்று சயனித்தருளின இடம் மிகவும் உயர்ந்த மாணிக்கங்களை உந்தித் தள்ளுகிற நீரையுடைய காவிரியின் தென்பக்கத்தில் இருக்கும் அழகிய திருப்பேர்.

இரண்டாம் பாசுரம். முன்பு குறைவாளரைப் போலே இன்று இங்கிருந்து போகேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு என் நெஞ்சிலே பூர்ணனாய்ப் புகுந்தான் என்கிறார்.

பேரே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து
பேரேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்
காரேழ் கடலேழ் மலை ஏழுலகுண்டும்
ஆரா வயிற்றானை அடங்கப் பிடித்தேனே

திருப்பேரிலே நிரந்தரமாக வாழும் ஸர்வேச்வரன் முன்பு குறைவாளனாய் இருந்தாற்போலே இன்று வந்து போகேன் என்று என் நெஞ்சிலே பரிபூர்ணமாம்படிப் புகுந்தான். மேகங்கள் ஏழையும், ஸமுத்ரங்கள் ஏழையும், குல பர்வதங்கள் ஏழையும் லோகங்களை எல்லாம் அமுதுசெய்தும் நிறையாத வயிற்றை உடையானை என்னுள்ளே எல்லாவிதத்திலும் பரிபூர்ணமாய் அனுபவிக்கப் பெற்றேன்.

மூன்றாம் பாசுரம். அடியார்களுக்கு எளியவனான ஸர்வேச்வரனுடைய திருவடிகளை அடைவது எளிதாகி, அதன் காரணமாக எல்லா துக்கங்களும் விலகப் பெற்றேன் என்கிறார்.

பிடித்தேன் பிறவி கெடுத்தேன் பிணி சாரேன்
மடித்தேன் மனை வாழ்க்கையுள் நிற்பதோர் மாயையை
கொடிக் கோபுர மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்
அடிச்சேர்வது எனக்கு எளிதாயினவாறே

கொடிகளையுடைய கோபுரங்களாலும் மாடங்களாலும் சூழப்பட்ட திருப்பேரை இருப்பிடமாக உடைய ஸுலபனான எம்பெருமானின் திருவடிகளை அடைவது எனக்கு எளிதான பின்பு அவற்றைப் பெற்றேன். அதன் காரணமாக பிறவித் தொடர்பை அறுத்தேன். அதனால் வரும் துக்கங்களைச் சேரேன். ஸம்ஸாரத்தில் நிற்கையாகிற அஜ்ஞானத்தைப் போக்கினேன்.

நான்காம் பாசுரம். எனக்குப் பரமபதத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்தான். அதனாலே என் கண்ணும் நெஞ்சும் களிக்கும்படி ஆனந்தித்தேன் என்கிறார்.

எளிதாயினவாறென்று என் கண்கள் களிப்பக்
களிதாகிய சிந்தையனாய்க் களிக்கின்றேன்
கிளி தாவிய சோலைகள் சூழ் திருப்பேரான்
தெளிதாகிய சேண் விசும்பு தருவானே

வருந்தின என் கண்கள் கிடைத்தற்கரிய பலம் எளிமையாகக் கிடைக்கிறதே என்று களிக்கும்படி ஆனந்தம் நிறைந்த நெஞ்சை உடையவனாகக் கொண்டு ஆனந்தித்தேன். அதற்குக் காரணம் கிளிகள் தாவும்படி செறிந்த சோலைகள் சூழ்ந்த திருப்பேரிலே ஸுலபனாக இருப்பவன், மிகவும் தெளிவையுடைய ப்ரகாசமான பரமபதத்தைக் கொடுப்பதாக இருந்ததே.

ஐந்தாம் பாசுரம். இப்படிப் புருஷார்த்தத்தைக் கொடுப்பதற்காக என்னுடைய எல்லா விரோதிகளையும் போக்கினான் என்கிறார்.

வானே தருவான் எனக்கா என்னோடு ஒட்டி
ஊனேய் குரம்பை இதனுள் புகுந்து இன்று
தானே தடுமாற்ற வினைகள் தவிர்த்தான்
தேனேய் பொழில் தென்திருப்பேர் நகரானே

வண்டுகள் நிறைந்த பொழிலையுடைத்தாய் அழகியதான திருப்பேர் நகரிலே எழுந்தருளி இருப்பவன், எனக்குப் பரமபதத்தையே தருவதாக எண்ணி, என்னோடு சேர்ந்து சபதம் செய்து மாம்ஸம் நிறைந்த கூடான இந்த சரீரத்துக்குள்ளே இன்று தானே வந்து புகுந்து, அவனைப் பிரிந்து நாம் தடுமாறுவதற்குக் காரணமான புண்ய பாபங்களைப் போக்கினான்.

ஆறாம் பாசுரம். மற்றை உகந்தருளின (எம்பெருமான் ஆசைப்பட்டு வாழும்) தேசங்களை விட என் நெஞ்சில் அதிகம் ஆசை கொண்டு இங்கே புகுந்து அவன் அனுபவிக்க அதைக் கண்டு ஆனந்தி ஆனேன் என்கிறார்.

திருப்பேர் நகரான் திருமாலிருஞ்சோலைப்
பொருப்பே உறைகின்ற பிரான் இன்று வந்து
இருப்பேன் என்று என் நெஞ்சு நிறையப் புகுந்தான்
விருப்பே பெற்று அமுதம் உண்டு களித்தேனே

என்னை அடைவதற்காக திருப்பேர் நகரிலேயும் பின்பு இன்னும் அருகில் உள்ள திருமாலிருஞ்சோலை மலையிலும் நிரந்தரமாக வாழும் மஹோபகாரகன் இன்று தானே வந்து “இங்கேயே இருப்பேன்” என்று எண்ணி என் நெஞ்சு நிறையும்படிப் புகுந்தான். அவனுடைய பெரிய ஆசையைப் பெற்று குணானுபவம் என்னும் அமுதத்தைப் பருகி ஆனந்தித்தேன்.

ஏழாம் பாசுரம். இப்படி என் நெஞ்சில் நிரந்தரமாக இருப்பவனை அனுபவித்துக் களிக்கிற எனக்கு என்ன குறை உண்டு என்கிறார்.

உண்டு களித்தேற்கு உம்பர் என் குறை? மேலைத்
தொண்டு உகளித்து அந்தி தொழும் சொல்லுப் பெற்றேன்
வண்டு களிக்கும் பொழில் சூழ் திருப்பேரான்
கண்டு களிப்பக் கண்ணுள் நின்று அகலானே

வண்டுகள் களிக்கும் பொழில் சூழ்ந்த திருப்பேர்நகரான் தன்னை எப்பொழுதும் கண்டு அனுபவிக்கும்படி என் கண்ணுக்குள்ளே நின்று போகாமல் இருக்கிறான். இப்படி அனுபவித்து ஆனந்தித்த எனக்கு மேலே பரம்பதத்தில் போய் அனுபவிக்க என்ன குறை இருந்தது? அதிகமான தொண்டு மேலெழுந்து முடிவிலே தொழுகைக்கு வாசகமான “நம: என்னும் வார்த்தையைச் சொன்னேன்.

எட்டாம் பாசுரம். எல்லா விதத்திலும் மிகவும் இனியவனாகக் கொண்டு என் நெஞ்சிலே த்ருடமாகப் புகுந்தான் என்கிறார்.

கண்ணுள் நின்றகலான் கருத்தின் கண் பெரியன்
எண்ணில் நுண் பொருள் ஏழிசையின் சுவை தானே
வண்ண நன் மணி மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்
திண்ணம் என் மனத்துப் புகுந்தான் செறிந்தின்றே

வெளிக்கண்களுக்கு எப்பொழுதும் அனுபவிக்கும்படி அகலாமல் இருக்கிறான். என்னைப் பரமபதத்தில் கொண்டுபோய் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் மிகவும் பெரியவனாய் இருக்கிறான். எண்ணிப்பார்க்கில் மிகவும் நுண்ணிய தன்மைகளை உடையவனாய், தானே ஏழ் இசையின் சுவைகளை உடையவனாய், பல வர்ணங்களில் உயர்ந்ததான மாணிக்கங்களாலெ அமைக்கப்பெற்ற மாடங்கள் சூழ்ந்த திருப்பேரிலே வாழ்பவன் என் மனதில் நிர்ஹேதுகமாக (காரணமே இல்லாமல்) இன்று த்ருடமாம்படிப் புகுந்தான்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். “இன்று காரணமேயில்லாமல் எனக்கு நன்மை செய்தவன் முன்பு என்னை கைவிட்டிருந்ததற்குக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்கவேண்டியிருந்தது என்கிறார்.

இன்றென்னைப் பொருள் ஆக்கித் தன்னை என்னுள் வைத்தான்
அன்று என்னைப் புறம் போகப் புணர்த்தது என் செய்வான்
குன்றென்னத் திகழ் மாடங்கள் சூழ் திருப்பேரான்
ஒன்று எனக்கருள் செய்ய உணர்த்தல் உற்றேனே

அஸத்தாக இருந்த என்னை இன்று ஸத்தான வஸ்துவாக்கி மிகவும் உயர்ந்த இனிமையை உடையவனான தன்னை என் நெஞ்சுள்ளே வைத்தான். முற்காலத்தில் என்னை மற்ற விஷயங்களில் ஈடுபட்டு இருக்கும்படி எண்ணியிருந்தது எதற்காக? குன்றென்று சொல்லும்படி விளங்குகிற மாடங்கள் சூழ்ந்த திருப்பேர் நகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமான் இவை இரண்டில் ஒன்றுக்கான காரணத்தை அருளிச்செய்வதற்காக நான் எதிர்பார்த்திருக்கிறேன்.

பத்தாம் பாசுரம். கைங்கர்யத்தைப் பெற்றுக்கொள்பவனான அவன் திருவடிகளை அடிமைசெய்து பெற்றேன். இனி வரும் காலம் எல்லாம் இதுவே போதும் என்கிறார்.

உற்றேன் உகந்து பணி செய்து உன பாதம்
பெற்றேன் ஈதே இன்னம் வேண்டுவது எந்தாய்
கற்றார் மறை வாணர்கள் வாழ் திருப்பேராற்கு
அற்றார் அடியார் தமக்கு அல்லல் நில்லாவே

என் முயற்சியாக எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமல் உன் திருவடிகளை அடைந்தேன். ப்ரீதியால் தூண்டப்பட்டு வாசிகமான கைங்கர்யத்தைச் செய்து உன்னுடைய திருவடிகளைப் பெற்றேன். இயற்கையான பந்துவானவனே! இந்தக் கைங்கர்யமே எனக்கு எப்பொழுதும் வேண்டுவது. ஆசார்யன் மூலமாக வேதார்த்தங்களைக் கற்று அதை நடத்தவல்லவர்கள் பகவதனுபவத்துடன் வாழும் திருப்பேரிலே எழுந்தருளியிருக்கும் உனக்காகவே இருக்கும் அடியவர்களுக்கு துன்பங்கள் தன்னடையே நில்லாதே.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாகப் பரமபதத்தை ஆள்வதை அருளிச்செய்கிறார்.

நில்லா அல்லல் நீள் வயல் சூழ் திருப்பேர் மேல்
நல்லார் பலர் வாழ் குருகூர்ச் சடகோபன்
சொல்லார் தமிழ் ஆயிரத்துள் இவை பத்தும்
வல்லார் தொண்டர் ஆள்வது சூழ் பொன் விசும்பே

துக்கத்துக்கு இடமல்லாத தேசமாய் பெரிய பரப்பை உடைய வயல்களாலே சூழப்பட்ட திருப்பேர் விஷயமாக உயர்ந்த மஹான்கள் பலரும் திருவாய்மொழி கேட்டு வாழும் திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வாருடைய சொற்கள் சேர்ந்திருக்கும் ஆயிரம் தமிழ் பாசுரங்களுக்குள் இவை பத்தையும் கற்க வல்லவரான தொண்டர்கள் தாங்கள் நிர்வாஹகராய் நடத்துவது, பெரியதாகச் சூழ்ந்திருக்கும் பொன்மயமான பரமபதமே.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 10.7 – செஞ்சொல்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 10.1

ஆழ்வார் பரமபதத்தை விரைந்து சென்று அடையவேண்டும் என்று ஆசைப்பட, எம்பெருமானும் அதற்கு இசைந்தான். ஆனால் அவனோ ஆழ்வாரைத் திருமேனியுடன் பரமபதத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அனுபவிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். அதைக் கண்ட ஆழ்வார் அவனுக்கு அவ்வாறு செய்யலாகாது என்று உபதேசிக்க, எம்பெருமானும் இறுதியில் ஆழ்வாரின் விருப்பத்துக்கு இசைந்தான். அதைக் கண்ட ஆழ்வார், எம்பெருமானின் சீல குணத்தைக் கண்டு மிகவும் ப்ரீதியை அடைந்து, அதை இந்தப் பதிகத்தில் வெளியிடுகிறார்.

முதல் பாசுரம். ஈச்வரன் தன்னிடத்தில் கொண்ட ஆசையைப் பார்த்த ஆனந்தத்தாலே, தங்களை காத்துக்கொள்ள ஆசைப்படுபவர்கள் எம்பெருமான் விஷயத்தில் ஈடுபடும்போது அவனிடத்தில் மூழ்கிவிடாமல் இருக்குமாறு அருளிச்செய்கிறார்.

செஞ்சொற்கவிகாள்! உயிர்காத்தாட்செய்ம்மின் திருமாலிருஞ்சோலை
வஞ்சக் கள்வன் மாமாயன் மாயக் கவியாய் வந்து என்
நெஞ்சும் உயிரும் உள் கலந்து நின்றார் அறியா வண்ணம் என்
நெஞ்சும் உயிரும் அவை உண்டு தானேயாகி நிறைந்தானே

திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் இருப்பவனாய் எல்லாரிடத்திலும் எல்லாவற்றையும் அவர்கள் அறியாமல் அபஹரிப்பவனாய் அதுக்குக் காரணமான ஆச்சர்யமான ரூபம், குணம் முதலியவைகளை உடையவனான எம்பெருமான், கவி பாடுவித்துக்கொள்ளும் வஞ்சச் செயலாலே உளனாய், இங்கே வந்து என் நெஞ்சினுள்ளும் உயிரினுள்ளும் கலந்து, அருகில் இருப்பவர்களும் அறியாதபடி அந்த என்னுடைய நெஞ்சையும் உயிரையும் உண்டு தானே அனுபவிப்பவனாய் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறப்பெற்றவன் ஆனான். நேர்மையான சொற்களாலே கவிபாட வல்லவர்களே! அவன் கையில் உங்கள் உயிர் மற்றும் உயிரைச் சார்ந்த பொருள்களும் அகப்படாதபடி காத்துக்கொண்டு வாசிக கைங்கர்யம் செய்யப் பாருங்கள்.

இரண்டாம் பாசுரம். என்னுடன் கூடிய ஆனந்தத்தாலே எனக்கு மிகவும் இனியவனாகக் கொண்டு செய்ய வேண்டியதைச் செய்தவனாக இருந்தான் என்கிறார்.

தானேயாகி நிறைந்து எல்லா உலகும் உயிரும் தானேயாய்
தானே யான் என்பான் ஆகித் தன்னைத் தானே துதித்து எனக்குத்
தேனே பாலே கன்னலே அமுதே திருமாலிருஞ்சோலைக்
கோனேயாகி நின்றொழிந்தான் என்னை முற்றும் உயிர் உண்டே

என்னை எல்லா விதத்திலும் அனுபவித்து, தானே ப்ரதானனாகி, பரிபூர்ணனாய் எல்லா லோகங்களும் ஆங்காங்கே இருக்கும் எல்லா ப்ராணிகளும் தானேயாம்படி அந்தர்யாமியாய் இருந்து, நான் என்ற வார்த்தையால் குறிக்கப்படும் வஸ்துவும் தானேயாகி, தன்னைப் பற்றித் தானே துதிப்பவனுமாய் இருந்து துதித்து, அதனால் ஏற்பட்ட ஆனந்தத்தை எனக்குக் காட்டுகையாலே, தேனும் பாலும் சர்க்கரையும் அமுதுமாய் அவற்றில் இருக்கும் எல்லாவித இனிமையும் திருமாலிருஞ்சோலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் தலைவனான தானேயாகி நின்றுவிட்டான்.

மூன்றாம் பாசுரம். என்னளவில்லாமல் என் சரீரத்திலும் ஆசை கொண்டு, அதனாலே ஆனந்தத்துடன் நிலைத்து நிற்கிறான் என்கிறார்.

என்னை முற்றும் உயிர் உண்டு என் மாய ஆக்கை இதனுள் புக்கு
என்னை முற்றும் தானேயாய் நின்ற மாய அம்மான் சேர்
தென்னன் திருமாலிருஞ்சோலைத் திசை கை கூப்பிச் சேர்ந்த யான்
இன்னும் போவேனேகொலோ? என்கொல் அம்மான் திருவருளே

என்னை எல்லா விதத்திலும் அனுபவித்து அத்துடன் நில்லாமல் என்னுடைய அஜ்ஞானம் ஆகியவற்றுக்குக் காரணமான சரீரத்துக்குள்ளே புகுந்து என்னையும் சரீரத்தையும் தானே அபிமானியாகி நின்ற ஆச்சர்ய குண சேஷ்டிதங்களையுடைய இயற்கையான ஸ்வாமியானவன் பொருந்தி வாழும் தேசமாய் தெற்குத் திசையில் சிறந்ததாய் இருக்கும் திருமாலிருந்சோலையில் நிற்கிற திசையை நோக்கி கை கூப்பி அடைந்த நான் அந்தத் திசையிலும் ஆசை பிறந்தவனாய், வேறு ஒரு போக வேண்டிய இடம் இருப்பதாக நினைத்துப் போவேனோ? இயற்கையான தலைவனின் ஆசைகள் எப்படி இருக்கிறது!

நான்காம் பாசுரம். என் சரீரத்தை விரும்புவதற்குக் காரணம் இந்தத் திருமலை ஆகையால் இரண்டையும் ஆதரித்து இரண்டு இடங்களையும் கைவிடாமல் இருக்கிறான் என்கிறார்.

என்கொல் அம்மான் திருவருள்கள்? உலகும் உயிரும் தானேயாய்
நன்கென் உடலம் கை விடான் ஞாலத்தூடே நடந்துழக்கி
தென்கொள் திசைக்குத் திலதமாய் நின்ற திருமாலிருஞ்சோலை
நங்கள் குன்றம் கை விடான் நண்ணா அசுரர் நலியவே

என்னைப்பிடிப்பதற்காக எல்லா உலகங்களும் எல்லா ப்ராணிகளும் தானேயாகும்படி அந்தர்யாமியாய் இருந்து அத்துடன் நில்லாமல் தன்னை ஆசைப்படாத அஸுரர்கள் நசிக்கும்படி பூமியிலே மிகவும் நடந்து தெற்குத் திசைக்குத் திலகமாய் நின்ற திருமாலிருஞ்சோலை என்று பேரைக்கொண்டிருக்கும், நம் போன்றவர்களுக்கு அனுபவிக்கும்படி இருக்கும் திருமலையைக் கைவிடமாட்டான். என் சரீரத்தையும் மிகவும் கைவிடாமல் இருக்கிறான். ஸ்வாமியானவனுடைய உபகாரங்கள் எப்படி இருக்கின்றன!

ஐந்தாம் பாசுரம். தன்னுடன் கூடி திருவாய்மொழி பாடக் கேட்ட ப்ரீதியாலே ரஸிகனாய் தலையை ஆட்டுகிறான் என்கிறார்.

நண்ணா அசுரர் நலிவெய்த நல்ல அமரர் பொலிவெய்த
எண்ணாதனகள் எண்ணும் நன்முனிவர் இன்பம் தலை சிறப்பப்
பண்ணார் பாடல் இன் கவிகள் யானாய்த் தன்னைத் தான் பாடித்
தென்னாவென்னும் என்னம்மான் திருமாலிருஞ்சோலையானே

எம்பெருமானை ஆசைப்படாத அஸுரர்கள் நசிக்கும்படியும் பக்தி பரவசராய் எம்பெருமானை ஆசைப்படும் தேவர்கள் பொலிவடையும்படியும் எம்பெருமானின் எண்ணிப்பார்க்க முடியாத வைபவங்களை ப்ரேமத்தாலே ஆசைப்படும் நல்ல முனிவர்கள் ஆனந்தத்தை அடையும்படியும் பண் நிறைந்த இசையையுடைய இனிய கவிகளை எனக்கு அந்தர்யாமியாய் இருந்து கொண்டு தன்னையே தான் பாடி திருமாலிருஞ்சோலையானாய் நிற்கிற என் ஸ்வாமியானவன் தென்னா தெனா என்று தலையை ஆட்டி அனுபவிக்கிறான்.

ஆறாம் பாசுரம். ப்ரஹ்மா ருத்ரன் முதலியவர்களுக்கும் உபகாரகனாய் ச்ரிய:பதியானவன் திருமலையில் நின்று என்னை அடிமைகொள்ளுகைக்கு மிகவும் ஆசையுடன் இருக்கிறான் என்கிறார்.

திருமாலிருஞ்சோலையானே ஆகிச் செழுமூவுலகும் தன்
ஒரு மா வயிற்றினுள்ளே வைத்து ஊழி ஊழி தலை அளிக்கும்
திருமால் என்னை ஆளுமால் சிவனும் பிரமனும் காணாது
அருமால் எய்தி அடி பரவ அருளை ஈந்த அம்மானே

ருத்ரனும் ப்ரஹ்மாவும் காணப்பெறாமல், அவர்கள் பெறுதற்கரிதான பெரிய பக்தியை உடையவர்களாய்க் கொண்டு திருவடிகளை ஸ்தோத்ரம் பண்ணும்படித் தன் அருளைக் கொடுத்த ஸர்வாதிகனாய், உயர்ந்த மூன்று லோகங்களையும் தன்னுடைய தனித்துவம் வாய்ந்த சக்திபெற்ற திருவயிற்றினுள்ளே ஒரு சிறு பகுதியிலே வைத்து கல்பந்தோறும் சிறந்த முறையில் ரக்ஷிப்பவனாய், திருமகள் கேள்வனாய் திருமாலிருஞ்சோலையிலே நிலை பெற்றவனாய் இருந்து என்னை அடிமை கொள்ளுவதில் பெரும் பித்தனாய் இருக்கிறான்.

ஏழாம் பாசுரம். தம்மை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக அவன் வந்து நின்ற திருமலையினுடைய பெருமையைப் புகழ்ந்து அருளுகிறார்.

அருளை ஈ என்னம்மானே! என்னும் முக்கண் அம்மானும்
தெருள்கொள் பிரமன் அம்மானும் தேவர்கோனும் தேவரும்
இருள்கள் கடியும் முனிவரும் ஏத்தும் அம்மான் திருமலை
மருள்கள் கடியும் மணி மலை திருமாலிருஞ்சோலை மலையே

என்னுடைய ஸ்வாமியே! க்ருபையைத் தந்தருளவேண்டும் என்று முக்கண்ணனான ருத்ரனும், ஞானம் போன்ற குணங்களையுடைய ப்ரஹ்மாவும் தேவர்களின் தலைவனான இந்த்ரனும் முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் அஜ்ஞானம் முதலிய தமஸ்ஸுக்களை போக்கக்கடவரான ரிஷிகளும் ஸ்தோத்ரம் பண்ணும்படியான ஸ்வாமியின் இருப்பிடமான திருமலையாய் எல்லா விதமான கலக்கங்களையும் போக்கக்கூடிய மிகவும் இனிமையான சிறந்த மலை திருமாலிருஞ்சோலை மலையே.

எட்டாம் பாசுரம். திருமலை தொடக்கமான திவ்யதேசங்களைப்போலே என்னுடைய எல்லா அவயவங்களையும் விரும்பி ஒரு நொடியும் பிரியாமல் இருக்கிறான். இப்படியும் ஒருவனா! என்று ஆச்சர்யப்படுகிறார்.

திருமாலிருஞ்சோலை மலையே திருப்பாற்கடலே என் தலையே
திருமால் வைகுந்தமே தண் திருவேங்கடமே எனதுடலே
அருமா மாயத்தெனதுயிரே மனமே வாக்கே கருமமே
ஒருமா நொடியும் பிரியான் என் ஊழி முதல்வன் ஒருவனே

திருமாலிருஞ்சோலை மலையையும் திருப்பாற்கடலையும் என் தலையையும், திருமகள் கேள்வனானவனின் பரமபதத்தையும் குளிர்ந்த திருவேங்கடம் என்கிற பெரிய திருமலையையும் என் சரீரத்தையும் கடத்தற்கரியதாய் மிகப் பெரியதாய் ஆச்சர்யமான ப்ரக்ருதியோடே சேர்ந்து படைக்கப்பட்ட என் ஆத்மாவையும் மனஸ்ஸையும் வாக்கையும் செயல்களையும் ஒரு க்ஷணத்தில் ஒரு சிறு பகுதியும் பிரியாமல் இருக்கிறான். என்னைப் பெறுவதற்காக காலத்துக்கு உட்பட்ட எல்லா பொருள்களுக்கும் காரணனான ஒருவனாயிருக்கிறானே!

ஒன்பதாம் பாசுரம். ஜகத் ஸ்ருஷ்டி முதலியவற்றுக்குக் காரணமான ஸர்வேச்வரன் தம்முடைய சரீரம் முதலியவற்றை விரும்பியதைக் கண்டு, அத்தை அவன் விடும்படிக்கு, தன் திருவுள்ளத்தைக் குறித்து “அவன் எழுந்தருளி இருக்கும் திருமலையை விடாமல் வணங்கு” என்று அருளிச்செய்கிறார்.

ஊழி முதல்வன் ஒருவனே என்னும் ஒருவன் உலகெல்லாம்
ஊழி தோறும் தன் உள்ளே படைத்துக் காத்துக் கெடுத்துழலும்
ஆழி வண்ணன் என் அம்மான் அந்தண் திருமாலிருஞ்சோலை
வாழி மனமே! கை விடேல் உடலும் உயிரும் மங்கவொட்டே

காலத்துக்கு உட்பட்ட எல்லாப் பொருள்களுக்கும் தனிக் காரணன் என்று சொல்லப்பட்ட, தனித்துவம் வாய்ந்தவனாய், எல்லா லோகங்களையும் எல்லாக் காலத்திலும் தன் ஸங்கல்பத்தின் சிறு பகுதிக்குள் படைத்து, காத்து, அழித்து, இதுவே தொழிலாகச் செய்யும் எல்லைகாணமுடியாத தன்மையை உடையவனாய் இந்த உறவாலே எனக்கு ஸ்வாமியானவனின் அழகிய குளிர்ந்த திருமாலிருஞ்சோலையை, மனமே! நமக்கு த்யாஜ்யமான தேஹம் ப்ராணன் முதலியவை மங்கும்படி, நெருங்கி அடையப்பாராய். இதை அவன் நம் கார்யம் செய்து முடிக்கும்வரை கைவிடாதே. இத்தாலே நீ வாழ்ச்சியடைய வேண்டும்.

பத்தாம் பாசுரம். இப்படித் தான் திருமலையை அடைந்திருந்தும் அவனுடைய ஆசையை நிவர்த்தி செய்வதற்காக ப்ரக்ருதி மற்றும் ப்ராக்ருதமான பொருள்களின் தாழ்ச்சியைக் காட்டி, இப்படிப்பட்ட மாயை நசிக்கும்படி அருளவேண்டும் என்று ப்ரார்த்திக்கிறார்.

மங்கவொட்டு உன் மா மாயை திருமாலிருஞ்சோலை மேய
நங்கள் கோனே! யானே நீயாகி என்னை அளித்தானே!
பொங்கைம்புலனும் பொறியைந்தும் கருமேந்திரியம் ஐம்பூதம்
இங்கு இவ்வுயிரேய் பிரகிருதி மானாங்கார மனங்களே

திருமாலிருஞ்சோலை மலையிலே நித்யவாஸம் பண்ணி என்போல்வார்க்கு ஸ்வாமியானவனாய் நானே என் குறைகளைப் போக்கிக்கொள்ளுமாபோலே வேறுபாடற நீதானேயாகி என்னை ரக்ஷித்தவனே! கிளர்ந்து புலப்படும் சப்தம் முதலிய ஐந்து விஷயங்களும், அதிலே ஈடுபடும் கண் முதலிய ஐந்து இந்த்ரியங்களும், அவற்றில் ஈடுபடுவதற்கு உதவும் ஐந்து கர்மேந்த்ரியங்களும், பஞ்ச பூதங்களும், ஸம்ஸாரத்தில் ஜீவனோடு சேர்ந்து படைக்கப்படும் மூலப்ரக்ருதியும், மஹான் என்கிற தத்வமும், அஹங்காரம் என்கிற தத்வமும், மனஸ்ஸும் ஆகிற உன்னுடைய மிகவும் ஆச்சர்யமான ப்ரக்ருதி மற்றும் ப்ராக்ருதங்களான இவை எல்லாம் மங்கும்படி இசைந்து அருள வேண்டும்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக இவர் ஆசைப்பட்டபடி ஈச்வரன் விரோதிகளை போக்குவதில் ஈடுபட்டதைச் சொல்லி, அதுவே பலமாக அருளிச்செய்கிறார்.

மானாங்கார மனம் கெட ஐவர் வன்கையர் மங்கத்
தானாங்காரமாய்ப் புக்குத் தானே தானே ஆனானைத்
தேனாங்காரப் பொழில் குருகூர்ச் சடகோபன் சொல் ஆயிரத்துள்
மானாங்காரத்திவை பத்தும் திருமாலிருஞ்சோலை மலைக்கே

மஹத், அஹங்காரம், மனம் ஆகியவை மூலமாக இருக்கும் இந்த சரீரத்துடனான ஸம்பந்தம் நசிக்கும்படியும் மிகவும் வலிய ஐந்து இந்த்ரியங்கள் மங்கும்படியும் தானே பெரிய அபிமானத்துடன் புகுந்து என் ஆத்மா மற்றும் ஆத்மாவின் உடைமைகள் எல்லாம் தன் அதீனத்தில் இருக்கும்படி ஆனவனை, வண்டுகளின் செருக்கை உடைய பொழிலை உடைய திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்த ஆயிரம் பாசுரங்களுக்குள் திருமாலிருஞ்சோலை மலைக்கேயான இந்தப் பத்துப் பாசுரங்களும் மஹத் அஹங்காரம் மனம் ஆகியவற்றால் சொல்லப்பட்ட எல்லாப் பொருள்களின் நிவ்ருத்தியில் நோக்காக இருக்கும். அவை தன்னடையே கழியும் என்று கருத்து.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 10.7 – senjol

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 10.1

AzhwAr desired to reach paramapadham quickly. emperumAn too agreed to that. But he wanted to carry AzhwAr to paramapadham along with AzhwAr’s divine form and enjoy it there as well. Seeing that, AzhwAr advised emperumAn not to do so and emperumAn finally agreed to that. Seeing that, AzhwAr becomes very pleased with emperumAn’s Seela guNam (simplicity) and reveals that in this decad.

First pAsuram. AzhwAr says “emperumAn entered my heart saying ‘I will make you sing thiruvAimozhi’, but look at his love for me. Oh those who serve him! Don’t get drowned in the ocean of his qualities”.

senjoRkavigAL! uyirkAtthAtcheymmin thirumAlirunjOlai
vanjak kaLvan mAmAyan mAyak kaviyAy vandhu en
nenjum uyirum uL kalandhu ninRAr aRiyA vaNNam en
nenjum uyirum avai uNdu thAnEyAgi niRaindhAnE

emperumAn, being in thirumalai, who steals without the knowledge of those from whom he steals, who has very amazing form, qualities etc, who remains with mischievous acts to make me sing poems, is arriving in my heart and mixing in my heart and self even without the knowledge of lakshmi et al who remain with him; he consumed my heart and self, became the exclusive enjoyer and became avAptha samastha kAma. Oh all of you who can sing poems with honest words! Protect yourselves and your belongings from being stolen and try to serve him with your speech. Implies that for those who immerse in bhagavAn as ananyaprayOjana (without any expectation other than kainkaryam), it is unavoidable to have the self and belongings to be stolen by him.

Second pAsuram. AzhwAr becomes pleased and enjoys the opulence emperumAn acquired after uniting with him.

thAnEyAgi niRaindhu ellA ulagum uyirum thAnEyAy
thAnE yAn enbAn Agith thannaith thAnE thudhiththu enakkuth
thEnE pAlE kannalE amudhE thirumAlirunjOlaik
kOnEyAgi ninRozhindhAn ennai muRRum uyir uNdE

He is enjoying my self fully in all ways; he is primary and complete; he is all the worlds and the creatures in the worlds [everything is his body]; he is I, the entity which is explained by the presence of consciousness; he is the one who praises and one who is praised; due to revealing all these to me, being honey, milk, sugar and nectar and all the taste in these objects, he is the lord who is mercifully residing in thirumAlirunjOlai, remaining there without leaving. Implies that he remained both the enjoyer and the enjoyed.

Third pAsuram. AzhwAr mercifully explains emperumAn’s endless affection which keeps increasing towards him.

ennai muRRum uyir uNdu en mAya Akkai idhanuL pukku
ennai muRRum thAnEyAy ninRa mAya ammAn sEr
thennan thirumAlirunjOlaith thisai kai kUppich chErndha yAn
innum pOvEnEkolO? enkol ammAn thiruvaruLE

Enjoying my AthmA in all ways, emperumAn entered my body which is the cause for ignorance etc, being the controller of me and my body etc which are connected, who has amazing qualities and acts, and who is the unconditional lord, who is standing and firmly residing on the praiseworthy thirumalai which is in the southern direction; performing an act of servitude, I reached that dhivyadhESam;  after acquiring the state, will I go anywhere else thinking that there is a place to go for me? How [amazing] is the affection of my unconditional lord? Implies that emperumAn is standing as if there are some other benefits and he is granting them. thennan could also indicate the king of that region.

Fourth pAsuram. AzhwAr mercifully explains emperumAn’s love towards AzhwAr’s body and thirumalai due to its being the abode where emperumAn can enjoy AzhwAr.

enkol ammAn thiruvaruLgaL? ulagum uyirum thAnEyAy
nangen udalam kai vidAn gyAlaththUdE nadandhuzhakki
thenkoL dhisaikkuth thiladhamAy ninRa thirumAlirunjOlai
nangaL kunRam kai vidAn naNNA asurar naliyavE

emperumAn, being all the worlds and creatures, destroyed the demoniac persons who are not interested in him, stepped on the earth and walked around; he is not abandoning the divine hill named thirumAriunjOlai which remains atop the head of the southern direction and is enjoyable for those who are like us; he is also certainly not abandoning my body. How [amazing] are the acts of emperumAn’s Seelam which favour us?

Fifth pAsuram. AzhwAr says “emperumAn united with me, heard thiruvAimozhi from my mouth and due to the uncontrollable, overflowing bliss on hearing thiruvAimozhi, is singing like nithyasUris and mukthAthmAs, swaying his head”.

naNNA asurar naliveydha nalla amarar poliveydha
eNNAdhanagaL eNNum nanmunivar inbam thalai siRappap
paNNAr pAdal in kavigaL yAnAyth thannaith thAn pAdith
thennAvennum ennammAn thirumAlirunjOlaiyAnE

To have those demoniac persons who remain as obstacle, not desiring to attain him, destroyed, to have the divine persons, who have devotion and are favourable, acquire opulence, and to give deep joy to very devoted meditators, who  due to love, desire greatness which were never thought about previously over and above the qualities and wealth of emperumAn who is avAptha samastha kAman, my lord who is standing as the lord of thirumAlirunjOlai, sang these sweet poems with music and filled with tune, on him, through me; he will sway his head and sing these pAsurams.

Sixth pAsuram, AzhwAr says “Sriya:pathi (consort of SrI mahAlakshmi) is mercifully standing in thirumalai and is very interested in ruling over me”.

thirumAlirunjOlaiyAnE Agich chezhumUvulagum than
oru mA vayiRRinuLLE vaiththu Uzhi Uzhi thalai aLikkum
thirumAl ennai ALumAl sivanum piramanum kANAdhu
arumAl eydhi adi parava aruLai Indha ammAnE

As rudhra and brahmA could not see emperumAn, they praised his divine feet with very great devotion which is difficult to attain, he fulfilled their desire with his grace; in every kalpam, such emperumAn, who is greater than all, who primarily protects the distinguished three worlds by placing them in a particular way in his divine stomach which has the unique skillful ability to unite contrary aspects, who is having Sriya:pathithvam, is very infatuated, to accept my service, by having his presence in thirumAlirunjOlai. orumA also indicates the insignificant, small portion [in his stomach].

Seventh pAsuram. AzhwAr praises thirumalai which is the cause for his [AzhwAr’s] benefits.

aruLai I ennammAnE! ennum mukkaN ammAnum
theruLkoL piraman ammAnum dhEvarkOnum dhEvarum
iruLgaL kadiyum munivarum Eththum ammAn thirumalai
maruLgaL kadiyum maNi malai thirumAlirunjOlai malaiyE

emperumAn is praised as “Oh my lord! Mercifully grant (your) mercy” by the three-eyed rudhra who has qualities such as gyAnam etc,  brahmA who has qualities such as gyAnam etc and who is the lord of the universe, by being the creator, indhra who is the controller of dhEvas, dhEvas and great sages who can eliminate darkness through instructions in the form of purANa etc.  The divine hill, which is the divine abode of such emperumAn, which can eliminate confusions such as avidhyA (ignorance) etc which are hurdles for the goal, which is distinguished to be ultimately enjoyable, is the one which is known as thirumAlirunjOlai.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “All the desire he has towards temples starting with thirumalai, is being shown by him towards my limbs and is not separating from me even for a moment; what an amazing state is his!”

thirumAlirunjOlai malaiyE thiruppARkadalE en thalaiyE
thirumAl vaigundhamE thaN thiruvEngadamE enadhudalE
arumA mAyaththenadhuyirE manamE vAkkE karumamE
orumA nodiyum piriyAn en Uzhi mudhalvan oruvanE

emperumAn, being the cause for all entities which are controlled by time, to acquire me, is not separating even for a fraction of a moment from thirumAlirunjOlai hill, thiruppARkadal , my head, paramapadham where he is residing as Sriya:pathi as said in “SriyAsArdham“, invigorating periya thirumalai, my body, my AthmA which is united with the insurmountable, great, amazing prakruthi, my mind ,speech and action. What a distinguished one he is! The EkArams (long syllables, E in the end), indicate count or how he exclusively likes each of the aspects.

Ninth pAsuram. AzhwAr tells his divine heart “We got all this wealth through thirumalai; hence, do not abandon this thirumalai” and tells emperumAn seeing his desire to carry AzhwAr with AzhwAr’s body to thirunAdu (paramapadham) “you should eliminate this body which should be given up and take me to paramapadham”.

Uzhi mudhalvan oruvanE ennum oruvan ulagellAm
Uzhi thORum than uLLE padaiththuk kAththuk keduththuzhalum
Azhi vaNNan en ammAn andhaN thirumAlirunjOlai
vAzhi manamE! kai vidEl udalum uyirum mangavottE

Oh heart! To have our body, vital air etc, which are to be given up by us, destroyed, go close and surrender unto the beautiful, invigorating thirumAlirunjOlai which is the abode of my lord due to this apt relationship. He is the distinguished, singular cause for all entities which are under the control of time as said in kAraNa vAkyams such as “EkamEva“, who is unlimited and who routinely conducts creation, protection and annihilation of all worlds at all times which are favourable for creation etc, in a small portion of his divine will. Do not give it up until our task is accomplished. You should live long by this [act of being surrendered unto the divine hill]. Azhi vaNNan also indicates “he is the one with a divine form which is infinitely enjoyable”.

Tenth pAsuram. even after AzhwAr prayed to emperumAn, emperumAn did not accept AzhwAr’s words due to his attachment towards AzhwAr’s body; hence AzhwAr informs emperumAn about the prakruthi which is made of twenty four elements, which is to be given up and requests emperumAn to mercifully eliminate it, without having any desire for it.

mangavottu un mA mAyai thirumAlirunjOlai mEya
nangaL kOnE! yAnE nIyAgi ennai aLiththAnE!
pongaimpulanum poRiyaindhum karumEndhiriyam aimbUdham
ingu ivvuyirEy pirakirudhi mAnAngAra manangaLE

Oh one who is eternally residing in thirumAlirunjOlai hill, being the one who is the lord for those who are like me, being me without any difference between us, as if I am giving the remedy myself, and who protected me! Mercifully agree to destroy your very amazing prakruthi and effects of prakruthi which constitute five types of rising, enjoyable aspects such as sound, touch, form, taste and smell, five traps such as eye, ear, nose, tongue and skin which are gyAnEndhriyams, five karmEndhriyams (senses of action) which help in engaging in such aspects, pancha bUthams such as earth, water, air, fire and ether which are the abodes for Sabdha etc and which are the cause for the body which holds the senses, primordial matter which is closely bound with AthmA in this samsAram, mahAn which facilitates creation, ahankAra which facilitates ego/intellect and mind which is the cause for sankalpa.

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “This decad which deals about mahath and ahankAram, is spoken of, on thirumalai”.

mAnAngAra manam keda aivar vankaiyar mangath
thAnAngAramAyp pukkuth thAnE thAnE AnAnaith
thEnAngArap pozhil kurugUrch chatakOpan sol AyiraththuL
mAnAngAraththivai paththum thirumAlirunjOlai malaikkE

emperumAn with great abhimAnam, to have the connection with body through mahAn, ahankAram and manas and five senses destroyed, entered and became my self and belongings; nammAzhwAr who is the leader of AzhwArthirunagari which is having prideful garden due to having beetles, mercifully spoke this decad exclusively for thirumAlirunjOlai hill, among the thousand pAsurams; this decad is focussed on all hurdles which are indicated by mahath and ahankAram. Implies that for those who learnt this decad, hurdles such as mahath, ahankAra etc will leave naturally.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/06/thiruvaimozhi-10-7-tamil-simple/

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி – எளிய விளக்கவுரை – 10.1 – தாளதாமரை

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

கோயில் திருவாய்மொழி

<< 9.10

எம்பெருமானுக்கு நித்யகைங்கர்யத்தைப் பண்ண ஆசைப்பட்ட ஆழ்வார் அது இங்கே செய்ய முடியாது என்றுணர்ந்து, பரமபதத்துக்குச் சென்று கைங்கர்யம் செய்வதை ஆசைப்பட, அங்கே போவதற்கான விரோதிகளைக் கழித்து நம்மை அழைத்துப் போகக்கூடியவன் திருமோகூரிலே இருக்கும் காளமேகம் எம்பெருமானே என்று அவனே தனக்கு வழித்துணையாக இருப்பான் என்று அவன் திருவடிகளைத் தஞ்சமாகப் பற்றுகிறார்.

முதல் பாசுரம். எதிரிகளை அழிக்கும் தன்மையையுடைய மிகவும் இனியவனான காளமேகத்தைத் தவிர வேறு புகலில்லை என்கிறார்.

தாள தாமரைத் தட மணி வயல் திருமோகூர்
நாளும் மேவி நன்கமர்ந்து நின்று அசுரரைத் தகர்க்கும்
தோளும் நான்குடைச் சுரி குழல் கமலக் கண் கனி வாய்
காளமேகத்தை அன்றி மற்றொன்றிலம் கதியே

வலிமையான தாளையுடைய தாமரைகள் தடாகங்களை அலங்கரிக்கும் வயலையுடைய திருமோகூரிலே எப்பொழுதும் வசித்து மிகவும் உகப்புடன் பொருந்தியிருப்பவனாய் விரோதிகளான அஸுரர்களை துன்புறுத்தி அழிக்கும்படி நான்கு திருத்தோள்களையுமுடைய சுரிந்திருக்கும் குழலையுடையவனாய் அன்பான திருவதரங்களையுடையவனாய் காளமேகம்போலே வள்ளல் தன்மையையுடைய எம்பெருமானைத் தவிர வேறு நமக்குத் துணையாக இருக்கும் புகலிடத்தை உடையோமல்லோம்.

இரண்டாம் பாசுரம். மிகவும் இனியவனாய் எப்பொழுதும் அனுபவிக்கலாம்படியான நாம பூர்த்தியையுடைய ஸர்வேச்வரன் திருவடிகளைத் தவிர எல்லா நிலைகளிலும் எனக்கு வேறொரு கதியில்லை என்கிறார்.

இலம் கதி மற்றொன்று எம்மைக்கும் ஈன் தண் துழாயின்
அலங்கலங்கண்ணி ஆயிரம் பேருடை அம்மான்
நலங்கொள் நான்மறை வாணர்கள் வாழ் திருமோகூர்
நலங்கழல் அவனடி நிழல் தடம் அன்றி யாமே

பூந்தாரை இனியதாக்குகிற குளிர்ந்த திருத்துழாயையுடைத்தாய் அசைகிற அழகிய மாலையையுடையவனாய் அனுபவிக்கத்தக்க ஆயிரம் திருநாமங்களையுடைய இயற்கையான தலைவனாய், கருணை முதலிய உயர்ந்த குணங்களையுடையவராய் நான்கு வேதங்களை நடத்துபவர்கள் வாழ்ச்சியுடன் இருக்கும் திருமோகூரிலே வாழ்கிறவனாய், அழகிய வீரக்கழலை உடையவனுடைய திருவடி நிழலாகிற தடாகத்தைத் தவிர, நாம் எல்லாப் பிறவிகளிலும் கதியாக வேறொன்றை உடையவர்கள் அல்லோம்.

மூன்றாம் பாசுரம். எல்லா உலகத்தையும் ரக்ஷிக்கும் தன்மையை உடைய எம்பெருமானின் திருமோகூரை நம் துக்கம் கெடும்படி அடைவோம் என்கிறார்.

அன்றி யாம் ஒரு புகலிடம் இலம் என்றென்றலற்றி
நின்று நான்முகன் அரனொடு தேவர்கள் நாட
வென்று இம்மூவுலகளித்து உழல்வான் திருமோகூர்
நன்று நாம் இனி நணுகுதும் நமதிடர் கெடவே

உன்னைத் தவிர நாங்கள் வேறு ஒரு புகலை உடையவர்கள் அல்லோம் என்று எங்கள் தளர்த்தி தெரியும்படி பலமுறை கூப்பிட்டு, பலன் கிடைக்கும் வரை நின்று, ப்ரஹ்மா ருத்ரன் ஆகிய தேவர்கள் தேடி வணங்க, விரோதிகளை வென்று இந்த மூன்று லோகங்களையும் காப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டவனுடைய திருமோகூரை நாம் நம் துக்கம் தீரும்படி இனி வேறு பலனை எதிர்பார்க்காதவர்களாக இருந்து கொண்டு, அடைவோம்.

நான்காம் பாசுரம். ருசியையுடைய பாகவதர்களைப் பார்த்து, உலகத்தை ரக்ஷிப்பதற்காக திருப்பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டிருப்பவனுடைய திருவடிகளை அடைவோம் வாருங்கள் என்று அழைத்தருளுகிறார்.

இடர் கெட எம்மைப் போந்தளியாய் என்றென்றேத்திச்
சுடர் கொள் சோதியைத் தேவரும் முனிவரும் தொடரப்
படர் கொள் பாம்பணைப் பள்ளி கொள்வான் திருமோகூர்
இடர் கெட அடி பரவுதும் தொண்டீர்! வம்மினே

எம்பெருமானுடைய திருவடிகளில் ஆசையுடையவர்களே! “துக்கம் தீரும்படி எழுந்தருளி எங்களைக் காக்க வேண்டு” என்று பலமுறை தளர்த்தி தெரியும்படிக் கொண்டாடி, அதனால் பெரிய ஒளியை உடைய சோதிமயமான திருமேனியை தேவர்களும், முனிவர்களும் வந்தடைவதற்காக எம்பெருமான் ஸ்பர்சத்தாலே விரிந்த படத்தையுடைய ஆதிசேஷப் படுக்கையிலே பள்ளிகொண்டருளுபவனுடைய திருமோகூரிலே நம் துக்கம் தீரும்படி அவன் திருவடிகளைக் கொண்டாடுவோம். வாருங்கள்.

ஐந்தாம் பாசுரம். எல்லோருடனும் கூடும் தன்மையையுடைய த்ரிவிக்ரமன் வாழும் திருமோகூரில் கோயிலை அனுபவிட்த்து இன்பமடைவோம் வாருங்கள் என்கிறார்.

தொண்டீர்! வம்மின் நம் சுடரொளி ஒரு தனி முதல்வன்
அண்டமூவுலகளந்தவன் அணி திருமோகூர்
எண்திசையும் ஈன் கரும்பொடு பெருஞ்செந்நெல் விளையக்
கொண்ட கோயிலை வலஞ்செய்து இங்கு ஆடுதும் கூத்தே

நமக்கு அனுபவிக்கத்தக்கதாய், மிகவும் ஒளிபடைத்த ஒளிவடிவாய் இருக்கும் திருமேனியையுடையவனாய், உலகுக்கு உபாதான, நிமித்த, ஸஹகாரி காரணங்களாய்த் தானே இருப்பவனாய், படைக்கப்பட்ட அண்டத்துள் இருக்கும் மூன்று லோகங்களையும் அளந்து கொண்டவனுடைய அழகிய திருமோகூரிலே எல்லாத் திசைகளிலும் இனிய கரும்பொடு பெரிய செந்நெலானது விளையும்படி ஏற்றுக்கொண்ட கோயிலை இந்த பூமியிலே ப்ரதக்ஷிணம் செய்து ப்ரீதியின் மிகுதியால் நடனம் ஆடும்வோம். ஆசையுடைய தொண்டர்களே! வருங்கள்.

ஆறாம் பாசுரம். அனுபவிப்பவர்களுக்கு அனுபவத்தைக் கொடுப்பவனாய் நம்பத்தகுந்தவனான எம்பெருமான் திருவடிகளைத் தவிர வேறொன்றை ரக்ஷமாக உடையோம் அல்லோம் என்கிறார்.

கூத்தன் கோவலன் குதற்று வல்லசுரர்கள் கூற்றம்
ஏத்தும் நங்கட்கும் அமரர்க்கும் முனிவர்க்கும் இன்பன்
வாய்த்த தண் பணை வள வயல் சூழ் திருமோகூர்
ஆத்தன் தாமரை அடி அன்றி மற்றிலம் அரணே

தேர்ந்த நாட்டியக்காரர் ஆடினாற்போலே நடப்பவனாய், காக்கப்பட வேண்டியவர்களின் பின் சென்று காப்பவனாய், துன்புறுத்துவர்களாய் மிகவும் பலம் வாய்ந்த அஸுரர்களுக்கு ம்ருத்யுவாய், வேறு ப்ரயோஜனத்தை எதிர்பார்க்காமல் கொண்டாடும் நமக்கும், அமரர்களுக்கும், முனிவர்களுக்கும் ஆனந்தத்தைக் கொடுப்பவனாய், ஸம்ருத்தமாய் குளிர்ந்த நீர்நிலைகளாலும் அழகிய வயலாலும் சூழப்பட்ட திருமோகூரிலே அடியார்களுக்கு நம்பிக்கையுடன் பற்றும்படி நிற்கும் ஆப்ததமனுடைய தாமரைபோன்ற திருவடிகளை அன்றி வேறு புகல் உடையோம் அல்லோம்.

ஏழாம் பாசுரம். எல்லா உலகங்களையும் படைத்த ஸர்வேச்வரன் வாழும் திருமோகூரைப் பற்றி அங்கே கைங்கர்யங்களைச் செய்தால் உடனே நம் துக்கங்கள் போய்விடும் என்கிறார்.

மற்றிலம் அரண் வான் பெரும் பாழ் தனி முதலா
சுற்றும் நீர் படைத்து அதன் வழித் தொல் முனி முதலா
முற்றும் தேவரோடு உலகு செய்வான் திருமோகூர்
சுற்றி நாம் வலம் செய்ய நம் துயர் கெடும் கடிதே

தனித்துவம் வாய்ந்த பெரிய மேன்மையையுடைய தகுதிவாய்ந்த ப்ரக்ருதி முதலாகக் கொண்டு எல்லா இடத்திலும் வ்யாபித்திருக்கும் காரண ஜலத்தைப் படைத்து அதன் மூலமாக மிகவும் பழையவனாய் படைப்பை நினைத்திருக்கும் ப்ரஹ்மா முதலாக எல்லா தேவர்களுடன் கூடின எல்லா லோகங்களையும் செய்பவனுடைய திருமோகூரை ப்ரதக்ஷிணம் முதலான கைங்கர்யங்களை நாம் செய்ய நம்முடைய துன்பமானது உடனே போய்விடும். ஆதலால் இனி நாங்கள் வேறு ஒரு புகல் உடையவர்கள் அல்லோம்.

எட்டாம் பாசுரம். உங்களுடைய எல்லாத் துன்பங்களும் தீரும்படி தசரதபுத்ரன் என்னும் குளிர்ந்த தடாகத்தை அடைந்து அனுபவியுங்கள் என்கிறார்.

துயர் கெடும் கடிதடைந்து வந்து அடியவர்! தொழுமின்
உயர் கொள் சோலை ஒண் தட மணி ஒளி திருமோகூர்
பெயர்கள் ஆயிரம் உடைய வல்லரக்கர் புக்கழுந்தத்
தயரதன் பெற்ற மரதக மணித் தடத்தினையே

உயர்த்தியையுடைய சோலைகளையும் சிறந்த தடாகங்களையும் அலங்காரமாகவுடைத்தாய் மிகவும் ஒளிவிடும் திருமோகூரிலே கணக்கற்ற திருநாமங்களையுடையவராய், மிகவும் வலிமை பொருந்திய ராக்ஷஸர்கள் புகுந்து மூழ்கும்படியாக தசரதன் பெற்ற மரதகமணி போலே கறுத்த நிறத்தையுடைய தடாகத்தை அவன் குணத்துக்கு அடிமையான நீங்கள் வந்து அடைந்து தொழுங்கள். உங்கள் துன்பமானது உடனே நீங்கும்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். உயர்ந்த அவயங்களுடன் இருக்கும் எம்பெருமான் வாழும் திருமோகூரை நமக்கு ரக்ஷகமாக அடைந்தோம் என்று ஆனந்தப்படுகிறார்.

மணித்தடத்தடி மலர்க் கண்கள் பவளச் செவ்வாய்
அணிக்கொள் நால் தடந்தோள் தெய்வம் அசுரரை என்னும்
துணிக்கும் வல்லரட்டன் உறை பொழில் திருமோகூர்
நணித்து நம்முடை நல்லரண் நாம் அடைந்தனமே

தெளிந்த தடாகம்போலே திருவடிகளையும் மலர்ந்த தாமரைபோலே இருக்கிற திருக்கண்களையும் பவளம்போலே சிவந்த திருவதரத்தையும் உடையவனாய், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட நான்கு பெரிய திருத்தோள்களையுடைய திவ்ய திருமேனியையுடையவனாய், அஸுரர்களை எப்பொழுதும் அழிக்கும் பெரிய பலத்தையுடையவன் நிரந்தரமாக வாழுமிடமாய் பொழிலையுடைய திருமோகூராகிற நம்முடைய சிறந்த ரக்ஷகமான தேசமானது அருகிலே வந்தது. நாம் அதை அடைந்தோம்.

பத்தாம் பாசுரம். அடியார்கள் ஆசைப்பட்ட திருமேனியை எடுத்துக்கொண்டு ரக்ஷிப்பவனுடைய திருமோகூரின் திருநாமத்தை நம்மோடு அந்வயமுடையவர்கள் நினைத்துக் கொண்டாடுங்கள் என்கிறார்.

நாம் அடைந்த நல் அரண் நமக்கென்று நல்லமரர்
தீமை செய்யும் வல்லசுரரை அஞ்சிச் சென்றடைந்தால்
காம ரூபங்கொண்டு எழுந்தளிப்பான் திருமோகூர்
நாமமே நவின்று எண்ணுமின் ஏத்துமின் நமர்காள்!

“நமக்கு நாம் பாற்றின அரண் சிறந்த ஒன்று” என்றுகொண்டு நல்லதறியும் தேவர்கள், பொல்லாங்கைச் செய்யும் மிகவும் வலிமை வாய்ந்த அஸுரர்களைப் பார்த்து அஞ்சிச்சென்று அடைந்தால், அவர்கள் விரும்பின திருமேனியைக்கொண்டு கிளர்ந்து ரக்ஷிப்பவனுடைய திருமோகூரின் புகழையே, நம்முடன் தொடர்புடையவர்களான நீங்கள் பயின்று நினையுங்கள். அவற்றை ப்ரேமத்துடன் கொண்டாடுங்கள்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இத்திருவாய்மொழிக்குப் பலமாக பகவானை அடைவதற்குத் தடையாக இருப்பவை விலகுவதை அருளிச்செய்கிறார்.

ஏத்துமின் நமர்காள்! என்று தான் குடமாடு
கூத்தனைக் குருகூர்ச் சடகோபன் குற்றேவல்கள்
வாய்த்த ஆயிரத்துள் இவை வண் திருமோகூர்க்கு
ஈத்த பத்திவை ஏத்த வல்லார்க்கு இடர் கெடுமே

“நம்முடையவர்கள் எல்லாரும் ஏத்துங்கள்” என்று தான் குடத்தைக் கொண்டு கூத்தாடினவனை, திருநகரிக்குத் தலைவரான நம்மாழ்வாருடைய அந்தரங்க கைங்கர்யங்களாய் இவை எம்பெருமானுக்குத் தகுதியாக வாய்த்த ஆயிரம் பாசுரங்களுக்குள்ளே உயர்ந்ததான திருமோகூர்க்கு ஸமர்ப்பிக்கப்பட்ட இந்தப் பத்துப் பாசுரங்களை அன்புடன் பாடவல்லவர்களுக்கு சரீரத்தின் முடிவில் துணை இல்லை என்ற துக்கம் தீரும்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – Simple Explanation – 10.1 – thALathAmarai

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

kOyil thiruvAymozhi

<< 9.10

AzhwAr desired to perform eternal kainkaryam to emperumAn. But he realised that he could not do it here in this world and desired to ascend to paramapadham and perform such kainkaryam there. He felt that kALamEgam emperumAn in thirumOgUr is the one would could eliminate the hurdles and lead him to paramapadham and surrenders to that emperumAn considering him to be the companion in the path to paramapadham.

First pAsuram. AzhwAr says “We do not have any refuge other than kALamEgam emperumAn who has the nature of destroying the hurdles”.

thALa thAmaraith thada maNi vayal thirumOgUr
nALum mEvi nangamarndhu ninRu asuraraith thagarkkum
thOLum nAngudaich churi kuzhal kamalak kaN kani vAy
kALamEgaththai anRi maRRonRilam gadhiyE

To torment the demoniac persons who are the enemies, kALamEgam emperumAn is eternally residing and standing very firmly with the joy of self satisfaction, in thirumOgUr which is having fields decorated with ponds with lotus flowers having strong stem. He is having four divine shoulders, curly, dense hair, lotus like eyes and friendly coral like divine lips. Other than such emperumAn who is having a magnanimous form resembling a dark cloud, we do not have any other refuge which is our destination.

Second pAsuram. AzhwAr says “Forever, we have no refuge other than the rejuvenating divine feet of emperumAn who has divine names which remove the fatigue of his devotees with his enjoyability and which uplift them”.

ilam gadhi maRRonRu emmaikkum In thaN thuzhAyin
alangalangaNNi Ayiram pErudai ammAn
nalangoL nAnmaRai vANargaL vAzh thirumOgUr
nalangazhal avanadi nizhal thadam anRi yAmE

kALamEgam emperumAn is decorated with beautiful, swaying thiruththuzhAy garland which makes the flowers which are strung to become enjoyable, with its coolness; he is the unconditional lord having countless divine names which are enjoyable; he is residing in thirumOgUr where experts of four vEdhas, who are having distinguished qualities such as compassion and are having an enriched life due to enjoying his qualities such as being the protector etc, are residing; in all births, we do not have any destination other than the shade of the pond; in other words, his divine feet which are decorated with valorous anklets which can be used by him to reach us without discriminating between his devotees.

Third pAsuram. AzhwAr says “Let us reach thirumOgUr where sarvESvara who is having all auspicious qualities dwells, to have all our sorrows eliminated; this is good advice”.

anRi yAm oru pugalidam ilam enRenRalaRRi
ninRu nAnmugan aranodu dhEvargaL nAda
venRu immUvulagaLiththu uzhalvAn thirumOgUr
nanRu nAm ini naNugudhum namadhidar kedavE

Calling out many times “Other than you, we do not have any other refuge” while becoming weak every time, as the celestial beings stand along with brahmA and rudhra, seek emperumAn and approach him, let us reach thirumOgUr which is the abode of the one who wins over his enemies in this three layered universe and who has such protection [of everyone] as his routine, to eliminate our mental stress; being ananyapraOjanar, we will reach him.

Fourth pAsuram. AzhwAr is inviting SrIvaishNavas saying “Come, let us surrender unto emperumAn in thirumOgUr to have all our sorrows eliminated”.

idar keda emmaip pOndhaLiyAy enRenREththich
chudar koL sOdhiyaith thEvarum munivarum thodarap
padar koL pAmbaNaip paLLi koLvAn thirumOgUr
idar keda adi paravudhum thoNdIr! vamminE

emperumAn who is having greatly radiant luminous form, who is mercifully reclining on the divine serpent mattress which has softness, coolness, fragrance fitting the nature of the serpent species, which is having expansion due to being in contact with him, is followed, surrendered and repeatedly praised by dhEvas who consider themselves to be lords and sages, by saying “Protect us by arriving here to eliminate all the sorrows caused by enemies”. Such emperumAn is in thirumOgUr now. Please do come! Oh you who have desire to surrender unto him! Let us praise his divine feet.

Fifth pAsuram. AzhwAr says “Come to surrender unto thirumOgUr where emperumAn has mercifully arrived and stood”.

thoNdIr! vammin nam sudaroLi oru thani mudhalvan
aNdamUvulagaLandhavan aNi thirumOgUr
eNdhisaiyum In karumbodu perunjennel viLaiyak
koNda kOyilai valanjeydhu ingu Adudhum kUththE

Oh you who are desirous! Come! emperumAn who is enjoyable for us, who is having endlessly radiant luminous divine form, who is himself the three types of causes viz efficient cause, material cause and ancillary cause, who measured and accepted the three layers of worlds which are present in the created oval shaped universe, has accepted the temple in thirumOgUr as his abode, which has flourishing sweet sugarcane and tall and reddish paddy in all directions. In this world itself, let us circumambulate such temple and dance out of overwhelming love.

Sixth pAsuram. AzhwAr says “There is no protection for us other than the divine feet of the most trustworthy emperumAn who is mercifully standing in thirumOgUr”.

kUththan kOvalan kudhaRRu vallasurargaL kURRam
Eththum nangatkum amararkkum munivarkkum inban
vAyththa thaN paNai vaLa vayal sUzh thirumOgUr
Aththan thAmarai adi anRi maRRilam araNE

emperumAn beautifully walks like an expert dancer; follows those who need protection, and protects them; he is death personified for very strong, demoniac persons such as kESi, dhEnuka et al who are tormentors who can torture by biting; he is enjoyable for us who praise him without any expectation other than kainkaryam, for nithyasUris who eternally enjoy him and for sages. We have no other protection than the ultimately enjoyable lotus like divine feet of the most trustworthy emperumAn who is standing for the devotees to surrender, who is residing in thirumOgUr which is surrounded by abundantly cool waterbodies and beautiful fields.

Seventh pAsuram. AzhwAr says “As we approach thirumOgur which is the abode of emperumAn who is the cause of all and hence cannot avoid protecting us, all our sorrows will be immediately eliminated”.

maRRilam araN vAn perum pAzh thani mudhalA
suRRum nIr padaiththu adhan vazhith thol muni mudhalA
muRRum dhEvarOdu ulagu seyvAn thirumOgUr
suRRi nAm valam seyya nam thuyar kedum kadidhE

emperumAn is having uniqueness, ultimate greatness and the ability to create all effects in the whole material realm, creates everything starting with primordial matter, the all-pervading causal water, and creates the ancient brahmA who contemplates the creation process, and others including dhEvathAs; as we perform favourable acts such as circumambulation etc in his thirumOgUr, our suffering due to the loneliness will immediately go. Hence, we don’t have any other protection.

Eighth pAsuram. AzhwAr says “As we surrender unto the masculine son of dhaSaratha, who is mercifully standing in thirumOgUr, all our sorrows will go”.

thuyar kedum kadidhadaindhu vandhu adiyavar! thozhumin
uyar koL sOlai oN thada maNi oLi thirumOgUr
peyargaL Ayiram udaiya vallarakkar pukkazhundhath
dhayaradhan peRRa maradhaga maNith thadaththinaiyE

emperumAn, who is in thirumOgUr which has tall gardens and distinguished ponds as decoration and is shining due to that, who was sired by dhaSaratha, is like a pond having complexion of emerald gem, to drown the very strong rAkshasas who are having countless honorary titles/names; all of you who are as said in SrI rAmAyaNam kishkindhA kANdam 4.12 “guNairdhAsyam upAgatha:”, reach here and worship him. Your sorrows, will be immediately destroyed, without your effort. The example of maradhaga gem which eliminates poison and is also an ornament, implies emperumAn being the eliminator of enemies and being the refuge for devotees.

Ninth pAsuram. AzhwAr speaks about his own benefit of reaching thirumOgUr which is his protection.

maNiththadaththadi malark kaNgaL pavaLach chevvAy
aNikkoL nAl thadandhOL dheyvam asurarai ennum
thuNikkum vallarattan uRai pozhil thirumOgUr
naNiththu nammudai nallaraN nAm adaindhanamE

kALamEgam emperumAn is having a divine form with clean pond like divine feet, blossomed lotus flower like divine eyes, reddish coral like divine lips and is having four huge, divine shoulders which deserve to be decorated with all ornaments. He, who is a very prideful, strong and always severs the demoniac persons, is having thirumOgUr which is having enjoyable garden, as his eternal abode, Such thirumOgUr, which is our abode of distinguished protection is in very close proximity; we have reached here.

Tenth pAsuram. AzhwAr says [to people at large] “Oh you who are related to me! Have attachment towards thirumOgUr where sarvarakshakan (protector of all) is mercifully residing, think about it and praise it”.

nAm adaindha nal araN namakkenRu nallamarar
thImai seyyum vallasurarai anjich chenRadaindhAl
kAma rUpangoNdu ezhundhaLippAn thirumOgUr
nAmamE navinRu eNNumin Eththumin namargAL!

When dhEvas who know the noble aspects, become fearful of the very strong asuras who engage in evil deeds and take shelter of emperumAn considering “he is our exclusive, distinguished protector whom we surrendered unto”, he tumultuously protects us assuming an apt, desirable form. Oh all of you who are related to us! Speak and think about the glorious fame of thirumOgUr which is such emperumAn’s abode; praise it out of love. kAma rUpam also indicates emperumAn’s feminine form in mOhini avathAram to give nectar to dhEvas.

Eleventh pAsuram. AzhwAr says “For those who like this decad which is submitted to thirumOgUr, all their sorrows will be eliminated”.

Eththumin namargAL! enRu thAn kudamAdu
kUththanaik kurugUrch chatakOpan kuRREvalgaL
vAyththa AyiraththuL ivai vaN thirumOgUrkku
Iththa paththivai Eththa vallArkku idar kedumE

nammAzhwAr, the leader of AzhwArthirunagari, presented the thousand pAsurams as confidential services to the dancer who said “Those who are related to us! Praise me” and danced with pots; among those, this decad is submitted to the distinguished thirumOgUr. For those who can recite this decad out of love, their sorrow will be eliminated.

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/06/thiruvaimozhi-10-1-tamil-simple/

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org