Category Archives: thiruvAimozhi nURRandhAdhi

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 71 – 80

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 61 – 70

எழுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களையும் உண்மை நிலையையும் ஸந்தேஹப்பட்டு, அந்த ஸந்தேஹங்கள் தீரப்பெற்ற ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

தேவன் உரை பதியில் சேரப் பெறாமையால்
மேவும் அடியார் வசனாம் மெய்ந்நிலையும் – யாவையும்
தானாம் நிலையும் சங்கித்து அவை தெளிந்த மாறன் பால்
மாநிலத்தீர்! நங்கள் மனம்

திருவாறன்விளையில் இருக்கும் எம்பெருமானுடன் கூடி அவனுக்குத் தொண்டு செய்ய முடியாததால், எம்பெருமான் அடியார்களிடத்தில் அடிபணிந்திருக்கும் தன்மையையும், சேதனாசேதனங்கள் தான் என்று சொல்லும்படி இருக்கையையும், தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்ட ஆழ்வார், அந்த ஸந்தேஹங்கள் நீங்கப் பெற்றார். இப்பரந்த உலகில் வாழ்பவர்களே! நம் நெஞ்சம் அவ்வாழ்வாரிடத்தில் லயித்து இருக்கும்.

எழுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா மற்றும் ஆத்மாவின் உடைமைகளில் தனக்கு ஆசை இல்லாததை அறிவித்த ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நங்கருத்தை நன்றாக நாடி நிற்கும் மால் அறிய
இங்கிவற்றில் ஆசை எமக்குளதென்? – சங்கையினால்
தன் உயிரில் மற்றில் நசை தான் ஒழிந்த மாறன் தான்
அந்நிலையை ஆய்ந்துரைத்தான் அங்கு

முற்றும் உணர்ந்த எம்பெருமான், ஆழ்வாரின் நெஞ்சை நன்றாக ஆராய, ஆழ்வாரும் தனக்கு இவ்வுலகில் ஈடுபாடு இருக்குமோ என்று தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்டு, தன்னைப்பற்றியும் தன் உடைமைகளைப்பற்றியும் நன்கு ஆராய்ந்து, தனக்கு அவற்றில் விருப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, தான் உணர்ந்ததை அவனுக்கு அறிவித்து அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வார் எம்பெருமானுக்குப் பரிவுகாட்ட யாரும் இல்லை என்று வருந்த, எம்பெருமான் தனக்குப் பரிவு காட்டுபவர்கள் உள்ளனர் என்பதைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அங்கமரர் பேண அவர் நடுவே வாழ் திருமாற்கு
இங்கோர் பரிவரிலை என்றஞ்ச – எங்கும்
பரிவருளர் என்னப் பயம் தீர்ந்த மாறன்
வரிகழல் தாள் சேர்ந்தவர் வாழ்வார்

மங்களாசாஸனம் செய்யும் நித்யஸூரிகள் நடுவில் பரமபதத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ச்ரிய:பதியான எம்பெருமானுக்கு இந்த ஸம்ஸாரத்தில் மங்களாசாஸனம் செய்பவர்கள் இல்லை என்று ஆழ்வார் பயந்தார். எம்பெருமான் “எனக்காகப் பரிவு காட்டுபவர்கள் எங்கும் உளர்” என்று சொல்ல, ஆழ்வாரின் பயம் நீங்கியது. வரிகள் பொருந்திய சதங்கைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைபவர்கள் உஜ்ஜீவனத்தை அடைவர்.

எழுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வீரம், சௌர்யம் முதலிய குணங்களையும் சாபம் மற்றும் அனுக்ரஹத்தைக் கொடுக்கக்கூடியவர்களுடன் சேர்ந்து இருக்கும் தன்மையையும் அவன் காட்டக் கண்டு, பயமற்றுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வாராமல் அச்சம் இனி மால் தன் வலியினையும்
சீரார் பரிவருடன் சேர்த்தியையும் – பாரும் எனத்
தான் உகந்த மாறன் தாள் சார் நெஞ்சே! சாராயேல்
மானிடவரைச் சார்ந்தது மாய்

ஆழ்வாருக்கு இன்னமும் இருக்கும் பயத்தைப் போக்க ஸர்வேச்வரன் தன் வீரம் முதலிய குணங்களையும், தான் சிறந்த அடியார்களுடன் இருப்பதையும் “பாரும்” என்று சொல்லிக் காட்ட, அவற்றைக் கண்ட ஆழ்வார் மிகவும் மகிழ்ந்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைவாயாக; அடையவில்லை என்றால், ஸம்ஸாரிகளை அடைந்து, நசித்துப் போ.

எழுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வடிவழகை அனுபவிக்கமுடியாமல் மிகவும் வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயன் வடிவழகைக் காணாத வல்விடா
யாய் அதற விஞ்சி அழுது அலற்றும் – தூய புகழ்
உற்ற சடகோபனை நாம் ஒன்றி நிற்கும் போது பகல்
அற்ற பொழுதானது எல்லியாம்

ஸர்வேச்வரனின் திருமேனி அழகைக் கண்டு அனுபவிக்க முடியாததால் மிகுந்த துயரத்தை அடைந்த ஆழ்வார், அந்த வருத்தம் மிகவும் அதிகமாகி, அழுது, எம்பெருமானை ஒரு க்ரமமில்லாமல் கூப்பிட்டார். இப்படிப்பட்ட பரிசுத்தமான பெருமைகளை உடைய ஆழ்வாருடன் கூடி இருக்கும்பொழுது அது பகல், இந்த அனுபவத்திற்குத் தடை வந்தால் அது இருண்ட இரவு.

எழுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வாரின் துயரத்தைப் போக்க, எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு மிக அருகில் வந்து ஆழ்வாருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எல்லி பகல் நடந்த இந்த விடாய் தீருகைக்கு
மெல்ல வந்து தான் கலக்க வேணும் என – நல்லவர்கள்
மன்னு கடித்தானத்தே மால் இருக்க மாறன் கண்டு
இந்நிலையைச் சொன்னான் இருந்து

ஸர்வேச்வரன் மெதுவே வந்து, பல இரவுகளும் பகல்களுமாக ஆழ்வாருக்கு இருந்த வருத்தத்தைப் போக்குவதற்காக, சிறந்த வைதிகர்கள் வாழும் திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளினான். அதைக் கண்ட ஆழ்வார் நிலைபெற்று, எம்பெருமானைப் பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாரின் கருத்தைப் பின்பற்றி அவருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இருந்தவன் தான் வந்து இங்கு இவர் எண்ணம் எல்லாம்
திருந்த இவர் தம் திறத்தே செய்து – பொருந்தக்
கலந்து இனியனாய் இருக்கக் கண்ட சடகோபர்
கலந்த நெறி கட்டுரைத்தார் கண்டு

திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வார் இருப்பிடம் வந்து, ஆழ்வாரின் ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்து, கருணையைப் பொழிந்து ஆழ்வாருடன் ஒரு நீராகக் கலந்தான். அதன்பின் எம்பெருமான் ஆனந்தமாக இருப்பதைக் கண்ட ஆழ்வார் அதைப்பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு ஆத்ம ஸ்வரூபத்தின் பெருமையைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கண் நிறைய வந்து கலந்த மால் இக்கலவி
திண்ணிலையா வேணும் எனச் சிந்தித்து – தண்ணிதெனும்
ஆருயிரின் ஏற்றம் அது காட்ட ஆய்ந்துரைத்தான்
காரிமாறன் தன் கருத்து

ஆழ்வாருடன் கலந்த எம்பெருமான், இந்தக் கலவி நிரந்தரமாக இருக்க ஆசைப்பட்டு, ஆழ்வாரின் கண்களை நிறைத்து இருந்து, அணு ஸ்வரூபத்தில் நுண்ணியதாய் இருக்கும் ஆத்மாவின் பெருமைகளைக் காட்டினான். அதை ஆராய்ந்த ஆழ்வார் தன் திருவுள்ளக் கருத்தை வெளியிட்டருளினார்.

எழுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா எம்பெருமானைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பதை விலக்கிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கருமால் திறத்தில் ஒரு கன்னிகையாம் மாறன்
ஒருமா கலவி உரைப்பால் – திரமாக
அன்னியருக்கு ஆகாது அவன் தனக்கே ஆகும் உயிர்
இந்நிலையை ஓர் நெடிதா

ஆழ்வார் கண்ணனிடத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு பெண்ணின் (பராங்குச நாயகி) நிலையை அடைந்து, அவளின் தோழியின் பாவனையில் பராங்குச நாயகியின் திருமேனியில் கலவியின் அடையாளங்களைச் சொன்னாள். இந்நிலையில், ஆத்மாவின் நிலையை நன்கு ஆராய்ந்து, ஆத்மா எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டவன் என்றும் அந்த சேஷத்வம் (அடிமைத்தனம்) தகுந்த தலைவனான எம்பெருமானுக்கு மட்டுமே, வேறு யவருக்கும் இல்லை என்றும் உணர்ந்துகொள்.

எண்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டிருப்பதன் உயர்ந்த நிலை பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பது என்று சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நெடுமால் அழகு தனில் நீள் குணத்தில் ஈடு
படுமா நிலை உடைய பத்தர்க்கு – அடிமை தனில்
எல்லை நிலம் தானாக எண்ணினான் மாறன் அது
கொல்லை நிலமான நிலை கொண்டு

ஆழ்வார் ஸர்வேச்வரனின் வடிவழகிலும் கருணை உள்ளம் ஆகிய சிறந்த குணத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கும் பாகவதர்களிடம் அடிமை பூண்டிருந்தார். அது மட்டும் அன்று, எம்பெருமானுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதின் உயர்ந்த நிலையாக அவன் அடியார்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதைக் கருதினார். ஏனெனில் அதுவே உயர்ந்த குறிக்கோளாகையாலே.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-71-80-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 71 – 80

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Seventy first pAsuram  – (dhEvan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of unnecessarily doubting in emperumAn’s qualities and true nature and having the doubts cleared, and is mercifully explaining it.

dhEvan uRai padhiyil sErap peRAmaiyAl
mEvum adiyAr vachanAm meynnilaiyum – yAvaiyum thAn
Anilaiyum sangiththu avai theLindha mARanpAl
mAnilaththIr thangaL manam

Oh residents of the vast world! AzhwAr being unable to unite with emperumAn in the divine abode thiruvARanviLai where he is residing and serve him, unnecessarily doubted emperumAn in the state of being subservient towards his devotees and in the state of chEthanas and achEthanas being identified with him, and had his doubts cleared. Our heart will be fixed towards such AzhwAr.

Seventy second pAsuram – (nangaruththai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of announcing the detachment  in AthmA and AthmA’s belongings and is mercifully explaining it.

nangaruththai nanRAga nAdi niRkum mAlaRiya
ingivaRRil Asai emakkuLadhen sangaiyinAl
thannuyirin maRRinasai thAnozhindha mARanRan
annilaiyai AyndhuraiththAn angu

To inform emperumAn who is well analsying AzhwAr’s heart, AzhwAr, with the unnecessary doubt of having attachment in this world which is known to emperumAn, analysed the nature of self and belongings of self, realised being detached from them, and mercifully spoke about what he found out.

Seventy third pAsuram – (angamarar…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming worried that there is none to care for emperumAn and emperumAn consoling AzhwAr that there are those who care for him, and is mercifully explaining it.

angamarar pENa avar naduvE vAzh thirumARku
ingOr parivarilai enRanja engum
parivar uLar ennap payam thIrndha mARan
vari kazhaRRAL sErndhavar vAzhvAr

AzhwAr feared that there is none to perform mangaLASAsanam in this samsAram for Sriya:pathi who is residing amidst the nithyasUris who are performing mangaLASAsanam to him in paramapadham. As emperumAn said “those who care for me exist everywhere”, AzhwAr’s fear was removed. Those who reach AzhwAr’s divine feet which are decorated with striped anklets, will be uplifted.

Seventy fourth pAsuram – (vArAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeing emperumAn’s bravery, valour etc and his togetherness with those who can curse/bless, as shown by emperumAn himself and remaining fearless due to that and is mercifully explaining it.

vArAmal achcham ini mAl than valiyinaiyum
sIrAr parivarudan sErththiyaiyum pArum enath
thAn ugandha mARanRAL sAr nenjE sArAyEl
mAnidavaraich chArndhu mAy

To eliminate further fear from AzhwAr, sarvESvaran showed his valour etc and his togetherness with the great devotees saying “see this” and AzhwAr became joyful seeing that. Oh heart! Approach such AzhwAr’s divine feet; if you don’t approach, you approach the materialistic people and become extinguished.

Seventy fifth pAsuram – (mAyan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of  overwhelming sorrow in not enjoying emperumAn’s physical beauty and is mercifully explaining it.

mAyan vadivazhagaik kANAdha valvidAy
Ay adhaRa vinji azhudhalaRRum thUya pugazh
uRRa satakOpanai nAm onRi niRkumbOdhu pagal
aRRa pozhudhAnAdhelliyAm

AzhwAr’s great sorrow due to not having seen the beauty of sarvESvaran’s divine form, increased greatly and he cried and incoherently called out. When we remain close to such AzhwAr who is having very pure glories and enjoy him, that will be the [bright] day and when there is a break in that experience, that will be the dark night.

Seventy sixth pAsuram – (ellipagal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn arriving in close proximity to eliminate AzhwAr’s suffering, and uniting subsequently and is mercifully explaining it.

elli pagal nadandha indha vidAy thIrugaikku
mella vandhu thAn kalakka vENumena – nallavargaL
mannu kadiththAnaththE mAl irukka mARan kaNdu
innilaiyaich chonnAn irundhu

Thinking to arrive slowly and enjoy AzhwAr and to eliminate AzhwAr’s sorrow which occurred over many nights and days, as sarvESvaran resides in thirukkadiththAnam where very glorious vaidhikas are residing, AzhwAr saw that, became stable and mercifully spoke about such nature [of emperumAn].

Seventy seventh pAsuram – (irundhavan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn following his thoughts and uniting with him and is mercifully explaining it

irundhavan thAn vandhu ingivar eNNAm ellAm
thirundha ivar thandhiRaththE seydhu porundhak
kalandhiniyanAy irukkak kaNda satakOpar
kalandha neRi katturaiththAr kaNdu

sarvESvaran who was present in thirukkadiththAnam arrived here [where AzhwAr is] and fulfilled all of AzhwAr’s desires, showed his mercy, and united seamlessly with AzhwAr.  Having worshipped how emperumAn remained blissful after such union, AzhwAr saw in his heart, how emperumAn united with him and mercifully spoke [about it].

Seventy eighth pAsuram – (kaNNiRaiya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of the greatness of the true nature of AthmA as seen by him after being shown by emperumAn and is mercifully explaining it.

kaNNiRaiya vandhu kalandha mAl ikkalavi
thiNNilaiyA vENum enach chindhiththuth thaNNidhenum
Aruyirin ERRam adhu kAtta AyndhuraiththAn
kArimARan than karuththu

emperumAn who united with AzhwAr, filling AzhwAr’s eyes, thinking to make this union remain firmly, mercifully showed the greatness of the dear AthmA which is known to be subtle. AzhwAr analysed that and mercifully spoke the thoughts which were in his divine heart.

Seventy ninth pAsuram – (karumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of AthmA’s anyaSEshathva nivruththi (not being subservient to anyone other than bhagavAn) and is mercifully explaining it.

karumAl thiRaththil oru kannigaiyAm mARan
oru mA kalavi uraippAl thiramAga
anniyarukkAgAdhu avan thanakkE Agum uyir
innilaiyai Oru nedidhA

AzhwAr who attained the mood of a girl towards krishNa, set out to mercifully speak through the words of her friend about the symbols of the unique, great union. With that, you deeply analyse the state of AthmA being subservient to him only, as AthmA’s firm servitude, which is observed only for the apt lord and not for anyone else.

Eightieth pAsuram – (nedumAl …) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of bhAgavatha SEshathvam (subservience towards devotees) being the ultimate state of ananyArha SEshathvam (exclusive subservience towards bhagavAn) and is mercifully explaining it.

nedumAl azhaguthanil nILguNaththil Idu
padumA nilaiyudaiya paththarkku adimaithanil
ellai nilandhAnAga eNNinAn mARan adhu
kollai nilamAna nilai koNdu

AzhwAr had subservience towards bhAgavathas who are having great quality of being involved in sarvESvaran’s physical beauty and his great quality of kind-heartedness. Not just that, he considered himself to be the ultimate state of such subservience, since such subservience towards bhAgavathas is the ultimate goal.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 61 – 70

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 51 – 60

அறுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், க்ரூரமான இந்த்ரியங்களுக்கு அஞ்சும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உண்ணிலா ஐவருடன் இருத்தி இவ்வுலகில்
எண்ணிலா மாயன் எனை நலிய எண்ணுகின்றான்
என்று நினைந்து ஓலமிட்ட இன்புகழ் சேர் மாறன் என
குன்றி விடுமே பவக்கங்குல்

இனிய பெருமைகளை உடைய ஆழ்வார், எல்லையில்லாத ஆச்சர்யமான லீலைகளை உடைய ஸர்வேச்வரன், தன்னை இவ்வுலகில் தன்னுள்ளே இருக்கும் விரோதிகளான இந்த்ரியங்களுடன், இவ்வுலகில் தன்னை இருக்க வைத்ததை எண்ணிக் கதறினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை நினைக்கவே, இந்த ஸம்ஸாரம் என்னும் இருண்ட இரவு நீங்கும்.

அறுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், துயரத்தினால் அழும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கங்குல் பகலரதி கை விஞ்சி மோகம் உற
அங்கதனைக் கண்டோர் அரங்கரைப் பார்த்து – இங்கிவள் பால்
என் செய்ய நீர் எண்ணுகின்றது என்னும் நிலை சேர் மாறன்
அஞ்சொல் உற நெஞ்சு வெள்ளையாம்

இரவும் பகலும் துயரம் அதிகமான பராங்குச நாயகி மோஹித்தாள். ஆழ்வார், பராங்குச நாயகியின் தாயார் நிலையை அடைந்து ஸ்ரீரங்கநாதனை “இங்கு இந்தப் பெண்பிள்ளை விஷயமாக நீர் என்ன செய்ய எண்ணி உள்ளீர்?” என்று முறையிட்டார். இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளை எண்ணினவாறே, நெஞ்சம் தூயதாகும்.

அறுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தென்திருப்பேரில் தன் நெஞ்சை இழந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வெள்ளிய நாமம் கேட்டு விட்டகன்ற பின் மோகம்
தெள்ளிய மால் தென் திருப்பேர் சென்று புக – உள்ளம் அங்கே
பற்றி நின்ற தன்மை பகரும் சடகோபற்கு
அற்றவர்கள் தாம் ஆழியார்

தன் தாயார் சொன்ன பகவானின் இனிய திருநாமங்களைக் கேட்ட ஆழ்வார், உணர்த்தி பெற்று, தன்னுடைய நெஞ்சமானது தென்திருப்பேர்நகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் விஷயமாக மிகவும் ஈடுபட்டு இருப்பதையும், அங்கே செல்லத் தொடங்குவதையும் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருக்காகவே இருப்பவர்கள், ஆழ்ந்த நெஞ்சை உடையவர்கள்.

அறுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் வெற்றிச் சரித்ரங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஆழி வண்ணன் தன் விசயம் ஆனவை முற்றும் காட்டி
வாழ் இதனால் என்று மகிழ்ந்து நிற்க – ஊழில் அவை
தன்னை இன்று போல் கண்டு தான் உரைத்த மாறன் சொல்
பன்னுவரே நல்லது கற்பார்

கடல்நிற வண்ணனான எம்பெருமான் தன்னுடைய வெற்றிச் சரித்ரங்களை ஆழ்வாருக்குக் காண்பித்து “இதை அனுபவித்து உம்மை தரித்துக் கொள்ளும்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். ஆழ்வார், முற்காலத்தில் நடந்த அந்த வெற்றிச் சரித்ரங்களை தற்போது நடப்பதுபோல் அனுபவித்து, அதற்கு வெளிப்பாடாக இப்பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அனுஸந்திப்பவர்கள் உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர்களாகக் கருதப்படுவர்.

அறுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், “எம்பெருமானின் வெற்றிகளுக்குக் காரணமான எம்பெருமானின் திருவவதாரங்களில் ஜனங்களுக்கு ஏன் ஆசை இல்லாமல் இருக்கிறது?” என்று வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கற்றோர் கருதும் விசயங்களுக்கு எல்லாம்
பற்றாம் விபவ குணப் பண்புகளை – உற்றுணர்ந்து
மண்ணில் உள்ளோர் தம் இழவை வாய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்
பண்ணில் இனிதான தமிழ்ப் பா

தசரதன், வஸுதேவன் முதலியவர்கள் சாஸ்த்ரத்தின் ஸாரத்தை உணர்ந்து, எம்பெருமானின் வெற்றிக்குக் காரணமான அவனுடைய விபவாவதாரங்களில் அன்பு செய்தார்கள். இதை ஆராய்ந்து அறிந்த ஆழ்வார், இவ்வுலகில் மக்கள் இந்த பகவத் விஷயத்தை இழப்பதைத் தகுந்த முறையில் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் இனிய இசையை உடைய ஸ்ரீஸூக்திகள், தமிழில் அமைந்திருக்கும் சிறந்த சாஸ்த்ரம்.

அறுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பா மருவு வேதம் பகர் மால் குணங்களுடன்
ஆம் அழகு வேண்டற்பாடாம் அவற்றை – தூ மனத்தால்
நண்ணி அவனைக் காண நன்குருகிக் கூப்பிட்ட
அண்ணலை நண்ணார் ஏழையர்

இங்கே சொல்லப்பட்ட எம்பெருமானை நேரில் அடைந்து, காண ஆசைப்பட்ட ஆழ்வார், நன்றாக உருகி, “ஓ” என்று சொல்லிக் கதறி, சந்தத்துடன் கூடிய வேதத்தில் இருந்து, எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை அவனுடைய அழகு மற்றும் மேன்மையுடன் பெற்று தன் மனக்கண்ணால் கண்டு அனுபவித்தார். இப்படிப்பட்ட ஸ்வாமியான ஆழ்வாரைச் சென்று அடையாதவர்கள், ஏழைகள் (அஜ்ஞானிகள்).

அறுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் திருமுகத்தின் அழகு தன்னை ஒருபடிப்பட்டு நலிவதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஏழையர்கள் நெஞ்சை இளகுவிக்கும் மால் அழகு
சூழ வந்து தோன்றித் துயர் விளைக்க – ஆழு மனம்
தன்னுடனே அவ்வழகைத் தான் உரைத்த மாறன் பால்
மன்னும் அவர் தீவினை போம் மாய்ந்து

எம்பெருமானின் வடிவழகு நிலையில்லாத நெஞ்சைக்கொண்ட ஸம்ஸாரிகளை உருக்கும். அதே அழகு ஆழ்வாரைச் சூழ்ந்து, எல்லா இடமும் இருக்க, ஆழ்வாரின் நெஞ்சமும் துக்கக் கடலில் ஆழ்ந்தது. அந்த நெஞ்சத்துடன் கூடி அந்த அழகை அனுபவித்து அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருடன் கூடியிருப்பவர்களின் பாபங்கள் அழிக்கப்படும்.

அறுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் விசித்ரமான (பரந்த, பலவிதமாக இருக்கும்) விச்வரூபத்தை அனுபவித்து ஆச்சர்யப்பட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயாமல் தன்னை வைத்த வைசித்திரியாலே
தீயா விசித்திரமாச் சேர் பொருளோடுஓயாமல்
வாய்ந்து நிற்கும் மாயன் வளம் உரைத்த மாறனை நாம்
ஏய்ந்துரைத்து வாழு நாள் என்று?

ஆழ்வாரின் சேஷத்வத்தைக் காத்து, ஸர்வேச்வரன் தான் பரந்து, விரிந்து இருக்கும் தன்மையில், 1) தீ தொடக்கமான பஞ்ச பூதங்களுடனும், அவற்றின் பல்வேறுபட்ட உருவங்களுடனும் 2) பல்வேறுபட்ட சேதனர்களுடனும், அவற்றின் தோஷங்களைப் பார்க்காமல் கூடி இருந்தான். ஸர்வேச்வரனின் இப்படிப்பட்ட பரந்த சொத்துக்களை அருளிச்செய்தார் ஆழ்வார். எப்பொழுது நாம் ஆழ்வாரை அடைந்து அவரின் திருநாமங்களைச் சொல்லி வாழ்வோம்?

அறுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை எம்பெருமான் திருவாய்மொழி பாடவைத்த செயலை மிகவும் ஈடுபட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

என்தனை நீ இங்கு வைத்தது ஏதுக்கென மாலும்
என்தனக்கும் என்தமர்க்கும் இன்பமதா – நன்று கவி
பாடவெனக் கைம்மாறு இலாமை பகர் மாறன்
பாடணைவார்க்கு உண்டாம் இன்பம்

ஆழ்வார் எம்பெருமானிடம் “எனக்குப் பொருத்தம் இல்லாத இந்த ஸம்ஸாரத்தில் என்னை ஏன் வைத்தாய்?” என்று வினவ, எம்பெருமான் “எனக்கும் என் அடியார்களுக்கும் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் பாசுரங்களைப் பாட” என்று பதிலுரைத்தான். எம்பெருமான் செய்த நன்மைக்குத் தான் எந்த ப்ரத்யுபகாரமும் செய்ய முடியாது என்று அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை அடைபவர்கள் மிகவும் ஆனந்தமாக இருப்பர்.

எழுபதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவாய்மொழி பாடிக் கைங்கர்யம் செய்ய ஆசைப்படும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இன்பக் கவி பாடுவித்தோனை இந்திரையோடு
அன்புற்று வாழ் திருவாறன்விளையில் – துன்பம் அறக்
கண்டடிமை செய்யக் கருதிய மாறன் கழலே
திண் திறலோர் யாவர்க்கும் தேவு

தன்னுடைய துன்பங்களைப் போக்கியருளுவதற்காக, தன்னை இனிய திருவாய்மொழியைப் பாடவைக்க, எம்பெருமான் பெரியபிராட்டியாருடன் திருவாறன்விளையில் ஆனந்தமாக எழுந்தருளியிருப்பதைக் கண்டு, அங்கே சென்று அவர்களுக்கு தொண்டு செய்ய ஏங்கினார். ஆழ்ந்த விச்வாஸத்தை உடையவர்களுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளே பரதெய்வம்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-61-70-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 61 – 70

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Sixty first pAsuram  – (uNNila…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of fearing the fierce senses and is mercifully explaining it.

uNNilA aivarudan iruththi ivvulagil
eNNilA mAyan enai naliya eNNuginRAn
enRu ninaindhu Olamitta in pugazh sEr mARan ena
kunRi vidumE pavak kangul

AzhwAr who is having sweet glories, wailed thinking that sarvESvaran who has unlimited amazing activities, is making us stay in this world, with the five senses which are enemies and are present inside, and is thinking to torment me. On just thinking about such AzhwAr, the dark night of samsAra will be eradicated.

Sixty second pAsuram – (kangul…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of crying out in sorrow and is mercifully explaining it.

kangul pagalarathi kaivinji mOgamuRa
angadhanaik kaNdOr arangaraip pArththu – ingivaLpAl
en seya nIr eNNuginRadhennum nilai sEr mARan
anjoluRa nenju veLLaiyAm

parAnguSa nAyaki with increased sorrow in night and day, became unconscious. Seeing her state there, AzhwAr reaching the state of the mother of parAnguSa nAyaki, asked SrIranganAtha “What are you thinking to do in her matter, here?” As the divine words are meditated upon, the heart [of the meditator] will become pure.

Sixty third pAsuram – (veLLiyanAmam….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of losing his heart in thenthiruppEr and is mercifully explaining it.

veLLiya nAmam kEttu vittaganRa pin mOgam
theLLiya mAl thenthiruppEr senRu puga – uLLam angE
paRRi ninRa  thanmai pagarum satakOpaRku
aRRavargaL thAm AzhiyAr

AzhwAr, on hearing the sweet, divine names of bhagavAn from the mother, being awakened, mercifully spoke about his divine heart being firmly focussed on thiruppErnagar where the wise sarvESvaran is mercifully present, and set out to go and enter there. Those who have become ananyArha for such AzhwAr, are deep-hearted.

Sixty fourth pAsuram – (Azhi vaNNan) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s series of victories and is mercifully explaining it.

AzhivaNNan than visayam Anavai muRRum kAtti
vAzh idhanAl enRu magizhndhu niRka – Uzhil avai
thannai inRu pOl kaNdu thAn uraiththa mARan sol
pannuvarE nalladhu kaRpAr

emperumAn who has the complexion of an ocean fully manifested his series of victories, saying to AzhwAr “sustain yourself with these” and remained joyful. AzhwAr, after visualising the historical incidents as if they are happening now, mercifully spoke as an outlet for such experience. Those who recite such AzhwAr’s divine words are considered to have recited distinguished words.

Sixty fifth pAsuram – (kaRROr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of anguish thinking “Why do people not have attachment towards emperumAn’s incarnations which are the cause for his victories?” and is mercifully explaining it.

kaRROr karudhum visayangaLukkellAm
paRRAm vibhava guNap paNbugaLai – uRRuNarndhu
maNNil uLLOr tham izhavai vAyndhuraiththa mARan sol
paNNil inidhAna thamizhp pA

dhaSaratha, vasudhEva et al who have learnt the essence of all SAsthrams showed affection towards the series of victories which rest on the nature of vibhavAvathArams’ qualities. AzhwAr analysed and knew this and mercifully explained in an apt manner the way the residents of the world are losing bhagavath anubhavam. Such AzhwAr’s divine words which are very sweet in tune are the great spiritual literature in thamizh.

Sixty sixth pAsuram – (pAmaruvu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out emperumAn with his qualities and is mercifully explaining it.

pAmaruvu vEdham pagarmAl guNangaLudan
Amazhagu vENdarpAdAm avaRRaith – thUmanaththAl
naNNiyavanaik kANa nangurugik kUppitta
aNNalai naNNAr Ezhaiyar

AzhwAr, desiring to reach him physically and see him who is explained here, melting well, cried out saying “O”, after acquiring and enjoying emperumAn’s humble, auspicious qualities along with his nice beauty and supremacy which are all revealed in vEdham which is with meter, through visualisation in his pure heart. Those who don’t approach such AzhwAr, the swAmi (lord), are poor/ignorant.

Sixty seventh pAsuram – (EzhaiyargaL…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s facial beauty tormenting in a single-focussed manner and is mercifully explaining it.

EzhaiyargaL nenjai iLaguvikkum mAlazhagu
sUzha vandhu thOnRith thuyar viLaikka – Azhumanam
thannudanE avvazhagaith thAn uraiththa mARanpAl
mannumavar thIvinai pOm mAyndhu

Along with his heart which was immersed in the ocean of sorrow caused by emperumAn’s beauty which surrounded and was seen everywhere, and was melting the hearts of samsAris who are fickle minded, AzhwAr enjoyed and mercifully spoke about such beauty of emperumAn. The sins of those who remain attached to such AzhwAr, will be destroyed.

Sixty eighth pAsuram – (mAyAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams in amazement after enjoying the diversified universal forms manifested by emperumAn and is mercifully explaining it.

mAyAmal thannai vaiththa vaisiththiriyAlE
thIyA visiththiramAch chEr poruLOdAyAmal
vAyndhu niRkum mAyan vaLamuraiththa mARanai nAm
Eyndhuraiththu vAzhu nAL enRu

Preserving AzhwAr’s SEshathva svarUpam, without analysing their defects, sarvESvaran, with his diversified state, remained united with all of a) the five great elements starting with fire, having different effects and hence different forms and b) the chEthanas (sentient entities) are also in different forms, with these diversified forms. AzhwAr mercifully spoke the vastness of the wealth of sarvESvaran. When will we reach him [AzhwAr] and live with him reciting his divine names?

Sixty ninth pAsuram – (enRanai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming immersed in emperumAn, thinking about his act of making AzhwAr sing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

enRanai nI ingu vaiththadhu Edhukkena mAlum
enRanakkum en thamarkkum inbamadhAm – nanRu kavi
pAda enak kaimmARilAmai pagar mARan
pAdaNaivArkku uNdAm inbam

As AzhwAr posed this question to emperumAn “Why did you place me who is not fitting in this samsAram, in this world?” emperumAn answered “To sing beautiful poems to bring joy to me and my devotees”. AzhwAr mercifully spoke that there is nothing in him to offer in return for the favour done by emperumAn. Those who reach such AzhwAr will become joyful.

Seventieth pAsuram – (inbakkavi…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams of longing to serve by singing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

inbak kavi pAduviththOnai indhiraiyOdu
anbuRRu vAzh thiruvARanviLaiyil thunbamaRak
kaNdadimai seyyak karudhiya mARan kazhalE
thiNdiRalOr yAvarkkum dhEvu

AzhwAr saw emperumAn, who made AzhwAr sing the sweet thiruvAimozhi, along with periya pirAttiyAr living joyfully in thiruvARanviLai, to have his sorrows disappear and desired to perform kainkaryam to the divine couple there. For everyone who has firm faith, such AzhwAr’s divine feet are the only supreme lord.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 51 – 60

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 41 – 50

ஐம்பத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பிரிவாற்றாமையால் எம்பெருமானுக்குத் தூது விடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வைகல் திருவண்வண்டூர் வைகும் இராமனுக்கு என்
செய்கைதனைப் புள் இனங்காள்! செப்பும் என – கை கழிந்த
காதலுடன் தூது விடும் காரி மாறன் கழலே
மேதினியீர்! நீர் வணங்குமின்

உலகத்தீர்களே! மிகவும் அன்புடன் “பறவைக் கூட்டங்களே! திருவண்வண்டூரில் நித்ய வாஸம் செய்தருளும் சக்ரவர்த்தித் திருமகனுக்கு என் நிலைமையை எடுத்துச் சொல்லுங்கோள்” என்று பறவைகளைத் தூது விடும் ஆழ்வாருடைய திருவடிகளை வணங்குங்கள்.

ஐம்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஊடலினால் எம்பெருமானைப் புறம் தள்ளும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மின்னிடையார் சேர் கண்ணன் மெத்தென வந்தான் என்று
தன் நிலை போய்ப் பெண் நிலையாய்த் தான் தள்ளி – உன்னுடனே
கூடேன் என்றூடும் குருகையர் கோன் தாள் தொழவே
நாள் தோறும் நெஞ்சமே! நல்கு

ஆழ்வார் தன்னிலை மறந்து கோபிகைகளின் நிலையை அடைந்து, மின்னல் போன்ற இடையுடன் கூடிய பெண்களுடன் இருந்துவிட்டு நேரம் கழித்து வந்த கண்ணனிடம் கொண்ட ஊடலினால் “நான் உன்னுடன் கூட மாட்டேன்” என்று கூறிப் புறம் தள்ளினார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை தினமும் வணங்க நீ எனக்கு உதவி செய்.

ஐம்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் விருத்த விபூதியை (மாறுபட்ட செல்வங்களை) பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நல்ல வலத்தால் நம்மைச் சேர்த்தோன் முன் நண்ணாரை
வெல்லும் விருத்த விபூதியன் என்று – எல்லை அறத்
தான் இருந்து வாழ்த்தும் தமிழ் மாறன் சொல் வல்லார்
வானவர்க்கு வாய்த்த குரவர்

முன்பு இருந்த விரோதிகளைப் போக்கும் கண்ணன், நம்முடைய ஊடலையும் போக்கி, அவனுடன் நாம் கூடும்படிச் செய்தான். அந்தக் கண்ணன் விருத்த விபூதியை உடையவன். இப்படிப்பட்ட கண்ணனை முடிவில்லாமல் வாழும் ஆழ்வார் கொண்டாடினார். தமிழ் மொழியில் மன்னரான இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளைப் பாடுபவர்கள், நித்யஸூரிகளுக்குத் தகுந்த தலைவர்களாக விளங்குவர்.

ஐம்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், கண்ணன் எம்பெருமானின் எல்லா லீலைகளையும் அனுபவித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

குரவை முதலாம் கண்ணன் கோலச் செயல்கள்
இரவு பகல் என்னாமல் என்றும் – பரவு மனம்
பெற்றேன் என்றே களித்துப் பேசும் பராங்குசன் தன்
சொல் தேனில் நெஞ்சே! துவள்

நெஞ்சே! கண்ணன் எம்பெருமானின் ராஸக்ரீடை முதலிய திவ்ய லீலைகளை இரவு பகல் என்று பாராமல் கொண்டாடக்கூடிய நெஞ்சைக் கொண்டிருப்பதைப் பெருமையுடன் பேசிய ஆழ்வாரின் தேன் போன்ற இனிமையான ஸ்ரீஸூக்திகளில் எப்பொழுதும் மூழ்கி இரு.

ஐம்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பகவத் விஷயத்தில் தனக்கிருக்கும் பெரிய காதலைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

துவளறு சீர் மால் திறத்துத் தொன்னலத்தால் நாளும்
துவளறு தன் சீலம் எல்லாம் சொன்னான் – துவளறவே
முன்னம் அனுபவத்தில் மூழ்கி நின்ற மாறன் அதில்
மன்னும் உவப்பால் வந்த மால்

ஒரு தோஷமும் இல்லாமல் கல்யாண குணங்கள் நிரம்பிய எம்பெருமானைப் பொருந்தி அனுபவித்ததால் ஏற்பட்ட ஆனந்தத்தால், ஆழ்வார் ஒரு குற்றமும் இல்லாமல் முதலிலிருந்தே பகவத் விஷயத்தில் மூழ்கி இருந்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வார் இயற்கையான பக்தியால், பகவத் விஷயத்தில் தனக்கு எப்பொழுதும் இருக்கும் விருப்பத்தை வெளியிட்டார்.

ஐம்பத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானிடத்தில் தான் எல்லாவற்றையும் இழந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாலுடனே தான் கலந்து வாழப் பெறாமையால்
சால நைந்து தன் உடைமை தான் அடையக்கோலியே
தான் இகழ வேண்டாமல் தன்னை விடல் சொல் மாறன்
ஊனம் அறு சீர் நெஞ்சே! உண்

எம்பெருமானுடன் கூடியிருக்க முடியாததால், மிகவும் தளர்ந்த ஆழ்வார் “என்னுடைய ஆத்மாவையும், ஆத்மாவின் உடைமைகளையும் நான் விடுவதற்கு முன்பு, அவை என்னை விட்டு விலகின” என்று அருளிச்செய்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் குற்றமற்ற கல்யாண குணங்களை அனுபவி.

ஐம்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருக்கோளூரை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உண்ணும் சோறாதி ஒரு மூன்றும் எம்பெருமான்
கண்ணன் என்றே நீர் மல்கிக் கண்ணிணைகள் – மண் உலகில்
மன்னு திருக்கோளூரில் மாயன் பால் போம் மாறன்
பொன் அடியே நந்தமக்குப் பொன்

ஆழ்வார், உண்ணும் சோறும் முதலிய தாரக, போஷக, போக்ய பதார்த்தங்கள் எல்லாம் எம்பெருமான் கண்ணனே என்று, தன் திருக்கண்களில் பெருகும் கண்ணீருடன், திருக்கோளூரில் பொருந்தி எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரனை நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளே நமக்கிருக்கும் ஒரே சொத்து.

ஐம்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், சோகத்தில் மூழ்கியதால் எம்பெருமானுக்குத் தூதுவிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பொன் உலகு பூமி எல்லாம் புள் இனங்கட்கே வழங்கி
என் இடரை மாலுக்கு இயம்பும் என – மன்னு திரு
நாடு முதல் தூது நல்கி விடும் மாறனையே
நீடுலகீர்! போய் வணங்கும் நீர்

பறவைக் கூட்டங்களுக்கு நித்ய விபூதி (பரமபதம்) மற்றும் லீலா விபூதி (ஸம்ஸாரம்) ஆகியவற்றை முழுவதுமாக அளித்து “என்னுடைய துயரத்தை எம்பெருமானிடம் அறிவியுங்கோள்” என்று அருளிச்செய்த ஆழ்வார், ஸ்ரீவைகுண்டம் முதலிய ஸ்தலங்களுக்கு ஆசையுடன் செய்தி அனுப்பினார். பரந்த உலகத்தில் இருப்பவர்களே! இந்த ஆழ்வாரையே நீங்கள் சென்று வணங்குங்கோள்.

ஐம்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், கேட்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும்படி எம்பெருமானைக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நீராகிக் கேட்டவர்கள் நெஞ்சழிய மாலுக்கும்
ஏரார் விசும்பில் இருப்பரிதா – ஆராத
காதலுடன் கூப்பிட்ட காரி மாறன் சொல்லை
ஓதிடவே உய்யும் உலகு

ஸர்வேச்வரன் அழகிய பரமபதத்தில் இருக்கமுடியாதபடியும், கேட்பவர்களின் நெஞ்சை உருக்கும்படியும், ஆழ்வார் ஆராத காதலுடன் எம்பெருமானை அழைத்தார். இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளைச் சொல்ல, உலகமே உஜ்ஜீவனத்தை அடையும்.

அறுபதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவேங்கடமுடையான் திருவடிகளில் சரணடையும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உலகுய்ய மால் நின்ற உயர் வேங்கடத்தே
அலர் மகளை முன்னிட்டு அவன் தன்மலர் அடியே
வன் சரணாய்ச் சேர்ந்த மகிழ் மாறன் தாள் இணையே
உன் சரணாய் நெஞ்சமே! உள்

இவ்வுலகத்துக்கு உஜ்ஜீவனம் அளிப்பதற்காக ஸர்வேச்வரன் அழகிய, உயர்ந்த திருவேங்கட மலையில் எழுந்தருளியுள்ளான். ஆழ்வார், பெரியபிராட்டியார் புருஷகாரத்துடன் இப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனின் திருவடிகளைத் திடமாகப் பற்றினார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட வகுளாபரணரின் திருவடிகளையே உபாயமாகக் கொள்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-51-60-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 51 – 60

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Fifty first pAsuram  – (vaigal….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sending messenger due to suffering in separation and is mercifully explaining it.

vaigal thiruvaNvaNdUr vaigum irAmanukku en
seygaithanaip puLLainangAL seppum enak kaikazhindha
kAdhaludan thUdhu vidum kArimARan kazhalE
mEdhiniyIr nIr vaNangumin

Oh residents of the world! Saying “Oh flock of birds! Inform my state to dhaSaratha chakravarthi’s son who is mercifully present in thiruvaNvaNdUr always”, AzhwAr is sending birds as messengers with great love. You worship such AzhwAr’s divine feet.

Fifty second pAsuram – (minnidaiyAr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of romantic anger and pushing emperumAn away and is mercifully explaining it.

minnidaiyAr sEr kaNNan meththena vandhAn enRu
thannilai pOyp peNNilaiyAyth thAn thaLLi unnudanE
kUdEn enRUdum kurugaiyarkOn thAL thozhavE
nAdORum nenjamE nalgu

Oh heart! You should help me everyday to worship the divine feet of nammAzhwAr who showed romantic-anger towards krishNa saying “I will not unite with you” and pushing him away, assuming the mood of cowherd girls after giving up his own posture since krishNa, who was united with the girls who are having lightning like slender waist, came late.

Fifty third pAsuram – (nalla valaththAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn having virudhdha vibhUthi (contrary wealth) and is mercifully explaining it.

nalla valaththAl nammaich chErththOn mun naNNArai
vellum viruththa vibhUdhiyan enRu ellaiyaRath
thAnirundhu vAzhththum thamizh mARan solvallAr
vAnavarkku vAyththa kuravar

krishNa who wins over previous enemies, eliminated our romantic anger and made us unite with him, has contrary wealth. AzhwAr remained in an endless manner and sang the praises of such krishNa. Those who can recited the divine words of such AzhwAr who is a king in thamizh, will be the matching preceptors for nithyasUris.

Fifty fourth pAsuram – (kuravai mudhalAm…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of enjoying krishNa’s all divine activities and speaking about the same, and is mercifully explaining it.

kuravai mudhalAm kaNNan kOlach cheyalgaL
iravu pagal ennAmal enRum paravumanam
peRREn enRE kaLiththup pEsum parAngusan than
soRREnil nenjE thuvaL

Oh heart! Immerse in the honey of divine words of AzhwAr  who spoke pridefully that he got the heart to always praise without seeing any difference between night and day, krishNa’s divine activities such as performing rAsakrIdA etc.

Fifty fifth pAsuram – (thuvaLaRu sIr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of great love towards bhagavath vishayam (matters relating to bhagavAn) and is mercifully explaining it.

thuvaLaRu sIr mAl thiRaththuth thonnalaththAl nALum
thuvaLaRu than seelam ellAm sonnAn thuvaLaRavE
munnam anubavaththil mUzhgi ninRa mARan adhil
mannum uvappAl vandha mAl

AzhwAr was immersed in bhagavath vishayam from the beginning without any defect, by the great love which was caused by the bliss acquired from such fixed experience, towards emperumAn who is having faultless and auspicious qualities. Such AzhwAr mercifully explained his own qualities of not having disinterest in such matters, due to natural devotion towards such emperumAn everyday.

Fifty sixth pAsuram – (mAludanE…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of how he lost all his belongings and is mercifully explaining it.

mAludanE thAn kalandhu vAzhap peRAmaiyAl
sAla naindhu thannudaimai thAn adaiyak kOliyE
thAn igazha vENdAmal thannai vidal sol mARan
Unam aRu sIr nenjE uN

Oh heart! Being unable to live together with emperumAn, AzhwAr became very weak and mercifully said “instead of having to try to give up self and belongings of self, they left me on their own”. Enjoy the faultless auspicious qualities of such AzhwAr.

Fifty seventh pAsuram – (uNNunjORu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of setting out towards thirukkOLUr and is mercifully explaining it.

uNNum sORAdhi oru mUnRUm emperumAn
kaNNan enRE nIrmalgik kaNNinaigaL maNNulagil
mannu thirukkOLUril mAyan pAl pOm mARan
ponnadiyE nandhamakkup pon

AzhwAr said that all three types of nourishment such as rice which is eaten etc are all emperumAn krishNa only, with overflowing tears in both eyes, went towards sarvESvaran who is mercifully present in thirukkOLUr which is remaining firm in this world. Such AzwhAr’s beautiful divine feet are our only wealth.

Fifty eighth pAsuram – (ponnulagu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sending message due to being bound by sorrow and is mercifully explaining it.

ponnulagu bUmi ellAm puLLinangatkE vazhangi
ennidarai mAlukkiyambumena – mannu thiru
nAdu mudhal thUdhu nalgividumARanaiyE
nIdulagIr pOy vaNangum nIr

Giving all of nithya vibhUthi and leelA vibhUthi to the flock of birds and saying “Inform my sorrow to emperumAn”, AzhwAr desirously sent message to places like eternal SrIvaikuNtam. Oh residents of the vast world! You go and worship such AzhwAr only.

Fifty ninth pAsuram – (nIrAgi….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out to emperumAn which will make those who hear that to melt and is mercifully explaining it.

nIrAgik kEttavargaL nenjazhiya mAlukkum
ErAr visumbil irupparidhA ArAdha
kAdhaludan kUppitta kArimARan sollai
OdhidavE uyyum ulagu

AzhwAr’s divine words, where he called out with unquenchable love to not let sarvESvaran remain in the beautiful paramapadham, caused the hearts of those who heard those words to melt and become destroyed. As those divine words are recited, the world will be uplifted.

Sixtieth pAsuram – (ulaguyya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of surrendering unto the divine feet of thiruvEngadamudaiyAn and is mercifully explaining it.

ulaguyya mAl ninRa uyar vEngadaththE
alar magaLai munnittu avan than malaradiyE
van saraNAych chErndha magizhmARan thALiNaiyE
un saraNAy nenjamE uL

sarvESvaran is mercifully present in the tall thiruvEngada hill to uplift the world. nammAzhwAr firmly pursued such sarvESvaran’s divine lotus feet only with periya pirAtti’s purushakAram. Oh heart! Think about such vakuLAbharaNa’s divine feet only as your means.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 41 – 50

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 31 – 40

நாற்பத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை எம்பெருமான்  நிர்ஹேதுகமாக (ஒரு காரணமும் இல்லாமல்) ஏற்றுக் கொள்வதைக் கண்டு ப்ரமித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கையாரும் சக்கரத்தோன் காதல் இன்றிக்கே இருக்க
பொய்யாகப் பேசும் புறன் உரைக்கு – மெய்யான
பேற்றை உபகரித்த பேரருளின் தன்மை தனை
போற்றினனே மாறன் பொலிந்து

ஆழ்வார் பொலிவுடன் “என்னிடத்தில் சிறிதளவும் பக்தி இல்லாதபோதும் நான் அவனை ஏமாற்றும் வகையில் பேசினாலும், அவன் பெரும் கருணையுடன் எனக்கு உயர்ந்த பலனைக் கொடுத்தான்” என்று அருளிச்செய்தார்.

நாற்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னுடைய ஒன்றும் தேவும் (திருவாய்மொழி 4.10) பதிகத்தைக் கேட்டுத் திருந்தியவர்களுக்கு மங்களாசாஸனமாகவும் திருந்தாதவர்களைத் திருத்தும் உபதேசமாகவும் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பொலிக பொலிக என்று பூமகள் கோன் தொண்டர்
மலிவுதனைக் கண்டுகந்து வாழ்த்தி – உலகில்
திருந்தாதார் தம்மைத் திருத்திய மாறன் சொல்
மருந்தாகப் போகும் மன மாசு

அடியார்களின் மிகப் பெரிய கோஷ்டியைக் கண்டு மகிழ்ந்த ஆழ்வார் “பொலிக! பொலிக!” என்றார். இவ்வுலகில் திருந்தாதவர்களைத் திருத்தினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை மருந்தாகக்கொண்டால், மனதில் இருக்கும் தோஷங்கள் நீங்கும்

நாற்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், முன்பு பேசிய எம்பெருமானின் வடிவழகை நேரில் அனுபவிக்க முடியாததால் மடல் எடுக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாசறு சோதி கண்ணன் வந்து கலவாமையால்
ஆசை மிகுந்து பழிக்கு அஞ்சாமல் – ஏசறவே
மண்ணில் மடலூர மாறன் ஒருமித்தான்
உள் நடுங்கத் தான் பிறந்த ஊர்

குற்றமற்ற ஒளியை உடைய எம்பெருமானிடம் தனக்கு ஏற்பட்ட அளவு கடந்த அன்பினால், எம்பெருமான் தன்னுடன் வந்து கலக்காததால், தனக்கு ஏற்படும் பழியையும் ஊராரின் நிந்தனைக்கு அஞ்சும் நிலையையும் கடந்து, தான் அவதரித்த ஊரில் மக்கள் நடுங்கும்படி இவ்வுலகில் மடல் எடுக்க முற்பட்டார் ஆழ்வார்.

நாற்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானைப் பிரிந்து இரவின் நீட்சியால் மிகவும் வருந்தும் நாயகியின் பாவனையில் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஊர நினைந்த மடல் ஊரவும் ஒண்ணாதபடி
கூரிருள் சேர் கங்குலுடன் கூடி நின்று – பேராமல்
தீது செய்ய மாறன் திரு உள்ளத்துச் சென்ற துயர்
ஓதுவது இங்கு எங்ஙனேயோ?

ஐயோ! இருண்ட இரவும் அதன் துணைவர்களும் சேர்ந்து ஆழ்வாரை விடாமல் நலிந்து அவர் மடல் எடுக்க முற்படுவதைத் தடுப்பதையும், அவர் திருவுள்ளத்தை அடைந்த துன்பத்தையும் எவ்வாறு பேசுவது?

நாற்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், உருவெளிப்பாட்டைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எங்ஙனே நீர் முனிவது என்னை இனி? நம்பி அழகு
இங்ஙனே தோன்றுகின்றது என் முன்னே – அங்ஙன்
உருவெளிப்பாடா உரைத்த தமிழ் மாறன்
கருதும் அவர்க்கு இன்பக் கடல்

தமிழ் வேதமான ப்ரபந்தங்களை அருளிய ஆழ்வார், உருவெளிப்பாடு (மனக்கண்ணால் பார்த்து அனுபவிப்பது) என்னும் கவிதை முறையில் “என்னிடத்தில் நீங்கள் எல்லோரும் கோபம் கொள்ளலாமா? திருக்குறுங்குடி நம்பியின் வடிவழகு என் கண் முன்னே தோன்றுகின்றது” என்று அருளினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை த்யானிப்பவர்களுக்கு ஆழ்வாரே ஒரு ஆனந்தக் கடலாக இருப்பார்.

நாற்பத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அனுகாரத்தின் மூலம் தன்னை தரித்துக் கொண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கடல் ஞாலத்தீசனை முன் காணாமல் நொந்தே
உடனா அனுகரிக்கல் உற்று – திடமாக
வாய்ந்தவனாய்த் தான் பேசும் மாறன் உரை அதனை
ஆய்ந்துரைப்பார் ஆட்செய்ய நோற்றார்

கடல் சூழ்ந்த இவ்வுலகில் எம்பெருமானை நேரில், தன் கண்ணால் கண்டு அனுபவிக்க முடியாமல் வருந்தி, எம்பெருமானை அனுகரித்து (அவனைப் போலே இருந்து), திட விச்வாஸத்துடன் அவனைப் பற்றிப் பேசினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளின் பெருமைகளை அறிந்து, அதை அனுஸந்திப்பவர்கள், ஆழ்வாருக்குத் தொண்டு செய்யும் தபஸ்ஸைச் செய்தவர்கள் ஆவர்.

நாற்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், வானமாமலை எம்பெருமானை அன்புடன் வணங்கியும் அவன் திருவடிகளில் சரணாகதி செய்தும் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நோற்ற நோன்பாதி இலேன் உன்தனை விட்டாற்றகில்லேன்
பேற்றுக்கு உபாயம் உன்தன் பேரருளேசாற்றுகின்றேன்
இங்கென் நிலை என்னும் எழில் மாறன் சொல் வல்லார்
அங்கு அமரர்க்கு ஆராவமுது

அழகை அடைந்த ஆழ்வார், உபாய விஷயமாக “எனக்கு மோக்ஷத்துக்கு வழியான கர்ம யோகம் முதலிய உபாயங்களில் எந்த ஈடுபாடும் இல்லை; உன்னைப் பிரிந்து என்னால் வாழ முடியவில்லை; என்னுடைய பேற்றுக்கு உன்னுடைய பெரிய கருணையே உபாயம்” என்று அருளிச்செய்தார். கருணை மிகுந்த இப்பாசுரங்களை அனுஸந்திக்க வல்லவர்கள் ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் நித்யஸூரிகளுக்கு ஆராவமுதமாக இருப்பர்.

நாற்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னுடைய கைம்முதல் இல்லாத் தன்மையை அறிவித்து ஆராவமுதன் எம்பெருமானைச் சரணடைந்தும், எம்பெருமான் “இவர் நம் ஆழ்வார்” என்று தன் ஆசையை நிறைவேற்றாததால், கலங்கி வருத்தத்துடன் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஆராவமுதாழ்வார் ஆதரித்த பேறுகளை
தாராமையாலே தளர்ந்து மிக  – தீராத
ஆசையுடன் ஆற்றாமை பேசி அலமந்தான்
மாசறு சீர் மாறன் எம்மான்

ஆழ்வாரின் எதிர்பார்ப்பை ஆராவமுதன் கருணையுடன் நிறைவேற்றாததால் ஆழ்வார் நிறைவேற்ற முடியாத மிகவும் அதிகமான ஆசையை அடைந்து வருத்தமுற்றார். இப்படிக் கலங்கிய தன்னுடைய வருத்தத்தை வெளியிட்டார்; இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரே நம்முடைய குற்றமற்ற ஸ்வாமி.

நாற்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவல்லவாழுக்குச் சென்று அதைச் சூழ்ந்திருக்கும் புறச்சோலைகளின் அனுபவத்தால் வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாநலத்தால் மாறன் திருவல்லவாழ் புகப் போய்
தான் இளைத்து வீழ்ந்து அவ்வூர் தன் அருகில் – மேல் நலங்கித்
துன்பம் உற்றுச் சொன்ன சொலவு கற்பார் தங்களுக்கு
பின் பிறக்க வேண்டா பிற

மிகவும் அன்புடன் ஆழ்வார் திருவல்லவாழ் திவ்யதேசத்தை நோக்கிச் சென்றார்; ஆனால் அதை அடைய முடியாமல், அதைச் சூழ்ந்திருக்கும் சோலைகளில், தளர்ந்து கீழே விழுந்தார்; மேலும் கலங்கி, வருந்தி இப்பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். இப்பாசுரங்களைக் கற்பவர்களுக்கு, அவற்றைக் கற்றபின், எம்பெருமானின் திருவடிகளுக்கு வெளிப்பட்ட பிறவிகள் கிடையாது.

ஐம்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானிடத்தில் “உன்னுடைய அவதாரங்களில் செய்த லீலைகளை அனுபவித்து நான் தரித்திருக்கும்படி அனுமதிக்க வேண்டும்” என்று ப்ரார்த்திக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பிறந்து உலகம் காத்தளிக்கும் பேரருள் கண்ணா! உன்
சிறந்த குணத்தால் உருகும் சீலத்திறம் தவிர்ந்து
சேர்ந்தனுபவிக்கும் நிலை செய் என்ற சீர் மாறன்
வாய்ந்த பதத்தே மனமே! வைகு

ஸ்ரீ நம்மாழ்வார், இவ்வுலகில் அவதரித்து எல்லோரையும் ரக்ஷிக்கும், மிகவும் கருணை பொருந்திய கண்ணன் எம்பெருமானிடத்தில் “கண்ணா! என் ஹ்ருதயத்தின் உருக்கத்தை நிறுத்தி, உன்னை அடைந்து, உன்னுடைய குணங்களை நினைத்து அனுபவிக்கும்படி அருளவேண்டும்” என்று ப்ரார்த்தித்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளில் வாழ்வாயாக.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-41-50-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 41 – 50

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

Forty first pAsuram  – (kaiyArum chakkaraththOn…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming awe-struck seeing the causeless acceptance of AzhwAr by sarvESvaran to make AzhwAr reform samsAris (materialistic people) and is mercifully explaining it.

kaiyArum chakkaraththOn kAdhal inRikkE irukkap
poyyAgap pEsum puRan uraikku – meyyAna
pERRai upagariththa pEr aruLin thanmaidhanaip
pORRinanE mARan polindhu

AzhwAr mercifully spoke in a shining manner saying “While there was no bhakthi [from me towards emperumAn] and I was speaking deceptively with mischievous words, he has great mercy to bestow true result to me!”

Forty second pAsuram –  (poliga poliga…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of performing mangaLASAsanam (well-wishes) to those who were reformed by his words in thiruvAimozhi 4.10onRum dhEvum” and reforming those who were not reformed, and is mercifully explaining it.

poliga poliga enRu pUmagaLkon thoNdar
malivudhanaik kaNdugandhu vAzhththi – ulagil
thirundhAdhAr thammaith thiruththiya mARan sol
maruNdhAgap pOgum manamAsu

Seeing the abundant presence of the devotees of SrIman nArAyaNa, being joyful and performing mangaLASAsanam saying “Long live! Long live!”, AzhwAr mercifully reformed those who are not reformed in this world; having such AzhwAr’s SrIsUkthis as medicine, blemishes in the mind will be eliminated.

Forty third pAsuram -(mAsaRu sOdhi…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of performing madal due to not enjoying the physical beauty of emperumAn which was spoken about previously and is mercifully explaining it.

mAsaRu sOdhi kaNNan vandhu kalavAmaiyAl
Asai migundhu pazhikkanjAmal – EsaRavE
maNNil madal URa mARan orumiththAn
uNNadungath thAn piRandha Ur

AzhwAr set out to perform madal on this earth to cause trembling in the townspeople of the town in which was born, not fearing for the accusations and after having crossed the boundary of being scolded, as his love increased towards emperumAn who has unblemished splendour and who did not come and unite with AzhwAr.

Forty fourth pAsuram – (Ura ninaindha…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of speaking as a nAyaki (heroine, pirAtti, consort of SrIman nArAyaNa) who is suffering in separation due to the lengthy night and is mercifully explaining it.

Ura ninaindha madal Uravum oNNAdhapadi
kUr iruL sEr kanguludan kUdi ninRu pErAmal
thIdhu seyya mARan thiruvuLLaththuch chenRa thuyar
Odhuvadhingu enganEyO

Alas! How is it possible to explain here the sorrow which reached the divine heart of AzhwAr where the very dark night along with its associates caused harm, without moving away, to not allow him to perform the madal which he set out to perform?

Forty fifth pAsuram – (enganE nIr munivadhu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of uruveLippAdu (visualisation) and is mercifully explaining it.

enganE nIr munivadhu ennai ini nambi azhagu
inganE thOnRuginRadhu en munnE – angan
uru veLippAdA uraiththa thamizh mARan
karudhumavarkku inbak kadal

Can all of you be angry at me now? thirukkuRungudi nambi’s physical beauty is appearing in front of my eyes; for those who meditate upon AzhwAr who mercifully revealed thamizh vEdham, who explained in this manner through the poetic style of uruveLippAdu, such AzhwAr will remain as an ocean of bliss.

Forty sixth pAsuram – (kadal gyAlaththu….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sustaining himself through anukAram (enacting) and is mercifully explaining it.

kadal gyAlaththIsanai mun kANAmal nondhE
udanA anukarikkaluRRuth – thidamAga
vAyndhavanAyth thAn pEsum mARan urai adhanai
AyndhuraippAr Atcheyya nORRAr

AzhwAr being unable to see emperumAn in front of him, with his eyes, in this world surrounded by ocean, became anguished and tried sustaining himself by enacting emperumAn, and with firm faith, spoke as emperumAn; knowing the greatness of such AzhwAr’s SrIsUkthis, those who recite them, have performed penance to serve such AzhwAr.

Forty seventh pAsuram – (nORRa nOnbu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s loving pAsurams of worshipping and surrendering at the divine feet of vAnamAmalai [emperumAn], and is mercifully explaining it.

nORRa nOnbAdhiyilEn undhanai vittARRagillEn
pERRukkupAyam unRan pEraruLE – sARRuginREn
ingennilai ennum ezhil mARan sol vallAr
angamararkkArAvamudhu

AzhwAr who acquired beauty, mercifully spoke on this aspect [of upAyam] “I have no involvement in upAyams such as karma yOgam etc which are pursued as means for mOksham; I am unable to sustain without you; I am announcing that your great grace is the means for the purushArtham”. Those who can recite these merciful pAsurams will become eternally fresh nectar for nithyasUris in SrIvaikuNtam.

Forty eighth pAsuram – (ArAvamudhAzhwAr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being shaken and speaking with anguish even after surrendering to ArAvamudhAzhwAr highlighting his own emptyness and emperumAn not fulfilling his desire considering “ivar nammAzhwAr” (here is our AzhwAr), and is mercifully explaining it.

ArAvamudhAzhwAr Adhariththa pERugaLaith
thArAmaiyAlE thaLarndhu migath thIrAdha
Asaiyudan ARRAmai pEsi alamandhAn
mAsaRu sIr mARan emmAn

Since AzhwAr’s desired results were not mercifully fulfilled by ArAvavamudhan, AzhwAr became very anguished with intense desire which cannot be pacified until fulfilled. Being shaken, he spoke about his sorrow; such AzhwAr is our lord who has unblemished qualities.

Forty ninth pAsuram – (mAnalaththAl mARan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of going to thiruvallavAzh and being anguished in the enjoyable aspects in the garden surrounding the town itself and is mercifully explaining it.

mAnalaththAl mARan thiruvallavAzh pugap pOyth
thAn iLaiththavvUr thannarugil mEnalangith
thunbamuRRuch chonna solavu kaRpAr thangaLukkup
pin piRakka vENdA piRa

With great love, AzhwAr mercifully started towards thiruvallavAzh dhivyadhESam but being unable to reach there, fell down due to weakness in the garden surrounding the town, became bewildered further, being anguished, mercifully spoke these divine words. For those who can learn them, after learning so, they will not be born in births which are outside the scope of emperumAn’s divine feet.

Fiftieth pAsuram – (piRandhulugam…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of requesting emperumAn “let me sustain myself and enjoy your activities in your incarnations” and is mercifully explaining it.

piRandhulagam kAththaLikkum pErarutkaNNA un
siRandha guNaththAl urugum seelaththiRam thavirndhu
sErndhanubavikkum nilaiseyyenRa sIrmARan
vAyndha padhaththE manamE vaigu

Oh heart! You reside at the matching divine feet of SrI nammAzhwAr, who prayed to the greatly merciful krishNa who incarnates in the worlds and protects all, saying “Oh krishNa! Mercifully allow me to reach you and enjoy you, giving up the melting of the heart, by meditating upon your auspicious qualities”.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 31 – 40

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 21 – 30

paramapadham

முப்பத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஐச்வர்யம் முதலியவற்றின் தாழ்ச்சி மற்றும் அநித்யமாக இருக்கும் தன்மையினால் உள்ள தோஷங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஒரு நாயகமாய் உலகுக்கு வானோர்
இரு நாட்டில் ஏறி உய்க்கும் இன்பம் திரமாகா
மன்னுயிர்ப் போகம் தீது மால் அடிமையே இனிதாம்
பன்னி இவை மாறன் உரைப்பால்

ஆழ்வார் 1) உலகத்துக்கு ஏக சக்ரவர்த்தியாய் இருந்து பெறும் இன்பம் நிரந்தரமன்று 2) பரந்த ஸ்வர்கத்தில் தேவர்கள் அனுபவிக்கும் இன்பமும் நிரந்தரமன்று 3) நித்யமாக ஆத்மா தன்னையே அனுபவிப்பதும் தீது மற்றும் 4) எம்பெருமானுக்கு அடிமை செய்வது மிகவும் இனியது ஆகியவைகளை ஆராய்ந்து அருளிச்செய்தார்

முப்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் வெவ்வேறு காலத்தில் ஏற்பட்ட பல அவதாரங்களை அந்தந்த இடம் மற்றும் காலத்தில் அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பாலரைப் போல் சீழ்கி பரன் அளவில் வேட்கையால்
காலத்தால் தேசத்தால் கை கழிந்த சால
அரிதான போகத்தில் ஆசை யுற்று நைந்தான்
குருகூரில் வந்துதித்த கோ

ஆழ்வார்திருநகரியில் அவதரித்த தலைவரான ஆழ்வார், எம்பெருமானிடத்தில் இருந்த அன்பால் அவனுடைய முற்காலத்து அவதாரங்களை அனுபவிக்க ஆசைப்பட்டு, அவை வேறு காலம் மற்றும் தேசத்தில் ஏற்பட்டதால், அது கிடைக்காமையால் குழந்தையைப் போலே சிணுங்கினார்; மேலும் அவனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்ய மிகவும் ஆசைப்பட்டு (அது கிடைக்காமையால்), மிகவும் வருத்தமுற்றார்.

முப்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் எப்படி காலத்தால் இருந்த தடையை நீக்கி அனுபவத்தைக் கொடுத்தான் என்பதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கோவான ஈசன் குறை எல்லாம் தீரவே
ஓவாத காலத்து உவாதிதனை மேவிக்
கழித்தடையக் காட்டி கலந்த குண மாறன்
வழுத்துதலால் வாழ்ந்தது இந்த மண்

எல்லோருக்கும் தலைவனான எம்பெருமான் ஆழ்வாருடன் கூடி, காலம் கடந்திருந்தாலும், காலத்தால் வந்த தடையைப் போக்கி, தன்னுடைய பூர்வ சரித்ரங்களை ஆழ்வார் ஆசைப்பட்டபடி காட்டிக்கொடுத்து ஆழ்வாரின் துன்பத்தைப் போக்கினான்; இவ்வாறு ஆழ்வார் எம்பெருமான் தன்னுடன் கூடிய அந்த குணத்தைக் கொண்டாட, இவ்வுலகம் நிலை பெற்றது.

முப்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானைப் போன்று இருக்கும், மற்றும் எம்பெருமானுடன் தொடர்புடைய பொருட்களைப் பார்த்து, அவை எம்பெருமான் என்று ப்ரமித்து, அவைகளை எம்பெருமானாகப் பாடிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மண்ணுலகில் முன் கலந்து மால் பிரிகையால் மாறன்
பெண் நிலைமையாய்க் காதல் பித்தேறி எண்ணிடில் முன்
போலி முதலான பொருளை அவனாய் நினைந்து
மேல் விழுந்தான் மையல் தனின் வீறு

எம்பெருமான் இந்த ஸம்ஸாரத்தில் ஆழ்வாருடன் கலந்து பின்பு பிரிந்தான்; அதனால் ஆழ்வார் ஒரு பெண் தன்மையை அடைந்து, அவனிடத்தில் இருந்த பக்தியால், மிகவும் கலங்கி, அவன் விஷயமான பேரன்பால், அவனைப் போன்ற பொருட்களை அவனாகவே நிர்ணயித்துப் பாடினார்.

முப்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திவ்ய ஸ்தானமான பரமபதத்தில் எம்பெருமானின் இருப்பைக் கண்டு அடைந்த பேரின்பத்தைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வீற்றிருக்கும் மால் விண்ணில் மிக்க மயல் தன்னை
ஆற்றுதற்காத் தன் பெருமை ஆனதெல்லாம் – தோற்ற வந்து
நன்று கலக்கப் போற்றி நன்குகந்து வீறு உரைத்தான்
சென்ற துயர் மாறன் தீர்ந்து

பரமபதத்தில் வீற்றிருந்தருளும் எம்பெருமான், இங்கே வந்து, தன்னுடைய சிறந்த குணங்கள், திருமேனிகள் ஆகியவற்றைக் காட்டி ஆழ்வாரின் கலக்கத்தை நீக்கி, ஆழ்வாருடன் நன்றாகக் கலந்தான்; இப்படி ஸர்வேச்வரனைக் கண்ட ஆழ்வார், அவனை வணங்கி ஆனந்தத்தை அடைந்து, தன்னுடைய துன்பங்கள் நீங்கப் பெற்றதால், தன்னுடைய பெருமையைத் தானே அறிவித்தார்.

முப்பத்தாறாம் பாசுரம். ஆழ்வாரிடத்தில் மிகுந்த காதல் கொண்ட எம்பெருமானை நேரில் கண்டு அனுபவிக்க முடியாமையால் ஆழ்வார் மோஹித்தார்; ஆழ்வாரிடத்தில் அன்பு கொண்டவர்கள் இதற்கு ஒரு தீர்வு காண முற்பட, நல்ல ஞானம் உள்ள ஆழ்வாரின் நலம்விரும்பிகள் ஆழ்வாருக்குச் சேராத விஷயங்களையும், இந்நிலைக்குக் காரணத்தையும் தீர்வையும் விளக்கிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி மாமுனிகள் அருளிச்செய்கிறார்.

தீர்ப்பாரிலாத மயல் தீரக் கலந்த மால்
ஓர்ப்பாதும் இன்றி உடன் பிரிய – நேர்க்க
அறிவழிந்து உற்றாரும் அறக் கலங்க பேர் கேட்டு
அறிவு பெற்றான் மாறன் சீலம்

ஆழ்வாரின் தீர்க்கமுடியாத பேரன்பைத் தீர்க்க ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வாருடன் கலந்து, ஆராயாமல் ஆழ்வாரை விட்டுப் பிரிந்தான்; இதைக் கண்ட உறவினர்கள், முன்பைவிட மிகவும் வருந்தி அறிவிழந்தார்கள்; எம்பெருமானுடைய திருநாமங்களைக் கேட்டு தன்னுடைய உணர்வை மீண்டும் பெற்றார்; இதுவே ஆழ்வாரின் தன்மை.

முப்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் திருநாமத்தைக் கேட்டுத் தன் உணர்வை மீண்டும் பெற்ற ஆழ்வார், அந்தத் திருநாமத்துக்கு உடையவனான எம்பெருமானை அனுபவிக்க முடியாமல் வாடிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

சீல மிகு கண்ணன் திருநாமத்தால் உணர்ந்து
மேலவன் தன் மேனி கண்டு மேவுதற்கு – சால
வருந்தி இரவும் பகலும் மாறாமல் கூப்பிட்டு
இருந்தனனே தென் குருகூர் ஏறு

ஆழ்வார்திருநகரிக்குத் தலைவரான ஆழ்வார், கல்யாண குணங்கள் நிறைந்த கண்ணனின் திருநாமங்களைக் கேட்டுத் தெளிவு பெற்றார்; உணர்ந்தபின் மிகவும் வருந்தி, கண்ணனின் திருமேனியைக் காண ஆசைப்பட்டு, அனுபவிப்பதற்காக அழைக்கிறார்.

முப்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் தனக்கு உதவாததால், அவனுக்காக இல்லாத ஆத்மாவிலும் ஆத்மாவின் உடைமைகளிலும் தனக்கு இருக்கும் விரக்தியைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஏறு திருவுடைய ஈசன் உகப்புக்கு
வேறு படில் என் உடைமை மிக்க உயிர் – தேறுங்கால்
என்தனக்கும் வேண்டா எனும் மாறன் தாளை நெஞ்சே!
நந்தமக்குப் பேறாக நண்ணு 

ஆழ்வார் “என்னுடைய ஆபரணங்கள் முதலியவையும் அவற்றைவிடச் சிறந்ததான ஆத்மாவும், பிராட்டி ஏறி வீற்றிருக்கும் திருமார்பை உடைய ஸர்வேச்வரன் திருவுள்ளத்துக்கு ஏற்புடையதில்லை என்றால், ஆராய்ந்து பார்த்தால், எனக்கும் அவை வேண்டாம்” என்று வெறுப்புடன் அருளிச்செய்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளையே சிறந்த குறிக்கோளாகக் கொள்.

முப்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஸம்ஸாரிகளின் அநர்த்தத்தைக் கண்டு வெறுத்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நண்ணாது மால் அடியை நானிலத்தே வல்வினையால்
எண்ணாராத் துன்பம் உறும் இவ்வுயிர்கள் – தண்ணிமையைக்
கண்டிருக்க மாட்டாமல் கண் கலங்கும் மாறன் அருள்
உண்டு நமக்கு உற்ற துணை ஒன்று

இவ்வுலகில் தங்கள் பாபங்களினாலே எல்லையில்லாத துன்பங்களை அனுபவிக்கும் ஆத்மாக்களின் தாழ்ச்சியையும் அவர்கள் எம்பெருமானிடத்தில் சரணடையாமல் இருப்பதையும் கண்ட ஆழ்வார், ஆறியிருக்க முடியாமல், கண்ணீருடன் இருந்தார்; இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் கருணையே நமக்குத் தகுந்த துணை.

நாற்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஸம்ஸாரிகளும் சரணாகதி செய்வதற்கு ஸௌகரியமாகப் பரத்வத்துடன் இருக்கும் அர்சாவதாரத்தைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஒன்றும் இலைத் தேவு இவ்வுலகம் படைத்த மால்
அன்றி என ஆரும் அறியவே – நன்றாக
மூதலித்துப் பேசி அருள் மொய்ம்மகிழோன் தாள் தொழவே
காதலிக்கும் என்னுடைய கை

எல்லோரும் புரிந்து கொள்ளும்படி, “இவ்வுலகங்களைப் படைத்த ஸர்வேச்வரனைத் தவிர வேறு தெய்வம் இல்லை” என்று நன்றாக நிர்ணயித்து அருளிய வகுளாபரணரின் திருவடிகளுக்கு அஞ்ஜலி செய்வதையே என் கைகள் விரும்பும்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-31-40-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 31 – 40

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

paramapadham

Thirty first pAsuram  – (oru nAyagamAy…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of highlighting the defects of worldly wealth etc in having inferior and impermanent nature, and is mercifully explaining it.

oru nAyagamAy ulagukku vAnOr
iru nAttil ERi uykkum inbam thiramAgA
mannuyirp pOgam thIdhu mAl adimaiyE inidhAm
panniyivai mARan uraippAl

AzhwAr analysed and explained principles such as a) the pleasure which is enjoyed being the single lord for this whole world will not remain permanently, b) the pleasure which is enjoyed in the vast heaven by dhEvas will not remain permanently, c) self-enjoyment which is eternal, is bad and d) servitude towards bhagavAn is enjoyable.

Thirty second pAsuram – (bAlaraip pOl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of desiring to enjoy emperumAn’s different forms of various places and times, in those places and times and is mercifully explaining it.

bAlaraip pOl sIzhgi paran aLavil vEtkaiyAl
kAlaththAl dhEsaththAl kai kazhindha – sAla
aridhAna bOgaththil AsaiyuRRu naindhAn
kurugUril vandhudhiththa kO

AzhwAr, the leader, who incarnated in AzhwArthirunagari, being cranky like a child, due to love towards emperumAn who is difficult to attain due to being distant by time and place, had an  increased desire to acquire the joy of doing kainkarayam and became anguished.

Thirty third pAsuram – (kOvAna Isan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of highlighting how emperumAn eliminated the time limitation and gave enjoyment and is mercifully explaining it.

kOvAna Isan kuRai ellAm thIravE
OvAdha kAlaththu uvAdhithanai – mEvik
kazhiththadaiyak kAtti kalandha guNam mARan
vazhuththudhalAl vAzhndhadhindha maN

emperumAn who is sarvaSEShi united with AzhwAr and eliminated the great limitations while  time continues to move forward, to eliminate all worries of AzhwAr, and manifested all his activities which were desired by AzhwAr previously; as AzhwAr praised this quality of emperumAn uniting with him, this world sustained itself.

Thirty fourth pAsuram – (maNNulagil mun kalandhu….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of mistaking those entities which are similar and related to emperumAn as emperumAn himself, and singing about them as if they were emperumAn, and is mercifully explaining it.

maN ulagil mun kalandhu mAl pirigaiyAl mARan
peN nilaimaiyAyk kAdhal piththERi – eNNidil mun
pOli mudhalAna poruLai avanAy ninaindhu
mEl vizhundhAn maiyal thanin vIRu

emperumAn previously united with AzhwAr in this samsAra and then he separated; due to that, AzhwAr assumed feminine mood, due to devotion, became very mad and considered similes etc which are seen, to be emperumAn only and became determined due to overwhelming love.

Thirty fifth pAsuram – (vIRRirukkumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeing emperumAn’s manifestation of his form as in the divine spiritual abode of paramapadham and becoming blissful on enjoying the same, and is mercifully explaining it.

vIRRirukkumAl viNNil mikka mayal thannai
ARRudhaRkAth than perumai AnadhellAm – thORRa vandhu
nanRu kalakkap pORRi nangugandhu vIRuraiththAn
senRa thuyar mARan thIrndhu.

emperumAn who is mercifully seated in pramapadham, arrived here, manifesting his glorious qualities, forms etc to eliminate AzhwAr’s great bewilderment and to unite well; AzhwAr, upon seeing sarvESvaran, worshipped him and becoming joyful, having eliminated the sorrows which were experienced, mercifully announced his own greatness .

Thirty sixth pAsuram -(thIrppArilAdha…) AzhwAr becomes unconscious, being unable to physically enjoy emperumAn who is having the quality of loving affection towards AzhwAr; those who are greatly affectionate towards AzhwAr try to find remedy for that and the awakened well-wishers highlight that it is inapt for AzhwAr’s [and our] nature and explain the apt reason and remedy; in this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams which are in this mood and is mercifully explaining it.

thIrppAr ilAdha mayal thIrak kalandha mAl
OrppAdhum inRi udan piriya – nErkka
aRivazhindhu uRRArum aRak kalangap pEr kEttu
aRivu peRRAn mARan seelam

sarvESvara, united with AzhwAr to fulfil AzhwAr’s insolvable, overwhelming love and left him without any analysis; the relatives who saw that, became worried, even more than previously and lost their minds; AzhwAr regained his existence [consciousness] on hearing the divine names of emperumAn; this is AzhwAr’s quality.

Thirty seventh pAsuram – (seelamigu kaNNan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams in lamenting about not enjoying nArAyaNa, the owner of the name, after becoming conscious on hearing such names, and is mercifully explaining it.

seelamigu kaNNan thirunAmaththAl uNarndhu
mElavan than mEni kaNdu mEvudhaRku – sAla
varundhi iravum pagalum mARAmal kUppittu
irundhananE thenkurugUr ERu

AzhwAr, who is the chief of AzhwArthirunagari, had his bewilderment eliminated and acquired clarity by the divine name of krishNa who has abundant auspicious qualities; after becoming conscious, being greatly anguished, he was calling out continuously to see krishNa’s divine form, approach and enjoy the same.

Thirty eighth pAsuram – (ERu thiruvudaiya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of revealing his detachment in AthmA and AthmA’s belongings which are not existing for emperumAn’s sake, as emperumAn is not helping in such sorrowful state and is mercifully explaining it.

ERu thiruvudaiya Isan ugappukku
vERupadil ennudaimai mikka uyir – thERungAl
enRanakkum vENdAvenumARan thALai nenjE
nandhamakkup pERAga naNNu

AzhwAr said with disgust “If my ornaments etc and the AthmA which is greater than those belongings are not accepted for the divine heart of sarvESvaran on whose divine chest SrI mahAlakshmi climbed, when analysed, even I don’t need them”. Oh heart! Seek such AzhwAr’s divine feet as the ultimate benefit for us.

Thirty ninth pAsuram – (naNNAdhu mAladiyai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of showing disgust on seeing the disastrous state of samsAris (materialistic people) and is mercifully explaining it.

naNNAdhu mAladiyai nAnilaththE valvinaiyAl
eNNArAth thunbamuRum ivvuyirgaL thaNNimaiyaik
kaNdirukka mAttAmal kaN kalangu mARanaruL
uNdu namakkuRRa thuNai onRu

AzhwAr seeing, on this earth, the lowliness of these AthmAs who are experiencing endless sorrow due to cruel sins, without surrendering at the divine feet of emperumAn, becomes unable to remain relaxed, is mercifully having his divine eyes shed tears; such AzhwAr’s mercy remains as our apt companion.

Fortieth pAsuram – (onRumilaith thEvu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of explaining emperumAn’s parathvam (supremacy) in archAvathAram (deity form) which facilitates the surrender of samsAris (materialistic people), and is mercifully explaining it.

onRum ilaith thEvu ivvulagam padaiththa mAl
anRiyena Arum aRiyavE – nanRAga
mUdhaliththup pEsiyaruL moymmagizhOn thAL thozhavE
kAdhalikkum ennudaiya kai

My hands will only desire to perform anjali towards the divine feet of the glorious vakuLAbharaNa who mercifully spoke, to be understood by all, proving fully, saying “there is no other dheyvam than sarvESvaran who created these worlds”.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org