Category Archives: pramEya sAram

ప్రమేయసారము 10

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 9

azhwar-emperumanar

 

అవతారిక:

              కిందటి పాశురములో  ఆచార్యులు శ్రీమన్నారాయణుని అవతారమని చెప్పారు. జ్ఞానసారంలో “తిరుమామగళ్ కొళునన్ తానె గురువాగి”అని 39 పాశురములో చెప్పిన విషయాన్ని ఇక్కడ గుర్తుచేసుకోవాలి .

             అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఆచార్యుల గొప్పదనాన్ని చెప్పి, వారు చేసే మహోపకారాన్ని తెలియజేస్తూ ఈ పాశురంతో ప్రబంధాన్ని సుసంపన్నం చేశారు.

 

పాశురము:

ఇఱైయుం ఉయిరుం ఇరువర్కుముళ్ళా

ముఱైయుం ముఱైయే మొళియుం

మఱైయుం ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ ఒన్ఱల్ల ఆన

ఉణర్తువార్ ఉణ్దాన పోదు

 

ప్రతిపదార్థము:

ఇఱైయుం = ‘ అ ‘ కార వాచ్యుడైన పరమాత్మ

ఉయిరుం = ‘ మ ‘ కార వాచ్యుడైన జీవాత్మ

ఇరువర్కుముళ్ళా ముఱైయుం = ఈ ఇరువురి సంబంధము (జీవాత్మ పరమాత్మకే చెందిన వాడు) చతుర్ధీ విభక్తిలో చెప్పిన సంబంధము

ముఱైయే మొళియుం =ఈ సంబంధమునే ఉన్నతముగా గ్రహించి

మఱైయుం = వేద సారమైన తిరుమంత్రము యొక్క సారమును

ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ = ఉపదేశించేవారు లేకపోతే

ఒన్ఱల్ల = పైన చెప్పుకున్న విషయాలన్నీ అర్థమయ్యీ కానట్టుగా ఉన్నప్పుడు

ఉణర్తువార్ = తిరుమంత్రార్థాన్ని విడమరచి చెప్పే ఆచార్యులు

ఉణ్దాన పోదు =  ఉన్నప్పుడు కదా

ఆన =అందు వలన ఉజ్జీవనము

 

వ్యాఖ్యానము:

ఇఱైయుం ఉయిరుం ఇరువర్కుముళ్ళా ముఱైయుం…….. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఈ గ్రంధ ప్రరంభంలో “అవ్వానవరుక్కు ” అన్న పాశురంలో  “అ” కారార్థము  శ్రీమన్నారాయణుడే(ప్రాణము) అని , వెంటనే  “మవ్వానవర్” అని మకారార్థాన్ని  చేతనుడని చెప్పారు.  “అవ్వానవరుక్కు మవ్వానవర్ ” పరమాత్మకు -జీవాత్మకు ఉన్న  సంబంధాన్ని  చెప్పారు. “ ఇంకా జీవాత్మ పరమాత్మకే చెందిన వాడు అని చతుర్దీ విభక్తిలో చెప్పటం వలన పర్మాత్మకు జీవాత్మకు ఉన్న శేష శేషి సంబంధాన్ని తెలియజేసారు.

ముఱైయే మొళియుం మఱైయుం ……. పైన చెప్పిన సంబంధం వేదాలలోను , తిరుమంత్రములోను, జ్ఞాన సారం లోని  31వ పాశురంలోను  వివరించబడింది. ” వేదం ఒరు నాంగిన్ ఉట్పొదింద మెయిప్పొరుళుం ” (వేదములో నిక్షేపించబడింది ) అని తిరుమంత్రము వేదములో విస్తారంగా చర్చించ బడింది.  తిరుమంత్రమును వేదసారంగా చెప్పారు మన పూర్వాచార్యులు.  ఇటువంటి తిరుమంత్రాన్ని ఉపదేశించే వారే లేకపోతే…….

ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ ఒన్ఱల్ల ………పైన చెప్పిన తిరుమంత్రార్థమైన పరమాత్మ, జీవాత్మ, వారి మధ్య సంబంధం ఎప్పటికీ కొనసాగుతుంది , ఆది,అంతము లేనిది ,నిత్యమైనది  అనే విషయాలను వివరించి చెప్పే వారు ఉన్నప్పుడే అవి ప్రకాశిస్తాయి. అలా చెప్పే వారు లేనప్పుడు అవి మరుగున పడిపోతాయి.

ఆన ఉణర్తువార్ ఉణ్దాన పోదు ….….” ఆన ” …కావున…చెప్పెవారు ఉన్నప్పుడే పై విషయాలన్ని ఉనికిలో ఉంటాయి. చెప్పెవారు ఎవరంటే వారే ఆచార్యులు. ఈ గ్రంధ ప్రారంభంలోనే   “ఉవ్వానవర్ ఉఱైతార్ ” అన్నారు . ఇది చేతనుల పట్ల ఆచార్యులు చేసిన మహోపకారం. దీనినే  నమ్మాళ్వార్లు “అఱియాదన అఱివిత్త అత్తా ” అని  పెరియాళ్వార్లు   “ పీదగవాడైప్పిరానార్ పిరమ గురువాగి వందు ” అని అన్నారు .

 ఈ ప్రకారంగా ఈ గ్రంధంలో అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఆచార్య వైభవాన్ని చక్కగా వివరించారు .

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-10/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 9

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 8

emperumAnAr-embAr

ఉడయవర్ – ఎంబార్

అవతారిక:

                     గత ఎనిమిది పాశురాలలో “ ఓం నమో నారాయణాయ ‘ అనే అష్టాక్షరి మంత్రంలోని మూడు పదాల అర్థాన్ని వివరించారు .ఈ పాశురంలో ఆ మంత్రాన్ని ఉపదేశించిన ఆచార్యుల పట్ల నడచుకోవలసిన విధానం గురించి చెపుతున్నారు. ఆచార్యులను సాక్షాత్ భగవత్స్వరూపంగా భావించి శాస్త్రంలో  చెప్పిన రీతిలో కైంకర్యం చేయాలని చెప్పారు. అలా కాక  ఆచార్యులను మన లాంటి మానవుడిగా భావించేవారికి , ఆచార్యులను సాక్షాత్ భగవత్స్వరూపంగా భావించేవారికి బేధాన్ని తెలియచేస్తున్నారు. దీని వలన ఆచార్యుల ఔన్నత్యం తెలుస్తున్నది.

పాశురము-9

తత్తం ఇఱైయిన్ వడివు ఎన్ఱు తాళిణైయై

వైత్త అవరై వణంగియిరాప్ పిత్తరాయి

నిందిప్పార్కు ఉణ్దు ఏఱా నీళ్ నిరయం నీదియాల్

వందిప్పార్కు ఉణ్దు ఇళియా వాన్

ప్రతిపదార్థము:

తాళిణైయై వైత్త = అజ్ఞానము తొలగి పోయేట్లు శిష్యుడి తల మీద తన శ్రీ పాదాలను ఉంచిన

అవరై = ఆచార్యులను

తత్తం ఇఱైయిన్  = తమ దైవంగా

వడివు ఎన్ఱు = దైవ స్వరూపంగా

వణంగియిరా = దాసోహాలు సమర్పించని

ప్పిత్తరాయి = సత్యమును తెలుసుకోలేని పిచ్చివారై

నిందిప్పార్కు = మనుషులుగా భావించే వారికి

ఏఱా నీళ్ నిరయం = వొడ్డు ఎక్కలేని లోతైన నరకమే

ఉణ్దు = ప్రాప్తిస్తుంది.

నీదియాల్ = శాస్త్రములో చెప్పిన  క్రమము తప్పక

వందిప్పార్కు = ఆచార్య కైంకర్యం చేసే వారికి

ఇళియా వాన్  = పునర్జన్మ లేని జన్మ రాహిత్యము కలిగి

వాన్ ఉణ్దు = పరమపదములో ఉంటారు

 

వ్యాఖ్యానము;

తత్తం ఇఱైయిన్ వడివు ఎన్ఱు …. తత్తం…..తమ తమ దైవము అని అర్థము. శ్రీమన్నారాయణుడు అందరికి దైవము కాగా జ్ఞానానిచ్చే వారి వారి ఆచార్యులు వారి వారి దైవము అని చెపుతున్నారు .  శ్రీమన్నారాయణుడు అందరికి దైవము, నాయకుడు అయినా చేతనులకు జ్ఞానాన్ని అందించడానికి మానవరూపంలో ఆచార్యునిగా అవతరించాడు. అందు వలన శాస్త్రములు ఆచార్య దేవోభవ అని అజ్ఞానాన్ని తొలగదోసి జ్ఞానానిచ్చే ఆచార్యులు ప్రత్యక్ష దైవం అని చెపుతున్నాయని గ్రహించాలి . శిష్యులు తమ తమ ఆచార్యులను దైవముగా భావించాలి  అని అర్థము.

తాళిణైయై వైత్త అవరై ……. జ్ఞాన సారం “విల్లార్ మణి  కొళిక్కుం”అనే 38 వ పాశురం లో  “మరుళాం ఇరుళోడ  మత్తగత్తు  తన్ తాళ్ అరుళాళే వైత్త  అవర్” అని చెప్పరు. అనగా తమ అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టడానికి కృపతో   వారి శ్రీపాదాలను తమ వొడిలో పెట్టిన ఆచార్యలు అని చెపుతున్నారు .

వణంగియిరాప్పిత్తరాయి………కొందరు ఆచార్యులకు కైంకర్యము చేయక వారిని తమ వంటి సామాన్య మానవుడిగా చూస్తారు . అలాంటి వాళ్ళు నిజంగా పిచ్చివాళ్ళు . ఒకసారి ఏమ్బార్లను కొందరు “చాయైపోల పాడ వల్లార్ తాముం అణుక్కర్గళే ” (పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 5-4-11) అనే పాశుర భాగానికి అర్థం చెప్పమని అడిగారు. దానికి వారు తాము తమ ఆచార్యులైన ఉడయవర్ల దగ్గర ఈ పాశుర అర్థాలను వినలేదని చెప్పి ,అయినా మీరు అడిగారు కాబట్టి చెప్పితీరాలి. ఇప్పుడే మా ఆచార్యులను అడిగి చెపుతాను అని తమ  ఆచార్యుల దగ్గరికి వెళ్ళారు ఆ సమయంలో ఉడయవర్లు వారి ఆచార్యులైన తిరుక్కోట్టియూర్ నంబి దగ్గర కూర్చొని వున్నారు. ఎంబార్ ఉడయవర్ల పాదుకలను తన తల మీద పెటుకొని ఇదిగో మా ఆచార్యులు మాకు చెప్పారు అదే  అర్థాన్ని మీకు చెపుతాను అని మీరు అడిగిన పాశురభాగం అర్థం కూడా ఇదే అన్నారట.

ఇక ఆచార్యులను సాధారణ మనిషిగా భావించేవారి గురించి చెప్పబోతున్నారు .

ఏఱా నీళ్ నిరయం ఉండు …… ఏఱా ….దాటలేని….వొడ్డు ఎక్కలేని , నీళ్ నిరయం ఉండు……నరకం ఉంది. ఆచార్యులను మాటలతో చిన్నబుచ్చకున్నా సాధారణ మనిషిగా భావించటమే దోషము. అలాంటి వారు నరకం నుండి బయట పడలేరు . యముడి దండన కంటే నరకం వేరైనది ఇది . నారాయణ నామం వింటే ” నరకమే స్వర్గమవుతుంది “ అని తిరుమలైలో చెప్పారు. కానీ ఆచర్యోపచారం వలన వచ్చే నరకం అలా కాక అనుభవించి తీర వలసిందే  అంటున్నారు.

          ఆచార్యులను సాధారణ మనిషిగా భావించే వారు ఎప్పటికి ఉజ్జీవించలేరు. ఆ అర్హతను కూడా పొందలేరు . జననమరణ చక్రంలో పడి పరిభ్రమిస్తూ ఉంటారు . ఈ సందర్భంగా తిరువళ్ళువర్లు “ ఉరంగువదు పోలుం -సాక్కాడు , ఉరంగి విళివదు పోలుం పిరప్పు “  ( నిద్రించి నట్లుగా చావు, నిద్ర లేచినట్లుగా పుట్టుక .) అన్నారు.

నీదియాల్ వైందిప్పార్కు ఉణ్దు….. జ్ఞాన సారం పాశురం “తేనార్ కమల తిరుమామగల్ కొళునన్ తానే గురువాగి త న్నరుళాల్ మానిడర్క ఇన్నిలతే  తోన్రుతలాల్” ( తేనెలూరు పద్మోద్భవి దవుడు తానే గురువై తన కృప వలన ఈ లోకంలోని వారికి ఉపదేశించాడు ), అన్నట్లు ఆచార్యుని పరమాత్మ స్వరూపంగా భావింఛి శాస్త్రంలో చెప్పినట్లుగా నడచుకునే వారికి పునర్జన్మ ఉండదు.

 ఇందులో నీతి  ఏవిటంటే ఆచార్యుని సేవించటంలో దోషం చేయని వారికి పునర్జన్మ ఉండదు. వైకుంటమే వారికి  నిత్య నివాసము. మధురకవి ఆళ్వార్లు తమ ఆచార్యులైన నమ్మాళ్వార్ల విషయంలో  “ తేవు మత్తు అరియేన్ ”  అన్నారు.(ఆచార్యుని తప్ప ఇతర దైవాన్ని ఎరగను ) ఆ విధంగా తమ ఆచార్యుల పట్ల నడచుకునే  మంచి శిష్యులు నిత్యులై పరమపదంలో ఉంటారు అని చెపుతున్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామనుజదాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-9/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 8

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

 

<< పాశురము 7

paramapadhanathan

 

అవతారిక:

                అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఈ ప్రబంధంలో తిరు మంత్రములోని “ఓం” కార అర్థాన్ని మోదటి మూడు పాశురాలైన “ అవ్వానవర్”, “ కులం ఒన్రు  ” , “ పలం కొణ్డు ” లో చెప్పి, తరువాతి నాలుగు పాశురాలైన  “కరుమత్తాల్”, “వళియావదు”, “ఉళ్ళ పడి ఉణరిల్” , “ఇల్లై ఇరువరుక్కుం”, లో నమః పద అర్థాన్ని చర్చించారు. ఈ పాశురాలో  “నారాయణాయ” అనే పదము యొక్క అర్థాన్ని చెపుతున్నారు. శ్రీమన్నారయణునకు సమస్త చరా చర జగత్తు ఆయనకు సొత్తు, ఆయనకు కైంకర్యం చెయటమే చేతనుల పరమావధి అని శాస్త్రాలలో చెప్పబడింది.   “నారాయణాయ” శబ్దంలో అనేక అర్థాలు ఇమిడి వున్నాయి.  శ్రీమన్నారయణుని సేవించుకోవాలనే తపన , ఆర్తి, పరబ్రహ్మ తప్ప ఇతరమైన వేవి సత్యానందాన్ని, నిత్యానందాన్ని ఇవ్వలేవన్నసత్యాన్ని తెలుసుకోవటం  , ఆయనకు నిరంతర కైంకర్యం చేసే భాగ్యాన్ని పొందే మార్గం, అంతిమంగా పరమపదం చేరి ఆయనకు నిత్య కైంకర్యం చేసే భాగ్యాన్ని పొందే మార్గం అన్నీ ఇమిడి ఉన్నాయి. ఈ విషయాలనే అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు  ఈ పాశురంలో వివరిస్తున్నారు .

పాశురము:

విత్తం ఇళవు ఇన్ బం తున్ బం నోయి వీకాలం

తత్తం అవయే తలై అళిక్కుం  – అత్తై విడీర్

ఇచ్చియాన్ ఇచ్చియాదేద ఎళిల్ వానత్తు

ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం

 

ప్రతి పదార్థము:

విత్తం = సంపదను

ఇళవు = నష్టము

ఇన్బం = సుఖము

తున్ బం  = దుఖఃము

నోయి = అనారోగ్యము

వీకాలం = మరణ కాలము

తత్తం అవయే = వాటి వాటి కర్మానుసారము

తలై అళిక్కుం  = ఫలితాన్నిస్తుంది

విడీర్ = వదిలి వేయండీ

అత్తై = కాబట్టి వాటికి సంబంధించిన చింతన

ఇచ్చియాన్ = చేయని వాడు శ్రీమన్నారాయణుని మాత్రమే తలచే వాడు

ఇచ్చియాదు = ఇతర ప్రయోజనాలను ఇష్టపడడు

ఏదద్ = శ్రీమన్నారాయణుని స్థుతించడానికి

ఎళిల్ వానత్తు = అందమైన పరమపదములో

ఉచ్చియాన్ = ఉన్నతుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు

ఉచ్చియానాం  = శిరసా వహించదగిన గొప్పతనము కలవాడౌతాడు

వ్యాఖ్యానం :

                “నారాయణాయ” అనే పదానికి అర్థం చెప్పేటప్పుడు  “ఇళైయ పెరుమాళైప్పోలే ఇరువరుమాన సేర్తియిలే అడిమై సెయిగై ముఱై ” సీతారాములు కలిసి ఉన్నప్పుడు ఆ మిధునానికి లక్ష్మణునిలాగా కైంకర్యము చెయాలి ‘ అని చెప్పి “అత్తై నిత్యమాగ ప్రార్తిత్తే  పెఱ వేణుం ” ఆ “కైంకర్య భాగ్యం నిత్యముగా కావాలని కోరి పొందాలి” అనిచెపుతారు. శ్రీరామాయణంలో శ్రీరాముడు లక్ష్మణుడు తన తోబుట్టువుగా కాక సాక్షాత్ పరమాత్మగా భావించి  కైంకర్యము చేసాడు. ఆ విషయాన్నే కంబ రామాయణంలో ఈ క్రింది విధంగా చెప్పారు.

“ఎందైయుం  యాయుం ఎంబిరానుం ఎమ్మునుం

అందం ఇల్ పెరుంగుణత్తు ఇరామన్ ఆదలాల్

వందనై అవన్ కళల్ వైత్త పోదు అల్లాల్

సిందై వెంగొదుంతుయర్ తీర్కిలేన్”

( కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, పళ్ళిడైప్పడలం 58)

 

సకల సంబంధాలు రాముడితోనే అని ,ఆయనకు కైంకర్యం చేయటమే తన విధి అని, తలచి లక్ష్మణు

శ్రీ రాముడి  వెంట అడవికి వెళ్ళాడు.

 

“అగాదదు అన్ఱాల్ ఉనకు అవ్వనం ఇవ్వయోత్తి

మాకాదల్ ఇరామన్ నం మన్నవన్ వైయ్యమీందుం

పోగా ఉయిర్త్తాయర్ నం పూంకుళల్ సీతై  – ఎన్ఱే

యేగాఇ: ఇని ఇవ్వయిన్ నిఱ్ఱలుం యేదం”

(కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, నగర్ నీంగు పడలం146)

“పిన్నుం పగర్వాళ్. “మగనే! ఇవంపిన్ సెల్; తంబి

ఎన్నుంపది అన్ఱు, అడియారినిన్ యేవల్ సెయ్ది;

మన్నుం నగర్కే ఇవన్ వందిదిన్ వా: అదు అన్ఱేల్

మున్నం ముడి” ఎన్ఱనళ్ వార్ విళి సోర నిన్రాళ్ ‘

( తల్లి సుమిత్ర కుమారా ఈయన వెంట వెళ్ళు తముడిలా కాక చక్రవర్తికి చేసినట్లుగా నిన్ను దాసుడిగా భావించి సేవలు చేయి అని చెప్పింది)

( కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, నగర్ నీంగు పడలం147)

  “అడియారినిన్ యేవల్ సెయ్ది” అని అన్నారు . అనగా  శ్రీలక్ష్మణస్వామి శ్రీరాముడితో తప్ప ఇతరులందరితో తన సంబంధమును వదులుకుని ఆయన వెంట అడవికి వెళ్ళి 14 సంవత్సరాలు కైంకర్యం చేసారు , అంతే కాక ఆజీవనము శ్రీరాముడికి  కైంకర్యం చేస్తూనే వున్నాడు. ఇది జీవాత్మకుండవలసిన లక్షణము. ఇది పరమాత్మను ప్రార్థించి పొందవలసినది. గోదా దేవి తమ తిరుప్పావైలో ” వేదమనైత్తుక్కుం విత్తాగుం ” అన్నది. “ఎత్తైక్కుం ఏళేళు  పిరవిక్కుం ఉంతన్నోడు ఉత్తోమే యావోం ఉమక్కే నాం ఆట్చెయ్వోం మత్తై నంకామంగళ్ మాత్తు” అని అన్నారు.

పెరియాళ్వార్లు “ ఉనక్కుప్పణి సెయితిరుక్కుం తవం ఉడైయేన్”అని, నమ్మాళ్వార్లు “ఒళివిల్ కాలమెల్లాం ఉడనాయ్ మన్ని వఱువిలా అడిమై సెయ్య వేణ్డుం నాం, తిరుమంగై ఆళ్వార్లు “ఆళుం పణియుం అడియేనై కొండాన్” అని “ఉనక్కాగ తొండు పత్త నల్లేనై ”అని అన్నారు .

        జ్ఞానులైన పెరియాళ్వార్లు ఇత్యాదులు పరమాత్మ కైంకర్యమే జీవన లక్ష్యంగా భావించారు. వీరు ఈ లీలా విభూతిలో ఉన్న కాలంలో సంపద వలన ఆనందమో, అది కోల్పోయినందున ధుఃఖమో పొంద లేదు.

“వేణ్దేన్ మనై వాళ్కయై ”అని ,“కూఱు సోఱు ఇవై వేడుందువతిల్లై” అని,  “నీళ్ సెల్వం వేణ్డాదాన్” అని ఆళ్వార్ల చేత సంపదలు విసర్జించ బడ్డాయి . అన్ని కృష్ణుడే అన్నదే వారి విశ్వాసము. పరమాత్మ కైంకర్యములో ఈడుపడిన మనసును తాత్కాలిక ప్రయోజనాన్నిచ్చే సంపదల మీదికి వారు పోనీయలేదు. ఇంకా పరమాత్మయే లక్ష్యముగా కలిగి వున్న వారు ఎలా ఉండాలో చెపుతున్నారు.

విత్తం……డబ్బు , బంగారము ఇత్యాదులు

ఇళవు ……..వాటిని పోగొట్టుకున్న స్థితి

తిరువళ్ళువర్ ఈ విషయంగా  “నిల్లాధవఱ్ఱై నిలైయిన ఎన్ఱు ఉణరుం పుల్లఱివాన్మై కడై” ( నిలవని వాటిని శాస్వతమనుకొనే గొప్ప జ్ఞానులు) అని వ్యంగ్యంగా అన్నారు.

ఇన్ బం …….సుఖ దుఃఖాలకు హేతువైన వస్తువులిచ్చే సుఖము

తున్ బం ……దుఃఖాలనిచ్చే సంఘటనల వలన కలిగే ..దుఃఖం

నోయి………శరీరమును ఆశ్రయించే రోగాలు

వీకాలం……..శరీరమును యొక్క అంతిమ కాలము (మరణము) మొదలైనవన్నిటికి

తత్తం అవయే………కారణము సంచిత కర్మలు

తలై అళిక్కుం  ……….తగిన సమయంలో ఫలితాన్నిస్తాయి జన్మతో వచ్చిన కర్మలు అయా కాలాలో ఫలితానిస్తాయి. తిరువళ్ళువర్  “ఊళు” “ఆకూళాఱ్ తోన్ఱుం అసైవిన్మై కైప్పొరుళ్ పోకూళాఱ్ తోన్ఱుం మడి”.

(సంపదలు దొరకడానికి, అది తొలగి పోవతానికి కారణము పురాకృత కర్మలు.) అన్నారు .

“పేదై పడుక్కుం ఇళవూళ్ అఱివగఱ్ఱుం

 ఆగలూళ్ ఉఱ్ఱక్ కడై”.

      ఒకడు లౌకిక జ్ఞానము కలివున్నా పురాకృత కర్మ వలన సంపదను పోగొట్టుకునే సమయంలో ఆ జ్ఞానాన్ని కోల్పోతాడు. ఒకడు లౌకిక జ్ఞానము లేని వాడైనా వాడికి  పురాకృత కర్మ వలన సంపదలు పొందడానికి లౌకిక జ్ఞానము పొంద గలుగుతాడు. పురాకృత కర్మలు మంచిని చెడుగాను, చెడును మంచిగాను మార్చగలదు. తిరువళ్ళువర్ ఈ పురాకృత కర్మల గురించి విస్తృతంగా వివరించారు.

అత్తై విడీర్………పురాకృత కర్మల గురించి మంచినో చెడునో ఎంచకుండా ఉండే వారి గురించి కింద వివరించారు.

ఇచ్చియాన్………..సంపదల వంటివాటిని కోరని వారు  పరమాత్మ కైంకార్యానికి అర్హులవుతారు. తిరుమళిసై ఆళ్వార్లు ఈ విషయంగా  “అడకరుం పులంగళ్ ఐందడక్కి ఆసైయామవై తొడకఱుత్తు వందు నిన్ తొళిఱ్కణ్ నిన్ఱ ఎన్నై” అన్నారు .

   ఇచ్చియాదేత్త ……….పరమాత్మ కైంకర్యం చేసేవారు ఆ కైంకర్య ఫలితంగా తాత్కాలిక ప్రయోజనాలనిచ్చే లౌకిక సంపదలనో ,ఉన్నత ఫలమైన పరామపదాన్నో, కోరకుండా, మధురకవి ఆళ్వార్లు “పావిన్ ఇన్నిసై పాడి తిరివనే ”  అన్నట్లు కేవలం పరమాత్మను కీర్తించటమే ప్రధాన ఫలితంగా కోరుకోవాలి .   పరమాత్మను కీర్తించటమంటే

 “పయన్ తెరిందుణర్ ఒన్ఱిన్మయాల్ తీవినయేన్ వాళా ఇరుందొళిందేన్ కీళ్నాళెల్లాం కరందురువిల్ అమ్మానై అన్నాన్రు పిన్ తొడరంద ఆళియంగై అమ్మానై యేత్తాదు అయర్తు ” (తిరువందాది). ఇక్కడ కీర్తించటమంటే ఒక్క వాచా కైంకర్యమే కాక త్రికరణములతో చేసే కైంకర్యంగా స్వీకరించాలి అని చెపుతున్నారు.

ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం……….వైకుంఠంలో వేంచేసి వుండే పరమపద నాధుడే  శిరస్సుపై ధరించేటంత గొప్ప వాడవుతాడు. ‘ఎళిల్ వానం ‘ అంటే పరమపదము. దానినే ‘ విణ్ణగం ‘ అంటారు. అక్కడ ఉండే స్వామిని ‘  విణ్ణ్మీదిరుప్పవన్ ‘ అంటారు. ఎళిల్ వానం అంటే వేదాంతంలో పరమాకాశము. అందులో ఉన్నతమైన ప్రదేశం పరమపదం , అదే ‘ ఉచ్చి ‘, అక్కడ వశించే వాడు ‘ ఉచ్చియాన్ ‘ . ‘ ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం ‘ ఆ వైకుంఠ నాధుడు. ఆయన శిరస్సు మీద ధరింపబడే వాడు ఆయన పరం భక్తుడు, దాసుడు..’ ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం ‘ అని చెప్పబడింది.

  ఇక్కడ  భక్తుడు, దాసుడు..అని చెప్పబడిన వాడు ద్వందాతీతుడు …అంటే సుఖ ధుఃఖాలకు, కష్ట నష్టాలకు, లాభా లాభాలకు , రోగాలు, మరణాలు వంటి వాటికి చలించని వాడు. అందు వలన వాడి మనసు పరిశుధ్ధంగా ఉంటుంది. ఆ పరిశుధ్ధ మనసులో లౌకికమైన కోరికలేమీ ఉండవు. ఏ ప్రయోజనము ఆశించకుండా పరమాత్మకు కైంకర్యం చేయటమే పరమ ప్రయోజనంగా భావించి కైంకర్యం చేసే వాడు. కాబట్టి పరమాత్మకు కైంకర్యం చేసే వారు ఇతర ప్రయోజనాలను ఆశించ కుండా పరమాత్మకు కైంకర్యం చేయటమే పరమ  ప్రయోజనంగా భావించి కైంకర్యం చేయాలి అని అర్థము. మనోవాక్కాయ కర్మణ కైంకర్యం చేయాలి అప్పుడే ఫలితాన్నిస్తుంది. మనసులో ఇతర కోరికలు తలయెత్తకుండా, నోటితో పరమాత్మ నామం తప్ప మరేదీ పలక కుండా, కరణాలతో పరమాత్మలు సంబంధించిన కార్యములు తప్ప ఇతరములేవీ చేయకుండా ఉండటమే త్రికరణ శుధ్ధి అంటారు.

దీనికి సంబంధించిన ఉదాహరణలు నాలాయిర దివ్యప్రబంధంలో చాలా కనపడతాయి. అందులో కొన్ని ఈ క్రింద చూడవచ్చు.

  1.   వాయి అవనై అల్లాదు వాళ్త్తాదు (209) ( నోరు ఆయనను తప్ప కీర్తించదు)
  2.   నాక్కు నిన్నై అల్లాల్ అఱియాదు (433)( నాలుకకు నువ్వు  తప్ప తెలియదు)
  3.    యేతుగిన్ఱోం నాతళుంబ (1863) (నాలుక అలసి పోయేట్లుగా నిన్ను కీర్తిస్తున్నాను )
  4.    నాతళుంబ నారాయణా ఎన్ఱళైతు (561) (నాలుక అలసి పోయేట్లుగా నారాయణా అనిపిలిచి)
  5.    ఇరవు నంపగలుం విడాదు ఎన్రుం యేతుదల్ మనం వైమినో (2954)(రాత్రిపగలు విడువక నిన్ను కీర్తించచటమే మనసుకు పని)
  6.    పేసుమిన్ కూసమిన్ఱి (3681)(సంకోచం లేకుండా మాట్లాడు)
  7.    వాయినాల్ పాడి (478) (నోటితో పాడి)

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-8/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 7

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 6

yasoda_and_krishna

 

ఇల్లై ఇరువరుక్కుం ఎన్ఱు ఇఱైయై వెన్ఱిరుపార్

ఇల్లై అక్దొరువరుక్కు ఎట్టుమదో ఇల్లై

కుఱైయుడైమై తానెన్ఱు  కూఱినారిల్లా

మఱైయుడైయ మార్గత్తే కాణ్

 

ప్రతిపదార్థము:

ఇరువరుక్కుం = జీవాత్మకు ,పరమాత్మకు

ఇల్లై ఎన్ఱు = లోటు ఏదీలేదని భావించడం వలన

ఇఱైయై = భగవంతుడిని

వెన్ఱిరుపార్ ఇల్లై = గెలిచే వారు లేరు

అక్దు = ఆ విధంగా

ఒరువరుక్కు = ఒకరికి

ఎట్టుమదో = అందేదేనా

కుఱైతాన్ = పుచ్చుకునే లోపము

ఇల్లై = లేదు

ఎన్ఱు  = ఈ విధంగా

కూఱినారిల్లా = ఎవరిచేత చెప్పబడ లేదు

మఱైయుడైయ మార్గత్తే = వేద మార్గములో నిలిచి

కాణ్ = తెలుసుకోగలరు

 

వ్యాఖ్యానము:

ఇల్లై ఇరువరుక్కుం ఎన్ఱు …..పరమాత్మకు జీవాత్మకు ఒక పోలిక ఉంది . పరమాత్మకు లోటు ఏమీ లేదు. ఆయన “కుఱై ఒన్ఱుం ఇల్లాద గోవిందన్” ( లోటే లేని గోవిందుడు ).  జీవాత్మలు  సంపద, జ్ఞానము ఏమీ లేని గొల్ల వాళ్ళు “అఱివొన్ఱుమిల్లాద ఆయర్ కులం ” ( తెలివి ఏమీ లేని గొల్ల వాళ్ళు ) . ఇది ఇద్దరికి ఉన్న నిజమైన స్థితి. దీనిని తెలుసుకోవటమే జీవాత్మల విధి. ఈ జ్ఞానం ఉన్న వారికి  శ్రీమన్నారాయణుడు సులభుడై వుంటాడు.   “వళవేల్ ఉలగు”, “మిన్నిడై మడవార్”, “కణ్గళ్ సివంద”   “ఓరాయిరమాయి ” మొదలైన  తిరువాయిమొళిలోని  నమ్మాళ్వార్ల పాశురాలను చూస్తే ఈ విషయం అర్థమవుతుంది . పై పాశురాలను పరిశీలిస్తె భగవంతుడు ఆళ్వార్ల కోసం దిగివచ్చి దర్శన భాగ్యం కలిగించడం కనబడుతుంది. వీరిద్దరి స్థితి తెలియని వారికి పరమాత్మ వైభవం అర్థము కాదు  అని తరువాత వచ్చే పాశుర భాగంలో చూడవచ్చు.

ఇఱైయై వెన్ఱిరుపార్ ఇల్లై ……..భగవంతుడు ఎవరికీ కట్టుబడని వాడు. సర్వ స్వతంత్రుడు. తన ఇష్టాను సారముగా నడుచుకునే వాడు. అటువంటి వాడిని లోబరచు కోవటము సాద్యము కాదు. పైన చెప్పి నట్లుగా పరమాత్మ , జీవాత్మల తత్వము తెలిసిన వారికే అది సాధ్యము.  “పఱ్ఱుడై అడియవర్కు ఎళియవన్” ( భక్తి ,ప్రేమ గలవారికి సులభుడు) .ఆయనను లోబరచు కోగలిగిన భక్తులను చూడగలమా?

అక్దొరువరుక్కు ఎట్టుమదో ……..పరమాత్మ పూర్ణత్వము, జీవాత్మ ఆకించన్యమును తెలుసుకోగల వారుంటారా? నేను ,నాది  అని అహంకారంతో ఉండే ఈ లోకంలో అది అంత సులభం కాదే! అతి దుర్లభాం కదా! అందు వలననే పరమాత్మను లోబరచుకోవటము అసాధ్యమన్నారు. తైలదారావత్ అవ్యవధానంగా  తలచుకోవాల్సిన విషయం ఏమిటనేది తరువాత వచ్చే పాశుర భాగంలో తెలుపబడింది.

ఇల్లై కుఱైయుడైమై తానెన్ఱు ………కుఱై  తాన్ ఇల్లై…యుడైమై తాన్ ఇల్….’ తాన్ ‘ అంటే ఇక్కడ దోషములు లేని….స్వతంత్రము లేని…భగవంతుడికి చేతనుల దగ్గర పొందవలసినదేదీ లేదు. చేతనుల దగ్గర ఆయనకు ఇవ్వదగినవి ఏవీ లేవు. ఇదియే ఇద్దరి సహజ స్వభావము. ఈ జ్ఞానము కలగడం అంత సులభం కాదు.

కూఱినారిల్లా మఱైయుడైయ మార్గత్తే కాణ్……వేదములో దాగి ఉండడం వలన భగవత్తత్వం దర్శించడానికి సాధ్యం కావడం లేదు. వేదములు అపౌరుషేయాలు, అనాదిగా వున్నవి . అందు వలన ఇందులో అస్పష్టతగాని , అన్యధా అర్థములు కానీ లేవు.   వేదములను నేర్చి పైన చెప్పిన అర్థాలను గ్రహించాలి. ఇక్కడ ” కాణ్ ” (చూడు ) అన్న ప్రయోగం వలన శ్రోతతో ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడినట్లు అమరింది. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఎవరో ఒకరిని దృష్టిలో పెట్టుకొని చెప్పినట్లుగా ఉన్నా ఇది లోకోపకారానికి  చేసిన ఉపదేశం. పరమాత్మ పరిపూర్ణుడు, ఆయనను పూర్తి చేయడానికి ఇతరమైనవి ఏవీ లేవు. ఈ విషయాలే వేదములలోను చెప్పబడ్డ రహస్యాలు . వేదములను అభ్యసించిన వారికే పూర్తిగా అర్థము కాని విషయాలు, సామాన్యులకు అవగాహన కాని గొప్ప  విషయాలు. ఈ విషయాలు తెలిసిన వారికి పరమాత్మ సులభుడు. తెలియని వారికి సులభుడు కాగలడా? అర్థాత్ శాస్త్ర ప్రకారము నడచుకునే వారికి పరమాత్మ సులభుడు. నడచుకోని వారికి సులభుడు కాజాలడు.

   పెరియాళ్వార్లు ప్రేమతో  “కాప్పిడ వారాయ్”,( గాజులు తొడిగించుకోవటానికి రావా) “పూచ్చూడ వారాయ్”              ( పూలు ముడుచుకోవటానికి రావా ), “అమ్మం ఉణ్ణ వారాయ్” ( అన్నం తినడానికి రావా ) అని పిలవగానే వచ్చాడు.   అండాళ్ ” విట్టుచిత్తర్ తంగళ్ దేవర్ ” అన్నది. అందువలన మణవాళ మామునులు “జ్ఞానియర్కు ఒప్పోరిల్లై ఇవ్వులగు తన్నిల్”(జ్ఞానులకు సమానమైన వారు ఈ లోకంలో లేరు) అన్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-7/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 6

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 5

bharatha-vasishta

పాశురం- 6

ఉళ్ళ పడి ఉణరిల్ ఒన్ఱు నమక్కు ఉణ్డెన్ఱు

విళ్ళ విరగిలదాయ్ విట్టదే – కొళ్ళ

కుఱై యేదుం ఇల్లార్కు కూఱువదు యెన్ సొల్లీర్

ఇఱై యేదుం ఇల్లాద యాం

ప్రతిపదార్థము:

ఉళ్ళ పడి = జీవులు ప్రకృతిని ఉన్నదున్నట్టుగా

ఉణరిల్ = తెలుసుకుంటే

ఒన్ఱు = ఇతరజ్ఞానములేవీ

నమక్కు = లేని మనకు

ఉణ్డెన్ఱు =జ్ఞానము ఉందని

విళ్ళ = నోటితో చెప్పడానికి కూడా

విరగిలదాయ్ = ఉపాయమేదీ లేదు

విట్టదే = శక్తి చాలదు కదా

కొళ్ళ = మన దగ్గర పొంద వల్సిన

కుఱై = దోషములు

యేదుం ఇల్లార్కు = యేదీ లేని భగవంతుడికి

ఇఱై యేదుం ఇల్లాద = కొంచెము కూడా స్వార్థము లేని భగవంతుడి ముందు

యాం = దాసులమైన మనము

కూఱువదు యెన్ = మనలను రక్షించుకోవటానికి ఉన్నయని చెప్పగలిగిన ఉపాయాలు   ఏమి వుంటాయి

సొల్లీర్ = చెప్పండి

వ్యాఖ్యానము:

ఉళ్ళ పడి ఉణరిల్……..చేతనుల నిజ రూపాన్ని తెలుసుకోవటం…

“ఎప్పొరుళ్ ఎత్తన్మై తాయినుం అప్పొరుళ్  మైపొరుళ్ కాణ్బదు అఱివు” ( ఏ వస్తువు ఏలా వుందో అలా తెలుసుకోవటమే నిజమైన జ్ఞానము) అన్నారు తిరువళ్ళువర్ . అర్థాత్ ఆత్మ యొక్క నిజస్వరూపము తెలుసు కోవటమే జ్ఞానము అని చెపుతున్నారు. మనం  లోకంలోని వస్తువులను చూసేటప్పుడు  ఇవి చేతనాలు, ఇవి అచేతనాలు అని గ్రహిస్తాము. మళ్ళీ వాటిలోను అనేక వైవిధ్యాలు గోచరమవుతాయి…జంగమాలు, స్తావరాలు , తిర్యక్కులు (మనుష్యులు, పక్షులు, చెట్లు) అని చూస్తామే తప్ప వాటిలోని ఆత్మను చూడము. నిజమైన జ్ఞాని పైన ఉన్న రూపాన్ని చూడక వాటిలో ఉండే ఆత్మను మాత్రమే చూస్తాడు. కాని సామాన్యులకు అలా చూడగలగడం సులభం కాదు. శాస్త్రము తెలిసిన వారికి సులభం కావచ్చు. ఆత్మ, జ్ఞానముతోనే  సృష్టించ బడుతుంది . దానినే ఆత్మ జ్ఞానం అంటారు. ఆత్మ జ్ఞానంచేత వ్యక్తీకరింప బడుతుంది. అంతే కాక ఆత్మ జ్ఞానాన్ని కలిగి వుంటుంది. అందువలననే శాస్త్రములు (అ) సంపూర్ణ జ్ఞానమే ఆత్మ (ఆ) అది జ్ఞానమును కలిగి వుంటుంది. అని తెలియజేస్తున్నది. అందు వలన ఆత్మలకు  ‘నేను ఇది చేయువాడను ‘ అనే అహంకారం సహజంగానే  వస్తుంది. దీనిని అతి సూక్ష్మంగా పరిశీలిస్తే ఆత్మకు సంబంధించిన ఒక సత్యం బోధపడుతుంది. అనాదిగా  జీవాత్మలన్నీ తన ఇచ్చానుసారంగా నడచుకోలేవు. సమస్త జీవులను సృష్టించే పరమాత్మ భగవంతుడు. ఆయన ఇచ్చానుసారంగా  నడవవలసిందే. ఆయనకు దాసులన్న విషయమే సత్యం. అందు వలన నేను, నాది అని చేప్పడానికి కూడా అర్హత లేనివి జీవులు. ఈ జ్ఞానాన్ని పొందిన జీవులు తమను తాము రక్షించుకోవటానికి చేయ దగిన ప్రయత్నమేదీ ఉండదు అనే విషయం స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. అదియే స్వరూప జ్ఞానం అవుతుంది.

  “ఇయల్బాగుం నోంబిర్కు  ఒన్ఱు ఇన్మై ఉడైమై మయలాగుం మఱ్ఱుం పెయర్తు ” అన్నారు  తిరువళ్ళువర్ . అనగా పరమాత్మ తప్ప తనకు ఆశ్రయిందగినది మరేదీ లేదు అని అర్థము. ఇతర ఉపాయాలున్నాయని భావిస్తే మళ్ళి జనన మరణ చక్రంలో పడవలసిందే అని చెపుతున్నారు.

ఒన్ఱు నమక్కు ఉణ్డెన్ఱు విళ్ళ విరగిలదాయ్ విట్టదే…….పరమపదం పొందడానికి మనదగ్గర ఇతర ఉపాయాలున్నయని నోరు విప్పడానికే అవకాశము లేదు అంటున్నారు.  ‘ విళ్ళ ‘  అంటే ‘ చెప్పటానికి ‘ అని అర్థం. పరమాత్మను వీడి మరొక ఉపాయాన్ని వెదక బోతే అది ధుఖః హేతువు అవుతుంది. అందు వలన ఇతర మార్గమేమీ లేదు అని గ్రహించి ఆయననే  ఆశ్రయించి వుంటుంది. జీవాత్మలన్ని పరమాత్మ శరీరముగాను, పరమాత్మ వాటికి ప్రాణముగాను చెప్పబడింది. శరీరము లేకుండా ప్రాణము ఉండదు కదా! ప్రాణానికి  స్పంద ఉండటం వలన అచేతనంగా దేహంలో ఎలా ఉండగలుగుతుంది. ప్రాణ స్పందనకు తగినట్టుగా పరమాత్మను రక్షించమని ఒకసారైనా అడగాలి కదా!

అది కూడా అడగకుండా ఎలా సాధ్యం? అన్న ప్రశ్న ఉదయిస్తుంది.’ కొళ్ళకుఱై యేదుం ఇల్లార్కు ‘ ( కోరి పొందవలసినంత కొరత లేని వారికి) అన్న ప్రయోగం ఈ ప్రశ్నకు జవాబుగా నిలిచింది. పరమాత్మ జీవాత్మలను రక్షించేందుకు వాళ్ళను అడిగి వాళ్ళ దగ్గర పుచ్చుకోవలసింది ఏదీ లేదు. ఆయన ఏ కొరత లేని వాడు . తను రక్షించి నందుకు  ప్రతిఫలంగా  ఏదో అడిగి  పొందడం ఆయన ఔన్నత్యానికి హాని కలిగిస్తుంది. అందు వలన ఆయన ఏదీ ప్రతిఫలంగా స్వీకరించడు. పైగా మనమో ఆకించిన్యులము, ఏమీ లేని వారము.

కుఱై యేదుం ఇల్లాద యాం:  మనము కలిగి ఉన్న శరీరం మరియు దాని లోపల ఆత్మ అన్నీ  శ్రీమన్నారాయణుని యొక్క ఆస్తులు. శరీరం మరియు ఆత్మ స్వతంత్రంగా పని చేసే సామర్థ్యం లేనివి. దాని స్వాధీనంలో ఏవీ లేవు. కాబట్టి, అతను శరీరం లేదా ఆత్మ నుండి ఏదైనా ఆశించటం లేదు. ఈ విషయం ఈ క్రింది కథలో వివరించబడింది.

    ఒకసారి ఒకరు శ్రీమన్నారాయణుని దగ్గరకు వెళ్ళి, “ఓ స్వామీ ! నేను మీకు ఏమి ఇవ్వగలను? నేను నీ దాసుడనైనందువల్ల నాకంటూ ఏమీ లేవు.  నాదని  భావించి దగినవి  ఏవి లేవు, అన్నీ మీదే. అందువల్ల నేను మీకు ఏమీ ఇవ్వలేను. అయితే, నేను ఇవ్వగలిగినవి ఎన్నో జన్మలుగా  సంపాదించిన కర్మలు మాత్రమే. అది తప్ప నేను ఇవ్వగలిగినవి ఏవీ లేవు, అని నమస్కరించారు. శ్రీ రామాయణంలో భరతుడికి  వశిష్టులకు జరిగిన ఒక సంభాషణ ఈ విషయాన్ని వివరిస్తుంది.

        వశిష్ట ముని భరతుడితో ఇలా  చెప్పారు, “హే భరత ! శ్రీ రాముడు అడవికి వెళ్ళాడు. మీ తండ్రి దశరథుడు స్వర్గం చేరుకున్నారు. కనుక ఇక రాజ్యమును పాలించవలసింది నీవే. ” ఇది విని, భరతుడు తన చేతులతో తన చెవులను మూసుకొని, “శ్రీరాముడు  అడవికి వెళ్ళాడని ,ఇక రాజ్యము నాదే అని  చెప్పారు. అలాగైతే, నేను రాజ్యాన్నిస్వాధీనం చేసుకొని తీసుకోవచ్చా? ఒకవేళ అలా ఇతరుల ఆస్తులను తీసుకుంటే అది దొంగతనం కాదా!“ఉళ్ళత్తాల్ ఉళ్ళలుం తీదే పిఱన్ పొరుళై కళ్ళత్తాల్ కళ్వం ఎనల్”అని చెప్పాడు భరతుడు. అయినా వదలక వశిష్ట ముని ఇలా కొనసాగించి , “ఇప్పుడు శ్రీరాముడు ఇక్కడ లేనందున, మీరు అతని స్వాధీనంలో ఉన్న రాజ్యాన్ని తీసుకోవచ్చు, అతడు తిరిగి వచ్చేవరకు పాలించ వచ్చు ” అన్నాడు .

            దానికి భరతుడు  “తన యజమానికి వస్తువు లోబడి ఉంటుంది. ఒక వస్తువు మరొక  వస్తువును తీసుకోకూడదు. నేను  మరియు రాజ్యం రెండు శ్రీరాముడి  యొక్క వస్తువులు. అందువల్ల, నేను రాజ్యం తీసుకోకూడదు ” అన్నాడు. అతని మాటలు  విన్న తర్వాత కూడా, వశిష్టుడు అతనిని విడిచిపెట్ట లేదు. “రాజ్యం మనస్సాక్షి లేనిది. అయితే, మీరు ఆ వంటివారు కాదు. మీరు మనస్సాక్షి మరియు జ్ఞానం కలిగి ఉన్నారు. జ్ఞానముగల మీరు రాజ్యమును స్వాధీనపరచు కోవచ్చు.  నేను ఇందుకు ఒక ఉదాహరణను ఇస్తాను. ఒక వ్యక్తికి చాలా ఆభరణాలు ఉన్నాయి. అతను వారిని ఒక పెట్టెలో ఉంచి, భద్రత కోసం తాళం వేస్తాడు. ఆ పెట్టె  ఆభరణాలను సురక్షితంగా ఉంచుతుంది. అయితే, ఆభరణాలు మరియు ఆభరణాల పెట్టే రెండు ఒక వ్యక్తి యొక్క ఆస్తులు. కానీ ఆ పెట్టె ఆభరణాలను రక్షించడం మీరు చూడవచ్చు. అదేవిధంగా, శ్రీరాముడి యొక్క ఆస్తి అయిన మీరు, ఆయన రాజ్యాన్ని కాపాడుతున్నారా! ఇది కూడా శ్రీరాముడి ఆస్తియే కదా! అన్నారు. దానికి  భరతుడు స్పందించి , “స్వామి. మీరు ఇచ్చిన సారూప్యంలో, రెండు కూడా మనస్సాక్షి లేనివి . ఆ పెట్టెకు కాని  యజమాని ధరించే ఆభరణాలకు గాని ఎటువంటి పరిజ్ఞానం లేదు కాబట్టి ఆ పెట్టె ఆభరణాలను రక్షిస్తున్నది . అయితే, నేను మనస్సాక్షి ఉన్నవాడిని , అందుచేత నా యజమాని అయిన శ్రీరాముడి  యొక్క ఆస్తులను నియంత్రించలేక పోతున్నాను. నేను , రాజ్యము కూడా  శ్రీరాముడి  యొక్క ఆస్తులను. అందునా రాజ్యానికి  లేని జ్ఞానాన్ని కలిగి ఉండటం ద్వారా రాజ్యం నుండి నేను భిన్నంగా ఉన్నాను. నేను నేర్చిన జ్ఞానం రాజ్యంలో లేని నా యజమాని శ్రీరాముడికి నేను దాసుడినన్న తెలియజేస్తుంది, రాజ్యానికి ఆ జ్ఞానం లేదు . అందువల్ల, నేను ఆ జ్ఞానంతో నిలబడాలి , దాసుడు ఎలా ప్రవర్తించాలో అలా నిజాయితీగా ఉండాలి ‘ అన్నాడు .ఆ వాదన విన్న తరువాత వశిష్టుడు ఇక పొడిగించలేదు భరతుడి వాదనను అంగీకరించారు. దీని  వలన జీవాత్మలు  పరమాత్మకు దాసులే నన్న జీవాత్మ నిజమైన స్వభావాన్ని, సత్యాన్ని  గ్రహించడానికే జ్ఞానం ఉపకరిస్తుందని తెలుస్తున్నది . శ్రీమన్నారాయణునికి సేవకులుగా ఉండటమే జీవాత్మ ప్రకృతి అని తెలుసుకున్న తర్వాత, “నేను” లేదా “నాది ” అని చెప్పగలగటం ఎప్పుడు ఉండదు.

         ఈ విషయం మనసులో ఉంచుకొని అరుళాళ   పెరుమాళ్  ఎమ్బెరుమానార్లు శ్రీమన్నారాయణడు  ఒక్కడే పరి  పూర్ణుడని అంటారు . ఆయనను పూర్తి చేయడానికి మరేదీ అవసరం లేదు. ఇంకా జీవాత్మలకు “తమది” అని చెప్పగలవి ఎవీ లేవు కాబట్టి, వారు ఆయనకు ఇవ్వగలిగేది ఏమీ లేదు. ఈ రెండింటినీ బట్టి తెలిసేది ఏమంటే పరమాత్మ మనదగ్గర ఎవీ తీసుకోడు , ఆయనకు ఇచ్చెందుకు మన దగ్గర  ఏమీ లేదు . అరుళాళ పెరుమాళ్  ఎంబెరుమానార్ తన శిష్యులను ” ఈ  విషయంలో మీరు ఏమి చెబుతారు” అని అడిగారు . “ఇరై ఏదుం ఇల్లా దాంయాం” (ఇవ్వటానికి ఏది లేనివాళ్ళం మనం) ఇందులో “నామ్” అనే ప్రయోగంలో అరుళాళ పెరుమాళ్  ఎంబెరుమానార్ ఆయన ముందు ఉన్నశిష్యులు , సమస్త జీవాత్మలు ఉన్నారు.  ఇందులో పరమాత్మ మాత్రమే మినహాయింపు . “అగలగిల్లేన్ ఇరైయుం ఎనృ” అన్నట్టుగా  ఉంటుంది,అనగా “క్షణమైనా పిరాట్టి స్వామిని వదిలి ఉండదు “. జీవాత్మ యొక్క నిజమైన స్వభావాన్ని పరిశీలిస్తే (అ) జీవాత్మ పరమాత్మ యొక్క ఆస్తి (ఆ) పరమాత్మతో  జీవాత్మకు  ఉన్న సంబంధం- యజమానికి సొత్తుకు ఉన్న సంబంధం కావున , ఆత్మ ద్వారా చేయవలసినది  ఏదీ లేదు. ఆయన అన్ని విషయాలలో పరిపూర్ణుడు, అందుచేత ఆయనను పూరించడానికి  ఏదీ అవసరం లేదు. ఒక బిచ్చగాడు సమస్త సంపదలు  కలిగి ఉన్న వాడికి ఇవ్వవలసింది ఏమీ లేదు. ధనవంతుడు ఒక బిచ్చగాడి  దగ్గరకు వెళ్లి అతని ధనాన్ని తీసుకొని సంపన్నుడు కావలసిన అవసరం లేదు . కాబట్టి జీవాత్మ ఏమి ఇస్తుంది? పరమాత్మ ఏమి తీసుకుంటాడు? రెండు ప్రశ్నలకు జవాబు లేదు .

           కాబట్టి, ఈ సత్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి , దాని ప్రకారం జీవించడానికి జీవాత్మా ప్రయత్నించాలి. జీవత్మా పరమాత్మ యొక్క ఆస్తి అని తెలుసుకుని, తను పరమాత్మకు చేయవలసినది ఏమీ ఉండదు అని గ్రహించాలి . యజమాని తన సంపదను రక్షించుకొవటానికి జాగ్రత్త పడతాడు. ఆయన ఇచ్చిన జీవితం గడపడమే జీవాత్మ యొక్క బాధ్యత. ఇది తిరుమంత్రములోని  మధ్యమ  పదంమైన “నమః” పద  సారాంశము .

       ఇక్కడ శ్రీవచనభూషణం నుండి కింది చూర్ణిక గురించి ఆలోచించాలి. “పలతుక్కు ఆత్మా జ్ఞానముమ్ అప్రతిషేదముమ్ వేండువదు. అల్లదు పోదు బంధతుక్కుమ్ పూర్తిక్కుమ్ కోత్తయామ్ “.

మరి రెండు చూర్ణికలలో  “అంతిమ కాల్లతుక్కు తమ్జమ్, ఇప్పోదు తమ్జమే ఎన్ర నినైవు  కులైగై ఎన్రు జీయర్ అరుళిచెయ్వార్”.

“ప్రాప్తావుం ప్రాపగనుం  ప్రాప్తిక్కి ఉగప్పనుం అవనే “.

       ఈ చూర్ణికలకు సంబంధించిన కథ ఒకటి ఉంది. నంజీయర్ తన శిష్యులలో ఒకరు అంతిమ కాలంలో ఉన్నప్పుడు  వారి దగ్గరకు వెళ్ళారు. తన ఆచార్యులైన నంజీయర్ను చూసి ఆయన ఆనందించాడు . అంతిమ క్షణాలలో ఏదైనా చెప్పమని అడిగాడు. దానికి నంజీయర్, “మనము శ్రీమన్నారాయణుని సొత్తు ,యజమాని మాత్రమే సొత్తును రక్షించుకునె ఉపాయాన్ని వెదకాలి. మనము కాదు ‘ అని  జవాబిచ్చారు.  జీవన కాలంలో అయినా అంతిమ కాలంలో అయినా సరే మనల్ని రక్షించుకునె ఉపాయాన్ని మనము వెతకవలసిన అవసరము లేదు. అప్పుడే శ్రీమన్నారాయణుడు మన రక్షణ భారం వహిస్తాడు.

       శ్రీరామాయణంలో, అడవిలో ఋషులు శ్రీరాముడిని కలుసుకున్నప్పుడు, తల్లి గర్భంలో ఉన్న పిల్లలుగా వారు తమని తాము భావించారు. గర్భం లోపల శిశువు యొక్క చర్యలన్నీ  శిశువును రక్షించే తల్లి నియంత్రణలో ఉండటం దీనికి కారణం. అదేవిధంగా, వారు శ్రీమన్నారాయణుని రక్షణలో ఉన్నామని  చెప్పారు. కాబట్టి జీవాత్మ యొక్క కార్యకలాపాలు పరమాత్మ అధీనంలోనే ఉంటాయి . దీనినే పారతంత్ర్యం అంటారు. కొన్నిసార్లు, దీనిని “అఛిత్ వత్ పారతంత్ర్యం ‘” గా పేర్కొనడం జరిగింది. ఇది జీవాత్మ యొక్క లక్షణము. అంతే  కాదు, జీవాత్మను  ఎక్కడ ఉంచుతామో అక్కడే ఉండి తనను తాను  రక్షించుకోవడానికి స్వప్రయత్నం ఎదీ లేనట్లు ఉంటుంది . ఇది పూర్తిగా పరమాత్మ పై ఆధారపడి ఉంటుంది , అందువల్ల పరమాత్మ ఆ సమయంలో దానిని ఎక్కడ ఉంచితే అక్కడ అదే స్థితిలో ఉన్న ఒక అచేతన జీవి వంటిది. తిరుక్కోళూర్ పెణ్ పిళ్ళై వార్తలలో “వైత్త ఇడత్తిల్ ఇరుం దేనో బరతళ్వానై పోలే” అన్నారు. కులశేఖర ఆళ్వార్లు “పడియాయ్  కిండందున్ పవళవాయ్ కాణ్ న్బేనే ” అన్నారు . ఈ స్థితిలో ఆత్మ ఉంటే, అప్పుడు పరమాత్మ రక్షిస్తాడు .

        శ్రీరామాయణం యుద్దకాండలో సుగ్రీవుడి సేన రాత్రి పూట శ్రీరాముడిని, లక్ష్మణుడిని తాము రాక్షసుల నుండి రక్షించాలని చర్చించుకొని నిర్ణయించుకున్నాయి. రాత్రి అయింది , నిద్రను ఆపుకోలేక జోగుతూ ఆఖరికి నిద్ర పోయాయి . అప్పుడు శ్రీరామలక్ష్మణులు ధనుర్బాణాలు ధరించి రాత్రంతా కాపలా కాశారు . అర్థాత్ శ్రీమన్నారాయణునికి రక్షకత్వం సహజ గుణము . ఆయన రక్షణను అడ్డుకోకుండా ఉండటం జీవాత్మ యొక్క విధి అని చెపుతున్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-6/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 5

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 4

namperumal-thiruvadi

 

అవతారిక:

             జీవాత్మలు బంధ విముక్తులై పరమపదం చేరటానికి శ్రీమన్నారాయణుని నిర్హెతుక కృప మాత్రమే కారణం కాని జీవాత్మలు ఆచరించే కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం మొదలైనవి కావు అన్నది సత్యం. ఆయన జ్ఞానవంతుడు, శక్తిమంతుడు, గుణ పరిపూర్ణుడు, జీవాత్మలతో విడదీయలేని సంబంధం కలవాడు. ఆయన చేసే పనులు ప్రయోజనకరంగానే చేస్తాడు. శాస్త్రాలలో కర్మ యోగం,  జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం మొదలైనవి శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాదాలను చేరటానికి ఉపాయాలుగా చెప్పబడ్డాయి , అయినా భగవంతుడి కృప లేనిదే పై ఉపాయాలేవీ సాధనాలు కావు. అందు వలన ఇవేవి సాధనాలుగా స్వీకరించటానికి వీలు లేదు. భగవంతుడిని శరణాగతి చేయడమే అసలైన ఉపాయము. అది కూడా భగవంతుడి కృప వలననే లబిస్తుందని  గ్రహించాలి అన్న విషయాన్ని అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు  ఈ పాశురంలో వివరిస్తున్నారు.

పాశురం- 5

వళియావదు ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ మఱ్ఱవై ముఱ్ఱుం

ఒళియా, అదు ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ ఓం ఎన్ఱు ఇళియాదే

ఇత్తలైయాల్ యేదుమిల్లై ఎన్ఱు  ఇరుందదు తాన్

అత్తలైయాల్ వంద అరుళ్

ప్రతిపదార్థము:

వళియావదు = శరణాగతి అనే ఉపాయం

ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ = ఒక్కటే ఉపాయమని అని అంటే

మఱ్ఱుం =  కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం మొదలైనవి

ముఱ్ఱవై = అన్నీ

ఒళియా = పూర్తిగా వదిలి వేసి

అదు = పైన చెప్పిన శరణాగతి

ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ = ఒక్కటే ఉపాయమని తెలుసుకొని

ఓం ఎన్ఱు = దానినే స్వీకరించి

ఇళియాదే = వదల కుండా

ఇత్తలైయాల్= మనం చేసే పనులలో

యేదుమిల్లై = పుణ్యము కాని, మంచి కాని లేదు

ఎన్ఱు  = అని తమ ఆకించన్యం

ఇరుందదు తాన్ = తలుచుకోవటం

అత్తలైయాల్ వంద అరుళ్ = ఆయన కృప వలన వచ్చిందే అని గ్రహించాలి

వ్యాఖ్యానం:

వళియావదు ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్….. కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగం, ప్రపత్తి యోగం మొదలైనవి సాధనాలుగా శాస్త్రంలో చెప్పబడినా ,శరణాగతి ఒక్కటే ఉపాయం అని  స్పష్టంగా ఉన్నప్పుడు  ప్రపత్తి యోగం తప్ప మిగిలవాటిని చేపట్టినప్పుడు భగవంతుడు మాత్రమే ఫలమునివ్వ గలవాడు కాబట్టి ఆ ఉపాయాలేవి ఫలితాన్నివ్వలేవు అని శాస్త్రమే చెపుతుంది. అందు వలన వాటిని ఉపాయాలుగా స్వీకరించటం వలన ప్రయోజనం లేదు ,ప్రపత్తి యోగన్ని మాత్రమే ఉపాయంగా  స్వీకరించాలని తేటతెల్ల మవుతున్నది. అర్థాత్ వళియావదు ఒన్ఱు(ఉపాయం ఒక్కటే).

మఱ్ఱవై ముఱ్ఱుం ఒళియా………ఈ విషయం అవగాహన అయ్యాక కర్మ యోగం, జ్ఞాన యోగం, భక్తి యోగాలను పూర్తిగా వదిలి వేయాలి అని ఈ పాశుర భాగానికి అర్థము. మఱ్ఱవై (ఇతరములు) శరణాగతి తప్ప ఇతరములైన ఉపాయములు…ముఱ్ఱుం ఒళియా…..వాటి జాడ కూడా లేకుండా వదిలివేయాలి అని నొక్కి చెపుతున్నారు.

అదు ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ ….అదు(అది) …శరణాగతి . ఒన్ఱు (ఒక్కటే )….వాడు ఒక్కడే…భగవంతుడు ఒక్కడే  అని అర్తము . భగవంతుడు తప్ప మరేవీ సాధనాలు కావు. శరణాగతి చేసేవాడు ‘ నీ శ్రీపాదాలే గతి ‘ అని చెప్పటం కూడా సాధనం కాదు. ఆ భావన కూడా సాధనం కాదు అని శాస్త్రం చెపుతుంది. శరణాగతి చేసేవాడి మాట, క్రియ, భావన ….దేనినీ సాధనంగా భగవంతుడు స్వీకరించడు. నమ్మాళ్వార్లు ‘ అదు ఇదు ఉదు ఎదు ‘అన్నారు. ఆయన సర్వ స్వతంత్రుడు ఎదైనా ఎలాగైనా మాట్లాడగల వాడు కదా!  అందు వలనా  అదు ఒన్ఱు ఎన్ఱాల్ ‘ (అది ఒక్కటే అంటే) భగవంతుడొకడే అని స్వీకరించాలి.

ఓం ఎన్ఱు ఇళియాదే………..భగవంతుడి శ్రీపాదాలను పట్టినప్పుడే కదా ఆయన మనపై కృప చూపించగలడు అని భావించి ఆయనను శరణాగతి చేయకుండా ఉండటము “ ఓం ఎన్ఱు ఇళియాదే “ ఈ పదబందాన్ని వెనకటి ” అదు ఒన్రు ఎన్రాల్ “పదబంధంతో  కలిపి చూడాలి.   అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎమ్బెరుమానార్ జీవాత్మ శరణాగతి మాత్రమే ఉపాయమని ,అది మాత్రమే శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాదాల దగ్గరకు చేరుస్తుందని తెలుసుకుంటాడు అంటారు .  మరో మాటలో చెప్పాలంటే, ఈ జీవాత్మ శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాదాలను చేరటానికి ఇది ఒక్కటే ఉపాయం అని తెలుసుకుంటాడు. అలా భావించడం కూడా  తప్పు అని శాస్త్రం  చెపుతుంది , ఈ భావన ఆయనదగ్గరికి  చేరటానికి పెద్ద అడ్డంకి కావచ్చు. సంపూర్ణ శరణాగతి అంటే అన్నింటిని ఆయన నిర్ణయానికే వదిలి వేయాలి అని సూచిస్తుంది.  కాబట్టి ఈ  “ఓం” అనే పదానికి అర్ధం జీవాత్మ  శరణాగతిని ఉత్తమ మార్గంగా అంగీకరించాడని  మరియు “ఇలియాదే ” అనే పదాన్ని అతను నిజంగా ఆచరించినట్లు  సూచిస్తుంది.

ఇత్తలైయాల్ యేదుమిల్లై ఎన్ఱు  ఇరుందదు తాన్ ……..శరణాగతి చేసేవాడు ఏమని భావిస్తాడు? అన్న ప్రశ్నకు భగవంతుడిని పొందడానికి మన దగ్గర సాధనమేమి లేదు అని ఆకించన్యము పాటించటమే ఉపాయమని జవాబు అని గ్రహించాలి . ఆయన కృప తప్ప మరేదీ సాధనం కాదు. ఈ ఆకించన్యమే జీవాత్మాను భగవంతుడి దగ్గరకు చేరుస్తుంది.

అత్తలైయాల్ వంద అరుళ్ …….ఆయన్ జీవాత్మల మీద చూపించిన కృప వలన లభిస్తుంది. శరణాగతి ఒక్కటే ఉపాయమని శాస్త్రాలన్నీ ధృడంగా చెప్పబడింది. ఇది తెలిసిన తరవాత ఇతర కర్మలు, జ్ఞాన, భక్తి యోగలన్నింటినీ పూర్తిగా వదిలి వేయాలి . ఇలా చేయటము వలన  శరణాగతి మార్గమొక్కటే మనకు గతి అన్న నమ్మకము,విశ్వాసము స్థిరపడతాయి.     అలా కూడా భావింపరాదంటారు, ఎందుకంటే  ‘ భగవంతుడొక్కడే కృప చేసేవాడు కదా! ‘ ఒక్కడే ‘ అన్న చోట ‘ ఏ ‘ వకారం కర్మ, జ్ఞాన , భక్టి యోగాలు సాధనాలు కావు , శ్రీమన్నారాయణుడు మాత్రమే ఉపాయమని స్పష్టంగా తెలియచేస్తుంది.  శ్రీమన్నారాయణుడు కృప చూపితే మరి ఇతర సాధనాలతో పని లేదు.

 “వెఱిదే అరుళ్ సెయ్వార్” అనే  తిరువాయిమొళి పాశుర వ్యాఖ్యానంలో ఈ విషయాన్నే  చెప్పారు.   శ్రీమన్నారాయణుడే కృప చేయటం  వలన చేతనుడు చేయ వలసిన యోగాలు ఏవీ లేవు. ఈ విషయాన్ని అవగాహన చేసుకున్న వాడు శ్రీమన్నారాయణుడే కృప చేస్తాడని నీర్వ్యాపారంగా ఉండాలంటే దానికి కూడా ఆయన కృప అవసరం.  నీర్వ్యాపారంగా ఉండాలంటానికి కూడా ఆయన కృప అవసరమా? అంటే అవసరమే . క్షణకాలమైనా  నీర్వ్యాపారంగా ఉండటం ఎవరికీ సాధ్యంకాదు. కరచరణాలో, మనసూ నిరంతరం పని చేస్తూనే ఉంటుంది ‘అని భగవద్గీతలో చెప్పబడింది. కాబట్టి  నీర్వ్యాపారంగా ఉండటానికి కూడా ఆయన కృప కావాలి. భగవంతుడిని ఆశ్రయించామనో ,ఆయనను  ఆశ్రయించామని  భావించటం  వలననో ఫలితాన్ని పొందటం లేదు. ఈ విషయాన్నే “వాళుం సోంబర్” అన్నారు తొణ్డరడిపొడి ఆళ్వార్లు.

పెరియాళ్వార్లు  “నిన్నరుళే పురిందిరుందేన్ ” అన్నారు.

“ఎన్ ఉణర్విన్ ఉళ్ళే ఇరుత్తినేన్” అన్నారు నమ్మాళ్వార్లు.

“ఉన్ మనత్తినాల్ యెన్ నినైందు ఇరుందాయ్” అన్నారు తిరుమంగై ఆళ్వార్లు.

“నిరందరం నినైప్పదాగ నీ నినైక్క  వెండుమే” అన్నారు తిరుమళిసైపిరాన్.                                                    “ సిరు మానిడవర్ నాం సెయ్వదెన్” అన్నారు ఆందాళ్.

తిరుకణ్ణమంగై ఆండాన్ ఈ విధానాన్నే అవలంభించారు. ముముక్షుపడి చూర్ణికలో (230)  “అవనై ఇవన్ పఱ్ఱుం పఱ్ఱు అహంకార గర్భం,  ఆవధ్యకరం. ఆవనుడయ స్వీకారమే రక్షకం” అన్నారు.

తిరువాయిమొళి పదిగం 6.10 (ఉలగముండ పెరువాయా), “ఆవావెన్నుం” పాశుర ఈడు వ్యాఖ్యానంలో చెప్పిన ఒక ఐతిహ్యాన్ని ఇక్కడ చెపుతున్నారు.

నంజీయరును చూసి నంపిళ్ళై , “స్వామి పంచమోపాయం ఉంది అని చెపుతున్నరు కదా! అలా ఒకటి ఉందా? ” అని అడగగా ,’ అలా ఒకటి ఉన్నట్లు మాకు తెలియదు. చతురోపాయం మాత్రమే భగవంతుడిని పొందడానికి మార్గము ‘ అని చెప్పారు. అరుంపదంలో ‘ చతుర్థోపాయమైన పరమాత్మను తప్ప వేరు ఉపాయాలేవీ లేవు అని చెప్పడానికి ఈ సంవాదం ఉపకరిస్తుంది అని చెప్పబడింది.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/01/prameya-saram-5/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 4

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురము 3

reclinevishnu

 

అవతారిక:

                    పరమాత్మ సమత జీవులకు నాయకుడు, సర్వ స్వతంత్రుడు. ఆయనను ఎవరూ సాసించలేరు , వంచలేరు, ఆపలేరు . అందు వలననే శాస్త్రము ఆయన అనుగ్రం పొందడానికి కర్మ యోగము, జ్ఞాన యోగము , భక్తి యోగము మొదలైన మార్గాలను గురించి చెప్పింది. అయితే శాస్త్రములోని అంతరాత్మను గ్రహించని వాళ్ళు  కర్మ యోగము, జ్ఞాన యోగము ,భక్తి యోగముల వలన ఆయనను పొంద గలమని భావిచి అనేక ప్రయత్నాలను చేస్తారు. వారికి ఒక ముఖ్యమైన వాస్తవాన్ని ఇక్కడ తెలియజేస్తున్నారు. పరమాత్మ తన శ్రీ పాదాలను తానే ఇస్తే తప్ప ఇతర మార్గాల వలన ఆయనాను పొందలేము. అందు వలన ఆయన అనుగ్రహము కోసము ఎదురు చూడాలనే సూక్ష్మమును  ఈ పాశురంలో చెపుతున్నారు.

పాశురం

కరుమత్తాల్ జ్ఞానత్తాల్ కాణుం వగై ఉణ్దో?

తరుం అత్తాల్ అన్ఱి ఇఱై తాళ్గళ్

ఒరుమత్తాల్ మున్నీర్ కడైందాన్ అడైత్తాన్ ముదల్ పడైత్తాన్

అన్నీర్ అమరందాన్ అడి

 

ప్రతిపదార్థము;

ఒరుమత్తాల్ =  మందర పర్వతమనే కవ్వముతో

మున్నీర్  = మున్నీరు, సముద్రము ( నేలలో ఊరే నీరు ,నదీప్రవాహముల నుండి వచ్చి చేరే నీరు, పై నుండి వర్షముగా కురిసే నీరు. మూడు రకాల నీరు చేరడం వలన సముద్రాన్ని మున్నీరు అంటారు)

కడైందాన్ = దేవతల కోసము చిలికినవాడు

అడైత్తాన్ = సీతమ్మను పొందడం కోసం సముద్రానికి ఆనకట్ట కట్టినవాడు

ముదల్ పడైత్తాన్ = కాలమాసన్నమవగానే సృష్టి  కార్యము చేసిన వాడు

అన్నీర్ = ఆ నీటిలోనే

అమరందాన్ = శయనించాడు

అడి = అంతటి  శ్రీపాదాలు

ఇఱై తాళ్గళ్ = పరమాత్మ  తానుగా ఇచ్చే శ్రీపాదాలు

తరుం అత్తాల్ అన్ఱి =పరమాత్మ  ఇవ్వాలన్న సంకల్పము చేస్తే తప్ప

కరుమత్తాల్ = మనం కష్తపడి చేసే కర్మల వలననో

జ్ఞానత్తాల్ = జ్ఞాన భక్తి యోగాల వలననో

కాణుం వగై ఉణ్దో? = పొందే విధానం ఉందా?

వ్యాఖ్యానం:

కరుమత్తాల్ జ్ఞానత్తాల్ కాణుం వగై ఉణ్దో?……కర్మ యోగము, జ్ఞాన యోగము వలన పొందే విధానం ఉందా? లేదు అని అర్థము. జ్ఞాన యోగములోనే భక్తి కూడా చేరి ఉన్నది. జ్ఞానము ముదిరితే భక్తి అవుతుంది .  వేదాంత శాస్త్రంలో పై మూడింటిని భగవంతుని పొందే మార్గాలుగా చెపుతారు. భగవద్గీతలో జ్ఞాన యోగం ఔన్నత్యం చెప్ప బడింది. ” నన్ను పొందగోరే వాడు మనసును నా మీద నిలపాలి .నానే అవ్యవధానంగా స్మరించాలి నమస్కరించాలి.” అని అర్జునుడికి శ్రీకృష్ణుడే ఉపదేశించాడు . అంత స్పషటంగా జ్ఞాన యోగము గురించి  శ్రీకృష్ణుడే ఉపదేశించాక ‘ పొందే విధానం ఉందా?’ అనటం ఏమిటి అన్న ప్రశ్న ఉదయిస్తుంది. ఇలా ప్రశ్నించిన ఈ ప్రబంధ కర్త అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు  పైన చెప్పిన యోగముల గురించి, పరమాత్మ స్వరూపమున్ గురించి తమ అపారమైన జ్ఞానంతో తేట తెల్లంగా తెలుసుకున్నవారు. పై యోగాలను ఆచరించే వాళ్ళు కూడ ఆ పరమాత్మ శ్రిచరణాల దగ్గర శరణాగతి చేసిన తరువాత చేయవలసి ఉంది. ఆ శరణాగతి పై యోగాలను ఆచరించడానికి ఉపకారంగా ఉన్నాయి. కాబట్టి స్వప్రయత్నంతో చేసే కర్మజ్ఞాన భక్తి యోగాలకు శరణాగతి తోడు ఉండాలి అన్న శాస్త్రంలో చెప్పిన  సూష్మ విషయాలను గ్రహించి ఈ పాశురంలో ఇలా చెపుతున్నారు. భగవంతుడిని శరణాగతి చేసి ఆయన అనుగ్రహం పొంద కుండా చేసే ఇతర యోగాలేవి ఫలించవు  అని చెపుతున్నారు .

     పరమాత్మకు జీవాత్మకు నవ విధ సంబంధాలు ఉండడము వలన ,  ఆయనను పొందడానికి సులభ మార్గాలు ఉండగా కష్ట పడి చేసే కర్మ జ్ఞాన భక్తి యోగాలను అనుసరించవలసిన అవసరం లేదు  అని అర్థము .    ఆళవందార్లు అనుగ్రాహించిన గీతార్త సంగ్రహం 31 లో ,

నిజ కర్మాధి భక్త్యంతం కుర్యాత్ ప్రీత్యైవ కారిత: |

ఉపాయతాం పరిత్యజ్య న్యచేద్దేవే తు తామభీ: ||

తిరుమళిసై ఆళ్వార్లు  నాన్ముగన్ తిరువంతాది -7 లో

ఇన్ఱాగ నాలైయేయాగ ఇనిచ్చిరిదుం

నిన్ఱాగ నిన్నరుళ్ ఎంపాలదే – నన్ఱాగ

నాన్ ఉన్నై అన్ఱి ఇలేన్ కణ్డాయ్

నారణనే నీ ఎన్నై అన్ఱి ఇలై

పైఅ సూక్తుల వలన పరమాత్మ తప్ప వేరే ఉపాయం లేదని స్పష్టమవుతున్నది.

తరుం అత్తాల్ అన్ఱి ఇఱై తాళ్గళ్ …… …పరమాత్మ శ్రీపాదాలు తప్ప వేరే గతి లేదు లేదు. అర్థాత్ ఆయన కృప వలన లభించే ఆయన శ్రీపాదాలు అని చెపుతున్నారు.  ముముక్షుప్పడి చూర్నికలో ఈ విషయంగా “పిరాత్తియుం అవనుం విడిలుం తిరువడిగళ్ విడాదు, తిణ్కళలాఇ ఇరుక్కుం”అన్నారు. ఇక్కడ ‘ ఇఱై ‘ అన్న ప్రయోగం అష్టాక్షరి మంత్రంలోని ‘ ఓం ‘ అనే ప్రణవంలోని  మొదటి అక్షరమైన ‘ఆ కారాన్ని సూచిస్తుంది . అర్థాత్ నారాయణ పదమును తెలుపుతుంది .

తాళ్గళ్ తరుం అత్తాల్ అన్ఱి  ……ఆ పాదాలు తప్ప ఇతరమైనవి ఏవీ కావు అంటే భగవంతుడి శ్రీపాదాలు తప్ప మరేవీ మనకు శరణాగతి చేయదానికి అర్హమైనవి కావు అని శాస్త్రములలో చెప్పిన విషయాన్ని నొక్కి చెపుతున్నారు. ద్వయ మహా మంత్రంలోని మొదటి భాగంలో , “తిరువడిగళే శరణమాగ పఱ్ఱుగిరేన్.అని చెప్పబడింది.  నమ్మాళ్వార్లు  తిరువాయిమొళిలో “ఆఱెనెక్కు నిన్ పాదమే శరణాగత్ తందొళిందాయ్”, “కళల్గళ్ అవైయే శరణాగ కొణ్డ”, “అదిమేల్ సేమంకొళ్ తెన్ కురుగూర్ శటకోపన్”  “చరణే చరణ్ నమక్కు” అని భగవంతుడి శ్రీపాదములే శరణమని పలు సందర్భాలలో చెప్పారు. అందు వలన భగవంతుడి శ్రీపాదములు తప్ప మరేది మనకు ఆశ్రయించ తగినది కాదు అని స్పషటంగా తెలియజేస్తున్నారు. దీనికి ఉదాహరణలు చెప్పుతున్నారు.

ఒరుమత్తాల్ మున్నీర్ కడైందాన్…….దేవలోకములో ఇంద్రుడు ఐరావతమనే తన ఏనుగునెక్కి వస్తున్నప్పుడు దూర్వాసుడు శ్రీమహాలక్ష్మి పూజలో తనకు ప్రసాదంగా లభించిన పూల మాలను ఇంద్రుడికి ఇచ్చాడు.  ఇంద్రుడు ఆ పూల మాలను తన  ఏనుగు తొండం మీద వేశాడు ,అది ఆ మాలను చిదిమి ముక్కలు చేసింది. ఇది చూసిన ఆ ముని కోపంతో ఇంద్రుడు ధన గర్వంతోనే కదా ఇలా ప్రవర్తించాడు ! ఆ ధనము ఇంద్రుడిని విడిచి తొలగి పోవుగాక! అని శపించాడు. క్షణంలో  ఇంద్రుడి ధనమతా తొలగి పోయింది. అప్పుడు  ఇంద్రుడు చేసిన తప్పుకు విచారించి దిక్కు తోచక శ్రీరిమన్నారాయణుని శ్రీపాదాల మీద పడ్డాడు. తనను శరణు జొచ్చిన ఇంద్రుడిని కరుణించి పాల సంద్రాన్నిమధించి మళ్ళీ శ్రీమహాలక్ష్మిని పొందమని చెప్పాడు.  మంధర పర్వతాన్ని కవ్వంగా చేసుకొని , వాసుకిని తాడుగా చుట్టి , ఆ మంధర పర్వతం నీళ్ళల్లో మునిగిపోకుండా తానే కూర్మంగా (తాబేలు)  పర్వతం అడుగున చేరి అసాధ్యమైన సముద్ర మధనాన్ని సాధ్యం చేసాడు శ్రీరిమన్నారాయణుడు . పాశురంలో “ఆయిరం తోళాల్ అలై కడల్ కడైందాన్(వేయి చేతులతో సముద్రాన్ని చిలికాడు)అని చెప్పినట్టుగా చిలికి, ఇంద్రుడు కోల్పోయిన లక్ష్మితో పాటు అమృతాన్ని ఇచ్చాడు అన్న చరిత్రను ఇక్కడ చెప్పారు .

అడైత్తాన్…….రామావతారంలో సీత రాముడిని వీడి వియోగ ధుఃఖాన్ని అనుభవించింది. ఆమెను సంతోషపెట్టడం కోసం రాముడు నీళ్ళంటేనే బయపడే వానరాల సహాయంతో సముద్రానికి ఆనకట్ట కట్టాడు . నీళ్ళల్లో తెలే కొండరాళ్ళను ఉపకరణాలుగా తీసుకున్నాడు . ఎవ్వరి ఊహకూ అందనంత అందంగా సేతువును కట్టాడు .

ముదల్ పడైత్తాన్…….మహా ప్రళయ కాలంలో లోకాలన్ని లేకుండా పోయి, నామరూపాలు లేకుండా పడి వున్న సమస్త జీవరాసులకు నామ రూపాలివ్వటంకోసం ముందుగా సముద్రాన్ని సృజించి, ఆ తరువాత చతుర్ముఖ బ్రహ్మను , సమస్త లోకాలను సృష్టించాడు. ఈ క్రమంలో ముందుగా సముద్రాన్ని  సృష్టించాడు. ఇక్కడ ‘ ముదల్ పడైత్తాన్ ‘ అంటే ముందుగా నీటి తత్వాన్ని సృష్టించాడు అని అర్తము .

అన్నీర్ అమరందాన్……. తాను సృష్టించిన సమస్త జీవరాసులకు రక్షకుడుగా తాను ఆ నీటి మీదే పడుకున్నాడు .

పాశురంలో “వెళ్ళ తడంకడలుళ్ విడనాగణై మేల్ మరువి”,( తెల్లని సముద్రంలో తెల్లని నాగు మీద పడుకున్నాడు), ‘పార్కడల్ యోగ నిత్తిరై సెయ్ధాయ్”,(పాల కడలిలో యోగ నిద్ర చేశాడు). “పార్కడలుళ్ పయ్య తుయిన్ఱ పరమన్” (పాల కడలిలో హాయిగా పడుకున్న పరమ పురుషుడు ), “వెళ్ళ వెళ్ళతిన్ మేల్ ఒరు పాంబై మెత్తైయాగ విరిత్తు అదన్ మేలే కళ్ళ నిద్దిరై కొళ్గిఱ మార్గం”(తెల్లని సముద్రంలో ఒక పామును పరుపుగా పరుచుకొని దాని మీద కల్లనిద్ర పోతున్న మార్గదాయీ ) అని పరమాత్మ జీవాత్మల సమ్రక్షణ కోసం నీళ్ళలో నిద్రించాడని చెపుతున్నారు.

అడి…… పైన చెప్పినట్లు  సముద్రాన్ని మధించిన వాడు , సేతువు కట్టిన  వాడు , నీటిని సృజించిన  వాడు , ఆ నీటిపై పడుకున్న వాడు అయిన పరమాత్మా శ్రీచరణాలను మన ప్రయత్నంతో పొందగలమా? పై కథల వలన అందరికీ వాడే ఆధారం, రక్షకుడు అని తెలుస్తుంది. ఇంద్రుడు ఐహిక సంపద కోసం ఆయననే శరణాగతి చేశాడు. ఆయనే కోరుకున్న సీతకూ ఆ శ్రీమన్నారాయణుడే రక్షకుడు . మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతూ చస్తూ వుండే సామాన్యులకు శ్రీమన్నారాయణుడే రక్షకుడు . “అడి” అంటే శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీ చరణాలు . అందరికి ఆ   శ్రీచరణాలే రక్ష. ఈ పాశురంలో ” ఒరుమత్తాల్ మున్నీర్ కడైందాన్ (మున్నీర్ అడైత్తాన్) ముదల్ (నీర్)పడైత్తాన్  అన్నీర్ అమరందాన్ అడి “తరుం అత్తాల్ అన్ఱి ఇఱై తాళ్గళ్ “(పరమాత్మ శ్రీ చరణాలిచ్చే రక్షణ కాక) ” కరుమత్తాల్ జ్ఞానత్తాల్ కాణుం వగై ఉణ్దో?” (కర్మ వలన జ్ఞానం వలన పోందే విధానం వుందా?)అని అంటున్నారు.

      జీవాత్మలను ఆ పరమాత్మ రక్షించాలే తప్ప తాముగా ఇతర ప్రయత్నాల వలన రక్షణ పొంద లేరు అని ఈ పాశుర సారము.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/12/prameya-saram-4/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 3

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురం 2

 

అవతారిక:

                    జీవాత్మలు తమ స్వరూమైన భగవద్దాసత్వాన్ని నిరంతరం గుర్తుంచుకోవాలిసి వుంది. కేవలం తెలుసు కోవటమే చాలదు, నిరంతరం శ్రీమన్నారాయణునికి  కైంకర్యం చేస్తూ వుండాలి తప్ప ఇతర ప్రయోజనాలను ఆశించ రాదు. ఒక వేళ జీవుడు శ్రీమన్నారాయణునికి కైంకర్యం చేయక ఇతర ప్రయోజనాలను ఆశించినట్లయితే దాసభావం   కలిగిఉన్నట్లు కాదు. ఆ జీవుడు చెసే పనులకు ప్రయోజనం లేదు. శ్రీమన్నారాయణుడు త్రివిక్రమావతారంలో సకల భువనాలను తన శ్రీపాదాలతో కొలిచి, ఆ భువనాలు, వాటిలో ఉండే జీవులు అన్నీ ఆయనకే చెందినవని నిరూపించాడు. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఈ పాశురంలో స్వస్వరూపం తెలుసుకొని దాసభావంతో కైంకర్యం చేయని జీవుడు జనన మరణ చక్రం నుండి బయట పడలేడని చెపుతున్నారు.

పాశురము

పలం కొణ్డు మీళాద పావం ఉళదాగిల్

కులం కొణ్డు కారియం యెన్ కూరీర్?

తలం కొణ్డ తాళిణైయాన్ అన్రే తనైయొళింద యావరైయుం

ఆళుడైయాన్ అన్రే అవన్

 

ప్రతిపదార్థము;

పలం కొణ్డు = భగవంతుడి నుండి అనేక ఉపకారాలను పొంది

మీళాద = ఆధ్యాత్మిక చింతనతో బుధ్ధి వికాసించక

పావం = ఇంకా పాపపు చింతనలోనే

ఉళదాగిల్ = ఉంటే

కులం కొణ్డు = దాసులమన్న భావనతో (దాస కులము వారిమని)ఉన్నంత మాత్రాన

కారియం యెన్ కూరీర్ = ఫలితమేముంది చెప్పండి

తలం కొణ్డ = లోకములన్ని కొలుచుకున్న

తాళిణైయాన్ = శ్రీపాదములు గలవాడు

అవన్ = ఆలోకానికి అధిపతి

అన్రే = భూమిని కొలుచుకున్న ఆ కాలంలోనే

యావరైయుం = సకల ప్రాణులను

ఆళుడైయాన్ = తనకు దాసులుగా చేసుకున్న వాడు

అన్రే! = కదా!

వ్యాఖ్యానము:

పలం కొణ్డు మీళాద పావం ఉళదాగిల్ : సంపదలు మొదలగు అల్ప భోగాలకోసం పాకులాడుతూ ,దాని వలన కలిగే దుఖఃము  గురించి  జ్ఞానులు చెప్పే ప్రవచనాలు విని కూడా మళ్ళీ అల్ప ప్రయోజనాలకే ప్రాధాన్యతనివ్వటాన్నే పాపకర్మలు  అంటారు. మనసు పదే పదే అల్ప సుఖాలను కోరి వాటినే చింతన చేయటాన్నే  పాప చింతన అంటారు.

        ఆచార్యుల ద్వారా భగవద్గీతా మొదలైన శాస్త్రాల ఉపదేసాలను విని కూడా అల్ప ప్రయోజనాలనిచ్చే లౌకిక విషయ వాంఛ నుండి బయటపడ లేకపోవటమే  పాపకర్మలు చేయటం అంటారు.

కులం కొణ్డు కారియం యెన్ కూరీర్? : భగవద్విషయం తప్ప మిగిలిన విషయాలలోనే ఆశక్తి కలిగి వున్న వారిని భగవంతుడు జనన మరణ చక్రం నుండి రక్షించడు. ఇతర విషయాసక్తులను సమూలంగా వదిలి వేయనిదే తన  శ్రీపాదాల దగ్గరకు చేర్చుకోడు. కాబట్టి భగవద్దాసులమనటం వలన ప్రయోజనం లేదని  తెలియ చెప్పటమే ఈ పాశుర సారాంశము.

       జీవాత్మ ‘ వాడికి మనం దాసులమన్న ‘ జ్ఞానం కలిగి వుంటే ఆ  జీవాత్మను ‘ వీడు మనవాడు ‘ అని ఆదరి స్తాడు. అది ఈ  జీవాత్మ ఉజ్జీవనానికి చాలదా అన్న ప్రశ్నకు తరువాతి పాదంలో జవాబు చెపుతున్నారు.

తలం కొణ్డ తాళిణైయాన్ : ‘ తలం కొణ్డ తాళిణైయాన్ ‘ అంటే భూమినికొలిచిన వాడు అని అర్థము. కాబట్టి ఈ పాదంలో త్రివిక్రమావతారాన్ని గురించి చెపుతున్నారు. మహా బలి ఇంద్రుడి ఏలుబడిలో ఉండిన భూలోక, భువర్లోక , సువరల్లోకాలను  ఏలాలని పెద్ద యాగం చేశాడు. ఇంద్రుడు శ్రీమన్నారాయణుని శరణు కోరాడు. ఇంద్రుడి కోసం భగవంతుడు మహా బలి యాగ శాలలోకి మరుగుజ్జులాగా వెళ్ళి ‘ మావలి తా మూవడి ‘ (మహాబలి ఇవ్వు మూడడు గులు) అని అడిగాడు. ఆ సుందర రూపాన్ని చూసి మహాబలి వెంటనే మూడడుగుల భూమిని దానంగా ఇచ్చాడు. దానం పొందిన నేలను కొలుచుకోవటం కోసం శ్రీమన్నారాయనుడు తన శరీరాన్ని పెంచి ఒక పాదంతో భూలోకాలను, మరొక పాదంతో ఊర్ధ్వ లోకాలను కొలిచాడు. మూడవ అడుగు పెట్టడానికి చోటు లేనందున  మహాబలి తల మీద తన పాదాన్ని ఉంచి కొలుస్తూ పాతాళ లోకానికి పంపి , ఇంద్రుడికి తాను కొలిచిన లోకాలను ఇచ్చాడనేది చరిత్ర.

అన్రే తనైయొళింద యావరైయుం ఆళుడైయాన్ అన్రే అవన్  :‘ అన్రే ‘ : ఆరకంగా కొలుచుకున్న ఆ రోజే

‘ తనైయొళింద యావరైయుం ఆళుడైయాన్ అన్రే అవన్ ‘ తనను తప్ప సమస్తమును కొలిచినవాడు , అందరిని తనకు దాసులుగా చసుకున్న వాడు , తన సంపదను కొలుచుకొని సంతోషించిన వాడు. దీనినే తిరుప్పాణ్ణాళ్వార్లు ‘  “ఉవంద ఉళ్ళత్తినాయ్  ఉలగలం అళందు” అన్నారు . తన దాసులకు తన శ్రీపాద ధూళిని ఇచ్చి ఉజ్జీవింప చేసిన వాడు .’ ఇంతటి ప్రేమ కలవాడు ఎందుకు ఈ లోకంలో పుట్టించి ఇన్ని కష్టాలను ఇవ్వాలి? అంటే జీవులు భగవంతుడిని  మరచి , ఆయన చేసిన ఉపకారాలను మరచి , ఈ లోక ప్రవాహంలో పడి కొట్టు కుంటూ అల్పమైన , అనిత్యమైన విషయాలనే శాస్వతమని భావించి వాటి కోసమే కాలాన్ని వృధా చేస్తున్నాయి. భగవంతుడు తప్ప ఇతర విషయాల మీద కోరిక  వదలనంత వరకు ఈ జనన మరణ చక్రంలో భ్రమణం తప్పదు. లౌకిక విషయాలలో ఆసక్తి పోగొట్టు కోకుండా కేవలం “అడియెన్ “ (దాసుడుని) అన్నంత మాత్రాన చాలదు.

 తిరువళ్ళువర్  “పిఱవి పెరుంకడల్ నీందువర్, నీందార్ ఇఱైవన్ అడి సేరాదార్” అని

                   “పఱ్ఱుగ పఱ్ఱఱ్ఱాన్ పఱ్ఱినై  పఱ్ఱుగ పఱ్ఱు విడఱ్కు” అన్నారు .

నమ్మాళ్వార్లు  “అఱ్ఱధు పఱ్ఱెనిల్ ఉఱ్ఱదు వీడు ఉయిర్” అన్నారు .

ప్రమేయ సారంలో “అవ్వానవర్”, “కులం ఒన్ఱు” “పలం” అనే మొదటి మూడు పాశురాలలో,  ప్రణవం ‘ యొక్క అర్థాన్ని వివరించారు. 4 నుండి 7వ పాశురం వరకు నమః పద అర్థాన్ని చెప్పుతున్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/12/prameya-saram-3/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

ప్రమేయసారము 2

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< పాశురం 1

అవతారిక:

కిందటి పాశురంలో 1.బధ్ధులు 2.ముక్తులు 3.నిత్యులు అని మూడు విధాల ఆత్మలను గురించి చెప్పారు. ఇందులో  నిత్యులు జనన మరణ చక్రములో పడక నిరంతరము పరమాత్మ కైంకర్యంలోనే ఉండేవాళ్ళు. ముక్తులు ఒకప్పుడు జనన మరణ చక్రములో పడ్డ వాళ్ళైనా దాని నుండి విముక్తిని పొందిన వాళ్ళు. బధ్ధులు మాత్రం ఇంకా జనన మరణ చక్రములో పడి క్లేశభాజమైన జీవనాన్ని గడిపేవాళ్ళు. దీనికి కారణమేమిటి?, దీని నుండి బయట పడే మార్గమేమిటి అని ఈ  పాశురంలో చెపుతున్నారు.

 

కులం ఒన్ఱు ఉయిర్ పల తన్ కుఱ్ఱత్తాల్ ఇట్ట

కలం ఒన్ఱు కారియముం వేఱాం

పలం ఒన్ఱు కాణామై కాణుం కరుత్తార్ తిరుత్తాళ్గళ్

పేణామై కాణుం పిళై

 

ప్రతి పదార్ధం :

కులం = కైంకర్య పరుల కులము

ఒన్ఱు = ఒక్కటే ఉన్నది

ఉయిర్ = కైంకర్యము చేసె ప్రాణులు

పల = అనేకములు, లెక్కకు మిక్కిలి అయినవి

తన్ కుఱ్ఱత్తాల్ = అవి చేసే మంచి చెడు కార్యాల వలన

ఇట్ట = భగవంతుడిచే ఇవ్వబడినవి అనేకములైన

కలం = దేహమనే ఘటము

ఒన్ఱు = ఒకే మూల పదార్ధంచే చేయబడినవి

కారియముం = చేతనుల కర్మలు

వేఱాం= విభిన్నములు

పలం ఒన్ఱు = ఒక ఫలితాన్ని

కాణామై = ఆశించకుండా

కాణుం = చేతనులను కటాక్షించు

కరుత్తార్ = ఆచార్యుని

తిరుత్తాళ్గళ్ = శ్రీపాదములు

పేణామై కాణుం = శరణాగతి చేయని వాడు

పిళై = పుట్టటమే దోషము

 

వ్యాఖ్యానము:

కులం ఒన్ఱు……..సమస్త జీవులకు కులము ఒక్కటే. అది భగవంతునికి  దాసులుగా వుండే కులము. అనగా తన ఇష్టానుసారంగా ప్రవర్తించక పరమాత్మ ఆజ్ఞానుసారంగా ప్రవర్తించటం. ఇది జీవుల సహజ గుణము. ఇది ఎన్నటీకీ మారనిది, స్థిరమైనది. జ్ఞానులు దీనిని దాసకులము అంటారు.

‘ తొండర్ కులత్తులుళ్ళీర్ ‘ (దాసకులములో ఉన్న వారు )అని  తిరుపల్లాండులో పెరియాళ్వార్లు చెప్పారు.

ఉయిర్ పల……..ఆత్మలు లెక్కకు మిక్కిలి అవి పరమాత్మకు లోబడి అనేకములుగా ఉన్నాయి.

తన్ కుఱ్ఱత్తాల్ ఇట్ట కలం ఒన్ఱు……..ఈ జీవాత్మలు తాము చేసిన పాప పుణ్యముల వలన భగవంతుడు నిర్ణ యించిన  ఘటములను  (దేహాలను) ధరించాల్సి వుంటుంది .ఈ దేహాలన్ని ప్రకృతి అనే ఒకే రకమైన పదార్థముతో తయారైనవి. అందు వలన అవి అన్ని ఒక్కటిగానే ఉంటాయి. ఉదాహరణకు మట్టితో చేసిన వస్తువులు ఏవైనా (కుండ, ప్రమిద,ముంత) అవి మట్టివే. బంగారంతో చేసిన వస్తువులు ఏవైనా ( గాజులు, గొలుసు, విగ్రహం ) అవి బంగారమే అవుతుంది . అలాగే ప్రకృతితో చేయబడిన శరీరాలు ఏవైనా ప్రకృతే అవుతుంది. ‘ తం కుఱ్ఱత్తల్ ఇట్ట కలం ఒండ్రు ‘ ( తాము చేసిన దోషాల ఫలితంగా ఇచ్చిన ఘటము (దేహము) ఒక్కటే). దేహములలో జీవులను ప్రవేశపెట్టడం ఆయా జీవులు చేసుకున్న కర్మల ఫలితమే కాని వేరు కాదు అని గ్రహించాలి.

 

‘ ఊర్వ పదినొన్ఱాం ఒంబదు మానుడం

నీర్ పఱవై నాఱ్కాల్ ఓర్ పప్పతు

సీరియ బందమాందేవర్ పదినాలు అయన్ పడైత

అందమిల్ సీర్తావరం నాలైందు ‘

 

(పదకొండు రకాల శరీసృపాలు, తొమ్మిది రకాల మనుషులు,  జలచరాలు, తిర్యక్కులు, చతుష్పాదులు ,పర్వతాలు,  పద్నాలుగు రకాల దేవతలు, స్థావరాలు తొమ్మిది రకాలు అన్నీ బ్రహ్మచే సృష్టించబడ్డాయి.  )

పై పాశురములో జీవులకు దేహములు ఎన్నిరకాలుగా ఉంటాయో చెపబడింది. మళ్ళి వీటిలో అంతరంగ బేధాలు వేలకు వేలు ఉంటాయి. అన్ని బేధాలున్నప్పటీకి అన్నీ  ప్రకృతి వలన ఏర్పడిన దేహాలేనని గ్రహంచాలి. దీనినే ‘ కలం ఒండ్రు ‘ (ఘటం ఒక్కటే) అన్న ప్రయోగంలో చెప్పారు.

“పిణక్కి యావయుం యావరుం

పిళయామల్ బేదిత్తుం బేదియాదదు ఓర్

కణక్కిల్ కీర్తి వెళ్ళ కదిర్

జ్ఞాన మూర్తియినాయ్”

 

అన్న తిరువాయిమొళి పాశురములో  ఆయా జీవాత్మలు చేసిన కర్మ ఫలంగా ఎన్నెన్ని  సార్లు సృష్టి, లయ జరిగినా లెక్క తప్పి పోకుండా ఆయా జీవాత్మలే వాళ్ళ వాళ్ళ కర్మఫలం అనుభవించేట్లుగా చేస్తారని చెప్పబడుతోంది.

కారియముం వేఱాం….. …జీవాత్మలు కర్మ వశమున పొందే శరీరములతో చేసే కర్మలు కూడా వేరు వేరుగానే ఉంటాయి. ఆ కర్మలు మంచివైతే వాటి వలన పుణ్యమును పొంది స్వర్గంలో సుఖాలను, ఆ కర్మలు చెడ్డవి ఐతే వాటి వలన పాపాన్ని పొంది నరకంలో ఉండి కష్టాలను అనుభవించాల్సి వుంటుంది. ఆ రెండు మార్చి మార్చి అనుభవిస్తూ ఈ దేహ యాత్ర చేయవలసి వుంది.

“వగుత్తాన్ వగుత్త వగైయల్లాల్ కోడి తొగుత్తార్కుం తుయ్తలరిదు” అని తిరుక్కురళ్ లో అన్నారు.

కారియముం…….‘ కారియముం ‘ అన్న ప్రయోగం వలన జీవాత్మలు అనేకం, కులము మాత్రము ఒక్కటే అని చెప్పినట్టుగా కర్మవశమున పొందిన దేహము ఒక్కటే అయినా దానితో  చేసే కర్మలు , వాటి ఫలితాలు అనేకములు అని గ్రహించాలి. పరమాత్మకు దాసులవటం జీవులకు సహజ  ధర్మం . ఈ జీవాత్మలకు పాప, పుణ్యాలనే కర్మల కొనసాగింపు,  ,  దాని ఫలితంగా మరల, మరల పుట్టటం ,గిట్టటం అన్నది నదీ ప్రవాహం లాగా జరుగుతూ వుంటాయి. దీనికి కారణము ఏవిటి అని అలోచిస్తే

పలం ఒన్ఱు కాణామై కాణుం

కరుత్తార్ తిరుత్తార్గళ్పేణామై

కాణుం ‘పిళై

అన్న తరువాతి పద ప్రయోగములో తెలుస్తుంది.

‘పిళై …….’ కరుత్తార్ తిరుత్తార్గళ్పేణామై కాణుం  పిళై ‘ ….అంటే దోషాలను సరిదిద్ది మంచి మార్గంలో నడిపించే ఆచార్యుని శ్రీ పాదాలను ఆశ్రయించకపోవటమేకారణం . ఆచార్యుల ఔన్నత్యం ఎంతటిదో ఇక్కడ స్పష్టంగా  తెలుస్తున్నది .’ పలం ఒన్ఱు కాణామై కాణుం కరుత్తార్ ‘ ( ఫలితమేదీ ఆశించకుండా కృప చేసే అచార్యులు ),  అచార్యులు  తన పేరు కోసమో, ఇతర ప్రయోజనాలను ఆశించో కాక ఈ జీవాత్మను  ఉధ్ధరింప బడటమే ప్రధాన ప్రయోజనంగా శిష్యులను స్వీకరిస్తారు . ’ వీడు పేరు అడైదల్ ‘(ఇంటి పేరు పొందటం  ) జీవాత్మలు నిత్యనివాసమైన వైకుంఠం చేరడం కోసం వారిని అనుగ్రహిస్తారు . జీవాత్మలు అలాంటి ఉన్నతమైన ఆచార్యుల శ్రీపాదాలను శరణాగతి చేయక పోవటమే దోషము అని అంటున్నారు.

       ఆచార్య కటాక్షం పొందటమే జీవాత్మకు క్షేమము, శుభకరము అని దీని వలన తెలుస్తున్నది. ఆచార్య కటాక్షం పొందిన జీవాత్మ పాపాలను తొలగించుకొని శుభాలను పొంది అంతిమంగా పరమపదం చేరగలదు. ఈ పాశురంలో ఆచార్యుల గొప్పదనము తెలియజేశారు. శ్రీపాదాలను చేరటం అంటే పరమపదం పొందాలన్న కొరిక… చేరక పోవటం అంటే ఆ కొరిక లేక పోవటం, అదే దోషం.

“భగవల్లాభం ఆచర్యనాలే; ఆచార్య లాభం భగవానాలే. ఆచార్య సంబంధం కులైయాదే కిడందాల్ జ్ఞాన భక్తి వైరాగ్యంగళ్ ఉణ్దాక్కి కొళ్ళలాం. ఆచార్య సంబంధం కులైందాల్ అవై (జ్ఞాన, భక్తి) ఉణ్దానాలుం ప్రయోజణం ఇల్లై. తాలి  కిడందాల్ భూషణంగళ్ పణ్ణి పూణలాం. తాలి పోనాల్ భూషణంగళ్ ఎల్లాం అవధ్యత్తై విళైక్కుం.  స్వాభిమానత్తాలె ఈశ్వర అభిమానత్తై కులైత్తు కొండ ఇవనుక్కు ఆచార్య అభిమానం  ఒళియ గతి ఇల్లై ఎన్ఱు పిళ్ళై పల కాలుం అరుళి చెయ్ కెత్తు ఇరుకైయాయిరుక్కుం. స్వస్వాతంత్రియ భయత్తాలె భక్తి నళువిఱ్ఱు, భగవద్ స్వాతంత్రియ భయత్తాలె ప్రపత్తి నళువిఱ్ఱు. ఆచార్యనైయుం తాన్ పఱ్ఱుం పఱ్ఱు అహంకార గర్భమాగైయాలె కాలంగొణ్డు మోదిరం ఇడుమో పాది. ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకం” (శ్రీవచన భూషణం 434).

( భగవల్లాభం ఆచార్యుల వలన; ఆచార్య లాభం భగవంతుని వలన. ఆచార్య సంబంధం తొలగక పోతే జ్ఞాన భక్తి వైరాగ్యములను పొందవచ్చు. ఆచార్య సంబంధం తొలగి పోతే జ్ఞాన భక్తి వైరాగ్యములను పొందగలిగినా ప్రయోజనము లేదు . తాళి ఉంటే భూషణములను ధరించ వచ్చు . తాళి  లేక పోతే భూషణములు అవధ్యాన్ని సూచిస్తుంది. స్వాభిమానము వలన ఈశ్వర అభిమానమును పోగొట్టుకున్న వీడికి  ఆచార్య అభిమానం  తప్ప గతి లేదని నంపిళ్ళై చాలా సార్లు చెప్పారు .  స్వస్వాతంత్ర్య భయము వలన భక్తి జారి పోయింది, భగవద్ స్వాతంత్ర్య భయము వలన ప్రపత్తి  జారి పోయింది. ఆచార్యుని  తాను ఆశ్ర్యించిన విధము  అహంకార భూయ్ష్టమైనది. కాలంతీరాక ఉంగరం తొడిగినట్లు! ఆచార్య అభిమానమే ఉత్తారకం” (శ్రీవచన భూషణం 434).  )

పైన చెప్పిన శ్రీవచన భూషణ చూర్ణిక వలన  ఒకడు ఇంటి  పేరు అనే వైకుంఠం పొందడానికి శాస్త్రాలలో చెప్పబడిన భక్తి వలననో, కారుణ్యమూర్తి అయిన భగవంతుడి శ్రీపాదాల ముండు చేసే శరణాగతి వలననో జరగదు అని పెద్దలు సహేతుకంగా నిరూపించారు. మరి చేతనుడు జనన మరణ చక్రం నుండి విడివడి మొక్షాన్ని పొందాలంటే ఎం చేయాలంటే సదాచార్యుని ఆశ్రయించటమే మార్గము అని సారంశం . ఆ ఆచార్యులు ‘ వీడు మనవాడు ‘ అని కృపతో కటాక్షిస్తే చాలు సకల లాభాలు చేకూరుతాయి . ఆచార్య కటాక్షం లేకపోతే ఆ జీవుడు ఉన్నత గతిని పొందలేడు అని ఈ పాశురంలో చెపుతున్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/12/prameya-saram-2/

పొందుపరిచిన స్థానము – http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org

 

ప్రమేయసారము 1

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ప్రమేయసారము

<< అవతారిక

acharya-sishya-instruction

 

అవతారిక

తిరుమంత్రములోని ప్రణవమనబడే “ఓం ” కారార్థాన్ని ఈ మొదటి  పాశురములో సంక్షిప్తంగా వివరించారు.

అవ్వానవర్కు మవ్వానవర్ ఎల్లాం

ఉవ్వానవరడిమై ఎన్ఱు ఉరైత్తార్

ఇవ్వాఱు కేట్టిరుపాఱుక్కు ఆళ్ ఎన్ఱు కణ్డిరుప్పార్ మీట్చియిల్లా

నాట్టిరుప్పార్ ఎన్ఱు ఇరుప్పన్ నాన్

 

ఫ్రతిపదార్థం:

అవ్వానవర్కు = “అ” కారవాచ్యుడైన  శ్రీమన్ నారాయణునికి

మవ్వానవర్ ఎల్లాం = సమిష్టిగా “మ” కారం ద్వారా సూచించబడే ఆత్మలన్నీ

అడిమై = సేవకులు అని

ఉవ్వానవర్ = ఆచార్యులు

ఉరైత్తార్ = చెప్పారు

ఇవ్వారు ఇమ్మురైగళ్= ఇలా చెప్పబడినవి

కేట్టు ఇరుప్పార్కు  = జాగ్రత్తగా తెలుసుకున్నవారికి

ఆళ్ ఎన్ఱు =సేవకులు అని

కణ్దిరుప్పార్ =  తమ స్థితిని తెలుసుకున్నవారికి

మీట్చియిల్లా = మరు జన్మ లేని

నాడు  = పరమపధములో

ఇరుప్పార్ ఎన్ఱు = నిత్యులు , ముక్తులు మొదలైన వారితో చేరి వుంటారని

నాన్ = శ్రీ రామానుజుల   దాసుడిని అయిన నేను

ఇరుప్పన్ = గట్టి విశ్వాసముతో ఉంటాను

వ్యాఖ్యానము:

అవ్వానవర్కు…..  శ్రీమన్నారాయణుడు ” అ ”  కార వాచ్యుడని  వేదాలలో చెప్పబడింది. పదానికి , అర్థానికి ఉన్న విడదీయరాని సంబంధమే ఇలా చెప్పడాంకి కారణము .  మహాకవి కాళిదాసు   “రఘువంశము”  లో వాక్కుకు  అర్థానికి వున్న సంబందాన్ని , శ్రీమన్నారాయణునికి శ్రీ మహాలక్ష్మికీ వున్న సంబంధముతో పోలుస్తూ

“వాగర్థా వివ సంపృక్తౌ శాగర్థ ప్రతిపత్తయే

జగతౌ పితరం వందే పార్వతిపరమేశ్వరం!!”

అని చెప్పాడు.  శబ్ధము అర్థాన్ని విడిచి వుండదు , అర్థము శబ్ధాన్ని విడిచి వుండదు. ఉప్పదనమనే గుణాన్ని బట్టే ‘ ఉప్పును ‘ ఉప్పు అని చెప్పినట్టుగా ఇక్కడ ‘ ఆ కారమంటే శ్రీమన్నారాయణుడు అని  చెప్పబడింది . భగవద్గీత పదవ అధ్యాయములో శ్రీ కృష్ణుడే ‘ అక్షరాణాం అకారోస్మి  ‘ అని చెప్పుకున్నాడు. ఇదే విషయాన్ని తిరువళ్ళువర్   “అగర ముదల ఎళుతెల్లాం ఆదిభగవన్ ముదఱ్ఱే ఉలగు” (లోకంలో అక్షరాలన్నింటీకీ ఆది ఆ భగవంతుడే మూలము)అన్నారు.

‘ అ ‘ అనే అక్షరము శ్రీమన్నారాయణుని తెలియజేస్తుంది. ‘ అవ రక్షణే ‘ అన్నదే దీనికి మూల ధాతువు.

అనగా రక్షించు అని అర్థము . శ్రీమన్నారాయణుడే అన్నింటికీ మూలము.  ‘ అ ‘ అంటే శ్రీమన్నారాయణుడని ,ఆయన మాత్రమే అని ఎందుకు అంటారో వేదంలో చక్కగా   వివరించబడింది. ఈ విషయం వేదాలలోనే  కాక , ఉపనిషత్తులలో, దివ్యప్రబంధాలలో , ఇతిహాసాలలో వివరంగా చెప్పబడింది. అన్నింటికీ , అంతటా వాడే కారణ  భూతుడుగా వున్నాడు. అలాగే అక్షరాలలో అన్నింటికీ ప్రాణము ‘ అ ‘ కారము.

‘పూ మగళ్ పొరుళుం ‘ అని కంబర్ బాలకాండం కడిమన పడలంలో చెప్పారు.  ఒకదానితో ఒకటి చేరి వున్న వాటిగురించి చెప్పెటప్పుడు ఒకదాని గురించి చెపితే  రెండవదాని అర్థము దానంతట అదే వస్తుంది.  అలాగే ‘ఆకారము గురించి చెప్పినప్పుడే దానికి కారణ భూతుడైన భగవంతుడు కూడా చెప్పబడినట్లే అవుతుంది. అవ్వానవర్క్అంటే భగవతుడికి అన్న అర్థం వస్తుంది.

మవ్వానవర్ ఎల్లాం: “మ” కారము సమస్త స్వరములకు మూలము. “మ” కారము జీవమున్న శబ్దమని శాస్త్రము చెపుతున్నది.  ఇది ఏకవచనమే అయినప్పటికీ వడ్ల గింజ వంటిది. జాత్యేక వాచకము. మూడు జాతులను తెలియ జేస్తుంది. 1. కర్మ వశమున మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతూ చస్తూ వుండే  బధ్ధులు , 2. భగవంతుడి నిర్హేతుక కృప వలన జనన మరణ చక్రము నుండి విడివడిన  ముక్తులు, 3. కర్మ వశమున జనన మరణ చక్రములో పడక నిత్యము భగవంతుడి కైంకర్యము చేసే నిత్యులు అని మూడు రకాల ఆత్మలను తెలియ జేస్తుంది. ఇక్కడ ‘ మవ్వానవర్ ఎల్లాం ‘అని 1.బధ్ధులు , 2.  ముక్తులు, 3.  నిత్యులు అని మూడు రకాల వారిని పేర్కొన్నారు.

ఉవ్వానవర్: ‘ ఉ ‘ కారము శ్రీమహాలక్ష్మికి, ఆచార్యులకు సంకేతముగా చెప్పబడింది . ఆమె  శ్రీమన్నారాయణుడికి , చేతనుడికి మధ్యలో వుండి ఇద్దరిని కలిపే ఘటికురాలు. అలాగే అచార్యులు కూడ భగవంతుడికి , చేతనుడికి మధ్యలో వుండి ఇద్దరిని కలిపే స్వభావము గల వాడు. శ్రీమహాలక్ష్మికి , ఆచార్యులకు వృత్తి రీత్యా ఐక్యత వుండటము వలన ఉకారము  ఆచార్యులకు సంకేతముగా చెప్పబడింది . ఆచార్యులు , శ్రీమహాలక్ష్మి  శ్రీపాదాలను చేరి భక్తి చేసి, ఆమె కృప వలన తన శిష్యులను ఆమె దగ్గరకు చేర్చి అమ్మవారి కృపకు పాత్రులను చేస్తారు. ఈ విధంగా ఆచార్యులను చేరిన చేతనులకు పరమాత్మ కృపకు పాత్రులవుతారు. పరమాత్మకు  సిఫారసు చేయటం ,అమ్మవారి కృపకు పాత్రులను చేయటం వలన ఆచార్యులు ‘ ఉ ‘ కార వాచ్యులుగా చెప్పబడ్డారు.

దీనికి సంబంధించిన ఒక సంఘటన చూస్తే విషయం సుబోధకంగా వుంటుంది. భగ్వద్రామానుజులు ఒకరోజు ఆనందంగా ఉన్నప్పుడు తన పక్కనే ఉన్న ప్రధాన శిష్యుడైన మొదలియాండాన్లకు ‘ఉ ‘ కారార్థాన్ని ఉపదేశించారు. దానిని మొదలియాండాన్లు తమ కుమారులైన కందాడై ఆండాన్లకు  ఉపదేశించారు. వారు భట్టరుకు చెప్పారు. భట్టరు ఆ విషయాన్నే ‘ప్రణవ సంగ్రహం ‘అనే గ్రంధంలో వివరించారు. అందులో చెప్పిన విధంగానే ఇక్కడ ‘ఉ ‘ కారము ఆచార్య వాచ్యంగా చెప్పబడింది. ఈ ‘ప్రమేయ సారం ‘  రాసిన అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు భగ్వద్రామానుజులకు దీర్ఘ కాలం కైంకర్యం చేసినవారు. అందు వలన వీరికి కూడా భగ్వద్రామానుజులు ‘ఉ ‘ కారార్థాన్ని ఉపదేశించి ఉండవచ్చు. భగ్వద్రామానుజుల ప్రియశిష్యులందరూ వారి ద్వారానే ‘ఉ ‘ కారార్థాన్ని తెలుసుకున్నారు.

అడిమై ఎన్ఱు ఉరైత్తార్ : జీవాత్మలు పరమాత్మకు దాసులు అని చెప్పబడింది. ఈ జీవ పర సంబంధాన్ని తెలిపేదే  ‘ఉ ‘ కారము. “అవ్వానవర్కు మవ్వానవర్ ఎల్లాం ఉవ్వానవర్ అడిమై ఎన్ఱు ఉరైత్తార్ ” ఆచార్యులు, యజమానికి -దాసుడికి ఉండే సంబంధాన్ని తెలిపారని అర్థము. తిరువాయిమొళి ఈడు వ్యాక్యానంలో చెప్పిన కథ ఇక్కడ చూడతగినది .

ఒక వ్యాపారి వివిధ ప్రాంతాలకు తిరిగి వ్యాపారం చేసేవాడు. అతని భార్య గర్భవతిగా ఉండగా అతను సముద్రం దాటి వెళ్ళి అక్కడ వ్యాపరం చేయవలసి వచ్చింది. వెళ్ళేటప్పుడు అతను భార్యతో ‘ నేను సముద్రం దాటి దూరప్రాంతాలకు  వ్యాపారం చేయడనికి వెళ్ళ్తున్నాను , పుట్టిన బిడ్డకు వ్యాపారం నేర్పించు ‘ అని చెప్పి వెళ్ళాడు. తరువాత ఆమె ప్రసవించింది. మగ పిల్లవాడు పుట్టాడు . క్రమంగా ఎదిగి వ్యాపార మెళకువలు నేర్చుకున్నాడు. అతను కూడా దేశాంతర వ్యాపారానికి బయలు దేరాల్సిన సమయం వచ్చింది. కదాచిత్తుగా అతను కూడా తండ్రి వెళ్ళిన దేశానికే వెళ్ళి , తండ్రి చేసిన వ్యాపారమే చేశాడు. ఒక రోజు తండ్రి కొడుకుల మధ్య వ్యాపార నిబంధనల మీద మాట పట్టింపు వచ్చి అది పెద్ద తగాదాగా మారింది. వాళ్ళ వాగ్వివాదాన్ని చూడడానికి ఊళ్ళోని వాళ్ళంతా వచ్చారు.  వాగ్వివాదం పెరిగి తీవ్రంగా సాగుతూ ఉంది. అంతలో అక్కడ కూడిన వారిలో వాళ్ళిద్దరిని తెలిసిన ముసలి వాడు కల్పించుకొని ‘ ఎందుకు అనవసరంగా పోట్లాడుతున్నారు? మీరిద్దరూ తండ్రికొడుకులు ‘ అని చెప్పి ఆ వాగ్వివాదాన్ని ఆపాడు. అప్పుడు వాళ్ళిద్దరి ఆనందానికి హద్దులు లేవు . ఎంతో సంతోషించారు. వాళ్ళ మధ్య సంబంధం కొత్తది కాదు .ఎప్పటినుంచో ఉన్నదే .అది తెలియక తలపడ్డారు తెలిసుకున్న తరువాత ఆనందించారు. ముసలి వాడు  కొత్తసంబంధాన్ని చెప్పలేదు ఉన్న సంబంధాన్నే తెలియజేసాడు. ఆ సంబంధాన్ని  తండ్రి కొడుకులు  తెలుసుకున్నారు.

ఆచార్యులు పరమాత్మను జీవాత్మను అనుసందానము చేసేవారు. అంతే కాక  ఆచార్యులు పరమాత్మ మాత్రమే తల్లి, తండ్రి బంధువు,సఖుడు , ఈ సంబంధము అనాది కాలంగా సాగుతున్నది ,ఎప్పటికీ విడదీయ లేనిది అని శిష్యులకు తెలియచెపుతారు . అలాగే పరమాత్మతో, ఈ జీవుడితో సంబంధము విడదీయలేనిదని , వాడి దోషాలన్నింటినీ మన్నించి కృప చూపి శ్రీపాదాల దగ్గరికి చేర్చుకోమని చెపుతారు. ఈ విధంగా అచార్యుల పురుషకారాన్ని ఈ పాశురంలో వివరంగా చెప్పారు.

ఇవ్వా~ౠ కేట్టిరుపార్కు : “అ” కార, “ఉ” కార  “మ” కారార్థములను ఆచార్య ముఖంగా  తెలుసుకొన్న వారు అని అర్థము. తిరుమంత్రంలో ఉన్న ‘ నారాయణ ‘ శబ్దాన్ని ‘  నార ‘, ‘ అయణ ‘ అని విడడదీసిగా చూస్తే ‘ నార ‘జీవాత్మలను,  ‘ అయణ ‘ నారాయణుని తెలియజేస్తాయి. ‘జీవాత్మ ఎప్పుడు  నారాయణునికి దాసుడని ఆచార్యులు బోధిస్తారు. ఆచార్య ముఖంగ ఇది తెలుసుకున్న వారు దానికి కట్టుబడి నడచుకుంటారు.

ఆళ్ ఎన్ఱు కండిరుప్పార్ : పైన చెప్పినట్లుగా ఉండే శిష్యులు అతి తక్కువగా ఉంటారు. అలాంటి వారిని ఆచార్యులు కూడా తమ సర్వశ్వంగ భావిస్తారు. శ్రీమన్నారాయణునికి కైంకర్యం చేయటం మొదటి మెట్టు కాగా , ఆయన దాసులకు చేసే కైంకర్యం చివరి మెట్టు కాబట్టి ఇక్కడ ‘ ఆళ్ ఎన్ఱు కండిరుప్పార్ ‘ అంటే భగవంతుని దాసులకు దాసులమని తెలుసుకున్న వారని అర్థము .

తిరుమంత్రములో జీవాత్మలకు మూడు లక్షణాలు చెప్పబడ్డయి. అవి 1. ఈ జీవాత్మలు పరమాత్మకు తప్ప వేరెవరికి దాసులు కావు. 2. జీవాత్మలకు పరమాత్మ తప్ప వేరె దిక్కు లేదు.3.  జీవాత్మలకు పరమాత్మ తప్ప వేరె ఆనందములేదు. ఇదే అంశాన్ని దాసుల  పరంగా చూస్తే  1. దాసులకు తప్ప వేరెవరికి దాసులు కారు. 2. జీవాత్మకు దాసులు  తప్ప వేరె దిక్కు లేదు.3.  జీవాత్మలకు దాసులు తప్ప వేరె ఆనందమ లేదు. అంటే దాసులకు దాసులమన్న భావన గల వారు అని అర్థము.

 మీట్చి యిల్లా నాట్టిరుప్పార్ ఎన్ఱు ఇరుపన్ నాన్ : ఇక్కడ ‘ నాన్ ‘ అన్న పదాన్ని నొక్కిచెపుతున్నారు. ఈ ప్రబంధమును  రాసిన  స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరు మానార్లు వేదములోని నిగూఢ విశేషములను తమ ఆచార్యులైన  స్వామి రామానుజుల ద్వరా తెలుసుకున్న వారు . అందువలన ఎవరైతే భగవంతుని దాసులకు దాసు​లుగా,​ వారికి మరల మరల పుట్టనవసరము లేని పరమపదము తప్పక లభిస్తుందని , వారు నిత్యసూరుల గొష్టిలో చేరి నిరంతరము భగవద్ కైంక​ర్య​ము చేసే భాగ్యమును పొందుతారని దృఢంగా విశ్వసించారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/12/prameya-saram-1/

పొందుపరిచిన స్థానము – http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం – http://pillai.koyil.org