Category Archives: Other

iraNdAm thiruvandhAdhi – 18 – koNdadhu ulagam

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


AzhwAr says that though emperumAn is ISvaran (controller) for all and is attained by all, when it comes to protecting his followers, he will even transform his identity to protect them. When others protect, they will do so without any harm to their identity.  But emperumAn will be even willing to change his identity if he has to protect them.

Let us go through the pAsuram and its meanings:

koNdadhu ulagam kuRaL uruvAyk kOL ariyAy
oNdiRalOn mArvaththu ugir vaiththadhu uNdadhuvum
thAn kadandha EzhulagE thAmaraikkaN mAl orunAL
vAn kadandhAn seydha vazhakku

Word by Word Meaning

kuRaL uruvAy – in the form of vAmana (dwarf)

(went to mahAbali and begged)
koNdadhu – seized
kOL ariyAy – became narasimha with strength
oN thiRalOn mArvaththu – on the chest of the might iraNiyan (hiraNyakashyap)
ugir vaiththadhu – pressed his fingernails and tore him, killing him
oru nAL – at one point of time
thAn kadandha – that which he measured
Ezh ulagE – all the worlds
uNdadhuvum – keeping in his divine stomach (so that deluge will not swallow it)

(all these activities)
vAn kadandhAn – having the greatness that  even if one were to measure the sky, he cannot be measured
thAmaraikkaN – having eyes like reddish lotus
mAl – emperumAn
seydha – mercifully carried out
vazhakku – honest activities


koNdadhu – this mentions about emperumAn protecting the world. Even if he carries out very difficult tasks, he assumes that “I did what I am supposed to do”

koNdadhu ulagam kuRaL uruvAy – for the sake of his followers, he assumed the form of vAmana (a dwarf) to obtain the worlds. For getting back his possession, was it required to go begging? If he had to ask for alms, could he not have gone in his natural form? Did he have to take the form of a dwarf?

kOL ariyAy oNdiRalOn mArvaththu ugir vaiththadhu – In order to keep his finger nails on the chest of the mighty iraNiyan (hiraNyakashyap) did he not assume the form of narasinga (lion face and human torso) which no one else in the world assumed! kOL ari – very powerful narasimha. Could he not have destroyed the enemy iraNiyan with one form? Did he have to combine lion and man?

oN thiRalOn – very powerful iraNiyan.

mArvaththu ugi vaiththadhu – it is implied here that he, with his own hands, touched and destroyed the enemy of his followers.

ugir vaiththadhu – Could he not have killed him with his divine disc? If he had to do that [kill iraNiyan with his nails] since iraNiyan had obtained the boon that he should not die of any weapon, could he not have killed him with his sankalpam (mere thought), if he had so much of ingenuity!

uNdadhuvum thAn kadandha EzhulagE – Was it not enough that he had to assist one follower, prahlAdha? Did he have to protect the entire world?

uNdadhuvum thAn oru nAL kadandha EzhulagE – did he not protect the world which he had one day (during his incarnation as thrivikrama) kept under his divine feet! Alternatively, we have to construe the meaning for oru nAL as once upon a time when he ate up the world.

thAmaraikkaN mAL – sarvESvaran (supreme being) who is lotus-eyed (it is implied that only the one with lotus eyes can be the ISvaran (controller) for all the worlds). nammAzhwAr too has divinely mentioned in his thiruvAimozhi 6-5-10 “anaiththulagum udaiya aravindha lOchananai” (only the one with lotus eyes is the possessor of all the worlds).

Who begged as SrI vAmana for the earth, who tore the chest of iraNiyan as SrI narasimha, who ate up the world that he had measured one day?

vAn kadandhAn – one who cannot be estimated (measured). As said in thiruvAimozhi 1-3-10vAnilum periyana vallan”, one can measure even the sky but not emperumAn. Alternatively, the word vAn can be taken to imply those in the sky, and the meaning will change to: he is greater than nithyasUris in paramapadham. Or it can mean vAnai aLandhavan – one who measured heaven.

seydha vazhakku – he is the protector of the world. Hence in order to protect the worlds which are his possession, he carried out certain tasks and was contented that “I did what I was supposed to do”. He thought that he had done all these for himself and not for others. Since he is the Lord, he is responsible for protecting his possession and hence did those. Isn’t the protector protecting his possession, an apt act!

We shall take up the 19th pAsuram next.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

SrIvishNu sahasranAmam – pUrva pItikA – Part 1

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< pravESam

Although not questioned, sage vaishampAyana – out of utter affection – volunteered to speak thus to janamEjaya, who had a very peaceful mind having heard repeatedly from various learned people about the glories of the Lord, in order to enlighten him on many more esoteric meanings as preached in the scriptures:

श्री वैशम्पायन उवाच –
श्रुत्वा धर्मान् अशॆषॆण पावनानि च सर्वशः
युधिष्टिरः शान्तनवं पुनरॆवाभ्यभाषत  ॥ १ ॥

SrI vaishampAyana uvAcha –
shruthvA dharmAn ashEshENa pAvanAni cha sarvasha:
yudhiShTira: shAnthanavam punarEvAbhyabhAShatha || 1 ||

Having heard fully about all purifying dharmas in detail in the battle field, yudhiShTira asked the glorious son of shAntanu [bhIshma pitAmaha] further.

dharmAn – all the dharmas that are of varied kinds, mentioned in the vEdhas and smrithis, which bestow upon the followers a multitude of auspicious spiritual and material benefits – such as the rAja dharma (duties of the king), mOksha dharma (duties to be observed by a seeker of salvation), dhAna dharma (duties of a donor), and many more.

ashEShENa – in entirety, meaning – as much as needed.

pAvanAni cha – along with purifying deeds such as penance, pilgrimage, worship, et al.

sarvasha: – in all respects; meaning – in terms of fruits, limbs, nature and authority of the prescribed actions.

shruthvA – having heard.

yudhiShThiraH – yudhiShTira, verily the son of dharma [yama dharmarAja]

shAnthanavam – unto bhIshma, the one with a high-class birth, born of shAnthanu from gangA

punarEva abhyabhAShatha – asked again. The reason for asking again was to know from bhIshma about the dharma that he held close to his heart as the highest of all. This can be known from the fact that he later asks bhIshma “which – of all dharmas – do you think is the supreme?” [Reference: the next two verses in series]. Also, yudhistira considered the fact that the wise men search and seek refuge of other learned men who are strongly rooted in the ancient good practices (sadhAchAra). Being subservient to them, the seekers also engage in similar practices that are most liked by their preceptors – the learned people. In the process, the seekers also develop a taste for those good deeds and fruits. That is to say, they do not engage in the most lofty deeds for the mere reason that it is stated in the scriptures, but because such deeds have been accepted and practiced by other learned men in the past.

It has been already stated [at the very beginning of the introduction post] that the wise men should distinctly identify the subjects of knowledge from the various sources available to them, and accept only those that prove to be conducive for their welfare. Such knowledge is of two types – upAya (means) and upEya (goal). The means and the goal can further be thought to be of three types: likeable, more likeable and most likeable ‘goals’; and beneficial, more beneficial and most beneficial ‘means’.

Of these, the goals usually have their own obstacles such as birth, growth, transformations, transient nature, the various effects on the soul namely sorrow, fruits of action, ignorance, desires etc. All these are considered to be the drawbacks of the goals. Similarly, they also have their share of positives such as being free from blemishes, developing taste for soul and body, permanence, abundant knowledge, bliss, wealth etc.

The means also have drawbacks such as deterioration, exhaustion, being long-routed, deception, being over-rewarding or under-rewarding etc. The good qualities of the means are: being definitive, safe, and easy to follow, being extremely rewarding etc.

The distinction in the aforesaid three types of goals and means is achieved keeping in mind the qualities and drawbacks of each of them, as discussed previously. When a seeker finds the ‘most beneficial’ way, he should give up the other two ways namely ‘beneficial’ and ‘more beneficial’, considering them as lowly in comparison to what he holds. Similarly, when he finds the ‘most likeable’ goal, he should give up the two other lower categories of goals namely ‘likeable’ and ‘more likeable’. The true seeker should understand the need for rightly judging between the various goals and the means and holding on to the best out of them.

Thus, in order to clearly differentiate between the various goals and means, yudhiShTira further classified his doubts into six questions, and posed them to bhIshma thus, as seen in the following two slokas:

युधिष्ठिर उवाच –
किमॆकं दैवतं लॊकॆ किं वाsप्यॆकं परायणम्
स्तुवन्तः कं कमर्चन्तः प्राप्नुयुर्मानवाः शुभम् ॥ २ ॥

yudhiShTira uvAcha –
kimEkam dhaivatham lOkE kim vApyEkam parAyaNam
sthuvantha: kam kamarchantha: prApnuyurmAnavA: shubham || 2 ||

कॊ धर्मः सर्वधर्माणां भवतः परमॊ मतः
किं जपन् मुच्यतॆ जन्तुः जन्मसंसारबन्धनात् ॥ ३ ॥

kO dharma: sarvadharmANAm bhavatha: paramO matha:
kim japan muchyathE janthu: janmasamsArabandhanAth || 3 ||

A question on The Supreme Entity as the Goal

Having known that the various means lead to an ultimate goal, yudhiShTira proceeded to inquire about the ultimate goal at first. Since the philosophies and scriptures have projected and preached about the ultimate goal in two forms namely ‘The Supreme Entity’ and ‘The Ultimate Destination’, he inquired about the ‘Supreme Entity’ at first.

yudhiShTira asked ‘Which is the Supreme Godhead shown by the scriptures? and who is the one whom we should attain?”. The words “Which” (kim) and “in the scriptures” (lOkE) are to be read along with every question that yudhiShTira has asked. Similarly, the phrase “the loftiest in your opinion” (bhavatha: paramO matha:) should also be applied to all the six questions that he has asked, according to the ‘simha-avalOkana nyAya’ (just as a lion looks back at the way it has treaded after walking a certain distance). The “vibhakthi”s in each of the questions need to be modified as required while applying these aforesaid phrases in all the questions. The word ‘lOka’ has an origin as: ‘lOkyathE anEna’ (through which everything is seen), which indicates that the word ‘lOka’ in this context doesn’t refer to the world as it normally does, but refers to the ancient scriptures such as vEdhas, smrithis, and other SAsthras using which we see the Supreme Reality.

The word ‘Ekam’ refers to the main entity that has no equivalent or superior power to it. This is in concord with the phrases “the Supreme One who is also the biggest effulgence”, “of that One who is the chief of the world” etc. This doesn’t stop at the nature alone (the word ‘Ekam’ doesn’t refer to the nature of being Supreme alone), but also represents the numeral ‘one’ as it normally does. The next word ‘dhaivatham’ – due to its connotation and the use of singular form of the word – does not eliminate its representation of the Supreme Godhead as well as singularity. No Godhead exists, which has no nature of its own or which is multiple in number (in other words, all Godhead entities are indeed one in number, and have their own nature). Thus, even though it is known that the Godhead being referred to is singular, the usage of ‘Ekam’ is made specifically, for which no other meaning can be deduced. So in this context, the word ‘Ekam’ holds a special meaning, which represents ‘the Supreme One’, and not just the numeral one.

The word ‘dhaivatham’ refers to the connotation of the Supreme Mastery of all worlds, as also the representation of extraordinary qualities. Yudhishitra meant to ask “which is the loftiest of such Godheads professed by the scriptures in your opinion?” The reason being: even some of the learned scholars, who know about the Supreme Entity from the various scriptures, have their own doubts regarding the natural superiority of that entity due to the various ill-effects on it driven by illusion, limitation, transformation etc, and also due to the differentiation seen among the divine trinity – hari, hara and hiraNyagarbha (Brahma) – due to various common and special causes. So, in order to get these doubts clarified by bhIShma, yudhiShTira asked unto him: “Which is that Supreme Godhead, which is professed by the scriptures, in your opinion?”

A question on The Ultimate Destination as the Goal

A similar confusion about the salvation (mOksha) can be found in the phala-SAasthras, the scriptures that detail about the ultimate goal. Many people are of the opinion that the destruction of the identity of self along with ignorance is itself called as salvation, while many others opine that the voidance of some special characteristics of the soul itself is mOkSham. While some more propound that attaining the status and powers of the Supreme Brahman itself is salvation, some others declare that attaining of the qualities of Bhagavan is salvation. Some also opine that attaining the abode of the Supreme Self and residing in his shelter is mOkSham. Many others think that attaining the eight qualities such as the Supreme Bliss and the like is mOkSham, whereas some others think that performing eternal service of all kinds to the Supreme Brahman itself is mOkSham. With so many people professing so many meanings for ‘salvation’, yudhiShTira – with a mind to know the truth – posed his second question unto bhIShma thus: “Which is the only ultimate goal?” (in other words, “what is mOkSham?”)

Further to this, he has asked for two things – ‘dhaivatham’ and ‘parAyaNam’ (Supreme Entity and Ultimate Goal). In order to know if the two are totally different from each other or refer to the same entity in different states, there is the usage of two conjunctions ‘vA’ and ‘api’ (‘or’ and ‘also’). The word ‘Ekam’, as before, refers to the entity (destination, in this case) being Supreme – with no equivalent or superior, untainted, and auspicious in nature, and hence being the ‘Most likeable’ goal. ‘ayanam’ refers to the goal/result; the one which should be attained. yudhiShTira, in this question, intends to inquire about the highest goal (parAyaNam) in everyone’s life that helps achieve immense benefits both in this world as well as the nether, in bhIShma’s opinion. Thus are the first two questions on the “Goal” (puruShArtha – the Supreme Entity and Destination) that needs to be attained by every soul.

Question on the means – simple/detailed means and pursuable/established means

Further, the various scriptures indicate three means of attaining the ultimate goal – namely karma yOga, jnAna yOga and Bhakthi yOga. There are again confusions about these means of attaining the highest goal. Some people say the three means are mutually exclusive. Some others say they should all be treated / practiced together. Some say that one of three is the main way, and the other two are just limbs of it. With all these confusions in mind, it is naturally the best to inquire about the different ways of achieving the highest goal of life from a learned scholar. The upAya or the means of attaining a certain result is of three types – sidhdha (established), sAdhya (pursuable) and sAlambana (supported). Of these, the ‘established’ way refers to verily the Godhead that provides the intended fruits upon due worship. This worship of the Godhead can further be classified into two subtypes, namely ‘simple worship’ (laghu) and ‘detailed worship’ (alaghu). Classifying thus, yudhiShTira asks in the second half of the SlOka thus: “praying to whom and worshipping whom, will the humans attain their welfare?”

‘kam sthuvantha:’ – pleasing whom by prayers alone (only by singing the glories, praising the qualities) –> refers to the simple worship

‘kam archantha:’ – worshipping whom – in the form of upAsana – with utmost devotion –> refers to detailed worship

‘mAnavA:’ – all ‘Humans’ – devoid of any restrictions in terms of race, clan, gender, age, etc

‘shubham’ – two types of auspicious results, namely ‘well-being in this world’, and ‘attainment of the Paramapadham (ViShNulokam)’

‘prApnuyu:’ – shall attain

Question on the ultimate pursuable means

The ‘sAdhya’ upAya or the pursuable means refers to an absolute involvement of the three prime faculties called speech, mind and body in terms of chanting, meditating and worshipping respectively, in order to please the respective Godhead and gain the benefits. When yudhiShTira asks “Which – of all dharmas – is the loftiest, in your opinion?” (SlOka 3), he means to ask “Of all the dharmas prescribed by the scriptures and connotative of all the aforesaid natures, which is the One – in your opinion – that is distinctly unique with no equal or superior dharmas to it, which is clearly proven and can be relied upon similar to Apaddhanam (wealth in times of dire need)?”

Question on the verbally supported means

Finally, he asks a question regarding the verbally supported means of achieving the goal. He inquires about the support of verbal chanting done along with the help of prayers, mantras, and the idol of the deity, sandal, flowers, and other things. He asks, “Having chanted which one, will all the born souls be released from the cycles of births and samsara?”

‘japa:’ – refers to the restricted and specialized repetitions of mantras and the like

The manu smruthi declares: “Only by japa will a brAhmaNa attain all benefits/fruits; there’s no doubt about it. Whether a person practices anything else or not, he will be considered as a brAhmaNa only by his friendly nature”.

The same scripture also says: “The worship with japa is ten times better than worship with physical objects”.

Krishna, in his SrI bhagavadhgIthA declares: “I am the japa-yajna among the modes of worship”.

Since the loftiness of verbal ‘japa’ has been established with such assurances, the other modes of worship with mind and action are not being inquired by yudhiShTira.

‘janthu’ – that which is born

‘janma’ – the cycle of aging, death, and birth, and other pains as an effect of samsAra are shown with this word, and

‘samsAra’ – refers to the main causes due to which the soul is bound in this creation, namely ignorance, fruits of action, habits, tastes / desires etc.

The ‘janma’ and ‘samsAra’ are the two obstacles that are stopping a soul from attaining the ultimate goal of life called paramapadham. These obstacles will be warded off with the help of japa. The ‘mOksha’ or salvation mentioned in this context is representative of all other auspicious benefits, since the various scriptures clearly mention both material as well as spiritual benefits in plenty for the japas that they prescribe.

Thus, beginning with phrases like “in entirety” (ashEShENa), “by all means” (sarvasha:) etc, and later on using more phrases such as “in the scriptures” (lOkE), “all humans” (mAnavA:), “auspicious material/spiritual benefits” (shubham), et al, these questions also clearly intend to highlight the best modes in terms of time, authority, limbs of action, and the fruits of action.

adiyen srinivasa raja ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

జ్ఞానసారము 25

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 24



కిందటి పాశురములో శరణాగతి చేసిన తన భక్తులు తెలియక చేసిన తప్పులను గ్రహించడని స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు వివరించారు కదా! దానికి కారణము  భగవంతుడు  “వాత్సల్య పరిపూర్ణుడు”. అందు వలన   “వత్సలుడు ” అని పిలువబడతాడు. తన భక్తులు తెలియక చేసిన తప్పులను గణించక పోగా వాటిని దీవెనలుగా స్వీకరిస్తాడు, ఆనందిస్తాడు . అందువలన ఎవ్వరూ బయపడనవసరము లేదు అని చెపుతున్నారు .

“అఱ్ఱం ఉరైక్కిల్ అడైందవర్ పాల్ అంబుయైకోన్

కుఱ్ఱం ఉణరందిగళుం కొళ్గైయనో? – ఎఱ్ఱే తన్

కన్ఱిన్ ఉడంబిన్ వళువన్ఱో? కాదలిప్పదు

అన్ఱదనై ఈన్ఱుగంద ఆ”


అఱ్ఱం ఉరైక్కిల్ = ఆఖరికి చెప్పేదేవిటంటే

అంబుయైకోన్ = తామారపై వేంచేసి వుండే మహలక్ష్మి ధవుని

అడైందవర్ పాల్ = శరణాగతి చేసిన వారి

కుఱ్ఱం = దోషములను

ఉణర్దు = తెలుసుకొని

ఇగళుం కొళ్గైయనో?= వాటిని ద్వేషించడు

ఎఱ్ఱే  = ఎంత ఆశ్చర్యము!

ఆ = ఆవు

అన్ఱదనై ఈన్ఱుగంద = ఈనిన వెంటనే

తన్ కన్ఱిన్ = తన దూడ యొక్క

ఉడంబిన్ = శరీరముపై

వళువన్ఱో? =  కప్పి ఉన్న మావిని

అన్ఱు = అప్పుడు

కాదలిప్పదు = ప్రేమగా నోటితోస్వీకరించి శుభ్రముచేస్తుంది


అఱ్ఱం ఉరైక్కిల్……అఱ్ఱం…ఆఖరికి-అనగా చివరికి చెప్పేది ఏవిటంటే

అడైందవర్ పాల్……తనను శరణాగతి చేసిన వారి పట్ల .

అంబుయైకోన్…… శ్రీదేవికి భర్త , లక్ష్మణాదులకు సోదరుడు అయిన శ్రీమన్నారాయణుడు ,’ పాల్ ‘- పట్ల …ఎవరి పట్ల ?భక్తుల పట్ల … ఎవరు? అంబుయైకోన్ …భక్తులు అమ్మవారి పురుషకారము వలననే స్వామిని చేరుకుంటారు. అందు వలన ఇక్కడ శ్రీమన్నారాయణుని ‘ అంబుయైకోన్ ‘ (తామర పై వేంచేసి వుండే మహలక్ష్మి ధవుడు)అన్నారు. ఆమె పురుషకారముతో వచ్చారు కాబట్టి ఆయన వారిని దరి చేర్చుకుంటాడు కదా!జీవాత్మను , పరమాత్మ దగ్గరికి చేర్చేది అమ్మవారి పురుషకారము కావున పరమ్మాత్మ వారి దోషములను గణించడు. అది ఆయన సహజ స్వభావము. ఒక జీవాత్మను , ఆయన స్వీకరించాక .నిజంగా నిండు మనసుతో అంగీకరించారా లేక ఏదో పోనీలే అని స్వీకరించారా ? అన్న విషయమును అమ్మవారు పరీక్షింటము కోసము వారి దోషములను గురించి స్వామితో మాట్లాడతారు . అది విని ఆయన ఆ జీవుడిని  వదిలి వేస్తారా! లేక శిక్షిస్తారా అని చూస్తారు . స్వామి దానికి ‘ ఎన్ అడియార్ అదు సెయ్యార్ సెయ్దారేల్ నన్ఱు సెయ్దార్ ‘ పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 3.9.2 ( నా దాసులు అలా చేయరు.చేస్తే మంచికే చేసి వుంటారు) అని ఆ జీవుడిని నిండు మనసుతో అంగీకరిస్తారు .

కుఱ్ఱం ఉణరందిగళుం కొళ్గైయనో? ……పరమాత్మ “కొళ్గై” (స్వభావమును ) స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ తన ప్రశ్నల ద్వారా రూఢి చేసుకుంటారు. అలా ఎందుకు చేయాలి అంటే చదువరులకు పరమాత్మ స్వభావము బోధపడటము కోసము అని చెపుతారు . పరమాత్మ స్వభావము ఎటువంటిది ? అమ్మవారి పురుషకారముతో తన శ్రీపాదము లను చేరినవాడు ఎటువంటి వాడైనా స్వీకరించటము , వాడు చేసిన దోషములను గుణములుగా చూడటము , వాడి మీద కోపమును చూపక పోవటము ఆయన స్వభావము . అందుకే ఆయన “వాత్సల్యము గలవాడు , వత్సలుడు . వత్సం  అంటే దూడ . దూడ దోషములను ఆవు గుణములుగా స్వీకరించినట్లు  ఆయన తన దాసుల దోషములను గుణములుగా స్వీకరిస్తాడు .

ఎఱ్ఱే తన్ కన్ఱిన్ ఉడంబిన్ వళువన్ఱో? కాదలిప్పదు అన్ఱదనై ఈన్ఱుగంద ఆ”……. ‘ ఎఱ్ఱే ‘ అనేది ఆశ్చర్యార్థకము . స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఎందుకలా అన్నారు ? అంటే ఆవు సాధారణముగా శుభ్రముగా వున్న గడ్డిని తప్ప ఎవరైనా తొక్కినా ,అపరి శుభ్రముగా వున్నా , ఆ గడ్డిని తినదు . కాని తాను ప్రసవించగానే , తన వత్సం  శరీరము మీద వున్న మావి, ఇతర మలినములను తన నోటితో నాకి శుభ్రము చేస్తుంది .అది వాత్సల్యము . “ఈన్ఱ పొళుదిన్ పెరిదువక్కుం”, అలాగే భగవంతుడు తన భక్తులు చేయు తప్పులను ద్వేషించక ప్రేమతో స్వీకరిస్తాడు. మన పూర్వాచారులు ఎప్పుడు భగవంతుడి వాత్సల్యమునకు ఈ వృత్తాంతమునే ఉదాహరణగా చెపుతారు. స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్  భగవంతుడి వాత్సల్యమును చూసి ‘ ఎఱ్ఱే ‘ అని అన్నారు.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 24

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 23



కిందటి పాశురములో సంచిత, ఆగామి, ప్రారబ్దమనే  మూడు విధముల కర్మలలో మొదటి రెంటిని  గురించి చెప్పారు. స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ ఈ పాశురములో  శ్రీమన్నారాయణుడు తనను శరణాగతి చేసిన భక్తులు తెలియక చెసే పాపాలను చూడడు , గణించడు అని వివరిస్తున్నారు.

“వణ్డు పడి తుళబ మార్బినిడై సెయ్ద పిళై

ఉణ్డు పల ఎన్ఱు ఉళం తళరేల్ – తొణ్డర్ సెయ్యుం

పల్లాయిరం పిఱైగళ్ పార్తిరుందుం కాణుం కణ్

ఇల్లాదవన్ కాణ్ ఇఱై”

ప్రతి పదార్థము

వణ్డు పడి = తేనెను గ్రోలుటకు గుంపులు గూడిన తుమ్మెదలు

తుళబ మార్బినిడై = శ్రీతులసి మాలలను హృదయ కమలముపై ధరించిన శ్రీమన్నారాయణుడు

సెయ్ద పిళై = (జీవులు)చేసిన  తప్పులు

పల ఉణ్డు ఎన్ఱు = అనేకములు కలవు అని

ఉళం = ఓ మనసా!

తళరేల్ = చింతించకు

ఇఱై = (ఒక్కసారి శరణమంటే ఎప్పటికీ వదలక కృప చేసే)మన నాయకుడు

తొణ్డర్ సెయ్యుం = తన భక్తులు చేయు

పల్లాయిరం పిఱైగళ్ = వేలాది దోషములను చూచు నపుడు

పార్తిరుందుం = తన జ్ఞానముచే అన్నింటినీ చూడగలిగి కూడా

కాణుం = భక్తుల విషయములో దోషములను చూడవలసి వస్తే

కణ్ ఇల్లాదవన్ కాణ్ = చూడనట్లే వ్యవహరిస్తాడు


“వణ్డు పడి తుళబ మార్బినిడై  సెయ్ద పిళై…….తేనెను గ్రోలుటకు తుమ్మదలు గుంపులు గూడిన శ్రీతులసి మాలలను హృదయ కమలముపై ధరించిన శ్రీమన్నారాయణుడు తన భక్తులు చేయు వేలాది దోషములను చూడనట్లే వ్యవహరిస్తాడు . ‘ శ్రీమన్నారాయణుడు ‘ అంటే చాలు కదా! మరి స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ ‘ శ్రీతులసి మాలలను హృదయ కమలముపై ధరించిన శ్రీమన్నారాయణుడు ‘అని ఎందుకు అన్నారు! …అంటే భక్తులు ఆయన సౌందర్యమును చూసి ఆకర్షింప బడతారు. అలా ఆకర్షింప బడిన వారు తప్పులను చేయరు. అంతే కాదు శ్రీమహాలక్ష్మి కూర్చొని ఊగే తులసి మాల అంటే ఆయనకే ఎంతో ప్రీతి కదా!

ఉణ్డు పల ఎన్ఱు……. శ్రీమన్నారాయణుని శరణాగతి చెసినా ఇంద్రియములచే నియమింపబడిన శరీరము దోషములు చేస్తూనే వుంటుంది. “ఉరన్ ఎండ్ఱుం తోతియాల్ ఓర్ ఐందుం కాప్పాన్”  తిరుక్కుఱళ్(మావటి వాడు కర్ర పట్టుకొని  ఏనుగును నియంత్రిస్తాడు) ఇక్కడ ఇంద్రియములను ఏనుగునుతొను , మనసును కర్ర పట్టుకున్న మావటి వాడితొను పోల్చారు. స్వామి తిరుమంగై ఆళ్వార్లు , “ఐవర్ అఱుతు తిన్ఱిద అంజి నిన్ అడైందేన్” (ఐదుగురు   వెంట పడుతుంటే భయపడి నిన్ను చేరుకున్నాను)అన్నారు. అదే విషయాన్ని స్వామి నమ్మాళ్వార్లు , “ఉణ్ణిలావియ ఐవరాల్ కుమైత్తీత్ఱి” అన్నారు . అందు వలన శరణాగతి చేసినప్పటికీ ఇంద్రియములు నిరంతరము ఆ జీవుడి మీద పెత్తనము చేస్తూనే వుంటుంది . అందువలన దోషములు జరిగుతూ వుంటాయి .

ఉళం తళరేల్ …….అప్పుడు ఈ ఓదార్పు అవసరమవుతుంది . “ఉళం” (మనసు) “ఉళ్ళమే” అన్న పదమునకు సంక్షిప్త రూపము . తమిళ వ్యాకరణము ప్రకారము “మకర ఈరు విళి వేత్ఱుమై” అంటారు .( విభక్తిని తెలియజేస్తున్నారు).

తొణ్డర్ సెయ్యుం…..” తొణ్డర్ ” శ్రీమన్నారాయణుని దాసులు….చేయు తప్పులు. నిరంతరము శ్రీమన్నారాయ ణుని శ్రీపాదములను సేవించె వరే కాక ఆయన భక్తులందరూ దాసులుగానే భావింపబడతారు.

పల్లాయిరం పిళైగళ్ …….అనేక వేల దోషములు… అనగా లెక్కకు మిక్కిలైన దోషములు. దేహములు సత్వ, రాజస, తామసములనే త్రిగుణాత్మకమైనవి. ఈ మూడు గుణములు అనేక దోషములను చేయిస్తూ వుంటుంది.’  పిళైగళ్ ‘_ ‘ పాపములు ‘.రెప్ప పాటులో జీవుడు చేసే పాపములను తొలగించుకోవటానికి అనేక బ్రహ్మ యుగ ములు పడతాయి. అర్థాత్ మన  పాపములను మనమే తొలగించుకోవాలంటే సాధ్యమయ్యే విషయము కాదు. శాస్త్ర విహితమైన కర్మలు ‘ పాపములుగా ‘ పరిగణింప బడతాయి. మనచా ,వాచా ,కర్మణా ఇతరులను దూషించుటము ,  పరుల ద్రవ్యమును కోరుకోవటము , పరస్త్రీ వ్యామొహము , అబద్దాలు చెప్పటము , తినకూడనివి తినటము వంటివి  శాస్త్ర విహితమైన కర్మలు…. చేయకూడనివి. శ్రీమన్నరాయణుని ఇతర దేవతలతో పోల్చడము , ఆయన అవతార ములలో దోషములను వెతకటము , భగవంతుడి విగ్రహమును తయారు చేసిన పదార్థమును శోధించటము , పూజను పూర్తి చేయకుండా ఆపటము , పూజా ద్రవ్యాలను దొంగిలించటము , దొంగతనము చేయు వారికి సహకరించటము మొదలైనవాటిని శాస్త్రము అపచారములుగా చెప్పింది .భాగవత అపచారము , భాగవతులపై ద్వేషమును పెంచుకోవటము కూడా ఈ కోవలోకే వస్తాయి .

ఇఱై పార్తిరుందుం కాణుం కణ్…….తనను శరణాగతి చేసిన వారు ఇవన్నీ చేసినా సర్వజ్ఞుడు ,సర్వాంతర్యామి అయిన శ్రీమన్నారాయణుడు  అవన్నీ చూడగలిగి కూడా చూడడు.

ఇల్లాదవన్ కాణ్…… ‘ కాణ్ ‘ చూడగలుగు జ్ఞానము…చూడదు. శ్రీమన్నారాయణుడు తన భక్తుల మీద ఉన్న అపారమైన కారుణ్యము చేత చూడడు .’ ఇఱై ‘ అనగా పెరుమాళ్ళు . కొద్దిగా అనే అర్థము కూడ వస్తుంది. అనగా శ్రీమన్నరాయణుడు తన భక్తుల దోషములను కొద్దిగా కూడా చూడడు . దీనినే శ్రీవిష్ణు సహస్ర నామ స్తోత్రములో “అవిజ్ఞ్యాత” అన్న  నామము తెలియజేస్తుంది.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 23

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 22



జన్మకర్మల చక్రభ్రమణములో పడి కొట్టుకుపోతామేమో అని భయపడేవారికి ఈ పాశురములో ఒదార్పు లభిస్తుంది . శరణాగతి చెసిన వారికి కష్టాలు ఉండవు అనినొక్కి చెపుతున్నారు.

“ఊళి వినైక్ కుఱుంబర్ ఒట్టరువర్ ఎన్ఱంజ్చి

ఏళై మనమే! ఇనిత్తళరేల్ – ఆళి వణ్ణన్

తన్నడి క్కీళ్ వీళ్దు శరణ్ ఎన్ఱు ఇఱంతొరుకాల్

సొన్నదఱ్ పిన్ ఉణ్దో? తుయర్”

ప్రతి పదార్థము

ఊళి వినై = పురాకృత పాపములనే

కుఱుంబర్ = దుష్టులులా

ఓట్టరువర్ = పరుగున వచ్చి ఇడుముల పాలు చేస్తుందని

అంజ్చి = భయపడే

ఏళై మనమే! = పిచ్చి మనసా

ఇనిత్తళరేల్ –= ఇక భయపడకు ఎందుకంటే

ఆళి వణ్ణన్ తన్ = కడలి వంటి నీలి రంగులో ఉండే శ్రీమన్నారాయణుని

అడి క్కీళ్ = శ్రీపాదముల మీద

వీళ్దు = పడి

శరణ్ ఎన్ఱు = శరణాగతి చేసి

ఇఱంతు = ప్రార్తిస్తే

ఒరుకాల్ = ఒక్క సారి (రక్షిస్తానని )

సొన్నదఱ్ పిన్ = మాట ఇచ్చిన తరువాత

తుయర్ ఉణ్దో? = కర్మలచేత వచ్చే కష్టాలు ఉంటాయా? ఉండవు కదా!


ఊళి వినైక్ కుఱుంబర్….. పురాకృత కర్మలు  ఇక్కడ దుర్మార్గుడిలా  పాపిష్టి రూపు దిద్దుకొని  బాదిస్తాయి. దానినే “కురుంబర్”  అన్నారు. ‘ ఊళి ‘ అనగా పురాతన , ‘ వినై ‘ కర్మలు . పురాకృత కర్మలు జీవుడిని పాపిష్టి పనులు చేయటానికి ప్రొత్సహిస్తూ ఉంటాయి . దీనినే  “అళుకాఱు ఎన ఒరు పావి”, అని  “కయమై ఎన్నుం పణ్బుచొల్” అని అంటారు. వస్తు వ్యామొహములు ఆ జీవుడిని , దుష్టుల గుంపు (కయవర్) చుట్టుముట్టి దాడి చేసి నంతగా బాధిస్తాయి . అవి  ఎంత బలీయమైనవి అంటే , మొత్తం ప్రపంచాన్నే దాసోహము చెసుకోగలవు .  వీళ్ళు ఐదుగురు (ఐదు జ్ఞానేంద్రియములు ) విజృంభించి రాత్రిళ్ళుఅందరినీ  గడగడ లాడించే దొంగలలా జీవులను బాధించ  గలవు.

ఓట్టరువర్ ఎన్ఱంజ్చి…….పురాకృత కర్మలు జీవుడి వేంట పడి పరిగెత్తించి బాదిస్తుంటాయి అని భయపడే

ఏళై మనమే!…..ఓ! పిచ్చి మనసా ! భగవంతుడిని ఎవరైనా శరణాగతి చేస్తే ఆయన ఎట్టి పరిస్థితులలోను వదిలి వేయడు ,అందు వలన మనకు భయము లేదు . నిత్యనివాసమైన శ్రీవైకుంఠములో స్థానము ఉంటుంది. అది శరణాగతి మహిమ అని స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ అంటున్నారు .

ఇనిత్తళరేల్ –……..శరణాగతి చేసేటప్పుడు అనేక అడ్డంకులు ఏర్పడవచ్చు . అయినా భయపడకు మనసా ! అని శ్రీకృష్ణుడు అర్జునిడికి ధైర్య వచనాలు చెప్పినట్టుగా  ఇక్కడ స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ ధైర్య వచనాలు చెపుతున్నారు .’ ఇని ‘ అనగా ‘ ఇక ‘…. అంటే శరణాగతి చేసిన తరువాత అని అర్థము.

ఆళి వణ్ణన్……..సముద్ర వర్ణుడు…. సముద్ర మంత లోతైన వాడు అనగా అంతు చిక్కని వాడు . .సముద్రము వంటి నీలి వర్ణుడు ,అందరి ధుఖఃములను  పోగొట్టగల వాడు .

తన్నడి క్కీళ్ వీళ్…..తిరుమంగై ఆళ్వార్లు “ఆళి వణ్ణన్ నిన్ అడియిణై అడైందేన్” సముద్ర వర్ణుడైన స్వామి నీ శ్రీపాదముల మీద పడ్డాను అని అంటున్నారు .

శరణ్ ఎన్ఱు ఇఱంతొరుకాల్ సొన్నదఱ్ పిన్…..ఒక్క సారి శరణాగతి చేస్తే చాలు మళ్ళీ మళ్ళీ చెయవలసిన అవసరము లేదు . ఆ జీవుడు ఆయన కృపను పొందుటకు అర్హుడవుతాడు.

ఇని ఉణ్దో? తుయర్…….ఒక్క సారి శరణాగతి చేసిన తరువాత ఇంకా దుఖఃము ఉంటుందా? ఉండదు. ఎప్పుడైతే శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాదముల మీద పడ్డాదో అప్పుడే ఆ జీవుడి సకల కర్మలను , అనగా పురాకృత ,అగామి  కర్మలను ఆయన తొలగతో స్తాడు . “పోయ పిళయుం పుగుదరువాన్ నింఱనవుం ‘ అని ఆండాళ్   అన్నట్లుగా , పురాకృత కర్మలు నిప్పు పడ్డ దూదిలా కాలి పోతాయి . అగామిని ఆయన గణించడు . కాబట్టి  శరణాగతి  భయపడనవసరము లేదు .

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

iraNdAm thiruvandhAdhi – 3 – parisu naRumalarAl

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

< Previous


In the previous pAsuram, AzhwAr said “vAnaththaNiyamarar Akkuvikkum” (samsAris would be made equivalent to nithyasUris). In this pAsuram, he is amazed that samsAris of this world, using the flowers available in this world and worshipping his divine feet here, would reach the SrIvaikuNtam of emperumAn, who is the Lord of the indefatigable nithyasUris. We can construe this as either AzhwAr is speaking with involvement about the activity that emperumAn is going to undertake for his followers or as AzhwAr is speaking about emperumAn’s followers reaching paramapadham even as emperumAn is waiting for his followers here.

Let us go through the pAsuram and its meanings:

parisu naRumalarAl pARkadalAn pAdham
purivAr pugappeRuvar pOlAm purivArgaL
thollamar kELvith thulangoLisEr thORRaththu
nallamarar kOmAn nagar

Word by Word Meanings

pARkadalAn pAdham – the divine feet of emperumAn who is reclining in the milky ocean
naRu malaral – with fragrant flowers
parisu purivAr – those who worship him willingly through the means of devotion
purivArgaL thol amarar – the ancient dhEvas (such as brahmA et al) who are sAdhanAnushtAna parar (those who are trying to reach emperumAn through their own efforts)
kELvi – that which can only be heard of (and not be seen)
thulangu oLi sEr thORRaththu – with resplendent radiance
nal amarar kOman nagar – paramapadham which is the huge city of the head of nithyasUris
pugap peRuvar pOlAm – they will attain, it seems!


naRu malarAl – with beautiful, fragrant flowers.

pARkadalAn pAdham – Isn’t it to enable people like us who can go and worship his divine feet that emperumAn is reclining in a simple manner at thiruppARkadal (milky ocean) which is the origin for all the incarnations of emperumAn! Among the four forms of emperumAn viz.  vAsudhEvan, sankarshaNan, pradhyumnan and anirudhdhan, he is reclining in thiruppARkadal as the junior-most, anirudhdhan. The divine feet of such emperumAn who is reclining in thiruppARkadal, who is constantly engaged in reaching samsAris to the other shore, paramapadham.

parisu purivAr – those who are trying to attain emperumAn as per the way showed by SAsthras (sacred texts) – viz. those who are trying to attain emperumAn through the path of bhakthi (devotion)

pugappeRuvar pOlAm – it appears that such people will attain him! There is no fault in the means to attain him. Only those who do not attain him will be the losers.

pugappeRuvar pOlAmAzhwAr is mentioning, in such a way as to show his displeasure that he is yet to attain paramapadham, of those who would attain paramapadham.

Why is emperumAn taking those who attain him, to paramapadham? Is it that he doesn’t have anyone who is attaining him? No, there are many dhEvas (celestial entities) who are trying to attain him. Who are these dhEvas?

purivArgaL thol amarar – those who are trying to attain emperumAn through their own efforts. The old dhEvas such as brahmA et al, who are reciting his divine names, carrying out penance and growing matted hair.

thol amarar – very old dhEvas. Those who are older than us by a few days.

kELvi – even such dhEvas would have only heard of emperumAn’s dwelling place of SrIvaikuNtam and would not have seen it. SrIvishNu purANam 1-9-55 says “yam na dhEvA munaya: nachAham na cha Sankara: jAnanthi paramESasya thadh vishNO: paramam padham” (brahmA says that “that is the supreme dwelling place of paramESvara vishNu (supreme Lord) which dhEvas, rishis (sages), Sankara and I have not been able to know a little bit about”).

thuLangu oLi sEr thORRaththu – mahAbhAratham AraNya parvam 136-18 says “athyarkkAnala dhIptham thath sthAnam” (that paramapadham is brighter than sun and fire). That paramapadham appears as such an immeasurable bright place. SvEthAsvathara upanishath 3-8 says “Adhithya varNam thamasa: parasthAth” (having the brightness of sun, located beyond the world of thamas (total darkness or ignorance)). nAchchiyAr thirumozhi 10-2 says “mElthOnRum sOdhi vEdha mudhalvar” (the supreme being who is referred to by vEdhas (sacred texts) who dwells in that place which is beyond all the other places). This is how paramapadham has been referred to [in a few examples].

nal amarar kOmAn nagar – the dwelling place of the Lord of nithyasUris such as periya thiruvadi (garudan), thiruvananthAzhwAn (AdhiSEshan) who are the naturally residing, permanent dwellers there unlike mukthars who have stayed in samsAram for some time and then due to the grace of emperumAn sever their connection with samsAram and reach there in their own order.

nal amarar kOmAn – the charateristic of emperumAn is that he is the Lord of those nithyasUris who enjoy their goal and who cannot sustain themselves if they are separated from emperumAn, unlike dhEvas who observe certain means on their own for some time. parapapadham is the dwelling place for nithyasUris who give emperumAn his characteristic quality. Instead of saying that brahmam (supreme being) does not have any significant quality, it says that there is a divine abode for him and both he and the divine entities [nithyasUris] reside there! It appears that those who carry out bhakthi at the divine feet of emperumAn with fragrant flowers would enter such paramapadham! AzhwAr says that such people will initially worship archAvathAra emperumAn (dwelling in idol form in various divine abodes in samsAram), then worship him in vibhavam (various incarnations), then vyUham (at thiruppARkadal) and finally in paramapadham (SrIvaikuNtam). It appears that saying like this is not typical of AzhwArs and they are saying this as per their engagement. It is said that if one worships the junior most form, anirudhdha in thiruppARkadal, he would certainly attain paramapadham! Hence, it is certain that if one were to worship at the divine feet of emperumAn in any one place, he is bound to get the goal [of reaching paramapadham].

Let us move on to the 4th pAsuram next.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

జ్ఞానసారము 22

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 21



జీవుడు తాను చేసిన  కర్మ మంచిదైనా చెడ్దదైనా దాని ప్రభావమును అనుభవించే తీరాలి.  నీది నూల్ లో  “ఉరఱ్పాల నీక్కల్ ఉఱువర్కుం ఆగా” అని చెప్పబడింది.  కర్మ అగేది కాదు. వర్షము కురవక పోతే ఎవ్వరూ ఏమీ చేయ లేరు. ఒక వేళ ఉధృతముగా కురిసినా ఆపలేరు. అలాగే జీవుడి కర్మ ఫలమును ఎవరూ ఆపలేరు. శ్రీమన్నారాయణుడే వీటిని సృష్టించాడు. పురాకృత పాప పుణ్యములు ఈ జన్మలో ఫలిస్తాయి. ఈ జన్మలో చేసుకున్న పాప పుణ్యములు పైజన్మలో ఫలిస్తాయి. ఇది ఒక చక్రము . జీవుడికి ఎప్పటికైనా ఈ చక్రము నుండి విముక్తి ఉందా? ఈ ప్రశ్నకు  జవాబుగా ఈ పాశురము అమరింది.

ఎప్పటికైనా ఈ కర్మజన్మల  చక్రము నుండి బయట పడగలమా? అంటే ఆ శ్రీమన్నారాయణుని క్రృప ఉంటే ఇవన్నీ నిప్పు పడ్డ దూదిలా కాలిపోతుంది.

“ఉడైమై నాన్ ఎన్ఱుం ఉడైయాన్ ఉయిరై

వడమధురై వందుతిత్తాన్ ఎన్ఱుం – తిడమాగ

అఱిందవన్ తన్ తాళిల్ అడైందవర్కుం ఉణ్డో?

పిఱందు పడు నీళ్ తుయరం పిన్.”


నాన్ = నేను అనే ఆత్మ

ఉడైమై = భగవంతుడికి దాసుడైన

ఉయిరై ఉడైయాన్ = ఈ ఆత్మను పొందిన వాడు

వడమధురై వందుతిత్తాన్ ఎన్ఱుం = ఉత్తర మధురలో అవతరించాడని

తిడమాగ అఱిందు = దృఢముగా తెలుకున్న వారికి

అవన్ తన్ తాళిల్ = భగవంతుడి శ్రీపాదములను

అడైందవర్కుం =  శరణాగతి చేసిన వారికి

పిన్ పిఱందు పడుం = మళ్ళీ ఒక జనమ నెత్తి పొదవలసిన ఫలితములు

నీళ్ తుయరం = సంచిత కర్మలు

ఉణ్డో? = ఉంటాయా?


ఉడైమై నాన్ ఎన్ఱుం…..ఆత్మలన్ని శ్రీమన్నారయణుని సొత్తేనని వేదాలన్ని ఘోషిస్తున్నాయి . మనమందరము ఆజ్ఞానమునున్ పొందాలి .

ఉడైయాన్ ఉయిరై వడమధురై వందుతిత్తాన్ ఎన్ఱుం……ఆత్మలన్నింటికి  యజమాని అయిన శ్రీమన్నారయణుడే ఉత్తర మదుర  శ్రీకృష్ణుడుగా అవతరించాడని తెలుసుకోవాలి. ఆయన జీవాత్మల ఉన్నతికై భగవద్గీతలో తాను సర్వ జ్ఞడుననని, సకల జీవులకు యజమానిననీ చెప్పి, ఎవరైతే తనను శరణాగతి చేస్తారో  వారికి పునర్జన్మ లేదని, జన్మ కర్మల చక్రము నుండి విడివడతారని  ఉపదేశించాడు.

తిడమాగ అఱిందు…..దృఢముగా తెలుసుకొని… తెలుసుకోవలసినది అంటే …శాస్త్రములన్నీ శ్రీమన్నారయణుడే సమస్త వస్తువులకు యజమాని అని ఘోషిస్తున్నాయి. ఈ పాశురములో “ఉడమై” “ఉడైయాన్” అని రెండు పదాలను  ప్రయోగించారు. “ఉడమై”…సంపద, జీవులు, సమస్త వస్తువులు , “ఉడైయాన్”….యజమాని. అయిన ప్పుడు, ఆయన వస్తువులను ఆయనే తీసుకుంటాడు. అలా తీసుకోవటములో ఆయనకే ఆనందము . యజమాని తన వస్తువులను స్వీకరించి , భద్రపరచడములో ఆనందమును పొందుతాడు కదా! కాబట్టి జీవాత్మలను ఉద్దరించటము పరమాత్మ ఆనందము కొరకేనని  దృఢముగా తెలుసుకోవాలి .

అవన్ తన్ తాళిల్ అడైందవర్కుం……“ద్వయ” మంత్రములో చెప్పిన విధముగా  “పిరాట్టితో కూడి వున్న శ్రీమన్నారయణుని శ్రీపాదములకు శరణాగతి చేసిన వారికి

ఉణ్డో? పిఱందు పడు నీళ్ తుయరం పిన్…..’ .నీళ్ తుయరం ‘ దీర్గకాలిక కష్టాలుంటాయా? జన్మకర్మల చక్రభమణముంటుందా? ఉండవు .

స్వామి నమ్మాళ్వార్లు  పెరియ తిరువందాది (54)లో ఇలా చెప్పారు.

“వానో మరికడలో మారుదమో, తీయగమో,

కానొ ఒరుంగిఱ్ఱుం కణ్డిలమాల్ – ఆనిన్ఱ

కన్ఱుయర తామెఱిందు కాయుదితార్ తాళ్ పణిన్ణ్దోం

వంతుయరై అవా మరుంగు”

అనగా ఆకాశమా! , గాలా! ,నీరా! , నిప్పా!, ఏది మా కష్టాలన్నింటినీ సునాయసముగా, హఠాత్తుగా తొలగించి వేసింది.! అని ఆశ్చర్య పడుతున్నారు. ఆయనను శారణాగతి చేస్తే , ఆయన కృప వుంటే , ఇలాగే జరుగుతుందన్న దృఢ విస్వాసము ఉండాలని ఈ పాశురములో తెలియజేస్తున్నారు.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 21

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 20



శ్రీమహాలక్ష్మి ధవుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు తన భక్తులకు కష్టాలను ఇచ్చినా అది వారి మీద తనకు గల అభిమానము చేతనే అని ఉదాహరణ సహితముగా ఇక్కడ తెలియజేస్తున్నారు.


“ఆర ప్పెరుంతుయరే సెయ్ దినుం అన్ బర్గళ్ పాల్

వేరిచ్చరోరుగై కోన్ మెయ్ న్నలమాం – తేరిల్

పొఱుత్తఱ్కు అరిదు ఎనినుం మైందన్ ఉదఱ్ పుణ్ణై

అఱుత్తఱ్కు ఇసై తాదై అఱ్ఱు. “

ప్రతి పదార్థములు

వేరిచ్చరోరుగై కోన్ = సువాస్నలు వెదజల్లు తామరయే నివాసముగా గల శ్రీమహాలక్ష్మి ధవుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు

అన్ బర్గళ్ పాల్ = భక్తులకు

ఆర ప్పెరుంతుయర్ = పెను కష్టాలను

సెయ్తిదినుం = కలిగించుట

తేరిల్ = పరిశీలించి చూస్తే

మెయ్ న్నలమాం – = అది నిజమైన ప్రేమ చేతనే అని బోధ పడుతుంది

పొఱుత్తఱ్కు అరిదు ఎనినుం = భరింపరానిదైనా

మైందన్  = తన ప్రియమైన బిడ్డకు

ఉదఱ్ పుణ్ణై = శరీరములో పుండు పుడితే

అఱుత్తఱ్కు = ఆ భాగమును కోసి చికిత్స చేయవలసి వస్తే

ఇసై తాదై అఱ్ఱు =   అనుమతించే తండ్రి వంటి వాడు


శ్రీమహాలక్ష్మి ధవుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు తన భక్తులకు కష్టాలను ఇచ్చినా అది వారి మీద తనకు గల అభిమానము చేతనే అని ఉదాహరణ సహితముగా ఈక్కడ తెలియజెస్తున్నారు.   తన ప్రియమైన  బిడ్డకు శరీరములో పుండు పుడితే ఆ భాగమును కోసి చికిత్స చేయవలసి వస్తే   అనుమతించే తండ్రి వంటి వాడు శ్రీమన్నారాయణుడు అని అంటున్నారు.


ఆర ప్పెరుంతుయరే…..’ .తుయర్ ‘ కష్టము. ‘ ప్పెరుంతుయర్ ‘ గొప్ప ,అంతులేని కష్టము. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ ‘ఏ ‘ వకారమును ఉపయోగించారు. అనగా పెను కష్టము అంతులేని కష్టము అని అర్థము. కేవలము కష్టమే తప్ప సుఖము మచ్చుకైనా ఉండనిదని అర్థము.

సెయ్తిదినుం…….భగవంతుడే అలాంటి కష్టములనిస్తే…..అంటే ఆ జీవి పురాకృత కర్మ ఫలము ఇచ్చాడన్న మాట . సంచితము , ఆగామి , ప్రారబ్దము అని  కర్మలు మూడు విధములు.  ఈ మూడింటినీ తొలగించ గల వాడు భగవంతుడు మాత్రమే . అయినప్పుడు ఆయన తలచుకుంటే జీవుడి కష్టాలను పోగొట్టలేడా! అంటే తన భకుల మేలు కోరి , వారైకి  ఆభాస బంధములన్ని తొలగి పోవుటకే కష్టాలను ఇస్తాడని అంటారు . “కిత్తదాయిన్ వెత్తెన మఱ”.

“ఇయల్బాగవుం నోంబిఱ్కు ఒన్ఱు ఇన్మై ఉదమై

మయలాగం మఱ్ఱుం  పెయర్తు ”  తిరుకుఱళ్

అనగా శ్రీమన్నారాయణుని శ్రీపాదములను చేరాలనుకునే వారు లౌకిక విషయాసక్తులను తొలగ దోయాలి . ఆయన భక్తులు అలాగే చేస్తారు , కాని ఏదైనా ఒక బంధము వదలక పట్టుకొని వుంటే దాని నుండి విముక్తులను కావించటము కోసము వారికి కష్టాలనుఇస్తాడు. ఒక్కటే కదా అని ఉపేక్షచేస్తే అది పెను వృక్షముగా మారి వారికి ఆత్మహాని కలిగిస్తుంది అని పరిమేల్ అళగర్ అంటున్నారు .

వేరిచ్చరోరుగై కోన్……“చరోరుగం” అనగా తామర . ‘ వేరిచ్చరోరుగం ‘ సువాసన గల తామర . ‘ వేరిచ్చరోరుగై ‘ సువాసన గల తామరలో కూర్చున్నపడతి…. శ్రీమహాలక్ష్మి .’ వేరిచ్చరోరుగై కోన్ ‘ సువాసన గల తామరలో కూర్చున్నపడతికి ధవుడు  . కోన్  అంటే రాజు. ఇక్కడ యజమాని … సువాసన గల తామరలో కూర్చున్నపడతి అయిన   శ్రీమహాలక్ష్మికి యజమాని … శ్రీమన్నారాయణుడు . ఎందుకు ఇక్కడ అమ్మను ఇంతగా ప్రస్తావించారంటే స్వామి సర్వ స్వతంత్రుడు,ఆయన భక్తుల కష్టాన్ని చూడడు. కాని అమ్మ కూడా అక్కడే వుంది కదా! అయినా   కష్టా కడలిలో ఈదవలసిందేనా? అన్న ప్రశ్న ఉదయిస్తుంది .

మెయ్ న్నలమాం ……నిజమైన ప్రేమ కలవాడు

తేరిల్….తరచి చూడగా….వేరిచ్చరోరుగై కోన్  అంబర్గళ్ పాల్ ఆరప్ పెరుంతుయరే సెయ్తిడినుం తేరిల్ మెయ్న్నలమాం”….అనగా  సువాసన గల తామరలో కూర్చున్నపడతి అయిన   శ్రీమహాలక్ష్మికి యజమాని … శ్రీమన్నారాయణుడు , తన భకుల మేలు కోరి , వారి  ఆభాస బంధములన్ని తొలగి పోవుటకే కష్టాలను ఇస్తాడు . అది ఎలాగంటే….

పొఱుత్తఱ్కు అరిదు ఎనినుం మైందన్ ఉదఱ్ పుణ్ణై అఱుత్తఱ్కు ఇసై తాదై అఱ్ఱు…… తన ప్రియమైన  బిడ్డకు శరీరములో పుండు పుడితే , ఆ భాగమును కొసి చికిస్త చేయవలసి వచ్చింది. అభిమతించే తండ్రి చికిస్త చేయవద్దని అంటాడా? లేక చేయిస్తాడా? బిడ్ద తాత్కాలికముగా బాధ పడినా శాస్వతముగా రోగము నుండి విముక్తి పొందుతాడు అని కదా సంతోషిస్తాడు! అలాంటి తండ్రి వంటి వాడే శ్రీమన్నారాయణుడు అని అంటున్నారు.  తన భక్తుల కర్మను కాల్చి వేయడానికే వారికి పెను కష్టాల పాలు చేస్తాడు. అమ్మ కూడా ఈ పనిలో  స్వామికి సహకరించి తన బిడ్డలకు శాశ్వత సుఖాలనిస్తుంది.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 20

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 19



“విరుప్పుఱినుం తొణ్డర్క్కు వేణ్డుం ఇడం అల్లాల్

తిరుప్పొలింద మార్బన్ అరుళ్ సెయ్యాన్ – నెరుప్పై

విడాదే కుళవి విళ వరుందినాలుం

తడాదే ఒళియుమో తాయ్?”

ప్రతి పదార్థము

విరుప్పుఱినుం = అల్పమైన వస్తువులను కొరుకున్నా

తొణ్డర్క్కు = తన భక్తులకు

వేణ్డుం ఇడం అల్లాల్ = తగనిదైతే

తిరుప్పొలింద మార్బన్ = మహాలక్ష్మిని హృదయము నందు ధరించిన శ్రీ మహా విషువు

అరుళ్ సెయ్యాన్ – = అనుగ్రహించడు

కుళవి = అన్నెం పున్నెం తెలియని పసి పిల్లలు

నెరుప్పై = నిప్పును చూసి

విడాదే = ఆట వస్తువుగా బ్రమసి పట్టుకున్నా

తాయ్ = తల్లి

విళ వరుందినాలుం తడాదే ఒళియుమో = ఆ నిప్పులో పడకుండా ఆపకుండా వుంటుందా? ఆపుతుంది.


శ్రీమన్నారాయణుడు, తన భక్తులు కోరుకున్నంత మాత్రాన వారికి తగని వాటిని అనుగ్రహించడు. ఎలాగంటే అన్నెం పున్నెం తెలియని పసి పిల్లలు నిప్పును చూసి ఆట వస్తువుగా బ్రమసి పట్టుకుంటే , తల్లి పిల్లలు ఆ నిప్పులో పడకుండా ఆపకుండా వుంటుందా? ఆపుతుంది కదా! అని ఈ పాశురములో , స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్ అంటున్నారు.


విరుప్పుఱినుం…..శ్రీమన్నారాయణుని , భక్తులు ఎంతో ప్రీతితో, మక్కువతో కొన్ని కోరికలను కోరుకుం టారు. అవి వారికి భవిష్యత్తులో ధుఖః హేతువు కావచ్చును. కానీ వారికి అది తెలియక అదే కావాలని పట్టు పడతారు.  అనుగ్రహించమని వేడుకుంటారు.

తొణ్డర్కు…..దాసులు… భక్తి చేయు వారు భక్తులు. భక్తిచెసి కైంకర్యము చేయుటకు సిధ్ధముగా వున్న వారు ,కైంకర్యము చేయు వారు దాసులు. వారినే ‘ తొణ్డర్’ అంటారు.

వేణ్డుం ఇడం అల్లాల్….. “ఇదం”అనగా సంస్కృతములో “హితము” నకు సమానము . వేణ్డుం ఇడం అల్లాల్ అనగా భక్తుల కోరికలు అన్నీ రెండు పట్టికలుగా స్వీకరింపబడతాయి . ఒకటి హితము, రెండవది హితము కానిది.

తిరుప్పొలింద మార్బన్….ప్రియమైన  పిరాట్టి వేంచేసి వున్నందున ప్రకాశించే హృదయము గలవాడు . ఆళ్వార్లు “కరుమాణిక్క కుంద్ఱత్తు తామరై పోల్ తిరుమార్బు, కాల్, కణ్, కై, చెవ్వాయ్ ఉందియానె”  మరియు “కరుమాణిక్క మలై మేల్, మణి తడం తామరై కాడుగల్ పోల్, తిరుమార్బు వాయ్ కణ్ కై ఉంధి కాల్ ఉడయాడైగల్ సెయ్యపిరాన్”  అన్నారు. ఈ పాశురములో పెరుమాళ్ళ అంగములన్ని దేదీప్యమానముగా విరాజిల్లినాట్లే ఆయన హృదయము కూడా ప్రకాశమానముగా ఉంది అంటున్నారు . స్వామి నమ్మాళ్వార్లు “అలర్ మేల్ మంగై ఉఱయుం మార్బు” ( అలర్ మేల్ మంగచే  ఒరుసుకోబడే  హృదయము )అంటారు.

“మైయార్ కరుంగణ్ణీ కమల మలర్ మేల్

చెయ్యాల్, తిరుమార్వినిల్ సేర్ తిరుమాలె

వెయ్యార్ శుడరాళి సురి సంగమేందుం

కైయ్యా! ఉన్నై కాణ కరుదుం ఎన్ కణ్ణె!!!”                                                          – (తిరువాళిమొళి 9-4-1)

ఈ పాశురములో స్వామి నమ్మాళ్వార్లు స్వామి హృదయకమలమునకు ఆ ప్రకాశము అమ్మవారి వలననే వచ్చింది   అంటూన్నారు.  అమ్మ,స్వామి ఎల్లప్పుడు కూడి వుండి దాసులపై అనుగ్రహమును కురిపిస్తారు అని అర్థము.

అరుళ్ సెయ్యాన్ –……అనుగ్రహించడు. ఏవి  అనుగ్రహించడు? భక్తులు తమకు ఉన్న పరిమితమైన నముతోను, లౌకిక విషయములలో అపేక్ష చేతను తమకు హాని కలిగించు విషయములను అనుగ్రహించమని ప్రార్థించినపుడు , తన సర్వజ్ఞత చేత , భక్తులకు ఆత్మ హాని హేతువగు విషయములను అనుగ్రహించడు .

అరుళాదాల్….. తన సర్వజ్ఞత చేత , భక్తులకు ఆత్మ హాని హెతువగు విషయములను అనుగ్రహించనందున             “ నెరుప్పై విడాదే కుళవి విళ వరుందినాలుం తడాదే ఒళియుమో తాయ్ “ అన్నెం పున్నెం తెలియని పసి పిల్లలు నిప్పును చూసి ఆట వస్తువుగా బ్రమసి పట్టుకుంటే , చూసిన తల్లి పిల్లలు ఆ నిప్పును పట్టుకోకుండా ఆపకుండా వుంటుందా? ఆపుతుంది కదా! అలాగే శ్రీమన్నారాయణుడు తమ భక్తులు అడగరాని కోరికలు అడిగినప్పుడు అనుగ్రహించడు.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 19

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 18



భార్య, పుత్రులు ,  ఇల్లు,పొలము, ఆస్తి మొదలైన వన్నీ నిప్పులా కాలుస్తున్నట్టు భావించేవారికి పరమాత్మకు స్వస్తలమైన పరమపదము అతి సులభము అని ఈ పాశురములో చెపుతున్నారు.

“నల్ల పుదల్ వర్ మానైయాళ్ నవైయిల్  కిళై

ఇల్లం నిలం మాడు ఇవై అనైత్తుం –అల్లల్ ఎన

త్తోన్రి ఎరితీయిర్  సుడుమేల్ అవర్ క్కెళిదాం

ఏఱ్ఱఱుమ్ వైగుందత్తిరుప్పు “

ప్రతి పదార్థము

నల్ల పుదల్ వర్ = సుగుణ రాసులైన పిల్లలు

మానైయాళ్ = మంచితనమునకు మారుపేరైన సహ ధర్మచారిణి

నవైయిల్  కిళై = దోషములే చేయని సహాయకులు

ఇల్లం = నివాసయోగ్యమైన అందమైన ఇల్లు

నిలం = బంగారము పండు భూమి

మాడు = కామధేనువు వంటి పశు సంపద

ఇవై అనైత్తుం –= ఇవన్నీ

అల్లల్ ఎన = దుఖః హేతువని

త్తోన్రి = భావించి

ఎరితీయిల్ = ఆత్మ నాసన  హేతువులుగా అరని మంటలుగా

సుడుమేల్ =  కాలుస్తున్నట్టు

అవర్ క్కు = భావించే వారికి

ఏఱ్ఱఱుమ్ = తమ ప్రయత్నము లేకయే

వైగుందత్తుక్కు =  వైకుంఠమునకు పోవు మార్గము

ఎళిదాం =మహా  సులభము


“నల్ల పుదల్ వర్…….మంచి పుత్రులు.. అనగా ఇతరులకు హాని కలిగించని,  ఇతరులచే నిందింపబడని ,మంచి గుణములుగల పుత్రులు.

మానైయాళ్……. మంచి భార్య..ఎవరికీ హానితలపెట్టని, ఇబ్బంది కలిగించని , సుగుణాలరాసి అయిన భార్య.

“మనైత్తక్క మాణ్ పుడైయళాగి  తఱ్ కొండాన్ వళత్తక్కాళ్ వాళ్ కై తుణై “ అని తిరుక్కురళ్ లో అనగా, శిలప్పదిగారంలో “అఱ వార్ క్కళిత్తలుం , అందణర్ ఓంబలుం , తుఱత్తోర్ కెదిర్ తలుం , తోల్లోర్ మరబిల్ విరుం దెదిర్ కేడలుం “అన్నారు.  దీని ప్రకారముగా గృహిణి సుగుణ రాశి యై వుండాలి . అధితి అభ్యాగతులను ఆదరించటము , ఆర్తులకు సహాయము చేయటముతో పాటు ప్రసాంతమైన జీవనమునకు అనుసరించ వలసిన మార్గములు తెలిసి వుండాలి . భర్త మనసు తెలిసి నడచుకోవాలి .

నవైయిల్  కిళై…… “నవై “ అనగా దోషములు. “యిల్ “అనగా లేకపోవుట .” కిళై ” అనగా సంబంధములు .అర్థాత్ దోషములు లేని మంచి సంబంధములు . ఇవి లౌకికమైనవి కావు . ప్రయోజ్ఞార్థము ఏర్పరుచుకున్నవి కావు .అవి మనకు   శత్రువులలా పనిచేస్తాయి. స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఏమ్బెరుమానార్ “ నవైయిల్ కిళై “ అంటే భగవద్బందువులతో నిత్య సంబంధమని అన్నారు.

నల్ల ఇల్లం……… మంచి ఇల్లు… నివాసయోగ్యమైనది ,అనేక అంతర గృహములతో  కూడినది, ఆరోగ్యకరము, ఆహ్లాదము, ఆనందము, కలిగించు వాతావరణము గలది మంచి ఇల్లు .

నల్ల నిలం……….. మంచి పొలము… సారవంతమైన నేల గలది ..అనగా ఎరువులు వేయకయే మంచి పంటలు పండే నేల . పుష్కలముగా పంటనిచ్చే నేల . తిరుక్కురళ్ లో “ విళైవదన్ పాత్తియుళ్ నీర్ సొరిందత్తు “ అన్నారు .   ఒక గింజ జల్లుతే నూరు గింజలు పండేది మంచి నేల . పొద్దున్నే విత్తు నాటితే పొద్దు గుమ్కేవరకు చెయ్యేత్తు ఎదగాలట. అలాంటి నేలను ‘ నన్ సెయ్  ‘, పొన్ సెయ్ ‘నేలలు అంటారు .

నల్ల మాడు……….. మంచి ఆవు…అనగా బాగా పాలనిచ్చేది , పొరుగు ఇళ్ళల్లో పడి దొంగ తిండి తిననిది , మనుషులను భయపెట్టనిది . స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఏమ్బెరుమానార్ అభిప్రాయము ప్రకారము చిన్న పిల్లలకైనా పాలనుచేపేది ,అపారముగా పాలనిచ్చేది మంచి ఆవు.

ఇవై అనైత్తుం…. పైవన్నీ ఉన్నవారు చాలా సంతోషిస్తారు .ఇందులో కొన్ని ఉన్నా బాగానే ఆనందిస్తారు.

అల్లల్ ఎన త్తోన్రి……. స్వామి  అరుళాళ పెరుమాళ్ ఏమ్బెరుమానార్ ఈ సంపద అంతా దుఖః హేతువు అంటారు. వీటి వలన కష్టము, శ్రమ , దుఖఃము కలుగుతుంది అంటారు . ’  అల్లల్ ‘ అన్న మాట దీనినే తెలియజేస్తుంది.

ఎరితీయిర్  సుడుమేల్…..పైవన్నీ ప్రజ్వలించే మంటల వంటివి.

అవర్ క్కెళిదాం ఏఱ్ఱఱుమ్ వైగుందత్తిరుప్పు….ఎవరైతే ఈ లౌకికమైన సుఖములను పెను మంటలుగా భావిస్తారో వారికి పరమాత్మ వారి ప్రయత్నమూ లేకుండానే తన నిత్య నివాసమైన పరమపదమునకు చేర్చుకుంటాడు అని అర్థము .

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–