Category Archives: Other

SrIvishNu sahasranAmam – 2 (Names 11 to 20)

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Part 1

11) paramAthmA (परमात्मा)

Just as it is being said that all creatures have bhagavAn as their soul, it cannot be
said that bhagavAn also has another soul indwelling in Him. Thus, He is called
‘paramAthmA’ – the Supreme Soul. The origin of the word ‘parama’ (Supreme) is “the
one who has none superior to Him” (परॊ मा अस्य इति परमः). This name is justified
due to His being the soul of every single atom in this creation. He is the Supreme
Entity, and also the soul of every creature. Thus, He has no other controller superior
to Him.

The scriptures say thus:

  • “He is the master of Himself”
  • “There is no other entity at all, which superior to Him!”
  • “One cannot see any entity equalling or excelling Him”
  • “Other than whom there is no entity which is Supreme (meaning, none equalling or
    excelling Him)”
  • “Oh scion of bharatha, there is none who is seen to be superior to the Lotus Eyed One”
  • “The one who is superior to even the Lotus Eyed one has never been till now, and
    will never be either”
  • “There is no Godhead superior to kESava”
  • “There is none superior to bhagavAn, who has no beginning, middle or end”
  • “There is nothing or none superior to me…”
  • “Other than this cosmic form of bhagavAn, there is nothing else which is permanent”
  • “He is superior to even the supreme lords ruling the lower worlds, and He has none
    superior over Him. He is the Supreme Soul paramAthmA”, et al.

Etymology: By whom all the creatures are indwelled, and who is not Himself
indwelled by anyone else, and thus who is the master of Himself, He is called
यॆन भूतानि आत्मवन्ति नायमन्यॆन च आत्मवान् ।
अतॊ हि आत्मॆश्वरत्वात् च परमात्मा प्रकीर्तितः ॥

The another meaning of paramAthmA refers to the One who is the consort of SrI
mahAlakshmi. This is as per the origin “to whom the Supreme Goddess and the
protector belongs” (परा मा अस्य इति). This is supported by the Vedic verse in the
purusha suktham, which says “SrI mahAlakshmi or SrIdhEvi, bhudhEvi and neelAdhEvi
are your divine consorts” (ह्रीश्च तॆ लक्ष्मीश्च पत्न्यौ)

12) mukthAnAM paramAgathi: (मुक्तानां परमागतिः)

Verily the master of all expounded till now is being described now as the ultimate
destination that everyone should attain, with the divine name ‘mukthAnAM
paramAgathi:’. The word ‘muktha’ refers to such liberated souls who are no longer
associated with the bondages of ignorance, actions (karma), purity, tastes and
distress which arise out of the nature (prakRuti), and are freed from all such
premises. The vEdhams say thus:

  • “All of their good and bad deeds are removed”
  • “Having ridden off their sins just like a horse shaking off the hair from its body”
  • “Having shaken off their merits and sins…” or “having renounced their names and
    forms pertaining to this nature”
  • “Then the learned soul is freed of all his physical names and forms” or “Then the
    learned soul is freed from all his merits and sins”
  • “Knowing the Supreme Godhead, they get rid of all the troubling bondages”
  • “All the shackles in the heart are warded off”
  • “Such souls cross this worldly existence”
  • “Such of those who are freed of the seventeen qualities and actions are indeed freed
    from verily this samsAra, and they are called mukthas or the freed souls”,

Even the brahma sUthras say thus: “Even after an individual soul has been freed from
this samsAra and its knowledge has blossomed to the fullest, its possession of eight
qualities such as being free of sins, aging, etc is never contradicted, because those
eight qualities are accepted to be natural to every individual soul by sage vEdha
vyAsa himself”.

Since a liberated soul has the quality of sathva protracted beyond limits, and also
since such a soul gains a form similar to that of the Supreme Soul, he gains a sort of
equality with the Supreme soul Himself. This is shown by the numerous scriptural

  • “He becomes one with Him. He remains second to Him.”
  • “He eats, plays and enjoys”
  • “He follows the Supreme Entity in all forms that he so desires, and serves Him in all
  • “Into him the divine scent and essence of brahman enter. He is decorated with the
    supreme beautifications, called ‘brahmAlankAra’ by them”
  • “This soul can manifest itself in multiple forms at the same time with its steadfast
    desires, similar as in the ritual called ‘dhvAdhashAha’; this is verily the opinion of vEdha

With the names ‘sAkShI’ and ‘mukthAnAM gathi:’, the dualism between the individual
souls and the supreme soul is expounded. This is shown in the following scriptural

  • “When the freed soul sees and realizes the greatness and ownership of the Supreme
    Soul, who is different from himself, he is freed of all agony”
  • “Knowing about the nature of self and also about the other entity which engages the
    self into such actions…”
  • “He attains the divine Supreme Self”
  • “He enjoys all the bliss with the Supreme Self”
  • “Having attained the supreme effulgence…”
  • “Since the Supreme Lord is said to be the attainable goal for every liberated soul…”,

This is made very clear in the mOksha dharma of SrI mahAbhAratha :
“That nArayana is only to be known by everyone. He is the indweller of all, and He is
the Supreme Soul. He is not tainted with any blemishes of other entities which are
His body, just like a lotus leaf which is unaffected by water. The individual soul, who
is much different than the Supreme Soul, is only bounded in this world and can be
freed from it. He is affected by the seventeen qualities and deeds associated with

Further, the word ‘gathi’ in this divine name ends as ‘ktin’. This is in the ‘karmaNi’
speech, or direct speech. It represents attainment of the most desirable fruits. Thus,
the name ‘mukthAnAm paramAgathi:’ represents the relationship of a servant and
master between the liberated soul and the Supreme Soul. The vEdhams say thus, in
this regard:

  • “Having attained this blissful Supreme Soul…”
  • “Following Him in every form that he so desires…”
  • “Wherever bhagavAn goes, there the liberated soul follows; just like a cow going
    after its calves, or a calf following its mother”

The four qualities namely knowledge, renunciation, wealth of servitude and
righteousness reside in the individual soul permanently. They are all quite natural to
the soul.

The brahma sUthras declare that the individual soul gains its own natural form when it
attains the Supreme soul after being released from this samsAra. bhagavAn is the Supreme destination whom every individual soul ought to attain.

Etymology: Those who attain the same attributes of bhagavan are called the
liberated souls. The ultimate abode and the main goal of such liberated souls, and
hence the master of all such liberated souls is called ‘mukthAnAm paramAgathi:’.
ब्रह्म-साधर्म्यम् आपन्नाः मुक्ताः तॆषां परा गतिः |
मुख्यप्राप्यः ततः शॆषी मुक्तानां परमा गतिः ||

13) avyaya: (अव्ययः)

The same meaning expounded in the previous name is explained further with the
next five names. He is called ‘avyaya’ since the liberated souls do not return to this
world after attaining Him.

bhagavAn never allows a liberated soul – who has crossed the ocean of samsAra
and attained His lotus feet – to come back to this cycle of births and deaths.

The yama smrithi says thus: “Such a soul gets a subtle body and is filled with pure
sathva. He attains verily the Supreme Soul SrIman nArayaNa, who is his master.
Having attained Him, who is the master of all, and who is flawless – such a soul
becomes eligible for immortality and does not return to this cycle of births and

Etymology: The one who does not send back a liberated soul from SrI vaikuNtam
after having attained Him is called ‘avyaya’.
न वीयतॆ च वैकुण्ठात् मुक्तॊsधस्तात् अतॊ अव्यय्ः |

14) purusha: (पुरुषः)

He is called ‘purusha’ because He gives in abundance (पुरु-बहु सनॊति इति पुरुषः).

bhagavAn grants the divine experience of His auspicious qualities, grandeur, even to the liberated souls.

“bhagavAn is the source of all bliss experienced by the liberated souls, for the
scriptures clearly says thus”, et al.

Etymology: Since He gives everything including Himself unto the liberated souls, He
is called ‘purusha’.
मुक्तॆभ्यः स्वात्मपर्यन्तदानात् पुरुष ईरितः |

15) sAkShI (साक्षी)

He is the one who grants bliss unto the liberated souls, as well as being fully
content with it, and thus sees the liberated souls being blissful, he is called ‘sAkshI’
(the witness).

Etymology: He is called sAkShI, since He only grants all the bliss to the liberated
souls and witnesses them enjoying all such bliss before Him.
स्वयम् आनन्दयन् तृप्यन् साक्षी साक्षात् करॊति सः |

16) kShEtragya: (क्षॆत्रज्ञः)
He is called kShEtragya, who knows of a secluded place to confer His experience to such liberated souls.

The mahAbhAratha also glorifies bhagavAn as the ultimate destination of all individual
souls, as well as the knower of the place (SrI vaikuNtam).

Inside that SrI vaikuNtam, there exists a town named ‘ayOdhyA’ or ‘aparAjithA’. In
that town lies a palatial structure – also named ‘aparAjitham’, which is supported by
thousand pillars, and is the divine palace of bhagavAn. In the center of that thousand
pillared structure, bhagavAn is seated on a serpent throne with His divine consorts
SrI mahAlakshmi, SrI bhUmA dhEvi and SrI neeLA dhEvi, and is served to eternity the
infinite liberated souls. These details are explained in the most popular of
upanishadhs such as the chandhOgya, thaiththirIya,

Etymology: The Supreme abode SrI vaikuNtam is called ‘kShEtram’. That is ever
swarmed by the liberated souls, where such souls serve the Supreme brahman.

The one who grants the supreme bliss of His experience to such liberated souls is only
called the ‘kShEtragya’.
क्षॆत्रं तु परमव्यॊम मुक्तॆभ्यॊ वॆत्ति नित्यशः |
दातुं स्वानुभवं यश्च क्षॆत्रज्ञः स तु कथ्यतॆ ||

17) akshara: (अक्षरः)

Even though being ceaselessly experienced by countless liberated souls in the SrI vaikuNtam, the experiences of His divine auspicious qualities never end. It is like an endless flow of honey, with no barriers. The experience of such divine qualities is ever increasingly desirable, and nourishing. It ceases to perish whatsoever. Thus, He is called ‘akshara’, the one who grants ceaseless experience to His dear devotees.

The vishNu purANa describes bhagavAn as flawless, although He is being
ceaselessly experienced by the liberated souls. That is because His greatness is not
attributed by an external agency. Rather, it is inherent in Him. Due to this inherent
greatness, His supreme nature is ceaseless. Hence, the vishNu purANa terms
bhagavAn as ‘akshara’.

These five names (avyaya:, purusha:, sAkShI, kShEtrahya:, akshara:)
explain in greater detail about the ultimate destination of all individual souls, which
was earlier connoted by the divine name ‘mukthAnAm paramA gathi:’.

Etymology: Even though incessantly experienced by countless liberated souls, He is
replete with boundless divine auspicious qualities, and does not perish even a little
bit. Thus, He is called ‘akshara’.
सदा अनुभूयमानॊsपि निस्सीम-गुण-गौरवात् |
मुक्तैः क्वचित् न क्षरति इति अक्षरः परिकीर्तितः ||

यॊगॊ यॊगविदांनॆता प्रधानपुरुषॆश्वरः ।
नारसिम्हवपुः श्रीमान् कॆशवः पुरुषॊत्तमः ॥ ३ ॥

18) yOga: (यॊगः)

Further, the individual ability of the same bhagavAn (who is also the ultimate
destination of all liberated souls – mukthAnAm paramA gathi:) to grant mOkSham
without the need for any external support is shown in this name ‘yOga:’ – the means
of attainment.

This name ‘yOga:’ intends to show that bhagavAn does not need an external agent
to support Him in providing mOkSham to the seekers. He is the sole refuge for
seekers in order to attain Him.

Etymology: The goal of liberated souls was explained till now. Here onwards, the
path to attain that goal is being explained. Since bhagavAn Himself is the sole giver
of mOksham, He is called by the name ‘yOga:’.

उक्तं हि मुक्तप्राप्यत्वम् अथ उपायत्वम् उच्यतॆ |
साक्षात् मॊक्षैकहॆतुत्वात् यॊग इत्यभिदीयतॆ ||

19) yOgavidhAm nEthA (यॊगविदां नॆता)

Since bhagavAn is the one who leads even the practitioners of other means of
salvation such as bhakthi (and hence karma and gyAana) yoga to mOksham, He is
called ‘yOgavidhAm nEthA’ – the one who leads the practitioners of yOga.

Etymology: The practitioners of bhakthi as the means to salvation are called
“yOgavidha”s. The One who leads such practitioners to their destination is called
‘yOgavidhAm nEthA’.
उपाय-भक्तिनिष्ठा यॆ तॆ यॊगविदः स्मृताः |
तॆषां च फलपर्यन्तॆ नॆता निर्वाहकश्च यः ||

20) pradhAna-purushESvara: (प्रधानपुरुषॆश्वरः)

The meanings expounded till now are further elaborated with this name ‘pradhAna-

‘pradhAna’ refers to the cause of bondages, which is this nature (प्रकृति). ‘purusha’
refers to the individual souls bounded in this prakruthi. Since bhagavAn is the
controller of both of these entities in all ways, He is called ‘pradhAna-purusha-
ISvara’ (the controller of nature and individual souls).

“He is the sole controller who bears this entire creation, which is composed of the
primordial nature and individual souls, and which is both manifest as well as hidden.
The individual soul different from ‘ISvara’ is bound in this nature and enjoys the
fruits of its actions. Eventually, by knowing and serving the Supreme Lord, it gets
liberated from all these bondages and attains Him.”

The vishnu thathva says thus:
“There is no tool to enable an individual soul to overcome the mAyA of bhagavAn,
other than the grace of bhagavAn Himself. This is the absolute truth, to put it in

Etymology: Since bhagavAn is the sole controller of the cause of bondages –
pradhAna – and the bounded individual souls – purusha – at all times, He is called
बन्धहॆतॊः प्रधानस्य बध्यमाननृणां च यः |
नियामकः सर्वदा सः प्रधानपुरुषॆश्वरः ||

adiyen srinivasa raja ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

SrI VEnkatAchala mAhAthmyam

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

alarmElmangai uRaimArbhan thiruvadigaLE Saranam 

alarmElmangaith thAyAr, Sri Srinivasan, AzhwArs, Sri bhAshyakArar and Sri MaNavAla mAmunigaL – thiruvEnkatam

Sri SrinivAsa, who has creation, sustenance and deluge of the universe as his sport, resides atop the sacred hills of thiruvEnkatam also known as thirumalai thiruppathi. In SrivaishNava sampradhAya, three dhivyadhESams are hailed as kOyil, thirumalai and perumAL kOyil respectively. Among these, kOyil refers to SrIrangam , perumAL KOyil refers to SrI varadharAja swAmi temple – kAnchIpuram and thirumalai refers to the sacred hill shrine atop which Srinivasan resides with SrI (mahAlakshmi). Sriman nArAyaNa, has descended along with periya pirAtti, out of his unconditional mercy on chEthanas (sentient beings), to show  his pUvArkazhalgal  (His lotus feet is referred thus in this dhivyadhESam) to us and resides here in thirumalai along the banks of thirukkonEri – swAmi pushkariNI (the sacred pond or primary thIrtha of this dhivyadhESam).  Innumerable devotees surrender unto his lotus feet in thirumalai hailing him as their sole refuge, as declared in “kalau vEnkatanAyaka:”. The Sruthi, smruthi, ithihAsas and purANas hail SrI SrInivAsa, his sacred hill thirumalai and the nature of this dhivyadhESam to a very great detail. Among these, the compilation of the glories of thirumalai , as explained in the purANAs , is called as Sri VEnkatAchala mAhAthmyam . vEdha vyAsa, composed these for the benefit of all of the humanity.

The sanskrit word purANa can be explained as “purA api navam” ,“purA bhavam”“purA AkathanAkathanau anathi kathayathi” and “purA nIyathe”. Literally, these explanations indicate that the purANas , show us the correct direction of our present by presenting the happenings of very distant past. The purANas are of two types viz., mahA purANas (simply denoted as purANas henceforth) and upa purANas . purAnas and upapurANas are 18 each in number. 10 among them hail thirumalai in great detail. These are : 

  1. varAha purANam (purANam)
  2.  pAdhma purANAm (purANam)
  3. garuda purANam (purANam)
  4. bramhANda purANam (purANam)
  5. mArkaNdEya purANam (purANam)
  6. vAmana purANam (purANam)
  7. bramha purANam (purANam)
  8. skAndha purANam (purANam)
  9. Adithya purANam (purANam)
  10. bhavishyOththara purANam (purANam)

Along with these, harivamSa , which is also called as the 19th parva of mahAbhAratha, also glorifies the greatness of Thirumalai. 

Greatly desirous of having the chEthanas surrendered to him, Sriman NArAyana, left his eternal and ever blissful abode – SrI vaikuNta and descended to thirumalai which is dear to him. Though, it is not possible for anyone to completely sing or praise or comprehend or listen to the greatness of SrI Srinivasa , his auspicious qualities and his sacred hill’s greatness, knowing Sri vEnkatAchala mAhAthmyam (which is a compilation of conversations between maharishIs)  will give us a fair idea of these. The following are the broad topics covered in SrI vEnkatAchala mAhAthmyam : 1) SrI varAha swami’s vaibhavam ; 2) the arrival of SrInivAsa to thiruvEnkatam ; 3) the divine marriage of SrInivAsa and padhmAvathith thAyAr ; 4) the glories of swAmi pushkariNI ; 5) the glories of other thIrthas in thirumalai and finally, 6) the qualities and greatness of vaishNavas . 

In addition to these, emperumAnAr has cited various SlOkas from these texts during the time of establishing that the deity atop thiruvEnkatam is SrInivAsa and during the times of systematizing the ritualistic practices of the worship atop the holy hill. It is therefore, beyond doubt, that those who are devoted unto the lotus feet of Sri bhAshyakAra will relish these SlOkas. 

By the grace of AchArya, let us enjoy the greatness of thirumalai through SrI vEnkatAchala mAhAthmyam in the upcoming posts. 

May all auspiciousness be unto Sri SrinivAsan !
May all auspiciousness be unto Sri bhAshyakArar !
May Lord vEnkatESa be pleased ! 

adiyen rAmAnuja dasan,
echchUr R SrInivasan 

We express our gratitude to SrimAn. KrishNa TEja MV for extending his help in understanding the telugu translation of this Sri vEnkatAchala mAhAthmyam. 


archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –



ஸ்ரீ வேங்கடாசல மாஹாத்ம்யம்

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:
அப்பன் திருவடிகளே  சரணம்
அலர்மேல்மங்கை உறை மார்பன் திருவடிகளே சரணம்

திருமாமகள் கேள்வனான, உலகின் படைத்தல், காத்தல் மற்றும் அழித்தலை தனக்கு விளையாட்டாகக் கொண்டுள்ளவனான எம்பெருமான் ஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாசன் எழுந்தருளி இருக்கும் இடம் திருவேங்கடம் என்ற திருமலை திருப்பதி. ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஸம்ப்ரதாயத்திலே கோயில் திருமலை பெருமாள் கோயில் என்று முறையே மூன்று திவ்யதேசங்கள்  அடியார்களால் கொண்டாடப்படுகிறது. இதிலே கோயில் என்பது திருவரங்கப்பெருநகரும் , பெருமாள் கோயில் என்பது பேரருளாளன் சன்னிதியான  காஞ்சிபுரமும், திருமலை என்பது அப்பன் உறையக்கூடிய திருவேங்கடமாமலையும் ஆகும். பற்பல திருநாமங்கள் கொண்ட இந்தத் திருமலையிலே  எம்பெருமான் ஸ்ரீமன் நாராயணன் , ஸ்ரீ வைகுண்ட விரக்தனாகத் திருக்கோனேரி (இந்த திவ்யதேசத்தின் பிரதான தீர்த்தம்) கரையிலே பெரிய பிராட்டியாரோடே எழுந்தருளி அடியார்களுக்கு தன் பூவார்கழல்களை (அப்பனின் திருவடிகளுக்கு இதுவே திருநாமம்) காட்டி அருளுகிறார். கலௌ வேங்கடநாயக:  என்ற கொண்டாட்டத்திற்கு இணங்க, கலியுகத்திலே வாழும் நமக்கு  புகல் இந்த திவ்யதேசம் என்று எண்ணற்ற  பக்தர்கள் வணங்கும் க்ஷேத்ரம் திருமலை. ஒப்பிலா அப்பனான ஸ்ரீநிவாசனையும் , அவரது இந்தப் பொன்மலையையும் அதன் தன்மையையும் மற்றும்  பெருமைகளையும் ச்ருதி ஸ்ம்ருதிகள், இதிஹாஸ புராணங்கள் பலவாறாக கொண்டாடுகின்றன. அவற்றுள்ளே புராணங்களில்  காணப்படும் திருவேங்கட மலையின் மேன்மைகளின் தொகுப்பே ஸ்ரீ வேங்கடாசல மாஹாத்ம்யம் என்று அறியப்படுகிறது. இது இந்த உலகில் உள்ள அனைவரின் உஜ்ஜீவனத்துக்காக வேத வ்யாஸராலே தொகுக்கப்பட்டது.

புராணம் என்ற சொல்லை “புரா அபி நவம் ” , “புரா  பவம் ”, “புரா  ஆகதநாகதநௌ அணதி கதயதீதி ” என்றும் “புரா  நீயதே ”  என்றும் விரிவாக விளக்குவதுண்டு. இதன் பாவம் யாதெனில், ”பண்டைய காலங்களில் நடந்த சம்பவங்களை  அறிமுகம் செய்து, நிகழ் காலத்தில் நல்வழியை காட்டுமவை புராணங்கள் ” என்பதே ஆகும். புராணங்களுள் பதினெட்டும் , உபபுராணங்களுள் பதினெட்டும் உள்ளன. இவற்றுள் 10 புராணங்களில் திருமலையின் பெருமைகள் விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை கீழ்காணுமாறு :

1) வராஹ புராணம் (புராணம்)
2) பாத்ம  புராணம் (புராணம்)
3) கருட புராணம் (புராணம்)
4) ப்ரம்மாண்ட புராணம் (புராணம்)
5) மார்கண்டேய புராணம் (புராணம்)
6) வாமன புராணம் (புராணம்)
7) ப்ரம்ம புராணம் (புராணம்)
8) ஸ்காந்த புராணம் (புராணம்)
9) ஆதித்ய புராணம் (உபபுராணம்)
10) பவிஷ்யோத்தர புராணம் (உபபுராணம்)

இவற்றோடு , மகாபாரதத்தின் 19 வது பர்வம் என்று போற்றப்படும் ஹரிவம்சத்திலும் திருமலையின் பெருமைகளை காணலாம்.

சேதனர்களைத் தன்னடிக்கீழ் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற பெரும் அவா கொண்ட எம்பெருமான், ஸ்ரீவைகுண்டத்தை விடுத்து தனக்கு மிகவும் உகந்த இந்த திருவேங்கடமாமலையை வந்து அடைந்தார். அவ்வெம்பெருமானின் கருணையையும், கீர்த்தியையும், குணங்களால் நிரம்பப்பட்டமையையும் உள்ளவளவிலே உரைக்க வல்லவர்கள் இல்லை என்ற போதிலும் , முனிவர்கள் இடையிலே நடந்த கேள்வி-பதில் உரையாடல்கள் மூலமாக ஒருவாறாக நாமும் எம்பெருமானின் கல்யாண குணங்களை அனுபவிக்கலாம். இவ்வாறாக அமைந்துள்ள வேங்கடாசல  மாஹாத்ம்யத்தில் , வராஹ பெருமானின்  வைபவம், ஸ்ரீநிவாஸன்  திருவேங்கடத்தை வந்தடைந்தமை, அனைத்துலகிற்கும் தாயான பத்மாவதி ஸ்ரீநிவாஸனை திருக்கல்யாணம் செய்து கொண்டமை,  திருக்கோனேரியின் பெருமை, ஏனைய தீர்த்தங்களின் பெருமை மற்றும் வைஷ்ணவ லக்ஷணம் உள்ளிட்டவைகளை அனுபவிக்கலாம்.

அதனோடன்றி. எம்பெருமானார் யாதவராஜனின்  சபையிலே திருமலையில் கோயில் கொண்டுள்ள தெய்வம் ஸ்ரீநிவாஸனே என்று நிரூபித்த அந்த சந்தர்ப்பத்திலும், மேலும் திருமலையப்பன் கோயில் திருப்பணிகளை சீர்திருத்தி நிர்வகித்த சந்தர்ப்பங்களிலும் , பல புராண ச்லோகங்களை மேற்கோள் காட்டியுள்ளார். ஆக , இவற்றையும் அறிந்துக்கொள்ளுதல்  இராமனுசனுடையார்களுக்கு இன்பம் பயக்க வல்லதே  ஆகும்.

இனிவரும் பதிவுகளில் நாம் புராணங்களில் உள்ள கதைகளைப் படித்து திருவேங்கடம் எனும் எம்பெருமான் பொன்மலையை அறிந்து கொண்டாடி மங்களாசாஸனம் செய்யலாம்.

ஸ்ரீ வேங்கடேச ப்ரீயதாம்
ஸ்ரீநிவாஸாய மங்களம்
ஸ்ரீ பாஷ்யகாரய மங்களம்

அடியேன் ராமானுஜ தாஸன்,
எச்சூர் ஸ்ரீநிவாஸன்

தெலுங்கில் அமைந்துள்ள மொழிப்பெயர்ப்புகளை படிப்பதற்கு அடியேனுக்கு உதவும் திரு. க்ருஷ்ண தேஜா அவருக்கு  அடியேனது க்ருதஞதைகள்.

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

വാനമാമല ജീയർ മംഗളാശാസനം

ശ്രീ: ശ്രീമതേ ശഠകോപായ നമ: | ശ്രീമതേ രാമാനുജായ നമ: || ശ്രീമദ് വരവരമുനയേ നമ: | ശ്രീ വാനാചല മഹാമുനയേ നമ: ||

രാമാനുജം യതിപതിം കരുണാമ്രുതാബ്ധിം|
വന്ദേ മനോജ്ഞവരദാഹ്വയമാത്മവന്തം
ആജന്മസിദ്ധപരിപൂതചരിത്രബോധം|| 1

അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ കാരുണ്യത്തിന് പാർപ്പിടവും, കരുണാമൃതക്കടലും, തൂയ മനസ്സുള്ളവരും, പരിശുദ്ധവായ ചരിത്രങ്കൊണ്ട ജ്ഞാനവാനും, അഴകിയ വരദർ എന്ന ത്രുനാമം കൊണ്ടവരുവായ വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

രാമാനുജായ മുനയേ യമിനാം വരായ
നാഥായ മാമകകുലസ്യ നമോസ്തു നിത്യം|| 2

അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ കരുണയാല് കിട്ടിയ നല്ല ഗുണങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിന് കടലും, മുനികളുടെ തലവരും, ജ്ഞങ്ങളുടെ  കുല നാഥരുവായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമി അങ്ങേയ്ക്ക് എപ്പോഴും നമസ്കാരം.

ശ്രീരമ്യജാമാത്രുമുനീന്ദ്രപാദകംജാതഭ്രുംഗം കരുണാന്തരംഗം|
രാമാനുജം നൌമി മുനിം മദീയഹ്രുച്ചന്ദ്രകാന്തോപലപൂർണചന്ദ്രം|| 3

അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ തൃപ്പാദകമലങ്ങളില് വണ്ട് പോലേയുള്ളവരും, കരുണ നിരഞ്ഞ മനസ്സുള്ളവരും, അടിയൻടെ ചന്ദ്രകാന്തക്കല്ല് പോന്ന മനസ്സിന് മുഴു മതി പോലായവരുമായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ ജ്ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.

വന്ദേ വാത്സല്യസൗശീല്യജ്ഞാനാദിഗുണസാഗരം|
രാമാനുജമുനിം രമ്യജാമാത്രുമുനിജീവിതം|| 4

വാത്സല്യം,ശീലം,ജ്ഞാനം മുതലായ ഗുണങ്ങളുടെ  കടലായും അഴകിയ മണവാള മാമുനികളെ തനിക്കു പ്രാണനായും കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

വന്ദേ വാനമഹാശൈലരാമാനുജമഹാമുനിം|
യദനാദരസവ്രീഡം അന്തരാലാശ്രമദ്വയം|| 5

ആര് ഉപേക്ഷിച്ചതാല് ബ്രഹ്മചര്യ സന്യാസ ആശ്രമങ്ങൾ സലജ്ജമായോ ആ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

(വാനാമാമല രാമാനുജ ജീയർ ആദ്യം ബ്രഹ്മചാരിയായിരുന്നു പിന്നിട് കല്യാണം കഴിക്കത്തെ നേരെ സന്യാസി ആയതാല്, കല്യാണങ്കഴിച്ചു പിന്നെ സന്യാസിയാകുമ്പോഴ് ഇടയില് സംഭവിക്കുന്ന രണ്ടു ആശ്രമങ്ങളായ ഗ്രുഹസ്ത്ഥ മറ്റും വാനപ്രസ്ത്ഥ ആശ്രമങ്ങളു നാണങ്ങുണുങ്ങി എന്നത്രെ).

രാമാനുജമുനിം വന്ദേ കാമാദിദുരിതാപഹം|| 6

അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ അരുളിന് ആദ്യ ലാക്കായവരും കാമം തുടങ്ങിയ ദോഷങ്ങളെ കളയുന്നവരുവായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

രാമാനുജമുനിം വന്ദേ രമണീയഗുണാകരം|
രാഗദ്വേഷവിനിർമുക്തം രാജീവദളലോചനം|| 7

നല്ല ഗുണങ്ങൾക്കു പാർപ്പിടവും,വിരുപ്പോ വെറുപ്പോ ഇല്ലാത്തവരും, താമര ഇതഴെപ്പോലേയുള്ള കണ്ണൂള്ളവരുമായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

ഉത്പത്തിം പവനാത്മജേ അലഭത യാ വൈരാഗ്യസമ്പത്പുരാ
ശാന്തേ ശാന്തനവേ നിരന്തരമാഗാദ് വൃദ്ധിം സമൃദ്ധാം തത:|
സേയം സമ്പ്രതി യം സമേത്യ ഭുവനേ വിദ്യോതതേ നൈകധാ
തം രാമാനുജയോഗിനം ഗുരുവരം പശ്യേമ ശശ്വദ് വയം|| 8

വൈരാഗ്യമെന്ന സ്വത്ത് വായു കുമാരനിടത്തിലു ജനിച്ചു പിന്നെ ശന്തനു പുത്രനായ ഭീഷ്മരിടത്തിൽ നന്നായി വർത്തിച്ചു. അത് ഇപ്പോഴ് ഈ ലോകത്ത് രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ ചേർന്നു പല വിധത്തിലും പ്രകാശിക്കുന്നു. ആ ജീയർ സ്വാമിയെ നമ്മുടെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു എപ്പോഴും കണ്ടു കളിക്കാം.

വ്യാഖ്യാ യസ്യ വിദഗ്ധസൂരിപരിഷച്ചിത്താപഹാരക്ഷമാ
യദ്ദൈനന്ദിനസത്ക്രിയാ യതിവരാദ്യാചാരസൻമാതൃകാ:|
തം രാമാനുജയോഗിവര്യമമലം ജ്ഞാനാദിപൂർണാശ്രയം
വന്ദേ സൗമ്യവരേശയോഗിചരണദ്വന്ദ്വാരവിന്ദാശ്രയം|| 9

ആരുടെ വ്യാഖ്യാനം വിദ്വാന്മാരെ ആകർഷിക്കുനനുവോ, ആർ നിത്യം അനുഷ്ടിക്കുന്ന സത് ക്രിയകൾ യതിവരന്മാർക്കു സന്മാത്രുകയ്യാണോ, കുറ്റ്രമില്ലാത്തവരും, ജ്ഞാനവാനും, അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ ത്രുപ്പാദ കമലങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചവരുമായ ആ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയെ വന്ദിക്കുന്നു.

യദ്ഗോഷ്ഠീസവിദസ്ഥിതാ: ശകുനാസ്ഥത്വം പരം ശാശ്വതം
ജ്യോതിർവേദരഹസ്യസാരപഠിതം നാരായണ: ശ്രീപതി:|
കിഞ്ചാന്യേ ചതുരാനനാദിവിബുധാസ്തച്ചേഷഭൂതാ ഇതി
വ്യാകുർവന്തി പരസ്പരം യതിവരം രാമാനുജം തം ഭജേ|| 10

ആരുടെ ഘോഷ്ഠീയിനു അടുത്തുള്ള പക്ഷികൾ പോലും, “വേദാന്ത രഹസ്യ സാരവായി പഠിക്കപ്പെടുനനൻ, പരം, ശാശ്വതം മറ്റും ജ്യോതി, ശ്രിയ:പതിയായ നാരായണൻ തന്നെയാണു” എന്നും, “ബ്രഹ്മാവ് തുടങ്ങിയ മറ്റേ ദേവമ്മാരൊക്കേ നാരായണൻടെ ശേഷ ഭൂതരാണ്” എന്നും, പരസ്പരം പ്രവചിക്കുന്നോ ആ വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ ഭജിക്കുന്നു.

യേ കേചിത് ഇമേ അർത്ഥപഞ്ചകവിദാം മുഖ്യാസ്തു സങ്ഖ്യാവതാം|
ശ്രീമദ്വ്യോമമഹാചലസ്യ മഹിതൈ: കൈങ്കര്യജാതൈർധ്രുവൈ:
ഭൂയാനാശ്രിതകല്പകോ വിജയതേ രാമാനുജോയം മുനി:|| 11

കരുണാമൃത അലകൾ കളിക്കുന്ന എവർടെ കടക്കണ്ണ് പാർവയിനു ലാക്കായോര് അർത്ഥ പഞ്ചക ജ്ഞാനികളുടെ  പ്രദാനിയാകുവോ,ആ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമി, ശിഷ്യമ്മാർക്കു കല്പകവൃക്ഷമായും, ശ്രീവാനമാമല ക്ഷേത്രത്തിനു പല മഹത്തായ കൈങ്കര്യങ്ങളെ ചെയ്തുകൊണ്ടും തിളങ്ങുകയാണ്.

അസ്തിസ്നായുവസാ അസ്രമാംസനിചിതേ അനിത്യേ വികരാസ്പദേ
ദേഹേ അസ്മിന്നനഹമ്യഹമ്മതികരേ ശബ്ദാദിസേവാപരേ|
ശ്രീമദ്വൈഷ്ണവമത്പരാര്യവിമുഖേ മയ്യപ്യകാർഷീദ്ദയാം
യസ്തം വ്യോമമഹാഗിരേ: പരിപണം രാമാനുജം തം ഭജേ|| 12

എല്ല്, നരമ്പ്, കൊഴുപ്പ്,ചോര,വസ എന്നിവകൾ കൂടിയതും,വികാരമുള്ളതും, അനിത്യവുമായ, ജ്ഞാനല്ലാത്ത ഈ ദേഹത്തെ, ജ്ഞാൻ എന്ന് കരുതുന്നവനും, ശബ്ദം മുതലായ ഇന്ദ്രിയ വിഷയങ്ങളില് അകപ്പെട്ടുപോയവനും, തന്നെ നോക്കിത്തന്നെ വരുന്ന ശ്രീവൈഷ്ണവരെയും നോക്കാതിരിക്കുന്നവനുവായ അടിയനമാർക്കും എവര് അരുളിയോ, വാനമാമല ക്ഷേത്രത്തു നിദിയായ ആ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ ഭജിക്കുന്നു.

വിദ്യാകേലിഗ്രുഹം വിരക്തിലതികാവിശ്രാന്തികല്പദൃമം
ശ്രീമദ്വ്യോമമഹാചലേ ച നിരതം രാമാനുജാര്യം ശ്രയേ|| 13

വിദ്യയുടെ കളിസ്ത്ഥലവായും, വൈരാഗ്യം എന്ന വള്ളി വിശ്രമിക്കുന്ന കല്പവ്രുക്ഷവായും, ഉയര്ന്ന കാന്തിയുള്ള ഗുണങ്ങളെന്ന രത്നങ്ങളെ സൂക്ഷിക്കുന്ന പെട്ടിയായും, എംബെരുമാനാർ നിയമിച്ച ആചാര്യ പീഠത്തെ നിർവഹിക്കുന്നതില് ഉരപ്പുള്ളവരും,വാനമാമല എംബെരുമാനിടത്തില് എപ്പോഴും ഈടുപെടുന്നവരുമായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയെ ആശ്രയിക്കുന്നു.

രാമാനുജം യതിപതിം പ്രണമാമി നിത്യം|| 14

അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ കനിവിന് വസതിയും, വൈരാഗ്യം തുടങ്ങിയ നല്ല ഗുണങളുടെ  കടലും, ശ്രീ ദൈവനായക പെരുമാളുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ തികച്ചും സ്നേഹിക്കുന്നവരുമായ രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിക്ക് എപ്പോഴും പ്രണതി.

മലയാള ഭാഷയിൽ തർജ്ജമ ചെയ്ത അടിയൻ സൗരിരാജൻ രാമാനുജ ദാസൻ.

പ്രമേയം (ലക്ഷ്യം) –
പ്രമാണം (വേദം) –
പ്രമാതാവ് (ആചാര്യന്മാർ) –
ശ്രീവൈഷ്ണവ വിദ്യാഭ്യാസം / കുട്ടികള്‍ –

വാനമാമല ജീയർ പ്രപത്തി

ശ്രീ: ശ്രീമതേ ശഠകോപായ നമ: | ശ്രീമതേ രാമാനുജായ നമ: || ശ്രീമദ് വരവരമുനയേ നമ: | ശ്രീ വാനാചല മഹാമുനയേ നമ: ||

അഷ്ടദിഗ്ഗജങ്ങളെന്ന ശ്രീ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാളായ ശ്രീ ദൊഡ്ഡയ്യങാർ അപ്പ എന്നും മഹാചാര്യൻ അരുളിയതു

സദ്യ: പ്രബുദ്ധസരസീരുഹതുല്യശോഭൗ
സമ്പശ്യതാം നയനയോർമുദമാദദാനൗ|
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 1

അപ്പോൾത്തന്നേ അലർന്ന ചെന്താമര പോൽ അഴകുള്ളവയും, കാഴ്ച്ചക്കാരുടെ കണ്ണുകളെ ആനന്ദിക്കുന്നവയും, സംസാര സാഗരത്തെ ചാടിക്കുരുക്കെ കടത്തുവിക്കാൻ കഴിവുള്ളവയുമായ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

കാമാദിനിഗ്രഹകരസ്യ ഗുണാംബുരാശേ:|
വ്രുക്ഷായമാണചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 2

മണവാള മാമുനികളുടെ  കരുണയാല് മഹത്വം നേടിയവരും, കാമം മുദലായ ദോഷങ്ങളെ നശിക്കാൻ കഴിവുള്ളവരും, നല്ല ഗുണങ്ങളുടെ കടലുവായ വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമികളുടെ,ശരണാഗതർക്കു കല്പവൃക്ഷമായ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

ദാരാത്മജാദിജനിതം സുഖമൈഹികം യ:
കാരാഗ്രുഹപ്രഭവദു:ഖസമം വിചാര്യ|
സൗമ്യോപയന്ത്രുമുനിപാദയുഗം ശ്രിതസ്തദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 3

ഭാര്യ മറ്റും മക്കളാല് ഉണ്ടാകുന്ന സുഖത്തെയൊഴിച്ച വേദനയിന് തുല്യമായി ഓർത്തു, അഴകിയ മണവാള മാമുനികളുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ ആശ്രയിച്ച, വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

ആദൗ ഹനൂമതി വിരക്തിലതാ പ്രസൂതാ
പശ്ചാദ് ഗുരുപ്രവരമേത്യ വിവ്രുദ്ധിമാപ്താ|
ശാഖാസഹസ്രരുചിരാ യമുപേത്യ താദ്രുഗ്
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 4

വിരക്തിയെന്ന വള്ളി ആദ്യം ഹനൂമനിടത്ത് ഉൽപ്പത്തിയായി. പിന്നീടു ആചാര്യ ശ്രേഷ്ഠരായ വാനമാമല ജിയ്യരെ ചേർന്ന് വിളഞ്ഞു തഴച്ചു ആയിരം കിളകൾ കിളയ്ച്ചു ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്നു.ആ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

വാനാചലസ്യ വരമണ്ടപഗോപുരാദി-
കൈങ്കര്യമാരചിതവാൻ ഫണിനാഥവദ്യ:|
പ്രീത്യൈ വരം വരവരസ്യ യതീശിതുസ്തദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 5

യതിശ്രേഷ്ഠരായ മണവാള മാമുനികളുടെ ഇഷ്ടം പോലേ വാനമാമല ദിവ്യ ക്ഷേത്രത്തിന് വര മണ്ടപ ഗോപുരാദികളെ ആദിശേഷനെപ്പോലേ ഭംഗിയായി നിർമ്മാണിച്ച വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

ഭാഷാന്തരേണ പരിണാമവദാഗമാനാം
യ: ശ്രീശഠാരിവചസാം ശ്രവണാമ്രുതാനാം|
അർഥാൻ ഉപാദിശതുതാരതര: സതാം തദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 6

ചെവികുളിർക്കും അമ്രുതവായി,വേദത്തുടെ അർത്ഥത്തെ തമിഴില് വെളിയിട്ട ശഠകോപരുടെ തിരുവായ്മൊഴിയെ, ഉദാരമായി സജ്ജനങൾക്കു ഉപദേശിച്ച വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

സംസാരഭോഗിവിഷയനിർഹരണായ മന്ത്രം|
പുംസാം പറേണ പുരുഷേണ ച സാമ്യദം തദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 7

ആരുടെ ത്രുനാമ സംകീർത്തനം, സംസാരമെന്ന പാമ്പിൻടെ വിഷത്തെ മുരിക്കുന്ന മന്ത്രമോ,ജീവാത്മരെ പരമപുരുഷനായ എംബെരുമാനിടത്തു സമീപിക്കവും സഹായിക്കുവോ,ആ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

പുംസാം പുരാതനഭവാർജിതപാപരാശി:
സ്മ്രുത്യാ യയോ: സക്രുദപി പ്രളയം പ്രയാതി|
സദ്‌വന്ദിതൗ പരമപാവനതൈകവേഷൗ
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 8

സ്മരിച്ചമാത്രം ജീവാത്മരുടെ അനാദികാല സംസാരത്താലുണ്ടായ പാവക്കൂന്നെ നശിപ്പിക്കുന്നവയും, സാധുക്കൾ വണങുന്നവയും, സാക്ഷാൽ പരമ പരിശുദ്ധ സ്വരുപവുമായ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

യത്തീർഥവാരി കലികാലസമീരണോത്ഥ-
താപത്രയാഗ്നിശമനം വിമലം ജനാനാം|
യദ്രേണുരാന്തരരാജ:പ്രശമായ ചൈതദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 9

വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ആ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു. ആ തൃപ്പാദ തീർത്ഥം കലി കാലമെന്ന വായു കിളപ്പിയ മൂന്നു താപത്തീനാക്കുകളെ (ആധ്യാത്മികം, ആധിഭൗതികം, ആധിദൈവികം എന്ന മൂന്നിനം ദു:ഖങ്ങള്‍) കെടുക്കും. ആ തൃപ്പാദ ധൂളി മന മാലിന്യങ്ങളെ പോക്കും.

വാധൂലവംശതിലകോ വരദാര്യവര്യോ
നിക്ഷിപ്തവാൻ നിജഭരം സകലം യയോസ്തദ്-
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 10

വാധൂല കുല തിലകരായി, വരദാര്യൻ എന്ന ത്രുനാമം ചാർത്തി, വാത്സല്യം തുടങ്ങിയ ഗുണങ്ങളുടെ കടലായ, എല്ലാ ആത്മഗുണങ്ങളും കൂടിയുള്ള അപ്പാച്ചിയാരണ്ണാ, ഏതു ത്രുപ്പാദങ്ങളില് തന്നെ രക്ഷിക്കുന്ന ഭാരത്തെ സമർപ്പിച്ചുവോ, ആ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

സട്വൃത്തസംഭവഭുവാ ശമദാന്തിസീമ്നാ
സദ്വന്ദിതേന നിഗമാഞ്ചലസാരഭൂമ്നാ|
സമ്പൂജിതൗ സമരപുങ്ങവദേശികേന
വാനാദ്രിയോഗിചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ|| 11

സദാചാരത്തിനു ജന്മസ്ഥലവായി,ശമ ദാന്തി തുടങ്ങിയ നല്ല ഗുണങ്ങൾക്കു സീമയായി, സജ്ജനങ്ങൾ വന്ദിക്കുന്നവരായി,വേദാന്തസാര ജ്ഞാനിയുമായ മഹനീയരായ സമര പുങ്ങവ ദേശികർ എന്ന പോരേറ്റ്രു നായനാര് നന്നായി പുജിച്ച, വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയുടെ ആ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അഭയമായി ആശ്രയിക്കുന്നു.

വൈരാഗ്യം യദി വായുസന്തനുസുതാധിക്ഷേപദക്ഷം, പുരാ
ഭക്തിശ്ചേച്ഛഠവൈരിമുഖ്യപദവിബദ്ധാനുസാരാ, പരം|
ജ്ഞാനം യദ്യപി നാഥയാമുനയതിപ്രൗഢാദിശൈലീയുതം
തസ്മാദ് വാനമഹാദ്രിലക്ഷ്മണമുനേ: കോ വാ ജഗത്യാം സമ:|| 12

വായുപുത്ര ഹനുമൻ മറ്റും സന്തനു പുത്രൻ ഭീഷ്മരെക്കാൾ വൈരാഗ്യത്തോടെ വാനമാമല ജീയർ സ്വാമി ശഠകോപർ തുടങ്ങിയ ഒരാണ്വഴി ഗുരുപരമ്പരയെ ഭക്തിയോടനുശരിച്ചു. യതിശ്രേഷ്ഠർകളായ നാഥമുനി യാമുന മുനികൾക്കു സമവായ ജ്ഞാനിയുമാണു. വാനമാമല ജീയർ സ്വാമിയെപ്പോലേ ഈ ലോകത്തില് വേറൊർത്തരുണ്ടോ? ഇല്ലെന്നത്രെ.

കൈങ്കര്യം യദി വാനശൈലകമലകാന്തസ്യ ശേഷക്രമാത്
പ്രീതിശ്ചേത് കുലശേകരസ്യ ഭജനേ തദ്ഭക്തപൂജാവിദൗ|
അച്ചായാങ്ഘ്രിസരോരുഹാർചനവിധൗ യദ്യുജ്ജ്വലാ: പ്രക്രിയാ:
താസ്താ മഞ്ജുകവേർഗുണൈകസദനം വാനാദ്രിയോഗീശ്വര:|| 13

ആദിശേഷനെപ്പോലെ വാനമാമല ദൈവനായക പെരുമാളിനു കൈങ്കര്യപരനായും,കുലശേഖര ആഴ്വാരെപ്പോലെ ആ എംബെരുമാൻടെ അടിയരെ പൂജിക്കുന്ന പ്രിയങ്കരനായും, മധുരകവി ആഴ്വാരെപ്പോലേ സ്വാചാര്യൻടെ ത്രുപ്പാദങ്ങളെ അര്ച്ചിക്കുന്ന മഹനീയരായും, നല്ല ഗുണങ്ങളുടെ ഒരേയൊരു പാർപ്പിടമായും വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമി എഴുന്നരുളി തിളങ്ങുകയാണ്.

ശിഷ്യാചര്യാതനുദ്വയീം നിരഭജത്പ്രായേണ ലക്ഷ്മീപതി:
ഹ്യേകോ അഭൂന്നര സംജ്ഞകസ്തദപരോ നാരായണാഖ്യ: പുരാ|
ആദ്യ ത്വേകതര: ക്രുപാമ്രുതനിധി: സൗമ്യോപയന്താ മുനി:
തച്ഛിഷ്യാഗ്രതരോ അപരോ വിജയതേ രാമാനുജാഖ്യോ മുനി:|| 14

പണ്ടൊരിക്കല് ശ്രിയ:പതിയാനവൻ താൻത്തന്നെ ആചാര്യനായും, ശിഷ്യനായും രണ്ടു ത്രുമേനികളായി അവതരിച്ചു. അതില് ആചര്യനായതു നാരായണൻ.ശിഷ്യനാണൂ നരൻ. ഇപ്പോൾ ആ രണ്ടു പേരിൽ ഒരുവര് കാരുണ്യസിന്ധുവായ ആചാര്യർ മണവാള മാമുനികളായും,മറ്റ്രൊരുവർ അവർടെ പ്രദാന ശിഷ്യരായ വാനമാമല രാമാനുജ ജീയർ സ്വാമിയായും അവതരിച്ചു തിളങ്ങുന്നു.

മലയാള ഭാഷയിൽ തർജ്ജമ ചെയ്ത അടിയൻ സൗരിരാജൻ രാമാനുജ ദാസൻ.

പ്രമേയം (ലക്ഷ്യം) –
പ്രമാണം (വേദം) –
പ്രമാതാവ് (ആചാര്യന്മാർ) –
ശ്രീവൈഷ്ണവ വിദ്യാഭ്യാസം / കുട്ടികള്‍ –

வரவரமுனி சதகம் 10

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமானுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

வரவரமுனி சதகம்

<< பகுதி 9

Image result for manavala mamunigal vaanamaamalai

मुग्धालोकं मुखमनुभवन्मोदते नैव देव्याः |
स्निग्धालापं कपिकुलपतिं नैव सिञ्चत्यपाङ्गैः ||
त्वामेवैकं वरवरमुने ! सोदरं द्रष्टुकामो |
नाथो नैति क्वचिदपि रतिं दर्शने यूथपानाम् || ९१॥

முக்தாலோகம் முகமநுபவந் மோததே நைவ தேவ்யா: |
ஸ்நிக்தா லாபம் கபிகுலபதிம் நைவ ஸிஞ்ச்யத்யபாங்கை:||
த்வாமேவைகம் வரவரமுநே ஸோதரம் த்ரஷ்டு காமோ:|
நாதோ நைதி க்வசிதபி ரதிம் தர்சநே யூதபாநாம் ||  91

அழகிய பார்வையுடன் கூடிய தேவியான பிராட்டியின் முகத்தை அநுபவித்து ஸந்தோஷிப்பதில்லை. அன்பு நிறைந்த பேச்சாளரான ஸுக்ரீவனையும் கடாக்ஷங்களால் நனைப்பதில்லை. ஹே வரவரமுநியே! உம்மை ஒருவரையே, ஸஹோதரனை, பார்க்க விரும்பி முதலிகள் தலைவரான ஸ்ரீராமன் ஓரிடத்திலும் மகிழ்ச்சியைப் பெறுவதில்லை.

एवं देवः स्वयमभिलशन्नेष ते शेषवृत्तिं |
जज्ञे भूयस्त्वदनुजगदानन्दनो नन्दसूनुः ||
दूरिभावं वरवरमुने ! दुस्सहं पूर्वजस्ते |
धन्यस्त्यक्त्वा धयतु न चिराच्छाक्षुषा राघवस्त्वाम् || ९२॥

ஏவம் தே ஸ்வயமபிலஷந் நேஷ தே ஸேஷவ்ருத்திம் |
ஜஃனே பூய: ததநு ஜகதாநந்தநோ நந்த ஸூநு: ||
தூரீ பாவம் வரவரமுநே துஸ்ஸஹம் பூர்வஜஸ்தே |
தந்யஸ் த்யக்த்வா தயது ந சிராத் சக்ஷுஸா ராகவஸ் த்வாம் ||  92

இந்த மாதிரி தேவரான ஸ்ரீராமர் தாமாகவே செய்ய விரும்பி மறுபடி உலகத்துக்கு ஆனந்தத்தை அளிக்கவல்ல நந்தகுமாரனாக ஆனார். ஹே வரவரமுநியே! பொறுக்க முடியாத இந்தப் பெருமையை உமது தமையனான ஸ்ரீராமர் விட்டுக் கண்ணால் உம்மை மகிழ்விக்கட்டும்.

पारम्पायं प्रणयमधुरे पादपद्मे त्वदीये |
पश्येयं तत्किमपि मनसा भावयन्तं भवन्तम् ||
कामक्रोधप्रकृतिरहितैः काङ्क्षितत्वत्प्रसादैः |
सद्भिस्साकं वरवरमुने ! सन्ततं वर्तिषीय || ९३॥

பாயம் பாயம் ப்ரணய மதுரே பாத பத்மே த்வதீயே |
பச்யேயம் தத் கிமபி மநஸா பாவயந்தம் பவந்தம் ||
காமக்ரோத ப்ரக்ருதி ரஹிதை: காங்க்ஷித த்வத் பிரஸாதை: |
ஸத்பிஸ்ஸாகம் வரவரமுநே! ஸந்ததம் வர்த்திஷீய || 93

அன்பு கனிந்த உமது திருவடித் தாமரையைப் பருகிப் பருகி, எதையோ மனத்தால் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் உம்மைப் பார்க்க வேண்டும். காமத்துக்கும் கோபத்துக்கும் ப்ரக்ருதியில்லாத, வேண்டிய உமது அருள் பெற்ற நல்லவர்களோடு எப்போதும் இருக்கவேண்டும், வரவரமுநியே!

पश्यत्वेनं जनकतनया पद्मगर्भैरपाङ्गैः
प्रारब्धानि प्रशमयतु मे भागधेयं रघूणाम् ||
 आविर्भूयादमलकमलोदग्रमक्ष्णोः पदं मे-
दिव्यं तेजो वरवरमुने ! देवदेव ! त्वदीयम् || ९४॥

பச்யத்வேநம் ஜநகதநயா பத்மகர்பைரபாங்கை: |
ப்ராரப்தாநி ப்ரஸமயது மே பாகதேயம் ரகூணாம் ||
ஆவிர் பூயா தமல கமலோ தக்ர மக்ஷ்னோ: பதம் மே |
திவ்யம் தேஜோ வரவரமுநே  ஸந்ததம் வர்த்திஷீய || 94

என்னைப் பிராட்டி குளிர்ந்த கடாக்ஷங்களால்  பார்க்கவேண்டும். ஸ்ரீராமர் எனது ப்ராரப்த பாபங்களை ஒழிக்கட்டும். வரவரமுநியே! எனது கண்களுக்கு உமது நிர்மலமான தாமரை  போன்ற ஒளி எதிரில் எப்போதும் தோன்றுவதாக.

रामः श्रीमान्रविसुतसखो वर्द्धतां यूथपालैः
देवीं तस्मै दिशतु कुशलं मैथिली नित्ययोगात् ||
सानुक्रोशो जयतु जनयन् सर्वतस्तत्प्रसादं |
सौमित्रिर्मे स खलु भगवान्सौम्यजामातृयोगी || ९५॥

ராம: ஸ்ரீமாந் ரவி ஸுத ஸ கோ வர்த்ததாம் யூத பாலை: |
தேவீ தஸ்மை திசது குசலம் மைதிலீ நித்ய யோகாத் ||
ஸாநுக்ரோஶோ ஜயது ஜநயந் ஸர்வதஸ் தத் ப்ரஸாதம் |
ஸௌமித்ரிர் மே ஸகலு பகவாந் ஸௌம்யஜாமாத்ரு யோகீ || 95

ஸுக்ரீவ நண்பனான அந்த ஸ்ரீராமர் வாநர முதலிகளுடன் ஓங்கட்டும். நித்யம் உடனிருந்து பிராட்டி க்ஷேமத்தை அளிக்கட்டும். எல்லா வகையிலும் அவர் அருள் கூடிய ஸுமித்ரா புத்ரரான (உமக்கு) மணவாள மாமுனிகளுக்கு வெற்றி உண்டாகட்டும்.

यस्मादेतद्यदुपनिषदामप्रमेयं प्रमेयं |
कुर्वाणस्तत्सकलसुलभं कोमलैरेव वाक्यैः ||
नीरोगस्त्वं वरदगुरुणा नित्ययुक्तो धरित्रीं |
पाहि श्रीमन् ! वरवरमुने ! पद्मयोनेर्दिनानि || ९६॥

யஸ்மா தேதத் யதுப நிஷாதாம் அப்ரமேயம் ப்ரமேயம் |
குர்வாணஸ் தத் ஸகல ஸுலபம் கோமளைரேவ வாக்யை: ||
நீரோகஸ்த்வம் வரத குருணா நித்ய யுக்தோ தரித்ரீம் |
பாஹி ஸ்ரீமந் வரவரமுநே பத்ம யோநேர் திநாநி || 96

ஹே ஸ்ரீமானான வரவரமுநியே! எதிலிருந்து இந்த உலகம் ஏற்பட்டதோ, எது உபநிஷத்துகளுக்கும் எட்டாத விஷயமோ அதை ம்ருதுவான வார்த்தைகளால் எல்லாருக்கும் எளிதாக்கிக்கொண்டு நீர் ரோகமற்றவராக வரத குருவுடன் நித்யமாகச் சேர்ந்துகொண்டு இந்த பூமியை ப்ரஹ்மாயுள் உள்ளவரை பாலநம் செய்வீராக.

अपगतमतमानैः अन्तिमोपाय निष्टैः
अधिगतपरमार्थैः अर्थकामान्  अपेक्षैः ||
निखिलजनसुहृद्भिः निर्जित क्रोध लोभैः
वरवरमुनि भृत्यैः अस्तु मे नित्य योगः || ९७॥

அபகத கதமாநைரந்திமோபாய நிஷ்டை:
அதிகத பரமார்த்தைரர்த்த காமாநபேக்ஷை: ||
நிகில ஜந ஸுஹ்ருத்பி: நிர்ஜித க்ரோத லோபை:
வரவரமுநி ப்ருத்யை ரஸ்து மே நித்ய யோக:|| 97

மதம் மானம் என்று சொல்லக்கூடிய துர்க்குணங்களற்றவர்கள், சரமோபாயம் என்று சொல்லக்கூடிய ஆசார்ய நிஷ்டை உள்ளவர்கள், உண்மைப் பொருள் அறிந்தவர்கள், அர்த்தம் காமம் இவற்றை வெறுத்தவர்கள், எல்லா ஜனங்களுக்கும் நண்பர்களாயுள்ளவர்கள், –இவர்களுடன் எனக்கு ஸம்பந்தம் நித்யமாக இருக்கவேண்டும்.

वरवरमुनिवर्य चिन्तामहन्तामुषम् तावकीम्-
अविरतमनुवर्तमानानुमानावमानानिमान्  ||
निरुषधिपदभक्तिनिष्ठाननुष्ठाननिष्ठानहं |
प्रतिदिनमनुभूय भूयो न भूयासमायासभूः || ९८॥

வரவரமுநிவர்ய சிந்தா மஹம் தாம் உஷம் தாவகீம்
அவிரதமநுவர்த்த மாநா நமாநா வ மாநா நிமாந் ||
நிரவதி பத பக்தி நிஷ்டாந் அநுஷ்டா நநிஷ்டாநஹம்
ப்ரதி திந மநு பூய பூயோ ந பூயாஸ மாயா ஸ பூ: || 98

வரவரமுநியே! உமது விஷயமான சிந்தையை எப்போதும் அநுபவித்துக்கொண்டு ஓயாது அஹங்காரம் அவமானம் இவைகளை விட்டு உமது திருவடிகளில் பக்தி செலுத்துகின்ற அநுஷ்டான நிஷ்டர்களான இந்த பாகவதர்களை தினந்தோறும் அநுபவித்துக்கொண்டு மறுபடியும் ச்ரமத்துக்குக் காரணம் ஆகாதவனாக ஆகக் கடவேன்.

वरवरमुनिवर्यपादावुपादाय सौदामिनी-
विलसतिविभवेषु वित्तेषु पुत्रेषु मुक्तेषणाः ||
कतिचन यतिवर्यगोष्ठीबहिष्ठीकृतष्ठीवना |
निजहति जनिमृत्युनित्यानुवृत्या यदत्याहितम् || ९९॥

வரவரமுநிவர்ய பாதாவுபாதாய ஸௌதாமிநீ
விலஸித விபவேஷு வித்தேஷு புத்ரேஷு முக்தேஷணா: ||
கதி ச நயதி வர்ய கோஷ்டீ பஹிஷ்டீ க்ருதஷ்டீ வநா:
விஜஹதி ஜநி ம்ருத்யு நித்யாநுவ்ருத்யாய தத்யாஹிதம் || 99

வரவரமுநியே! உமது திருவடிகளைச் சரணமாக ஏற்று, மின்னல்போல் விளங்குகிற பெருமைகளிலும், தனங்களிலும், புத்ரர்களிடத்திலும் ஆசையை விட்டவர்களுக்கு எம்பெருமானாருடைய கோஷ்டியிலிருந்து கொண்டு சிலர் பிறவி மரணம் இவை தொடர்ந்து வருவதால் ஏற்படும் பயத்தை விடுகிறார்கள்.

निरवधिनिगमान्तविद्यानिषद्यानवद्यशयान् |
यतिपतिपदपद्मबन्धानुबन्धानुसन्धायिनः ||
वरवरमुनिवर्यसम्बन्धसम्बन्धसम्बन्धिनः |
प्रतिदिनमनुभूय भूयो न भूयासमायासभूः || १००॥

நிரவதி நிகமாந்த வித்யா நிஷத்யாந வத்யாசயான் |
யதிபதி பத்ம பந்தாநு பந்தாநு ஸந்தாயிந: ||
வரவர முநிவர்ய ஸம்பந்த ஸம்பந்த ஸம்பந்தின: |
ப்ரதிதிநமநுபூய பூயோ ந பூயாஸமாயாஸபூ: || 100

எல்லையற்ற வேதாந்த வித்யையைக் கற்றவர்களும், குற்றமற்ற மனம் படைத்தவர்களும், எதிராசருடைய திருவடித்தாமரைகளில் ஸம்பந்தத்தை தினந்தோறும் நினைப்பவர்களும் (ஆன) – ஹே வரவரமுநியே! உமது ஸம்பந்தம் பெற்றவர்களையும் தினந்தோறும் அநுபவித்துக்கொண்டு மறுபடி ஆயாஸத்தை அடைந்தவன் ஆகமாட்டேன்.

यन्मूलमाश्वजमास्यवतारमूलं |
कान्तोपयन्तृयमिनः करुणैकसिन्धोः ||
आसीदसत्सु गणितस्य ममाऽपि सत्ता-
मूलम् तदेव जगदभ्युदयैकमूलम् || १०१॥

யன்மூலமாஸ்வயுஜமாஸ்யவதார மூலம் |
காந்தோ பயந்த்ரு யமிந:கருணைக ஸிந்தோ: ||
ஆஸீத ஸத்ஸுகணிதஸ்ய மமாபி ஸத்தா மூலம் |
ததேவ ஜகதப்யுதயைக மூலம் || 101

கருணைக்கடலான ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளுக்கு ஐப்பசி மாதத்தில் எந்த மூலம் அவதாரத் திருநக்ஷத்ரம் ஆகிறதோ – அஸத் என்பவைகளில் கணக்கிடப்பட்ட எனக்கு ஸத்தைக்கு அதுவே காரணமாக ஆயிற்று, அதுவே ஜகத்துக்கு க்ஷேம காரணமாகவும் ஆகிறது.

यदवतरनमूलम्  मुक्ति मूलं प्रजानां |
शठरिपुमुनि दृष्ठाम्नाय साम्राज्य मूलम् ||
कलिकलुष समूलोन्मूलनेमूलमेतत् |
स भवतु वरयोगी नः समर्तार्थमूलम् || १०२॥

யதவதரணமூலம் முக்தி மூலம் ப்ரஜானாம் |
சடரிபு முநி த்ருஷ்டாம்நாய ஸாம்ராஜ்ய மூலம் ||
கலி கலுஷ ஸமூலோன் மூலனே மூலமேதத் |
ஸ பவது வரயோகீ ந: ஸமர்த்தார்த்த மூலம் || 102

எந்த வரவரமுநி அவதாரத் திருநக்ஷத்ரமான மூலமானது ப்ரஜைகளுடைய முக்திக்கு காரணமாகவும், நம்மாழ்வாருடைய திவ்ய ஸூக்தியான ஸாம்ராஜ்யத்துக்கு மூலமாகவும் கலியுகத்தால் ஏற்பட்ட பாபத்தை வேருடன் களையக்  கூடியதாகவும் இருக்கிறதோ அப்படிப்பட்ட மணவாளமாமுனிகள் நமக்கு எல்லாப் பொருள்களுக்கும் மூலமாகிறார்.

मूलं शठारिमुखसूक्तिविवेचानायाः |
कूलं कवेरदुहितुस्समुपागतस्य ||
आलम्बनस्य मम सौम्यवरस्य जन्म |
मूलं विभाति सतुलं वितुलश्च चित्रम् || १०३॥

மூலம் சடாரி முக ஸூக்தி விவேசநாயா: |
கூலம் கவேரதுஹிது: ஸமுபாகதஸ்ய ||
ஆலம்பநஸ்ய மம ஸௌம்ய வரஸ்ய ஜந்ம |
மூலம் விபாதி ஸதுலம் விதுலம் ச சித்ரம் || 103

ஆழ்வாருடைய திருமுகத்திலுதித்த வாக்குகளைப் பரிசீலிப்பதற்குக் காரணமாயும் காவேரி நதியின் கரையை அடைந்த எனது ஆலம்பனமான ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகளுடைய அவதாரமான மூல திருநக்ஷத்ரம் துலா மாதத்துடன் கூடி நிகரற்றதாக, ஆச்சர்யமாக இருக்கிறது.

अनुदिनमनवद्यैः पद्यबन्धैरमीभिः –
वरवरमुनितत्वं व्यक्तमुद्धोषयन्तम् ||
अनुपदमनुगच्छनप्रमेयः श्रुतीनाम्-
अभिलषितमशेषं सयते  शेषशायी || १०४॥

அநுதிநமநவத்யை: பத்ய பந்தைரமீபி: |
வரவரமுநி தத்வம் வ்யக்த முத்கோஷயந்தம் ||
அநுபதமநுகச்சந் நப்ரமேயம் ச்ருதீநாம் |
அபிலஷித மஸேஷம் ச்ரூயதே ஸேஷசாயீ || 104

தினந்தோறும் குற்றமற்ற இந்த ச்லோகங்களால் மணவாள மாமுனிகளுடைய உண்மையை வெளிப்படையாகப் ப்ரகாசிப்பித்துக்கொண்டு அடிதோறும் பின்தொடர்ந்துகொண்டு வேதங்களுடைய அப்ரமேயமான வஸ்து(வான) ஸேஷ சாயீ கேட்கப் படுகிறார்.

जयतु यशसा तुङ्गं रङ्गं जगत्रयमङ्गलम् |
जयतु सुचिरं तस्मिन्भूमा रमामणिभूषणम् ||
वरदगुरुणा सार्द्धं तस्मै शुभान्यभिवर्द्धयन् |
वरवरमुनिः श्रीमान्रामानुजो जयतु क्षितौ || १०५॥

ஜயது யசஸா துங்கம் ரங்கம் ஜகத் த்ரய மங்களம் |
ஜயது ஸுசிரம் தஸ்மிந் பூமா ரமாமணி பூஷணம் ||
வரத குருணா ஸார்த்தம் தஸ்மை ஸுபாந்யபிவர்த்தயந் |
வரவரமுநி: ஸ்ரீமாந் ராமாநுஜோ ஜயது க்ஷிதௌ || 105

உயர்ந்த கீர்த்தியையுடைய மூவுலகங்களுக்கு மங்களகரமான ஸ்ரீரங்க திவ்ய தேசம் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும். வெகு காலமாக அங்கே  பூ தேவி ஸ்ரீ தேவிகளுக்கு ஆபரணம் போன்ற பெருமாளும் ஜய சீலமாக இருக்கட்டும். வரத குருவுடன் அங்கே சுபங்களை வ்ருத்தி செய்துகொண்டு ஸ்ரீமானான ராமாநுஜ முநியும் மணவாள மாமுநியும் வாழட்டும்.

पठति शतकमेतत् प्रत्यहम् यः सुजानन् |
स हि भवति निधानं सम्पदामीप्सितानाम् ||
प्रशमयति विपाकं पातकानां गुरूणां |
प्रथयति च निदानं पारमाप्तुं  भवाब्धेः || १०६॥

படதி ஸததமேதத் ப்ரத்யஹம் ய: ஸுஜந்மா  |
ஸஹி பவதி நிதாநம் ஸம்பதாமீப்ஸிதாநாம்  ||
ப்ரஸமயதி விபாகம் பாதகாநாம் குரூணாம் |
ப்ரதயதி ச நிதாநம் பாரமாப்தும் பவாப்தே: || 106

எந்த நற்பிறவி எடுத்தவன் இந்த நூறு ச்லோகங்களையும் தினந்தோறும் படிக்கிறானோ அவனுக்கு, இது விருப்பமான ஸம்பத்துகளுக்குக் காரணமாகிறது. பெரிய பாபங்களுடைய பரிபாக தசையைத் தணிக்கிறது. ஸம்ஸார ஸாகரத்தின் கரையைக் கடக்க முக்ய காரணமாகத் திகழ்கிறது.

इति श्री सौम्यजामातृयोगीन्द्रचरणाम्बुजषट्पदैरष्टदिग्गजान्तर्भूतिश्र्चरमपर्वनिष्ठाग्रेसरैः
श्रीदेवराजाचार्यगुरुवर्यैः प्रसादितं श्रीवरवरमुनिशतकं समाप्तम् ||

ஸ்ரீ வரவர முநி சதகம் ஸமாப்தம் |
வரவர முனி சதகம்: தாமல் ஸ்வாமியின் எளிய பொழிப்புரை முற்றியது|
எறும்பியப்பா திருவடிகளே சரணம் | ஸ்ரீ தேவராஜ குரவே நம: |
ஆழ்வார் எம்பெருமானார் ஜீயர் திருவடிகளே சரணம் |

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

வரவரமுனி சதகம் 9

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

வரவரமுனி சதகம்

<< பகுதி 8

Image result for manavala mamunigal azhvaar tirunagari

अन्तस्ताम्यन्रघुपतिरसावन्तिके त्वामदृष्ट्वा |
चिन्ताक्रान्तो वरवरमुने ! चेतसो विश्रमाय ||
त्वन्नामैव श्रुतिसुखमिति श्रोतुकामो मुहुर्मां |
कृत्यैरन्यैः किमिह तदिदं कीर्तयेति ब्रवीति || ८१||

அந்தஸ்தாம் யந் ரகுபதி ரஸாவந்திகே த்வாமத்ருஷ்ட்வா |
சிந்தாக்ராந்தோ வரவரமுநே சேதஸோ விச்ரமாய ||
த்வந் நாமைவ ச்ருதி ஸுகமிதி  ச்ரோது காமோ முஹுர்மாம் |
க்ருத்யைரந்யை: கிமிஹ ததிதம் கீர்த்தயேதி ப்ரவீதி || 81.

மனதிற்குள் தபித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த ரகுபதி அருகில் உம்மைக் காணாமல் கவலையுற்றவராக, உள்ளம் ஆறுதலடைய வந்து உமது திருநாமமே காதுக்கு இனிமையானது என்று கேட்க விரும்பியவராக, அடிக்கடி வேறு வ்யாபாரங்களால் என்ன பயன்? அந்தத் திருநாமத்தையே கூறுவாயாக என்று சொல்லுகிறார்.

भुङ्क्ते नैव प्रथमकवले यस्त्वया नोपभुक्ते |
निद्रा नैव स्पृशति सुत्दृदं त्वां विना यस्य नेत्रे ||
हीनो येन त्वमसि सलिलोत्क्षिप्तमीनोपमानः |
कोऽसौ सोढुं वरवरमुने! राघवस्त्वद्वियोगम् || ८२||

புங்க்தே நைவ ப்ரதமகபலே  யஸ்த்வயா நோப புக்தே |
நித்ரா நைவ ஸ்ப்ருசதி ஸுஹ்ருதம் த்வாம் விநா யஸ்ய  நேத்ரே ||
ஹீநோ யேந த்வமஸி ஸலிலோ க்ஷிப்த மீநோப மாந: |
கோஸௌ ஸோடும் வரவரமுநே! ராகவஸ்த்வத்  வியோகம் || 82.

ஹே வரவரமுநியே! உம்மால் அநுபவிக்கப் படாத போது முதல் கவளத்தில் எவன் அநுபவிக்கிறதில்லையோ, நண்பனான உம்மை விட்டு எவர் கண்களைத் தூக்கம் தொடுவதில்லையோ எவர் நீர் இல்லாமல் ஜலத்திலிருந்து எடுத்துப்  போடப்பட்ட மீன்போல் துடிக்கிறாரோ – உமது பிரிவைப் பொறுக்கவல்ல இந்த ராகவன் யார்?

पत्रं मूलं सलिलमपि यत्पाणिनोपात्दृतं ते |
मात्रा दत्तादपि बहुमतं पत्युरेतद्रघूणाम्  ||
शाखागेहं समजनि विभोः सम्मतं सौघशृङ्गं |
भूत्वा वासो महदपि वनं भोगभूमिस्त्वयाऽभूत् || ८३||

பத்ரம் மால்யம் ஸலில மபியத் பாணிநோ பாஹ்ருதம் தே |
மாத்ரா தத் தாதபி பஹுமதம் பத்யுரேதத் ரகூணாம் ||
சாகா கேஹம் வரவரமுநே ஸம்மதம் ஸௌரச்ருங்கம் |
பூத்வா வாஸோ மஹதபி வநம் போக பூமிஸ் த்வயா பூத் || 83

ஹே வரவரமுநியே! உமக்குக் கையால் அளிக்கப்பட்ட இலையாகிலும் புஷ்பமாகிலும் ஜலமேயாகிலும் தாயால் அளிக்கப் பட்டதைவிட மேலாக எண்ணப்பட்டது. இது  ஸ்ரீராமனுக்கு விளையாடுகிற வீடு மாளிகையாகி பெரிய காடும் உம்முடன் வாழ போக பூமியாகிவிட்டது.

अध्वश्रान्तिं हरसि सरसैरार्द्रशाखासमीरैः |
पादौ संवाहयसि कुरुषे पर्णशालां विशालाम् ||
भोज्यं दत्वा वरवरमुने ! कल्पयन् पुष्पशय्यां |
पश्यन्धन्यो निशिरघुपतिं पासि पत्नीसहायम् || ८४||

அத்வ ச்ராந்திம் ஹரஸி ஸரஸை ரார்த்ர சாகா ஸமீரை: |
பாதௌ ஸம்வாஹயஸி குருஷே பர்ணசாலாம் விசாலாம் ||
போஜ்யம் தத்வா வரவரமுநே! கல்பயந் புஷ்ப சய்யாம் |
பச்யந் தன்யோ நிசி ரகுபதிம் பாத்தி பத்நீ ஸஹாயம் || 84

ஹே வரவரமுநியே! ஈரமான கிளைகளில் பட்டு வருகின்ற ரஸத்துடன் கூடிய காற்றால் வழி நடந்த ச்ரமத்தைப் போக்குகின்றீர்; பாதங்களைப் பிடிக்கின்றீர்; விசாலமான பர்ணசாலையை அமைக்கின்றீர். உணவை அளித்து இரவில் புஷ்பப் படுக்கையை ஏற்படுத்தி தேவிகளுடனிருக்கும் ஸ்ரீ ராமனைக்கண்டு புண்யசாலியாக ரக்ஷித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்.

पश्यन्नग्रे परिमितहितस्निग्धवाग्वृत्तियोगं |
सद्यः शोकप्रशमनपरं सान्त्वयन्तं भवन्तम् ||
प्राज्ञो जज्ञे स खलु भगवान्दूयमानो वनान्ते |
पश्चात्कर्तुं वरवरमुने ! जानकीविप्रयोगम् || ८५||

பச்யந் நக்ரே பரிமித ஹித: ஸ்நிக்த வாக் வ்ருத்தி யோகம் |
ஸத்யச் சோக ப்ரஸமந: பரம் ஸாந்த்வயந்தம் பவந்தம் ||
ப்ராக்ஞயோ ரக்ஜியே ஸகலு பகவாந் தூயமாநோ வநாந்தே |
பஸ்சாத் கர்த்தும் வரவரமுநே ஜாநகீ விப்ரயோகம் || 85

ஹே வரவரமுநியே! சுருக்கமும், ஹிதமும், அன்பும் நிறைந்த, (வார்த்தை) தற்சமயம் சோகத்தைக் குறைக்க வல்ல நல்வார்த்தை கூறுகிற உம்மை எதிரில் பார்த்து அந்த பகவானான ஸ்ரீராமனே காட்டில் வருந்துபவராக  இருந்தும் பிராட்டியின் பிரிவை மறைப்பதற்கு அறிஞராக ஆனார்.

सुग्रीवो नश्शरणमिति यत्सूनृतं भ्रातुरर्थे |
पम्पातीरे पवनजनुषा भाषितं शोभते ते ||
कालातीते कपिकुलपतौ देव तत्रैव पश्चात्
चापं धून्वन्वरवरमुने यद्भवान्निग्रहेऽभूत् || ८६||

ஸுக்ரீவோ ந: ஶரணமிதி ய: ஸூந்ருதம் ப்ராதுரர்த்தே |
பம்பா தீரே பவந ஜநுஷா பாஷிதம் சோபதே தே ||
காலாதீதே கபிகுல பதௌ தேவ தத்ரைவ பஶ்சாத் |
சாபம் தூந்வந் வரவரமுநே யத் பவாந் நிக்ரஹே பூத் || 86

ஹே வரவரமுநியே! தம் ப்ராதாவுக்காக எங்களுக்கு ஸுக்ரீவன் ரக்ஷகனாக வேண்டும் என்று பம்பைக் கரையில் வாயு குமாரனான ஹநுமானுடன் வார்த்தை அழகாக இருக்கிறது. காலம் கடந்தபின் அந்த ஸுக்ரீவனிடத்தில் அங்கேயே பிறகு வில்லை அசைத்துக்கொண்டு அவனை அடக்குவதில் முயற்சி உள்ளவராக ஆனீர்.

यस्मिन्प्रीतिं मदभिलषितमार्यपुत्रो विधत्ते |
येनोपेतः स्मरति न पितुस्सोऽतिवीरो गतिर्मे ||
इत्येवं त्वां प्रति रघुपतिप्रेयसी सन्दिशन्ती-
व्यक्तं देवी वरवरमुने तत्वमाह त्वदीयम् || ८७||

யஸ்மின் ப்ரீதிம் மதபிலஷிதாம் ஆர்ய புத்ரோ விதத்தே |
யே நோ பேத: ஸ்மரதி ந பிது:ஸோS தி வீரோ கதிர்மே ||
இத்யேவம் த்வாம் ப்ரதி  (ரகுபதி) ப்ரேயஸீ ஸந்திஸந்தீ |
வ்யக்தம் தேவீ வரவரமுநே தத்வமாஹ த்வதீயம் || 87

ஹே வரவரமுநியே! ஸ்ரீ ஸீதாப்பிராட்டி உம்மைப் பற்றிக் கூறுவது: பெருமாள் எனக்குப் ப்ரியமான அன்பை எவரிடத்தில் செலுத்துவாரோ, எவருடன் கூடியபோது தம் தந்தையையும் நினைப்பதில்லையோ, அப்படிப் பட்ட வீரரே எனக்குக் கதி ஆகிறார்– என்று உம்மைப் பற்றி இவ்வாறு கூறுகிறார். வெளிப்படையான உமது விஷயமான உண்மையைக் கூறுகிறார்.

बानैर्यस्य ज्वलनवदनैर्वाहिनी वानराणां
वात्यावेगभ्रमितजलदस्तोमसाधर्म्यमेति ||
सोऽयं भग्नो वरवरमुने ! मेघनादश्शरैस्ते
रक्षोनाथः कथमितिरथा हन्यते राघवेण || ८८||

பாணைர் யஸ்ய ஜ்வலந வதநைர்வாஹிநீ  வாநராணாம் |
வாத்யா வேக ப்ரமிதஜலதஸ் தோம ஸாதர்ம்ய மேதி ||
ஸோ யம் பக்நோ வரவரமுநே மேகநாதச் சரைஸ்தே
ரக்ஷோநாத: கதமிதரதா ஹான்யதே ராகவேண || 88

அக்நியை முகத்தில் வைத்துக்கொண்டுள்ள எவருடைய பாணங்களால் வாநரங்களுடைய சேனை சுழற்காற்றின் வேகத்தால் சுழற்றப்பட்ட மேகக் கூட்டங்களின் ஸாம்யத்தைப் பெறுகிறதோ அப்படிப்பட்ட இந்த்ரஜித் உம்மால் கொல்லப்பட்டான். இல்லாவிட்டால் ராமனால் எப்படி ராவணன் கொல்லப்படுவான்?

पृथ्वीं भित्वा पुनरपि दिवं प्रेयसीमश्नुवानां
दृष्ट्वा श्रीमद्वदनकमले दत्तदृष्टिः प्रसीदन् ||
प्रेमोदग्रैर्वरवरमुने ! भृत्यकृत्यैस्त्वदीयैः |
नीतः प्रीतिं प्रतिदिनमसौ शासिता नैर्ऋतीनाम् || ८९||

ப்ருத்வீம் பித்வா புந ரபி திவம் ப்ரேயஸீ மச்னுவானாம் |
த்ருஷ்ட்வா ஸ்ரீமத் வதன கமலே தத்த த்ருஷ்டி: ப்ரஸீதந் ||
ப்ரேமோ தக்ரை: வரவரமுநே ப்ருத்ய க்ருத்யைஸ் த்வதீயை:
நீத: ப்ரீதிம் ப்ரதி திநமஸௌ சாஸி தாநை ருதாநாம். 89

ஹே வரவரமுநியே! மறுபடி பூமியைப் பிளந்துகொண்டு ஸ்வர்கத்தை அடைகின்ற காதலியைப் பார்த்துக்கொண்டு ஒளி வீசுகின்ற முகத் தாமரையைப் பார்த்துக்கொண்டு அன்பு நிறைந்த உமது அடிமைக் கார்யங்களால் அரக்கர்களுக்கு சிக்ஷகரான இந்த ஸ்ரீராமர் தினந்தோறும் ப்ரீதியை அடைவிக்கப் படுகிறார்.  

सोदर्येषु त्वमसि दयितो यस्य भृत्यस्सुत्दृद्वा |
सोढव्योऽभूत्त्वयि सहचरे जानकीविप्रयोगः ||
ध्यायन्ध्यायन्वरवरमुने ! तस्य ते विप्रयोगं |
मन्येऽनिद्रामरतिजनितां मानयत्यग्रजोऽयम् || ९०||

சோதர்யேஷு த்வமஸி தயிதோ யஸ்ய ப்ருத்யுஸ் ஸுஹ்ருத்வா |
ஸோடவ்யோ பூத் த்வயி ஸஹ சரே ஜாநகீ விப்ரயோக: ||
த்யாயம் த்யாயம் வரவரமுநே! தஸ்ய தே விப்ரயோகம்  |
மந்யே நித்ரா மரதி ஜநிதாம் மாநயத்யக்ரஜோயம் ||  90

எவருடைய நண்பனோ பணியாளோ அந்த ராமனுக்கு ஸஹோதரர்களில் நீர் அன்புக்குரியவர் ஏனென்றால் நீர் உடன் இருக்கும்போது பிராட்டியின் பிரிவு அவருக்குப் பொறுக்கத் தக்கதாக இருந்தது. ஹே வரவரமுநியே! உமது பிரிவை நினைத்து நினைத்து வெறுப்பாலுண்டான நித்ரையாக இந்த மூத்த ஸஹோதரர் கௌரவிக்கிறார்.

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

வரவரமுனி சதகம் 8

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

வரவரமுனி சதகம்

<< பகுதி 7

Image result for manavala mamunigal tirupati

पश्यन्नेवं प्रभवति जनो नेर्ष्यितुं त्वत्प्रभावं |
प्राज्ञैरुक्तं पुनरपि हसन्दर्शयत्यभ्यसूयाम् ||
नश्यत्यस्मिन्  वरवरमुने ! नाथ ! युक्तं तदस्मिन् |
प्रत्यक्षं तत्परिकलयितुं तत्वमप्राकृतं ते || ७१||

பஶ்யந்நேவம் ப்ரபவதி ஜநோ நேக்ஷிதும் த்வத் ப்ரபாவம் |
ப்ராஞைருக்தம் புநரபி ஹஸந் தர்சயத்யப்யஸூயாம் ||
நஸ்யத்(யஸ்மின்) யேவம் வரவரமுநே நாதயுக்தம் ததஸ்மிந் ||
ப்ரத்யக்ஷம் யத் பரிகலயிதும் தத்வ மப்ராக்ருதம் தே. || 71

பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே உமது பெருமையை அறிய முடியவில்லை. பெரியோர்கள் சொல்லக்கேட்டுச் சிரித்துக்கொண்டு பொறாமையைக் காட்டுகிறான். நாதா வரவரமுநியே இப்படி இவன் அழிகிறான். அது இவனிடத்தில் யுக்தமே. ஏனென்றால் உமது அப்ராக்ருதமான உண்மையை இந்த்ரியங்களால் அறியப்போகாதல்லவா?

सत्वोन्मेषप्रमुषितमनःकल्मषैः सत्वनिष्ठैः |
सङ्गं त्यक्त्वा सकलमपि यः सेव्यसे वीतरागैः ||
तस्मै तुभ्यं वरवरमुने ! दर्शयन्नभ्यसूयां |
कस्मै कृत्वा किमिव कुमतिः कल्पतामिष्टिसिद्ध्यै || ७२||

ஸத்வோன்மேஷ ப்ரமுஷித மந:கல்மஷைஸ் ஸத்வ நிஷ்டை: |
ஸங்கம் த்யக்த்வா ஸகலமபிய: ஸேவ்யஸே வீத ராகை: ||
தஸ்மை துப்யம் வரவரமுநே தர்சயந் நப்யஸூயாம் |
கஸ்மை க்ருத்வா கிமிவ குமதி கல்பதாமிஷ்ட ஸித்யை: || 72

ஸத்வ குண வளர்ச்சியால் அபஹரிக்கப்பட்ட மன மலங்களையுடைய ஸத்வ நிஷ்டர்களால், எல்லாப் பற்றையும்விட்டு ஆசையற்றவர்களால் ஸேவிக்கப்படுகிற உமது விஷயத்தில் பொறாமையைக் காட்டிக்கொண்டு கெட்டபுத்தியுள்ள நான் யாருக்கு இஷ்டமானதைச் செய்ய வல்லவன்?

दिव्यं तत्ते यदिह कृपया देवदेवोपदिष्टं |
तत्वं भूयाद्वरवरमुने ! सर्वलोकोपलभ्यम् ||
व्यक्ते तस्मिन् विदधति भवद्वैभवद्वेषिणो ये |
द्वेषं त्यक्त्वा सपदि दुरितध्वंसिनीं त्वत्सपर्याम् || ७३||

திவ்யம் தத்தே யதிஹ க்ருபயா தேவதேவோபதிஷ்டம் |
தத்வம் பூயாத் வரவரமுநே ஸர்வ லோகோபலப்யம் ||
வ்யக்தே தஸ்மிந் விதததி பவத் த்வேஷினோயே |
த்வேஷம் த்யக்த்வா ஸபதி துரித த்வம்ஸிநீம் த்வத் ஸபர்யாம் || 73

ஹே வரவரமுநியே! எல்லா ஜனங்களாலும் அறியக்கூடிய எம்பெருமானால் க்ருபையுடன் உபதேசிக்கப்பட்ட உமக்குத் தத்வமுண்டாக வேணும். வ்யக்தமான அந்தத் தத்வத்தில் உமது பெருமையை த்வேஷிக்கிறவர்கள் உடனே பாபத்தைப் போக்குகின்ற உமது பூஜையை த்வேஷத்தை விட்டுச் செய்கிறார்கள்.

केचित्स्वैरं वरवरमुने! केशवं संश्रयन्ते |
तानप्यन्ये तमपि सुधियस्तोषयन्त्यात्मवृत्त्या ||
त्वत्तो नाऽन्यत्किमपि शरणं यस्य सोयं त्वदीयो
भृत्या नित्यं भवति भवतः प्रेयसां प्रेमपात्रम् || ७४||

கேசித் ஸ்வைரம்வரவரமுநே கேசவம் ஸம்ச்ரயந்தே  |
தாநப்யந்யே தமபி ஸுதிய: தோஷயந்த்யாத்ம வ்ருத்யா ||
த்வத்தோ நான்யத் கிமபி ஸரணம் யஸ்ய ஸோயம் த்வதீய: |
ப்ருத்யோ நித்யம் பவதி பவத: ப்ரேயஸாம் ப்ரேம பாத்ரம் || 74

ஹே வரவரமுநியே சிலர் தாமாகவே எம்பெருமானை ஆச்ரயிக்கிறார்கள். அவர்களையும் எம்பெருமானையும் பிற புத்திமான்கள் தமது கர்மத்தால் மகிழ்ச்சி அடையச் செய்கிறார்கள். உம்மைத் தவிர வேறு ரக்ஷகர் இல்லாத எனக்கு மிக்க  அன்புக்குரியவராயிருக்கிறீர்.

दीने पूर्णां भवदनुचरे देहि दृष्टिं दयाऽऽर्द्रां  |
भक्त्युत्कर्षं वरवरमुने ! तादृशं भावयन्तीम् ||
येन श्रीमन् ! द्रुतमहिमतः प्राप्य युष्मत्पदाब्जं |
त्वद्विश्लेषे तनुविरहितस्तत्र लीनो भवेयम् || ७५||

தீனே பூர்ணாம் பவதநுசரே தேஹி த்ருஷ்டிம் தயார்த்ராம் |
பக்த்யுத்கர்ஷம் வரவரமுநே தாத்ருசம் பாவயந்தீம் ||
யேந ஸ்ரீமந் த்ருத மஹமித: ப்ராப்ய யுஷ்மத் பதாப்ஜம் |
த்வத் விஶ்லேஷே தநு விரஹித: தத்ர லீனோ பவேயம் || 75

ஹே வரவரமுநியே உமது கருணை தோய்ந்த கடாக்ஷத்தைப் பூர்ணமாக எளியவனான உமது பணியாளனான அடியேனிடத்தில் வைப்பீராக. அந்தக் கடாக்ஷமே உம்மிடத்தில் மேலான பக்தியைத் தரவல்லது. அந்தக் கடாக்ஷத்தாலேயே இங்கிருந்து உமது திருவடித் தாமரையை அடைந்து உமது பிரிவு ஏற்படும்போது சரீரமற்றவனாக அங்கேயே மறைந்தவனாவேன்.  

त्वत्पादाब्जं भवतु भगवन् दुर्लभं दुष्कृतो मे |
वासोऽपि स्यात् वरवरमुने ! दूरतस्त्वत्प्रियाणाम् ||
त्वद्वैमुख्याद्विफलजनुषो ये पुनस्तूर्णमेषां |
दूरीभूतः क्वचनगहने पूर्णकामो भवेयम् || ७६||

த்வத் பாதாப்ஜம் பவது பகவந் துர்லபம் துஷ்க்ருதோ மே |
வாஸோபிஸ்யாத் வரவரமுநே! தூரதஸ்த்வத் ப்ரியாணாம் ||
த்வத் வைமுக்யாத் விபல ஜநுஷோ யே புநஸ் தூர்ண மேஷாம் |
தூரீ பூத: க்வசந கஹநே பூர்ண காமோ பவேயம் || 76

மஹா பாபியான அடியேனுக்கு தேவரீர் திருவடித் தாமரை துர்லபமாகவே இருக்கட்டும். அடியேனுக்கு வாஸமோ உமது பக்தர்களுக்கு வெகு தூரத்திலேயே அமையட்டும். எவர்கள் உம்மிடத்தில் பராங் முகமாயிருந்து பிறந்த பயனை வீணாக்குகிறார்களோ அவர்களுக்கு வெகு தூரத்தில் எங்காவது காட்டில் இருந்துகொண்டு என் விருப்பம் நிறைந்தவனாக வேணும்.            

सिम्हव्याघ्रौ सपदि विपिने पन्नगः पावको वा-
कुर्युः प्राणान्तकमपि भयं को विरोधस्ततो मे ||
नैते दोषग्रहणरुचयस्त्वत्प्रियैर्निर्निमित्तैः
नानाजल्पैर्वरवरमुने ! नाशयन्त्यन्तिकस्थान् || ७७||

ஸிம்ஹ வ்யாக்ரௌ ஸபதி விபிநே பந்நக: பாவகோவா  |
குர்யு: ப்ராணாந்தகமபி பயம் கோ விரோதஸ்ததோ மே ||
நை தே தோஷ க்ரஹண ருசயஸ் த்வத் ப்ரியைர் நிர்நிமித்தை: |
நாநா ஜல்பைர் வரவரமுநே நாசயந்த்யந்திகஸ்தாந் || 77

புலி சிங்கம் ஸர்ப்பம் நெருப்பு இவைகள் காட்டில்  உடனே எனக்கு உயிருக்கு ஆபத்தைக் கொடுத்தாலும் அவைகளிடத்தில் எனக்கு பயம் ஏது? வரவரமுநியே! குற்றங்களைக் காணும் இவர்கள் உமக்குப் ப்ரியமில்லாத, காரணமற்ற பல வாதங்களால் அருகிலுள்ளவர்களை அழிப்பதில்லை.

त्वद्भृत्यानामनुभजति यस्सर्वतो भृत्यकृत्यं |
तद्भृत्यानामभिलषति यस्तादृशं प्रेष्यभावम् ||
मद्भ्रुत्योऽसाविति मयि स चेत्सानुकल्पैरपाङ्गैः |
क्षेमं कुर्याद्वरवरमुने ! किं पुनश्शिष्यते मे || ७८||

த்வத் ப்ருத்யாநா மநு பஜதி ய:ஸர்வதோ ப்ருத்ய க்ருத்யம் |
தத் ப்ருத்யாநாமபிலஷதி ய: தாத்ருசம் ப்ரேஷ்ய பாவம் ||
மத்ப்ருத்யோ ஸா விதிமயி ஸ சேத் ஸாநுகம்பை ரபாங்கை: |
க்ஷேமம் குர்யாத் வரவரமுநே| கிம் புன: ஶிஷ்யதே மே ||78

எல்லா விதத்திலும் எவர்கள் தேவரீரிடத்தில் அடிமைத்தொழில் புரிகிறார்களோ அவ்வடியவர்களிடத்தில் அடிமையை எவர் விரும்புகிறார்களோ அவர் அடியேனை இவன் நமது அடியவன் என்று தயையுடன் கடாக்ஷிப்பாரானால் அதுவே க்ஷேமகரம். அடியேனுக்கு வேறு என்ன தேவை?

क्वाऽहं क्षुद्रः कुलिशत्दृदयो  दुर्मतिः क्वात्मचिन्ता |
त्रैयन्तानामसुलभतरं तत्परं क्वाऽऽत्मतत्वम् ||
इत्थम्भूते वरवरमुने! यत्पुनस्स्वात्मरूपं |
द्रष्टुं तत्तत्समयसदृशं देहि मे बुद्धियोगम् || ७९||

க்வாஹம் க்ஷுத்ர: குலிஸ ஹ்ருதய: துர்மதிக்வாத்ம சிந்தா |
த்ரய்யந்தானாமஸுலபதாம் தத்பரம் க்வாத்ம தத்வம் ||
இத்தம் பூ தே வரவரமுநே யத் புநஸ்வாத்ம ரூபம் |
த்ரஷ்டும் தத்தத் ஸமய ஸத்ருசம் தேஹிமே புத்தி யோகம் || 79

மிகவும் அல்பனான நான் எங்கே! உறுதியான நெஞ்சும் கெட்ட புத்தியும் உள்ளவன் ஆத்ம சிந்தை எங்கே! உபநிஷத்துகளுக்கே துர்லபமான ஆத்ம தத்வம் எங்கே! ஹே வரவரமுநியே! நிலைமை இவ்வாறிருக்கும்போது ஸ்வாத்ம ரூபத்தை அறிவதற்கு அந்தந்த சமயத்துக்கு ஏற்றவாறு புத்தியை அளிப்பீராக.

सोढुं ताद्रुग्रघुपरिवृढो न क्षमस्त्वद्वियोगं |
सद्यः काङ्क्षन् वरवरमुने ! सन्निकर्षं तवैषः ||
सायम्प्रातस्तव पदयुगं शश्वदुद्दिश्य दिव्यं |
मुञ्चन् बाष्पं मुकुलितकरो वन्दते हन्त मूर्ध्ना || ८०||

ஸோடும் தாவத் ரகு பரிவ்ருடோ ந க்ஷமஸ்த்வத் வியோகம் |
ஸத்ய காங்க்ஷந் வரவரமுநே ஸந்நிகர்ஷம் தவைஷ: ||
ஸாயம் ப்ராதஸ் தவபத யுகம் ஸச்வ துத்திச்ச திவ்யம் |
முஞ்சந் பாஷ்பம் முகுளித  கரோ வந்ததே ஹந்த மூர்த்நா || 80

ச்ரேஷ்டரான ஹே வரவரமுநியே! உமது பிரிவை ஸஹியாதவராக உடனே உமது ஸேவையை விரும்பி ஸாயங்கால வேளையிலும் காலை வேளையிலும் உமது இரண்டு திருவடிகளையும் உத்தேசித்து அடிக்கடி கண்ணீர் பெருக்கிக்கொண்டு கைகூப்பிய வண்ணம் சிரஸ்ஸால் வணங்குகிறார். ஆச்சர்யம்!

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

வரவரமுனி சதகம்  பகுதி 7

ஸ்ரீ: ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம: ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: ஸ்ரீமத் வரவரமுனயே நம:

வரவரமுனி சதகம்

<< பகுதி 6

Image result for manavala mamunigal melkote

मन्त्रो दैवं फलमिति मया वाञ्छितं यद्यपि स्यात्
मध्ये वासो मलिनमनसामेवमेवं यदि स्यात् |
यद्वा किन्चित्त्वदनुभजनं सर्वदा दुर्लभं स्यात्
देहं त्यक्तुं वरवरमुने ! दीयतां निश्चयो मे || ६१||

மந்த்ரோ தைவம் பலமிதி  மயா வாஞ்சிதம் யஸ்யபிஸ்யாத்
மத்யே வாஸோ மலிந மநஸாமேவமேவம் யதிஸ்யாத் |
யத்வா கிஞ்சித் த்வதநு பஜநம் ஸர்வதா துர்லபம் ஸ்யாத்
தேஹம் த்யக்தும் வரவரமுநே தீயதாம் நிச்சயோ மே. || 61

மந்த்ரம் தேவதை பலம் இவை என்னால் விரும்பத்தக்கவையாக இருந்தால், கெட்ட எண்ணமுள்ள மனிதர் மத்தியில் எனக்கு வாஸம் இருக்குமானால், அல்லது உமது ஸேவை எனக்கு எல்லா விதத்திலும் துர்லபமாக இருக்குமானால் இந்த உடலை விட்டுப்போக எனக்கு நிச்சயத்தை உண்டாக்குவீராக!

आचार्यत्वं तदधिकमिति ख्यातमाम्नायमुख्यैः
एष श्रीमान् भवति भगवान् ईश्वरत्वं विहाय ||
मन्त्रं दाता वरवरमुने ! मन्त्ररत्नं त्वदीयं
देवः श्रीमान्  वरवरमुनेर्वर्तते देशिकत्वे || ६२||

ஆசார்யத்வம் தததிகமிதி க்யாதம் ஆம்நாய முக்க்யை:
ஏஷ ஸ்ரீமாந் பவதி பகவாந்! ஈஸ்வரத்வம் விஹாய ||
மந்த்ரம் தாதா வரவரமுநே மந்த்ர ரத்நம் த்வதீயம்
தேவஸ்ரீமாந் வரவரமுநிர் வர்த்ததே தேசிகத்வே || 62

வேத வாக்யங்களால் ஆசார்யனாக இருப்பது ஈஶ்வரத் தன்மைக்கு மேற்பட்டது எனக் கூறப்பட்டது என்று இந்த பகவான் ஈஶ்வரத்தன்மையை விட்டு ஹே வரவரமுநியே! உம்மிடத்தில் மந்த்ரத்தைக் கொடுப்பவராயும் உமது த்வயத்தையும் தேவனான ஶ்ரிய:பதியாகவும் ஆசார்யனாக இருப்பதிலும் இருக்கிறார்.

आत्मानात्मप्रमितिविरहात्पत्युरत्यन्तदूरो |
घोरे तापत्रितयकुहरे घूर्णमानो जनोऽयम् ||
पादच्छायां वरवरमुने ! प्रापितो यत्प्रसादात्
तस्मै देयं तदिह किमिव श्रीनिधे विद्यते ते || ६३||

ஆத்மாநாமாத்ம ப்ரமிதி விரஹாத் பத்யுரத்யந்த தூரே
கோரே தாபத்ரிதய குஹரே கூர்ணமாநோ ஜநோயம் ||
பாதச்சாயாம் வரவரமுநே ப்ராபிதோ யத் ப்ரஸாதாத்
தஸ்மை தேயம் ததிஹ கிமிவ ஸ்ரீநிதே வித்யதே தே || 63

ஜீவன் ப்ரக்ருதி என்னும் அறிவில்லாமல் எம்பெருமானுக்கு வெகு தூரத்தில் கடுமையான ஆத்யாத்மிகம், ஆதி தைவிகம், ஆதி பௌதிகம் என்று சொல்லக்கூடிய மூன்று வகையான தாபம் என்னும் பள்ளத்தில் சுழன்று கொண்டிருக்கிற இந்த ஜநம் வரவரமுநியே! எவர் அநுக்ரஹத்தால் எம்பெருமான் திருவடி நிழலை அடைவிக்கப்பட்டதோ அவருக்குக் கொடுக்கவேண்டியது (உமக்கு) இங்கு என்ன இருக்கிறது  எம்பெருமானே!

विख्यातं यद्रघुकुलपते विश्वतः क्ष्मातलेऽस्मिन्
नित्योदग्रं वरवरमुने ! निस्सपत्नं महत्वम् ||
पश्यन्नन्धः प्रकृतिविवशो बालिशो यादृशोऽयं |
तत्वं तस्य प्रकटयसि मे तादृशैरेव योगैः || ६४||

விக்யாதம் யத் ரகுகுல பதேர் விச்வத: க்ஷ்மாதசேஸ்மிந்
நித்யோதக்ரம் வரவரமுநே நிஸ்ஸபத்நம் மஹத்த்வம் ||
பஶ்யந் நந்த ப்ரக்ருதி விவசோ பாலிஸோ யாத்ருசோயம்
தத்வம் தஸ்ய ப்ரகடயஸி மே தாத்ருசைரேவ யோகை: || 64

இந்நிலவுலகில் நாற்புறங்களிலும் சக்கரவர்த்தி திருமகனுடைய எந்தப் பெருமை தினந்தோறும் வளர்ந்து ப்ரஸித்தமாக , எதிரில்லாமல் இருக்கிறதோ அதைப் பார்த்துக்கொண்டும் குருடனான இந்த பாலன் இந்த ப்ரக்ருதி வசமாக இருப்பவனுக்கு அவருடைய உண்மைகளை அப்படிப்பட்ட யோகங்களாலேயே (எனக்கு) வெளிப்படுத்துகிறீர்.

लक्ष्मीभर्तुः परमगुरुतां लक्षयन्ती गुरूणां |
पारम्पर्यक्रमविवरणी या हि वाणी पुराणी ||
अर्थं तस्याः प्रथयसि चिरादन्यतो यद्दुरापं |
दिव्यं तन्मे वरवरमुने ! वैभवं दर्शयित्वा || ६५||

லக்ஷ்மீ பர்த்ரு: பரம குருதாம் லக்ஷயந்தீ குரூணாம் |
பாரம்பர்ய க்ரம விவரணீ யாஹி வாணீ புராணீ ||
அர்த்தம் தஸ்யா: ப்ரதயதி சிராத் அந்யதோ யத்துராபம் |
திவ்யம் தன்மே வரவரமுநே வைபவம் தர்சயித்வா || 65

வரவரமுநியே! எந்தப் புராதன வாக்கான வேதம் குரு  பரம்பரையை விவரிப்பதாகப் பிராட்டியின் கணவனுக்குப் பரம குருவாக இருக்கும் தன்மையைக் குறிக்கிறதோ அதை வேறு ஒருவருக்கும் கிடைக்காத பொருளாக அந்தத் திவ்யமான வைபவத்தைக் காட்டிக்கொண்டு பொருளை விளக்குகிறீர்.

तत्वं यत्ते किमपि तपसा तप्यतामप्यृषीणां |
दूराद्दूरं वरवरमुनेदुष्कृतैकान्तिनो मे ||
व्याकुर्वाणः प्रतिपदमिदं व्यक्तमेवं दयावान्
नाथो नैतत्किमिति जगति ख्यापयत्यद्वितयिम् || ६६||

தத்வம் யத்தே கிமபி தபஸா தப்யதாமப்ய் ருஷீணாம்  |
தூராத் தூரம் வரவரமுநே! துஷ்க்ருதை காந்திநோ மே ||
வ்யாகுர்வாண ப்ரதி பதமிதம் வ்யக்தமேவம் தயாவாந்
நாதோ நைதத் கிமிதி ஜகதி க்யாபயத் யத்விதீயம். || 66

தவத்தினால் தபிக்கப்படுகிற முனிவர்களுக்கும் வெகு தூரத்திலுள்ள தத்வம் (ஆகிய தேவரீர்) பாபத்தையே நிரம்பப் பெற்றிருக்கும் எனக்கு அடிக்கடி தயையுடன் இவ்வாறு விவரித்துக்கொண்டு நாதனாக இருக்கிறீர். இது என்னவென்று இந்த உலகில் ஒருவராகவே வெளிப்படுத்துகிறீர்.

कालेकाले कमलजनुषां नास्ति कल्पायुतं किं |
कल्पेकल्पे हरिरवतरन् कल्पते किन्न मुक्त्यै ||
मृत्वामृत्वा तदपि दुरितैरुद्भवन्तो दुरन्तैः
अद्याऽपि त्वां वरवरमुने ! हन्त नैवाऽऽश्रयन्ते || ६७||

காலே காலே கமலஜநுஷாம் நாஸ்தி கல்பாயுதம் கிம் |
கல்பே கல்பே ஹரிரவதரன் கல்பதே கிம் ந முக்த்யை  ||
ம்ருத்வா ம்ருத்வா ததபி துரிதை ருத்பவந்தோ துரந்தை:
அத்யாபித்வாம் வரவரமுநே ஹந்த நைவாச்ரயந்தே || 67

ஹே வரவரமுநியே! அந்தந்தக் காலத்தில் ப்ரஹ்மாக்களுக்குப் பதினாயிரம் கல்பம் இல்லையா, கல்பந்தோறும் எம்பெருமான் அவதரித்து அவர்களுக்கு முக்தி அளிக்க வல்லவராகவில்லையா? முடிவில்லாத பாபங்களால் அவர்கள் இறந்து இறந்து பிறந்துகொண்டு இப்போதும் தேவரீரை ஆச்ரயிப்பதில்லை. மஹா கஷ்டம்! ஆச்சர்யம்!

कारागारे वरवरमुने ! वर्तमानश्शरीरे |
तापैरेष त्रिभिरपि चिरं दुस्तरैस्तप्यमानः ||
इच्छन्भोक्तुं तदपि विषयानेव लोकः क्षुधार्तो |
हित्वैव त्वां विलुठति बहिर्द्वारि पृथ्वीपतीनाम्  || ६८||

காரா காரே வரவரமுநே வர்த்தமானஸ் சரீரே |
தாபைரேஷத்ரிபிரபி சிரம் துஸ்தரைஸ் தப்யமாந: ||
இச்சந் போக்தும் ததபி விஷயானேவ லோக: க்ஷுதார்த்தோ |
ஹித்வைவ த்வாம் விலுடதி பஹிர்த்வாரி ப்ருத்வீ பதீநாம் || 68

ஹே வரவரமுநியே! உடல் என்னும் சிறையில் இருந்துகொண்டு தாண்டமுடியாத மூவகையான தாபங்களால் வெகு காலமாகத் தடுக்கப்பட்டவனாக இருந்தபோதிலும் இந்த ஜனம் விஷயங்களை அநுபவிப்பதிலே ஆசை கொண்டு பசியால் பீடிக்கப் பட்டவனாக உம்மைவிட்டு அரசர்களுடைய வெளி வாயிற்படிகளில் புரளுகிறான்.

मध्ये माम्सक्षतजगहनं  विड्भुजामेव भोज्यं |
दीनो वोढुं दृढमिति वपुश्चेष्टते रात्र्यहानि ||
भग्ने तस्मिन् परिणमति यः पातकी यातनाभ्यो |
देही नित्यो वरवरमुने ! केन जिज्ञासनीयः || ६९||

மத்யே மாம்ஸ க்ஷத ஜக ஹநம் விட் பூஜா மேவ போஜ்யம் |
தீநோ வோடும் த்ருடமிதி வபுஸ் சேஷ்டதேராத்ர்ய  ஹாநி ||
பக்னே தஸ்மிந் பரிணமதிய: பாதகீ யாதநாப்யோ |
தேஹீ நித்யோ வரவரமுநே!   கேன ஜிக்னாஸனீய: || 69

ஹே வரவரமுநியே! மத்தியில் மாம்ஸம் இரத்தம் இவைகளால் நிறைந்தும் அமேத்யத்தை ருசிப்பவர்களுக்கே அனுபவிக்கத்  தக்கதுமான இந்த உடலை சுமக்க திடமாக எண்ணி இந்த எளியவன் இரவும் பகலும் நடமாடுகிறான். அது முறிந்தவுடன் எந்தப்  பாபி நரக வேதனைகளில் ப்ரவ்ருத்திக்கிறானோ அவனுக்கு நிலையான உடலையுடைய ஜீவாத்மா எவனால் அறியத்தக்கது? ஒருவரும் அதை அறிய ஆவலுடையாரில்லை என்று பொருள்.                                                        

अल्पादल्पं क्षनिकमसकृद्दुष्कृतान्येव कृत्वा
दुःखोदग्रं सुखमभिलशन्दुर्लभैरिन्द्रियार्थैः ||
मोघं कृत्वा वरवरमुने ! मुक्तिमूलं शरीरं |
मज्जत्यन्धे तमसि मनुजस्त्वाप्रियस्त्वाप्रियाणाम् || ७०||

அல்பாதல்பம் க்ஷணிகமஸக்ருத் துஷ்க்ருதான்யேவ க்ருத்வா
து:கோதக்ரம் ஸுகமபிலக்ஷந் துர்லபை ரிந்திரியார்த்தை: ||
மோஹம் க்ருத்வா வரவரமுநே! முக்திமூலம் ஶரீரம் |
மஜ்ஜத்யந்தே தமஸி மநுஜஸ் தவப்ரியஸ் த்வத் ப்ரியாணாம். 70

ஹே வரவரமுநியே! மிகவும் சிறியவையும் க்ஷணத்தில் செய்யக்கூடியவையுமான  பாபங்களையே அடிக்கடி செய்துவிட்டு துக்கம் நிறைந்த ஸுகத்தை ஆசைப்பட்டு (அடைய முடியாத) இந்திரிய விஷயங்களால் முக்திக்குக் காரணமான சரீரத்தை வீணாக்கி உமதன்பர்களுக்கு வெறுப்பையூட்டிக்கொண்டு அந்த தமஸ் என்னும் நரகத்தில் மூழ்குகிறான்.

வலைத்தளம் –

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) –
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) –
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) –
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் –

thiruvAimozhi – 8.4.3 – en amar perumAn

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Eighth Centum >> Fourth decad

Previous pAsuram

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In the third pAsuram, AzhwAr says “I don’t have even in my mind any other refuge than the divine feet of emperumAn who is mercifully standing in thiruchchengunRUr after mercifully rescuing earth from the ocean of deluge”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

See nanjIyar‘s introduction.


en amar perumAn imaiyavar perumAn iru nilam idandha emperumAn
munnai val vinaigaL muzhudhudan mALa ennai ALginRa emperumAn
thendhisaikkaNikoL thiruchchengunRUril thiruchchiRRARRangarai meepAl
ninRa emperumAn adi allAl saraN ninaippilum piRidhillai enakkE


Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

imaiyavar – for nithyasUris
perumAn – like being the lord
en – for me
amar perumAn – being the matching lord
iru nilam – the great earth
idandha – one who dug out and lifted up (to not get caught in the danger of deluge)
emperumAn – being my lord

munnai – ancient [since time immemorial]
val – strong
vinaigaL – sins
muzhudhu – all
udan – at once
mALa – to be destroyed
ennai – me
ALginRa – mercifully accepting my service
emperumAn – being the one who has greatness
then thisaikku – for southern direction
aNi – as decoration
koL – considered
thiruchchengunRUril – in thiruchchengunRUr
thiruchchiRRARRangarai – on the banks of thiruchchiRRARu
mIpAl – on the western direction
ninRa – in the beauty of standing posture
emperumAn – one who enslaved me, his
adi – divine feet
allAl – other than
enakku – my
ninaippilum – even while thinking
piRidhu – anything else
saraNam – refuge
illai – not there

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

emperumAn is my matching lord just as he remains the lord of nithyasUris, dug out and lifted the great earth, having greatness of mercifully accepting my service to at once destroy the ancient, strong sins of mine; he is having a beautiful standing posture in the western direction on the banks of thiruchchiRRARu in thiruchchengunRUr which is considered as a decoration for the southern direction, using which he enslaved me; other than such emperumAn’s divine feet, even while thinking, I have no other refuge.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • en amar perumAn imaiyavar perumAn – He is being the lord of nithysUris and my matching lord. One who eliminated my fear and conducted my servitude by manifesting how nithyasUris are caring for him.
  • iru nilam … – One who manifested his ability in protecting the great earth which was consumed by deluge, and enslaved me. AzhwAr is saying that emperumAn manifested his act of rescuing the earth to highlight that everyone is under his protection, and eradicated AzhwAr’s fear.
  • munnai … – The lord who eradicated the ancient, strong sins with their impressions and enslaved me. AzhwAr is saying that emperumAn manifested his beauty, valour etc and enslaved him by eradicating all the fears he previously had. Here valvinai indicates “great loving devotion” since that was the factor which caused AzhwAr to fear thinking “what will happen to emperumAn who is omnipotent?”.
  • then thisai … – The abode which is the decoration for the southern direction which was despised by Aryas (great personalities) [due to this region being infested with atheism even back in olden days].
  • mIpAl ninRa emperumAn – His presence in the western direction is a cause for greatness as per AzhwAr and the reason for the eradication of fear for him. His supremacy is depending on the direction [being the lord of paramapadham, the higher world, highlights his supremacy].
  • adi … – Even in my thoughts, there is nothing other than his divine feet, which will be considered as refuge.

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –