Category Archives: Other

mudhal thiruvandhAdhi – 13 – iyalvAga InthuzhAyAn adikkE

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


AzhwAr was asked, “your tongue will not praise anyone other than him. But, for the others, when they make attempts to attain him they need total involvement. Is it possible?”. AzhwAr responds saying “those who attained him, as their nature, are the nithyasUris (permanent dwellers of SrIvaikuNtam). emperumAn will himself make arrangements for the others to attain him”

Let us enjoy the pAsuram and its meanings.

iyalvAga InthuzhAyAn adikkE sella
muyalvAr iyal amarar munnam iyalvAga
nIdhiyAl Odhi niyamangaLAl parava
AdhiyAy ninRar avar

Word by Word Meanings

munnam – from time immemorial
iyal amarar – nithyasUris who are fit
In thuzhAyAn adikkE sella – to approach the divine feet of purushOththama (emperumAn) who is adorning thuLasi garland
iyalvAga –  appropriately
muyalvAr – will attempt
iyalvAga – appropriately (to others)
nIdhiyAl Odhi – properly reciting the divine names
niyamangaLAl parava – praising as per the way SAsthras [scriptures] ordained
avar – the emperumAn
AdhiyAy ninRAr – was engaged (in attracting chEthanas)


iyalvAga …. muyalvAr iyal amarar –   AzhwAr says that nithyasUris are the apt entities for serving emperumAn. The meaning for iyalvAga can be taken as “fit” or as “by nature”. For the others [samsAris, those who dwell in materialistic realm], it is a cycle of taking births in various forms (and bodies) due to bad deeds, getting involved with worldly matters and at some point of time, by the mercy of emperumAn, getting engaged with matters concerning emperumAn. However, for nithyasUris, their involvement with emperumAn is due to their nature.

In thuzhAyAn – emperumAn adorns thuLasi garland to display his aiSvaryam – that he is the Lord of both nithya vibhUthi [spiritual realm] and leelA vibhUthi [materialistic realm].

adikkE sella – in order to attain his divine feet. SrI rAma tells lakshmaNa in SrI rAmAyaNam ayOdhyA kANdam 16-29 “bhAvagyEna kruthagyEna dharmagyEna cha lakshmaNa I thvayA puthrENa dharmAthmA nasamvruththa: pithA mama” (Oh lakshmaNa! My father is not dead as he has as his son, one who knows my mind, one who knows (dhaSaratha’s) activities, one who knows the customs of servitorship) [in other words, lakshmaNa is all these to SrI rAma]. The nithyasUris also carry out tasks as per emperumAn’s mind.

muyalvAr iyal amarar munnam – nithyasUris are capable, on their own, to take the initiative and serve emperumAn. lakshmaNa says in SrI rAmAyaNa ayOdhyA kAndam 31-25 “aham sarvam karishyAmi jAgratha: svapathaScha thE” (I will carry out all kainkaryam (services) to you when you are awake and asleep). nithyasUris will also carry out all kainkaryams.

Is it only nithyasUris who can carry out all services to emperumAn? AzhwAr says that he will create opportunities for us (the jIvAthmAs) to attain him [and serve him].

iyalvAga – in an appropriate way; reciting his divine names as per SAsthram; to learn vEdhas by carrying various penances as ordained in SAsthras.

niyamangaLAl parava – to be ecstatic after knowing about emperumAn through SravaNam (hearing), mananam (thinking about what was heard) and nidhidhyAsanam (meditating continuously about emperumAn) as ordained in SAsthras.

AdhiyAy ninRAr avarAzhwAr says that there is no shortcoming in us after emperumAn

  1. decides to bless us with his mercy by taking the initiative
  2. creates desire in us towards him
  3. provides all the implements to create that desire
  4. enjoys us
  5. provides us the end result
  6. makes us to attain him

krishNa says in SrI bhagavath gIthA 9-24aham hi sarva yagyAnAm bhOkthA cha prabhurEvacha” (only I am worshipped in all yAgams (spiritual rituals) and I am the one who gives benefits out of those rituals) and in 10-8aham sarvasya prabhavO maththassarvam pravarthathE” (I am the cause of all creations and all entities function because of me). There is no difference between nithyasUris and other chEthanas (sentient entities) as far as their relationship with emperumAn is concerned.

We shall move on to the 14th pAsuram.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

mudhal thiruvandhAdhi – 12 – sevi vAy kaN

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


In the earlier pAsuram, AzhwAr said that only emperumAn is the entity to be held on to. In this pAsuram, he says that bhakthi (devotion) is the path through which he is to be attained.

Let us look at the pAsuram and its meanings.

sevi vAy kaN mUkku udal enRu aimpulanum sendhI
puvi kAl nIr viN bUtham aindhum aviyAdha
gyAnamum vELviyum nallaRamum enbarE
EnamAy ninRArkku iyalvu

Word by Word Meanings

sevi vAy kaN mUkku udal – ear, mouth, eye, nose and body [skin]
enRu aimpulanum – the five sensory organs
sendhI puvi kAl nIr viN – fire, earth, wind, water and sky [ether]
bUtham aindhum – the five elements
aviyAdha gyAnamum – gyAna (knowledge) which is the indestructible form of bhakthi (devotion)
vELviyum nallaRamum – karmas (deeds such as agnihOthram, a ritual) and auspicious qualities
EnamAy ninRArkku iyalvu enbarE – are the path to attain varAhap perumAL, say people (how ignorant!)


sevi vAy …AzhwAr lists the lowest level of entities for those who follow bhakthiyOgam (devotion as a means of attaining emperumAn). prakruthi (primordial matter) is at the lowest level to be known. jIvAthmA is at a higher level, to be known. emperumAn is at the highest level and is to be attained. AzhwAr has first listed the five sensory organs viz. ear, mouth, eye, nose and skin. Mentioning these five implies the five organs of action (speech, hands, legs and the excretory organs) for carrying out tasks.

sendhI puvi kAl nIr viN bUtham aindhum – this refers to the five elements of fire, earth, wind, water and ether and by implication, their subtle elements of form, smell, feel, taste and sound respectively. Thus the five sensory organs, the five organs of action, the five elements and the five subtle elements, totalling twenty entities are mentioned. Taken together with prakruthi (primordial matter), mahAn (the derivative of prakruthi), ahankAram (ego) and manas (mind), these twenty four would together make up the body. Hence we must take it that AzhwAr is talking about the physical body here.

aviyAdha gyAnamum – the unquenchable knowledge. This term refers to bhakthi (devotion), which like a stream of oil, flows uniformly without any distraction. In vEdhArtha sangraham it is said “bhakthiScha gyAna viSEsha: eva” (bhakthi is a type of gyAna only). Hence gyAna here refers to bhakthi.

vELviyum – deeds like carrying out yagya (rites) for development of bhakthi and for overcoming sins, without focussing on the end result. brahma sUthram 4-1-16 says “agnihOthrAdhi thu thath kAryAyaiva thath dharSanAth” (deeds such as agnihOthram (a type of ritual with agni, fire) are to be carried out for the development of bhakthi, since it is seen this way in vEdham). brahma sUthram 41-12 says “AprayaNAth thathrApi hi dhrushtam” (one should observe such deeds till the end of one’s life. Such rules are seen at all times). bruhadhAraNyaka upanishath 6-4-22 says “thamEtham vEdhAnuvachanEna brAhmaNA vividhishanthi yagyEna dhAnEna thapasA anASakEna ” (the brahmagyAnis (those who know about emperumAn) like to know about the supreme entity through practicing of vEdha, yagya, dhAna (charity), thapas (penance) without desire in the end result). From all these it is to be known that deeds, which are carried out for creation of bhakthi and for its development, are the path to attain emperumAn.

nallaRamum – ability to distinguish between good and bad, as well as qualities such as compassion, charity etc are referred to by this word.

enbarE – these are famously mentioned in SAsthrams such as vEdham (sacred texts).

EnamAy ninRArkku iyalvu – all the above mentioned are considered as paths to attain emperumAn who is simplicity personified and who helps those who are in danger. Even if these are the means, it is emperumAn who gives the result [purushArthtam] as is brought about by the usage of the term “EnamAy ninRAr” (one who stood as a boar). emperumAn himself has said in SrI bhagavath gIthA 12-6 and 12-7 “yE thu sarvANi karmANi mayi sanyasya mathparA: | ananyEnaiva yOgEna mAm upAsithE  || thEshAm aham samudhdhArthA mruthyu samsAra sAgarAth | bhavAmi nachirAth pArtha mayyAvESith chEthasAm ||” (arjuna! I lift from the ocean of samsAra (materialistic realm) which takes people towards destruction, those who submit all their karmas (deeds or activities) to me  and who consider me as the end result, without looking for any other result [such as wealth, kaivalyam (soul enjoying itself) etc] through the path of meditation, worship etc, with total dedication).

Thus, AzhwAr divines through these that bhakthi is the path to attain emperumAn. There is another interpretation too for this pAsuram. Instead of assuming that the pAsuram is specifying the path of sAdhana bhakthi (carrying out devotion as a means of attaining emperumAn), one can consider that it is referring to AzhwAr’s sAdhya bhakthi (carrying out devotion to spend one’s time on earth after surrendering to emperumAn) which is a part of his experience in this world. Or, it can be assumed that he is condemning sAdhana bhakthi and is recommending us to carry out prapaththi (surrendering to emperumAn). In this case, for the word enbarE one should consider the meaning as mentioned in pAsuram 4aran aRivAnAm” viz. “people are interpreting like this. How ignorant are they!” In that case, the following meanings should be considered:

sevi vAy ….AzhwAr mentions about the five sensory organs which wade into matters other than emperumAn, the five elements which are the causative factors for the sense organs, (the physical) body which was created by these five elements, the knowledge which is focussed on other matters (than on emperumAn) and says, when no one sought him at the time of danger, emperumAn himself came as a huge boar to save the earth from deluge. Finally he condemns them saying, would these (the sensory organs, elements, body, knowledge etc) be the sAdhanam (means) for attaining emperumAn? nammAzhwAr too, in his thiruviruththam 99 says “gyAnappirAnai allAl illai nAn kaNda nalladhuvE” (there is no means other than knowledge personified varAha [boar] among all the means). During deluge, no one prayed to him; yet he came and saved all. Hence he is the means to be considered.

We shall next consider 13th pAsuram.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

mudhal thiruvandhAdhi – 11 – vAy avanai alladhu

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


AzhwAr says that even if he wishes to move away from emperumAn, who is the protector of all, his senses will not leave emperumAn and praise anyone else. Just as emperumAn will not stop from protecting the worlds, AzhwAr’s senses will also not stop from praising emperumAn. Redeeming his senses from emperumAn is as difficult as making someone to get involved with emperumAn.


vAy avanai alladhu vAzhththAdhu kai ulagam
thAyavanai alladhu thAm thozhA pEy mulai nanju
UNAga uNdAn uruvodu pEr allAl
kANA kaN kELa sevi

Word by Word Meanings

vAy – (my) mouth
avanai alladhu – other than emperumAn
vAzhththAdhu – will not praise
kai thAm – the hands themselves
ulagam thAyavanai alladhu – other than thrivikraman who measured all the worlds by growing
thozhA – will not worship (anyone else)
pEy mulai nanju – the poison which was applied to pUthanA’s bosom
UNAga uNdAn – one who drank the milk as his food (to sustain himself)
uruvodu pErallAl – other than his divine form and his divine names
kaN kANA, sevi kELA – eyes will not see; ears will not listen to.


vAy avanai alladhu vAzhththAdhu – my mouth will not praise anyone other than emperumAn. Even if it is asked to praise others like the people of the world do, it would not do so.

kai ulagam thAyavanai alladhu thAm thozhA – my hands will not worship anyone other than the entity who kept his divine feet on the heads of all the people in the world when he went about the task of measuring the worlds. He did this even when nobody asked him to keep his divine feet on their heads. Even when I prevent my hands from worshipping, they will worship him automatically, after seeing the simplicity of emperumAn. His divine feet are such that they will make the hands of those who do not worship him, to worship him!

pEy mulai nanju UNAga uNdAn – the term pEy refers to pUthanA, the demon friend of kamsa. She came as if she could not live without giving him her milk. He [krishNa] also drank that milk as if he could not live if he had not consumed that milk.

uruvodu pErallAl kANA kaN kELA sevi – my eyes will not see any form other than emperumAn’s; my ears will not listen to anyone’s name other than emperumAn’s.

AzhwAr thus describes how all his sensory organs had got engaged with emperumAn. Is he not hrishIkESan! (one who controls senses)

We shall take up the 12th pAsuram next.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

mudhal thiruvandhAdhi – 10 – maNNum malaiyum

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


In the earlier pAsuram, AzhwAr mentioned that with a huge form, he carried out a small task (of begging King mahAbali). In this pAsuram, he talks about carrying out a huge task (swallowing the entire world) with a small form [he lay down as a child on the leaf of a banyan tree after swallowing all the worlds].

Let us go through the pAsuram and its meanings first.

maNNum malaiyum maRi kadalum mArudhamum
viNNum vizhungiyadhu meyyenbar eNNil
alagu aLavu kaNda sIr AzhiyAykku anRu iv
vulagu aLavu uNdO un vAy

Word by Word Meanings

maNNum – the earth
malaiyum – the mountains
maRi kadalum – the oceans which throw up waves constantly
mArudhamum – the air
viNNum – the sky [all these]
vizhungiyadhu – ate up
mey enbar – (rishis, sages) will say that it is true
eNNil – if one were to delve into this
alagu aLavu kaNda sIr AzhiyAykku – one who has seen the boundary (limitlessness) of auspicious qualities and who has the divine chakra (disc)
anRu –  during that time
un vAy – your divine mouth
ivvulagu aLavum uNdO – was it bigger than the worlds


maNNum – the earth, which supports all the entities in the world

malaiyum – the mountains which serve the earth

maRi kadalum – the oceans which surround the earth and throw up the waves

mArudhamum – air which is required for living beings to breathe and for supporting them

viNNum – the skies which provide space for the aforementioned entities

vizhungiyadhu meyyenbar – vEdham and rishis,  who speak only truth, say that you had swallowed all the above mentioned entities like butter, to contain them in a small portion of your stomach.

Normally when one recounts the five elements, in thamizh, the usage is maNNum punalum (earth, water etc). Why did AzhwAr say earth, mountains etc? When he swallowed all the entities, he did not swallow them in any order! That he swallowed these was true is claimed by vEdhas and those who are highly knowledgeable in vEdhas (rishis or sages).

eNNil – if we have to get a measure of such you [you refers to emperumAn]

alagu aLavu kaNda sIr AzhiyAykku – alagu refers to the instrument used for measuring. It has several units of measurement such as lakhs, crores, Sankam, mahASankam, padhmam, kumudham etc. The count of auspicious qualities that you have is so huge that these units cannot measure them. He has auspicious qualities and weapons such as the divine disc. It is said “mathikshayAnnivarthathE na gOvindha guNakshayAth” (I am unable to about the qualities of gOvindha, not because of any shortcoming of his qualities but due to shortcoming of my knowledge).

anRu ivvulagaLavum uNdO un vAy – on that day when you swallowed all the worlds to keep them safely in your divine stomach, was your divine mouth bigger than these worlds to enable you to swallow them? AzhwAr hints here that with a small mouth, he was able to swallow such large dimensional worlds, thus exhibiting his wondrous activity.

We shall move on to the 11th pAsuram.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –


शरणागति गद्य – चूर्णिका 5 – भाग 5

श्री: श्रीमते शठकोपाय नमः श्रीमते रामानुजाय नमः श्रीमद्वरवरमुनये नम:

शरणागति गद्य

<< चूर्णिका 5 – भाग 4

namperumal-thiruvadiश्रीरंगनाथ भगवान के चरणकमल

आईये अब हम इस चूर्णिका के अंतिम भाग को जानते है-

अनालोचित विशेष अशेषलोक शरण्य ! प्रणतार्तिहर ! आश्रित वात्सल्यैक जलधे ! अनवरत विधित निखिल भूत जात याथात्म्य ! अशेष चराचरभूत निखिल नियम निरत ! अशेष चिदचिद्वस्तु शेषीभूत ! निखिल जगदाधार ! अखिल जगत् स्वामिन् ! अस्मत् स्वामिन् ! सत्यकाम ! सत्यसंकल्प ! श्रीमन्नारायण ! अशरण्यशरण्य ! अनन्य शरण: त्वत् पादारविंद युगलं शरणं अहं प्रपद्ये II अत्र द्वयं II

अनालोचित विशेष अशेष लोक शरण्य – सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड में विशेष योग्यता से निरपेक्ष सभी प्राणियों के लिए मात्र भगवान ही शरणागतों के आश्रय है । वे यह विचार नहीं करते कि वह प्राणी किसी उच्च कुल में जन्मा अथवा धनवान या वेद / शास्त्र में निपुण है या नहीं । रामावतार में विभीषण भगवान की शरण में शरणागत होने के लिए आते है तब सुग्रीव द्वारा यह कहने पर कि भगवान को विभीषण को स्वीकार नहीं करना चाहिए, भगवान श्रीराम उनसे कहते है कि वे सभी को स्वीकार करते है फिर चाहे उनमें कोई भी दोष हो। श्री रामायण में एक श्लोक है, जिसे श्रीराम चरम श्लोक कहा जाता है, जिसमें भगवान कहते है कि “सभी शरणागतों की रक्षा करना, उनका संकल्प है”।

प्रणतार्तिहर प्रणत अर्थात् वे जो उनके शरणागत होते है । आर्ति अर्थात् भगवान के श्रीचरणों में सदा रहने की अतीव चाहना करनेवाले । हर अर्थात् हटाने/दूर करनेवाले । इसप्रकार, भगवान् अपने आश्रितों की आर्तता को दूर करके अपनी शरण में सभी को अपनाते है ।

आश्रित वात्सल्यैक जलधे – जैसा की हम पूर्व में देख चुके है, वात्सल्य अर्थात् अपने आश्रितों के दोषों को भी उनके सद्गुण जानना जैसे एक गाय अपने नए जन्मे बछड़े के शरीर की सभी गंद को चाटकर साफ करती है और उसे साफ़ बनाती है। जलधि अर्थात् सिन्धु । अपने आश्रितों पर भगवान् का जो वात्सल्य है वह सिन्धु के समान अपार है ।

अनवरतविधित निखिल भूतजात याथात्म्य – निखिल अर्थात् सभी। भूत अर्थात सभी तत्व । जात अर्थात प्रकार । अनवरत अर्थात् निरन्तर/ सतत (बिना रोक के); विधित अर्थात विभिन्न । याथात्म्य अर्थात सच्चा स्वरुप । वे सभी तत्वों के चरम सत्य को जानते है। भगवान के समक्ष जाने के लिए हमें यह कहने की आवश्यकता नहीं है कि “मैं अच्छा प्राणी नहीं अथवा मुझ में अनंत दोष है” क्यूंकि वे पहले से ही हमारे विषय में सब जानते है।

अशेष चराचरभूत निखिल नियम निरतअशेष अर्थात् कुछ भी छोड़े बिना; चराचरभूत अर्थात् सभी चल और अचल तत्व; निखिल अर्थात् सभी; नियमन् अर्थात संचालित/ नियंत्रण करने का सामर्थ्य; निरत अर्थात संलग्न होना । भगवान् सभी तत्वों को सभी समय संचालित और नियंत्रित करने का सामर्थ्य रखते है । वे किसी भी तत्व को यह कहकर नहीं त्याग सकते कि वह उनके नियंत्रण में नहीं है। श्रीरामानुज स्वामीजी यहाँ दर्शाते है कि यह संसार और वे स्वयं दोनों ही भगवान के आधीन है। तो क्या वह श्रीरामानुज स्वामीजी और संसार के मध्य की डोर को काट नहीं सकते?

अशेष चिदचिद्वस्तु शेषीभूतचित और अचित, अर्थात् चल और अचल क्रमशः। शेषी अर्थात स्वामी/नाथ। वे सभी जगत् के स्वामी और नाथ है। यहाँ श्रीरामानुज स्वामीजी जो दर्शाना चाहते है वह यह कि जब भगवान् ही मेरे के स्वामी है, तब क्या उन तक पहुँचने के लिए जो आवश्यकता है वे स्वयं पूर्ण नहीं करेंगे?

निखिल जगदाधार – वे सभी जगत् के आधारभूत है। वे उनके भी रक्षक है, जो दोषों में निवृत्त है। आप ही मेरे अस्तित्व के आधार है और आप ही मेरी रक्षा करे, ऐसा श्रीरामानुज स्वामीजी कहते है।

अखिल जगत् स्वामिन् – वे समस्त ब्रह्माण्ड के स्वामी है। वे हमारे दोषों को दूर कर हमारे ह्रदय में ये इच्छा जागृत करते है कि शरणागति मार्ग को अपनाकर हम उन तक पहुँच सके।

अस्मत् स्वामिन् – सिर्फ यही स्मरण करना कि भगवान ब्रह्माण्ड के स्वामी है, पर्याप्त नहीं है। मुझे यह स्वीकार करना होगा और उन्हें बताना होगा कि वो ही दास के भी स्वामी है। श्रीरामानुज स्वामीजी यह दर्शाने के लिए कि भगवान की ही प्रेरणा से मैं उन तक पहुंचा और शरणागति की, वे विशेष रूप से कहते है आप मेरे भी स्वामी है।

सत्यकाम – यह तृतीय बार है जब यह शब्द- सत्यकाम और इसके अगला शब्द – सत्यसंकल्प का उल्लेख किया गया है। परंतु हर अवसर पर यह शब्द भिन्न अर्थ और संदर्भ में प्रयोग किया जाता है। प्रथम बार जब श्रीरामानुज स्वामीजी ने भगवान के दिव्य गुणों के वर्णन हेतु इस शब्द का उपयोग किया था, तब इसका भावार्थ आश्रितों द्वारा इच्छित सद्गुणों को धारण करनेवाले भगवान् से था। द्वितीय संदर्भ में, यह भगवान की नित्य और लीला विभूतियों में जीवात्माओं को संचालित करने की इच्छा को प्रकट करता है। यहाँ (तृतीय बार), यह दर्शाता है कि भगवान ही है जिनकी कोई अभिलाषा अपूर्ण नहीं है। वे सभी इच्छाओं की पूर्णता से पूरी तरह से तृप्त है। दैनिक प्रार्थना (तिरुआराधन) और अनुष्ठानों में हम उन्हें जो भी अर्पण करते है, वे उसी से प्रसन्न हो जाते है। ऐसा कुछ भी नहीं है जो उनके समक्ष नहीं है जिसे मैं अर्पण कर उन्हें संतुष्ट कर सकता हूँ।

सत्यसंकल्प – प्रथम बार में इस शब्द का प्रयोग उनके गुणानुवाद की युति में हुआ था, अर्थात् उन दुर्लभ वस्तुओं की रचना के सामर्थ्य से है जो कभी व्यर्थ नहीं होती। द्वितीय बार में इसका अर्थ था कि जब भी भगवान् किसी को मोक्ष (श्रीवैकुण्ठ) प्रदान करने का निर्णय करते है, वे बिना किसी बाधा के उसे पूर्ण करते है। यहाँ पर इस शब्द का अर्थ है वह योग्यता जिसके द्वारा विसंगत तत्वों को आपस में साथ रखा जाता है । वे जीवात्मा को श्रीवैकुण्ठ पहुंचाते है और उसे सभी नित्यसुरियों में संयुक्त करते है और फिर वे सभी जीवात्मा का प्रसन्नता से स्वागत करते है ।

सकलेतर विलक्षण – सभी अन्य तत्वों में श्रेष्ठ । वे स्वरुप और गुणों के संदर्भ में सभी से श्रेष्ठ है। उनके यह गुण और स्वरूप भी उनके आश्रितों के आनंद हेतु है और स्वयं भगवान् के लिए नहीं । वे सभी के रक्षक  है । यह गुण तभी पूर्ण है जब उनके गुणों का आनंद सभी प्राप्त करे । एक प्राणी की रक्षा ना हो पाए तो भगवान उसे गंभीरता से लेते है । इसलिए श्रीरामानुज स्वामीजी कहते है कि चूँकि वे इस संसार में रहते हुए भगवान के दिव्य गुणों का आनंद नहीं ले पा रहे, तो भगवान् भी परिपूर्ण अनुभव नहीं करते होंगे।

अर्थी कल्पक – आश्रितों की अभिलाषा को पूर्ण करनेवाले, विशेष रूप से “स्वयं” । वे वामन बनकर महाबली चक्रवर्ती से दान याचना कर तीनों लोकों को पुनः प्राप्त करने गए जिन्हें इंद्र ने महाबली को दिया था । जब वे अपने अनुयायियों की संतुष्टि हेतु याचन की हद तक भी जा सकते है, तब क्या वे उन प्राणियों को मोक्ष प्रदान नहीं करेंगे जो उनसे मोक्ष के याचना करते है ?

आपत सखा – विपदा के समय में मित्र, अर्थात सहायक । यद्यपि रक्षा के समय माता- पिता और संबंधियों के द्वार भी बंद हो जाते है, परंतु भगवान ऐसा कभी नहीं करते (काकासुर की कथा) ।

श्रीमन्श्रीदेवीजी के स्वामी। यहाँ जिस संदर्भ को श्रीरामानुज स्वामीजी प्रदर्शित कर रहे है वह यह है कि यद्यपि भगवान हमारी त्रुटियों/ अपराधों के कारण हमसे क्रोधित हो सकते है, परंतु श्रीअम्माजी (श्रीदेवीजी) पुरुष्कार भूतै के रूप में हमारी सिफारिश करती है और भगवान से हमारी विनती की पूर्ति कराती है। इसलिए श्रीमन् 

नारायणश्रीदेवीजी के “पुरुष्कार भूतै” रूप से पूर्व, जब भगवान ने ब्रह्माण्ड की रचना की क्या तब वह हमारे रक्षक नहीं थे? – श्रीरामानुज स्वामीजी हमें भगवान् के उस रूप के विषय में स्मरण कराते है।

अशरण्य शरण्य – उन प्राणियों को भी आश्रय प्रदान करते है जिनकी रक्षा के लिए अन्य कोई साधन नहीं है। क्या उनके समान कोई है?- श्रीरामानुज स्वामीजी कहते है।

अनन्यशरणोहम् – अब मेरे पास कोई अन्य आश्रय नहीं है।

त्वत् पादारविंद युगलं शरणं अहं प्रपद्ये – त्वत – आपके; पाद – चरण; अरविंदम – कमल समान (श्री चरणों की उपमा कमल से यह दर्शाने के लिए की गयी है कि वे मधुर है और सेवा करके उनकी मधुरता का आनंद प्राप्त किया जा सकता है) ; युगलं – जोड़ी; शरणं – समर्पित/ साष्टांग; प्रपद्ये – मान्सिक स्मरण। यहाँ श्रीरामानुज स्वामीजी कहते है कि वे स्वयं को भगवान के युगल कमल के समान कोमल श्रीचरणों में समर्पित करते है और द्वय महामंत्र का सदा जाप करते है (द्वय महामंत्र के विषय में अधिक जानकारी के लिए पाठकों से निवेदन है कि वे सद्गुरु आचार्य की शरण ले)

शरणागति मात्र एक बाह्य क्रिया अथवा प्रार्थना मात्र नहीं है। अपितु यह एक मान्सिक क्रिया है जिसके द्वारा शरणागति करने वाला प्राणी यह निश्चित प्रकार से स्वीकार करता है कि भगवान ही उसके रक्षक है और भगवान से विनती करता है कि उसे अपनी शरण में लेकर उसे भगवान और अम्माजी का नित्य अनंत अत्यंत आनंददायी दासत्व प्रदान करे।

अत्र द्वयं यह प्रकट करता है कि हमें इस समय में द्वय महामंत्र का जप करते रहना चाहिए (अनुकर्णीय रूप से, इस मंत्र का जप धीमे स्वर में ही किया जाना चाहिए, उतना कि वाचक उसका श्रवण कर सके)।

इसके साथ ही चूर्णिका 5 यहाँ समाप्त होती है। अगले अंक में हम चूर्णिका 6 को देखेंगे।

हिंदी अनुवाद- अडियेन भगवती रामानुजदासी

आधार –

संग्रहण –

प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –


mudhal thiruvandhAdhi – 3 – pAr aLavum Oradi

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


AzhwAr says “do we need all these deeds to prove that emperumAn is superior to everyone else? Through this one deed (of measuring the worlds) which is beyond the capabilities of human race, is it not enough to remind everyone of his supreme nature?”


pAraLavum Oradi vaiththu Oradiyum pAruduththa
nIraLavum sella nimirndhadhE – sUruruvin
pEyaLavu kaNda perumAn aRigilEn
nI aLavu kaNda neRi

Word by Word Meaning

pAraLavum Oradi vaiththu – keeping one divine foot till the end of this world [to measure it]
Or adiyum pAr uduththa – the other divine foot surrounding the entire universe
nIr aLavum sella nimirndhadhu – it rose to reach the waters covering the universe
sUr uruvin pEy – a demon who came in the garb of a celestial person
aLavu kaNda perumAn – Oh benefactor, who determined the boundary (of life)
nI aLavu kaNda neRi aRigilEn – I am not able to know the extent of the deeds carried out by you


pAraLavum Oradi vaiththu – keeping a divine foot to reach the end of the world

Oradiyum pAruduththa nIr aLavum sella nimirndhadhu – if a person asked another, “tell me an equivalent of emperumAn’s divine foot”, the other person will say “emperumAn’s other foot”. His other divine foot rose all the way to the waters surrounding the universe as a cover (here pAr is taken to mean universe). This is similar to thirumangai AzhwAr’s periya thirumozhi 10-6-3 “pavva nIr udai AdaiyAgach chuRRi” (water circling the earth like its dress). If pAr were taken to be earth, the other divine foot rose till the waters surrounding earth.

sUr uruvil … aRigilEnAzhwAr says “since one divine foot spread all over the world and there was no space to keep the other divine foot, I am not able to understand how you measured this world”.  emperumAn asks him back “why could you not understand?”

sUr uruvil pEyaLavu kaNda perumAn – isn’t this (the trouble that pUthanA had to undergo) what people who set out to measure you, have to suffer? AzhwAr asks emperumAn “are you in a state where someone could measure you?”

sUr uruvil – as per the thamizh lexicon “sUrum aNangum dheyvappeNNE” – sUr refers to a divine person. Here, this term actually refers to the demon pUthanA, but since she took the form of yaSOdhA, she is referred to as divine person. In perumAL thirumoizhi 7-5, kulaSEkara AzhwAr refers to yaSOdhA as “dheyva nangai yasOdhai” (the divine lady yaSOdhA). One can also consider sUr as a demon with a beautiful form. This is because demons are considered as belonging to the class of dhEvas as per the saying “piSAsO dhEva yOnaya:” in amara kOsam 1-1-11.

pEyaLavu kaNda – considering [measuring / estimating] her as a demon. Measuring is also killing. She [pUthanA] came to kill emperumAn, who, knowing her intention, killed her instead. Oh emerpumAn! When you measure someone, you don’t have any sorrow [difficulty]; but when someone comes to measure you, (s)he get killed, like pUthanA.

perumAn – by killing her, you removed your enemy and gave yourself to the world as its Lord. AzhwAr points, out through this word, to harivamSam 65 which says “sthanyam thath vishasammiSram rasyamAsIth jagadhgurO” (the poisoned milk of pUthanA’s bosom was like a sweet juice to kaNNan, the Lord of the world).

aRigilEn nI aLavu kaNda neRi – I do not know what you are thinking of. I do not know whether you are enabling me or not, to know you. Another interpretation – AzhwAr cannot estimate each and every deed of emperumAn’s. Just as you took the earth, which was snatched by mahAbali, under your feet, you had taken me under your feet and removed by enemies just as you removed pUthanA. We can take it that AzhwAr does not know this.

We shall  next take up the 4th pAsuram.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

SrIvishNu sahasranAmam

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

maNavALa mAmunigaL who is considered as yathi punaravathAram (re-incarnation of emperumAnAr (SrI rAmAnuja)) glorifies nammAzhwAr as “vEdham seydha mARan” in upadhESa raththina mAlai 14th pAsuram, explaining that nammAzhwAr presents the essence of vEdham in simple and beautiful thamizh language.

nammAzhwAr, emperumAnAr, mAmunigaL

Such nammAzhwAr highlights in thiruvAimozhi 2.5.6pala palavE AbharaNam pErum pala palavE pala palavE sOdhi vadivu paNbeNNil” (emperumAn has many many ornaments, many many names, many many forms and qualities), in thiruvAimozhi 8.1.10 “thOLgaL AyiraththAy! mudigaLAyiraththAy! thuNai malark kaNgaL AyiraththAy! thALgaLAyiraththAy! pErgaLAyiraththAy!” (Oh one with thousand shoulders! Oh one with thousand heads! Oh one with thousand lotus like pair of eyes! Oh one with thousand divine feet! Oh one with thousand names!”) and in thiruvAimozhi 9.3.1 “pErAyiram koNdadhOr pIdudaiyan” (the one who is having the unique greatness of having thousand names). This is in line with how bhagavAn is explained in the most important hymn of vEdham which is purusha sUktham, where bhagavAn is described as “sahasra SIrshA purusha: | sahasrAksha sahasra pAdh |” (the supreme lord is with thousand heads, thousand eyes and thousand feet). Here thousand indicates the countless nature of his limbs, features etc. The whole of thiruvAimozhi is focussed on emperumAn and his auspicious qualities. Each name of emperumAn is reflective of a particular quality. For example, achyutha indicates the quality of not abandoning his devotees, anantha indicates the quality of being infinite and so on.

SrIvishNu sahasranAmam is a divine hymn which is part of mahAbhAratham. bhIshma pithAmaha, laying down on the arrow bed, instructs to pANdavas, the highest principle of meditating upon bhagavAn’s auspicious qualities through his divine names.

AzhwAn, bhattar

parASara bhattar, the celebrated son of kUraththAzhwAn, one of the most important among the direct disciples of emperumAnAr, compiled an elaborate commentary for SrIvishNu sahasranAmam. This divine treatise is named as “bhagavath guNa dharpaNam” (A mirror revealing the auspicious qualities of bhagavAn). It is our desire to explore the wonderful meanings of this treatise and present an english translation of the same for the benefit of the devotees of SrIman nArAyaNa.

We pray unto the divine feet of Sriya:pathi, AzhwArs and AchAryas and begin this effort as a humble offering at their divine feet.

  • avathArikA
  • pUrva pItikA
  • viSvam
  • vishNu:
  • uththara pItikA

Translation by SrInivAsarAja rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

జ్ఞానసారము 7

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము-6



తోళార్ సుడర్తిగిరి శంగుడయ సుందరను

క్కాళానార్ మత్తొన్ఱిల్ అంబు సెయ్యార్మీళ

పొరువరియ విణ్ణాట్టిల్ పోగం నుగర్వార్కు

నరగన్ఱో ఇందిరన్ తన్ నాడు?


తోళార్ = శ్రీ భుజములతో కూడి వున్న

సుడర్తిగిరి = ప్రకాశించు సుదర్శన చక్రము

శంగుడయ = అందమును ఇనుమడించు శంఖము

సుందరనుక్కు =కలిగిఉన్న వాడికి

ఆళానార్ = దాసులైన వారు

మత్తొన్ఱిల్  =అవి తప్ప ఇతరములైన వాటి యందు

అన్ బు సెయ్యార్ =కోరిక కలిగి వుంటారా ?

మీళ = తిరిగి రాని

పొరువరియ = దోషములే లేని (ఒకే ఒక్కటి)

విణ్ణాట్టిల్ = వైకుంఠములో

పోగం = భోగము

నుగర్వార్కు =అనుభవించు వారికి

ఇందిరన్ తన్ = ఇంద్రలోకము

నరగన్ఱో =దుఃఖ హేతువైన నరకముతో సమానము


భగవద్దాసత్వము రుచి తెలిసిన వారు బ్రహ్మ పదమును కూడా ఇష్ట పడరని  క్రిందటి  పాశురములో తెలుసుకున్నాము.ఇందులో భగవంతుడి అందములో లీనమైన దాసులకు ఇతర విషయములను ఆదరించరని చెప్పబడింది.


“తోళార్ సుడర్తిగిరి శంగుడయ సుందరనుక్కు “సుందరమైన బాహువులతో అందమైన  పాంచజన్యమనే శంఖమును, సుదర్శన చక్రమును సదా పట్టుకొని ఉన్నవాడని అర్థము.    శ్రీ సుదర్శన చక్రమును కుడి హస్తములో , పాంచజన్యమును తన ఎడమ హస్తము లో ధరించిన స్వామి  అందమునకు వర్ణనాతీతమైన శోభను చేకూరుస్తున్నాయని చెప్తున్నారు. శత్రువులకు భయాన్ని కలిగించి వారిని అంతము చేసే ఆయుధముల వంటిగాను , భక్తులకు అవి ఆభరణములగాను ప్రకాశిస్తున్నాయి. అందుచేతనే ఇక్కడ “అళగన్” అంటే “అందమైనవాడ” అని సంభోదించారు. “మనైపాఱ్ పిరందార్ పిరందెయిదుం పేరింబమెల్లాం తురందార్ ఒళుదార్ తోళ్ ” ( ద్రావిడ వేదమును పాడువారు అవతరించారు. అవతరించి పొందవలసిని భోగములను వదిలి ఈ భుజములనే కొలిచారు అని అర్థము) అని భూదత్తళ్వార్లు తమ ఇరండామ్ తిరువందాది లో చెప్పారు. పాశురములో భగవంతుడి భుజములను కళ్ళతోనె పూజించే వారు, ఈ లోకములో దొరుకు తాత్కాలిక సుఖములన్నింటినీ వదిలి వేస్తారు. అని చెపుతున్నారు.శ్రీరామాయణములో శ్రీరాముడి బాహు సౌదర్యమును చూసిన వారు మరి వేరొకదానిని చూడ లేదు.” తోళ్ కండార్ తోళే కండార్ ” అని , “ఆడవర్ పెణ్మైయై ఆవావుం తోళినాయ్ ” అని ,కంబరామాయణములో విశ్వామిత్రుడు అంటాడు. శ్రీ రాముని బాహూ సౌందర్యము చూసిన పురుషులు కూడా తాము స్త్రీ గా జన్మించాలని ఆశ పడతారని భావన. ‘ తోళమోర్ నాంగుడై కాళ మేగత్తై అన్ఱి మత్తోన్ఱు ఇలం ” అని నమ్మాళ్వార్లు అన్నారు. అతి సుందరమైన బాహువులు కలిగిన తిరుమొగురు కాలమేఘపెరుమాళ్ కన్నా ఇంక ఏదియును విలువైనది లేదు.గవంతుడి సౌందర్యమునకు దృష్టి దోషము తగలకుండా హారతి పట్టాలి.అంతటి అందమును చూసిన వారికి లోకములోని మరి ఇతర విషయములు అంటకుండ ఉత్తరించగల బాహువులు అవి. వారి బాహువులు చూసిన వారు . ప్రాపంచిక విషయాల పై గల వారికి ఉన్న గర్వం పట పంచలవడం ఖాయం.అణియార్ ఆళియుం శంగముం ఏందుం అవర్ కాణ్మిన్ “.శంఖమును,చక్రమును అలంకృతులైన పెరుమాళ్ యొక్క అందము రెండు రెట్లు అధికమవుతుంది. పెరియాళ్వార్ పెరుమాళ్ యొక్క అందమును ఒక్కోక్కటి గా వర్ణిస్తున్నారు . ముందుగా పెరుమాళ్ యొక్క కీర్తి ని తెలిపారు ఆ తరువాత పిరాట్టి తో కలిసి ఉండే పెరుమాళ్ యొక్క కీర్తిని పొగిడారు. అటు పిమ్మట, పిరాట్టి తో శ్రీ సుదర్శనమును ధరించిన పెరుమాళ్ యొక్క అందమును పాడారు. ఇవన్నియును , తిరుపల్లాండు లో ని రెండవ పాశురము యొక్క మొదటి మూడు వరుసలో వర్ణించారు. ఈ మూడు వరుసలు ఆళ్వార్ ప్రత్యక్ష వాక్యంలో పెరుమాళ్ ముందు ఉండి “నీవు చిరకాలం ఉండాలి, నీవు మరియు పిరాట్టి చిర కాలం ఉండాలి, నీవు మరియు నీ కుడి  హస్తములో ఉండే శ్రీ సుదర్శనం చిర కాలం ఉండాలి” అని పాడారు. ఈ ఘట్టములో, శ్రీ పాంచజన్యము ను ప్రవేశ పెట్టి, పెరుమాళ్ ,తన వక్షస్తలములో  పిరాట్టిని , శ్రీ సుదర్శనమును తన కుడి హస్తములో మరియు శ్రీ శంఖమును ఎడమ చేతి లో వెంచేపచేసి దర్శనము ఇచ్చారు. వర్ణనాతీతముగా చాలా అందముగా ఉన్నారు. పెరుమాళ్ ముందు ఉన్న పెరియాళ్వార్ ఇంక స్వామి యొక్క అంతటి సౌందర్యమును గ్రహించలేకపోయారు అందు చే, వారు స్వామి దగ్గరనుండి తన ముఖమును మరల్చుకున్నారు. అందువలననే , అటు పిమ్మట పాదములో “ఆప్పాంచజన్యంముం పల్లాండే ” అని పాడారు అనగా “యుద్ధ సమయములో దివ్యమైన శబ్దము చేసే ఆ పాంచజన్యము కూడా చిర కాలం ఉండాలి ” ఇది ప్రత్యక్ష పద్ధతిలో లేదు, పరోక్షంగా “ఆ పాంచజన్యము కూడా చిర కాలం ఉండాలి ” అని అంటున్నారు. ఆళ్వార్ శ్రీ పాంచజన్యము ను ధరించిన పెరుమాళ్ యొక్క అందమును నేరుగాచూడలేక అలా వివరించారు. అటువంటి అందమును చూసిన వారు ఎవరైనను లౌకికమైన సుఖముల వైపు అడుగులు వేయుదురా??

ఆళానార్ : ఇంతటి సౌందర్యము గలవాడి అందమునకు ఓడి దాసులైనవారని అర్థము.  భగవంతుడికి దాసత్వము చేయుట రెండు విధములుగా చెప్పబడింది. 1. ఆయన స్వామిత్వమునుకు అనగా స్వామి తాను ధారకుడుగా, స్వామిగా, నాయకుడిగా దాసులైన మనము ఎప్పుడూ తన తిరువడి క్రింద ఉండేటట్టు చూచుకునేవాడు. అంతే కాకుండా, అసమానమైన తన దివ్య స్వభావమును తన సౌందర్యము తో మొదలు పెట్టి, సౌలభ్యమును , కుల మత విభేదములు లేకుండా అందరితో కలిసి పోయే తన సౌశీల్యమును చూపుతారు . పూర్వ పాశురం లో “ పుండరీక కేల్వనడియార్ “ అనగా శ్రీ కి భర్త అయిన భగవంతుడికి దాసులవుట  చెప్పబడింది. “సుందరున్నుక్కు ఆళానార్ ‘ ( సుందరుడికి దాసులయ్యారు ) అన్నప్పుడు ఆయన ప్రత్యక్షముగా అందరి ద్వారా సేవించి అనుభవించే సౌందర్యమునకు  దాసులవుట చెప్పబడింది. కావున రెండు విధములుగాను భక్తులను ఓడించి దాసులను చేసుకున్నారు. ఇక్కడ సౌందర్యమునకు  ఓడుట చెప్పబడింది. అరుళాళా పెరుమాళ్ ఎమ్పెరుమానార్ ఇక్కడ సౌందర్యమునుకు చూచిన  వారై పెరుమాళ్ కు దాసులవుటను  ప్రశంసిస్తున్నారు , అటువంటి దాసులను కొనిఆడుతున్నారు.

మతొన్నుఱినిల్ అంబు సెయ్యార్:అనగా ఆత్మ స్వరూపం మరియు భగవంతుడి దివ్యమైన గుణములు తెలుసుకుని దాసులైన వారికి,  ఈ లోక విషయములపై  ఆశక్తి ఉండదు. పరమపదము శుద్దతత్వ మయము. అందువలన అది అప్రాకృతమని, ఈ లోకము ప్రాకృతమని చెప్పబడింది. ఇక్కడ వున్న సమస్త వస్తువులు దేశ కాల నియమములకు లోనై  ప్రతి క్షణము మార్పునకు లోనవుతాయి. అక్కడ దేశ కాల నియమములు ఉండవు, అందుకే వస్తువులు ఏ మార్పునకు లోను కావు . అక్కడ ఉన్నవాళ్లు మన మనసు ను దోచు కునేలా ఉంటారు.  అందు వలన ఈ లోకములోని వస్తువుల కంటే ఆ లోకములోని వస్తువులు ఉన్నతమైనవి. ఆ పరమపదములో అంతులేని ఆనందమునను అనుభవించు వారు ఇక్కడి వస్తువులను కోరుకుంటారా? ఇవి లోపభూయిష్ఠమై, అసహ్యమునకు హేతువై ఉంటాయి. అందుకని వీటిని కోరుకోరు.

కొంతమంది దృష్టి లో శ్రీ వైకుంఠమును ఈ లోకముతో పోల్చినందుకు గొప్పదనము కలిగినదని భావిస్తారు.ఇదే శ్రీ వైకుంఠమును స్వర్గము తో పోల్చినను , గొప్పదనమును ఆపాదించుకుంటూదా అని ప్రశ్న.  స్వర్గం లో దేవత స్త్రీలు అందిచే  సుఖాలకు శ్రీ వైష్ణవులు లోనవుతారా ?ఈ ప్రశ్న కు సమాధానము క్రింది వాక్యములలో చెప్పబడినది.

 మీళా పొరువరియ విణ్ణాట్టిల్ పోగం నుగర్వార్కు ” అని ప్రారంబించి ” అఱివిల్ వీడు  ” అని చెప్పబడింది.శ్రీ వైకుంఠము లో మరు జన్మ లేకపోవుట, మూడు గుణములను మించిన శుధ్ధ సత్వమయమైనదిగా,  అసాధారణ ప్రకాశమానమైనదిగా, అనుపమానమైనదిగా. ఉన్నతమైనదిగా కీర్తించబడింది. అక్కడ సృష్టి మరియు నాశనం అనేవి ఉండవు.  ఇటువంటి పరమపదము చేరి శ్రీ మన్ నారాయణుని , పిరాట్టిని మరియు వారి దాసుల కైంకర్యం చేస్తూ  ఆనందమును అనుభవించాలని అంతులేని కోరిక గలవారని  అర్థము .

నరగన్ఱో ఇందిరన్ తన్ నాడు  – స్వర్గము ,ఇంద్ర,బ్రహ్మాది లోకములు పుణ్యమున్నంత వరకే  అనుభవ యోగ్యము. పుణ్యము తీరి పోతే అక్కడి నుండి తల కిందులుగా ఈ భూలోకమునకు రావలసినదే. పైన చెప్పిన అన్ని లోకములు ఇంద్రాది దేవతలకు అనుభవ యోగ్యముగా వున్నవి. అటువంటప్పుడు అవి నరకముతో సమానమే కదా! అందు వలన తంతులుగా వున్న పదునాలుగు భువనములతో కూడిన ఈ అండము పరమపదమునకు సాటి రాదు , పైగా దానిని కోరుకునే వారికి నరక ప్రాయమే అవుతుంది. అక్కడి భోగ భాగ్యములు అనిత్యమైనవి. ముఖ్యమైన అంశము ఏమనగా ఆ ఆనందము పెరుమాళ్ కు సేవ చేసి పొందినవి కావు. వారి వారి సంతోషమునకు ఆ భోగములు ఉపయోగపడుతాయి. అటువంటి భోగములు పెరుమాళ్ కే దాసుడైన జీవాత్మ యొక్క స్వరూపమునకు వ్యతిరేకమైనవి. రెండవ పాశురం లో చెప్పిన విధంగా పెరుమాళ్ పిరాట్టి తో దూరమైతే అదే ఒక భక్తునికి నరకము. శరణ్గాతుడు స్వర్గ నర్కాదులను సమముగా , దోష భూయిష్టముగా చూస్తాడు, వాటి గురించి ఆశ పడడు. కేవలం శ్రీ మన్ నారాయణుని కైంకర్యమే సర్వవిధ పురుషార్థమని జీవిస్తాడు.

అడియేన్ చుడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 6

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 5




పుండరీకై కేళ్వన్ అడియార్ అప్పూమిశైయోన్

అండమొరు పొరులా ఆదరియార్ మండి

మలంగ ఒరు మీన్ పురండ మాత్తిరత్త్ ఆల్ ఆర్తు

క్కలంగిడుమో మున్నీర్ కడల్

ప్రతి పదార్థము

పుండరీకై = తామరలో పుట్టిన లక్ష్మీ దేవికి

కేళ్వన్ = భర్త అయిన శ్రియఃపతి

అడియార్ = దాసులు

అప్పూమిశైయోన్ = భగవంతుడి నాభి కమలము లందు పుట్టిన బ్రహ్మ చే సృష్టించ బడిన

అండం = పదునాలుగు లోకాలున్న అండమును

ఒరు పొరులా = ఒక వస్తువుగా

ఆదరియార్ = గణించరు

ఒరు మీన్ = ఒక చేప

మండి = తన తాపములన్నింటితో దరి చేరి

మలంగ = ఆర్తితో

పురండ = పొర్లిన

మాత్తిరత్తాల్ = మాత్రము చేత

మున్నీర్ కడల్ =  మున్నీరైన సముద్రము

ఆర్త్ = స్తాన భ్రం శమై గొప్ప శబ్దమునకు

క్కలంగిడుమో  = చలించి పోతుందా? పోదు.


కర్మ,జ్ఞాన ,భక్తి యోగలను  భగవంతుడిని పొందడానికి ఉపాయముగా శాస్త్రములలో  చెప్పబడింది. అయినప్పటికీ ఆచరణలో అవి కష్ట సాధ్యములవుట, ఈ ఉపాయములను చేపట్టుట ఆత్మ దాస్యమునకు వ్యతిరిరేకమగుట చేత వీటిలోని లోపాలను సహేతుకముగా నిరూపించటము వలన వాటిని ఆచరించవీలు లేకుండా పోయింది. చాలా కాలముగా బహు జన్మలలో ఇంద్రియ భోగములను అనుభవించడానికి అలవాటు పడిన ఆత్మలకు శాస్త్రములు తప్పు అని చెప్పిన వాటిమీద మనసు పోకుండ వుంటుందా? సంపదల మీద కోరిక మనసును కలచి వేయకుండా వుంటుందా? అన్న ప్రశ్నలుదయిస్తే ఈ పాశురములో దానికి జవాబు లభిస్తుంది. భగవంతుడికి కైంకర్యయము చేసి దాని రుచి తెలుసుకున్న వాళ్ళకు ,సంపదలలో కెల్ల గొప్పదైన పరమపదము లభిస్తే లౌకిక  సంపదలను ఒక వస్తువుగా కూడా చూడరు, దాని వలన మనో చాంచల్యమును పొందరు, అని ఈ పాశురములో చెపుతున్నారు. దీనికి ఉదాహరణగా శ్రీరామాయణములో చరిత్రను చూడవచ్చు.

శ్రీరాముడు దండకారణ్యములో శరభంగ మహా ముని ఆశ్రమానికి వెళ్ళారు. ఆ సమయములో ఇంద్రుడు ఆ మునితో మాట్లాడుతున్నాడు.  ఇంద్రుడు వెళ్ళిపోయిన తరువాత శ్రీరాముడు ఆ ముని సమీపమునకు వెళ్ళి తాను వచ్చిన కారణమును చెప్పి నిలబడ్డారు. ఆ ముని తన జ్ఞాన నేత్రము శ్రీ రాముని రాకను ముందే అనుమానించారు.  శ్రీరాముడిని చూసి “ఆళియిల్ అరితుయిలవన్”, అని సంతోషించి ఇందిరన రుళినన్ ఇరుది శెయ్ పగలా వంతనన్ మరువుతి మలర్  అయన్ ఉలగం తందనెన్ “, ” ఎన్ ఉరవోయ్!అందమిల్ ఉయర్ పదం అలైతలై ముయల్వేన్” అని అన్నారు. అర్థాత్, బ్రహ్మ దేవుడు మునిని తనలోకమునకు రమ్మని ఇంద్రుడి ద్వారా ఆహ్వానించారు. ఆ ముని ఆ లోకమునకు నేను రాను అని చెప్పారు. ” నీ ఇవన్ వరుగితి ఎనుం నినైవు ఉడయేన్” అర్థాత్ నీ రాక కై ఎంతో కాలమునుండి ఎదురు చూస్తున్నాను . నీ శ్రీ పాదముల తో మా ఆశ్రము ను పావనము కలుగుటయే మాకు లభించే భాగ్యము.  ఇటువంటి భాగ్యము ముందు, మరి ఎటువంటి లౌకిక విషయములు ఉదాహరణకు లోకాలకు అనింటికి రాజు అగుటయో , బ్రహ్మలోకం లో స్థానమో నన్ను కలంగనివ్వవు, నా లక్ష్యము (నిన్ను చేరుట) నుండి  దారిని మలుచజాలరు. నేను ఇంద్రుడి తో  చెప్పాను “అటువంటి భోగములు నాకు వొద్దు, అనింటికన్నా గొప్ప ఐశ్వర్యం శ్రీ రాముని దాసుడిగా ఉండటమే”. శరభంగ ముని బ్రహ్మపదమును  ఒక వస్తువుగా కూడా గణించలేదు. పరమపదమే ఉన్నతమైన సంపద అని కోరుకొని దానినే  పొందారు. సత్యమును తెలుసుకున్న జ్ఞానులు ఇతరములైన వాటిని తృణప్రాయముగా చూస్తారు అని ఈ చరిత్ర వలన తెలుస్తున్నది.


పండై నాళాలే నిన్ఱిరువరుళుం పంగయతాళ్ తిరువరుళుం కొండు ” తిరువాయ్మొళి (9.2.1) ( అనాది కాలముగా అమ్మతో కూడి అనుగ్రహిస్తున్న పాదపంకజముల వాడి కృప వలన) భగవంతుడు, పిరాట్టి ఇద్దరి అనుగ్రహము అపారముగా ఉన్నపుడు ప్రాచీన పాపముల నుండి బయట పడగలము అని నమ్మాళ్వార్లు  అన్నారు.  ” యానే యెన్నై అరియగిలాతే , యానే యనతనతే ఎన్రిరుందేన్. యానే నీ ఎన్ ఉడైమైయుం నీయే “( నేను నన్ను తెలుసుకోకుండా నేనే నాది అని అని వున్నాను, నేనే నువ్వు నాదంతా నువ్వే) అనేట్లుగా మారుతారు. ఇలాంటి వారు భగవంతుడికి దాసులుగా వుండుట తమకు గొప్ప చిహ్నముగా భావించి , ఆయనకు ప్రీతికరమైన కైంకర్యములు చేయుటలో నిమగ్నమై   ఆనందమును పొందగలుగుతారు.”అప్పూమిశైయోన్ అండం ఒరు పొరుళా ఆదరియార్ “( ఆ తామరను పూయించిన వాడి అండమును ఒక వస్తువుగా ఆదరించరు) సంప్రదాయ గ్రంథములలో ఉన్నతమైన సంపదగా చెప్పబడేది పరమపదము. చతుర్ముఖుడైన బ్రహ్మ పరమాత్మ నాభికమలము నుండి ఉద్భవించిన వాడు, భగవంతుడి ఆనందమునకు హేతువుగా పదునాలుగు లోకములు ఉన్న ఈ బ్రహ్మాండమును ఆయన దాసులు ఏ మాత్రము గణిించరట.

అపూమిశైయోన్ అండం ఒరు పోరుళా ఆదరియార్: శరణాగతులు ఎటువంటి సంపదను కాలతోస్తున్నారో తెలుస్తుతే, వారి గొప్పతనమును మనము అర్థం చేసుకోగలము. మనకు అర్థం అవుటకు 1౦౦౦౦౦౦ ట్రిలియన్ రుపాయలు మరియు ఇల్లు , ఆభరణములు ఇంకనూ మన ఆలోచనకు తోచినటువంటి సంపద కలిగి ఉండే మనిషి యొక్క ఆనందమును 1 యూనిట్ మనిషి  ఆనందము  అనుకుందాం.అటువంటి ఆనందమునకు 1౦౦౦ రెట్లు గంధర్వ ఆనందము. గంధర్వ ఆనందమునకు 1౦౦౦ రెట్లు ఇతర  దేవతలది. దేవతల ఆనందమునకు 1౦౦౦ రెట్లు బ్రహ్మ యొక్క ఆనందము. అటువంటి బ్రహ్మ ఆనందమును ఒక శరణగతునికి , ఉదా: శరభంగ మునికి ఇస్తే , వారు దానిని ఒక ఆనందముగాను గణించరు ఎందుకంటే వారికి కలిగే గొప్ప ఆనందమును విలువ కట్టలేనిది. పెరుమాళ్, తాయార్ మరియు దాసులకు చేసే కైంకర్యము  విలువైనది, దానిని కొలువుట సాధ్యం కానిది. ఇతర సంపదలకు సమయ సంబంధము  ఉండును, కైంకర్యము అనే సంపదకు సమయము తో సంబంధము లేకుండా ఉంటుంది ఎందుకనగా శ్రీ వైకుంఠం లో సమయము అనే విషయము ఉండదు.

శరీరానికి, ప్రాణానికి భేదము పాటించని  శరీరమేప్రాణమని బ్రమించే అజ్ఞానులకు ఈ ఆత్మ భగవంతుడికి దాసుడని తెలియక ,నేను-నాది, అని తనను స్వతంత్రముగా భావించే మూఢులకు భౌతికమైన సంపదలు ఆనంద దాయకము కావచ్చును.భగవంతుడికి దాసులమని భావించే వారికి  సంపదలు ఆనంద దాయకము కాక పోగా అసహ్యముగా తోస్తుంది. అందువలన అటువంటి సంపదలను భగవంతుడి దాసులు  ఆదరిస్తారా? సంపదలు మహా  ఆకర్షములు. ఎలాంటి వారినైన ఆకర్షించకుండా వుండదు. మనసును చలింప చేస్తుంది. “మండి మలంగ ఒరు మీన్ పురండ మాత్తిరతాల్ ఆర్తు కలంగిడుమో మున్నిర్ కడల్?”( చేప ఒకటి తన బలము నుపయోగించి నెట్టినంత మాత్రాన మున్నీరైన సముద్రమునకు ముప్పు ఎముంటుంది ) అని ఈ ప్రశ్నకు జవాబు చెప్పారు . అనగా ఒక చేప తన బలమునంతా కూడగట్టి తోసినా సముద్రము కొంచము కూడా కదలదు. అలాగే భగవంతుడి దాసులు లౌకిక సంపదలు ఎంత ఆకర్షించినా వాటి వలన ఏ మాత్రము కదలి పోరు. సముద్రమును మున్నీరని అంటారు. ఊరిన నీరు, నదుల నుండి చేరిన నీరు, పైనుండి వానగా కురిసిన నీరు ఉండటము చేత దానికి ఆ పేరు వచ్చింది. చేప యొక్క చర్యలు బ్రహ్మలోకమంతటి సంపదను సూచకమైతే , సముద్రము భగవంతుని యొక్క దాసులై , పెరుమాళ్, పిరాట్టి మరియు వారి దాసులకు చేసే కైంకర్యమునకు ప్రతీతి.

అడియేన్ చుడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–

జ్ఞానసారము 5

శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురం 4




తీర్త్త ముయన్ఱాడువదుం చెయ్తవంగళ్ చెయ్వనవుం

పార్తనై మున్ కాత్త పిరాన్ పార్పతన్ మున్ చీర్తువరై

మన్నన్ అడియో మెన్నుం వాళ్వు నమక్కీంత్తర్పిన్

ఎన్న కుఱై వేండుం ఇని


మున్ = మహాభారత యుధ్ధములో(పార్తనై) మనసు చలించి పోయిన అర్జునుని

కాత్త పిరాన్ = గీతోపదేశము చేసి మనో చాంచల్యమును పోగొట్టిన శ్రీకృష్ణుడు

పార్పతన్ మున్ = వీక్షించక ముందు

తీర్తo = పుణ్య నదీ  (పాపములను పోగొట్టుకొనుట కోసము)

ముయన్ఱా = ప్రయత్నములు చేసి

ఆడువదుం = స్నానములు చేయుట

చెయ్తవగళ్ = శరీరమును కృశింపచేయు నోములు

చెయ్వనవుం = ఇంకా ఇతర పుణ్య కార్యములు

శీర్తువరై = ఉన్నతమైన ద్వారకాపతి అయిన శ్రీకృష్ణుడు

నమక్కు = ఆయన దాసులమైన మనకు

అడియోమె = దాసత్వమనే

ఎన్నుం వాళ్వు = సంపదను

ఈంత్తర్పిన్ = అనుగ్రహించిన తరువాత

ఇని = ఇంక ముందు కాలమంతా

వేండుం  కుఱై ఎన్న = సాధనముల గురించి, ఫలితముల గురించి కొరత ఏముంది?


ద్వయమహామంత్రం లోని పూర్వ భాగం సారార్థం భగవంతునికి శరణాగతి చేయుటే. దీనినే సిద్ధోపాయవరణం అని అంటారు.

సిద్ధోపాయం అనగా ఉపాయమైన పెరుమాళ్ అతి సులుభుడై  ఎల్లప్పుడూ శరణ్గాతుల రక్షకై సిద్ధంగా ఉండుట. అందుకే తనను సిద్ధోపాయం అని వ్యవహరిస్తారు.  “నీవే నాకు ఉపాయం” అని సిద్ధోపాయమైన పెరుమాళ్ దగ్గర శరణాగతి   చేయుట సమయములో మన దగ్గర ఎటువంటి ఇతర ఉపాయముల సంబంధము ఉండకూడదు. అటువంటి సంబంధం ఉన్నచో , వాటిని పూర్తిగా తొలిగించుకొని పెరుమాళ్ ను శరణువేడాలి. ఇట్లు పూర్తిగా ఇతర ఉపాయములు తొలిగించుకోవుట కూడా శరణాగతి లో భాగంగా భావిస్తారు. ఈ విషయం గీతచరమశ్లోకం లో స్పష్టంగా చెప్పారు. చరమశ్లోకం పూర్తిగా తెలుసుకుని పెరుమాళ్ ని  శరణాగతి చేసిన వారు ఇతర ఉపాయములలో చలువచూపరు.  శేషత్వం అనే ఆత్మ స్వరూపం కు తగినట్లుగా ప్రవర్తిస్తారు. తమ భారమును  పెరుమాళ్ పై వదిలివేసి , సంతోషముగా జీవిస్తారు.  ఎవరైతే “మన మంచిచెడులు చూచుకొనుట ఇక ఎమ్పెరుమాన్ యొక్క బాధ్యత  , మనము ఏమియును చేయనకర్లేదు ” అని తలిచేవారికి మనసు  ప్రశాంతంగా ఉంటుంది. స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎమ్పెరుమానార్ తాను కూడా ఇటువంటి అధికారి అని , ఈ పాశురములో అటువంటి స్థితి కలిగిన అధికారి యొక్క మనోస్థితిగురుంచి చెప్పారు.


తీర్త్త ముయన్ఱాడువదుం: గంగ, యమున, సరస్వతి వంటి పుణ్య నదులలో శారీరిక , మానసిక క్లేశములను, పాపములను పోగొట్టుకొనుట కొరకు స్నానము చేయుట.

చెయ్తవగళ్ చెయ్వనవుం: “ఊన్వాడఉణ్ణాదుపొరుప్పిడైయేనిండ్రుంపునల్ కులితుమైందునెరుప్పిడైయేనిండ్రుం వీళ్ కనియుమూళిఐయుమెన్నుమివైయేనుగర్న్దుఉడలమ్ తాన్వరుంది” అని ఆళ్వార్ల పాశురములలో చెప్పినట్టుగా  తమ పాపములు తొలిగించుకోవుటకు ఉపవాసములు చేయుట, పంచాగ్నుల మధ్య నిలబడి తపస్సు చేయుట, రాలిపోయిన ఆకులను మాత్రమే భుజించి శరీరమును కృశింప చేయుట వంటి అనేక రకములైన తపస్సులు చేసి శరీరమును కృశింపచేస్తారు. “తవంగల్” అని బహు వచనములో చెప్పినందుకు  సాత్విక దానము, యాగము మొదలగు పుణ్య కార్యములు కూడా ఇందులో చేరి వున్నాయి.

పార్తనై మున్ కాత్త పిరాన్ పార్పతన్ మున్ : కర్మ,జ్ఞాన , భక్తి యోగములను భగవంతుడిని పొందుటకు  ఉపాయములుగా భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు అర్జునుడికి ఉపదేశించాడు. అది విన్న అర్జునుడు భగవంతుడికి జీవుడు దాసుడు కదా! దాసుడు స్వతంత్రించి పై ఉపాయములను ఆచరించ వచ్చునా? అన్న సందేహము కలిగింది. దానికి శ్రీకృష్ణుడు ” అర్జునా!  పై ఉపాయములను నువ్వు ఆచరించవలసిన అవసరము లేదు. వాటిని పూర్తిగా మరచిపో.,  నేను గుణ పరిపూర్ణుడను , దాసులకు సులభుడను, దాసుల తప్పులను చూడని వాడను,  దాసుల తప్పులను క్షమించు వాడను, సుజ్ఞానము కలవాడను, వాత్సల్యము  కలవాడను,ఫలములనిచ్చు వాడను, ఇలాంటి అనేక గుణములు గల నన్ను మాత్రమే నువ్వు ఉపాయముగా స్వీకరిస్తే చాలు. అలా నన్ను  ఉపాయముగా స్వీకరించేటప్పుడు ” కృష్ణుడు మన దగ్గర ఏమీ ఎదురు చూడడు, ఆయనకు ఎమీ ఇవ్వనవసరము లేదు. అని పరిపూర్ణముగా విశ్వసించి నన్ను ఆశ్రయించాలి.” అలాగ  నువ్వు శరణాగతి చేస్తే జ్ఞానము, శీలము  మొదలగు సకల గుణములు కల  భగవంతుడినైన నేను , నీ అజ్ఞానము, అలసట, అశక్తత మొదలగు గుణములను సహిస్తాను. నీభారమంతా నామీద ఉంచినట్లుగా భావిస్తాను. ” ఈ స్థితిలో వున్న నిన్ను నేను ఎప్పటికీ వదలి వేయను.” నన్ను పొందడానికి అడ్డంకిగా నీవద్ద ఏ ఏ పాపాలున్నాయో వాటన్నింటినుండీ నిన్ను విడిపిస్తాను. అందువలన నువ్వు శోకించకు.” అని అర్జునుడికి ఉపదేశించి అతని శోకమును పోగొట్టీ అనుగ్రహించాడు. ఇంతటి ఉపకారము చేసిన భగవంతుడి కృపా దృక్కులు పొందుటకు ముందు అని అర్థము.( కృష్ణుడు చెప్పిన మాటలు మనసుకు చేరి స్థిరపడక ముందు).స్వామి అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎమ్పెరుమానార్ “పా ర్పదన్మున్” (చూడక ముందే)  అనగా పరమాత్ముడైన శ్రీ కృష్ణుడు చూడక మరియు మన తో మాటలు పలుకుటకు (అర్జునిని తో చెప్పినవి)  ముందే  అని ప్రయోగం చేసారు (మన మనస్సు అర్థము చేసుకునే లోపే అని సూచించుటకు).

వరై మన్నన్ : “పదినారమాయిరవర్ దేవిమార్ పణిశెయ్యతువరైఎన్నుమదిల్నాయకరాగివీత్ ఇరుందమనవాళర్”  అనగా పదునారు వేల మంది  భార్యలు సేవించు చుండగా ద్వారకలో వేంచేసి వున్న మానస చోరుడు” ఆళ్వార్ అన్నట్లు తనను పొందుటయే ఫలముగా భావించి మరొక ఫలమును కోరని వారు, మరొకరిని ఆశ్రయించని వారు, తనకొక్కడికే భోగ్యోపకరణ మైన వారైన తన దేవేరులకు మానసచోరుడైన ద్వారకాధిపతి.

అడియో మెన్నుం వాళ్వు : వాడికి మనము దాసులమని  పూర్ణముగా నమ్మి, ” తనను కాపాడుకోవటానికి స్వప్రయత్నము చేయవలసిన అవసరము లేదని నమ్మి,  ఆయనకోసమే ఎదురుచూసే మంచి బుధ్ధిని మనకు ఇచ్చిన తరువాత మనము బాధ పడనవసరం లేదు అని అర్థము. ఆత్మ జ్ఞాన, ఆనంద, శేషత్వ వంటి ఎన్నో గుణములకు  స్థానము అయినప్పటికీ వాటి కంటే దాసత్వమే దానికి నిజమైన స్థితి అని తెలుస్తున్నది. ఈ గుణమే నిజమైన సంకేతమవుతుంది. ఉజ్జీవమనగా ఈ దాసగుణమును తెలుసుకునే సమయములో , స్వప్రయత్నమును వీడుట మొదలగు మంచి గుణములు ఏర్పడతాయి. ఇవియే ఆత్మకు ధనము. ఇటువంటి  జ్ఞానము కలిగి దాసులుగా జీవించుటయే జీవితము అని అర్థం.

నమక్కీన్దదర్పిన్   : ఈ దాసగుణము ఆత్మకు స్వత సిధ్ధమే కొత్తగా సిద్ధమైనది కాదు.  జీవాత్మ కు పరమాత్మ కు గల 9 సంబంధము నిత్యమైనవి. ఈ వాక్యము , ఒక జీవాత్మకు ఇటువంటి సంబంధము కలదని నమ్మి, ఒప్పుకునే సమయ సందర్భమున చెప్పునది. ఇటువంటి జ్ఞానము కలుగుటకు కేవలం శ్రీ వారి నిర్హేతుక జాయమాన కటాక్షంవలనే లభిస్తుంది. చెప్పాలంటే , పెరుమాళ్ “జీవాత్మ పరమాత్మ యొక్క సేవకుడు”అనే జ్ఞానమును కలుగుటకు ఒక సమయమును నిర్ణయించిపెట్టారు.

ఎన్న కుఱై వేండుం ఇని : ఇక కొరత ఏమున్నది? ఇక ముందు ఎటువంటి ఉపాయములను ఆశ్రయించవలసిన పని లేదు. ఆందు వలన కృష్ణుడు అర్జునుడిని చూసి “మాశుచః” శోకింపకు అన్నాడు . అలాగే మనము కూడా భారమును పూర్తిగా భగవంతుడి మీద ఉంచి ప్రశాంతముగా ఉండాలని అర్థము.

అడియేన్ చూడామణి రామానుజ దాసి


పొందుపరిచిన స్థానము:

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం–