Category Archives: Other

SrIvishNu sahasranAmam – pUrva pItikA – Part 3

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama: 

Full Series

<< pUrva pItikA – Part 2

Image result for sri krishna

“vEdhanam or knowledge refers to upAsanam or worship, as discussed in previous part 2. Just like upAsanam (worship), result of bhakthi is also ‘mOksha’ .  As it is said, “His form cannot be beheld with our vision; none can see him with these naked eyes. Those who know him from their heart with full of devotion and knowledge will only attain immortality”.

‘hrudhA’  (हृदा मनीषा मनसाsभिक्लृप्तः) – refers to bhakthi. Not just the vEdhas, but also the smrithis begin by saying “His form cannot be beheld with our limited vision”, and proceed to declare thus: “Only he who has a composed mind with true devotion and equanimity  shall see the Supreme Self, who is the form of knowledge”. bhagavAn also declares in the bhagavadh-geethA thus: “Oh pArtha! That supreme brahman – purusha – is known only by true devotion, and nothing else”, “He can be reached by bhakthi alone, and not by any other means”, and “He knows me by true devotion”.

The angirasa smrithi declares “Only constant uninterrupted devotion leads to salvation”. Similarly, the vaishNava Dharma declares “Pure devotion towards the Supreme Soul gOvindha bestows upon men the Supreme Abode of salvation, let there be no doubt about it”. The rAmayaNa also says “Devotees of You – the Supreme Soul – who are firmly rooted in devotion shall attain all their desires, both in this world as well as the nether”, “Those who are devoted to you shall be invincible”.

The vAmana purANa says thus: “To whom vishNu is ever loveable, and those who are ever loveable to Vishnu, they shall never be born again, and shall attain Him forever”.

The form or object of meditation in both worship as well as devotion (upAsana and bhakthi) should be the Lotus eyed Supreme Brahman alone. That is also a command, as it is said “upAsva (worship)”, “bhajasva (serve)” Both the verbs ‘upAsthi’ and ‘bhajathi’ are two variants, which both mean “service”. For the same reason, the dictionaries refer to ‘service, devotion and worship’ as equivalents (सॆवा-भक्तः-उपास्तिः).

The linga and mArkaNdEya purANas  declare thus: “The root ‘bhaj’ is known to mean servitude. Thus, the learned have inferred the word bhakthi as service to the Lord”.

If a soul develops taste only in being of eternal servitude to the Supreme Soul due to His unlimited divine auspicious qualities and boundless affection towards the souls,as also in His unconditional ownership of the entire world, it is called ‘upAsana’. Another name given to it is ‘bhakthi’.

bhagavAn declares “I am the most loveable to all learned men”, “They serve me with all their love”, “They are ever satisfied with their minds firmly fixed in me”. The vishNu purANa refers to parahlAdha as the best among demons who filled his heart with bliss born out of constant contemplation, and who was exalted by chanting the divine names of the lord .

The vishNu thathva also says thus: “The service done unto the Supreme Soul with the exertion of knowledge is called bhakthi. When such bhakthi is born in the mind, the love towards God automatically develops”.

The bArhaspathya smrithi says “the one who is attached to the Supreme Soul and totally detached from the world shall be freed from all bondage and shall enjoy the eternal bliss enjoyed by the Supreme brahman”.

The thaiththirIya nArAyaNIyam  prays thus “May that Lord engage us in good thoughts”.

anusmaraN – “Repeated remembrance of krishNa is the best” indicate to us the importance of developing taste only in eternal servitude to the Supreme Self alone. The word ‘anu‘  is inferred to mean lowliness by the scholars. The lowliness refers to the natural servitude of the soul to
the Supreme Self. Serving the Supreme Soul with conscious remembrance of the natural servitude is upAsana. That itself is called ‘anusmaraNam’ – remembrance of eternal natural servitude.

Display of simple means such as meditation to those who know no way out :

In response to third question bhIshma shows the simple means  of ‘praising Him and singing His glory’, in response to the third question ‘sthuvantha: kam’. He replied to this question in three SlOkas, starting with ‘thamEva’ and ended with ‘sarvabhUtha-bhavOdhbhavam’. bhIshma proceeded to uniquely demarcate the qualities exclusive to bhagavAn, as against the other lowly demigods. He explained with His characteristic of being eternal, and continued with ten such unique qualities:

अनादिनिधनं विष्णुं सर्वलॊकमहॆश्वरम्
लॊकाध्यक्षं स्तुवन् नित्यं सर्वदुःखातिगॊ भवॆत् ॥ ६ ॥
ब्रह्मण्यं सर्वधर्मज्ञम् लॊकानां कीर्तिवर्धनम्
लॊकनाथं महद्भूतं सर्वभूतभवॊद्भवम् ॥ ७ ॥

‘anAdhinidhanam’ – the One who factors everything without Himself being bound by time .

‘vishNum’ – the One who is not bound by place .

‘sarvalOka-mahESvaram’ – the One who possesses all the wealth required to grant all wishes of all seekers .

‘lOkAdhyaksham’ – the One who is represented by the property of being boundless in any way .

‘brahmaNyam’ – the One who confers wellness upon brahmA by being propounded by the unlimited branches of the vEdhas; for the same reason, the One who is the subject of prayers by everyone .

‘sarvadharmagyam’ – thus, being the knower of all dharmas that glorify Him .

‘lOkAnAm kIrthivardhanam’ – the One who becomes the cause for all the inmates of all worlds who pray sincerely to Him in attaining unsurpassed glory, as spoken in the numerous scriptures and vEdhas, such as in the statement “Having praised whom he shall also attain the glory that should be praised by everyone”.

‘lOkanAtham’ – the master of all worlds, and hence the recipient most eligible for being praised and served by all .

‘mahadhbhUtham’ – the One who is with all the glorious wealth by nature; thus, the One who is very easily worshipped by one and all with just a simple prayer. Great people are only the ones who are most satisfied even with just the signal of people approaching them for their blessings. They do not expect much from the seekers.

‘sarvabhUtha-bhavOdhbavam’ – the One who is indeed the cause of knowledge among the ‘sath’ or knowledgeable entities (individual souls), and who is thus inseparable from those knowledgeable entities, and hence the One who grants them all that they want .

‘sthuvan’ – although lacking in complete devotion, singing the glories of such a Supreme Master.

‘sarvadhu:khAthigO bhavEth’ – one should cross the fires caused by three heats (thApa-thrayam) and attain the Supreme, Blissful, and Pacific hearted bhagavAn. Finally the above two SlOkas explains the simple means of worship, namely prayer .

The loftiness of Remembrance, Praising, Prostration :

bhIshma then proceeds to reply to the fifth question (which – of all dharmas – is the highest?) with the SlOka beginning with ‘Esha mE’

ऎष मॆ सर्वधर्माणां धर्मॊsधिकतमॊ मतः
यद्भक्त्या पुण्डरीकाक्षं स्तवैरर्चॆन्नरस्सदा

‘Esha:’ – The various forms of pleasing the Lord – as detailed before – namely worship, prayers, etc, as per the scriptural prescription with the necessary authorities, and also considering the various ranks of complexities attached to each of them .

‘sarvadharmANAm madhyE adhikathamO matha:’ – is the most superior among all the dharmas.

The word ‘dharmas’ mostly refers to the following four forms: (a) material benefits such as cattle, progeny, wealth,(b) the spiritual benefits such as the attainment of swarga, (c) the salvation characterized by complete knowledge of the Supreme Entity and its enjoyment, with the knowledge being born out of detached worship of the Lord and contentment, (d) worshipping bhagavAn in various forms such as affectionately thinking about Him, singing His praise and prostrating before Him, and thus performing extraordinary service unto Him.Out of these four categories, the fourth category of unconditional servitude to bhagavAn stands as the
supreme dharmA.

‘yadhbhakthyA’ – The unconditional servitude to bhagavAn is the supreme
form of dharmA, because it is filled with the most desirable qualities such as true devotion .

‘bhakthyA’ – bhagavadh-geethA refer ‘bhakthyA’  as ‘the easiest and happiest job to do’ . This is indeed comprehensible, because it is well known that the unrelenting contemplation about a loveable husband is always the  sweetest and most desirable task for a spouse. Thus, bhIshma differentiates the happiness of performing unconditional servitude to bhagavAn from the onus of engaging in similar activities with the servile demigods – which on the contrary is akin to drinking a bitter concoction.

‘puNdarIkAksham’ – The servitude to multi-fold beauty of the Lord with lotus eyes from the servitude to other ugly, horrific and lowly entities.

‘sthavai:’ – intends to differentiate the simplicity of accomplishing the task of pleasing the Lord by words alone, from the complexity of performing the multitude of vows such as viSwajith, chandhrAyana .

bhagavAn vyAsa also says thus: “May the people who are desperate, downcast, flaccid, afraid, and are stuck amidst horrible diseases be freed from all their sorrows and difficulties and lead a happy life, with the chanting of the word’ nArAyaNa’.

The vaishNava dharma says in various instances, thus:

“Irrespective of whether one chants the names of vAsudhEva and sings his glories with or without knowledge, all his sins shall disappear just like the salt put in water.”

“The tools required to reach mOksham are easily acquired by that person who utters the two lettered name ‘hari’ just once”. “All diseases shall be cured with the medicine of chanting the names achyutha, anantha and gOvindha” . “Sing the glories of jagannAtha – the master of the worlds. If not, at least study the Vedas”

The vishNu sUktha says: “Those who sing His glory shall reach His divine abode from where there is no return” (ध्रुवासॊ अस्य कीरयॊ जनासः)

‘asya kIraya:’ – those who sing His glories

‘dhruvAsa:’ – shall reach His divine abode from where they do not return any more .

The word ‘archEth’ indicates the duty of happily worshipping the manifest form of the Supreme Lord. This is also indicated in the bhagavadh-geethA  as ‘understood to be manifest’. Pleasing the Supreme Lord by such worship is not just blandly prescribed by the scriptures like penance and pilgrimage, but it can really be experienced.

(to be continued…)

adiyen srinivasa raja ramanuja dasan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

nAnmugan thiruvandhAdhi – 74 – padhippagaigyarkku

SrI: SrImathE SatakOpAya nama: SrImathE rAmAnujAya nama: SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


In the previous pAsuram, AzhwAr mentioned about charama SlOka vaibhavam (glory of charama SlOkam). In this pAsuram, through an incident relating to vainathEya (garuda) as mentioned in mahAbhAratham, he says that sarvESvara (lord of all) will carry out the SaraNAgatha rakshaNam (protection of the surrendered) somehow or the other.

The vainathEya vrudhdhAntham (incident of garuda) has been explained in mahAbhAratham udhyOga parvam 103-105, as mentioned below:

mAdhali, the charioteer of indhra (head of celestial entities and the lord of three worlds bhU:, bhuva: and suva:) was looking for a suitable alliance for his daughter guNakESi. He went along with nAradha muni (son of brahmA) to many places looking for suitors and finally desiring to select a snake sumukha in pAthAla lOkam (nether world), asked sumukha’s grandfather Aryaka. Aryaka confided in mAdhali that garuda has already killed sumukha’s father and has vowed to kill and eat sumukha within one month.  Undeterred by this, mAdhali went to indhra who was with upEndhra (emperumAn in the divine form of vAmana) and briefed him about this. upEndhra bhagavAn told indhra that sumukha could be given nectar (elixir). However, indhra, fearing the valour of garuda, granted sumukha long life, as a boon. Immediately, mAdhali gave his daughter in marriage to sumukha. On hearing this, garuda went to indhra who was with upEndhra and spoke ruthlessly to indhra for having assisted his prey, preventing him from having his prey. sumukha, in the form of snake, coiled himself around upEndhra’s seat [as an act of surrendering]. Looking at this, garuda told bhagavAn “despite my being your vehicle and your flag, is this the way you repay? Think whether I, who am bearing you, am more powerful or you”. emperumAn looking at garuda, said, “enough of your trumpeting. Don’t speak, ignorant of the fact that I bear you and all the worlds. See if you can bear my thumb alone” and pressed his thumb on garuda. Unable to bear the weight, garuda fell down. He then paid obeisance to emperumAn and asked for forgivance. emperumAn removed sumukha with his big toe, put him on garuda’s shouder and told him to protect him as his refuge. From then onwards, the two became good friends. This is the incident narrated in mahAbhAratham. This incident has been spoken of by poygai AzhwAr in mudhal thiruvandhAdhi 80aduththa kadum pagaigyarkku” and by thirumangai AzhwAr in periya thirumozhi 5-8-4 “nanju sEravdhOr”.

Hasn’t sarvESvaran (lord of all) mercifully stated in SrI rAmAyaNam yudhdha kANdam 18-33 “abhayam sarva bhUthEbhyO dhadhAmi” (I give to one, who surrenders to me, protection from all). This pAsuram describes the way he gave refuge to sumukha who surrendered to him, from garuda who is principal among his followers. Since both are his followers, emperumAn followed a distinguished way in protecting one from the other. In case he had not given protection to sumukha, his words in SrI rAmAyaNam yudhdha kANdam 18-3 “mithrabhAvEna samprAptham na thyajEyam kathanchana I dhOshO yathyapi thasya syAth sathAmEthadhagarhitham II” (Even if a person comes in the garb of a friend, I will never forego him. If he has faults, it is very good. This is not something to be ridiculed by good persons) would have been proved false. Even though he has been decreed as prey for garuda, since sumukha was desirous of living, he had committed fault against garuda. If emperumAn had taken sumukha on himself and protected him, then his saying in varAha purANam “madh bhaktham Svapacham vApi nindhAm kurvanthi yE narA: I padhmakOti SathEnApi na kshamAi kadhAchana II” (even if my devotee is a lowly person who eats dog’s meat, if anyone commits an offence against him, I will not forgive him for hundreds of crores of kalpams (a lengthy period of time)) would have been proved false. Thus, without any falsehood occurring for either of these two sayings, emperumAn gave the responsibility of protecting sumukha to garuda himself.

There could be a doubt as to whether garuda, a nithyasUri (permanent dweller of SrIvaikuNtam), would kill and eat snakes and whether he would argue with emperumAn. When emperumAn took the incarnation of upEndhra as the son of athithi and kasyapa, and as the younger brother of indhra, garuda too incarnated as son of vinathA, as a bird, and stood as the vehicle for emperumAn. Since he incarnated as a bird, in line with that nature, killing and eating snakes is justified for him. Arguing with emperumAn and being shown his place was intended to tell the world as to what happens when one carries out bhagavathapachAram (misdeed against emperumAn) and to manifest emperumAn’s greatness.

Let us go through the pAsuram and its meanings:

padhippagaigyarkku ARRAdhu pAythirai nIrppAzhi
madhiththadaindha vALaravam thannai madhiththavanthan
vallAgath thERRiya mAmEni mAyavanai
allAdhonRu EththAdhennA

Word for Word Meanings

padhi pagaigyarkku ARRAdhu – fearful of periya thiruvadi (garuda) , who has been  enemy from the beginning.
pAy thiRai niRp pAzhi – the divine bed which is like ocean having water with expansive waves.
madhiththu – believing (emperumAn) as refuge
adaindha – coming and attaining
vAL aravam thannai – sumukha, the resplendent snake
madhiththu – supporting
avan than – that (inimical) garuda
val Agaththu ERRiya – one who made him climb the powerful form of garuda
mAmEni mAyavanai allAdhu – apart from sarvESvaran (lord of all) who has a great, auspicious divine form
onRu – another
en nA – my tongue
EththAdhu – will not praise


padhippagaigyarkku – the word pathin refers to lineage; hence this word refers to the enmity (between garuda and sumukha) for generations together. In other words, an enemy for the clan. Just as it is mentioned in thiruchchandha viruththam “puLLin meyppagai” (the real enemy of birds), is it not the natural enmity which exists between snake and garuda?

ARRAdhu – fearful of garuda’s might

pAythirai nIrppAzhi – the divine mattress which is like the ocean containing water with expansive waves. Since in mahAbhAratham it is mentioned that sumukha coiled around emperumAn’s cot, it is assumed as the mattress. Alternatively, since this incident could have happened after kalpam, it could be construed that this narrative had taken place in thiruppARkadal.

madhiththadaindha – ascertaining and attaining emperumAn who would protect the person who has surrendered just then, leaving aside even nithyasUris such as garuda, AdhiSEsha et al, just like a cow would protect the calf that it has given birth to on that day, and would drive away the calf which it had given birth to in the previous year with its horn and hoofs.

vAL aravam thannai – sumukha, the resplendent snake. Even in its state of being fearful of garuda, it was emitting radiance. It was having the radiance since it was confident after seeing emperumAn’s auspicious qualities of sauseelyam, saulabhyam (simplicity, easy to approach) etc, even before emperumAn approved of it, thinking “my task will fructify”. Did not vAlmIki say that vibhIshaNa looked radiant after ascertaining that SrI rAma will never reject him, as mentioned in SrI rAmAyaNam yudhdha kANdam 16-17 “antharikshagatha: SrImAn” (vibhIshaNAzhwAn who set out in the sky and was resplendent)?

madhiththu – emperumAn decided that he would protect sumukha through garuda, who is sumukha’s enemy. Thinking of him, despite being lowly, as an entity. Thinking of sumukha as one who was surrendering, the moment he coiled around the cot. Hasn’t thirumangai AzhwAr too mercifully stated in his periya thirumozhi 5-8-4 “nanju sErvadhOr venjiinaravam veruvidandhu nin SaraN enach charaNAy nenjiRkoNdu nin anjiRaippaRavaikku adaikkalam koduththu aruL seydhadhu aRindhu ” (knowing your ability when the snake (sumukha) which spits poison and which was angry, became terrified of garuda and surrendered to you and you became its protector and, keeping in your mind its sorrowful state and his words, you gave that snake as garuda’s entity for protecting him)

avan vallAgaththu ERRiya – making garuda to joyously don the snake sumukha like a garland on his powerful shouders so that sumukha could live without fear of anyone.

mAmEni – emperumAn’s divine form overflowed with joy since the activity for his follower was completed successfully. This was similar to how SrI rAma had felt on coronating vibhIshaNa prior to waging war with rAvaNa, as mentioned in SrI rAmAyaNa yudhdha kANdam “abhishichya cha lankAyAm rAkshasEndhram vibhIshaNam I kruthakruthyas thadhA rAmO vijvara: pramOdha ha II” (SrI rAma, on completing the coronation of vibhIshaNa as the king of demons in lankA, felt relieved of his fever, and was joyous that his task has been completed).

mAyavanai – one who is with amazing qualities and amazing divine form

allAdhu onRu EththAdhu en nA – my tongue will not praise anyone other than emperumAn; it will  not praise minor deities like rudhra who ran away, leaving his follower stranded , as in bANAsura war. Since AzhwAr does not consider other deities as important at all, he calls them as onRu [one, someone etc].

We will go on to the 75th pAsuram next.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

nAnmugan thiruvandhAdhi – 57 – orungirundha nalvinaiyum

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous


Starting with the first pAsuram, until the previous pAsuram those who had spoken of supremacy to brahmA and rudhra as well as those who said that these two entities are equal to emperumAn were rejected. People who argued that all the three deities (brahmA, vishNu and rudhra) are one and the same, now started the argument, giving the following strategy: vEdhas (nArAyaNOpanishath etc ) say “sa brahmA sa Siva:” and “brahmA nArAyaNa: SivaScha nArAyaNa:” (brahmA is nArAyaNa; Siva is nArAyaNa). Hence brahmA, rudhra and nArAyaNa are the same entity. When such is the case, arguing whether this entity is superior or that entity is superior is against vEdhas.

AzhwAr rubbishes this argument in this pAsuram. He tells them “you will go to horrible ways! Along with “brahmA nArAyaNa: SivaScha nArAyaNa” there are also other verses such as “SakraScha nArAyaNa:, kAlaScha nArAyaNa:, dhiSaScha nArAyaNa:, vidhiSaScha nArAyaNa:, Urdhvancha nArAyaNa:, adhaScha nArAyaNa:, antharbahiScha nArAyaNa:, nArAyaNa EvEdham sarvam yadhbhUtham yachcha bhavyam” (indhra is nArAyaNa, time is nArAyaNa, directions are nArAyaNa, intermediate regions are nArAyaNa, above (upper world) is nArAyaNa, below (lower world) is nArAyaNa, inside and outside are nArAyaNa, what was in the past, what is there now and what will be are all nArAyaNa ) which will tell you that apart from sentient entities such as indhra et al, insentient entities such as directions, time etc are also referred to in the same breath. Will you then bring about equality between the supreme entity and insentient entity? Understand that all these entities are emperumAn’s wealth, physical body, effect, being sustained, being controlled, being servitors, being attribute etc. Thus, one can say that everything is him and in the same breath, vEdhas say that brahmA and rudhra are also him. Is there any entity which does not have him [as indwelling soul]? Thus, with the help of vEdhas, AzhwAr rejects those who try to establish thrimUrthi (oneness among three forms) philosophy.

Let us go through the pAsuram and its meanings:

orungirundha nalvinaiyum thIvinaiyum AvAn
perungurundham sAyththavanE pEsil marungirundha
vAnavardhAm dhAnavardhAm thAragaidhAn ennenjam
AnavardhAn allAdhadhen

Word for Word Meanings

pEsil – if one were to talk the truth
peru kurundham sAyththavanE – Oh kaNNapirAn who uprooted the kurundha tree (a type of  wildlime)!
orungirundha nalvinaiyum thIvinaiyum AvAn – he is the executor for the puNya (virtues) and pApa (vices) which are with jIvas (souls).
marungu irundha – staying close-by
vAnavardhAm – celestial entities
dhAnavardhAm – demonic entities
thAragaidhAn – earth
en nenjam AnavardhAm – the sarvESvaran who stays in my heart
allAdhadhu en – what entity is there without that sarvESvaran?


pEsil – if one were to talk with vEdha vAkyams (verses from sacred texts) such as “brahmA nArAyaNa:  SivaScha nArAyaNa:

orungirundha nalvinaiyum thIvinaiyum AvAn – he himself is the pApa and puNya which are always with us. Just as the vEdha vAkyam says “Esha Eva sAdhu karma kArayathi I Esha Eva asAdhu karma kArayathi II” (this paramapurusha (supreme being) makes the jIva to carry out good deeds; this paramapurusha instigates the jIva to carry out bad deeds too), since it is emperumAn who executes the virtues and vices, he is mentioned in the vEdhas as virtues and vices themselves. Is it correct, because of this, to equate karmas, which exist for a transient time, with him?

orungirundha nalvainaiyum thIvinaiyum – just as it is mentioned in brahmavaivarththam prakruthi kaNdam 26-90 “avaSyanubhOkthavyam krutham karma SubhASubham  I nA bhuktham kshIyathE karma kalpakOtiSathairapi II”(the [results of] good and deed bad deeds carried out (by jIvAthmAs) have to be necessarily experienced. Even if it takes hundreds of crores of kalpams (a very long period related to the life cycle of brahmA), these cannot be got rid of unless experienced), the puNya and pApa that we earn will not leave us unless we experience them compulsorily.

perungurundham sAiththavanE nalvinaiyum thIvinaiyum AvAn – when emperumAn incarnated as krishNa, kamsa had set upon krishNa many demons in order to kill him. One of them entered a kurundham tree on which krishNa used to climb often. krishNa broke that tree, killing that demon, thus eliminating one of the enemies of the herdsmen. Just as he effortlessly eliminated the enemy of herdsmen, emperumAn will remove our enemies too (our sins) through his vow as he had mentioned in SrI bhagavath gIthA 18-66sarva pApEbhyO mOkshayishyAmi”. Since karma is controlled by him, he is referred to as virtuous and viceful deeds.

Is this all?

marungirundha vAnavardhAm – (AzhwAr tells samsAris that) since brahmA, rudhra et al are at a far away distance, there may be a bewilderment in your minds that they are one with emperumAn. But in SAsthras, aren’t celestial entities such as indhra, agni (deity for fire), vAyu (deity for wind), sUrya (sun) et al, who are chEthanas like us and are near us, also mentioned as emperumAn? Do not vEdhams say “SakraScha nArAyaNa” “thathEvAgnis thadh vAyu: thadh sUryas thadhu chandhramA:” (that brahmam itself is agni, that itself is vAyu, that itself is sUrya and that itself is chandhra (moon)). Can we say svarUpaikyam (oneness with emperumAn) for these celestial entities?

AzhwAr further mercifully says, when told “what if we say that they have svarUpaikyam?”

dhAnavar thAm – isn’t it said that emperumAn is also the sinful demons? Can we say oneness for these demons with him?

When told “What if we say that there is svarUpaikyam between emperumAn and chEthanas (sentient entities)?”  AzhwAr responds saying . . . .

thAragaidhAn – even insentient entity earth is nArAyaNa. Do not vEdhas proclaim that insentient entities are also nArAyaNa as in “dhiSaScha nArAyaNa: vidhiSaScha nArAyaNa: nArAyaNa EvEdham sarvam ” (directions are nArAyaNa, intermediate regions are nArAyaNa, all these are nArAyaNa)! Can one say oneness for achEthana (insentient) entities which are full of faults with the supreme entity who is the opposite of any fault?

Who is that entity who is all of these?

 en nenjam AnavardhAn – just as it is mentioned in subAlOpanishath “manaScha nArAyaNa” (mind is nArAyaNa), AzhwAr says that the one who is in his heart is all of these too.

Is this all? AzhwAr further clarifies . . .

allAdhadhen – what entity is there among those mentioned in SAsthras which is not nArAyaNa? vEdhas say “nArAyaNa idham sarvam” (nArAyaNa is all these), “sarvam kalvidham brahma thajjalAn” (since all these (entities) appear, live and fade away in brahmam, these are all brahmam only). Thus, if the argument that brahmA, rudhra et al are to be considered as one with nArAyaNa is to be accepted as valid, then svarUpaikyam (oneness in form) has to be accepted for all sentient and insentient entities which is totally faulty. Since all entities such as brahmA, rudhra et al cannot sustain if separated from him and sustain themselves due to him, we have to consider that everything is emperumAn himself. Thus the opinion is that concepts such as Athmaikyam, dhEvaikyam, thrimUrthyaikyam (oneness with all sentient entities, oneness with all celestial entities, oneness with the three mUrthis) will not be valid.

We will take up the 58th pAsuram next.

adiyEn krishNa rAmAnuja dhAsan

archived in

pramEyam (goal) –
pramANam (scriptures) –
pramAthA (preceptors) –
SrIvaishNava education/kids portal –

आर्ति प्रबंधं – ४६

री:  श्रीमते शठकोपाय नम:  श्रीमते रामानुजाय नम:  श्रीमद्वरवरमुनये नम:

आर्ति प्रबंधं

<< पासुर ४५


पिछले पासुरम में मामुनि ,आचार्य के महत्त्व कि श्रेय जो गाते हुए उन्हीं के कृपा को अपनी उन्नति की कारण बतातें हैं।  इसी विषय कि इस पासुरम में और विवरण देतें हैं।

पासुरम ४६

तिरुवाय्मोळि पिळ्ळै तीविनैयोंदम्मै

गुरुवागि वंदु उय्यक्कोंडु – पोरुविल

मदि तान अळित्तरूळुम वाळवंरो नेंजे

एतिरासरक्कु आळानोम याम



नेंजे – हे मेरे ह्रदय !

याम – हम

आळानोम  – सेवक बने

एतिरासरक्कु –  एम्पेरुमानार के

(इसका कारण है )

तिरुवाय्मोळि पिळ्ळै – तिरुवाय्मोळि पिळ्ळै (मामुनि के आचार्य )

गुरुवागि  – आचार्य के रूप में अवतार किये

वंदु –   और हमारे जगह को पधारें

तीविनैयोंदम्मै – हम, जो क्रूर पापों के घने बादल हैं

उय्यक्कोंडु  –  उन्के कृपा से स्वीकृत किये गए और उन्नति के योग्य माने गए

अळित्तरूळुम  – हमें आशीर्वाद किये , (यह देकर )

मदि तान  – तिरुमंत्र की ज्ञान

पोरुविल – जो अद्वितीय ( शास्त्र की भी किसी और से तुलना की जा सकती हैं, पर इसकी नहीं )

वाळवंरो – (हे मेरे ह्रदय!) यह इसी आचार्य के कृपा से ही हैं न ? ( इन्हीं के कारण हम एम्पेरुमानार के सेवक बने)


सरल अनुवाद

इस पासुरम में मामुनि अपने आचार्य के श्रेय की वर्णन करतें हैं।  वें कहतें कि आचार्य के कृपा से पाए गए तिरुमंत्र से ही वें श्रीमन नारायण के सेवक के सेवक बन सकें।  



यहाँ पहले तिरुवाय्मोळिपिळ्ळै की श्रेयस कि प्रशंसा की गयी हैं। श्रीमन नारायण के सारे भक्त जो श्री वैष्णव और इस साँसारिक लोक के दिव्य जीव याने  भूसुरर कहलातें हैं, इन सारें लोगों से तिरुवाय्मोळि दिव्य प्रबंध और अमृत मानी जातीं हैं। नम्माळ्वार खुद कहतें हैं, “तोंडरक्कमुदु उण्ण चोल मालैगळ सोन्नेन” (तिरुवाय्मोळि ९.४.९). तिरुवाय्मोळि पिळ्ळै एक ऐसे आचार्य हैं जो तिरुवाय्मोळि को स्वास में लेकर उसी में जीतें थे। उसमें से तरह तरह के मकरंद कि आनंद उठाते हैं, जैसे शब्दों कि सजावट कि मकरंद , अर्थों की मकरंद और उन पासुरमो के मनोभाव कि मकरंद। वे केवल तिरुवाय्मोळि को धर्म मानकर जियें और अन्य शास्त्रों को घास समान मानें। वें नम्माळ्वार के चरण कमलों में शरणागति कर, उन्के प्रति सारें कैंकर्य किये।  तिरुवाय्मोळि के संबंध के कारण वें तिरुवाय्मोळिपिळ्ळै कहलायें गए। मामुनि अपने ह्रदय को कहतें हैं , “हे मेरे प्रिय ह्रदय! हमें देखो। “अोप्पिल्ला तीविनैयेनै उय्यक्कोंडु (तिरुवाय्मोळि ७.९.४)” के वचनानुसार हम क्रूर पापों के प्रतिनिधि हैं। और तिरुवाय्मोळिप्पिळ्ळै आचार्य के रूप में अवतार किये और हमें विमुक्त किये।” इसी को वें अपने उपदेश रत्न मालै में, “तेनार कमल तिरुमामगळ कोळूनन ताने गुरुवागि (उपदेश रत्न मालै ६१) कहतें हैं। आगे मामुनि कहतें हैं , “ वें (तिरुवाय्मोळिप्पिळ्ळै) हमारें जगह पधारें और तिरुमंत्र से जनित यह दिव्य ज्ञान दिए। यह अन्य शास्त्रोँ से जनित ज्ञान से अलग हैं। हे मेरे ह्रदय!  उनके इस कृपा के कारण ही हमें एम्पेरुमानार के प्रति कैंकर्यं करने का भाग्य मिला। तिरुमंत्र में यहि उत्तम अर्थ प्रकट किया गया हैं कि, भगवान श्रीमन नारायण के सेवकों के सेवक रहना सर्व श्रेष्ट स्थिति हैं। और इस अर्थ को महसूस करने के कारण ही हम एम्पेरुमानार के नित्य सेवक बनते हैं।

अडियेन प्रीती रामानुज दासी

आधार :


प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –

ప్రమేయసారము 10

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 9




              కిందటి పాశురములో  ఆచార్యులు శ్రీమన్నారాయణుని అవతారమని చెప్పారు. జ్ఞానసారంలో “తిరుమామగళ్ కొళునన్ తానె గురువాగి”అని 39 పాశురములో చెప్పిన విషయాన్ని ఇక్కడ గుర్తుచేసుకోవాలి .

             అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఆచార్యుల గొప్పదనాన్ని చెప్పి, వారు చేసే మహోపకారాన్ని తెలియజేస్తూ ఈ పాశురంతో ప్రబంధాన్ని సుసంపన్నం చేశారు.



ఇఱైయుం ఉయిరుం ఇరువర్కుముళ్ళా

ముఱైయుం ముఱైయే మొళియుం

మఱైయుం ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ ఒన్ఱల్ల ఆన

ఉణర్తువార్ ఉణ్దాన పోదు



ఇఱైయుం = ‘ అ ‘ కార వాచ్యుడైన పరమాత్మ

ఉయిరుం = ‘ మ ‘ కార వాచ్యుడైన జీవాత్మ

ఇరువర్కుముళ్ళా ముఱైయుం = ఈ ఇరువురి సంబంధము (జీవాత్మ పరమాత్మకే చెందిన వాడు) చతుర్ధీ విభక్తిలో చెప్పిన సంబంధము

ముఱైయే మొళియుం =ఈ సంబంధమునే ఉన్నతముగా గ్రహించి

మఱైయుం = వేద సారమైన తిరుమంత్రము యొక్క సారమును

ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ = ఉపదేశించేవారు లేకపోతే

ఒన్ఱల్ల = పైన చెప్పుకున్న విషయాలన్నీ అర్థమయ్యీ కానట్టుగా ఉన్నప్పుడు

ఉణర్తువార్ = తిరుమంత్రార్థాన్ని విడమరచి చెప్పే ఆచార్యులు

ఉణ్దాన పోదు =  ఉన్నప్పుడు కదా

ఆన =అందు వలన ఉజ్జీవనము



ఇఱైయుం ఉయిరుం ఇరువర్కుముళ్ళా ముఱైయుం…….. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఈ గ్రంధ ప్రరంభంలో “అవ్వానవరుక్కు ” అన్న పాశురంలో  “అ” కారార్థము  శ్రీమన్నారాయణుడే(ప్రాణము) అని , వెంటనే  “మవ్వానవర్” అని మకారార్థాన్ని  చేతనుడని చెప్పారు.  “అవ్వానవరుక్కు మవ్వానవర్ ” పరమాత్మకు -జీవాత్మకు ఉన్న  సంబంధాన్ని  చెప్పారు. “ ఇంకా జీవాత్మ పరమాత్మకే చెందిన వాడు అని చతుర్దీ విభక్తిలో చెప్పటం వలన పర్మాత్మకు జీవాత్మకు ఉన్న శేష శేషి సంబంధాన్ని తెలియజేసారు.

ముఱైయే మొళియుం మఱైయుం ……. పైన చెప్పిన సంబంధం వేదాలలోను , తిరుమంత్రములోను, జ్ఞాన సారం లోని  31వ పాశురంలోను  వివరించబడింది. ” వేదం ఒరు నాంగిన్ ఉట్పొదింద మెయిప్పొరుళుం ” (వేదములో నిక్షేపించబడింది ) అని తిరుమంత్రము వేదములో విస్తారంగా చర్చించ బడింది.  తిరుమంత్రమును వేదసారంగా చెప్పారు మన పూర్వాచార్యులు.  ఇటువంటి తిరుమంత్రాన్ని ఉపదేశించే వారే లేకపోతే…….

ఉణర్తువార్ ఇల్లా నాళ్ ఒన్ఱల్ల ………పైన చెప్పిన తిరుమంత్రార్థమైన పరమాత్మ, జీవాత్మ, వారి మధ్య సంబంధం ఎప్పటికీ కొనసాగుతుంది , ఆది,అంతము లేనిది ,నిత్యమైనది  అనే విషయాలను వివరించి చెప్పే వారు ఉన్నప్పుడే అవి ప్రకాశిస్తాయి. అలా చెప్పే వారు లేనప్పుడు అవి మరుగున పడిపోతాయి.

ఆన ఉణర్తువార్ ఉణ్దాన పోదు ….….” ఆన ” …కావున…చెప్పెవారు ఉన్నప్పుడే పై విషయాలన్ని ఉనికిలో ఉంటాయి. చెప్పెవారు ఎవరంటే వారే ఆచార్యులు. ఈ గ్రంధ ప్రారంభంలోనే   “ఉవ్వానవర్ ఉఱైతార్ ” అన్నారు . ఇది చేతనుల పట్ల ఆచార్యులు చేసిన మహోపకారం. దీనినే  నమ్మాళ్వార్లు “అఱియాదన అఱివిత్త అత్తా ” అని  పెరియాళ్వార్లు   “ పీదగవాడైప్పిరానార్ పిరమ గురువాగి వందు ” అని అన్నారు .

 ఈ ప్రకారంగా ఈ గ్రంధంలో అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఆచార్య వైభవాన్ని చక్కగా వివరించారు .

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము :

archived in

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –


ప్రమేయసారము 9

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 8


ఉడయవర్ – ఎంబార్


                     గత ఎనిమిది పాశురాలలో “ ఓం నమో నారాయణాయ ‘ అనే అష్టాక్షరి మంత్రంలోని మూడు పదాల అర్థాన్ని వివరించారు .ఈ పాశురంలో ఆ మంత్రాన్ని ఉపదేశించిన ఆచార్యుల పట్ల నడచుకోవలసిన విధానం గురించి చెపుతున్నారు. ఆచార్యులను సాక్షాత్ భగవత్స్వరూపంగా భావించి శాస్త్రంలో  చెప్పిన రీతిలో కైంకర్యం చేయాలని చెప్పారు. అలా కాక  ఆచార్యులను మన లాంటి మానవుడిగా భావించేవారికి , ఆచార్యులను సాక్షాత్ భగవత్స్వరూపంగా భావించేవారికి బేధాన్ని తెలియచేస్తున్నారు. దీని వలన ఆచార్యుల ఔన్నత్యం తెలుస్తున్నది.


తత్తం ఇఱైయిన్ వడివు ఎన్ఱు తాళిణైయై

వైత్త అవరై వణంగియిరాప్ పిత్తరాయి

నిందిప్పార్కు ఉణ్దు ఏఱా నీళ్ నిరయం నీదియాల్

వందిప్పార్కు ఉణ్దు ఇళియా వాన్


తాళిణైయై వైత్త = అజ్ఞానము తొలగి పోయేట్లు శిష్యుడి తల మీద తన శ్రీ పాదాలను ఉంచిన

అవరై = ఆచార్యులను

తత్తం ఇఱైయిన్  = తమ దైవంగా

వడివు ఎన్ఱు = దైవ స్వరూపంగా

వణంగియిరా = దాసోహాలు సమర్పించని

ప్పిత్తరాయి = సత్యమును తెలుసుకోలేని పిచ్చివారై

నిందిప్పార్కు = మనుషులుగా భావించే వారికి

ఏఱా నీళ్ నిరయం = వొడ్డు ఎక్కలేని లోతైన నరకమే

ఉణ్దు = ప్రాప్తిస్తుంది.

నీదియాల్ = శాస్త్రములో చెప్పిన  క్రమము తప్పక

వందిప్పార్కు = ఆచార్య కైంకర్యం చేసే వారికి

ఇళియా వాన్  = పునర్జన్మ లేని జన్మ రాహిత్యము కలిగి

వాన్ ఉణ్దు = పరమపదములో ఉంటారు



తత్తం ఇఱైయిన్ వడివు ఎన్ఱు …. తత్తం…..తమ తమ దైవము అని అర్థము. శ్రీమన్నారాయణుడు అందరికి దైవము కాగా జ్ఞానానిచ్చే వారి వారి ఆచార్యులు వారి వారి దైవము అని చెపుతున్నారు .  శ్రీమన్నారాయణుడు అందరికి దైవము, నాయకుడు అయినా చేతనులకు జ్ఞానాన్ని అందించడానికి మానవరూపంలో ఆచార్యునిగా అవతరించాడు. అందు వలన శాస్త్రములు ఆచార్య దేవోభవ అని అజ్ఞానాన్ని తొలగదోసి జ్ఞానానిచ్చే ఆచార్యులు ప్రత్యక్ష దైవం అని చెపుతున్నాయని గ్రహించాలి . శిష్యులు తమ తమ ఆచార్యులను దైవముగా భావించాలి  అని అర్థము.

తాళిణైయై వైత్త అవరై ……. జ్ఞాన సారం “విల్లార్ మణి  కొళిక్కుం”అనే 38 వ పాశురం లో  “మరుళాం ఇరుళోడ  మత్తగత్తు  తన్ తాళ్ అరుళాళే వైత్త  అవర్” అని చెప్పరు. అనగా తమ అజ్ఞానాన్ని పోగొట్టడానికి కృపతో   వారి శ్రీపాదాలను తమ వొడిలో పెట్టిన ఆచార్యలు అని చెపుతున్నారు .

వణంగియిరాప్పిత్తరాయి………కొందరు ఆచార్యులకు కైంకర్యము చేయక వారిని తమ వంటి సామాన్య మానవుడిగా చూస్తారు . అలాంటి వాళ్ళు నిజంగా పిచ్చివాళ్ళు . ఒకసారి ఏమ్బార్లను కొందరు “చాయైపోల పాడ వల్లార్ తాముం అణుక్కర్గళే ” (పెరియాళ్వార్ తిరుమొళి 5-4-11) అనే పాశుర భాగానికి అర్థం చెప్పమని అడిగారు. దానికి వారు తాము తమ ఆచార్యులైన ఉడయవర్ల దగ్గర ఈ పాశుర అర్థాలను వినలేదని చెప్పి ,అయినా మీరు అడిగారు కాబట్టి చెప్పితీరాలి. ఇప్పుడే మా ఆచార్యులను అడిగి చెపుతాను అని తమ  ఆచార్యుల దగ్గరికి వెళ్ళారు ఆ సమయంలో ఉడయవర్లు వారి ఆచార్యులైన తిరుక్కోట్టియూర్ నంబి దగ్గర కూర్చొని వున్నారు. ఎంబార్ ఉడయవర్ల పాదుకలను తన తల మీద పెటుకొని ఇదిగో మా ఆచార్యులు మాకు చెప్పారు అదే  అర్థాన్ని మీకు చెపుతాను అని మీరు అడిగిన పాశురభాగం అర్థం కూడా ఇదే అన్నారట.

ఇక ఆచార్యులను సాధారణ మనిషిగా భావించేవారి గురించి చెప్పబోతున్నారు .

ఏఱా నీళ్ నిరయం ఉండు …… ఏఱా ….దాటలేని….వొడ్డు ఎక్కలేని , నీళ్ నిరయం ఉండు……నరకం ఉంది. ఆచార్యులను మాటలతో చిన్నబుచ్చకున్నా సాధారణ మనిషిగా భావించటమే దోషము. అలాంటి వారు నరకం నుండి బయట పడలేరు . యముడి దండన కంటే నరకం వేరైనది ఇది . నారాయణ నామం వింటే ” నరకమే స్వర్గమవుతుంది “ అని తిరుమలైలో చెప్పారు. కానీ ఆచర్యోపచారం వలన వచ్చే నరకం అలా కాక అనుభవించి తీర వలసిందే  అంటున్నారు.

          ఆచార్యులను సాధారణ మనిషిగా భావించే వారు ఎప్పటికి ఉజ్జీవించలేరు. ఆ అర్హతను కూడా పొందలేరు . జననమరణ చక్రంలో పడి పరిభ్రమిస్తూ ఉంటారు . ఈ సందర్భంగా తిరువళ్ళువర్లు “ ఉరంగువదు పోలుం -సాక్కాడు , ఉరంగి విళివదు పోలుం పిరప్పు “  ( నిద్రించి నట్లుగా చావు, నిద్ర లేచినట్లుగా పుట్టుక .) అన్నారు.

నీదియాల్ వైందిప్పార్కు ఉణ్దు….. జ్ఞాన సారం పాశురం “తేనార్ కమల తిరుమామగల్ కొళునన్ తానే గురువాగి త న్నరుళాల్ మానిడర్క ఇన్నిలతే  తోన్రుతలాల్” ( తేనెలూరు పద్మోద్భవి దవుడు తానే గురువై తన కృప వలన ఈ లోకంలోని వారికి ఉపదేశించాడు ), అన్నట్లు ఆచార్యుని పరమాత్మ స్వరూపంగా భావింఛి శాస్త్రంలో చెప్పినట్లుగా నడచుకునే వారికి పునర్జన్మ ఉండదు.

 ఇందులో నీతి  ఏవిటంటే ఆచార్యుని సేవించటంలో దోషం చేయని వారికి పునర్జన్మ ఉండదు. వైకుంటమే వారికి  నిత్య నివాసము. మధురకవి ఆళ్వార్లు తమ ఆచార్యులైన నమ్మాళ్వార్ల విషయంలో  “ తేవు మత్తు అరియేన్ ”  అన్నారు.(ఆచార్యుని తప్ప ఇతర దైవాన్ని ఎరగను ) ఆ విధంగా తమ ఆచార్యుల పట్ల నడచుకునే  మంచి శిష్యులు నిత్యులై పరమపదంలో ఉంటారు అని చెపుతున్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామనుజదాసి

మూలము :

archived in

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –


ప్రమేయసారము 8

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః



<< పాశురము 7




                అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఈ ప్రబంధంలో తిరు మంత్రములోని “ఓం” కార అర్థాన్ని మోదటి మూడు పాశురాలైన “ అవ్వానవర్”, “ కులం ఒన్రు  ” , “ పలం కొణ్డు ” లో చెప్పి, తరువాతి నాలుగు పాశురాలైన  “కరుమత్తాల్”, “వళియావదు”, “ఉళ్ళ పడి ఉణరిల్” , “ఇల్లై ఇరువరుక్కుం”, లో నమః పద అర్థాన్ని చర్చించారు. ఈ పాశురాలో  “నారాయణాయ” అనే పదము యొక్క అర్థాన్ని చెపుతున్నారు. శ్రీమన్నారయణునకు సమస్త చరా చర జగత్తు ఆయనకు సొత్తు, ఆయనకు కైంకర్యం చెయటమే చేతనుల పరమావధి అని శాస్త్రాలలో చెప్పబడింది.   “నారాయణాయ” శబ్దంలో అనేక అర్థాలు ఇమిడి వున్నాయి.  శ్రీమన్నారయణుని సేవించుకోవాలనే తపన , ఆర్తి, పరబ్రహ్మ తప్ప ఇతరమైన వేవి సత్యానందాన్ని, నిత్యానందాన్ని ఇవ్వలేవన్నసత్యాన్ని తెలుసుకోవటం  , ఆయనకు నిరంతర కైంకర్యం చేసే భాగ్యాన్ని పొందే మార్గం, అంతిమంగా పరమపదం చేరి ఆయనకు నిత్య కైంకర్యం చేసే భాగ్యాన్ని పొందే మార్గం అన్నీ ఇమిడి ఉన్నాయి. ఈ విషయాలనే అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు  ఈ పాశురంలో వివరిస్తున్నారు .


విత్తం ఇళవు ఇన్ బం తున్ బం నోయి వీకాలం

తత్తం అవయే తలై అళిక్కుం  – అత్తై విడీర్

ఇచ్చియాన్ ఇచ్చియాదేద ఎళిల్ వానత్తు

ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం


ప్రతి పదార్థము:

విత్తం = సంపదను

ఇళవు = నష్టము

ఇన్బం = సుఖము

తున్ బం  = దుఖఃము

నోయి = అనారోగ్యము

వీకాలం = మరణ కాలము

తత్తం అవయే = వాటి వాటి కర్మానుసారము

తలై అళిక్కుం  = ఫలితాన్నిస్తుంది

విడీర్ = వదిలి వేయండీ

అత్తై = కాబట్టి వాటికి సంబంధించిన చింతన

ఇచ్చియాన్ = చేయని వాడు శ్రీమన్నారాయణుని మాత్రమే తలచే వాడు

ఇచ్చియాదు = ఇతర ప్రయోజనాలను ఇష్టపడడు

ఏదద్ = శ్రీమన్నారాయణుని స్థుతించడానికి

ఎళిల్ వానత్తు = అందమైన పరమపదములో

ఉచ్చియాన్ = ఉన్నతుడైన శ్రీమన్నారాయణుడు

ఉచ్చియానాం  = శిరసా వహించదగిన గొప్పతనము కలవాడౌతాడు

వ్యాఖ్యానం :

                “నారాయణాయ” అనే పదానికి అర్థం చెప్పేటప్పుడు  “ఇళైయ పెరుమాళైప్పోలే ఇరువరుమాన సేర్తియిలే అడిమై సెయిగై ముఱై ” సీతారాములు కలిసి ఉన్నప్పుడు ఆ మిధునానికి లక్ష్మణునిలాగా కైంకర్యము చెయాలి ‘ అని చెప్పి “అత్తై నిత్యమాగ ప్రార్తిత్తే  పెఱ వేణుం ” ఆ “కైంకర్య భాగ్యం నిత్యముగా కావాలని కోరి పొందాలి” అనిచెపుతారు. శ్రీరామాయణంలో శ్రీరాముడు లక్ష్మణుడు తన తోబుట్టువుగా కాక సాక్షాత్ పరమాత్మగా భావించి  కైంకర్యము చేసాడు. ఆ విషయాన్నే కంబ రామాయణంలో ఈ క్రింది విధంగా చెప్పారు.

“ఎందైయుం  యాయుం ఎంబిరానుం ఎమ్మునుం

అందం ఇల్ పెరుంగుణత్తు ఇరామన్ ఆదలాల్

వందనై అవన్ కళల్ వైత్త పోదు అల్లాల్

సిందై వెంగొదుంతుయర్ తీర్కిలేన్”

( కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, పళ్ళిడైప్పడలం 58)


సకల సంబంధాలు రాముడితోనే అని ,ఆయనకు కైంకర్యం చేయటమే తన విధి అని, తలచి లక్ష్మణు

శ్రీ రాముడి  వెంట అడవికి వెళ్ళాడు.


“అగాదదు అన్ఱాల్ ఉనకు అవ్వనం ఇవ్వయోత్తి

మాకాదల్ ఇరామన్ నం మన్నవన్ వైయ్యమీందుం

పోగా ఉయిర్త్తాయర్ నం పూంకుళల్ సీతై  – ఎన్ఱే

యేగాఇ: ఇని ఇవ్వయిన్ నిఱ్ఱలుం యేదం”

(కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, నగర్ నీంగు పడలం146)

“పిన్నుం పగర్వాళ్. “మగనే! ఇవంపిన్ సెల్; తంబి

ఎన్నుంపది అన్ఱు, అడియారినిన్ యేవల్ సెయ్ది;

మన్నుం నగర్కే ఇవన్ వందిదిన్ వా: అదు అన్ఱేల్

మున్నం ముడి” ఎన్ఱనళ్ వార్ విళి సోర నిన్రాళ్ ‘

( తల్లి సుమిత్ర కుమారా ఈయన వెంట వెళ్ళు తముడిలా కాక చక్రవర్తికి చేసినట్లుగా నిన్ను దాసుడిగా భావించి సేవలు చేయి అని చెప్పింది)

( కంబ రామాయణం, అయోధ్యా కాణ్డం, నగర్ నీంగు పడలం147)

  “అడియారినిన్ యేవల్ సెయ్ది” అని అన్నారు . అనగా  శ్రీలక్ష్మణస్వామి శ్రీరాముడితో తప్ప ఇతరులందరితో తన సంబంధమును వదులుకుని ఆయన వెంట అడవికి వెళ్ళి 14 సంవత్సరాలు కైంకర్యం చేసారు , అంతే కాక ఆజీవనము శ్రీరాముడికి  కైంకర్యం చేస్తూనే వున్నాడు. ఇది జీవాత్మకుండవలసిన లక్షణము. ఇది పరమాత్మను ప్రార్థించి పొందవలసినది. గోదా దేవి తమ తిరుప్పావైలో ” వేదమనైత్తుక్కుం విత్తాగుం ” అన్నది. “ఎత్తైక్కుం ఏళేళు  పిరవిక్కుం ఉంతన్నోడు ఉత్తోమే యావోం ఉమక్కే నాం ఆట్చెయ్వోం మత్తై నంకామంగళ్ మాత్తు” అని అన్నారు.

పెరియాళ్వార్లు “ ఉనక్కుప్పణి సెయితిరుక్కుం తవం ఉడైయేన్”అని, నమ్మాళ్వార్లు “ఒళివిల్ కాలమెల్లాం ఉడనాయ్ మన్ని వఱువిలా అడిమై సెయ్య వేణ్డుం నాం, తిరుమంగై ఆళ్వార్లు “ఆళుం పణియుం అడియేనై కొండాన్” అని “ఉనక్కాగ తొండు పత్త నల్లేనై ”అని అన్నారు .

        జ్ఞానులైన పెరియాళ్వార్లు ఇత్యాదులు పరమాత్మ కైంకర్యమే జీవన లక్ష్యంగా భావించారు. వీరు ఈ లీలా విభూతిలో ఉన్న కాలంలో సంపద వలన ఆనందమో, అది కోల్పోయినందున ధుఃఖమో పొంద లేదు.

“వేణ్దేన్ మనై వాళ్కయై ”అని ,“కూఱు సోఱు ఇవై వేడుందువతిల్లై” అని,  “నీళ్ సెల్వం వేణ్డాదాన్” అని ఆళ్వార్ల చేత సంపదలు విసర్జించ బడ్డాయి . అన్ని కృష్ణుడే అన్నదే వారి విశ్వాసము. పరమాత్మ కైంకర్యములో ఈడుపడిన మనసును తాత్కాలిక ప్రయోజనాన్నిచ్చే సంపదల మీదికి వారు పోనీయలేదు. ఇంకా పరమాత్మయే లక్ష్యముగా కలిగి వున్న వారు ఎలా ఉండాలో చెపుతున్నారు.

విత్తం……డబ్బు , బంగారము ఇత్యాదులు

ఇళవు ……..వాటిని పోగొట్టుకున్న స్థితి

తిరువళ్ళువర్ ఈ విషయంగా  “నిల్లాధవఱ్ఱై నిలైయిన ఎన్ఱు ఉణరుం పుల్లఱివాన్మై కడై” ( నిలవని వాటిని శాస్వతమనుకొనే గొప్ప జ్ఞానులు) అని వ్యంగ్యంగా అన్నారు.

ఇన్ బం …….సుఖ దుఃఖాలకు హేతువైన వస్తువులిచ్చే సుఖము

తున్ బం ……దుఃఖాలనిచ్చే సంఘటనల వలన కలిగే ..దుఃఖం

నోయి………శరీరమును ఆశ్రయించే రోగాలు

వీకాలం……..శరీరమును యొక్క అంతిమ కాలము (మరణము) మొదలైనవన్నిటికి

తత్తం అవయే………కారణము సంచిత కర్మలు

తలై అళిక్కుం  ……….తగిన సమయంలో ఫలితాన్నిస్తాయి జన్మతో వచ్చిన కర్మలు అయా కాలాలో ఫలితానిస్తాయి. తిరువళ్ళువర్  “ఊళు” “ఆకూళాఱ్ తోన్ఱుం అసైవిన్మై కైప్పొరుళ్ పోకూళాఱ్ తోన్ఱుం మడి”.

(సంపదలు దొరకడానికి, అది తొలగి పోవతానికి కారణము పురాకృత కర్మలు.) అన్నారు .

“పేదై పడుక్కుం ఇళవూళ్ అఱివగఱ్ఱుం

 ఆగలూళ్ ఉఱ్ఱక్ కడై”.

      ఒకడు లౌకిక జ్ఞానము కలివున్నా పురాకృత కర్మ వలన సంపదను పోగొట్టుకునే సమయంలో ఆ జ్ఞానాన్ని కోల్పోతాడు. ఒకడు లౌకిక జ్ఞానము లేని వాడైనా వాడికి  పురాకృత కర్మ వలన సంపదలు పొందడానికి లౌకిక జ్ఞానము పొంద గలుగుతాడు. పురాకృత కర్మలు మంచిని చెడుగాను, చెడును మంచిగాను మార్చగలదు. తిరువళ్ళువర్ ఈ పురాకృత కర్మల గురించి విస్తృతంగా వివరించారు.

అత్తై విడీర్………పురాకృత కర్మల గురించి మంచినో చెడునో ఎంచకుండా ఉండే వారి గురించి కింద వివరించారు.

ఇచ్చియాన్………..సంపదల వంటివాటిని కోరని వారు  పరమాత్మ కైంకార్యానికి అర్హులవుతారు. తిరుమళిసై ఆళ్వార్లు ఈ విషయంగా  “అడకరుం పులంగళ్ ఐందడక్కి ఆసైయామవై తొడకఱుత్తు వందు నిన్ తొళిఱ్కణ్ నిన్ఱ ఎన్నై” అన్నారు .

   ఇచ్చియాదేత్త ……….పరమాత్మ కైంకర్యం చేసేవారు ఆ కైంకర్య ఫలితంగా తాత్కాలిక ప్రయోజనాలనిచ్చే లౌకిక సంపదలనో ,ఉన్నత ఫలమైన పరామపదాన్నో, కోరకుండా, మధురకవి ఆళ్వార్లు “పావిన్ ఇన్నిసై పాడి తిరివనే ”  అన్నట్లు కేవలం పరమాత్మను కీర్తించటమే ప్రధాన ఫలితంగా కోరుకోవాలి .   పరమాత్మను కీర్తించటమంటే

 “పయన్ తెరిందుణర్ ఒన్ఱిన్మయాల్ తీవినయేన్ వాళా ఇరుందొళిందేన్ కీళ్నాళెల్లాం కరందురువిల్ అమ్మానై అన్నాన్రు పిన్ తొడరంద ఆళియంగై అమ్మానై యేత్తాదు అయర్తు ” (తిరువందాది). ఇక్కడ కీర్తించటమంటే ఒక్క వాచా కైంకర్యమే కాక త్రికరణములతో చేసే కైంకర్యంగా స్వీకరించాలి అని చెపుతున్నారు.

ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం……….వైకుంఠంలో వేంచేసి వుండే పరమపద నాధుడే  శిరస్సుపై ధరించేటంత గొప్ప వాడవుతాడు. ‘ఎళిల్ వానం ‘ అంటే పరమపదము. దానినే ‘ విణ్ణగం ‘ అంటారు. అక్కడ ఉండే స్వామిని ‘  విణ్ణ్మీదిరుప్పవన్ ‘ అంటారు. ఎళిల్ వానం అంటే వేదాంతంలో పరమాకాశము. అందులో ఉన్నతమైన ప్రదేశం పరమపదం , అదే ‘ ఉచ్చి ‘, అక్కడ వశించే వాడు ‘ ఉచ్చియాన్ ‘ . ‘ ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం ‘ ఆ వైకుంఠ నాధుడు. ఆయన శిరస్సు మీద ధరింపబడే వాడు ఆయన పరం భక్తుడు, దాసుడు..’ ఎళిల్ వానత్తు ఉచ్చియాన్ ఉచ్చియానాం ‘ అని చెప్పబడింది.

  ఇక్కడ  భక్తుడు, దాసుడు..అని చెప్పబడిన వాడు ద్వందాతీతుడు …అంటే సుఖ ధుఃఖాలకు, కష్ట నష్టాలకు, లాభా లాభాలకు , రోగాలు, మరణాలు వంటి వాటికి చలించని వాడు. అందు వలన వాడి మనసు పరిశుధ్ధంగా ఉంటుంది. ఆ పరిశుధ్ధ మనసులో లౌకికమైన కోరికలేమీ ఉండవు. ఏ ప్రయోజనము ఆశించకుండా పరమాత్మకు కైంకర్యం చేయటమే పరమ ప్రయోజనంగా భావించి కైంకర్యం చేసే వాడు. కాబట్టి పరమాత్మకు కైంకర్యం చేసే వారు ఇతర ప్రయోజనాలను ఆశించ కుండా పరమాత్మకు కైంకర్యం చేయటమే పరమ  ప్రయోజనంగా భావించి కైంకర్యం చేయాలి అని అర్థము. మనోవాక్కాయ కర్మణ కైంకర్యం చేయాలి అప్పుడే ఫలితాన్నిస్తుంది. మనసులో ఇతర కోరికలు తలయెత్తకుండా, నోటితో పరమాత్మ నామం తప్ప మరేదీ పలక కుండా, కరణాలతో పరమాత్మలు సంబంధించిన కార్యములు తప్ప ఇతరములేవీ చేయకుండా ఉండటమే త్రికరణ శుధ్ధి అంటారు.

దీనికి సంబంధించిన ఉదాహరణలు నాలాయిర దివ్యప్రబంధంలో చాలా కనపడతాయి. అందులో కొన్ని ఈ క్రింద చూడవచ్చు.

  1.   వాయి అవనై అల్లాదు వాళ్త్తాదు (209) ( నోరు ఆయనను తప్ప కీర్తించదు)
  2.   నాక్కు నిన్నై అల్లాల్ అఱియాదు (433)( నాలుకకు నువ్వు  తప్ప తెలియదు)
  3.    యేతుగిన్ఱోం నాతళుంబ (1863) (నాలుక అలసి పోయేట్లుగా నిన్ను కీర్తిస్తున్నాను )
  4.    నాతళుంబ నారాయణా ఎన్ఱళైతు (561) (నాలుక అలసి పోయేట్లుగా నారాయణా అనిపిలిచి)
  5.    ఇరవు నంపగలుం విడాదు ఎన్రుం యేతుదల్ మనం వైమినో (2954)(రాత్రిపగలు విడువక నిన్ను కీర్తించచటమే మనసుకు పని)
  6.    పేసుమిన్ కూసమిన్ఱి (3681)(సంకోచం లేకుండా మాట్లాడు)
  7.    వాయినాల్ పాడి (478) (నోటితో పాడి)

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము :

archived in

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –


आर्ति प्रबंधं – ४५

श्री:  श्रीमते शठकोपाय नम:  श्रीमते रामानुजाय नम:  श्रीमद्वरवरमुनये नम:

आर्ति प्रबंधं

<< पासुर ४४


पिछले पासुरम में, मामुनि सर्वव्यापी श्रीमन नारायण की  “माकांत नारणनार वैगुम वगै” से श्रेय गाए। वें उस पासुरम के “मोहान्तक” से चित्रित किये गए सबसे नीच जीव खुद को मान्ते हैं। यहीं इस पासुरम का सारांश हैं जहाँ वें खुद को,, श्रीमन नारायण को न पहचान पाने के कारण ,केवल अंधकार और अकेलापन महसूस करने वाले लोगों में सबसे नीचे स्थान में रख़ते हैं।  मामुनि का मानना हैं कि उन्हें श्रीमन नारायण की सर्वव्यापित्व की और उनके संग उपस्थित निरंतर संबंध की ज्ञान नहीं हैं। इसी अज्ञान के कारण वें मोहान्तको में से एक बन गये। किन्तु इन विषयों के पश्चात भी मामुनि अपने ह्रदय को याद दिलातें हैं कि आचार्य संबंध के कारण ही उन्नति पाए। यही इस पासुरम का सारांश है।  

पासुरम ४५

नारायणन तिरुमाल नारम नाम एन्नुम मुरै

आरायिल नेंजे अनादि अंरो सीरारुम

आचार्यनाले अंरो नाम उयंददु एन्ड्रु

कूसामल एप्पोलुदुम कूरु



नेंजे – हे मेरे ह्रदय

नारायणन तिरुमाल –  जैसे “ तिरुमाले नानुम उनक्कु पळवडियेन” से चित्रित किया गया है, श्रीय:पति श्रीमन नारायणन ही सामूहिक शब्द “नारम” से पहचाने जाने वाले सारे आत्माओं के अधिकारी और स्वामी हैं।  

नारम नाम – हम आत्मायें सब नित्य हैं

आरायिल – अगर यह साबित करना है

एन्नुम मुरै –  (श्रीमन नारायण और जीवात्मा के बीच) वह नित्य संबंध

अनादि अंरो – यह कोई नया संबंध है क्या ? नहीं।  क्या यह सत्य नहीं कि यह नित्य हैं ? ( हाँ यह सत्य है)

(हे मेरे ह्रदय!!!)

सीरारुम – जो हमें यह संबंध दिखाकर उसे दृढ़ बनाके और खुद ज्ञान जैसे कल्याण गुणों से भरे व्यक्ति

आचार्यनाले अंरो – आचार्यन हैं, है न ?

नाम उयंददु एन्ड्रु – हमारी मुक्ति कि कारण वें ही हैं

(हे मेरे ह्रदय)

कूरु – कृपया इस बात को दोहराते रहो

एप्पोलुदुम – सदा

कूसामल – बिना कोई लज्जा के


सरल अनुवाद

मामुनि, इस पासुरम में ,श्रीमन नारायण और जीवात्मा के संबंध को दृढ़ करने वाले आचार्यन के महत्त्व प्रस्तुत करतें हैं। और वें कहतें हैं कि इस दृढ़ संबंध के पहले वें अचित वस्तु समान थे।  अत: वे अपने ह्रदय को यह बात प्रकट करने को प्रेरणा देते है कि, उन्कि उन्नति केवल आचार्य कृपा के कारण ही हुयी है।

सपष्टीकरण :

मामुनि कहतें हैं, “हे! मेरे प्रिय ह्रदय! पेरियाळ्वार नें कहाँ था, “तिरुमाले नानुम उनक्कु पळवडियेन (तिरुप्पल्लाण्डु ११)”. वें श्री कि दिव्य पति, श्रीय:पति श्रीमन नारायण हैं।  हम (जीवात्मायें) “नारम” कहलातें हैं। श्रीमन नारायण और जीवात्मा के बीच का संबंध नित्य और निरंतर है। अगर सोचा जाए , तो हम समझेंगें कि यह कोई आधुनिक संबंध नहीं हैं न हैं यह कोई अचानक सृष्टि , क्योंकी यह अनादि और नित्य हैं।  किंतु हमें (मामुनि और उन्के ह्रदय को) यह एहसास न हुआ और इस विषय से अज्ञानी रहें। और अचित वस्तु के समान इस संबंध को समझने कि योग्यता न थी। लेकिन हमारें आचार्य के समझाने पर यह स्थिति बदला और इस संबंध की और उस्की महत्त्व की ज्ञान हुई। आचार्य ज्ञान और अन्य कल्याण गुणों से भरपूर हैं। आचार्यन ही हमारी उन्नति के कारण हैं। (तिरुवाय्मोळि ३.५.१०) के “पेरुमैयुम नाणुम तविर्न्दु पिदट्रूमिन” के प्रकार कृपया इस्को हर जगह प्रकट करें जिस्से सारे लोग यह जान सकें। यह विषय को प्रमेय सारम १० , “इरैयुम उयिरुम” पासुरम में वर्णन किया गया हैं।  

अडियेन प्रीती रामानुज दासी

आधार :


प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –

ప్రమేయసారము 7

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః


<< పాశురము 6



ఇల్లై ఇరువరుక్కుం ఎన్ఱు ఇఱైయై వెన్ఱిరుపార్

ఇల్లై అక్దొరువరుక్కు ఎట్టుమదో ఇల్లై

కుఱైయుడైమై తానెన్ఱు  కూఱినారిల్లా

మఱైయుడైయ మార్గత్తే కాణ్



ఇరువరుక్కుం = జీవాత్మకు ,పరమాత్మకు

ఇల్లై ఎన్ఱు = లోటు ఏదీలేదని భావించడం వలన

ఇఱైయై = భగవంతుడిని

వెన్ఱిరుపార్ ఇల్లై = గెలిచే వారు లేరు

అక్దు = ఆ విధంగా

ఒరువరుక్కు = ఒకరికి

ఎట్టుమదో = అందేదేనా

కుఱైతాన్ = పుచ్చుకునే లోపము

ఇల్లై = లేదు

ఎన్ఱు  = ఈ విధంగా

కూఱినారిల్లా = ఎవరిచేత చెప్పబడ లేదు

మఱైయుడైయ మార్గత్తే = వేద మార్గములో నిలిచి

కాణ్ = తెలుసుకోగలరు



ఇల్లై ఇరువరుక్కుం ఎన్ఱు …..పరమాత్మకు జీవాత్మకు ఒక పోలిక ఉంది . పరమాత్మకు లోటు ఏమీ లేదు. ఆయన “కుఱై ఒన్ఱుం ఇల్లాద గోవిందన్” ( లోటే లేని గోవిందుడు ).  జీవాత్మలు  సంపద, జ్ఞానము ఏమీ లేని గొల్ల వాళ్ళు “అఱివొన్ఱుమిల్లాద ఆయర్ కులం ” ( తెలివి ఏమీ లేని గొల్ల వాళ్ళు ) . ఇది ఇద్దరికి ఉన్న నిజమైన స్థితి. దీనిని తెలుసుకోవటమే జీవాత్మల విధి. ఈ జ్ఞానం ఉన్న వారికి  శ్రీమన్నారాయణుడు సులభుడై వుంటాడు.   “వళవేల్ ఉలగు”, “మిన్నిడై మడవార్”, “కణ్గళ్ సివంద”   “ఓరాయిరమాయి ” మొదలైన  తిరువాయిమొళిలోని  నమ్మాళ్వార్ల పాశురాలను చూస్తే ఈ విషయం అర్థమవుతుంది . పై పాశురాలను పరిశీలిస్తె భగవంతుడు ఆళ్వార్ల కోసం దిగివచ్చి దర్శన భాగ్యం కలిగించడం కనబడుతుంది. వీరిద్దరి స్థితి తెలియని వారికి పరమాత్మ వైభవం అర్థము కాదు  అని తరువాత వచ్చే పాశుర భాగంలో చూడవచ్చు.

ఇఱైయై వెన్ఱిరుపార్ ఇల్లై ……..భగవంతుడు ఎవరికీ కట్టుబడని వాడు. సర్వ స్వతంత్రుడు. తన ఇష్టాను సారముగా నడుచుకునే వాడు. అటువంటి వాడిని లోబరచు కోవటము సాద్యము కాదు. పైన చెప్పి నట్లుగా పరమాత్మ , జీవాత్మల తత్వము తెలిసిన వారికే అది సాధ్యము.  “పఱ్ఱుడై అడియవర్కు ఎళియవన్” ( భక్తి ,ప్రేమ గలవారికి సులభుడు) .ఆయనను లోబరచు కోగలిగిన భక్తులను చూడగలమా?

అక్దొరువరుక్కు ఎట్టుమదో ……..పరమాత్మ పూర్ణత్వము, జీవాత్మ ఆకించన్యమును తెలుసుకోగల వారుంటారా? నేను ,నాది  అని అహంకారంతో ఉండే ఈ లోకంలో అది అంత సులభం కాదే! అతి దుర్లభాం కదా! అందు వలననే పరమాత్మను లోబరచుకోవటము అసాధ్యమన్నారు. తైలదారావత్ అవ్యవధానంగా  తలచుకోవాల్సిన విషయం ఏమిటనేది తరువాత వచ్చే పాశుర భాగంలో తెలుపబడింది.

ఇల్లై కుఱైయుడైమై తానెన్ఱు ………కుఱై  తాన్ ఇల్లై…యుడైమై తాన్ ఇల్….’ తాన్ ‘ అంటే ఇక్కడ దోషములు లేని….స్వతంత్రము లేని…భగవంతుడికి చేతనుల దగ్గర పొందవలసినదేదీ లేదు. చేతనుల దగ్గర ఆయనకు ఇవ్వదగినవి ఏవీ లేవు. ఇదియే ఇద్దరి సహజ స్వభావము. ఈ జ్ఞానము కలగడం అంత సులభం కాదు.

కూఱినారిల్లా మఱైయుడైయ మార్గత్తే కాణ్……వేదములో దాగి ఉండడం వలన భగవత్తత్వం దర్శించడానికి సాధ్యం కావడం లేదు. వేదములు అపౌరుషేయాలు, అనాదిగా వున్నవి . అందు వలన ఇందులో అస్పష్టతగాని , అన్యధా అర్థములు కానీ లేవు.   వేదములను నేర్చి పైన చెప్పిన అర్థాలను గ్రహించాలి. ఇక్కడ ” కాణ్ ” (చూడు ) అన్న ప్రయోగం వలన శ్రోతతో ప్రత్యక్షంగా మాట్లాడినట్లు అమరింది. అరుళాళ పెరుమాళ్ ఎంబెరుమానార్లు ఎవరో ఒకరిని దృష్టిలో పెట్టుకొని చెప్పినట్లుగా ఉన్నా ఇది లోకోపకారానికి  చేసిన ఉపదేశం. పరమాత్మ పరిపూర్ణుడు, ఆయనను పూర్తి చేయడానికి ఇతరమైనవి ఏవీ లేవు. ఈ విషయాలే వేదములలోను చెప్పబడ్డ రహస్యాలు . వేదములను అభ్యసించిన వారికే పూర్తిగా అర్థము కాని విషయాలు, సామాన్యులకు అవగాహన కాని గొప్ప  విషయాలు. ఈ విషయాలు తెలిసిన వారికి పరమాత్మ సులభుడు. తెలియని వారికి సులభుడు కాగలడా? అర్థాత్ శాస్త్ర ప్రకారము నడచుకునే వారికి పరమాత్మ సులభుడు. నడచుకోని వారికి సులభుడు కాజాలడు.

   పెరియాళ్వార్లు ప్రేమతో  “కాప్పిడ వారాయ్”,( గాజులు తొడిగించుకోవటానికి రావా) “పూచ్చూడ వారాయ్”              ( పూలు ముడుచుకోవటానికి రావా ), “అమ్మం ఉణ్ణ వారాయ్” ( అన్నం తినడానికి రావా ) అని పిలవగానే వచ్చాడు.   అండాళ్ ” విట్టుచిత్తర్ తంగళ్ దేవర్ ” అన్నది. అందువలన మణవాళ మామునులు “జ్ఞానియర్కు ఒప్పోరిల్లై ఇవ్వులగు తన్నిల్”(జ్ఞానులకు సమానమైన వారు ఈ లోకంలో లేరు) అన్నారు.

ఆడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

మూలము :

archived in

ప్రమేయము (గమ్యము) –
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) –
ప్రమాత (ఆచార్యులు) –
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం –


आर्ति प्रबंधं – ४४

श्री:  श्रीमते शठकोपाय नम:  श्रीमते रामानुजाय नम:  श्रीमद्वरवरमुनये नम:

आर्ति प्रबंधं

<< पासुर ४३

पिछले पासुरम में मामुनि ने कहा, “इंद उलगिल पोरुंदामै एदुमिल्लै अंद उलगिल पोग आसयिल्लै” . इस्का अर्थ है कि मामुनि को इस साँसारिक लोक में रहने कि दिलचस्पी में कोई कमी नहीं और परमपद पहुँचने में ख़ास दिलचस्पी नहीं हैं। यह प्रस्ताव करने के पश्चात वे सँसार के लोगों को और उन्के क्रियाओं पर ध्यान देते हैं। इन लोगों कि निरंतर पाप इकट्ठा करने का कारण समझतें हैं। यही इस पासुरम का विषय है।

पासुरम ४४
माकान्त नारणनार वैगुम वगै अरिंदोर्क्कु
एकान्तं इल्लै इरुळ इल्लै
मोकांतर इव्विडम येकांतम इरुळ एन्ड्रु भयं अट्र इरुंदु
सेयवारगळ ताम पावत्तिरम

शब्दार्थ :
नारणनार – सर्वज्ञ और सर्वशक्तिमान श्रीमन नारायणन
मकांत – जो श्री महालक्ष्मि के पति हैं
वैगुम वगै – जिस तरह से वें इस प्रपंच के हर चित और अचित जीवों के बाहर और अंदर व्यापित हैं (नारायण दिव्य नाम से यह अर्थ जुडा है )
अरिंदोर्क्कु – जिन्को इसकी ज्ञान है
एकान्तं इल्लै – उन्हें अकेलापन नहीं हैं
इरुळ इल्लै – नहीं ही है अंधकार
मोकांतर – “मोहांत तमसासवृत्त:” वचनानुसार साँसारिक विषयों से अँधा हुए लोगों को कुछ नज़र नहीं आता है और वे सोचते है कि
इव्विडम येकांतम इरुळ एन्ड्रु – यहाँ किसी के न होने के कारण, यह एक सूना जगह है
भयं अट्र इरुंदु – निर्भय रहेंगे और
सेयवारगळ ताम – और अपने अज्ञान के कारण , करते रहेंगें
पावत्तिरम – अधिक से अधिक पाप

सरल अनुवाद
इस पासुरम में मामुनि दो तरह के लोगों में अंतर कि विवरण देतें हैं। पहले गण के लोग सर्वत्र, प्रकाशमान श्रीमन नारायण को देखतें हैं। अत: इस तरह के व्यक्तियों का ऐसा समय ही नहीं होता है जब वे श्रीमन नारायण के सान्निध्य को महसूस नहीं करतें हैं। और परमात्मा के प्रकाशमय होने के कारण उन्को अंधकार भी दिखाई नहीं देतीं है। इसके विरुद्ध कई ऐसे जन हैं, जिन्को यह दृश्य नहीं हैं और जिन्हें लगता है कि वे अंधकार में अकेले हैं। इससे वे अनेक पाप करतें हैं जो ही उन्की अपकर्ष कि कारण बन जाति हैं।

नम्माळ्वार तिरुवाय्मोळि १. १०.८ पासुरम में “सेल्व नारणन” दिव्य नाम का उपयोग किये। वें पेरिय पिराट्टि श्री महालक्ष्मि के दिव्य पति हैं। वे हर चित और अचित जीव के अंदर और बाहर व्यापित हैं। “नारायणन” दिव्य नाम का यहीं सारार्थ हैं। श्रीमन नारायण के सर्वव्यापी होने के इस कल्याण गुण कि ज्ञान कुछ व्यक्तियों को हैं। “नारायण परंज्योति:” (नारायण सूक्तं ४ ), “पगल कंडेन नारणनै कंडेन” (इरँडाम तिरुवन्दादि ८१), “अवन एन्नुळ तान अर वीट्रिरुंदान” (तिरुवाय्मोळि ८.७.३) जैसे पंक्तियों के अनुसार, इन व्यक्तियों को प्रकाशमान श्रीमन नारायण सर्वत्र दृश्य हैं। वें कभी अकेलापन और अंधकार महसूस नहीं करतें हैं। वे अपने जैसे मित्रों के समूह में ही रहते हैं। हमेशा अच्छे संगत में रहने के कारण वे निर्भय भी रहते हैं। “हृति नारायणं पश्यनाप्य कच्छत्रहस्ता यस्वतारधौछापि गोविन्दं तम उपास्महे” (विष्णु पुराणम) के अनुसार यह लोग कभी भी कहीं भी अंधकार नहीं देखतें हैं।
आगे प्रस्ताव किये गए व्यक्तियों के विपर्यय में “मोहान्तक” माने जाने लोग हैं। “मोहांत तमसा वृत्त:” के अनुसार इन लोगों के कथित अंधकार के कारण, इनमें आगे आने वाले विषयों को देखने कि सामर्थ्य नहीं हैं। इसको यतिराज विंशति के १२वे श्लोक में “अंतर बहिस सकल वस्तुषु संतमीसम अंद: पुरःस्थितमीवहमवीक्षमाण:” से विविरित किया गया है। अर्थात, श्रीमन नारायण, अनादि काल से निरंतर प्रकाशमान होते हुए, हर एक चित और अचित जीव के बाहर और अंदर एक समान व्यापित हैं। जो परमात्मा को अपने आन्तरिक आँखों से नहीं देखते, उनका अनुभव विपरीत होता है। उन्को किसी भी जगह में उपस्थित विषयों और लोगों को छोड़ केवल अंधकार ही दिखतीं है। इससे निर्भय होकर, वें “तस्यान्ति केत्वं व्रजिनं करोषि” के अनुसार अनेक पाप करतें हैं। मामुनि को एहसास होता हैं कि श्रीमन नारायण को न देखने वालोँ कि यही स्थिति है।

अडियेन प्रीती रामानुज दासी

आधार :


प्रमेय (लक्ष्य) –
प्रमाण (शास्त्र) –
प्रमाता (आचार्य) –
श्रीवैष्णव शिक्षा/बालकों का पोर्टल –