Category Archives: thirumAlai

తిరుమాలై – పాసురం 1 – భాగము 2

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

తిరుమాలై

<<పాసురం 1 – భాగము 1

periyaperumal-art

పాశురము-1

కావలిల్ పులనై వైత్తు| క్కలి దన్నై క్కడక్కప్పాయ్ న్దు |

నావలిట్టురు దరిగిన్రోంమ్ |నమన్ తమర్ తలైగళ్ మీదే |

మూవులగుణ్డు ఉమిళ్ న్ద| ముదల్వ నిన్నామమ్ కత్త|

ఆవలి ప్పుడమై కండాయ్ | అరజ్ఞమానగరుళానే|| 1

          కిందటి భాగంలో ఆళ్వార్లు భగవన్నామ స్మరణ బలం చేత యముడి తల మీద మరియు యమ భటుల తలల మీద కాళ్ళు పెట్టగలమని భావించడం, భగవన్నామ స్మరణ నిరంతరం చేస్తున్న భాగవతోత్తముల శ్రీపాదాలను శిరసుపైన ధరించటం తన భాగ్యంగా భావించిన యముడి గురించి చూసాము.  

దీనికి ప్రమాణం ఏమైనా ఉందా! అని చూస్తే  వ్యాఖ్యాన చక్రవర్తి పెరియ వచ్చాన్ పిళ్ళై విష్ణు పురాణం నుండి ఉదాహరణను చూపిస్తున్నారు. విష్ణుధర్మంలో యముడు తన భటులతో

 ‘ తస్య యజ్ఞ్య వరాహస్య విష్ణోరామితతేజసః ! ప్రణామం ఏపి కుర్వంతి తేషామపి నమో నమః !! 

తేజస్సుతో ప్రకాశించే యజ్ఞ్య వరాహ స్వామి అయిన విష్ణు మూర్తిని సేవించే భక్తులను నేను పదే పదే నమస్కరిస్తాను అని చెప్పాడు. ఇంకా…..

‘ స్వపురుషా మభివీక్ష్య పాశాహస్తం, వదతి యమః కిల తస్యకర్ణమూలే !

 పరిహర మధుసూదన ప్రపన్నాన్, ప్రభురహమన్యనృణామ్ నవైష్ణవానాం !! ‘  

          తన భటులు ఎవరైతే భూలోకంలో మనుష్యుల ప్రాణాలను తేవడానికి బయలుదేరుతారో వారిని పిలిచి చెవిలో రహస్యంగా మధుసూదనుడి భక్తుల జోలికి పోకండి అని చెబుతారు. నేను మనుష్యులందరికి ప్రభువునే కానీ వైష్ణవులకు మాత్రం ప్రభువును కాదు, అను ఒక శ్రీవైష్ణవులకు తప్ప అందరికీ దేవుడినే అని చేపుతాడట. ఇదే అర్థాన్ని తిరుమళిశై పిరాన్ తన నాన్ముగన్ తిరువందాది 68  పాశురంలో ‘తిరంబేన్ మిన్ కాణ్డీర్ తిరువడి తన్ నామం ……ఇరైన్జియుం సాదువరాయ్ పోదుమిన్ గళ్ ఎన్రాన్…’ అని చెప్పారు. యముడు తన భటులతో శ్రీవైష్ణవులకు మీకు చేతనైన కైంకర్యాలు చేసి వారిని ప్రశాంతంగా వదిలిపెట్టండి అని కూడా ఆదేశించాడు. అర్థాత్ యముడు శ్రీవైష్ణవులకు భయపడతాడని, వాళ్ళ జోలికి వెళ్ళడని తెలుయజేస్తున్నారు.

        సంసారులందరూ యముడికి అయన భటులకు భయపడతారు. అటువంటిది ఇక్కడ ఆళ్వార్లు ఆ యముడి తల మీద కాళ్ళు పెట్టి నడుస్తానంటారు! అదెలా సాధ్యం? అని పెరియ పెరుమాళ్ (శ్రీరంగనాథులు) ఆశ్చర్యపోయారట. దానికి ఆళ్వార్లు ఇలా చెపుతున్నారు.

        మూవులగుణ్డు ఉమిళ్ న్దముదల్వ….. ఆళ్వార్లు…నేను దేవతంతరాలను ఆశ్రయిస్తే యముడికి భయపడాలి. కానీ నేను  ఆశ్రయించింది శ్రీమన్నారాయణుని కదా ! ఆయనే సకల చేతనా చేతనములకు ప్రభువు, ప్రళయ కాలంలో సమస్త జగత్తును మింగి తన కుక్షిలో ఉంచి రక్షించి సృష్టి కాలంలో మళ్ళీ అన్నింటిని నామరూప విభాగాలతో సృజిస్తాడు. అందువలననే జీవులు ఈ లోకంలో జీవించ గలుగుతున్నారు. ఎవరైతే అయన విధించిన శాస్త్ర ప్రకారం నడచుకుంటారో వాళ్ళు జనన మరణ చక్రం నుండి బయట పడి పరమపదం చేరుకుంటారు. ఇక్కడ ఆళ్వార్లు ఒక తర్కాన్ని తెలియజేస్తున్నారు. ప్రళయ కాలమైనా సృష్టి కాలమైనా యముడకీ, నాకు నువ్వే స్వామివి. ప్రళయకాలంలో ఇద్దరం నీ కడుపులోనే ఉన్నాం కదా! ఇంకా నాకు భయమెందుకు? అని ప్రశ్నిస్తున్నారు.

దానికి పరమాత్మ ఇలా ప్రశ్నించారు.’ అయితే మీరు నన్ను శరణాగతి చేసారా? అందువల్ల దొరికే లబ్దిని పొందారా?

 దానికి ‘నేను ఎక్కడి నుంచి వచ్చాను? ని నుంచే కదా! నువ్వు కాక నీకు పక్కన ఎక్కడి నుంచైనా వచ్చానా?’ అని ఆళ్వార్లు ప్రశ్నించారు.

నిన్నామమ్ కత్త|ఆవలిప్పు….. ‘నీ నామం నేర్చుకున్న బలమే నన్ను యముడితో సవాలు చేయించిందని’ పై ప్రశ్నకు ఆళ్వార్లు సమాధానం చెపుతున్నారు. ఇక్కడ స్పష్టంగా ‘నిన్’ అని చెప్పారు. అంటే ఇంకెవరి నామాలో తెలుసుకోవటం వలన వచ్చిన బలం కాదు కేవలం నీనామమును నేర్చిన బలము సుమా అని స్పష్టంగా చెపుతున్నారు. పరమాత్మ ముద్ద బంగారము వంటి వాడు కాగా, అయన నామాలు ఆభరణాల వంటివి. ముద్ద బంగారము విలువైనదే అయినా ధరించడానికి పనికి రాదు. అదే ఆభరణాలైతే ధరించి ఆనందిచ వచ్చు. అలాగే పరమాత్మ దూరస్తుడైనా ఆయన నామాలు దగ్గర వుండి రక్షిస్తాయి. ఆయనే ఈ సంసార కడలి ప్రవాహంలో మనకు రక్షకుడు, కానీ అయన నామాలు ఈ జనన మరణ ప్రవాహం నుండి బయట పడ వేసి మొక్షార్హులను చేస్తుంది. మరి నామం అని ఎందుకు అంటున్నారు? మంత్రం అని అనవచ్చు కదా! అన్న సందేహం కలుగవచ్చు.

   మంత్రాన్ని జపించడానికి కొన్ని నియమ నిబంధనలు ఉంటాయి, త్రైవర్ణికులకే అర్హత ఉంటుంది. కానీ నామాన్ని జపించడానికి ఎటువంటి నియమ నిబంధనలు అవసరం లేదు, అందరికి అర్హత వుంటుంది.  ఒకడు నడుస్తూ వున్నప్పుడు గబుక్కున కాలు జారితే అప్రయత్నంగా అమ్మా అని అరుస్తాడు. అలా అమ్మను పిలవడానికి ఎలాంటి నియమ నిబంధనలు అవసరం లేదు. అలాగే భాగవన్నామాలను స్మరించడానికి ఎటువంటి నియమ నిబంధనలు అవసరం లేదు. కట్ర (నేర్చిన )…. అని ప్రయోగించారు, సొన్న (చెప్పిన ) అనలేదు. అంటే గురుముఖత నేర్చిన అని అర్థం. మరి ఆ గురువు ఎవరు అంటే శ్రీరంగనాథులు తప్ప మరెవరో కాదు. కేవలం నామాలను నేర్వటమే తప్ప అర్థాను సంధానం చేయటం కాదు అని కూడా మరొక అర్థం చెప్పవచ్చు. ‘ఆవలిప్పు’ అంటే గొప్పదనం అని మనం చూసాము.

 ‘ఉడమై’ ……అంటే అధికారము కలిగి వుండుట. ‘వైశ్రవణం’ అంటే సంపదలకు దేవత. భగవంతుడి నామాలు నేర్చుకోవటం ‘వైశ్రవణం’ అనే సంపదల దేవతను పొందడమంత గొప్పదని  ఆళ్వార్లు భావిస్తున్నారు.

కండాయ్……… కళ్ళు తెరిచి భగవన్నామాలు నేర్చి తాను పొందిన సంపదని చూడమని శ్రీరంగనాధులను ఆళ్వార్లు ప్రార్తిస్తున్నారు. భగవంతుడి నామాలు నేర్వడం వలన ఆళ్వార్లు పొందిన లబ్ది గురించి వివరించాల్సిన అవసరం లేదు. భగవంతుడు మ్రుణ్ , ఆప్, తేజస్ వాయురాకాశం అనే  పంచ భూతాలలో ముల్లోకాలను ఎలా ఇమిడ్చి వుంచాడో అలాగా ఆళ్వార్లు పంచ భూతాలలోని ఒక మట్టిని మాత్రం గ్రహించి ఆయన నామాలలో అమృతాన్ని నింపారని, కేవలం ఒక్కసారి చూస్తే తెలిసిపోతుంది.

అరజ్ఞమా నగరుళానే….. ఇక్కడ ఒక్కరైనా భగవంతుడి నామాలను నేర్చిన వారు ఉన్నారా ! అని చూడడానికి నువ్వు శ్రీ వైకుంఠాన్ని వదిలి శ్రీరంగం వచ్చి శేషతల్పం మీదపడుకున్నావు. నువ్వు సత్య సంకల్పుడవు కావున నీ సంకల్పం తప్పక నెరవేరుతుంది అని ఆళ్వార్లు అంటున్నారు.

మానగర్ …..పెద్ద నగరం అని శ్రీరంగాన్ని చెపుతున్నారు. ఒక రాజు ఆజ్ఞ ఇచ్చాడంటే దానిని ఆయనే ఆపలేడు. అలాగే శ్రీరంగనాధుడు శ్రీరంగంలో ఉండి కృప చేసాడు అని అంటున్నారు. ఈ నగరంలో ఎవరు గొప్ప అని, ఎందుకు భగవంతుడికి కైంకర్యం చేయాలి అని భగవంతుడితో వాదనకు సంసారులు ఎవరూ దిగరు. అందువలన ఇది గొప్ప నగరము అని మరొక అర్థం చెప్పుకోవచ్చు.

     ఒకడు అక్రమ మార్గాలలో నడుస్తున్నాడు. అలాంటి వాడు భయంతో నలుగురికి, పండితులకు, విద్వాంసులకు ముఖం చూపించకుండా దాక్కోవాలనుకుంటాడు. హటార్తుగా వాడే ఆదేశాన్ని ఏలే రాజు కృపకు పాత్రుడైతే మహా సంపదను పొందుతాడు. ఏ పండితులను, విద్వాంసులను చూసి భయపడ్డాడో ఇక వారెవారిని లెక్క చేయక రాజు దగ్గరికే వెళ్ళిపోతాడు. అలాగే ఇక్కడ ఒకప్పుడు ఆళ్వార్లు యముడిని చూసి భయపడ్డారు. ఎప్పుడైతే భగవంతుడి నామాలను నేర్చారో అప్పుడు ఇక ఎవరికీ భయపడ వలసిన అవసరం లేకుండా పోయింది. యముడి తల మీద కాళ్ళుపెట్టి నడిచే దైర్యం వచ్చింది. అది భగవంతుడి నామాలు ఆ మనిషిని పరిశుద్ది చేయటం వలన కలిగిన మార్పు అని చెపుతున్నారు .

తరువాతి పాశురంలో  భగవంతుడి  నామాలు ఎంత భోగ్యంగా వుంటాయో చూద్దాం .

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai-1-part-2/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

తిరుమాలై – పాసురం 1 – భాగము 1

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

తిరుమాలై

<< అవతారిక 2

thondaradippodiazhwar-yama

అవతారిక : చేతనులు ఇప్పటికే చేసిన, ఇప్పటకీ చేస్తున్న పాపాల వలన, యమధర్మరాజు ఆధీనంలో ఉంటారు. అంటే నరకాన్ని, స్వర్గాన్ని, అనుభవించి మళ్ళీ మళ్ళీ పుడుతూ చస్తూ కర్మలను అనుభవించాల్సిందే. కానీ, భగవంతుడి నామాలను సంకీర్తన చేసినంత మాత్రాన మనం పునీతులమై యముడి బారి నుండి బయట పడగలము అని ఈ పాశురములో తోరడిపొడి ఆళ్వార్లు చెపుతున్నారు.

కావలిల్ పులనై వైత్తు| క్కలి తన్నై క్కడక్కప్పాయ్ న్దు |

నావలిట్టుళి తరుగిన్రోంమ్ |నమన్ తమర్ తలైగళ్ మీదే |

మూవులగుణ్డు ఉమిళ్ న్ద| ముదల్వ నిన్నామమ్ కత్త|

ఆవలి ప్పుడమై కండాయ్ | అరజ్ఞమా నగరుళానే|| 1

ప్రతిపదార్థము:

మూవులగు =మూడు లోకాలు

ఉణ్డు = భుజించి (ప్రళయ కాలంలో)

ఉమిళ్ న్ద = కక్కిన

ముదల్వ = ఆదిమూలమే

నిన్నామమ్ కత్త = నీ దివ్య నామాలు నేర్చుకోవటం వలన

ఆవలి ప్పుడమై = అబ్బిన గొప్పతనం వలన

పులనై = పంచేద్రియాలను

కావలిల్ వైత్తు = వాటి ఇష్టానుసారంగా ప్రవర్తించకుండా కాపలాలో పెట్టి

క్కలి దన్నై = పాపాల మూటను

క్కడక్కప్పాయ్ న్దు = తొలగదోసుకొని 

నావలిట్టు = విముక్తి పొంది

నమన్ తమర్ తలైగళ్ మీదే = యముడు, యమ భటులు ఇంకా బాదించే క్షుద్రదేవతలుగాని

ఊళి తరుగిన్రోంమ్ కండాయ్ = ఎవరికీ భయపడ కుండా ఉన్నాము చూడు

వ్యాఖ్యానము:

కావలిల్ పులనై వైత్తు: ఇంద్రియ నిగ్రహము…. ఇంద్రియ నిగ్రహము లేకపోవటం వలన అనేకరకాల కీడు జరుగుతుంది.. అవి ఏ విధంగానూ మనకు మంచిని చేయవు. పంచేంద్రియాలను స్వేచ్చగా వదిలి వేయటం వలన చేతనుడు జంతు సమానుడుగా ప్రవర్తిస్తాడు నరపశువుగా మారతాడు. జంతువులకు వాటి ఇంద్రియాల మీద పట్టు ఉండదు, కానీ మనుష్యులు తమ ఇంద్రియాల మీద నిగ్రహము కలిగివుండాలి. నిగ్రహము లేనివాడికీ జంతువుకు భేదం ఉండదు. అతడు శాస్త్రమును గౌరవించడు, దానికి కట్టుబడి ఉండడు. మనసుకు తోచినట్టే ప్రవర్తిస్తాడు. బుద్దితో ఆలోచించడు, చేయకూడని పనులన్నీ చేస్తాడు, చేయవలసినవేవి చేయడు. అటువంటి వాడు ఈ పాశురంలో చెప్పినట్టుగా యముడి తల మీద కాలుపెట్టె శక్తిని ఎలా పొందగలుగుతాడు? పరమాత్మ నామ సంకీర్తన చేయటం ఒక్కటే మార్గము. ఆ నామ సంకీర్తన మహిమ వలన జీవుడు సకల దోషాలను తొలగించుకో గలుగుతాడు తద్వారా యముడి తలమీద కూడా  కాలుపెట్ట గలుగుతాడు.

       మనిషి విషజంతువు కాటుకు లోనైనప్పుడు దాని ప్రభావం నుండి బయటపడటానికి ఎన్నోనియమాలను పాటించాల్సి వుంటుంది. తలంటుస్నానం చేయకూడదు, కొన్నిరకాల ఆహారపదార్థాలను తినకూడదు. వేళకు ఆహారం తీసుకోవాలి, వేళతప్పి నిద్రపోకూడదు అని ఎన్నో నిబంధనలు ఉంటాయి. కాని ఎవరైనా మంచి వైద్యులు ఆ విషానికి విరుగుడు ఇస్తే ఇవేవి పాటించనవసరం లేదు. సాదారణ జీవనం సాగించవచ్చు. ఆ ఔషదానికే అంత మహిమ ఉన్నప్పుడు పరమాత్మ నామ సంకీర్తన సకల పాపాలను తోలగదోస్తుంది అనటంలో సందేహం ఏముంటుంది? సంసారమనే విషజంతువు నోటబడి కరవ బడ్డ జీవాత్మ, పరమాత్మ ఉపకారం వలన మాత్రమే బయట పడ గలుగుతాడు.

వైత్తు: జీవాత్మ తనకు తెలియకుండానే తన ఇంద్రియాలను స్వేచ్చగా వలిలాడని కాదు,  జీవాత్మ తెలిసే తన ఇంద్రియాలను వాటి ఇష్టానుసారం వదిలి వేసాడు.

కావలిల్:  ‘కావలిల్ ఇల్లాదపడి’ నియంత్రణ లేకపోవటం వలన … ఇక్కడ నియంత్రణ ఉండటం కంటే నియంత్రణ లేకపోవటం పెద్ద విషయం. అది ఎలా అంటే ఒకడు విషాన్ని తిన్నాడు. వాడికి విరుగుడు ఇచ్చేటప్పుడు ఆ విరుగుడుకి మందు ఇంతే ఇవ్వాలి అన్న నియంత్రణ లేదు. ఒకవేళ అలా నియంత్రిస్తే అది మామూలు వైద్యం అవుతుంది. నియంత్రించ కుండా విషానికి ఎంత అవసరమైతే అంత మందుని వినియోగించి వాడిని బతికిస్తే అది గొప్ప వైద్యం అవుతుంది .

కావలిల్ పులనై వైత్తు: ‘ కావలిల్ ‘…. ఇంద్రియ నిగ్రహం. ఇక్కడ నిగ్రహం అంటే ఇంద్రియాలను తన అదుపులో ఉంచుకొని భగవన్నామ స్మరణ చేయటం అన్న అర్థం ధ్వనిస్తుంది. ఇది ఎలాంటి దంటే ఒక రాజ్యంలో రాజు లేక పొతే ప్రతివాడు ఆజ్ఞలను ఉల్లంఘిస్తాడు. అలాగే ఇంద్రియాలన్నీ అదుపు తప్పి వుంటాయి. ఎప్పుడైతే కొత్త రాజు పాలనలోకి వస్తాడో చేడు పనులు చేసే వాళ్ళందరూ నియంత్రిచ బడతారు. భగవంతుడి నామాలు కూడా కొత్తరాజులా పని చేసి జీవుడిలోని ఇంద్రియాలను నిగ్రహిస్తాయి . 

  ‘కావలిల్’….పరిధులు లేకుండా ఎక్కడెక్కడో విహరించే ఇంద్రియాలను నియంత్రించి సరి అయిన (పరమాత్మ అర్చారూప సౌందర్యంలో నిమగ్నమవటం) దారిలో నడపడం. భగవన్నామ స్మరణ వలన ఇది సాధ్యమవుతుంది. ఇది ఎలా సాధ్యం? అని వ్యాఖ్యాత ఇక్కడ ఒక సందేహాన్ని లేవనెత్తారు. శ్రీరామాయణంలో శ్రీరాముడు తన దృష్టిలోకి మనసులోకి వచ్చిన వాళ్ళందరినీ జయించే శక్తి కలిగి ఉండేవాడు అని ఆయనే సమాధానం కూడా చెప్పారు. (దృష్టా చిత్తాయ అపహారిణం).

క్కలిదన్నై క్కడక్కప్పాయ్ న్దు : కలి వలన ఏర్పడిన అన్నిరకాల పాపాల నుండి నామ రూపాలు లేకుండా బయట పడటం.. కలి కాలంలో ‘తన్నై’ (తనను)… అన్న పదాన్ని నొక్కి చేప్పాలి. ఎందుకంటే జీవాత్మ ప్రాపంచిక సుఖాల వెంట పరిగెత్తడానికి కలే కారణం. దీని వలన మరణానంతరం నరకాన్ని అనుభవించాల్సి వుంటుంది.  పరమాత్మను స్మరించక పోవటమే కాక ఆయన మీద ద్వేషం కలిగి వుండటం కూడా దీనికి కారణమవుతుంది. ఇంకా దేహాన్నే ఆత్మ అని బ్రమించటం, జీవాత్మ చేసే అనేక తప్పిదాలు కూడా కారణమవుతున్నాయి.  

‘తన్నై’ (తనను)…..ఇంత కాలం నన్ను సదా సర్వకాలం నియంత్రించిన శత్రువును ఇప్పుడు నేను అదుపులో పెట్టగలిగాను అన్న అర్థంలో కూడా గ్రహించ వచ్చు.

క్కడక్క: దాటుట…ఎంత వరకు దాటాము? సంసారంలోని బంధనాలన్నింటిని దాటాము అని ఇక్కడ వ్యాఖ్యాత చెపుతున్నారు. అర్తాత్ నిత్యసూరులలగా? సంసార బంధనాలన్నింటిని దాటాము అని చెపుతున్నారు. వారికి మాత్రమే సంసార బంధనాలేవి ఉండవు. ఇంతకు ముందు ‘కలి’ అన్న పదానికి రెండు అర్థాలు చెప్పారు. 1. పాపాల సమాహారం, 2. శత్రువు. ఇప్పుడు కలి అంటే కాలం అని మూడవ అర్థం చెపుతున్నారు. దాటుట అన్నదానికి ఇక్కడ అర్థం కలియుగానికి సంబంధం లేకుండా కృతయుగంలో ఉన్నాడు (నాలుగు యుగాలలో మొదటిది కృతయుగం, నాలుగవది కలియుగం.) అని అర్థం. ఈ ప్రబావానికి దూరంగా ఉన్నాడు ఇక భయమన్నదే లేదు.

ప్పాయ్ న్దు: కలియుగం నుండి కృతయుగం దాకా ఎలా దాటగలిగా మంటే హనుమంతుడు సముద్రాన్ని పరమాత్మా నామ సంకీర్తనం చేస్తూ ఎలా దాటాడో అలా ఆళ్వార్లు కూడా నామ సంకీర్తనం చేయటం వలన దాటగలిగారు.

నిన్ నామం కట్ర:  యముడిని, అయన భటులను ఆపే శక్తి ఆళ్వార్లకు ఎలా కలిగింది అంటే భగవంతుడి నామాలను నేర్చుకున్నారు కదా ఆ! అందువలన యముడిని అయన భటులను కూడా ధిక్కరించే శక్తిమంతులయ్యారు. మరి పాపాల కడలిని వారు స్వప్రయత్నంతో దాటారు అని అన్నారే? అంటే వారు దాటలేదు భగవంతుడి నామాలు దాటించాయి వారికి స్వతహాగా ఆశక్తి ఉంది అని చెపుతున్నారు. ఈ సందర్భంగా ‘ ఇరామడం ఊట్టువారైపోలే’ అని మన పూర్వాచార్యులు ఒక మాట అంటారు. దీనికి ఒక చిన్న కథ ఉంది. ఒక కొడుకు అలిగి ఇంట్లో నుండి వెళ్ళిపోయి ఆ ఊళ్లోనే ఒక మఠంలో ఉన్నాడు. రాత్రయింది, కొడుకు అన్నం తిన్నాడో లేదో అని తల్లి కొడుకుకు ఇష్టమైన వంట చేసి ఒక డబ్బాలో పెట్టింది. తాను తీసుకువెళ్ళి ఇస్తే తీసుకోడని వాడి స్నేహితుడిని పిలిచి విషయం చెప్పి ఈ డబ్బా ఇచ్చి , తాను ఇచ్చినట్టు చెప్పవద్దని చెప్పి బతిమాలి పంపింది. స్నేహితుడు అలాగే చేసాడు. కొడుకుకు ఆహారం నోట్లో పెట్టుకోగానే అది తన తల్లి చేతి వంట అని తెలిసిపోయింది. అయిన బింకంగా తెలియనట్లే తిన్నాడు. తల్లి ప్రాణం ఆగక వెనకాలే తాను వెళ్లి చాటుగా నిలబడి కొడుకు తినటం చూసి కుడుట బడుతుంది. అలాగే పరమాత్మ కూడా జీవాత్మలకు తోడుగా ఉంటాడని పూర్వాచార్యులు చెపుతారు.

       ఇంకొక వివరణ ప్రకారం భగవంతుడి నామ సంకీర్తన చేయటం వలన భౌతికంగా ఈ లోకంనే ఉన్నా పాపల కడలిని అవలీలగా దాటి మానసికంగా పరమపదం చేరగలిగాడు .

నావలిట్టురుదరిగిన్రోమ్ : గతంలో యమభటుల పేరో యముడి పేరో వింటేనే భయపడిన వాళ్ళు ఇప్పుడు వాళ్ళను పేరు పెట్టి పిలవ గలుగుతున్నారు. వాళ్ళ తలల మీదుగా నడుస్తామంటున్నారు. చేతనులు భూలోకంలో చేసిన పాపాలకు శిక్షలు వేసి దండిచ గలవాడు యముడు. కానీ పరమాత్మ నామాల  ముందు ఆయన శక్తి చాలదు. కిష్కింద కాండలో సుగ్రీవుడు రాముడు రాకముందు వాలిని చూసి వణికి పోయాడు, కానీ రాముడితో స్నేహం దొరికిన తరువాత వాలి ఉన్న చోటికే వెళ్లి పిలిచి యుద్దం చేసే శక్తిమంతుడయ్యాడు. అదే పరమాత్మ నామానికి ఉన్న మహాత్మ్యము.

ఉరుదరిగిన్రోమ్: చేతనుడు యముడి ముందు రాజస టివితో నడుస్తూ వుంటాడు. యముడిని చిత్రగుప్తుడు రాసిన చిట్టా తెమ్మని, భగవన్నామ స్మరణ చేత వచ్చిన శక్తితో దానిని ముక్కలు ముక్కలుగా చింపి పారేస్తానని అంటాడు. ఇక్కడ ఆళ్వార్లు ఏకవచన ప్రయోగానికి బదులుగా బహువచన ప్రయోగ చేశారు. దానికి కారణమేమిటంటే భగవన్నామ స్మరణ చేత ఆయనకు వచ్చిన శక్తి అపారమైనది. అందువలన అయన తనను ఒక్కడిగా కాక కొన్ని వందల వేల కూడికగా భావిస్తున్నారు.

మరొక వ్యాఖ్యానం ఏవిటంటే నామ సంకీర్తన ప్రభావం తెలియక  మునుపు ఎవరైతే పరమాత్మ పట్ల విముఖులుగా ఉన్నారో వారందరూ ఇప్పుడు నామ సంకీర్తన ప్రభావం తెలిసి అభిముఖులు అయ్యారు అందువలన బహువచనంలో చెప్పారు అని అంటారు.

రామాయణంలో హనుమ సీతాన్వేషణ చేస్తూ సముద్రాన్ని దాటి, లంకలో ఆమె జాడ తెలుసుకొని, అక్కడ ఒక చిన్నపాటి యుద్ధం చేసి తిరిగి వస్తే ఇక్కడ సముద్రపు ఒడ్డులో ఉండి పోయిన వానరాలన్నీ ఆనందంతో సుగ్రీవుడి మధువనాన్ని విరిచి పాడుచేసాయి. ఆళ్వార్లు యముడి తలమీద నడుస్తాననటం కూడా అలాంటిదే. ఆళ్వార్లు నామసంకీర్తన చేస్తే లోకంలోని తక్కిన చేతనులు కూడా ఆఫలితాన్ని అనుభావస్తారని తెలియజేస్తున్నారు.

నమన్ తమర్ తలైగళ్ మీదే: ఆళ్వార్లు ఇక్కడ మరొక విశేషం చెపుతున్నారు యముడు, అయన భటుల తలలు ఇంతమంది భక్తులు నడవడానికి చాలవు. కాబట్టి, ఈ లోకంలో ఇంకా తమ బుద్ది మార్చుకోకుండా పాపాలను చేస్తున్నవారు వారి పిల్లలకు యముడు, చిత్ర గుప్తుడు అని పేర్లు పెట్టి వారికి కూడా నమస్కారాలు (వ్యగ్యంగా) చేస్తాను. అప్పుడు యముడికి ఆనందం కలుగుతుంది. నామ సంకీర్తన చేసే భాగవతోత్తములు తమ శ్రీపాదాలను తల మీద పెటడం యముడికి కూడా సంతోషమే, అని నామ సంకీర్తన మహిమను తెలియజేసారు. ఈ విషయం కొంచం  వింతగా తోస్తుంది కదా! దీనికి ఎవైన ప్రమణాలున్నాయా? అని రెండవ భాగంలో చూద్దాం .

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai-1-part-1/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

తిరుమాలై – అవతారిక 2

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

తిరుమాలై

<< అవతారిక 1

periyaperumal-art-2

 గతభాగంలో పంచాగ్ని విద్య ద్వారా జీవాత్మ జనన మరణ చక్రంలో తిరగడాన్ని గురించి చూసాము. పరమాత్మ కృప వలన మాత్రమే జీవాత్మ ఈ చక్రం నుండి బయట పడగలడని, దీనికోసం జీవాత్మకు నామ సంకీర్తన అనే ఒక మార్గాన్ని కూడా తెలియజేసారని చూసాము.

                దీనికి ప్రమాణం ఏమిటి? భీష్మాచార్యుడిని యుధిష్ఠిరుడు “ కిం జపం ముచ్యతే జంతుర్ జన్మ సంసార బంధనాత్? “ అని శ్రీవిష్ణు సహస్రనామం మొదట్లో ప్రశ్నించాడు. ఈ ప్రశ్నకు జవాబు శ్రీవిష్ణు సహస్రనామం చివరలో “వాసుదేవాశ్రయో మర్త్యో వాసుదేవ పరాయణః సర్వ పాప విశుద్ధాత్మా యాతి బ్రహ్మ సనాతనం” అన్న శ్లోకంలో దొరికింది. ప్రశ్నకు జవాబుకు మధ్య భగవంతుడి వేయి నామాలు ఉన్నాయి. వాటిని జపించడం వలన కలిగే ప్రయోజనాన్ని కూడా తెలిపాయి. అందువలననే  తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్లు ఈ తిరుమాలై ప్రబంధంలో భగవంతుడి వేయి నామాలను పాడటం మొదలు పెట్టారు.

            ‘విష్ణుధర్మం’ అనే గ్రంధం భగవంతుడి వేయి నామాలకు మూలధారం. ఈ విష్ణుధర్మాన్ని ఎవరు ఎప్పు డు చెప్పారు? ఎవరు విన్నారు? అని తెలుసుకోవాలను కుంటే పాండవుల తరువాత కొన్ని తరాలదాక చూడాలి. వీరివంశంలో  ‘శతానీక‘ అని ఒక రాజు ఉండేవాడు. పరమాత్మ కృప వలన పాండు వంశంలో జన్మించడం వలన అతడు మహా సాత్వికుడుగా ఉండేవాడు. మంచి ఎప్పుడూ చెడు దగ్గర ఓడి పోకూడదనుకునేవాడు ఆయన. తన ప్రజలు దేహయాత్ర చాలించిన తరువాత ప్రయాణించాల్సిన మార్గం గురించి తానేమీ చేయలేకపోయానని చింతించాడు. దాని కోసం శౌనక ఋషి దగ్గరకు వెళ్లి ‘నాప్రజలందరూ లౌకిక జీవనంలో మునిగిపోయారు. పారలౌకిక జీవనం కోసం ఏమి చేయటం లేదు. వాళ్ళకు ఏదైనా మంచి మార్గం చూపించండి.” అని  అడిగాడు. దానికి అయన ‘ఇది కలియుగం. కృత, త్రేతా, ద్వాపర యుగాలకంటే మనుష్యుల ఆయుష్షు తక్కువ. అందువలన శాస్త్ర అభ్యసనానికి కాలం చాలదు. దానికోసం ప్రయత్నించేవారు కూడా తక్కువ. శాస్త్ర రహస్యాలను అర్థం చేసుకునేందుకు బుద్ది కూడా తక్కువే. ప్రజలంతా పాపాలచే చుట్టబడి ఉన్నారు. దీని నుంచి బయట పడటానికి ఒకటే మార్గం ఉంది. అదే నామ సంకీర్తనం అని చెప్పాడు. అందువలన విష్ణుధర్మం కలి ప్రారంభమయిన తరువాత వచ్చింది. చెప్పిన వాడు శౌనకఋషి, విన్నవాడు శతానీకుడు అని మనకు తెలుస్తున్నది.

          తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్లు తిరుమాలై ప్రబంధాన్ని పాడారు, శ్రీరంగనాధులు విన్నారు. విష్ణుధర్మాన్ని అజ్ఞాని అయిన శతానీకుడు అజ్ఞాన ప్రశ్నంగా వినగా శ్రీరంగనాధులు జ్ఞానప్రశ్నంగా విన్నారు. జ్ఞానస్వరూపుడైన శ్రీరంగనాధులు ఒకరు చెప్పగా ఎందుకు విన్నారు? అన్న ప్రశ్న తలయెత్తుతుంది. దానికి ‘కిం మృష్టం సుత వచనం’  అన్నదే జవాబు. ఒక తల్లిని ‘ఎవరి మాటలు ఇంపుగా ఉంటాయి?’ అని అడిగితె ఆమె తడుముకోకుండా ‘మా పిల్లవాడి మాటలు ‘ అని చెపుతుంది. అలాగే భగవంతుడు కూడా తన పిల్లల వచనాలను ఆనందంగా వింటాడు.

                      శ్రీరంగనాధులు స్వయంగా వినటం ఈ ప్రబంధానికున్న ఒక ఔన్నత్యంగా మరి కొన్ని ప్రత్యేకతలు కూడా ఉన్నాయి. 1. భగవంతుడి గురించి చెప్పిన విషయాలు వేదసమానమైనవి. తైత్తరీయ ఉపనిషద్, బృగు వల్లీ ( యతో వా ఇమాని భూతాని జాయంతే) ఇందులో భగవంతుడి పేరును తెలుపలేదు. ఈ ఉదాహరణనే ఎందుకు తీసుకున్నారంటే అధర్వ శిఖలో ‘కారణానంతు దేయాః’  (ఎవడు కారకుడో వాడిని ధ్యానించు) అనగానే కారణం ఏమిటి అన్న ప్రశ్న ఉదయించింది. మహోపనిషత్తులో ‘ఎకో హ వై నారాయణా ఆసిత్ ప్రళయ కాలంలో నారాయణుడు మాత్రమే ఉంటాడు. శివుడు కాదు, బ్రహ్మ కాదు. అంతటా ఆవరించి వుండేది నారాయణుడు మాత్రమే అని వేదం చెపుతుంది. పురుష సూక్తంలో ఋషులు ‘అజాయమానో బహుదా విజాయతే‘ ( కర్మ వశమైన పుట్టుక లేనివాడు తన సంకల్ప వశమున అనేక రూపాలుగా అవతరించాడు.) ఋషులు ఒక్కోక్కరు ఒక్కొక్క అవతార చేష్టితాలలో మునిగి మురిసిపోయారు. ఉదాహరణకి., వాల్మీకి రామవతరంలోను, పరాశర భగవానుడు కృష్ణావతరంలోను  శ్రీశుఖులు అర్చామూర్తులలోను మోహపరవశులైనారు. ఆళ్వార్లలో మొదటి ముగ్గురు పరత్వవంలో పరవశించారు. (పర వాసుదేవుడు, శ్రీ వైకుంఠము) భగవంతుడి ఐదు రూపాలలో ఉన్నతమైనది. అదే సమయంలో తిరుమల శ్రీనివాసుడి సౌలభ్యాన్ని కూడా కీర్తించారు. నమ్మాళ్వార్లు, పెరియాళ్వార్లు కృష్ణావతారాన్ని కీర్తించారు . తిరుమంగై ఆళ్వార్లు దివ్యదేశాలు సందర్శించి అక్కడి అర్చా మూర్తులను పాడారు. కానీ తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్లు శ్రీరంగనాధులను తప్ప ఇరతరులెవ్వరిని కీర్తించలేదు. ఇదియే వీరి ప్రత్యేకత . 

                శ్రీరంగానికి ఇతర దివ్యదేశాల కంటే ఔన్నత్యం ఎక్కువ. కావేరి అనేక చోట్ల పారుతున్నా శ్రీరంగక్షేత్రంలోని అమ్మామండపం (శ్రీరంగనాధుని ఆలయానికి దగ్గరలో ఉన్న స్నాన ఘట్టం) లోని కావేరిది ప్రత్యేక స్థానం. అలాగే దివ్యప్రబందంలో తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్ల ప్రబందానిది ప్రత్యేక స్థానం. తిరువాయ్మొళి 6.9.1 లో నమ్మాళ్వార్లు ‘నిరాయ్ నిలనాయ్ తీయాయ్ కాలాయ్ నెడువానాయ్, శీరార్ సుడర్గల్ ఇరండాయ్ శివనాయ్ ఆయనాయాయ్‘ అని అన్నారు. ఇందులో అచిత్ తత్వాలైన నీరు, నేల, నిప్పు, గాలి, ఆకాశము, చిత్ తత్వాలైన బ్రహ్మ, శివుడు అన్ని శ్రీమన్నారాయణుడే అని అన్నారు. పరమాత్మ చిత్, అచిత్తులకంటే ఉన్నతుడు. శరీరాత్మ బంధనా సామాన్యాధి కరణం. తిరువాయ్మొళి 10.10.1 లో ‘మునియే నాన్ముగనే ముక్కణ్ణప్పా‘ లో కూడా దేవతాంతరాలైన బ్రహ్మ, శివుడు సమానమని శ్రీమన్నారాయణుడు వీరికి అంతర్యామి, వీరికంటే ఉన్నతుడని చెప్పారు.

           వేదాంతము  కానీ, ఆళ్వార్ల  ప్రబంధాలు కానీ సముద్ర మంత లోతైనవి. నీరు తేటగా ఉంటే అడుగు కనపడు తుంది. అలాగే ఇక్కడ ఆళ్వార్ల ప్రబంధాలలో పద ప్రయోగాల వలన శాస్త్రం స్పష్టంగా అవగాహన అవుతుంది. తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్ల ప్రబంధం కూడా అలాగే సులభ శైలిలో సాగింది. ప్రణవం కేవలం మూడు మాతృకలతో కూడినదే అయినా దాని అర్థము మహాభారత మంతటిది (1,25,000 శ్లోకాలు). అంతరార్థం చెప్పనలవి కాదు. తిరుమాలై, ప్రణవం అంత చిన్నది కాక  మహాభారతమంత పెద్దది కాక 45 పాశురాలతో అనువుగా వుంది. పైవాటిని అర్థం చేసుకోవటం కష్ట తరం కాగా ఇది సులభగ్రాహ్యంగా ఉంది. తక్కిన ఆళ్వార్ల ప్రబంధాలతో పోల్చినా ఇది తేలికగా అర్థం చేసుకోవచ్చు.

           తిరుమాలై ప్రబంధంలో మొదటి మూడు పాశురాలలో పరమాత్మ నామాలను స్మరించారు. తరువాతి 11 పాశురాలలో (4 నుండి 14 వరకు) పరోపదేశం చేశారు. కానీ సంసారులు అంత తేలికగా వినేటట్లు కనపడలేదు. తరువాతి పది (15 నుండి 24) పాశురాలలో భగవంతుడు తనకు చేసిన ఉపకారానికి కృతజ్ఞలతలు తెలుపుకున్నారు. 25 నుండి 34 వరకు ఆకించన్యం చేశారు. 35 నుండి 37 వరకు నైచ్యానుసంధానము చేశారు. భగవంతుడు  తనను కోరే ఈ ఒక్క ఆత్మ కూడా దూరమై పోతుందేమోనని భావించి ఆళ్వార్లకు తన అవతార విశేషాలను చెప్పి ‘ఎలాంటి వారికంతా మొక్షం ఇచ్చాము. మిమ్మల్ని వదిలేస్తామా ! సందేహించకండి‘ అని ఆశ్వాస పరిచారు. 38వ పాశురంలో ఆళ్వార్లకు మళ్ళీ ధైర్యం వచ్చింది. అందులో ద్వయ మహామంత్ర అర్థాన్ని చెప్పారు. 39 నుండి 44 దాకా భాగవత శేషత్వాన్ని గురించి చెప్పారు. 45వ పాశురంలో ఫలశృతి చెప్పి సుసంపన్నం చేశారు.

ఇక్కడికి అవతారిక సంపూర్ణమయింది, ఇక ప్రబంధంలోకి ప్రవేసిద్దాము .

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai-introduction-2/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

తిరుమాలై – అవతారిక 1

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

వ్యాఖ్యానచక్రవర్తి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై ఈ ప్రబంధానికిచేసిన వ్యాఖ్యానములో

విపులమైన  అవ తారికను రాసారు. లీలావిభూతిలో ఉన్న వారైనా సరే నిత్యవిభూతిలో ఉన్నవారైనా సరే చేతనులందరికి శ్రీమన్నా రాయనుడే పురుషార్దము. నిత్యవిభూతిలో ఉన్న నిత్యశూరులు ఈ విషయాన్ని బాగా తెలిసినవారవటం చేత నిరం తరం పరమాత్మ అనుభవాన్ని పొందుతుంటారు, కానీ లీలావిభూతిలో ఉన్నవారు మాత్రం ఈ సత్యాన్ని మరచిపో యి దేహమేఆత్మ అన్న భ్రమలో దేహావసరాలను తృప్తిపరచటంలో మాత్రమే తమ శక్తియుక్తులనువెచ్చిస్తూ కాలం గడుపుతారు. ఇది అనాదికాలంగా జరుగుతున్నవిషయం. తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు కూడా మొదట ఈదుస్థితిని అనుభవించినవారే. శ్రీమన్నారాయనుడే అపారమైన కృపను ఆయనపై చూపి తమ స్వరూప, రూప, గుణ, విభూ తులను దర్శింపజేసి వారి మార్గాన్ని మళ్ళించారు. తిరుమాలైలోని మొదటి మూడు పాశురాలలో భగవంతుడి నామమును, తరువాతి 11 పాశురాలలో భగవంతుడి స్వరూప, రూప, గుణ, విభూతులను గురించి విపులంగా చెప్పారు. అది సేవించిన సంసారులు కూడా ఆళ్వార్ల మార్గంలో నడవాలని వారి కోరిక . తొండరడిపొడి ఆళ్వార్ల ప్రబంధాన్ని విన్న భగవంతుడే 45వ పాశురంలో మురిసిపోయాడు .

(పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై సంసారమంటే ఏవిటి? సంసారులు ఎవరు? అని విరించబోతున్నారు. అదితెలిసిన తరు వాత మనం ఈసంసారాన్ని వదలడానికి ప్రయత్నించాలి, కనీసం సంసారం మీద అరుచి అయినా కలగాలి. లేకపోతె ఆళ్వార్ల రచనలు, శాస్త్రాలు, ఇతిహాస పురాణాలూ, ఉపనిషత్తులు అన్నీ వృధా అయిపోతాయి. మనము తరచుగా ఈఅవతారికను చదువుతూ వుంటే లౌకిక విషయాలపై ఆసక్తి తగ్గుతుంది. )

సంసారులు నిత్యం అనేక పనులు చేస్తూ శాస్త్ర విహిత కర్మలను ఆచరించి పుణ్యాలను, శాస్త్ర వ్యతిరేక కర్మలను ఆచరించి పాపలను పోగువేసుకుంటారు. దేహావసాన కాలంలో వాటి ప్రకారంగా స్వర్గనరకాలకు చేరు కుంటారు. అవి పూర్తి అయిన తరువాత మళ్ళీ లీలావిభూతిలో పుడతారు. చాందోద్యోగంలోని పంచాగ్ని విద్యాప్ర కరణంలో ఈవిషయాన్నీ చాలాస్పష్టంగా చెప్పరు.

ఆత్మ నరకంలో పాపాన్ని, స్వర్గంలో పుణ్యాన్ని అనుభవించిన తరువాత శూన్యంలోకి నేట్టబడుతుంది. శూన్యంలో ఉండగా దానిని ఆవరించిన మంచును సూర్యడు తనకిరణాలవేడివలన కరిగించివేస్తాడు. ఆతరువాత అది మేఘాలలో చేరుతుంది. సమయమాసన్నమవగానే మేఘాలు ద్రవీభవించి వర్షంగా భూమి మీద కురుస్తున్న  ప్పుడు ఆత్మ కూడా ఆవర్షంతోకలసి భూమిని చేరుతుంది.  వర్షపు నీరు పంట భూములకుచేరి పంట పండటానికి ఆధారమవుతుంది. నీటిలో చేరినఆత్మ పంటలోచేరుతుంది. పండినపంట అనేక దశలనుదాటి ఒకగృహస్తు ఇంటికి చేరుతుంది. వారిఇంట్లో పక్వంచేసిన పదార్థాలతో కూడి ఆహారమవుతుంది . ఆహారంద్వారా పురుషుడి గర్భంలోకి చేరుతుంది. అక్కడ మూడునెలలు వాసంచేసిన తరువాత స్త్రీగర్భంలోకిగాని, భయటకు గాని వెళ్ళిపోతుంది. స్త్రీ గర్భంలోకిచేరిన ఆత్మ ఫలదీకరణం జరిగితే పురుషుడుగా పిలవబడుతుంది . స్వర్గనరకాల నుండి భయటపడిన ఆత్మలన్నీ స్త్రీగర్భంలోకి ప్రవేసించవు. ఈ రెండుచర్యలకు మధ్య అనేకఆటంకాలు ఏర్పడతాయి. మేఘాలలో చేరిన ఆత్మలుఅన్నీ నీటిలోచేరవు కొన్ని గాలిలోనే కొట్టుకుపోవచ్చు, కొన్ని అడవులలో పడిపోవచ్చు , కొన్ని సముద్రపు నీటిలో పడిపోవచ్చు. పంటలో కూడా చాలా గింజలు వృధాకావచ్చు. పరమాత్మ కృపవలన ఏ ఆత్మలు పురుషు డుగా మారాలో అవి మాత్రమే పురుషుడుగా మారుతాయి. తల్లి గర్భంలో ఉండగా బొడ్డుతాడు ద్వారా ఆ తల్లి ఆహార పుటలవాట్ల వలన ఆత్మ అనేక క్లేశాలను అనుభవిస్తుంది. తల్లి గర్భంలోఉన్నప్పుడు ఒక లావా సముద్రంలో చిక్కు పడ్డట్టుగా బాధలను అనుభవిస్తుంది. శిశువు పెరుగుతున్నప్పుడు కనీసం కాలు చాచడానికి కూడా వీలుకాదు. ఏడవ నెలలో ఈ బాధలనుండి విముక్తికలిగించి మొక్షాన్నిఇవ్వమని భగవంతుడిని ప్రార్థిస్తుంది. కానీ అప్పుడు భగ వంతుడు శఠమ్ అనేవాయువును ఆవరింపచేస్తాడు. దానిఫలితంగా ఆ ఆత్మకు జ్ఞానం నశిస్తుంది. నెలలు నిండిన తరువాత తల్లిగర్భంనుండి ఎంతో బాధను అనుభవిస్తూ ఆ ఆత్మ స్వర్గనరకాల నుండి ఎలాగైతే తలకిందులుగా భయ టికి వస్తుందో అలాగే తలకిందులుగా ఈ లోకంలోకి వచ్చిపడుతుంది.

శైశవంలో తన అవసరాలను తాను తీర్చుకోలేక పరాధీనంగా కాలంగడపాల్సివస్తుంది. కొంచెం పెరిగిన తరువాత తనఅవసరాలను తాను తీర్చుకోగలుగుతుంది. 15 సంవత్సరాలు వచ్చేదాకా ఆటపాటలతో గడచిపోతుం ది, భగవంతుడి గురించి చింతన చేయడానికి సమయం వినియోగించడు. యవ్వనంలో ప్రాపంచిక సుఖాలకు లోన వుతాడు. అప్పుడూ  భగవంతుడి గురించి చింతన చేయడానికి సమయం వినియోగించడు. తరువాత వివాహం, సంసారం, పిల్లలు వాళ్ల పెంపకంతో గడచిపోతుంది. ఆపిల్లలు వాళ్లజీవితాన్ని వెతుకుతూ వెళ్ళేసమయానికి వీడికి ముదిమి ప్రాప్తిస్తుంది. అప్పుడు తాను జీవితంలో ప్రధానమైనకాలాన్ని భగవంతుడిని స్మరించకుండా వృధా చేసా నని చింతిస్తాడు.  భగవంతుడిని గురించి చింతన మొదలుపెడతాడు, కానీ అవయవపటుత్వం తగ్గిపోవటం వలన కైంకర్యాలేవి చేయలేక పోతాడు. యవ్వనంలో శరీరం దృడంగానేఉండింది కానీ మనసు సహకరించలేదు. వార్థక్యం లో మనసు కోరుకుంది కానీ శరీరం సహకరించదు. కర్మపరిపక్వం అయ్యాక మృత్యువాత పడతాడు. మళ్ళీ చక్రం ఇలాగే తిరుగుతుంది. స్వర్గనరకమనే ఊర్ద్వలోకాల నుండి తల్లి గర్భంలోకి ప్రవేశించే వరకు జరిగే ప్రక్రియలను పంచా గ్నివిద్య అంటారు.

శాస్త్రము సంసారమనే చీకటిని చేదించడానికి కరదీపిక వంటిది. శ్వేతేతర ఉపనిషత్తులో చిత్, అచిత్, ఈశ్వరుడు అని తత్వత్రయం గురించి చెప్పబడింది. జీవాత్మ కష్టాలనుచూసిన పరమాత్మ కృపతో సుహృత్ (హృద యంలో మంచిని)ను ఇస్తాడు. దానితో జీవాత్మ తనగురించి, తన చుట్టూవున్న సంసారంగురించి, తనలో ఉన్న పర మాత్మ గురించి, తెలుసుకునే ప్రయత్నంచేస్తాడు.

పరమాత్మ అంతర్యామిబ్రాహ్మణంలో(సుభాలోపనిషత్)అపహతపాప్మ అయిన నారాయణుడే పర మాత్మఅని తెలుసుకుంటాడు. అప్పటినుంచి జీవాత్మ అచిత్తు(లౌకిక) విషయానుభావాలనువదిలి క్రమంగా ఈశ్వ రతత్వాన్ని తెలుసుకొని అంతిమంగా జననమరణ చక్రాన్నుండి భయటపడతాడు. ఇది గుడ్డివాడికి చూపు రావటం లాంటిది, చీకటిలో దీపం లాంటిది. పరమాత్మకు చిత్ అచిత్ రెండూ ఆధేయాలే. ఆయన అవయవి, అవి అవయ వాలు. ముండకోపనిష త్తులో చిత్ అచిత్తుకు లోబడటానికి కారణం కర్మ అని చెప్పబడింది. ఇంకా కర్మబంధం నుండి విడివడినప్పుడు శ్రీవైకుంఠంచేరి నిత్యసూరులతో కలసి శ్రీమన్నారాయణుని కైంకర్యప్రాప్తిని పొందుతారని చెప్పబడింది.

చేతనులు భగవంతుడు శాస్త్రములో(వేదము) విధించిన విధంగా జీవనం సాగించక వేదబాహ్యులు గానో, కుద్రుష్టులుగానో (వేదమును విపరీతదృష్టితో చూసి విమర్సించటం) జీవిస్తారు. అప్పుడు పరమాత్మా ఈ లోకంలో సామాన్యుల మధ్య తాను ఒకడుగా అవతరించి వారిని సరిదిద్దుతాడు. రావణాసురుడు, హిరణ్యకశిపుడు, హిరణ్యాక్షుడు మొదలైన వారిని అలాగే సంహరించాడు. అలాగే విదుర, విభీషణాదులను రక్షించాడు.

భగవంతుడు తన కృపవలన చేతనులహృదయంలో మార్పును తీసుకువస్తాడు. అందువలన తరు వారి కాలంలో అయన దయకు పాత్రులవుతారు. క్రమంగా భగవంతుని వైపు అడుగులు పడతాయి. సదాచార్యుల ను ఆశ్రయించి వారి అనుగ్రహంతో శాస్త్రవిషయాలను తెలుసుకోవటానికి ప్రయత్నిస్తాడు. భగవంతుడే సకల చరాచర ప్రపంచానికి నాధుడు, స్వామి అని సమస్త చేతనాచేతనములు ఆయనకు అధీనములని, దాసులని తెలుసుకుం టాడు. ఈ విషయాలన్నీ తెలిసిన తరువాత భగవంతుడిని చేరుకోవటమే పరమపురుషార్థం అని అర్థమవుతుంది. అప్పుడు భగవంతుడిని చేరుకోవటానికి మార్గమేమిటని శాస్త్రాలను వెతుకుతాడు. కర్మయోగం,జ్ఞానయోగం,భక్తి యోగాల గురించి తెలుసుకొని ఆచరణలో క్లేశాలను అర్థం చేసుకుంటాడు. అంతిమంగా ఉపనిషత్తులలో చెప్పిన శర ణాగతి మార్గాన్ని అనుసరిస్తాడు. మొదట చెప్పిన కర్మయోగం, జ్ఞానయోగం, భక్తియోగాలను సాధ్యోపాయాలం టారు. తరువాత చెప్పిన శరణాగతి మార్గాన్ని సిద్దోపాయమంటారు. ఈ మార్గాన్ని అనుసరించినవాడు ప్రపన్నుడు. అతని దృడమైన భగవద్విస్వాసం సంసారం క్లేశం నుండి దూరం చేసి శ్రీవైకుంఠానికి తీసుకువెళుతుంది. దీనినే మహావిస్వాసం అంటారు.

చేతనులకు భగవంతుడు నామసంకీర్తనమనె మరో సులభ మార్గాన్ని కూడా అనుగ్రహించాడు.ఇది  మోక్షానికి మార్గం కాదు కానీ మహావిస్వాసం కలిగి వుండడానికి సహకరిస్తుంది, పాపాలనుండి దూరంచేసి  తద్వారా క్రమంగా భగవంతుడిని శరణాగతి చేయటానికి ఉపకరిస్తుంది. అలాగే శరణాగతి చేసిన తరువాత మోక్షం దొరికేదాకా కాలక్షేపానికి ఈ నామసంకీర్తన ఉపకరిస్తుంది. నామసంకీర్తనచేస్తూ పురుషార్థాన్ని వెతకటం కాక నామసంకీర్తనం చేయటమే మనకు పురుషార్థంగా భావించాలి.

అవతారికలో మిగిలి అంశాలను తరువాతి భాగంలో చూద్దాము.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai-introduction-1/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

తిరుమాలై – తనియన్

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

తిరుమాలై

సంపూర్ణ క్రమం

Mandangudi Thondaradipodi Azhwar-003

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు తిరుమాలై ప్రబంధాన్ని అనుగ్రహించారు . అందులో 45 పాశురాలు ఉన్నాయి. ముందుగా ఈ ప్రబంధానికి తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్ అనుగ్రహించిన తనియన్ వ్యాఖ్యానాన్ని చూద్దాం .

తిరువరంగపెరుమాళ్ అరయర్ అనుగ్రహించిన తనియన్:

మత్తోన్ఱుమ్ వేణ్డామనమే|మదిళరజ్ఞర్ |

కత్తినమ్ మేయ్ త్త | కళలిణైకీళ్ |ఉత్త

తిరుమాలై పాడుమ్ శీర్ | తొండరడిపొడి ఎన్నుమ్

బెరుమానై|ఎప్పోళుదుమ్ పేశు||

ప్రతిపదార్థము:

మనమే = ఓ మనసా

మదిళరజ్ఞర్ = సప్తప్రాకారములతో కూడిన కోయిల్ లో వేంచేసిఉన్నశ్రీరంగనాధుడు

కత్తినమ్ = పాలనిచ్చేవయసులో ఉన్న పశువులను

మేయ్ త్త = కాసినవాడూ అయిన శ్రీరంగనాధుడి

కళలిణైకీళ్ = శ్రీపాదల దగ్గర

ఉత్త శీర్ = అసాధారణమైన భక్తి, ప్రపత్తిగల

తొండరడిపొడి = తొండరడిపొడి అనే పేరుగల

ఎన్నుమ్బెరుమానై = మాస్వామిని (మా ఆచార్యుని) గురించి

ఎప్పోళుదుమ్ = ఎప్పుడు.

పేశు = మాట్లాడు

మత్తొన్ఱుమ్ వేణ్డా = ఇతరవిషయలేవి మట్లాడవద్దు

భావము

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లను తప్ప ఇతర విషయాలేవీ మట్లాడకూడదని తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్ తన మనసును అదేశించారు. దానికి మనసు ‘ఎందుకలా చేయాలి?’ అని ప్రశ్నించింది. పాలనిచ్చే పశువులను  కాసినవాడు ఇక్కడ సప్తప్రాకరములతో కూడిన కోయిల్ లో వేంచేసి ఉన్నశ్రీరంగనాధుడే. అయన శ్రీపాదల మీద  అపారమైన భక్తి, ప్రపత్తి గల మాస్వామి(మా ఆచార్యుని) అయిన తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లను గురించి మాత్రమే స్మరించు మానసా! అన్నారు తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్

వ్యాఖ్యానము:

మత్తోన్ఱుమ్ వేణ్డా :

మత్తోన్ఱుమ్ వేణ్డా…. అంటే ఇతర విషయాలు ఏవి వద్దు అని అర్థం. ఇక్కడ బ్రహ్మ, శివ, ఇంద్రాది అన్య దేవతా ప్రార్థన అని మాత్రమే అర్థం కాదు. పరమాత్మ ఇతర రూపాలైన పర, వ్యూహ, విభవ, అంతర్యామిని కూడా స్మరించవద్దు. ఇంకా భగవన్నామ సంకీర్తన కూడా చేయవద్దు. కేవలం ఇష్టప్రాప్తిని గురించి మాత్రమే స్మరించు అని తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్ మనసుకు చెప్పారు. మరి ఏది ఇష్టప్రాప్తి అంటే భాగవత కైంకర్యం, వారి నామ సంకీర్తన మాత్రమే ఇష్ట ప్రాప్తి. భగవత్కైంకర్య పరులు ప్రధమ కైంకర్యనిష్ట పరులు. భాగవత కైంకర్యం చరమ కైంకర్య పరులు అర్దాత్ భాగవతకైంకర్య నిష్టాపరులు చివరిమెట్టులో నిలిచినవారు .

మనమే:

లౌకిక విషయాలలో పట్టును కలిగి ఉండటానికి, వదిలించు కోవటానికి కూడా మనసే కారణము. అందుకే అరయర్ స్వామి లౌకిక విషయాలను, అభాస బంధుత్వాలను వదిలించు కోవాలని  మనసుకే చెపుతున్నారు.

మదిళరజ్ఞర్:

తిరుమంగై ఆళ్వార్లు కట్టించిన సప్తప్రాకరముల మధ్య ఆనందంగా కొలువైవున శ్రీరంగనాధుడు .

కత్తినమ్ మేయ్ త్త | కళ లిణై కీళ్ |ఉత్త తిరుమాలై పాడుమ్ :

ఈ శ్రీరంగనాధుడే అప్పుడు పశువులను మేపినవాడు అని అరయర్ స్వామి అంటున్నారు.

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు శ్రీరంగనాధుడిని తిరుమాలై ప్రబంధంలో మూడుసార్లు  (9,36, 45దవ పాశురాలలో) శ్రీకృష్ణునిగానే భావించి పాడారు.

కళలిణై కీళ్ :

‘కళలిణై’‘ అంటే శ్రీపాద ద్వయాలు. శ్రీరంగనాధుడి శ్రీపాదాలనే అయన స్వరూపంగా, తన సర్వస్వంగా భావించారు ఆళ్వార్లు.

కళ లిణై కీళ్ |ఉత్త తిరుమాలై పాడుమ్ :

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు, శ్రీరంగనాధుడే ద్వాపరయుగంలో పశువుల మందలను మేపిన శ్రీకృష్ణునిగా తలచి, ఆయన శ్రీపాదాలనే తన సర్వస్వంగా భావించి సేవిస్తున్నారు. ఆశ్రీపాదాలను తన అందమైన పామాల (పాటల మాల) తో అలంకరించాలనుకుంటున్నారు. నమ్మాళ్వార్లు ‘అడిసూట్టలాగుం అందామం’ (ఆ శ్రీపాదాలను అలంకరించడం అవుతుంది) అని తిరువయిమోళి 2.4.11లో పాడారు.

పాడుమ్ శీర్ :

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు పామల కైంకర్యం చేసారు. పామల అంటే పాడటం ….సంకీర్తనం.

శీర్ తొండరడిపొడి ఎన్నుమ్ :

‘తుళవ తోండాయ్ తోల్ శీర్,  తొండరడిపొడి సొల్ ‘ అని శ్రీరంగనాధుడికి ఆళ్వార్లు తన పాటల సంపదను సమర్పించాను అని వీరే తిరుమాలై 45 వ పాశురములో చెప్పుకున్నారు.

తొండరడిపొడి ఎమ్బెరుమానై:

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లకు శ్రీరంగనాధుడే స్వామి. ఈ తనియన్ అనుగ్రహించిన తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్లకు తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు స్వామి. తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లను అరయర్లు తన స్వామిగా భావించడం తప్పు కాదా! అంటే కానే కాదు అని చెప్పుకోవాల్సి వుంటుంది. ఎందుకని అంటే శ్రీవైష్ణవ సంప్రదాయంలో భగవంతుడికి శేషుడైనవాడే మనకు స్వామి.  ఆవిధంగానే తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్లకు తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు స్వామి అయ్యారు .

ఎప్పోళుదుమ్ పేశు :

పైన చెప్పుకున్నట్లుగా తిరువరంగ పెరుమాళ్ అరయర్లు తన స్వామిని గురించి తప్ప మిగిలిన విషయాలేవీ తలచకు అని తన మనసును ఆదేశించారు.

ఇక ప్రబందానికి పెరియవచ్చాన్ పిళ్ళై చేసిన వ్యాఖ్యానము చూద్దాం.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai-thaniyan/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

తిరుమాలై

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

periyaperumal-art-3

శ్రీరంగనాథుడు

thondaradipodi-azhwar-mandangudi

తొండరడిప్పొడి ఆళ్వార్

తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లు భగవత్కైంకర్యం కంటే భాగవత కైంకర్యం ఉన్నతమైనదిగా భావించారు. వారి తిరునామంలోని  తొండర్ –అడి-పొడి అన్న మాటల అర్థాలను చూస్తె వారి భాగవత భక్తి ఎంతటిదో బోధపడుతుంది. తొండర్ – అంటే భాగవతులు, అడి- అంటే వారి శ్రీపాదాలు , పొడి- అంటే ధూళి …అర్తాత్ భాగవత శ్రీపాద ధూళి. సంప్రదాయంలో దీనినే చరమపర్వనిష్ట అని అంటారు. వీరు తిరుమాలై, తిరుపళ్ళియెళుచ్చి అని రెండు ప్రబంధాలను వెలయించారు. ఈ రెండు ప్రబందాలు శ్రీరంగనాధుని గురించి పాడినవే కావటం విశేషం. తిరుమాలైలో ఆళ్వార్లలోని  శేషత్వ జ్ఞానాన్ని శ్రీరంగనాధుడు మేలుకొలిపారు. తిరుపళ్ళియెళుచ్చిలో ఆశ్రితులను అనుగ్రహించటం కోసం శ్రీరంగనాధునికి  ఆళ్వార్లు మేలుకొలుపు పాడటం విశేషం.

ఒక ప్రబంధం గురించి తెలుసుకునే ముందు ప్రబంధకర్త విశిష్టత తెలుసుకోవాలి. తరువాత ఆ ప్రబంధ విశిష్టత, ప్రబంధంలోని విషయ విశిష్టత తెలుసుకోవాలి. ప్రబంధకర్త అయిన తొండరడిపొడి ఆళ్వార్ల గురించి తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేద్దాం . వీరికి తల్లిదండ్రులు పెట్టిన పేరు విప్రనారాయణ. వీరు బ్రాహ్మణ కుటుంబలో  అవతరించారు. కల్యాది 289  ప్రభవ నామసంవత్సరంలో ధనుర్మాసం, జ్యేష్టానక్షత్రంలో  కృష్ణపక్ష చతుర్దశి నాడు అవతరించారు. చోళదేశంలోని  కుంబకోణం దగ్గర తిరుమణ్డంగుడి అనే గ్రామంలో వైజయంతిమాల అంశగా అవతరించారు.  బాల్యం నుండే లౌకిక విషయాల మీద ఆసక్తి చూపేవారు కాదు. బ్రహ్మచారిగా ఉండి భగవత్కైంకర్యం చేస్తూ ఉండిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు. శ్రీరంగం దగ్గరలో ఒక చక్కటి పూలతోటను పెంచి ఆ పూలతో రోజూ మాలలు కట్టి శ్రీరంగనాధుడికి సమర్పించటమే నిత్య కైంకర్యంగా చేస్తూ వుండేవారు.

ఒకరోజు వీరు యధాప్రకారం తోటలో పనిచేసుకుంటూ ఉండగా ఇద్దరు దేవదాసులు ఆ దారి వెంట వచ్చారు. అందులో ఒకామె పేరు దేవదేవి రెండవ స్త్రీ ఆమె అక్క. ఇద్దరూ చాల అందమైనవాళ్ళు. విప్రనారాయణునులు వీళ్ళ వైపు కన్నైనా ఎత్తి చూడలేదు. అది గమనించిన దేవదేవికి చాలా అవమానంగా భావించింది. లోకంలో అందరూ తనవైపు చూడాలని తపించి పోతారు అలాంటిది ఇతను తన ఉనికినే గమనించకుండా తన పని తాను చేసుకుపోతున్నాడు అని కోపంతో ఉడికి పోయింది. ఆమె అక్క విప్రనారాయణుని గురించి వివరంగా చెప్పి ఆయన భగవత్ కైంకర్యం తప్ప ఇతర విషయాలను కలలో కూడా తలచడు అని చెప్పింది.  దేవదేవి దానిని సవాలుగా తీసుకోని ఆరు నెలల్లో అతడిని నావశం చేసుకొని చూపించకపొతే  నేను దేవదేవినే కాదు అని చెప్పింది. ఆమె సోదరి అది  జరగని పని అన్నది. అలా చేసి చూపిస్తే నువ్వు నాకు ఆరునెలలు దాస్యం చేయాలి, నేను ఓడిపోతే నేను నీకు దాస్యం చేస్తాను’ అని సవాలు విసిరింది. అప్పటికి ఇద్దరూ అక్కడి నుండి కదిలారు.

కొంత కాలం తరువాత  విప్రనారాయణుడి తోట దగ్గరకు దేవదేవి వచ్చి తాను తోట చూడాలని వచ్చానని లోపలకు అనుమతించమని అడిగింది. దానికి అయన ఒప్పుకోలేదు. దానికి ఆమె తన తల్లి తనను కులవృ త్తి చేయమని బలవంత పెడుతున్నదని తనకు ఆ పాపిష్టి జీవితం ఇష్టం లేదు భాగవతుల సేవలో జీవితం గడపాలని ఉంది’ అని కల్లబొల్లి మాటలు చెప్పి ఎలాగో లోపలకు వచ్చి క్రమంగా ఆయనకు తోట పనులలో సహాయం చేస్తూ అక్కడే ఉండి  పోయింది.

ఒక రోజు ఆయన దేవదేవి మాయకులోనై ఆమెకు వశ్యుడయ్యాడు. తరువాత ఇద్దరూ ఒకేకుటీరంలో ఉండడం మొదలు పెట్టారు. కొంతకాలానికి దేవదేవి ఆయనను గెలిచానన్న గర్వంతో తన సొంత ఊరైన తిరుకరంబనూరుకు వెళ్ళిపోయింది. విప్రనారాయణుడు ఆమె లేకుండా ఉండలేకపోయాడు. ఆమె ఇంటికి వళ్ళాడు, కానీ ఆమె దాసీలు సొమ్ములేని విప్రనారాయణని లోపలికి రానీయలేదు. విప్రనారాయణ ఆమె వాకిటి ముందే కూర్చుని కూర్చుని అలసిపోయి ఆఖరికి అలాగే నిద్రపోయాడు. ఆశ్చర్యంగా ఒకపిల్లవాడు బంగారుతీర్థపాత్రను (వట్టిల్) తీసు కువచ్చి దేవదేవి ఇంట్లో వాళ్ళకిచ్చి విప్రనారాయణే దేవదేవికిచ్చిరమ్మన్నాడని చెప్పాడు. ఆ బంగారు తీర్థపాత్రను చూసిన దేవదేవి దాసీలు ఆయనను లోపలి ఆహ్వానిస్తారు. జరిగిన విషయం విప్రనారాయణకు తెలియదు. దేవదేవితో సంతోషంగా ఉన్నాడు.

మరునాడు శ్రీరంగనాధకోవెలను యధాప్రకారం తెరవగా అక్కడ ఒక బంగారు తీర్థపాత్ర తక్కువగా ఉంది. దేవాలయ అర్చక స్వాములు వెంటనే విషయాన్ని రాజుగారికి తెలియజేసారు. రాజాజ్ఞ ప్రకారం దేవాలయ ఉద్యోగులందరినీ సోదాచేసారు. అందులో ఒకరు దేవదేవి పనిమనిషి చుట్టం కూడా ఉంది. ఆమె దేవదేవి ఇంట్లో బంగారు తీర్థపాత్ర ఉందని , అది ఆమెకు విప్రనారాయణ ఇచ్చాడని చెప్పింది. రాజు విప్రనారాయణను చెరసాలలో పెట్టాడు. అప్పుడు ఆజగన్నాటక సూత్రదారి రాజుగారికి కలలోకనిపించి తానే ఈ ఆటకు కారణమని విప్రనారాయణ నిర్దోషి అని చెప్పాడు. రాజు మరుసటిరోజు నిర్దోషి అయిన విప్రనారాయణను బంధ విముక్తుడిని చేసి తన తోందరపాటుకు ప్రాయిశ్చిత్తంగా విప్రనారాయణకు సన్మానం చేసి పంపాడు. విప్రనారాయణ కూడా తాను లౌకికమైన క్షుద్ర విషయాలకు బానిస అయినందుకు సిగ్గుపడి అప్పటినుండి భగవద్కైంకర్యంలో మళ్ళీ మునిగిపోయాడు అనిచరిత్ర.

ఆతరువాత అయన తొండరడిపొడి ఆళ్వార్లని తన పేరును మార్చుకొని అలాగే శేషజీవితం గడిపారు.

periyavachan-pillai
పెరియవాచాన్ పిళ్ళై

తిరుమాలై ప్రబంధంరాసిలో చిన్నదైనా చాలా సాంద్రమైనది. మనవంటి సామాన్యులకు అర్థంకాదు నమ్బిళ్ళై శిష్యులైన వ్యాఖ్యాన చక్రవర్తి పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై దీనికి వ్యాఖ్యానం రాసారు.  తనియన్లను అర్థము చేసుకుంటే ప్రబంధ విశిష్టత బోధపడుతుంది. ముందుగా తనియన్లను , వాటి వ్యాఖ్యానలను చూద్దాం.

  • తనియన్
  • అవతారిక
  • పాసురం 1
  • పాసురం 2
    • భాగం 1
    • భాగం 2
  • పాసురం 3
  • పాసురం 4
  • పాసురం 5
  • పాసురం 6
  • పాసురం 7
  • పాసురం 8
  • పాసురం 9
  • పాసురం 10
  • పాసురం 11
  • పాసురం 12
  • పాసురం 13
  • పాసురం 14
  • పాసురం 15
  • పాసురం 16
  • పాసురం 17
  • పాసురం 18
  • పాసురం 19
  • పాసురం 20
  • పాసురం 21
  • పాసురం 22
  • పాసురం 23
  • పాసురం 24
  • పాసురం 25
  • పాసురం 26
  • పాసురం 27
  • పాసురం 28
  • పాసురం 29
  • పాసురం 30
  • పాసురం 31
  • పాసురం 32
  • పాసురం 33
  • పాసురం 34
  • పాసురం 35
  • పాసురం 36
  • పాసురం 37
  • పాసురం 38
    • భాగం 1
    • భాగం 2
    • భాగం 3
  • పాసురం 39
  • పాసురం 40
  • పాసురం 41
  • పాసురం 42
  • పాసురం 43
  • పాసురం 44
  • పాసురం 45
  • సంగతి (పాసురముల మధ్య సంబంధం)

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

హిందీలో – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2016/07/thirumalai/

మూలము : http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

thirumAlai – sangathi (Connection)

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

<< Previous

periyaperumal-thondaradippodiazhwar

The vyAkhyAtha (commentator) has given the connection of each pAsuram with the previous pAsuram, for all the 45 pAsurams in this prabandham.

  1. Instead of aiming for a benefit at random, the thirunAma sankIrthanam that he composed with reciting itself being the benefit, enabled AzhwAr to keep his feet on the heads of yama and his followers, says the AzhwAr in he first pAsuram.
  2. For one who is enjoying the sweetness of thirunAma sankIrthanam, even paramapadham is not required, says the AzhwAr in the 2nd pAsuram.
  3. He does not want birth in samsAram which is a hurdle for reciting thirunAma sankIrthanam, confirms the AzhwAr in the 3rd pAsuram.
  4. Even when sinners such as kshathrabandhu are qualified to recite the divine names, the samsAris are losing out on that and are suffering, says AzhwAr in the 4th pAsuram.
  5. Those who desire lowly and transient pleasures in the samsAram such as enjoying the company of women etc are fooling, he says in the 5th pAsuram.
  6. He mentioned about the unsteadiness of those who go after such pleasures, in the 6th pAsuram.
  7. He advised those who tried to follow philosophies which went against vEdhas such as bhaudhdha, samaNa etc and reach mOksha, that only chakravarthi thirumagan (SrI rAma) is apt to be taken refuge under, in the 7th pAsuram.
  8. In the 8th pAsuram, he said that killing those who did not accept the above, but went ahead in abusing emperumAn, would be beneficial both to them and to the world.
  9. In the 9th pAsuram, he told those who were willing to accept his words but said that it is difficult to attain SrI rAma, to hold on to kaNNan, who is very simple.
  10. When they said that kaNNan is not present now, AzhwAr told them to hold on to periya perumAL who is none else than kaNNan himself, in the 10th pAsuram.
  11. In the 11th pAsuram, he said that those who did not take refuge under periya perumAL lacked the grace of emperumAn even when they were in the womb.
  12. Even if he had been able to attain periya perumAL, he feels saddened at the sufferings of other samsAris who are not able to attain him, in the 12th pAsuram.
  13. In the 13th pAsuram, he wants the samsAris to say “thiruvarangam” in order to uplift themselves.
  14. To get over the weariness of having counselled samsAris, he recites the divine names of thiruvarangam in the 14th pAsuram.
  15. In the 15th pAsuram, he mentions about the knowledge created by emperumAn about the natural relationship that he has with him.
  16. In the 16th pAsuram, he mentions how his devotion grew in proportion to the huge bhagavath vishayam.
  17. In the 17th pAsuram, he mentions how one of his senses, eyes, without even expecting him, fell over bhagavath vishayam and enjoyed.
  18. In the 18th pAsuram, he mentions how the enjoyment of his eyes led to flooding of his eyes with tears of joy.
  19. In the 19th pAsuram, he mentions how his body, which is insentient, involved with bhagavath vishayam like a sentient entity and melted.
  20. In the 20th pAsuram, he says that those who know of their relationship with thiruvarangan and his beauty will not leave him.
  21. In the 21st pAsuram, he says that he cannot measure the greatness of emperumAn with his heart.
  22. In the 22nd, he says that he cannot measure emperumAn through his speech.
  23. In that case, one can live forgetting him. But it is not possible to forget him, he says in the 23rd pAsuram.
  24. In the 24th, he says that his affection towards emperumAn is deceitful as it is not commensurate with emperumAn’s greatness.
  25. In the 25th pAsuram , he says that he does not have karma, gyAna, bhakthi yOgams which have been mentioned in SAsthras.
  26. In the 26th pAsuram, he says that he does not have means for mOksham such as worshipping and praising emperumAn, which are common for all, including women and 4th varNa people.
  27. In the 27th pAsuram, he says that he does not have the good thoughts that animals such as monkeys and squirrels had (in helping emperumAn).
  28. When the elephant [gajEndhrAzhwAn] was in distress, he had full faith in the means, and AzhwAr says in the 28th pAsuram that he did not have that too.
  29. In the 29th pAsuram, he says that he does not have the distinguishing connection with a dhivyadhESam.
  30. In the 30th pAsuram, he says that not only did he not have any good things in him, he also had many bad things, such as harming others, in him.
  31. He says in the 31st pAsuram that he became persona non grata for his relatives who have been with him for many years.
  32. Having no good things, and having all bad things in me, I still came and stood before you, because I am a fool, says the AzhwAr, in the 32nd pAsuram.
  33. The reason for this is that I have no shame in me, he says in the 33rd pAsuram.
  34. Since such a person as I should not reduce the greatness of emperumAn (like poison being added to milk), I decided to leave, he says in the 34th pAsuram.
  35. Due to his quality of simplicity, emperumAn took me back, when I tried to leave him, says AzhwAr in the 35th pAsuram.
  36. In the 36th, he cries out the emperumAn to shower his grace him [by taking him to SrIvaikuNtam]
  37. Since that did not happen, he feels sorrowful, in the 37th pAsuram.
  38. Once periya perumAL looked at him with comforting eyes, AzhwAr asks him “do you have so much of affection towards your follower who wants to attain you, through you as prApyam (goal) and prApakam (means)?” in the 38th pAsuram.
  39. In the 39th pAsuram, he says that those who have this knowledge will not have any shortcoming because of being born in low birth.
  40. Such people will not suffer because of earlier sins (such as harming others) that they may have committed, in the 40th pAsuram.
  41. They will also sanctify those with whom they are in touch, he says in the 41st pAsuram.
  42. They are also apt to be worshipped like emperumAn, he says in the 42nd pAsuram.
  43. Those who abuse them because of their low birth or behaviour, even if they are born in high birth, will become like wretch, says the AzhwAr in the 43rd pAsuram.
  44. By indicating the great advantage that an elephant had, which even brahmA et al could not derive, AzhwAr talks about his own advantage, in the 44th pAsuram.
  45. AzhwAr, in the 45th pAsuram, divines on the benefit that one would get by learning this prabandham.

That brings us to the end of exposition on thirumAlai sangathi.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thirumAlai – 45 – vaLavEzhum thavaLa mAda

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

<< Previous

krishna-kuvalayapidam

avathArikai (introduction)

In the  last pAsuram of this prabhandham, AzhwAr says that just as emperumAn destroyed kuvalayApIda yAnai (the royal elephant of krishNa’s uncle, kamsa), he destroyed those sins which were hurdles for AzhwAr to reach him and further says that emperumAn’s pleasure is his benefit, bringing this prabandham to an end.

Let us look at the pAsuram and its meanings.

வளவெழும் தவள மாட மதுரை மாநகரம் தன்னுள்
கவளமால் யானை கொன்ற கண்ணனை அரங்க மாலைத்
துவளத் தொண்டாய தொல் சீர்த் தொண்டரடிப்பொடி சொல்
இளைய புன் கவிதையேலும் எம்பிறார்க்கு இனியவாறே.

vaLavezhum thavaLa mAda madhurai mAnagaram thannuL
kavaLamAl yAnai konRa kaNNanai aranga mAlaith
thuLavath thoNdAya thol seerth thoNdaradippodi sol
iLaiya pun kavidhaiyElum empirARku iniyavARE

Listen

Word-by-word Meaning

vaLam ezhum – being beautiful
thavaLam – being white coloured
mAdam – having storied houses
mA – being great
madhurai nagaram thannuL – in vada madhurai (mathurA)
kavaLam – with mouthful of food
mAl – huge
yAnai – elephant (called kuvalayApIdam)
konRa – killed
kaNNanai – SrI krishNa
aranga mAlai – SrI ranganAthan
thuLabam thoNdu Aya – one who is engaged in thuLasi service
thol seer – one who is  fully engaged in bhAgavatha SEshathvam (being servitor to SrIvaishNavas)
thoNdaradippodi – thoNdaradippodi AzhwAr
sol – (recited) prabandham called thirumAlai
iLaiya pun kavidhai Elum – even if it has blemishes such as choice of words, poetry metrics etc
em pirARku – for my swAmy (master) periya perumAL
iniya ARE – how is it so sweet!

vyAkhyAnam (commentary)

vaLavezhum thavaLamAda – having beautiful, silver-like white coloured storied houses. AzhwAr talks about the decorations in vada madhurai (mathurA) which were missed out when kaNNan (krishNa) was born there and consoles himself by decorating with words. Since he is going to talk about kuvalayApIda (elephant) incident, it could be taken that kamsan has got the place decorated for the festival. vaLam indicates beauty and ezhum indicates excessive. thavaLa indicates whiteness.

madhurai mAnagaram thannuL – in the great city of madhurai. What is this greatness? Initially it was the place which had vAmana ASramam (the hermitage of vAmana) when emperumAn took the incarnation of vAmana. Later it was the capital of SrI Sathrugna. Finally, it was the place where kaNNan was born. Thus, since it has connection with emperumAn continuously, unlike SrIvaikuNtam which appears to be having bright lamps shining during daytime [there is not much use with the lights in the day time], this madhurai is similar to having bright lamps during night time in this ignorant samsAram and hence is greater than SrIvaikuNtam.

kavaLamAl yAnai konRa kaNNanai – the elephant kuvalayApIdam (kamsan’s royal elephant) which had eaten the food called kavaLam to make it mad, and was huge. In the previous pAsuram, AzhwAr said “Anaikku anRu aruLai Indha” (one who had shown mercy on the elephant) and here he says “yAnai konRa” (one who killed the elephant). Through this, exception to the SlOkam “dhEvAnAm dhAnavAnAm cha” (being equal to those who are his followers and who are not his followers) is being explained. AzhwAr indicates here that just as krishNa killed enemies such as kuvalayApIdam and gave himself to the people of that town to enjoy him, periya perumAL removed his sins which were the hurdles in the way of his enjoying emperumAn and gave himself to AzhwAr for his enjoyment. kaNNanai – one who came to be seen. On the day that he was born, as ANdAL says in thiruppAvai 25oruththi maganAip piRandhu Or iravil oruththi maganAy oLiththu vaLara” (he was born to one lady and in the same night he shifted his place to hide himself and to be brought up by another lady), he returned to the place which he left on the night of his birth, to be seen by everyone and to destroy his enemies such as kamsa et al. AzhwAr enjoys this greatness.

arangamAlai – since AzhwAr came after that incarnation, kaNNan incarnated as periya perumAL to remove AzhwAr’s enemies. mAlai – one who has tremendous love towards his followers. One who treats killing enemies of his followers and giving himself to his followers for their enjoyment as being for his own benefit.

thuLabath thoNdAya – one who carries out service to thuLasi AzhwAr [here thuLasi is being elevated to the level of an AzhwAr). While carrying out service to emperumAn is purushArtham (benefit or goal), carrying out service to the follower of emperumAn is defined as extreme limit of purushArtham [ellai nilam, as referred to, by our pUrvAchAryars]. Usage of the term thuLasi here implies all bhAgavathas. Service to thuLasi is equivalent to service to all bhAgavathars. When service is carried out to all bhAgavathars, sometimes there could be a chance for apachAram (offence). But in the case of thuLasi, there can be no such offence. AzhwAr, in his other prabandham thiruppaLLiyezhuchchi says in the last pAsuramthodaiyoththa thuLabamum kUdaiyum polindhu thOnRiya thoNdaradippodi “ (thoNdaradippodi who appeared with flower-like thuLasai and basket), thus making thuLasi as his identity.

tholseer – one who is fully established in the limit of bhagavath SEshathvam (service to emperumAn), which is bhAgavatha SEshathvam (service to SrIvaishNavas). By saying thuLabath thoNdAya he mentions that he is doing the service of stringing thuLasi for emperumAn and by saying tholseer he mentions the extreme limit of that kainkaryam, which is SrIvaishNava kainkaryam.

thoNdaradippodi sol – in line with his service orientation towards bhAgavathas, he has thoNdaradippodi as his name. It is clear from this that his identity is not gyAnam, Anandham or bhagavath SEshathvam [our sacred texts say that AthmA is full of gyAnam (knowledge), Anandham (happiness) and  is SEshabhUthan (carrying service to emperumAn)], but bhAgavatha SEshathvam (service to followers of emperumAn). Just as nammAzhwAr in his thiruvAimozhi 7.1.11 said “thoNdar thoNdar thoNdar thoNdan satakOpan” (SatakOpan, another name of nammAzhwAr, is emperumAn’s follower’s follower’s follower’s follower), this AzhwAr called himself as thoNdaradippodi (the dust sticking to the feet of a follower of emperumAn).

iLaiya pun kavidhaiyElumAzhwAr says that the words used by him in these pAsurams are very young, [not choosing apt words due to lack of experience] and there are faults in his verses. Even though neither of these is true, AzhwAr says this as his naichyAnusandhAnam (thinking of his lowliness).

em pirARku iniavARE – will these not be sweet to emperumAn? As we have seen earlier “kim mrushtam suthavachanam” (which is sweet to hear? It is the gibberish words of one’s child), AzhwAr exclaims “is it surprising that periya perumAL is happy with my gibberish!” Won’t the gibberish words of a child be sweet to its father? As ALavandhAr, in sthOthra rathnam 46 says “bhavanthamEvAnucharan nirantharm praSAntha niSSEshamanOrathAnthara: I kathA’hamaikAnthika nithyakinkara: praharshayishyAmi sanAthajIvitha: II” (when am I going to make (you) happy, following you constantly, getting rid of all the desires with their scents, having kainkaryam towards you uninterruptedly, having a janma (birth) which is fruitful?), making emperumAn happy is a person’s purushArtham (goal). Being a cause for emperumAn’s happiness is a chEthana’s (sentient entity’s) reason for existence. It is pertinent to remember nanjIyar’s (disciple of bhattar and AchArya for nampiLLai) words “[emperumAn’s] compassion is upAyam (means); happiness is upEyam (goal)”. Unlike other AzhwArs, this AzhwAr has not indicated the benefit for those who learn these pAsurams [in the last pAsuram] since he considers that emperumAn’s happiness is the benefit here. Just as emperumAn was happy with this AzhwAr for having strung this garland [called thirumAlai], he will be happy if people learn these pAsurams. SrI rAmAyaNa yudhdha kANdam 131.118 says “rAmAyaNam idham kruthsnam SruNvatha: patathas sadhA I prIyathE saththam rAma: sa hi vishNu: sanAthana: II” (rAmapirAn is always affectionate towards one who hears or reads this entire rAmAyaNam. Isn’t rAma, the eternal vishNu!). The benefit that SrI vAlmIki divined for those who learn SrI rAmAyaNam is also the benefit for those who learn this dhivya prabhandam.

This brings us to the end of this prabandham. In the next article, we shall see the concluding section.

periya pirAttiyAr periya perumAL thiruvadigaLE SaraNam
thoNdaradippodi AzhwAr thiruvadigaLE SaraNam
periyavAchchAn piLLai thiruvadigaLE SaraNam
jIyar thiruvadigaLE SaraNam

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thirumAlai – 44 – peNNulam sadaiyinAnum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

<< Previous

gajendramoksham

avathArikai (introduction)

AzhwAr says that all the eminence that he had mentioned for the bhAgavathas (followers) of emperumAn would fit them well, considering that an animal, gajEndhran, got the rare-to-obtain benefit that even people like brahmA et al could not get. Through this incident, he also indicates the benefit that he had obtained and brings this prabandham (poetic composition) to an end [the next pAsuram gives the benefit for those who learn these pAsurams].

Let us enjoy the pAusram and its meanings.

பெண்ணுலாம் சடையினானும் பிரமனும் உன்னைக் காண்பான்
எண்ணிலா  ஊழி ஊழி தவம் செய்தார் வெள்கி நிற்ப
விண்ணுளார் வியப்ப வந்து ஆனைக்கன்று அருளை ஈந்த
கண்ணுறா உன்னை என்னோ களைகணாக் கருதுமாறே.

peNNulAm sadaiyinAnum piramanum unnaik kANbAn
eNNilA Uzhi Uzhi thavam seydhAr veLgi niRpa
viNNuLAr viyappa vandhu AnaiakkanRu aruLai Indha
kaNNuRA unnai ennO kaLaigaNAk karudhumARE

Listen

Word-by-word Meaning

peN ulAm – gangA moving about
sadaiyinAnum – sivan, having matted hair
piramanum – and brahmA
unnaik kANbAn – to see you
eN ilA Uzhi Uzhi – for innumerable periods [Uzhi is the time of deluge]
thavam seydhAr – those who did penance
veLgi niRpa – putting their heads down in shame (since they could not see you)
anRu – during that time
Anaikku – for SrI gajEndhrAzhwAn (who got trapped in the crocodile’s jaws)
vandhu – (to liberate him) coming to the shore of the pond
viN uLAr viyappa – making even the nithyasUris amazed
aruLai Indha – providing your grace
kaNNuRa – one who is blind [in not seeing the shortcomings of followers]
unnai – you
kaLaigaNA – being the refuge for all
karudhum ARu ennO – how to think?

vyAkhyAnam (commentary)

peNNulAm sadaiyinAnum – Siva, who has expansive matted hair so that gangA can move about. The opinion is – is it possible to see sarvESvaran by having the pride of controlling gangA inside his matted locks? It is pertinent to recall thirumazhisai AzhwAr’s nAnmugan thiruvandhAdhi 4 “ARu sadaikkarandhAn aNdarkOn thannOdum kURudaiyavan enbadhum koLgaiththE” (is it proper to say that rudhran, who is holding gangA, hidden in his matted hair, is equal to sarvESvaran?

piramanum – and brahmA, who created that Siva. SrI rAmAyaNam yudhdha kANdam 120.3 says “karthA sarvasya lOkasya brahmA brahmavidhAm vara:” (one who creates all the words and who is the greatest among brahmagyAnis (those who know brahmam, emperumAn)). Can such brahmA, thinking of the pride of giving knowledge to jIvAthmAs like a school teacher, attain emperumAn? He can at the most count the people that he has created and their pApa and puNya (sins and virtues), having created them. Can he measure the immeasurable emperumAn? poygai AzhwAr in his mudhal thiruvandhAdhi 56 says “kadikkamalam thannuL irundhum kANkilAn kaNNan adikkamalam thannai ayan” (despite being inside the lotus flower which sprang from emperumAn’s navel, brahmA has not seen the divine lotus feet of krishNa).

unnaik kANbAn – to see you. thaiththirIya upanishath says “yathO vAchO nivarthanthE” (trying to measure the qualities of emeprumAn, vEdhas returned, unable to measure). Your (emperumAn’s) greatness is such that vEdhas could not measure even one of your auspicious qualities. However much nithyasUris enjoy you, they cannot see your limits. To see such an emperumAn . SrIvishNu purANam 5.1.49 says “niravadhya: para: prApthEr niradhithO’kshara: karma: I sarvESvaraparAdhArO dhAmnAm dhAmAthmakO’vyaya: II” ((you) are faultless; are rare to attain; do not have one to support you; are indestructible; have unlimitedly supreme joy; are the support for all who are engaged with you, the Isvara; are the radiance for all radiant materials; are faultless). It is not that the others do not know your limits. Even you do not know your limits. nammAzhwAr said the same in his thiruvAimozhi 8.4.6 “thanakkum than thanmai aRivariyAn” (even he does not know his inherent quality). kANbAn – only after seeing him can I get a benefit from him. Unless he makes himself available to be seen, others, however great gyAna (knowledge) or Sakthi (power) they may have, cannot see him with their capabilities. thaththirIya upanishath nArAyaNavalli 1.10 says “na sandhruSE thishtathi rUpamasya na chakshushA paSyathi kaSchanainam” (his form is such that it cannot be seen by [our] eyes; no one sees him with his eyes). rig vEdham says “na mAmsa chakshurabhivIkshathE tham” (his form cannot be seen by these eyes made of flesh). vishNu dharmam says “na mAmsa chakshushA dhrashtum brahmabhUtha: sa SakyathE” (he, the brahmam, is rare to be seen by these eyes, made of flesh). Thus, the vEdha SAsthras thundered that he cannot be seen easily.

eNNilA Uzhi Uzhi thavam seydhAr veLgi niRpa – those who carry out penance for long years such as the period of deluge, step back from their penance with shame, thinking ”the person, to see whom we are carrying out this penance, has not yet come”. dhEvathAs on whom hiraNya, rAvaNa et al carry out penance to grant them benefits, carry out penance on him. mahAbhAratham sabhA parvam 14.8 says “yuga kOti sahasrANi vishNumArAdhya padhmabhU: I punasthrailOkyadhAthruthvam prApthavAnithi SuSruma II” (we hear that brahmA, born in a lotus flower, did penance for thousands of crores of yugas [each yuga is 43,72,000 years by our metrics] and became the head for the three worlds again). veLgi niRpa – the opinion here is that instead of doing penance for crores of years it would have been better had they fallen into the jaws of a crocodile, and hence they felt ashamed. vishNu dharmam 69.47 says “paramApadhamApannO manasA’chinthayadhdharim I sa thu nAgavara: SrImAn nArAyaNa parAyaNa: II” (gaJendhrAzhwAn [gajEndhra, the elephant], who got into a deep trouble, who had the wealth of kainkaryam [service to emperumAn] and one who had nArAyaNa as the supreme refuge, meditated on hari [nArAyaNa]). Thus, these dhEvathas felt ashamed that instead of surrendering to emperumAn due to the danger of samsAram, their decision to carry out penance with their own efforts has been proved wrong.

viNNuLAr viyappa vandhu nithyasUris were surprised that emperumAn was ignoring them as well as dhEvathAs such as brahmA, who were toiling like this, in order to fall at the feet of an animal, with his divine dress and divine hair dishevelled. They marvel at his simplicity. bhattar in his SrIrangarAja sthavam 2.57 says ”athanthrithaSamupathiprahithahastham svIkrutha praNithamaNipAdhukam kimithi chAkulAntha:puram I avAhanaparishkriyam pathakarAjamArOhatha: kripravarabrumhithE bhagavathasthvarAyai nama: II” (I salute the speed with which you came to climb on periya thiruvadi (garuda), who was not in his splendorous decor, as soon as you heard the distressing voice of gajEndhrAzhwAn, not bothering about the support for your hand that vishvaksEnar extended, not wearing the gem-studded sandals brought for you and with your womenfolk exclaiming in grief “how is this!”). Since those who wonder should be different from those who stand in shame, the term viNNuLAr refers to nithyasUris who are different from brahmA et al [who were referred to as veLgi niRpa]. vandhu – coming to the shore of the pond where gajEndhra was in distress; since AzhwAr says ”coming to the shore” instead of saying “going to the shore” it shows that emperumAn considers only that place where  his follower is present as his place and his action to assist his follower is his own.

Anaikku – without considering that brahmA et al were born in dhEva class and gajEndhra was born in animal class, emperumAn only looked at the danger that his follower was in and protected him.

anRu – that day when gajEndhra realised that his strength would not protect him. vishNu dharmam 69 says “gaja AkarshathE dhIrE grAha AkarshathE jalE I thayOrdhvandhvasamam yudhdham dhivyam varshasahasrakam II” (gajEndhra is pulling to the land; crocodile is pulling into the water; between them the battle lasted on equal front for 1000 years by dhEva metrics). When gajEndhra tried to save himself, there was no difference between him and the penance that brahmA et al had carried out for their benefit. It is pertinent to note that only when gajEndhra stepped back from protecting himself did he become greater than those people [brahmA et al]. That day you showed mercy on an elephant which was trapped in a crocodile’s jaws; today, when I am trapped in the five senses-like crocodiles of Sabdham etc [sound, sight, taste, smell and touch], you should show mercy. The elephant suffered for 1000 years; I am suffering since time immemorial. He was trapped in the shores of a small pond; I am caught in the ocean of births. The opinion here is that emperumAn should shower grace on AzhwAr who in caught in a far more serious danger than gajEndhra.

aruLaiyIndha – aruL is grace. The act of grace [of emerpumAn] was to free gajEndhra from the jaws of the crocodile, gently stroke his injured leg, to give fomentation with his vasthram (upper cloth) to comfort him, to take the flower from his trunk and place in on his [emperumAn’s] divine feet. The opinion is that in the same way emeprumAn should redeem AzhwAr from SabdhAdhi (five senses such as sound etc) matters and comfort him by making him a servitor to make up for the lost time also.

kaNNuRA – one who is blind. “Since you [emperumAn] helped me [not minding my blemishes]” AzhwAr is happy that emperumAn is without sight – this is a type of nindhAsthuthi ( praising through abuse). This shows emperumAn’s sensible quality of not expecting anything in return when he engages in ignoring those who try to protect themselves and blessing those who withdraw from protecting themselves. It shows his great masculinity. AzhwAr is surprised that this world is losing out, not knowing that emperumAn will even fall at the feet of one who desists from protecting himself and holds on to emperumAn as means, bearing in mind his emptiness.

unnai ennO kaLaikaNak karudhumARE – those who think that emperumAn is the universal protector are ignorant because they do not know that he protects only those who consider him as their means and ignores those who think that emperumAn, as well as their own efforts, will protect them. While jithanthE SlOkam 1.2 says “dhEvAnAm dhAnavAnAncha sAmAnyamadhidhaivatham ” (he is equal to both those who follow him and those who do not), since he kills entities such as crocodile to protect entities such as elephant, can we consider him to be protector for all? We could consider this also as nindhAsthuthi.

We shall now take up the last pAsuram in this prabandham.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thirumAlai – 43 – amaravOr angam ARum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

<< Previous

garudan-chandiligarudAzhwAr’s wings got burnt thinking about a devotee’s secluded residence

avathArikai (introduction)

In the previous pAsuram, AzhwAr had spoken about those born in high births and with consequent good behaviour. If added to these greatness, they also have high level of knowledge and if they look at those who do not have any greatness due to their birth and behaviour but have good knowledge [in mEmporuL pAsuram], and if the former set of people, without recognising that these people have the grace of emperumAn, think lowly of the latter set of people only on account of their birth and behaviour, these high ranking people will become chaNdALas (people of very low birth) at that very moment.

Let us look at the pAsuram and its meanings.

அமரவோர் அங்கம் ஆரும் வேதம் ஓர் நான்கும் ஓதித்
தமர்களில் தலைவராய சாதி அந்தணர்களேலும்
நுமர்களைப் பழிப்பராகில் நொடிப்பதோர் அளவில் ஆங்கே
அவர்கள் தாம் புலையர் போலும் அரங்கமா நகருளானே.

amaravOr angam ARum vEdham Or nAngum Odhith
thamargaLil thalaivarAya sAdhi anthaNargaLElum
numargaLaip pazhipparAgil nodippadhOr aLavil AngE
avargaL thAm pulaiyar pOlum aranga mAnagaruLAnE

Listen

Word-by-word Meaning

aranga mAnagar uLAnE – Oh, one who resides inside the temple at SrIrangam
Or angam ARum – the unique six parts of vEdham
Or vEdham nAngum – the incomparable four vEdhas
amara –  firmly settled in their hearts
Odhi – reciting them
thamargaLil – among your followers
thalaivar Aya – being the leader
sAdhi anthaNargaLElum – even if they belong to the class of brAhmaNa
numargaLai – your followers
pazhippar Agil – (looking at their birth and behaviour) if they vilify them
nodippadhOr aLavil – in that minute itself
avargaL thAm – those brAhmaNas only
AngE – at that same place
pulaiyar pOlum –  will become chaNdALas [people of low births; a wretch]

vyAkhyAnam (commentary)

amara Or angam Arum – The six parts of vEdha are: (1) SIkshA (articulation or pronunciation of words), (2) vyAkaraNa (grammar), (3) chandhas (poetic metrics), (4) niruktham (etymology), (5) jyOthisham (astrology) and (6) kalpam (rituals). These are unique to vEdhas. amara – learning the texts and the meanings of these 6 parts and retaining them. Or angam – the uniqueness to these parts [of vEdhas] is that if one has knowledge on any of these 6 parts without any deficiency, he is considered by worldly people as having known everything and they celebrate it. It is pertinent to remember that in SrIrangarAja sthavam 2.18, bhattar says “SIkshAyAm varNa SikshA padha samagadhigamO vyAkriyA nirvachObhyam chandhaS chandhaSchithau syAth gamayathi samayam jyauthisham ranganAtha! I kalpE’nushtAnamuktham hyuchithagamithayOr nyAya mImAmsayO: syAth arthavyakthi: purANasmruthishu thadhanugAsthvAm vichinvanthi vEdhA: II” (Oh SrI ranganAtha! In the part of vEdhas called SIksha, the method of pronouncing letters (is described); in the parts vyAkaraNam and niruktham, knowledge about words (is created); in the SAsthra called chandhas, chandhas (such as gAyathri etc) have been told; jyOthisha SAsthram indicates the time for carrying out karmAnushtAnam (carrying out deeds ordained in vEdhas); in kalpa sUthrams, the procedure for carrying out the karmas is mentioned. In the nyAyamImAmsa SAsthram and purANamsruthis which are consistent with the philosophy of vEdhas, clarity of the subject will be obtained; vEdhas, with siksha and other parts mentioned above, are searching for you), thus explaining the 6 parts of vEdhas.

vEdhamOr nAngum – vEdhas are incomparable because unlike other texts compiled by a man [any person], they do not have faults such as iruL (delusion or clouded state of mind), thuyakku (confusion), mayakku (ignorance) and maRappu (forgetfulness). Alternatively, we can consider that they indicate the greatness of sections of vEdhas such as manthram (hymns), vidhi (rules) and arthavAdham (eulogy).

Odhi – while learning vEdhas, the AchAryan (teacher) would first recite the four vEdhas and the six parts, and the Sishya (disciple) will then recite the same.  Odhi is learning vEdhas this way. Since they have learnt this way, we can surmise that they know emperumAn well, indeed.

thamargaLil thalaivarAya – since they know emperumAn well in this way, consistent with that knowledge, they will stand at the forefront in any gOshti (assembly) of his followers.

sAdhi anthaNargaL – while learning vEdhas thoroughly and being in the forefront of their class and such other great qualities are common with kshathriya (warrior) and vaiSya (trader) classes too, apart from these great qualities, they are also of high birth (brAhmaNa). Thus, in their birth, behaviour and knowledge, they are great.

Elum – the greatness described thus far cannot be found in one person, together. AzhwAr brings in this doubt to show that even if these great qualities happen to be with one person, if that person abuses a SrIvaishNava, these qualities will become useless. In reality, these qualities become reasons for a person with vanity to commit bhAgavathApachAram (showing irreverence to emperumAn’s follower). Even if the persons are gyAnis (knowledgeable) but do not have this greatness, others would carry out inappropriate deeds like stepping on their heads etc. Another interpretation for this is that if they do not have the quality of being vain, they can step even on yama’s head.

numargaLai – those having knowledge of mEmporuL pAsuram, as a result of which they become leaders of your [emperumAn’s] followers. Here the word “followers” refers to nithyasUris (permanent dwellers of paramapadham). nammAzhwAr, in his thiruviruththam 79, says “viNNuLArilum sIriyarE” (they are greater than nithyasUris) and in periyathiruvandhAdhi 79, says “uNNAttuth thEsanRE” (the radiance of those who live in samsAram is greater than that of those (nithyasUris) who live in paramapadham).  numargaLai – those who you deem as your followers and who affirm that you are their means and goal. Those who know “it is he [emperumAn] who is happy at attaining us. Hence it is he who gets the benefit out of [our] liberation. Even the happiness that we get is not appropriate for us. It is he who is controlling his possession [us]. We have no engagement with our protection. Only his causeless mercy is our means”.

pazhipparAgil – instead of thinking of them as those who are having the grace of emperumAn, forgetting this due to one’s ego, thinking only of their low birth and consequently thinking of them to be below one’s status, speaking abusive words about them and harming them through deeds. The irreverence shown to these parama bhAgavathas (superior followers) is the worst offence that one could do to emperumAn. pazhiththal – committing an offence. In other words, thinking of the low birth of a SrIvaishNava is as terrible a crime as estimating the importance of emperumAn based on the material with which his vigraham (divine idol) is made of in a dhivya dhESam. pazhipparAgil – while it is apt to celebrate them, due to ego, one ends up thinking lowly of them due to his ignorance.

The calamity due to such abuse is given now……

nodippadhOr aLavil AngE – it is not at some other time, in some other place, with some other body [form]. One would get the effect of abusing them at the same time, in the same place and with the same body. Just as we have seen in pAsuram 41 punidham anRE (getting the) benefit (of having connection with them) instantaneously, the ill-effect of abusing them would also happen instantaneously.

avargaL thAm pulaiyar pOlum – with the same body, they will become chaNdALas (wretch, born in a very low class). Because of the curse of the sons of rich vaSishta, the valorous chain that thriSanku (a king) wore got turned into leather strap. In the same way, the sacred thread that these high birth brAhmaNas wear would turn into leather strap. thAm pulaiyar – despite being great due to their high birth etc as seen earlier, if such greatness becomes cause of their ego and  incites them into carrying out offence against SrIvaishNavas, it will cause irreparable damage to them. If a person were born in a lowly birth, they would still qualify to become a SrIvaishNava. But since these persons fell into a deep pit despite being born in a high birth, and since they had indulged in bhAgavathApachAram (irreverence to SrIvaishNavas), they go lower down to a level of chaNdALa by deed (instead of chaNdALa by birth). It is pertinent to recall an incident in the life of kUraththAzhwAn here. On the day that one piLLaippiLLai AzhwAn became kUraththAzhwAn’s disciple, kUraththAzhwAn, knowing his disciple’s proclivity for committing bhAgavathApachAram because of his high birth, decided to rein him in. On an auspicious day, he asked piLLaippiLLai AzhwAn to grant him a gift. piLLaippiLLai AzhwAn was puzzled since everything (that a disciple has) belongs to AchAryan (kUraththAzhwAn) and what could he gift him? kUraththAzhwAn responded “through all the three karaNas (organs of thought, word and deed) you should promise me that you will not abuse a bhAgavatha”. piLLaippiLLai AzhwAn did the same. After some days, due to force of habit, piLLaippiLLai AzhwAn committed an offence against a bhAgavatha through his thought. He felt very ashamed of himself and covering his head with a piece of cloth, he stayed in his residence itself, without going to AchAryan’s thirumALigai (residence). kUraththAzhwAn, after waiting awhile, came in search of him and found out as to what happened. piLLaippiLLai AzhwAn fell at the feet of kUraththAzhwAn, and weeping uncontrollably, told him “it is so very difficult to live with this body without committing an offence against a bhAgavatha through the three organs”. kUraththAzhwAn felt happy that his disciple felt genuinely sorry for having committed an offence and told him “since you feel so desolate after committing the offence, emperumAn will certainly forgive you. Since you know how you feel after committing the offence through thought, you will not commit an offence by deed. Make sure that you do not commit any offence through your words”.

aranga mAnagar uLAnE – In varAha purANam, SrI varAha mUrthy tells bhUdhEvimadhbhaktham Svapacham vApi nindhAm kurvanthiyE narA: I padhmakOtiSathEnApi na kshamAmi kadhAchana II” (whosoever abuses my followers, even if my followers are of low birth, eating dog’s meat, I will not forgive them even for crores of years). Thus, emperumAn knows clearly the ill-effect of committing an offence against his followers. For those who try to attain emperumAn through other upAyams (means) such as karma yOgam etc, by doing appropriate penance, they can get rid of any offence that they may commit in between and continue with their upAyams. But, for one who has to attain mOksham through connection with emperumAn (by surrendering), if he commits a bhAgavatha apachAram (offence to his follower), it will sever the connection with emperumAn himself and there is no way that he can redeem himself. Just as connection with his followers is enough to attain emperumAn, committing offence against his followers is enough to lose emperumAn. Hence, a prapannan (one who surrenders to emperumAn) should be very careful in ensuring that he does not have any contact with other dhEvathas (deities) and does not commit any offence against his followers. Thus, it is clear from this pAsuram that even if a person does not do anything which is considered as good by emperumAn, if he stays away from the above-mentioned two offences, emperumAn will become easily approachable to such a person.

We shall take up the 44th pAsuram, next.

adiyEn krishNa ramanuja dhAsan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org