Category Archives: nAchchiyAr thirumozhi

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பதிநான்காம் திருமொழி – பட்டி மேய்ந்து

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< பதின்மூன்றாம் திருமொழி – கண்ணனென்னும்

திருப்பாவையில் ப்ராப்ய (குறிக்கோள்) ப்ராபகங்களை (வழி) உறுதி செய்தாள். அப்பொழுதே அந்த ப்ராப்யம் கிடைக்காமல் போக, அதனாலே கல ங்கி, நாச்சியார் திருமொழியில் முதலில் காமன் காலிலே விழுந்து நோன்பு நோற்றாள். அதற்குப் பிறகு பனிநீராடி, கூடல் இழைத்து, குயில் வார்த்தை கேட்டு, எம்பெருமானை நேராகப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு அது கிடைக்காமையாலே ஸ்வப்னத்தின் மூலம் அவனை அனுபவித்து தரித்து, அதற்கு மேலே ஸ்ரீ பாஞ்சஜந்யாழ்வானிடத்தில் எம்பெருமானின் திருவாயமுதத்தை விசாரித்து, மேகங்களிடத்திலே எம்பெருமானைப் பற்றி விசாரித்து, அந்த மேகங்களையே தூது விட்டு, மழை பொழிந்து மலர்கள் எல்லாம் மலர்ந்து எம்பெருமானை நினைவூட்ட அதனால் துன்புற்று, தன்னை அவை மிகவும் துன்புறுத்தியதைச் சொல்லி, எம்பெருமான் திருவாக்கையும் பெரியாழ்வார்க்குப் பெண்ணாய்ப் பிறந்ததையும் நினைத்துப் பார்த்து அதனாலும் எம்பெருமான் வாராமல் போகவே பெரியாழ்வார்க்காக வருவான் என்று மனதைத் தேற்றிக் கொண்டு, அதற்குப் பிறகும் எம்பெருமான் வாராமல் போக மிகவும் துன்பப்பட்டு, அருகில் இருப்பவர்களை என்னை எப்படியாவது அவன் இருக்கும் இடத்தில் கொண்டு சேருங்கள் என்று ப்ரார்த்தித்து, அதற்கு மேலே அவன் ஸம்பந்தம் உடைய வஸ்த்ரம், மாலை முதலியவற்றையாவது கொண்டு வந்து தாருங்கள் என்று ப்ரார்த்தித்து அப்படியும் எம்பெருமான் வரவில்லை.

ப்ரபன்ன குலத்தில் பிறந்திருந்தும் தன் முயற்சியால் எம்பெருமானைப் பெறலாம் என்ற நிலைக்கு இவள் ஆளானதற்குக் காரணம் எம்பெருமானை அடையவேண்டும் என்ற இவளின் எல்லையில்லாத ஆசை. எம்பெருமானுக்கும் இவளுக்குப் பரமபக்தி வரை வரவேண்டும் என்று காத்திருந்தான். இவளும் நம்மாழ்வாரைப்போலே நிர்ப்பந்தித்தாகிலும் பெறவேண்டும் என்று இப்பொழுது பார்க்கிறாள். இந்த வருத்தத்தின் மிகுதியால் “கண்டீரே” (பார்த்தீர்களா) என்று ஒருவர் கேட்பதைப் போலேயும் “கண்டோமே” (பார்த்தோமே) என்று ஒருவர் சொல்வதைப் போலேயும் இப்பதிகத்தை அருளிச்செய்கிறாள்.

இவளுடைய இந்த முயற்சியை வைத்து இவள் எம்பெருமானைத் தவிர வேறு ஒன்றை உபாயமாகக் கொண்டாள் என்று சொல்லலாமா என்றால் அது சொல்ல முடியாது. இவளுக்கு இருக்கும் மிக அதிகமான ப்ரேமத்தாலும் எம்பெருமானின் சிறந்த தன்மையாலும் இவளின் பிரிவாற்றாமையாலும் விளைந்த நிலையே தவிர, இதை இவள் உபாயமாக எண்ணிச் செய்யவில்லை. ஏனெனில், அது ஸ்வரூபத்துக்குச் சேராது. எம்பெருமானையே உபாயமாகக் கொண்டிருக்கும் ப்ரபந்நர்கள் ஒருநாளும் அவ்வாறு வேறு ஒரு உபாயத்தைத் தங்களுக்கு உபாயமாக நினைக்க மாட்டார்கள்.

முதல் பாசுரம். பரமபதத்திலே இருக்கும் அனுபவத்தைவிட்டு திருவாய்ப்பாடியில் இருக்கும் மிகுதியான வெண்ணெயை அனுபவிக்கலாம், நப்பின்னைப்பிராட்டியைத் திருக்கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம் என்று எண்ணி இங்கே வந்து அவதரித்து தன் விருப்பத்துக்கு வ்ருந்தாவனத்தில் நன்றாகச் சுற்றித் திரிந்து அதனாலே பெருமை பெற்றான்.

பட்டி மேய்ந்தோர் காரேறு பலதேவற்கு ஓர் கீழ்க் கன்றாய்
இட்டீறிட்டு விளையாடி இங்கே போதக் கண்டீரே?
இட்டமான பசுக்களை இனிது மறித்து நீரூட்டி
விட்டுக் கொண்டு விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

தனித்துவம் வாய்ந்த கறுத்த காளை போன்ற கண்ணன் காவலில்லாமல் பட்டி மேய்ந்து திரிந்து கொண்டும் நம்பிமூத்தபிரான் என்னும் பலராமனுக்குக் கீழ்ப்படிந்த ஒப்பற்ற தம்பியாய், ஆனந்தத்துக்குப் போக்குவீடாக பலவிதமான சேஷ்டிதங்களைச் செய்து விளையாடிக்கொண்டும் இருக்க அதை நீங்கள் கண்டீர்களா? கண்ணன் தனக்கு மிக விருப்பமான பசுக்களை இனிமையாகப் பேர்சொல்லி அழைத்து நீர் குடிக்கும்படிச் செய்து அவற்றை மேய விட்டுக்கொண்டு விளையாடுவதை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

இரண்டாம் பாசுரம். வைஜயந்தி என்னும் வனமாலையை அணிந்துகொண்டு தன் தோழர்களுடன் வ்ருந்தாவனத்தில் விளையாடுபவனைக் கண்டோம் என்கிறாள்.

அனுங்க என்னைப் பிரிவு செய்து ஆயர்பாடி கவர்ந்துண்ணும்
குணுங்கு நாறிக் குட்டேற்றைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டீரே?
கணங்களோடு மின்மேகம் கலந்தாற் போல வனமாலை
மினுங்க நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

நான் வருந்தும்படியாக என்னை விட்டுப் பிரிந்துபோய் திருவாய்ப்பாடியை ஆக்ரமித்து அனுபவிக்கின்றவனாய் வெண்ணெயின் நாற்றம் வீசுபவனாய் இளம் காளையைப் போன்றவனுமான பசுக்களை நன்றாக வளர்க்கும் கண்ணனைப் பார்த்தீர்களா? மின்னலும் மேகமும் கலந்திருப்பதுபோலே கறுத்த திருமேனியில் வெளுத்த வனமாலை விளங்கும்படி நின்று தன் தோழர்களுடன் விளையாடுவதை வ்ருந்தாவனத்தில் கண்டோமே.

மூன்றாம் பாசுரம். கருடாழ்வார் வானத்தில் தன் சிறகை விரித்துக் குடைபிடித்துக் கைங்கர்யம் செய்ய, வ்ருந்தாவனத்தில் கண்ணனைக் கண்டோம் என்கிறாள்.

மாலாய்ப் பிறந்த நம்பியை மாலே செய்யும் மணாளனை
ஏலாப் பொய்கள் உரைப்பானை இங்கே போதக் கண்டீரே?
மேலால் பரந்த வெயில் காப்பான் விநதை சிறுவன் சிறகென்னும்
மேலாப்பின் கீழ் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

கோபிகைகளிடத்தில் கொண்ட அன்பையே ஒரு வடிவமாகக் கொண்டு அவதரித்தவனாய் அன்பைச் செய்கின்ற மணவாளனாய் பொருந்தாத பொய்களைச் சொல்லுபவனான கண்ணபிரானை இங்கே பார்த்தீர்களா? மேலே பரவின வெயில் கண்ணன் திருமேனியில் விழாமல் தடுப்பதற்காக கருடாழ்வார் தன் சிறகை மேற்கட்டியாகப் பிடிக்க அதன் கீழே இருக்கும் எம்பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

நான்காம் பாசுரம். எம்பெருமான் ஒரு ஒளிமிகுந்த யானைக்குட்டியைப்போலே இருப்பதை அனுபவிக்கிறாள்.

கார்த்தண் கமலக்கண் என்னும் நெடுங்கயிறு படுத்தி என்னை
ஈர்த்துக் கொண்டு விளையாடும் ஈசன் தன்னைக் கண்டீரே?
போர்த்த முத்தின்குப்பாயப் புகர்மால் யானைக் கன்றே போல்
வேர்த்து நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

காளமேகத்திலே குளிர்ந்த தாமாரை மலர் பூத்தாற்போன்றிருக்கும் திருக்கண்கள் என்கிற பெரிய கயிறைக் கொண்டு என்னை அகப்படுத்தி என் நெஞ்சையும் இழுத்துக் கொண்டுபோய் விளையாடும் ஸர்வேச்வரனான எம்பெருமானைப் பார்த்தீர்களா? போர்வையாகப் போர்த்திய முத்துச் சட்டையை உடையதாய் தேஜஸ்ஸை உடையதாய் பெரிய யானைக்குட்டிபோலே வேர்த்து நின்று விளையாட வ்ருந்தாவனத்தே கண்டோமே [வேர்வைத்துளிகளை ஒளிமிகுந்த முத்துக்களாக விளக்குகிறாள்].

ஐந்தாம் பாசுரம். மின்னலோடு கூடிய கார்மேகக் குட்டிபோலே எம்பெருமான் திருப்பீதாம்பரம் தரித்து வீதியார வருபவனை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம் என்கிறாள்.

மாதவன் என் மணியினை வலையில் பிழைத்த பன்றி போல்
ஏதும் ஒன்றும் கொளத்தாரா ஈசன் தன்னைக் கண்டீரே?
பீதக ஆடை உடை தாழப் பெருங்கார் மேகக் கன்றே போல்
வீதியார வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

ச்ரிய:பதியாய் எனக்கு நீலரத்னம் போலே மிகவும் இனியவனாய் வலையில் நின்று பிழைத்த பன்றியைப் போலே செருக்குடன் தன்னிடத்தில் இருக்கும் எதையும் பிறருக்குக் கொடுக்காதவனாய் இருக்கும் உயர்ந்தவனான ஸர்வேச்வரனைப் பார்த்தீர்களா? திருப்பீதாம்பர வஸ்த்ரமானது தாழ்ந்து விளங்க பருத்துக் கறுத்திருக்கும் ஒரு குட்டி மேகம்போலே திருவீதி நிறைய எழுந்தருளும் பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

ஆறாம் பாசுரம். உதயகிரியின் மேல் உதிக்கும் ஸூர்யனைப்போலே கறுத்த திருமேனியில் சிவந்த ஒளியுடன் வருகின்றவனை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம் என்கிறாள்.

தருமம் அறியாக் குறும்பனைத் தன் கைச் சார்ங்கம் அதுவே போல்
புருவ வட்டம் அழகிய பொருத்தமிலியைக் கண்டீரே?
உருவு கரிதாய் முகம் செய்தாய் உதயப் பருப்பதத்தின் மேல்
விரியும் கதிரே போல்வானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

கருணை என்பதை அறியாதவனாய் குறும்புகளையே செய்யுமவனாய் தனது திருக்கையில் இருக்கும் சார்ங்கம் என்னும் வில்லைப் போலே திருப்புருவ வட்டங்களால் அழகுபெற்றவனாய் அடியார்களுடன் பொருந்தி வாழாதவனான எம்பெருமானைப் பார்த்தீர்களா? கறுத்த திருமேனியில் சிவந்த ஒளியுடன் இருப்பதனால் உதயகிரியின் மேலே விரிகின்ற ஸூர்யனைப் போல் விளங்கும் அவனை வ்ருந்தவனத்திலே கண்டோம்.

ஏழாம் பாசுரம். நக்ஷத்ர கூட்டத்தோடு கூடிய பெரிய ஆகாசம் போலே தோழர்கள் நடுவிலே வரும் எம்பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம் என்கிறாள்.

பொருத்தம் உடைய நம்பியைப் புறம்போல் உள்ளும் கரியானை
கருத்தைப் பிழைத்து நின்ற அக்கருமா முகிலைக் கண்டீரே?
அருத்தித்தாரா கணங்களால் ஆரப் பெருகு வானம் போல்
விருத்தம் பெரிதாய் வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

பொருத்தம் உடைய ஸ்வாமியாய் திருமேனியைப் போலே உள்ளே நெஞ்சும் கறுத்தவனாய் என்னுடைய எண்ணத்துக்கு மாறுபட்டு இருப்பவனாய் கறுத்துப் பெருத்த முகில் போன்றவனான கண்ணனைப் பார்த்தீர்களா? உலகியல் இன்பங்களை ஆசைப்படுபவர்களால் விரும்பப்படுகிற நக்ஷத்ரக் கூட்டங்களாலே மிகவும் நிறைந்துள்ள ஆகாசம் போலே தன் தோழர்களுடன் பெரிய கூட்டமாக எழுந்தருளுகின்ற அந்த எம்பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

எட்டாம் பாசுரம். அழகிய கூந்தல் தோளில் விளங்க, விளையாடும் எம்பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம் என்கிறாள்.

வெளிய சங்கொன்றுடையானைப் பீதக ஆடை உடையானை
அளிநன்குடைய திருமாலை ஆழியானைக் கண்டீரே?
களிவண்டு எங்கும் கலந்தாற்போல் கமழ்பூங்குழல்கள் தடந்தோள் மேல்
மிளிர நின்று விளையாட விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

வெளுத்த மற்றும் ஒப்பற்ற ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தை உடையவனாய் திருப்பீதாம்பரத்தை உடையாகக் கொண்டவனாய், நன்றாக க்ருபையை உடையனாய் திருவாழியாழ்வானை உடையவனாய் ச்ரிய:பதியான கண்ணனைப் பார்த்தீர்களா? தேனை உண்டு களித்துள்ள வண்டுகள் எப்புறத்திலும் பரந்திருப்பதுபோல் பரிமளிக்கின்ற அழகிய திருக்குழல்களானவை (கூந்தல்) பெரிய திருத்தோள்களின்மேலே தாழ்ந்து விளங்க, விளையாடுபவனை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். காட்டிலே பல அஸுரர்களை வேட்டையாடிவரும் எம்பெருமானை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம் என்கிறாள்.

நாட்டைப் படை என்று அயன் முதலாத் தந்த நளிர் மாமலர் உந்தி
வீட்டைப் பண்ணி விளையாடும் விமலன் தன்னைக் கண்டீரே?
காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புள்ளும் உடன் மடிய
வேட்டையாடி வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே

“உலகங்களைப் படை” என்று ப்ரஹ்மா முதலான ப்ரஜாபதிகளை உண்டாக்கின குளிர்ந்த பெரிய மலரை உடைத்தான திருநாபியாகிற வீட்டை உண்டாக்கி இப்படி லீலாரஸத்தை அனுபவிக்கும் பரமபாவனான (பரிசுத்தன்) எம்பெருமானைப் பார்த்தீர்களா? தேனுகாஸுரனும் குவலாயாபீடம் என்னும் யானையும் பகாஸுரனும் உடனே மாளும்படியாக காட்டில் சென்று வேட்டையாடி வரும் கண்ணனை வ்ருந்தாவனத்திலே கண்டோம்.

பத்தாம் பாசுரம். இந்தப் பதிகத்தை அனுஸந்திப்பவர்களுக்கு எப்பொழுதும் எம்பெருமானுடன் பிரியாமல் இருந்து அடிமை செய்யும் பலன் கிட்டும் என்று சொல்லி ப்ரபந்தத்தை முடிக்கிறாள்.

பருந்தாட்களிற்றுக்கு அருள் செய்த பரமன் தன்னை பாரின் மேல்
விருந்தாவனத்தே கண்டமை விட்டுசித்தன் கோதை சொல்
மருந்தாம் என்று தம் மனத்தே வைத்துக் கொண்டு வாழ்வார்கள்
பெருந்தாள் உடைய பிரான் அடிக் கீழ்ப் பிரியாதென்றும் இருப்பாரே

பருத்த கால்களையுடைய ஸ்ரீகஜேந்த்ராழ்வானுக்கு க்ருபை பண்ணின ஸர்வேச்வரனை இந்த உலகத்திலே வ்ருந்தாவனத்திலே ஸேவிக்கப்பெற்றமையைப்பற்றி பெரியாழ்வார் திருமகளான ஆண்டாள் (நான்) அருளிச்செய்த இப்பாசுரங்களை பிறவி என்னும் நோய்க்கு மருந்தாகத் தங்கள் மனத்திலே அனுஸந்தித்துக்கொண்டு வாழ்பவர்கள் பெருமை பொருந்திய திருவடிகளை உடைய எம்பெருமானின் திருவடிகளின் கீழே எப்பொழுதும் பிரியாமல் இருந்து நித்ய கைங்கர்யத்தைச் செய்யப் பெறுவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பதின்மூன்றாம் திருமொழி – கண்ணனென்னும்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< பன்னிரண்டாம் திருமொழி – மற்றிருந்தீர்கட்கு

இவளுடைய நிலையைப் பார்த்தவர்களுக்கு வருத்தத்தின் மிகுதியால் இவளை அழைத்துக் கொண்டு போகுமளவுக்கு சக்தி இருக்காதே. அப்படிப் பெருமுயற்சி செய்தார்களாகிலும் இவளை ஒரு படுக்கையிலே கிடத்தி எழுந்தருளப்பண்ணிக் கொண்டுபோக வேண்டியிருக்கும். இந்நிலையில் இவள் “என் நிலையைச் சரி செய்ய நினைத்தீர்களாகில் அந்த எம்பெருமான் ஸம்பந்தப்பட்ட பொருள்களில் ஒன்றைக் கொண்டு வந்து என் மீது தடவி என் உயிரைக் காக்கப்பாருங்கள்” என்கிறாள்.

அவர்கள் “எம்பெருமானிடத்தில் முழுவதுமாக ஈடுபட்டிருக்கும் நீ உண்மையிலேயே துன்பப்பட்டாயோ? இப்படித் துன்பப்படலாமா? ப்ரபன்ன குலத்தில் உதித்த நீ அந்தக் குலத்தின் பெருமையைப் பார்க்க வேண்டாமா? நீ இப்படிச் செய்வதால் அவனுக்கு வரும் பழியைப் பற்றி நினைக்கவேண்டாமா?” என்றெல்லாம் கேட்க இவள் “நீங்கள் இப்பொழுது நம் குடிக்குப் பழி வரக்கூடாது என்கிற காரணத்தால் சொல்லும் வார்த்தை என் தற்போதைய நிலைக்குப் பொருத்தமானதன்று. என்னை ரக்ஷிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருந்தால் அவன்பக்கல் உள்ள ஒன்றைக் கொண்டு வந்து அதைக் கொண்டு என்னைத் தீண்டி என்னை ரக்ஷிக்கப் பாருங்கள்” என்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். அவன் திருவரையில் சாத்திய பீதாம்பரத்தைக் கொண்டுவந்து என் வாட்டம் தணியும்படியாக வீசுங்கள் என்கிறாள்.

கண்ணன் என்னும் கருந்தெய்வம் காட்சி பழகிக் கிடப்பேனை
புண்ணில் புளிப்பெய்தாற் போல் புறம் நின்று அழகு பேசாதே
பெண்ணின் வருத்தம் அறியாத பெருமான் அரையில் பீதக
வண்ண ஆடை கொண்டு என்னை வாட்டம் தணிய வீசீரே

தாய்மார்களே! கண்ணன் என்கிற கறுத்த மற்றும் உயர்ந்த தெய்வத்தின் காட்சியிலே பழகிக்கிடக்கிற என்னைக் குறித்து விலகி நின்றுகொண்டு புண்ணில் புளியின் ரஸத்தைச் சொரிந்தாற்போல் (எரிச்சலூட்டுவதாக) நன்மை சொல்வதைத் தவிர்ந்து பெண்களின் வருத்தத்தை அறியாதவனான கண்ணபிரானுடைய திருவரையில் சாத்திய பீதாம்பரத்தைக் கொண்டு வந்து என்னுடைய விரஹதாபம் தீரும்படி என் மேல் வீசுங்கள்.

இரண்டாம் பாசுரம். அவன் சூடிக்களைந்த திருத்துழாய் மாலையைக் கொண்டு வந்து என்னுடைய கூந்தலில் சூட்டுங்கள் என்கிறாள்.

பால் ஆலிலையில் துயில் கொண்ட பரமன் வலைப்பட்டிருந்தேனை
வேலால் துன்னம் பெய்தாற் போல் வேண்டிற்றெல்லாம் பேசாதே
கோலால் நிரை மேய்த்து ஆயனாய்க் குடந்தைக் கிடந்த குடமாடி
நீலார் தண்ணந்துழாய் கொண்டு என் நெறிமென் குழல் மேல் சூட்டீரே

பால் பாயும் பருவத்தை உடைய ஆலம் தளிரிலே சயனித்தருளின பரதெய்வத்தின் வலையிலே அகப்பட்டிருக்கிற என்னைக் குறித்து வேலாயுதத்தை இட்டுத் துளைத்தாற்போல் உங்களுக்கு வேண்டியதை எல்லாம் சொல்வதைத் தவிர்த்து, இடையனாய் மாடுமேய்ப்பதற்கு உதவும் கோலைக் கையில் கொண்டு பசுக்கூட்டங்களை மேய்த்தவனாய் திருக்குடந்தையில் சயனித்திருப்பவனாய் குடக்கூத்து ஆடினவனுமான கண்ணபிரானின் பசுமை பொருந்திக் குளிர்ந்து அழகிய திருத்துழாயைக் கொண்டுவந்து என்னுடைய அடர்ந்த ம்ருதுவான கூந்தலிலே சூட்டுங்கள்.

மூன்றாம் பாசுரம். அவன் கடைக்கண் என்னும் அம்பு பட்டு வெந்துகிடக்கும் என் நெஞ்சானது குளிரும்படி அவன் திருமார்பில் இருக்கும் வனமாலையை எடுத்து வந்து என் மார்பில் இட்டுப் புரட்டுங்கள் என்கிறாள்.

கஞ்சைக் காய்ந்த கருவில்லி கடைக்கண் என்னும் சிறைக் கோலால்
நெஞ்சு ஊடுருவ ஏவுண்டு நிலையும் தளர்ந்து நைவேனை
அஞ்சேல் என்னான் அவன் ஒருவன் அவன் மார்வணிந்த வனமாலை
வஞ்சியாதே தருமாகில் மார்வில் கொணர்ந்து புரட்டீரே

கம்ஸனைத் தொலைத்தவனாயும் பெரிய வில் போன்ற புருவங்களை உடையவனுமான கண்ணபிரானின் கடைக்கண் என்னும் சிறகையுடைய அம்பால் நெஞ்சு முழுவதும் நிலைகுலைந்து வருந்துகின்ற என்னை நோக்கி “பயப்படாதே” என்று ஒரு வார்த்தையும் சொல்லாதவனாய் நம்மைக்காட்டிலும் மிக உயர்ந்தவனான அந்த எம்பெருமான் தன் திருமார்பில் சூட்டிக்கொண்டிருக்கும் வனமாலையை ஏமாற்றாமல் கொடுத்தருள்வானாகில் அம்மாலையைக் கொண்டுவந்து என்னுடைய மார்பில் இட்டுப் புரட்டுங்கள்.

நான்காம் பாசுரம். ச்ரிய:பதியான எம்பெருமானின் திருவாயமுதத்தை என்னைப் பருகச்செய்து என் இளைப்பை நீக்குங்கள் என்கிறாள்.

ஆரே உலகத்து ஆற்றுவார்? ஆயர்பாடி கவர்ந்துண்ணும்
காரேறுழக்க உழக்குண்டு தளர்ந்தும் முறிந்தும் கிடப்பேனை
ஆராவமுதம் அனையான் தன் அமுத வாயில் ஊறிய
நீர் தான் கொணர்ந்து புலராமே பருக்கி இளைப்பை நீக்கிரே

திருவாய்ப்பாடி முழுவதையும் கொள்ளைகொண்டு அனுபவிக்கிற ஒரு கறுத்த காளை போன்ற கண்ணன் துன்புறுத்த அதனால் துன்பப்பட்டு மிகவும் தளர்ந்து நொந்துகிடக்கிற என்னை இவ்வுலகத்திலே ஆறுதல் சொல்லித் தேற்றுபவர் ஆருள்ளார்? (தாய்மார்கள் “நாங்கள் உள்ளோமே! உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்க) எவ்வளவு அனுபவித்தாலும் த்ருப்தி பிறவாத அம்ருதம் போலிருக்கும் அவனுடைய திருவாயில் ஊறி இருக்கும் ரஸத்தையாவது கொண்டுவந்து எனது உடல் உலர்ந்துபோகாதபடி அதை நான் பருகும்படி செய்து, எனது இளைப்பை நீக்கப் பாருங்கள்.

ஐந்தாம் பாசுரம். எனக்கென்றிருக்கும் திருவாயமுதம் கிடைக்கவில்லை என்றால் அவன் குழலூதும்போது தெறித்துக் கீழே விழும் துளிகளையாவது கொண்டுவந்து என் முகத்தில் தடவுங்கள் என்கிறாள்.

அழிலும் தொழிலும் உருக்காட்டான் அஞ்சேல் என்னான் அவன் ஒருவன்
தழுவி முழுவிப் புகுந்து என்னைச் சுற்றிச் சுழன்று போகானால்
தழையின் பொழில்வாய் நிரைப் பின்னே நெடுமால் ஊதி வருகின்ற
குழலின் தொளை வாய் நீர் கொண்டு குளிர முகத்துத் தடவீரே

அழுதாலும் தொழுதாலும் தன் திருமேனியைக் காட்டாதவனாயும் “பயப்படாதே” என்றும் சொல்லாதவனாயும் உள்ள பெரியோனான கண்ணன் இங்கே வந்து என்னை நெருக்கி அணைத்து முன்னும் பின்னும் சூழ்ந்து கொண்டிருந்து போகாமலிருக்கிறான். ஐயோ! மயில்பீலிக் குடைகளாகிற சோலையின் கீழே பசுக்கூட்டங்களின் பின்புறத்திலே இருந்துகொண்டு பெரும் காதலுடைய கண்ணன் ஊதிக்கொண்டு வரப்பெற்ற புல்லாங்குழலின் த்வாரத்திலுண்டாகிற நீரைக்கொண்டு வந்து என்னுடைய முகத்திலே குளிர்த்தியாகத் தடவுங்கள்.

ஆறாம் பாசுரம். வெட்கமில்லாதவனான அக்கண்ணன் திருவடிப்பொடிகளையாவது கொண்டுவந்து நான் உயிர்தரிக்கும்படி என் உடம்பில் பூசுங்கள் என்கிறாள்.

நடை ஒன்றில்லா உலகத்து நந்தகோபன் மகன் என்னும்
கொடிய கடிய திருமாலால் குளப்புக் கூறு கொளப்பட்டு
புடையும் பெயரகில்லேன் நான் போட்கன் மிதித்த அடிப்பாட்டில்
பொடித் தான் கொணர்ந்து பூசீர்கள் போகா உயிர் என் உடம்பையே

வரம்புகளெல்லாம் குலைந்துகிடக்கிற இவ்வுலகத்தில் ஸ்ரீநந்தகோபர் மகன் என்று ப்ரஸித்தனாய் இரக்கமற்றவனாய் சுயநலக்காரனான ச்ரிய:பதியாலே அபலையான நான் மிகவும் துன்புறுத்தப்பட்டு சிறிதும் அசைவதற்கும் சக்தியற்றவளாய் இருந்தேன். வெட்கமில்லாதவனான அக்கண்ணன் திருவடி பட்டு மிதித்த இடத்திலுண்டான ஸ்ரீபாததூளியையாவது கொண்டுவந்து விட்டுப் பிரியாத உயிரை உடைய என் உடம்பிலே பூசுங்கள்.

ஏழாம் பாசுரம். தானாக என்னிடத்தில் அவன் வரவில்லை என்றாலும் நீங்கள் என்னை அவனிடத்திலே கொண்டு சேர்த்தாலும் அது ஏற்கும், அதைச் செய்யுங்கள் என்கிறாள்.

வெற்றிக் கருளக் கொடியான் தன் மீமீதாடா உலகத்து
வெற்ற வெறிதே பெற்ற தாய் வேம்பேயாக வளர்த்தாளே
குற்றமற்ற முலை தன்னைக் குமரன் கோலப் பணைத் தோளோடு
அற்ற குற்றம் அவை தீர அணைய அமுக்கிக் கட்டீரே

பெரிய திருவடியை (கருடாழ்வார்) வெற்றிக்கொடியாக உடைய எம்பெருமானுடைய ஆணையை மீற முடியாத இவ்வுலகத்தில் அவனைப் பெற்ற தாயாகிய யசோதையானவள், தன் பிள்ளையை ஒருவருக்கும் பயனின்றியே வேப்பங்காய்போல் கசக்கும்படியாகவே வளர்த்துள்ளாள். அவனைத் தவிர வேறொருவனை விரும்புகை என்கிற குற்றம் இல்லாத, என்னுடைய ஸ்தனங்களை இளைஞனான எம்பெருமானுடைய அழகிய கற்பகக் கிளை போன்ற திருத்தோள்களோடு, என்னைக் கைவிட்டு அந்த எம்பெருமானின் தோள்களுக்காகவே இருக்கும் குற்றம் தீரும்படி அமுக்கி அணைத்துக் கட்டி விடுங்கள்.

எட்டாம் பாசுரம். என்னைப் புறக்கணித்திருக்கும் அவனைக்கண்டால் பயனற்ற என் ஸ்தனங்களைப் பிடுங்கி அவன் மார்பில் எறிந்து என் துன்பத்தைப் போக்கிக் கொள்வேன் என்கிறாள்.

உள்ளே உருகி நைவேனை உளளோ இலளோ என்னாத
கொள்ளை கொள்ளிக் குறும்பனைக் கோவர்த்தனனைக் கண்டக்கால்
கொள்ளும் பயன் ஒன்றில்லாத கொங்கை தன்னைக் கிழங்கோடும்
அள்ளிப் பறித்திட்டு அவன் மார்வில் எறிந்து என் அழலை தீர்வேனே

உள்ளுக்குள் உருகி நைந்திருக்கிற என்னைப்பற்றி “இருக்கிறாளா? போனாளா?” என்றும் கேளாதவனாய் என்னுடைய எல்லா உடைமைகளையும் எடுத்துகொண்டவனாய் பொல்லாங்கு செய்யுமவனான கண்ணபிரானை நான் கண்டால் உபயோகமற்றதான என்னுடைய இந்த முலைகளை வேரோடு பறித்துப் பிடுங்கி அவன் மார்பில் எறிந்துவிட்டு என் துக்கத்தை போக்கிக்கொள்வேன்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். அந்தர்யாமியான எம்பெருமானை அனுபவிக்கப் பார்க்கலாமே என்று அருகில் உள்ளவர்கள் சொல்ல “இந்த உடம்போடே கண்ணனை அனுபவிக்க வேண்டும். வேறு வழிகளைக் கொண்டு வேறு விதமாக அவனை அனுபவிப்பதை நான் விரும்பவில்லை” என்கிறாள்.

கொம்மை முலைகள் இடர் தீரக் கோவிந்தற்கு ஓர் குற்றேவல்
இம்மைப் பிறவி செய்யாதே இனிப் போய்ச் செய்யும் தவம் தான் என்?
செம்மை உடைய திருமார்வில் சேர்த்தானேலும் ஒரு ஞான்று
மெய்ம்மை சொல்லி முகம் நோக்கி விடை தான் தருமேல் மிக நன்றே

என்னுடைய கிளர்ந்து பருத்த முலைகளுடைய துன்பம் தீரும்படி கண்ணனுக்கு ஓர் அந்தரங்க கைங்கர்யத்தை இந்தப் பிறவியிலேயே செய்யப்பெறாமல் வேறொரு இடத்தில் போய் செய்யக்கூடியதான தவம் எதற்கு? அன்பர்களை அணைப்பதற்கே இருக்கும் அன்பை உடைய திருமார்பிலே அவன் என்னைச் சேர்த்துக்கொண்டானாகில் நல்லது. ஒரு நாள் என் முகத்தைப் பார்த்து உண்மையே சொல்லி “நீ எனக்கு வேண்டாம்” என்று விலக்கும் வகையில் விடை தந்தானாகில் அது மிகவும் நல்லது.

பத்தாம் பாசுரம். இப்பதிகம் கற்றவர்கள் தன்னைப்போலே துன்பப்படாமல் இன்பமே பெறுவார்கள் என்று சொல்லி முடிக்கிறாள்.

அல்லல் விளைத்த பெருமானை ஆயர்பாடிக்கு அணிவிளக்கை
வில்லி புதுவை நகர் நம்பி விட்டுசித்தன் வியன் கோதை
வில்லைத் தொலைத்த புருவத்தாள் வேட்கை உற்று மிக விரும்பும்
சொல்லைத் துதிக்க வல்லார்கள் துன்பக் கடலுள் துவளாரே

வில்லைத் தோற்கடித்த புருவங்களை உடையவளாய் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்குத் தலைவரான பெரியாழ்வாருடைய திருமகளாய் ஆச்சர்யமான குணங்களையுடைய ஆண்டாள் (நான்) திருவாய்ப்பாடி முழுவதும் தீம்பு செய்து அதனால் பெருமை பெற்றவனும் அந்தத் திருவாய்ப்பாடிக்கு மங்கள தீபம் போன்றவனுமான கண்ணனை ஆசைப்பட்டு ஆராத காதலுடன் அருளிச்செய்த இப்பாசுரங்களை புகழ்ந்து பாடவல்லவர்கள் ஸம்ஸாரக் கடலில் துவண்டு துன்பப்படமாட்டார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பன்னிரண்டாம் திருமொழி – மற்றிருந்தீர்கட்கு

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< பதினொன்றாம் திருமொழி – தாமுகக்கும்

எம்பெருமானின் எல்லோரையும் ரக்ஷிப்பேன் என்று சொன்ன வாக்கை நம்பினாள். அது பலிக்கவில்லை. பெரியாழ்வார் ஸம்பந்தத்தை நம்பினாள். அதுவும் பலிக்கவில்லை. இதை எண்ணிப் பார்த்து மிகவும் வேதனை அடைந்தாள். எம்பெருமான் ஸ்வதந்த்ரன் ஆகையாலே பெரியாழ்வாராகிய ஆசார்யர் மூலம் எம்பெருமானைப் பெற முயன்றாள். அதுவும் கைகூடாததால் “எம்பெருமானோ ஸ்வதந்த்ரன், தன்னுடைய அடியார்களை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் அவனுக்கு அவப்பெயர் ஏற்படும், அவன் நம்மை ரக்ஷிப்பது என்று முடிவெடுத்துவிட்டால் வேறு யாரும் தடுக்க முடியாது, ஆகையால் அவன் ஸ்வாதந்த்ரியமே நமக்குப் பேறு கிடைப்பதற்கு வழியாக இருக்கும்” என்று எண்ணி மீண்டும் அவனிடமே செல்லப்பார்க்கிறாள். இப்படி உறுதியுடன் இருந்தும் அவன் வாராததால், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறாள். அளவு கடந்த ப்ரேமத்தாலே அவன் வருமளவுக்கு இவளுக்குப் பொறுமை இல்லை. தன் ஸ்வரூபத்துக்கு ஒவ்வாததாக இருந்தாலும் எப்படியாவது எம்பெருமானிடம் சென்று சேர்ந்துவிட வேண்டும் என்று எண்ணி, தன்னருகில் இருப்பவர்களைப் பார்த்து “எப்படியாவது என்னை எம்பெருமான் இருக்கும் வடமதுரை, த்வாரகை போன்ற இடங்களில் சேர்த்து விடுங்கோள்” என்று ப்ரார்த்திக்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். “எம்பெருமான் வந்து கைக்கொள்ளும் வரை நாம் காத்திருக்கவேண்டும். இப்படிப் பதறக்கூடாது” என்று சொல்ல “என் நிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும் உங்களுக்கும் எனக்கும் பேச்சுக்கு இடமில்லை. உங்கள் வார்த்தையைக் கேட்பதற்கும் எனக்கு ப்ராப்தியில்லை”.

மற்றிருந்தீர்கட்கு அறியலாகா மாதவன் என்பதோர் அன்பு தன்னை
உற்றிருந்தேனுக்கு உரைப்பது எல்லாம் ஊமையரோடு செவிடர் வார்த்தை
பெற்றிருந்தாளை ஒழியவே போய்ப் பேர்த்தொரு தாயில் வளர்ந்த நம்பி
மற்பொருந்தாமற்களம் அடைந்த மதுரைப் புறத்து என்னை உய்த்திடுமின்

என்னுடைய நிலைக்கு மாற்பட்டு இருக்கிற உங்களுக்கு அறிய முடியாததாய் மாதவன் விஷயமான அன்பை அடைந்திருக்கிற எனக்கு நீங்கள் கூறுவதெல்லாம் ஊமையும் செவிடனும் பேசிக்கொள்வதுபோல் வீணானது. இப்போது செய்யத்தக்கது, பெற்ற தாயான தேவகிப்பிராட்டியை விட்டு வேறொரு தாயாகிய யசோதையில் வீட்டிலே வளர்ந்தவனும் மல்யுத்தகளத்திலே மல்லர்கள் வருவதற்கு முன்பு தான் அங்கே முன்பே வந்திருப்பவனுமான கண்ணபிரானுடைய மதுராபுரியின் அருகிலே என்னைக் கொண்டுபோய் சேர்த்துவிடுங்கள்.

இரண்டாம் பாசுரம். “என்ன இருந்தாலும் இப்படி அவனிடம் தேடிப்போவது அவனுக்குக் கெட்ட பெயரை விளைக்கும்; அதை நீ செய்யலாமா? உன்னுடைய ஸ்த்ரீத்வத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டாமா?” என்று கேட்க, அதற்கு பதிலளிக்கிறாள்.

நாணி இனியோர் கருமம் இல்லை நாலயலாரும் அறிந்தொழிந்தார்
பாணியாது என்னை மருந்து செய்து பண்டு பண்டாக்க உறுதிராகில்
மாணி உருவாய் உலகளந்த மாயனைக் காணில் தலைமறியும்
ஆணையால் நீர் என்னைக் காக்க வேண்டில் ஆய்ப்பாடிக்கே என்னை உய்த்திடுமின்

இனிமேல் வெட்கப்பட்டு ஒரு பயனுமில்லை. ஊரிலுள்ளவர்கள் என் விஷயத்தை அறிந்துகொண்டார்கள். காலம் தாழ்த்தாமல், வேண்டும் பரிஹாரங்களைச் செய்து, இப்போது பிரிந்து துன்புறும் நிலைக்கு முன்பிருந்த எம்பெருமானுடன் கூடியிருந்த நிலைக்கும் முன்பிருந்த அறிவற்ற நிலையில் என்னை ஆக்க நினைத்தீர்கள் என்றால், நீங்கள் என்னை ஸத்யமாகக் காப்பாற்ற விரும்புகிறீர்களாகில் என்னை திருவாய்ப்பாடியிலே கொண்டு சேர்த்து விடுங்கள். அங்கே வாமனரூபியாய்ச் சென்று உலகங்களை எல்லாம் அளந்து கொண்ட பெருமானை ஸேவிக்கப்பெற்றால் இந்த நோய் தீரும்.

மூன்றாம் பாசுரம். கண்ணனை ஒழுங்காக வளர்க்காததற்கு யசோதைப் பிராட்டியைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. தகப்பனாய் கண்ணனை அடக்கிவைத்திருக்கவேண்டிய ஸ்ரீநந்தகோபன் திருமாளிகை வாசலிலே என்னைக் கொண்டு போய்ப் போடுங்கள் என்கிறாள்.

தந்தையும் தாயும் உற்றாரும் நிற்கத் தனி வழி போயினாள் என்னும் சொல்லு
வந்த பின்னைப் பழி காப்பரிது மாயவன் வந்து உருக்காட்டுகின்றான்
கொந்தளமாக்கிப் பரக்கழித்துக் குறும்பு செய்வான் ஓர் மகனைப் பெற்ற
நந்தகோபாலன் கடைத்தலைக்கே நள்ளிருட்கண் என்னை உய்த்திடுமின்

“தகப்பனும் தாயும் உறவினர்களும் இருக்கும்போது தான் தோன்றியாகத் தெருவிலே புறப்பட்டாள்” என்கிற வார்த்தையானது உலகில் பரவின பிறகு அப்பழியைத் தடுக்கமுடியாது. நான் அப்படித் தனியாகப் போகாமலும் இருக்க முடியவில்லை. ஏனெனில், ஆச்சர்ய சேஷ்டிதங்களையுடைய கண்ணன் எதிரே வந்து தன் வடிவைக்காட்டி என்னை இழுக்கின்றான். பெண்களிடம் சண்டைசெய்து பழி விளைத்து, குறும்பு செய்யும் பிள்ளையைப் பெற்றவனான ஸ்ரீநந்தகோபருடைய திருமாளிகை வாசலிலே நடுநிசியிலே என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடுங்கள்.

நான்காம் பாசுரம். எம்பெருமானுக்கே முழுவதுமாக அடிமைப்பட்டவளான என்னை யமுனை நதிக்கரையில் கொண்டுவிடுங்கள் என்கிறாள்.

அங்கைத்தலத்திடை ஆழி கொண்டான் அவன் முகத்தன்றி விழியேன் என்று
செங்கச்சுக் கொண்டு கண்ணாடை ஆர்த்துச் சிறுமானிடவரைக் காணில் நாணும் கொங்கைத் தலமிவை நோக்கிக் காணீர் கோவிந்தனுக்கல்லால் வாயில் போகா
இங்குத்தை வாழ்வை ஒழியவே போய் யமுனைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமின்

தாய்மார்களே! அழகிய கைத்தலத்திலே திருவாழியை ஏந்தியிருப்பவனான கண்ணனுடைய முகத்தில் தவிர வேறொருவருடைய முகத்தில் விழிக்கமாட்டேனென்று நல்ல சிவந்த வஸ்த்ரத்தாலே முலைக்கண்களை மூடிக்கொண்டு தாழ்ந்தவர்களைக் கண்டால் வெட்கப்படும் இம்முலைகளை நீங்கள் உற்றுப்பாருங்கள். இவை கோவிந்தனைத் தவிர மற்றொருவர் வீட்டு வாசலைப் பார்க்காது. ஆகையால், நான் இவ்விடத்தில் வாழ்வதைவிட்டு, என்னை யமுனை நதிக்கரையிலே சென்று சேர்த்துவிடுங்கள்.

ஐந்தாம் பாசுரம். அங்கிருந்தவர்கள் இவளுக்கு உள்ள நோயை அறிந்து சரியான பரிஹாரம் செய்ய வேண்டும் என்று துக்கப்படத் தொடங்கினார்கள். இவள், நீங்கள் உறவினார்களாக இருக்கும் காரணத்தினால் மட்டும் என் நோயை அறிய முடியாது என்கிறாள்.

ஆர்க்கும் என் நோய் இது அறியல் ஆகாது அம்மனைமீர்! துழதிப்படாதே
கார்க்கடல் வண்ணன் என்பான் ஒருவன் கைகண்ட யோகம் தடவத் தீரும்
நீர்க்கரை நின்ற கடம்பை ஏறிக் காளியன் உச்சியில் நட்டம் பாய்ந்து
போர்க்களமாக நிருத்தம் செய்த பொய்கைக் கரைக்கு என்னை உய்த்திடுமின்

தாய்மார்களே! என்னுடைய இந்த நோய் எப்படிப்பட்டவர்களுக்கும் அறிய முடியாதது. நீங்களும் துக்கப்படாமல் காளிங்கன் வசித்த மடுவின் கரையில் இருந்த கடம்ப மரத்தின் மேலேறி காளிங்கனின் தலையின் மேல் ஒரு நர்த்தன வகையாகப் பாய்ந்து அந்தப் பொய்கைக்கரையே ஒரு போர்க்களம் ஆகும்படியாக நர்த்தனம் செய்யப்பெற்ற பொய்கையின் கரையிலே என்னைக் கொண்டுபோய்ப் போடுங்கள். கறுத்த கடல் போன்ற நிறத்தை உடையவனான கண்ணன் தனது திருக்கைகளால் என்னைத் தடவினால் இந்த நோய் தீர்ந்துவிடும். இது கைமேல் பலிக்கக்கூடிய வழி.

ஆறாம் பாசுரம். கண்ணன் ரிஷிபத்னிகளிடத்தில் உணவு உண்ட இடத்திலே என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேருங்கள் என்கிறாள்.

கார்த்தண் முகிலும் கருவிளையும் காயா மலரும் கமலப் பூவும்
ஈர்த்திடுகின்றன என்னை வந்திட்டு இருடீகேசன் பக்கல் போகே என்று
வேர்த்துப் பசித்து வயிறசைந்து வேண்டடிசில் உண்ணும் போது ஈதென்று
பார்த்திருந்து நெடுநோக்குக் கொள்ளும் பத்தவிலோசனத்து உய்த்திடுமின்

மழைக்காலத்திலுண்டான குளிர்ந்த மேகமும் கருவிளைப்பூவும் காயாம்பூவும் தாமரைப்பூவுமாகிற இவைகள் எதிரே வந்து நின்று “நீயும் ஹ்ருஷீகேசனிடத்தில் போ” என்று என்னை நிர்ப்பந்தம் செய்கின்றன. அதனால், கண்ணன் பசு மேய்ப்பதால் வேர்வைபொங்கி, பசியினால் வருந்தி, வயிறு தளர்ந்து “வேண்டிய அளவுக்கு ப்ரஸாதம் உண்ணும் காலம் இது” என்று ரிஷி பத்னிகளின் வரவை எதிர்பார்த்திருந்து நெடுங்காலம் கடாக்ஷித்துக்கொண்டிருக்குமிடமான பக்தவிலோசனம் என்ற ஸ்தானத்திலே என்னைக் கொண்டு சேர்த்துவிடுங்கள்.

ஏழாம் பாசுரம். உன்னுடைய இந்தத் துன்பம் எப்போது தீரும் என்று கேட்க அவனுடைய திருத்துழாய் மாலையைச் சூட்டினால் மட்டுமே போகுமாகையாலே அவன் வெற்றிமாலை சூட்டி இருக்கும் இடத்தில் என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேருங்கள் என்கிறாள்.

வண்ணம் திரிவும் மனங்குழைவும் மானம் இலாமையும் வாய் வெளுப்பும்
உண்ணல் உறாமையும் உள் மெலிவும் ஓதநீர் வண்ணன் என்பான் ஒருவன்
தண்ணந்துழாய் என்னும் மாலை கொண்டு சூட்டத் தணியும் பிலம்பன் தன்னைப்
பண்ணழியப் பலதேவன் வென்ற பாண்டி வடத்து என்னை உய்த்திடுமின்

என்னுடைய மேனி நிறத்தின் மாறுபாடும் மனத்தளர்ச்சியும் மானமில்லாத நிலையும் வாய் வெளுத்திருக்கும் நிலையும் உணவு வேண்டியிராமையும் அறிவு சுருங்கிப்போயிருப்பதுமான இவை எல்லாம் எப்போது தணியும் என்றால் கடல்வண்ணன் என்று ப்ரஸித்தனான ஒப்பற்றவனான கண்ணனுடைய குளிர்ந்த அழகிய திருத்துழாய் மாலையைச் சூட்டுமளவில் நீங்கும். அதை உங்களால் இங்கே கொண்டு வர முடியாததால், நம்பிமூத்தபிரானான பலராமன் ப்ரலம்பாஸுரனை எலும்பு முறியும்படி  கொன்று முடித்த இடமாகிய பாண்டீரம் என்னும் ஆலமரத்தினருகில் என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடுங்கள்.

எட்டாம் பாசுரம். அவன் பசுக்களை ரக்ஷித்த கோவர்த்தனத்துக்கு அருகில் என்னைக் கொண்டு சேருங்கள் என்கிறாள்.

கற்றினம் மேய்க்கிலும் மேய்க்கப் பெற்றான் காடு வாழ் சாதியும் ஆகப் பெற்றான்
பற்றி உரலிடை ஆப்புமுண்டான் பாவிகாள்! உங்களுக்கு ஏச்சுக் கொலோ?
கற்றன பேசி வசவுணாதே காலிகள் உய்ய மழை தடுத்து
கொற்றக் குடையாக ஏந்தி நின்ற கோவர்த்தனத்து என்னை உய்த்திடுமின்

கண்ணன் கன்றுகளின் கூட்டங்களை மேய்ப்பதையே தொழிலாகப் பெற்றான். வீட்டை விட்டுச் சென்று காட்டிலேயே தங்கி வாழும்படியான இடைச்சாதியிலும் பிறக்கப் பெற்றான். வெண்ணெய் களவில் பிடிபட்டு உரலிலே கட்டுப்படவும் பெற்றான். இப்படி எம்பெருமானின் குணத்தையும் குற்றமாகக் கொள்ளும் பாவிகளே! உங்களுக்கு இவை என்னிடம் வசவு வாங்கக் காரணமாயிற்றே! நீங்கள் கற்ற கல்விகளைப் பேசி என்னிடத்தில் வசவு கேட்டுக் கொள்ளாமால் பசுக்கள் பிழைக்கும்படிக் கல்மழையைத் தடுத்து வெற்றிக்குடையாக எம்பெருமானால் தரிக்கப்பட்ட கோவர்த்தன மலையினருகில் என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடுங்கள்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். உங்களுக்குப் பழிவராமல் இருக்கவேண்டும் என்றால் என்னை த்வாரகைக்குக் கொண்டுபோய்ச் சேருங்கள் என்கிறாள்.

கூட்டில் இருந்து கிளி எப்போதும் கோவிந்தா! கோவிந்தா! என்று அழைக்கும்
ஊட்டுக் கொடாது செறுப்பனாகில் உலகளந்தான் என்று உயரக் கூவும்
நாட்டில் தலைப்பழி எய்தி உங்கள் நன்மை இழந்து தலையிடாதே
சூட்டுயர் மாடங்கள் சூழ்ந்து தோன்றும் துவராபதிக்கு என்னை உய்த்திடுமின்

நான் வளர்த்த கிளியானது கூட்டில் இருந்துகொண்டு எப்போதும் கோவிந்தா! கோவிந்தா! என்று கூவிக்கொண்டிருந்தது. அதற்கு உணவு கொடுக்காமல் தண்டனை கொடுத்தேனாகில் உலகளந்த பெருமானே! என்று கூவுகின்றது. இந்தத் திருநாமங்கள் என் காதில் விழுந்தால் நான் மயங்கி விழுகின்றேன். ஆகையால், இந்த உலகில் பெரிய பழியைச் சம்பாதித்து உங்கள் பெயரையும் கெடுத்துக்கொண்டு தலை கவிழ்ந்து நிற்கவேண்டாதபடி உச்சிப் பகுதி மிகவும் உயர்ந்திருக்கும் மாடங்களால் சூழப்பட்டு விளங்குகின்ற த்வாரகையிலே என்னைக் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்துவிடுங்கள்.

பத்தாம் பாசுரம். தான் தன்னை எம்பெருமானின் இருப்பிடங்களில் சென்று சேர்க்கும்படி ப்ரார்த்தித்த இத்திருமொழியை அனுஸந்திப்பவர்கள் அர்ச்சிராதி கதியில் சென்று ஸ்ரீவைகுண்டத்தை அடைவார்கள் என்று பல சொல்லி முடிக்கிறாள்.

மன்னு மதுரை தொடக்கமாக வண்துவராபதி தன்னளவும்
தன்னைத் தமர் உய்த்துப் பெய்ய வேண்டித் தாழ்குழலாள் துணிந்த துணிவை
பொன்னியல் மாடம் பொலிந்து தோன்றும் புதுவையர் கோன் விட்டுசித்தன் கோதை
இன்னிசையால் சொன்ன செஞ்சொல் மாலை ஏத்த வல்லார்க்கு இடம் வைகுந்தமே

தொங்கும் கூந்தலை உடையவளாய், பொன்மயமான மாடங்களினால் விளங்கித் தோன்றும் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் உள்ளார்க்குத் தலைவராகிய பெரியாழ்வாருடைய திருமகளான ஆண்டாள் (நான்), ஸ்ரீமதுரை முதல் ஸ்ரீத்வாரகை வரை சொல்லப்பட்ட சில திவ்யதேசங்களில் ஆண்டாளாகிற தன்னைச் சேர்க்கவேண்டித் தன் உறவினர்களிடம் கொண்ட உறுதி விஷயமாக இனிய இசையுடன் அருளிச்செய்த அழகிய சொல் மாலையாகிய இத்திருமொழியை ஓதவல்லவர்களுக்கு வாழுமிடம் பரமபதமேயாம்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பதினொன்றாம் திருமொழி – தாமுகக்கும்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< பத்தாம் திருமொழி – கார்க்கோடல் பூக்காள்

எம்பெருமான் வாக்கு மாறமாட்டான், நம்மை ரக்ஷிப்பான். அது தப்பினாலும் நாம் பெரியாழ்வார் திருமகள், அதற்காகவாவது நம்மைக் கைக்கொள்வான் என்று உறுதியாக இருந்தாள். அப்படியிருந்தும் அவன் வாராமல் போகவே, ஸ்ரீ பீஷ்மர் எப்படி அர்ஜுனனுடைய அம்பகளாலே வீழ்த்தப்பட்டு அம்புப் படுக்கையில் இருந்தாரோ, அதைப் போலே, எம்பெருமானை நினைவூட்டும் பொருள்களாலே துன்பப்பட்டு மிகவும் நலிந்த நிலையை அடைந்தாள். அதைக்கண்ட தாய்மார், தோழிமார் மற்றும் அனைவரும் அங்கே வந்து கூடி நின்றனர். அவர்களிடத்தில் இவள் “நான் அவன் வருவான் என்று உறுதியாக இருந்தேன். என்னுடைய நிலை இப்படி ஆகிவிட்டதே. இந்த நிலையிலும் அவன் வரவில்லையே. அவன் தன்மையைப் பார்த்தீர்களே” என்று மிகவும் வருந்தினாள். பிறகு “என்னைப் போன்ற சில பெண்களுக்கு (பிராட்டிமார்களுக்கு) அவன் முன்பு உதவியுள்ளான். என்னையும் வந்து கைக்கொள்வான்” என்று சொல்லி வருத்தத்துடன் தன்னை தரித்துக் கொள்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். “இந்த துயரமிகு நிலையிலும் நீர் வந்து உதவாமல் இருப்பது ஏன்?” என்று கேட்டால் அதற்கு பதில் வைத்திருக்கிறாரோ என்று கேளுங்கோள் என்கிறாள். என்னிடத்திலும் குறையில்லை, அவரிடத்திலும் குறையில்லை, இப்படி இருந்தும் அவன் வரவில்லை. இதற்கு என்ன பதில் சொல்லப்போகிறார் என்கிறாள்.

தாம் உகக்கும் தம் கையில் சங்கமே போலாவோ?
யாம் உகக்கும் எங்கையில் சங்கமும் ஏந்திழையீர்!
தீ முகத்து நாகணை மேல் சேரும் திருவரங்கர்
ஆ! முகத்தை நோக்காரால் அம்மனே! அம்மனே!

ஆபரணங்களை அணிந்துள்ள பெண்களே! நான் உகந்து அணிந்திருக்கும் என் கைவளைகள், தான் உகந்து வைத்திருக்கும் சங்குக்கு ஒப்பாகாதோ? (எனக்கு உதவாததால்) கொடிய முகங்களையுடைய திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையின் மேலே, சயனித்திருக்கிற திருவரங்கநாதர் என்னுடைய முகத்தை பார்க்கவில்லையே. ஐயோ! ஐயோ! ஐயோ!

இரண்டாம் பாசுரம். தன்னுடைய நிலையை மறைக்க வேண்டிய தாய்மார்களிடம் தன் நிலையை வெளியிடுகிறாள்.

எழில் உடைய அம்மனைமீர்! என்னரங்கத்து இன்னமுதர்
குழலழகர் வாயழகர் கண்ணழகர் கொப்பூழில்
எழுகமலப் பூவழகர் எம்மானார் என்னுடைய
கழல் வளையைத் தாமும் கழல் வளையே ஆக்கினரே

அழகிய தாய்மார்களே! திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருக்கிற என்னுடைய இனிய அமுதம் போன்றவராய் அழகிய திருக்குழற்கற்றையை உடையவராய், அழகிய திருவதரத்தை உடையவராய், அழகிய திருக்கண்களை உடையவராய், திருநாபியில் உண்டான தாமரைப்பூவாலே அழகு பெற்றவராய், எனக்கு ஸ்வாமியான அழகிய மணவாளர் என்னுடைய கழலாத கைவளையை அவர்தாம் கழன்று விழுகின்ற வளையாக ஆக்கினார்.

மூன்றாம் பாசுரம். உன்னிடத்தில் விருப்பம் இருந்ததால்தானே உன் கைவளையை அவர் எடுத்துக்கொண்டார். தம்முடைய சொத்திலே ஒன்று குறைந்ததால், உன்னிடத்தில் இருந்து அதைப் பெற்றுக்கொண்டு பூர்த்தியடைந்தார் என்று சொல்ல, அதற்கு “இது இல்லாமல் துன்புற்று, இதைப் பெற்ற பின் இன்பம் அடைந்தாரோ? அதெல்லாம் இல்லை, என்னைத் துன்புறுத்துவதற்காகவே, இவ்வாறு செய்தார்” என்று வெறுக்கிறாள்.

பொங்கோதம் சூழ்ந்த புவனியும் விண்ணுலகும்
அங்காதும் சோராமே ஆள்கின்ற எம்பெருமான்
செங்கோல் உடைய திருவரங்கச் செல்வனார்
எங்கோல் வளையால் இடர் தீர்வர் ஆகாதே?

அலை வீசுகிற கடலாலே சூழப்பட்ட இந்த பூலோகமும், பரமபதமும் அங்கு சிறிதும் குறைவுபடாதபடி ஆள்கின்ற எம் ஸ்வாமியாய், செங்கோல் செலுத்த வல்லவராய், கோயில் என்று அழைக்கப்படும் திருவரங்கத்திலே சயனித்திருக்கும் ஸ்ரீமான் என்னுடைய கைவளையாலே தம்முடைய குறை தீர்த்துக்கொள்வாரோ?

நான்காம் பாசுரம். “எம்பெருமான் உன் மீதுள்ள விருப்பத்தாலேயே வளையைக்கொண்டான். இதற்கு நீ ஸந்தோஷப்படத்தானே வேண்டும்?” என்று கேட்க, அதற்கு இவள் “என்னைப் பிரிந்து வாழ முடியாமல் என் வளையை எடுத்துக்கொண்டார் என்றால், நான் உயிர் வாழவேண்டும் என்பதற்காக ஒரு முறை நான் இருக்கும் தெருவில் போக வேண்டாமா?” என்கிறாள்.

மச்சணி மாட மதிள் அரங்கர் வாமனனார்
பச்சைப் பசுந்தேவர் தாம் பண்டு நீர் ஏற்ற
பிச்சைக் குறையாகி என்னுடைய பெய்வளை மேல்
இச்சை உடையரேல் இத்தெருவே போதாரே?

மேல் தளங்களாலே அலங்கரிக்கப்பட மாடங்களையும் மதிள்களையுமுடைய திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியிருப்பவராய் முன்பு வாமனாவதாரம் செய்தருளினவராய் பசுமை தங்கிய தேவரான பெரிய பெருமாள் தாம் முன்பு நீரை ஏந்திப்பெற்ற பிச்சையிலே குறை உண்டாகி, அக்குறையைத் தீர்ப்பதற்காக என்னுடைய கையில் இருக்கும் வளைமேல் விருப்பமுடையவராகில் இத்தெரு வழியாக எழுந்தருளமாட்டாரோ?

ஐந்தாம் பாசுரம். என் வளையை மட்டுமல்ல என் உடம்பையும் கொள்ளைகொள்வானைப்போலே இருந்தான் என்கிறாள்.

பொல்லாக் குறள் உருவாய்ப் பொற்கையில் நீர் ஏற்று
எல்லா உலகும் அளந்து கொண்ட எம்பெருமான்
நல்லார்கள் வாழும் நளிர் அரங்க நாகணையான்
இல்லாதோம் கைப்பொருளும் எய்துவான் ஒத்துளனே

சிறந்த வாமனரூபியாய் அழகிய கையாலே நீரை ஏற்று பிக்ஷை பெற்று ஸகல லோகங்களையும் அளந்து தன் வசப்படுத்திக்கொண்ட ஸ்வாமியாய் நன்மையுடைய பெரியோர் வாழ்கிற குளிர்ந்த திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக உடையரான பெரிய பெருமாள் ஒன்றுமில்லாதவளான என்னுடைய கைம்முதலான இந்த சரீரத்தையும் கொள்ளைகொள்வதைப்போலே இருக்கிறான்.

 

ஆறாம் பாசுரம். அவன் எண்ணியபடி என் சரீரத்தைக் கொள்ளைகொண்டான் என்கிறாள்.

கைப்பொருள்கள் முன்னமே கைக்கொண்டார் காவிரி நீர்
செய்ப்புரள ஓடும் திருவரங்கச் செல்வனார்
எப்பொருட்கும் நின்றார்க்கும் எய்தாது நான்மறையின்
சொற்பொருளாய் நின்றார் என் மெய்ப்பொருளும் கொண்டாரே

காவிரியின் தீர்த்தமானது பயிர் நிலங்கள் வளமாக இருக்கும்படி ஓடும் திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளியுள்ள ஸ்ரீமானாயும் எத்தனையேனும் தாழ்ந்தவர்களுக்கும் எளியனாய் நின்று எத்தனையேனும் உயர்ந்தவர்க்கும் கைப்படாமல் இருப்பவனும், நான்கு வேதங்களிலுள்ள சொற்களுக்கும் அர்த்தமாய் நிற்பவருமான பெரிய பெருமாள் முன்பே கையிலுள்ள பொருள்களை எல்லாம் கொள்ளைகொண்டபின்பு இப்போது எனது சரீரத்தையும் கொள்ளைகொண்டார்.

ஏழாம் பாசுரம். சீதாப்பிராட்டியிடத்தில் காட்டிய பரிவை என்னிடத்தில் அவர் காட்டவில்லை என்கிறாள்.

உண்ணாது உறங்காது ஒலி கடலை ஊடறுத்து
பெண்ணாக்கை ஆப்புண்டு தாம் உற்ற பேதெல்லாம்
திண்ணார் மதிள் சூழ் திருவரங்கச் செல்வனார்
எண்ணாதே தம்முடைய நன்மைகளே எண்ணுவரே

திண்மை பொருந்திய மதிள்களாலே சூழப்பட்ட கோயிலிலே சயனித்திருக்கும் ச்ரிய:பதியான எம்பெருமான் ஸ்ரீராமாவதாரத்தில் சீதை என்கிற பெண் விஷயத்தில் ஆசைகொண்டு உண்ணாமலும் உறங்காமலும் வருந்தி இருந்து, பெருத்தை ஓசையைச் செய்யும் கடலில் அணைகட்டி தாம் அடைந்த எளிமைகளை எல்லாம் மறந்துபோய் இப்போது தம்முடைய பெருமைகளையே எண்ணுகிறார்.

எட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமானுடைய குணங்களை நினைத்து உன்னையே நீ தரித்துக்கொள்ளலாமே என்று சொல்ல இவள் “நான் எம்பெருமானை மறந்து தரிக்கலாம் என்று பார்க்கிறேன் ஆனால் என்னால் மறக்க முடியவில்லை” என்கிறாள்.

பாசி தூர்த்துக் கிடந்த பார்மகட்கு பண்டொரு நாள்
மாசுடம்பில் நீர் வாரா மானமிலாப் பன்றியாம்
தேசுடைய தேவர் திருவரங்கச் செல்வனார்
பேசி இருப்பனகள் பேர்க்கவும் பேராவே

முன் காலத்தில் பாசி படர்ந்து கிடந்த ஸ்ரீ பூமிப்பிராட்டிக்காக அழுக்கேறின திருமேனியில் நீர் ஒழுகும்படி நிற்கும் வெட்கமில்லாத வராஹ வடிவு கொண்ட தேஜஸ்ஸையுடைய தெய்வமான திருவரங்கநாதன் முன்பு சொல்லியிருக்கும் பேச்சுக்கள் நெஞ்சில் நின்று அழிக்கப்பார்த்தாலும் அழியாமல் இருக்கின்றன.

ஒன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமான் ருக்மிணிப் பிராட்டிக்கு உதவியது தன்னை உள்பட எல்லாப் பெண்களுக்கும் உதவியதாக எண்ணித் தன்னை தரித்துக்கொள்கிறாள். கண்ணன் எம்பெருமான் அர்ஜுனன் ஒருவனுக்குச் சொன்ன வார்த்தை எல்லா சரணாகதர்களுக்கும் பொதுவாக இருப்பதைப் போலே இங்கும் கண்டு கொள்ளலாம்.

கண்ணாலம் கோடித்துக் கன்னி தன்னைக் கைப்பிடிப்பான்
திண்ணார்ந்திருந்த சிசுபாலன் தேசழிந்து
அண்ணாந்திருக்கவே ஆங்கவளைக் கைப்பிடித்த
பெண்ணாளன் பேணுமூர் பேரும் அரங்கமே

கல்யாண க்ரமங்களை எல்லாம் நன்றாகச் செய்து முடித்து மணப்பெண்ணான ருக்மிணிப்பிராட்டியை பாணிக்ரஹணம் செய்துகொள்ளப் போவதாக உறுதியாக நினைத்திருந்த சிசுபாலன் ஒளி அழிந்து ஆகாசத்தை நோக்கிக் கிடக்கும்படியாக நேர்ந்த அச்சமயத்திலே அந்த ருக்மிணிப்பிராட்டியை பாணிக்ரஹணம் செய்தருளினவனாய் பெண்களுக்கெல்லாம் துணைவன் என்று ப்ரஸித்தனான பெருமான் உகந்து சயனித்திருக்கும் திவ்யதேசத்தின் திருநாமம் திருவரங்கமாம்.

பத்தாம் பாசுரம். பெரியாழ்வார் திருமகளாக இருந்தும் தர்மம் அறிந்த நீர் என்னைக் கைக்கொள்ளவில்லை என்றால் நன் என்ன செய்யமுடியும் என்று வருந்துகிறாள்.

செம்மை உடைய திருவரங்கர் தாம் பணித்த
மெய்ம்மைப் பெரு வார்த்தை விட்டுசித்தர் கேட்டு இருப்பர்
தம்மை உகப்பாரைத் தாம் உகப்பர் என்னும் சொல்
தம்மிடையே பொய்யானால் சாதிப்பார் ஆர் இனியே?

நேர்மை என்கிற குணத்தை உடைய திருவரங்கநாதர் முன்பு தம் வாயாலே அருளிச்செய்த ஸத்யமானதும் பெருமதிப்புடையதுமான சரமச்லோகம் என்கிற வார்த்தையை எனதுஅ திருத்தகப்பனாரான பெரியாழ்வார் கேட்டு அதன்படி நிர்ப்பரராயிருப்பார். “தம்மை விரும்பினவர்களைத் தாமும் விரும்புவார்” என்ற பழமொழியானது தம்மிடத்திலேயே பொய்யாகி விட்டால் அதற்குமேல் வேறுயார் அவரை நியமிக்க முடியும்?

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – பத்தாம் திருமொழி – கார்க்கோடல் பூக்காள்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< ஒன்பதாம் திருமொழி – சிந்துரச் செம்பொடி

முதலில் தன்னுடைய ஜீவனத்தில் ஆசையால் காமன், பக்ஷிகள், மேகங்கள் ஆகியவற்றின் காலில் விழுந்தாள். அது ப்ரயோஜனப்படவில்லை. அவன் வரவில்லை என்றாலும் அவனைப்போன்ற பதார்த்தங்களைக் கண்டு தன்னை தரித்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தாள். பூப்பூக்கும் காலத்தில் பூக்கள் நன்றாகப் பூத்து, எல்லாமாகச் சேர்ந்து அவனுடைய திருமேனி, அழகிய அவயவங்கள் ஆகியவற்றை நினைவுபடுத்தி இவளைத் துன்புறுத்தின. இந்நிலையில் நமக்குப் புகலாயிருக்கும் எம்பெருமானின் வார்த்தைகளும் பெரியாழ்வார் குடியில் பிறப்புமே நமக்கு ஜீவித்திருக்க ஒரே வழி என்று நினைத்தாள். அவன் முன்பு எல்லோரையும் ரக்ஷிப்பதாக வாக்குக் கொடுத்திருந்தாலும், ஸ்வதந்த்ரன் ஆகையாலே அவன் ரக்ஷிக்கவில்லை என்றாலும் கேள்வி கேட்க முடியாதே. ஆகையால் பெரியாழ்வார் திருமகளாக இருக்கும் இது ஒன்றே நமக்கு வழி என்று நினைத்து, அதிலும் தேவை இல்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்டு – அதாவது, இப்படி இருந்தும் எம்பெருமான் கைவிட்டால் என்ன செய்வது என்று எண்ணி, பிறகு “எது போனாலும் போகும், பெரியாழ்வாருடன் நமக்கு இருக்கும் ஸம்பந்தம் கண்டிப்பாக வீணாகாது, அவன் ஸ்வாதந்த்ர்யத்தை மாற்றி அவன் திருவடிகளில் நம்மைக் கண்டிப்பாகச் சேர்க்கும்” என்று உறுதி பூண்டு அது கொண்டு தன்னை தரித்துக் கொள்கிறாள். அவன் “நான் கைவிட மாட்டேன்” என்று சொன்னாலும், அதை நடத்திக் கொடுப்பதற்கு ஒருவர் (ஆசார்யர், புருஷகாரம்) வேண்டுமே. பராசர பட்டர் வாணவதரையன் என்ற ராஜாவைக் காண எழுந்தருளி ஸ்ரீதேவி மங்கலம் என்னும் ஊரிலே இருக்க, அந்த ராஜா பட்டரைப் பார்த்து “எம்பெருமான் இருக்க இவர்கள் தேவரீரிடம் இவ்வளுவு பக்தியுடன் இருப்பதற்கு என்ன காரணம்” என்று கேட்க, அதற்கு பட்டர் “எம்பெருமானை அடைவதற்கு அவனடியார்கள் கடகராக (சேர்த்து வைப்பவராக) இருக்கிறார்கள். ஆழ்வானின் பிள்ளையாக அடியேன் இருப்பதால் இவர்கள் என்னிடத்தில் இவ்வளவு ப்ரீதியைக் காட்டுகிறார்கள்” என்று அருளிச்செய்தார்.

முதல் பாசுரம். புஷ்பங்களிடம் சென்று தன்னுடைய துயரமிகு நிலையைச் சொல்கிறாள்.

கார்க்கோடல் பூக்காள்! கார்க்கடல் வண்ணன் என் மேல் உம்மைப்
போர்க்கோலம் செய்து போர விடுத்தவன் எங்குற்றான்?
ஆர்க்கோ இனி நாம் பூசல் இடுவது? அணி துழாய்த்
தார்க்கோடும் நெஞ்சம் தன்னைப் படைக்க வல்லேன் அந்தோ!

கறுத்த காந்தள் பூக்களே! உங்களை போருக்கு ஏற்றாப்போலே அலங்கரித்து என் மேலே பாயும்படி அனுப்பினவனான கறுத்த கடல்போன்ற வடிவை உடையவனான கண்ணன் எம்பெருமான் எங்கே இருக்கிறான்? நான் இனிமேல் யாரிடத்தில்போய் முறையிடுவது என்று தெரியவில்லை. அழகிய திருத்துழாய் மாலையை ஆசைப்பட்டு அதற்காக ஓடும் நெஞ்சை உடையவளாகிவிட்டேனே! ஐயோ!

இரண்டாம் பாசுரம். என்னை இந்தத் துன்பத்தில் இருந்து விரைவில் விடுவி என்று காந்தள் பூக்களிடம் கேட்கிறாள்.

மேல் தோன்றிப் பூக்காள்! மேல் உலகங்களின் மீது போய்
மேல் தோன்றும் சோதி வேத முதல்வர் வலங்கையில்
மேல் தோன்றும் ஆழியின் வெஞ்சுடர் போலச் சுடாது எம்மை
மாற்றோலைப் பட்டவர் கூட்டத்து வைத்துக் கொள்கிற்றிரே

உயரப் பூத்திருக்கும் காந்தள் பூக்களே! நமக்கு மேலே இருக்கும் உலகங்களுக்கும் மேலே இருக்கும் “தன்னுடைச் சோதி” என்று சொல்லப்படும் பரமபதத்தில் இருக்கிற, வேதத்தில் காட்டப்பட்டுள்ள பரமபுருஷனுடைய வலது திருக்கையில் காணப்படும் திருவாழியாழ்வானுடைய வெவ்விய தேஜஸ்ஸைப்போல் எரிக்காமல் என்னைக் கைவல்ய நிஷ்டரின் கூட்டத்தில் கொண்டு சேர்ப்பாயா? (எம்பெருமானைப் பிரிந்து துன்பப்படுவதைக் காட்டிலும் தனியே நம்மையே அனுபவிப்பது மேல் என்று கூறுகிறாள்)

மூன்றாம் பாசுரம். மேலிருந்து தன் கண்ணை எடுத்து அருகில் இருந்த செடியிலே படர்ந்திருந்த கோவைப்பழத்தைப் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுகிறாள். முன்பு பார்த்த புஷ்பங்கள் எம்பெருமானின் நிறத்தை நினைவூட்டி நலிந்தன. கோவைப்பழம் அவன் அதரத்தை நினைவூட்டி நலிகிறது.

கோவை மணாட்டி! நீ உன் கொழுங்கனி கொண்டு எம்மை
ஆவி தொலைவியேல் வாயழகர் தம்மை அஞ்சுதும்
பாவியேன் தோன்றிப் பாம்பணையார்க்கும் தம் பாம்பு போல்
நாவும் இரண்டுள ஆயிற்று  நாணிலியேனுக்கே

அம்மா! கோவைக் கொடியே! நீ உன்னுடைய அழகிய பழங்களாலே என்னுடைய உயிரைப் போக்கலாகாது. அழகிய வாய் படைத்த எம்பெருமான் விஷயத்திலே நான் பயப்படுகின்றேன். பாவியான நான் பிறந்தபின்பு வெட்கமில்லாதவளான என் விஷயத்திலே சேஷசாயியான பெருமானுக்கும் தமது படுக்கையான திருவநந்தாழ்வானுக்கு இருப்பதுபோலே இரண்டு நாக்குகள் உண்டாயின.

நான்காம் பாசுரம். கோவைப்பழம் எம்பெருமானின் திருவதரத்தை நினைவூட்ட தன் கண்ணை வேறு பக்கம் திருப்பினாள். அங்கே முல்லையானது நன்றாகப் பூத்துக்கிடந்து எம்பெருமானின் அழகிய முத்துப் பல்வரிசையை நினைவூட்டி நலியும்படியைச் சொல்லுகிறாள்.

முல்லைப் பிராட்டி! நீ உன் முறுவல்கள் கொண்டு எம்மை
அல்லல் விளைவியேல் ஆழிநங்காய்! உன் அடைக்கலம்
கொல்லை அரக்கியை மூக்கரிந்திட்ட குமரனார்
சொல்லும் பொய் ஆனால் நானும் பிறந்தமை பொய் அன்றே

அம்மா! முல்லைக் கொடியே! ஆழமான தன்மையை உடையவளே! நீ உன்னுடைய மலர்த்தியாலே எம்பெருமான் முத்துப்பல் வரிசையை நினைவூட்டி எனக்குத் துன்பத்தைக் கொடுக்காதே. உன்னைச் சரணம் அடைகிறேன். வரம்பு மீறியவளான சூர்ப்பணகையை மூக்கறுத்துத் துரத்தின சக்ரவர்த்தித் திருமகனாருடைய வார்த்தையே பொய்யாகிவிட்டால் நான் பெரியாழ்வாருக்குப் பெண்ணாகப் பிறந்ததும் பொய்யாகிவிடுமே (ப்ரயோஜனம் இல்லாமல் போய்விடுமே).

ஐந்தாம் பாசுரம். முல்லைப்பூ கண்ணுக்கு நேரே நின்று நலிய, கண்ணை மூடிக் கொண்டாள். ஆனால் செவியை மூடிக்கொள்ள வழி தெரியாமல் அகப்பட்டாள்.

பாடும் குயில்காள்! ஈதென்ன பாடல்? நல் வேங்கட
நாடர் நமக்கு ஒரு வாழ்வு தந்தால் வந்து பாடுமின்
ஆடும் கருளக் கொடி உடையார் வந்து அருள் செய்து
கூடுவர் ஆயிடில் கூவி நும் பாட்டுகள் கேட்டுமே

பாடுகின்ற குயில்களே! இக்கூச்சல் என்ன பாட்டு? உயர்ந்ததான திருவேங்கடமலையை இருப்பிடமாக உடைய எம்பெருமான் என் விஷயத்திலே ஒரு வாழ்ச்சியைப் பண்ணிக் கொடுப்பானாகில் அப்பொழுது இங்கே வந்து பாடுங்கள். ஆடுகின்ற பெரிய திருவடியைக் (கருடாழ்வாரை) கொடியாக உடைய எம்பெருமான் க்ருபை பண்ணி இங்கே வந்து என்னுடன் கூடுவானாகில் அப்பொழுது உங்களை இங்கே அழைத்து உங்கள் பாட்டுக்களை நாம் கேட்போம்.

ஆறாம் பாசுரம். மயில்களின் காலில் விழுந்து “எம்பெருமான் என்னை ரக்ஷிக்கும் அழகைப் பாருங்கள்” என்கிறாள்.

கணமா மயில்காள்! கண்ண பிரான் திருக்கோலம் போன்று
அணிமா நடம் பயின்று ஆடுகின்றீர்க்கு அடி வீழ்கின்றேன்
பணமாடரவணைப் பற்பல காலமும் பள்ளி கொள்
மணவாளர் நம்மை வைத்த பரிசிது காண்மினே

கூட்டமாயிருக்கிற சிறந்த மயில்களே! கண்ணபிரானுடைய அழகிய வடிவைப் போன்ற வடிவை உடையவர்களான, அழகிய சிறந்த நாட்டியம் பழகி ஆடுகின்ற உங்களுடைய திருவடிகளிலே விழுந்து வணங்குகிறேன். இந்த ஆட்டத்தை நிறுத்துங்கள். படமெடுத்து ஆடுகிற திருவனந்தாழ்வான் என்கிற படுக்கையிலே காலமுள்ளவரை பள்ளிகொண்டருளுகிற அழகிய மணவாளன் எனக்கு உண்டாக்கித் தந்த பெருமை இது தான் – அதாவது, உங்கள் காலிலே விழ வைத்ததே.

ஏழாம் பாசுரம். நடனமாடும் மயில்களைப் பார்த்து “இப்படி என் முன்னே நடனமாடுவது சரியா?” என்கிறாள்.

நடமாடித் தோகை விரிக்கின்ற மாமயில்காள்! உம்மை
நடமாட்டம் காணப் பாவியேன் நான் ஓர் முதலிலேன்
குடமாடு கூத்தன் கோவிந்தன் கோமிறை செய்து எம்மை
உடைமாடு கொண்டான் உங்களுக்கு இனி ஒன்று போதுமே?

நடனம் ஆடிக்கொண்டு தோகைகளை விரிக்கின்ற சிறந்த மயில்களே! உங்களுடைய நடனத்தைப் பார்க்கப் பாவியான நான் ஒரு கைம்முதலான கண்ணை உடையேனல்லேன். குடக்கூத்து ஆடினவனான கோவிந்தன் எம்பெருமான் ஸ்வதந்த்ரர் செய்வதுபோல் துன்புறுத்தி, என்னை முழுதும் கவர்ந்து கொண்டான். இப்படியிருக்க, இப்படி என் முன்னே கூத்தாடும் கார்யம் உங்களுக்குத் தகுமோ?

எட்டாம் பாசுரம். எல்லாப் பதார்த்தங்களும் இவளை நலிய, அதற்கு மேலே மேகங்களும் மழையைப் பொழிந்து இவளைத் துன்புறுத்துகிறது. பெரிய திருமலை நம்பி, இந்தப் பாசுரத்திலும் இதற்கு அடுத்த பாசுரத்திலும் மிகவும் ஈட்பட்டு இருப்பார். இந்த காரணத்தாலே நம் ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் எல்லோரும் இந்த இரண்டு பாசுரங்களில் மிகவும் ஈடுபட்டு இருப்பார்கள். நம்பி இந்தப் பாசுரத்தையும் இதற்கு அடுத்த பாசுரத்தையும் எப்பொழுது நினைத்தாலும் கண்ணும் கண்ணீருமாய் வார்த்தை சொல்ல முடியாமல் இருப்பாராம்.

மழையே! மழையே! மண்புறம் பூசி உள்ளாய் நின்று
மெழுகு ஊற்றினாற் போல் ஊற்று நல் வேங்கடத்துள் நின்ற
அழகப் பிரானார் தம்மை என் நெஞ்சத்து அகப்படத்
தழுவ நின்று என்னைத் ததர்த்திக் கொண்டு ஊற்றவும் வல்லையே?

மேகமே! மேற்புறத்தில் மண்ணைப் பூசிவிட்டு உள்ளே இருக்கும் மெழுகை உருக்கி வெளியில் தள்ளுவதுபோலே என்னை அணைத்து உள்ளே உள்ள உயிரை உருக்கி அழிப்பவராய், உயர்ந்ததான திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்யும் அழகிய எம்பெருமான் என் நெஞ்சிலே எப்படி சேவை ஸாதிக்கிறானோ அதேபோல வெளியிலேயும் நான் அவனை அணைக்கும்படிபண்ணி, என்னை அவனோடு சேர்த்து வைத்து, அதற்குப் பிறகு மழையைப் பொழிவாயா?

ஒன்பதாம் பாசுரம். பிறகு கடலானது அலைகளுடன் கிளர்ந்து எழ, அதைப் பார்த்து வார்த்தை சொல்லுகிறாள்.

கடலே! கடலே! உன்னைக் கடைந்து கலக்குறுத்து
உடலுள் புகுந்து நின்று ஊறல் அறுத்தவற்கு என்னையும்
உடலுள் புகுந்து நின்று ஊறல் அறுக்கின்ற மாயற்கு என்
நடலைகள் எல்லாம் நாகணைக்கே சென்று உரைத்தியே

கடலே! உன்னைக் கடைந்து, கலக்கி, உன்னுள்ளே புகுந்து இருந்து, அங்கே ஸாரமான அமுதத்தை அபஹரித்தவனாய், அதேபோல என் உடலிலும் புகுந்திருந்து என் உயிரை அறுக்குமவனான மாயப்பிரானிடத்தில், என்னுடைய துன்பங்களையெல்லாம் அவர் படுக்கையான திருவனந்தாழ்வானிடத்தில் நீ போய்ச் சொல்லுவாயா?

பத்தாம் பாசுரம். இவளை விடவும் கலக்கத்தை அடைந்த தோழிக்கு ஆறுதல் சொல்லி இப்பதிகத்தை முடிக்கிறாள்.

நல்ல என் தோழி! நாகணை மிசை நம் பரர்
செல்வர் பெரியர் சிறுமானிடவர் நாம் செய்வதென்?
வில்லி புதுவை விட்டுசித்தர் தங்கள் தேவரை
வல்ல பரிசு வருவிப்பரேல் அது காண்டுமே

எனது உயிர்த் தோழீ! திருவனந்தாழ்வானாகிற படுக்கையிலே சயனித்திருக்கும் நம் பெருமாள் திருமகள் கேள்வனாகையாலே பெரிய செல்வத்தைப் படைத்தவர். எல்லோரையும் விடப் பெரியவர். நாமோ தாழ்ந்த மனுஷ்யர்கள். இப்படியிருக்க, நாம் என்ன செய்யலாம்? ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்குத் தலைவரான பெரியாழ்வார் தமக்கு அடி பணிந்திருக்கும் அந்த எம்பெருமானை தம்மால் கூடிய வழிகளாலே அழைப்பராகில் அப்பொழுது நாம் அந்த எம்பெருமானை ஸேவிக்கப் பெறுவோம்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – ஒன்பதாம் திருமொழி – சிந்துரச் செம்பொடி 

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< எட்டாம் திருமொழி – விண்ணீல மேலாப்பு

கீழ்ப் பதிகத்தில் ஆண்டாள் நாச்சியார் மிகவும் துன்பமான நிலையில் இருந்தாள் – அதாவது இனியும் உயிர் தரிக்க முடியுமா என்ற ஸந்தேஹத்துடன் இருந்தாள். எம்பெருமானிடம் போய்த் தன் நிலையை அறிவிக்க அங்கே மேகங்களாவது இருந்தன – அவையும் எங்கும் போகாமல், மழையைப் பொழிந்து மறைந்தே போயின. அங்கே பெய்த மழையால் எல்லா மலர்களும் மலர்ந்தன. அவ்வாறு மலர்ந்த மலர்கள் எம்பெருமானுடைய திருமேனிக்கும் அழகிய அவயவங்களுக்கும் ஸ்மாரகமாக (ஞாபகப்படுத்தும் விதத்தில்) இருந்து கொண்டு, இவளை நலியத் தொடங்கின. அதாவது, தன் மணாளனுடன் கூடியிருக்கும் காலத்தில் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் நிலா, தென்றல், புஷ்பம் போன்ற பொருள்கள், பிரிவிலே துன்பத்தைக் கொடுப்பதை உலகில் காண்கிறோமே. அப்படி எம்பெருமானின் பிரிவு இவளை மிகவும் வாட்டி இவளை ஜீவிக்க விடாமல் செய்யும் நிலையை இந்த திருமொழியிலும் இதற்கு அடுத்த திருமொழியிலும் வெளியிடுகிறாள். இந்த இரண்டு பதிகங்களிலும் நம்மாழ்வார் திருவாய்மொழியில் “இன்னுயிர்ச் சேவல்” பதிகத்தில் அனுபவித்த அதே நிலையை இவள் அனுபவிக்கிறாள். இத்திருமொழி திருமாலிருஞ்சோலை அழகர் எம்பெருமான் விஷயமான அனுபவம்.

முதல் பாசுரம். திருமலாலிருஞ்சோலை மலையை நாம் காண முடியாதபடி பட்டுப்பூச்சிகள் மறைத்துக் கொண்டுவிட்டன.அழகர் விரித்த வலையில் இருந்து நாம் தப்புவோமோ? என்கிறாள்.

சிந்துரச் செம்பொடிப் போல் திருமாலிருஞ்சோலை எங்கும்
இந்திரகோபங்களே எழுந்தும் பரந்திட்டனவால்
மந்தரம் நாட்டி அன்று மதுரக் கொழுஞ்சாறு கொண்ட
சுந்தரத் தோள் உடையான் சுழலையில் நின்று உய்துங்கொலோ?

திருமாலிருஞ்சோலையில் எல்லா இடங்களிலும் பட்டுப்பூச்சிகள் சிவந்த சிந்துரப்பொடிபோலே (ஸிந்தூர்) மேலெழுந்து பரவிகிடக்கின்றன. ஐயோ! அமுதத்தை ப்ரார்த்தித்து தேவர்கள் சரணமடைந்த காலத்திலே மந்தரமலையைப் பாற்கடலில் மத்தாக நட்டு, கடலைக் கடைந்து, மிகவும் இனிமையான அமிர்த ரஸம் போன்ற பிராட்டியை எடுத்துக்கொண்ட ஸுந்தரத்தோளுடைய எம்பெருமானின் சூழ்வலையிலிருந்து பிழைப்போமோ?

இரண்டாம் பாசுரம். அழகர் எம்பெருமானின் தோளிலே சாற்றிய மாலையை நான் ஆசைப்பட்டு, அதனால் படும் பாட்டை யாரிடம் முறையிடுவது என்கிறாள்.

போர்க் களிறு பொரும் மாலிருஞ்சோலையம் பூம்புறவில்
தார்க்கொடி முல்லைகளும் தவள நகை காட்டுகின்ற
கார்க்கொள் படாக்கள்நின்று கழறிச் சிரிக்கத் தரியேன்
ஆர்க்கிடுகோ? தோழீ! அவன் தார் செய்த பூசலையே

போர் செய்வதையே தொழிலாகவுடைய யானைகள் ஒன்றுக்கொன்று சண்டை போட்டு விளையாடுமிடமான திருமாலிருஞ்சோலையின் மிகவும் அழகிய தாழ்வரைகளில்  அரும்புகளையுடைய கொடி முல்லைகள் அழகருடைய வெளுத்த புன்னகையை நினைப்பூட்டுகின்றன. நன்றாகப் பூத்திருக்கும் படா என்னும் கொடிகள் நிலையாக நின்று  “எமக்கு நீ தப்பிப் பிழைக்க முடியாது” என்று சிரிப்பது போலே மலர, அதைக் கண்டு நான் என்னைத் தரித்துக் கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறேன். தோழீ! அவனுடைய தோள்மாலை உண்டு பண்ணின மனக்லேசத்தை நான் யாரிடத்தில் சொல்லுவது?

மூன்றாம் பாசுரம். எம்பெருமானின் திருநிறத்தை உடைய மலர்களைப் பார்த்து அவன் செய்த செயல் ந்யாயமா கூறுங்கள் என்கிறாள்.

கருவிளை ஒண் மலர்காள்! காயா மலர்காள்! திருமால்
உருவொளி காட்டுகின்றீர் எனக்கு உய்வழக்கொன்று உரையீர்
திருவிளையாடு திண் தோள் திருமாலிருஞ்சோலை நம்பி
வரி வளையில் புகுந்து வந்தி பற்றும் வழக்குளதே

அழகிய கருவிளை மலர்களே! காயாம்பூக்களே! நீங்கள் ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய திருமேனியின் நிறத்தை நினைவுட்டுகிறீர்கள். எனக்குப் பிழைக்கும் வழியைச் சொல்லுங்கள். பிராட்டி விளையாடும் இடமான திண்ணிய திருத்தோள்களை உடையவரான, குணபூர்த்தியை உடைய திருமாலிருஞ்சோலை அழகர் எனது வீட்டினுள் புகுந்து எனது அழகிய வளைகளை பலாத்காரமாகக் கொள்ளை கொண்டு போவது ந்யாயமோ?

நான்காம் பாசுரம். தன்னைத் துன்புறுத்தும் ஐந்து பெரும் பாதகர்களைக் கண்டிக்கிறாள்.

பைம்பொழில் வாழ் குயில்காள்! மயில்காள்! ஒண் கருவிளைகாள்!
வம்பக் களங்கனிகாள்! வண்ணப் பூவை நறுமலர்காள்!
ஐம்பெரும் பாதகர்காள்! அணி மாலிருஞ்சோலை நின்ற
எம்பெருமானுடைய நிறம் உங்களுக்கு என் செய்வதே?

பரந்த சோலையில் வாழ்கின்ற குயில்களே! மயில்களே! அழகிய கருவிளைப் பூக்களே! புதிய களாப்பழங்களே! அழகிய நிறத்தையும் பரிமளத்தையுமுடைய காயாம்பூக்களே! ஆக, ஐந்து பெரும் பாதகர்களே! உங்களுக்கு அழகிய திருமாலிருஞ்சோலையில் இருக்கும் அழகருடைய திருமேனி நிறம் எதற்கு? [என்னை நலிவதற்காகவா?]

ஐந்தாம் பாசுரம். அங்கே இருக்கும் வண்டுகளையும், சுனைகளையும், தாமரைகளையும் தனக்கு ஒரு புகல் சொல்லும்படிக் கேட்கிறாள்.

துங்க மலர்ப் பொழில் சூழ் திருமாலிருஞ்சோலை நின்ற
செங்கட் கருமுகிலின் திரு உருப் போல் மலர் மேல்
தொங்கிய வண்டினங்காள்! தொகு பூஞ்சுனைகாள்! சுனையில்
தங்கு செந்தாமரைகாள்! எனக்கு ஓர் சரண் சாற்றுமினே

ஓங்கின மலர்களுடைய சோலைகள் சூழ்ந்த திருமாலிருஞ்சோலையில் நின்ற திருக்கோலத்தில் இருக்கும் தாமரை போன்ற சிவந்த கண்களையும் காளமேகம் போன்ற வடிவழகையுமுடைய அழகர் எம்பெருமானின் அழகிய வடிவம் போலே இருக்கும் மலர்மேல் தங்கியிருக்கும் வண்டுக் கூட்டங்களே! நெருங்கி இருக்கின்ற அழகிய சுனைகளே! அந்தச் சுனைகளில் உள்ள செந்தாமரை மலர்களே! எனக்கு ஓர் புகலிடம் சொல்லுங்கள்.

ஆறாம் பாசுரம். அழகர் எம்பெருமானுக்கு நூறு தடா வெண்ணெயும், நூறு தடா அக்கார அடிசிலும் ஸமர்ப்பிக்க ஆசைப் படுகிறாள். எம்பெருமானார் இவளின் ஆசையைப் பிற்காலத்தில் நிறைவேற்றி, இவளால் “நம் கோயில் அண்ணர்” என்று கொண்டாடப்பட்டார்.

நாறு நறும் பொழில் மாலிருஞ்சோலை நம்பிக்கு நான்
நூறு தடாவில் வெண்ணெய் வாய் நேர்ந்து பராவி வைத்தேன்
நூறு தடா நிறைந்த அக்கார அடிசில் சொன்னேன்
ஏறு திரு உடையான் இன்று வந்து இவை கொள்ளுங்கொலோ?

பரிமளம் மிகுந்த பொழில்கள் மணம் கழும் திருமாலிருஞ்சோலையில் நித்யவாஸம் செய்யும் குணபூர்த்தியை உடைய அழகர் எம்பெருமானுக்கு நான் நூறு தடாக்களில் வெண்ணெயை வாயாலே சொல்லி ஸமர்ப்பித்தேன். மேலும், நூறு தடாக்களில் நிறைந்த அக்கார அடிசிலும் வாயாலே சொல்லி ஸமர்ப்பித்தேன். இவை இரண்டையும் நாள் செல்லச்செல்ல அதிகமாகிவரும் செல்வத்தை உடைய அழகர் இன்று எழுந்தருளித் திருவுள்ளம் பற்றுவாரோ (ஏற்றுக்கொள்வாரோ)?

ஏழாம் பாசுரம். அழகர் எம்பெருமானுக்கு நான் ஸமர்ப்பித்தவற்றை அவன் ஏற்றுக்கொண்டானாகில், மேலும் அவனுக்குப் பன்மடங்கு கைங்கர்யங்கள் செய்வேன் என்கிறாள்.

இன்று வந்து இத்தனையும் அமுது செய்திடப் பெறில் நான்
ஒன்று நூறாயிரமாக் கொடுத்துப் பின்னும் ஆளும் செய்வன்
தென்றல் மணம் கமழும் திருமாலிருஞ்சோலை தன்னுள்
நின்ற பிரான் அடியேன் மனத்தே வந்து நேர் படிலே

தென்றல் காற்றானது மணத்தைக் கொண்டு வீசுகின்ற திருமாலிருஞ்சோலை மலையிலே நித்யவாஸம் செய்கிற ஸ்வாமியான அழகர் இன்று இங்கே வந்து நான் ஸமர்ப்பித்த நூறு தடா வெண்ணெயையும், அக்கார அடிசிலையும் அமுது செய்தருளப்பெற்றால் அத்துடன் நிறுத்தாமல் அடியேனுடைய ஹ்ருதயத்திலேயே நித்யவாஸம் செய்தான் என்றால், அடியேன் ஒரு தடாவுக்கு பதில் நூறாயிரம் தடாக்களில் ஸமர்ப்பித்து அதற்கு மேலும் எல்லாவித கைங்கர்யங்களும் செய்வேன்.

எட்டாம் பாசுரம். குருவிக் கணங்கள் எம்பெருமான் வருவதை அறிவிக்குமது உண்மையாகுமா என்கிறாள்.

காலை எழுந்திருந்து கரிய குருவிக் கணங்கள்
மாலின் வரவு சொல்லி மருள் பாடுதல் மெய்ம்மை கொலோ?
சோலை மலைப் பெருமான் துவராபதி எம்பெருமான்
ஆலினிலைப் பெருமான் அவன் வார்த்தை உரைக்கின்றதே

கரிய குருவிக் கூட்டங்கள் அதிகாலையிலே எழுந்து திருமாலிருஞ்சோலைக்குத் தலைவனாயும் ஸ்ரீத்வாரகைக்கு ராஜாவும் ஆலிலையில் வளர்ந்த எம்பெருமானுமான அந்த ஸர்வேச்வரனுடைய வார்த்தைகளை சொல்லுகின்றன. இப்படி எம்பெருமானின் வரவைச் சொல்லிக்கொண்டு மருள் என்கிற பண்ணைப் பாடுவது உண்மையில் நடக்குமா?

ஒன்பதாம் பாசுரம். இங்கே கொன்றை மரங்களைப்போலே வீணாகிக் கிடக்கின்ற நான் எப்பொழுது எம்பெருமானின் சங்கொலியையும் வில்லின் நாணொலியும் கேட்டு உயிர் தரிக்கப் போகிறேன்.

கோங்கலரும் பொழில் மாலிருஞ்சோலையில் கொன்றைகள் மேல்
தூங்கு பொன் மாலைகளோடு உடனாய் நின்று தூங்குகின்றேன்
பூங்கொள் திருமுகத்து மடுத்தூதிய சங்கொலியும்
சார்ங்கவில் நாண் ஒலியும் தலைப்பெய்வது எஞ்ஞான்று கொலோ

கோங்கு மரங்கள் மலர்ந்திருக்கும் சோலைகளையுடைய திருமாலிருஞ்சோலை மலையில் கொன்றை மரங்களின் மேலே தொங்குகின்ற பொன் நிறமான பூமாலைகளோடு ஸமமாக உபயோகம் இல்லாமல் கிடக்கிறேன். அழகு பொருந்திய திருப்பவளத்திலே (உதட்டிலே) வைத்து ஊதப்படும் ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்துடைய ஒலியும், சார்ங்கம் என்னும் வில்லின் நாணோசையும் என் அருகில் வருவது எப்போதோ?

பத்தாம் பாசுரம். இப்பத்துப் பாசுரங்களைச் சொல்லவல்லவர்கள் திருமாலடி சேர்வர்கள் என்று பலம் சொல்லி முடிக்கிறாள்.

சந்தொடு காரகிலும் சுமந்து தடங்கள் பொருது
வந்திழியும் சிலம்பாறுடை மாலிருஞ்சோலை நின்ற
சுந்தரனை சுரும்பார் குழல் கோதை தொகுத்துரைத்த
செந்தமிழ் பத்தும் வல்லார் திருமால் அடி சேர்வர்களே

சந்தனக் கட்டைகளையும் கரிய அகில் கட்டைகளையும் அடித்துக்கொண்டு கரைகளை அழித்துக்கொண்டு ஓடிவந்து பெருகுகின்ற நூபுர கங்கையை உடைத்தான திருமாலிருஞ்சோலை மலையில்  நித்யவாஸம் செய்கிற அழகர் எம்பெருமானைக் குறித்து வண்டுகள் படிந்த கூந்தலை உடைய ஆண்டாள் அழகாக அருளிச்செய்த செந்தமிழினால் செய்யப்பட்ட இப்பத்துப் பாசுரங்களையும் ஓத வல்லவர்கள், ஸ்ரீமந் நாராயணனுடைய திருவடிகளை அடையப் பெறுவர்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – எட்டாம் திருமொழி – விண்ணீல மேலாப்பு

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< ஏழாம் திருமொழி – கருப்பூரம் நாறுமோ

ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்திடத்திலே எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தின் தன்மையை வினவினாள். அவனைக் கேட்டவுடன் அவளின் உள்ளத்தில் அனுபவம் எம்பெருமான் அளவும் சென்றது. அந்த ஸமயத்தில் கார்கால மேகங்கள் முழங்கிக்கொண்டு வந்தன. கரிய உருவம் மற்றும் உதார குணத்தின் ஒற்றுமையாலே அந்த மேகங்கள் எம்பெருமானாகவே இவளுக்குக் காட்சி தந்தன. எம்பெருமானே வந்தான் என்று நினைத்தாள். சிறிது தெளிவு ஏற்பட்டு எம்பெருமான வரவில்லை என்று உணர்ந்தாள். வந்த மேகங்களுக்கு ஆகாசத்தில் நகரும் ஸாமர்த்யம் இருப்பதால் இவைகளை எம்பெருமானிடம் தூது அனுப்புவோம் என்று பார்த்தாள். ஆனால் இப்பொழுது விபவாவதாரத்துக்குத் தூது விடாமல் அர்ச்சாவதாரத்தில் அதுவும் திருவேங்கடமுடையானுக்குத் தூது விடுகிறாள். ராமாவதாரத்தில் ஸீதாப்பிராட்டி சிறந்த பண்டிதனான ஹனுமானைத் தன் நிலைமையை எம்பெருமானுக்கு அறிவிக்குமாறு சொன்னாள். இங்கே ஆண்டாளோ ஞானமில்லாத மேகங்களைத் தூது அனுப்பும் அளவுக்குக் காதலால் கலங்கியுள்ளாள். எம்பெருமானிடம் இவளுக்கு இருக்கும் காமத்தால் அர்ச்சாவதாரத்தில் எம்பெருமான் தர்சனம் மட்டுமே கொடுப்பான் என்றும் பேசுதல், பழகுதல் செய்ய மாட்டான் என்பதும் இவளுக்குத் தெரியாமல் போகிறது. காதல், காமம் என்றால் பக்தி – அதாவது கூடியிருந்தால் தரிக்கையும், பிரிந்தால் தரியாமையும். இவை பிராட்டிமார்களுக்கே இயற்கையாக அமைந்திருக்கும். இதனால்தான் ஆழ்வார்கள் தங்களைப் பிராட்டிமார்களாக பாவித்துக் கொண்டார்கள். ஆனால், இவளோ ஸ்ரீபூமிப்பிராட்டியின் அவதாரம் ஆகையால், இவளுக்கு இவை இயற்கையாக உள்ளன.

முதல் பாசுரம். என்னுடைய பெண்மையை உருவழிப்பது அவனுக்குப் பெருமையாகுமோ என்று திருவேங்கடமுடையானிடம் சென்று கேட்குமாறு மேகங்களிடம் சொல்லுகிறாள்.

விண்ணீல மேலாப்பு விரித்தாற்போல் மேகங்காள்!
தெண்ணீர் பாய் வேங்கடத்து என் திருமாலும் போந்தானே?
கண்ணீர்கள் முலைக் குவட்டில் துளி சோரச் சோர்வேனை
பெண்ணீர்மை ஈடழிக்கும் இது தமக்கோர் பெருமையே

ஆகாசம் முழுவதிலும் நீலநிறத்தில் இருக்கும் மேற்கட்டியை விரித்துக் கட்டினாப்போலே இருக்கிற மேகங்களே! தெளிந்த அருவிகள் பாயுமிடமான திருவேங்கட மலையில் நித்யவாஸம் செய்யும் என் ஸ்வாமியான திருமாலும் உங்களோடு வந்துள்ளானோ? முலை நுனியிலே கண்ணீர் வந்து விழும்படி வருந்துகிற என்னுடைய பெருமையை உருவழிக்கிற இது, அவருக்கு ஒரு பெருமையாக இருந்ததோ?

இரண்டாம் பாசுரம். தென்றலாலே நலிவுபடும் எனக்கு எம்பெருமான் ஏதாவது ஆறுதல் வார்த்தை சொல்லி அனுப்பியுள்ளானா என்று மேகங்களிடம் கேட்கிறாள்.

மாமுத்த நிதி சொரியும் மாமுகில்காள்! வேங்கடத்துச்
சாமத்தின் நிறம் கொண்ட தாடாளன் வார்த்தை என்னே!
காமத் தீயுள் புகுந்து கதுவப்பட்டு இடைக் கங்குல்
ஏமத்தோர் தென்றலுக்கு இங்கு இலக்காய் நான் இருப்பேனே

சிறந்த முத்துக்களையும் பொன்னையும் பொழிகிற காளமேகங்களே! திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்கிற நீல நிறத்தில் விளங்கும் எம்பெருமானுடைய செய்தி ஏதேனும் உண்டோ? காமத்தீயானது என் உள்ளே புகுந்து கவ்வ அதனால் துன்புற்று இரவில் நடுஜாமத்திலே ஓர் தென்றல் காற்றுக்கு இலக்காகி அதனால் வருந்தி இருக்கிறேனே.

மூன்றாம் பாசுரம். எல்லாவற்றையும் இழந்த நான் எம்பெருமானின் குணங்களைக் காட்டும் திருநமங்களைப் பாடி தரித்திருக்க முடியுமா என்று மேகங்களிடம் கேட்கிறாள்.

ஒளிவண்ணம் வளை சிந்தை உறக்கத்தோடு இவை எல்லாம்
எளிமையால் இட்டு என்னை ஈடழியப் போயினவால்
குளிர் அருவி வேங்கடத்து என் கோவிந்தன் குணம் பாடி
அளியத்த மேகங்காள்! ஆவி காத்து இருப்பேனே

அருள் புரியும் மேகங்களே! என்னுடைய தேஹத்தின் ஒளியும் நிறமும் வளைகளும் நெஞ்சும் உறக்கமும் ஆகிய எல்லாம் என்னுடைய வருந்தத்தக்க நிலை காரணமாக என்னைக் கைவிட்டு நான் பலம் குலையும்படி நீங்கிப்போய்விட்டன. ஐயோ! குளிர்ந்த அருவிகளையுடைய திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்கிற என்னுடைய கோவிந்தன் எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை வாயாரப் பாடி என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியுமோ?

நான்காம் பாசுரம். பிராட்டியை முன்னிட்டுத் தன் விருப்பத்தை எம்பெருமானிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

மின்னாகத்து எழுகின்ற மேகங்காள்! வேங்கடத்துத்
தன்னாகத் திருமங்கை தங்கிய சீர் மார்வர்க்கு
என்னாகத்து இளங்கொங்கை விரும்பித் தாம் நாள் தோறும்
பொன்னாகம் புல்குதற்கு என் புரிவுடைமை செப்புமினே

சரீரத்திலே மின்னல் தோன்றும் மேகங்களே! என் மார்பிலுண்டான இளமுலைகளை அவ்வெம்பெருமான் அழகியதான தன் மார்பில் விரும்பி அணைக்கவேண்டும் என்பதில் தினமும் எனக்கு ஆசை உள்ளதை திருவேங்கடமலையில் நித்யவாஸம் செய்யும், தனது திருமேனியில் பிராட்டி எழுந்தருளியிருக்கும் திருமார்பை உடையவனான எம்பெருமானுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஐந்தாம் பாசுரம். அடியார்களின் விரோதிகளைப் போக்கக்கூடிய எம்பெருமானிடம் தன் நிலையைச் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

வான் கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த மாமுகில்காள்! வேங்கடத்துத்
தேன் கொண்ட மலர் சிதறத் திரண்டேறிப் பொழிவீர்காள்!
ஊன் கொண்ட வள்ளுகிரால் இரணியனை உடல் இடந்தான்
தான் கொண்ட சரிவளைகள் தருமாகில் சாற்றூமினே

திருவேங்கடமலையில்  தேன் நிறைந்துள்ள புஷ்பங்கள் சிதறும்படி திரள்திரளாக ஆகாசத்திலேறி மழையைப் பொழியும், ஆகாசத்தை விழுங்கிக்கொண்டு ஓங்கிக் கிளம்பும் காளமேகங்களே! சதையுடன் இருக்கும் கூர்மையான நகங்களாலே ஹிரண்யனுடைய உடலைப் பிளந்தெறிந்த எம்பெருமான் என்னிடத்திலிருந்து எடுத்துக்கொண்ட கைவளைகளைத் திருப்பிக்கொடுப்பானாகில் என் நிலையை அவனுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஆறாம் பாசுரம். என்னுடைய நன்மைகளைப் பறித்துக்கொண்ட நாராயணனிடம் என் நிலையைச் சொல் என்று மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

சலங்கொண்டு கிளர்ந்து எழுந்த தண் முகில்காள்! மாவலியை
நிலங்கொண்டான் வேங்கடத்தே நிரந்தேறிப் பொழிவீர்காள்!
உலங்குண்ட விளங்கனி போல் உள் மெலியப் புகுந்து என்னை
நலங்கொண்ட நாரணற்கு என் நடலை நோய் செப்புமினே

குளிர்ந்த நீரைப் பருகி ஆகாசத்தில் கிளம்பி நிற்கிற குளிர்ந்த மேகங்களே! மஹாபலியிடமிருந்து பூமியை யாசித்துப் பெற்றுக்கொண்ட எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்யும் திருவேங்கடமலையில் பரந்து ஏறிப்பொழிகின்ற மேகங்களே! நான் பெரிய கொசுக்கள் உண்ட விளாம்பழம்போல் உள்மெலியும்படி என்னுள்ளே புகுந்து என்னுடைய நன்மைகளை அபஹரித்த நாராயணனுக்கு எனது கஷ்ட வ்யாதியை அறிவியுங்கள்.

ஏழாம் பாசுரம். அவனை அணைத்தாலல்லது என் உயிர் தரிக்காது என்பதை அவனிடம் சென்று சொல்லுங்கள் என்று மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

சங்கமா கடல் கடைந்தான் தண் முகில்காள்! வேங்கடத்துச்
செங்கண்மால் சேவடிக் கீழ் அடி வீழ்ச்சி விண்ணப்பம்
கொங்கை மேல் குங்குமத்தின் குழம்பழியப் புகுந்து ஒரு நாள்
தங்குமேல் என் ஆவி தங்கும் என்று உரையீரே

சங்குளைக் கொண்டதாயும் பெருமை வாய்ந்ததுமான கடலைக் கடைந்தருளின எம்பெருமான் நித்யவாஸம் செய்கிற திருவேங்கடமலையில் திரிகிற குளிர்ந்த மேகங்களே! சிவந்த கண்களையுடைய அவ்வெம்பெருமானுடைய சிவந்த திருவடிகளின் கீழே அடியேனுடைய விண்ணப்பம் என்னவென்றால “எனது முலைகளின்மேலே இருக்கும் குங்குமக் குழம்பானது நன்றாக அழிந்துபோகும்படி ஒருநாளாவது அவன் இங்கே வந்து என்னுடன் கூடுவானாகில் என்னுடைய ப்ராணன் தங்கும்”. இதை எம்பெருமானிடம் சொல்லுங்கோள்!

எட்டாம் பாசுரம். இப்படிப் பேசாமலே இருப்பது தவறு என்பதை அவனிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

கார் காலத்து எழுகின்ற கார் முகில்காள்! வேங்கடத்துப்
போர் காலத்து எழுந்தருளிப் பொருதவனார் பேர் சொல்லி
நீர் காலத்து எருக்கில் அம் பழவிலை போல் வீழ்வேனை
வார் காலத்து ஒரு நாள் தம் வாசகம் தந்தருளாரே

மழைக்காலத்தில் திருவேங்கடமலையில் வந்து நிற்கும் காளமேகங்களே! யுத்த ஸமயத்தில் யுத்தகளத்தில் எழுந்தருளிப் போர் செய்து வெற்றிபெற்ற பெருமானுடைய திருநாமங்களைப் பாடி, மழைக்காலத்தில் அழகிய எருக்கம் இலைகள் முறிந்து விழுவதுபோல் விழுகிற எனக்கு நீண்டு செல்லும் காலத்திலே ஒரு நாளாகிலும் தம்முடைய ஒரு வார்த்தையையாவது அருளுவாரோ?

ஒன்பதாம் பாசுரம். இன்னமும் என்னைச் சித்ரவதை செய்தால் உலகில் அவனுக்குப் பழிச்சொல் ஏற்படும் என்பதை அவனிடம் சொல்லுமாறு மேகங்களிடம் ப்ராத்திக்கிறாள்.

மத யானை போல் எழுந்த மாமுகில்காள்! வேங்கடத்தைப்
பதியாக வாழ்வீர்காள்! பாம்பணையான் வார்த்தை என்னே!
கதி என்றும் தான் ஆவான் கருதாது ஓர் பெண் கொடியை
வதை செய்தான் என்னும் சொல் வையகத்தார் மதியாரே

திருவேங்கடமலையை இருப்பிடமாகக்கொண்டு வாழ்ச்சியை உடைத்தாயிருக்கும், மத்தகஜம்போலே செருக்கிக் கிளர்ந்திருக்கும் காளமேகங்களே! ஆதிசேஷனில் சயனித்திருக்கும் எம்பெருமானுடைய வார்த்தை எது? இப்படியே எம்பெருமான் என்னைக் கணிசிக்காமல் தொடர்ந்தான் என்றால் இந்த பூமியில் உள்ளோர் “அந்த எம்பெருமான் எப்போதைக்கும் ரக்ஷகனாயிருந்தும் தன் ஸ்வரூபத்துக்கு ஒரு குறை ஏற்படும் என்பதை நினைக்காமல் ஒரு பெண்பிள்ளையைக் கொன்றான்” என்ற பழிச்சொல்லைச் சொல்லமாட்டார்களோ?

பத்தாம் பாசுரம். இந்தப் பதிகத்தை நன்றக மனத்திலே வைத்து அனுபவிப்பவர்கள் அந்த எம்பெருமானுக்கு அடியவராகி வாழ்ச்சி பெறுவார்கள் என்று கூறி இப்பதிகத்தை முடிக்கிறாள்.

நாகத்தின் அணையானை நன்னுதலாள் நயந்துரை செய்
மேகத்தை வேங்கடக்கோன் விடு தூதில் விண்ணப்பம்
போகத்தில் வழுவாத புதுவையர் கோன் கோதை தமிழ்
ஆகத்து வைத்துரைப்பார் அவரடியார் ஆகுவரே

அழகிய திருநெற்றியையும் திருமுகத்தையும் உடைவளாய் பகவானைக் குறைவற அனுபவிக்கும் பெரியாழ்வாரின் திருமகளான ஆண்டாள் (நான்) திருவநந்தாழ்வானைப் படுக்கையாக உடைய திருவேங்கடமுடையானை ஆசைப்பட்டு அருளிச்செய்த மேக விடு தூதாக அமைந்த இத்தமிழ்ப் பாசுரங்களை ஹ்ருதயத்திலே வைத்துக்கொண்டு ஓதவல்லவர்கள் எம்பெருமானுக்கு நித்ய கைங்கர்யும் செய்யும் அடியவர்கள் ஆவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – ஏழாம் திருமொழி – கருப்பூரம் நாறுமோ

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< ஆறாம் திருமொழி – வாரணமாயிரம்

ஸீதாப் பிராட்டியைப் போலே வழியிலே வந்த ஒரு குரங்கான திருவடியிடம் (ஹனுமானிடம்) எம்பெருமானுடைய அனுபவத்தை விசாரிக்க வேண்டாதே எம்பெருமானின் அந்தரங்க கைங்கர்யபரரான, பகவதனுபவத்தில் தேசிகரானவரிடம் (தேர்ந்தவரிடம்) கேட்கும் பாக்யத்தைப் பெற்றாள் ஆண்டாள். ஸ்வப்னத்தின் முடிவில் எம்பெருமானுடன் ஒரு கூடலும் ஏற்பட்டிருக்கவேண்டும். அதனாலேயே எம்பெருமானின் அதராம்ருதம் எப்படி இருக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்த்து சங்கத்தாழ்வானிடம் (ஸ்ரீபாஞ்சஜன்யத்திடம்) வினவுகிறாள். சங்கத்தாழ்வானிடம் எம்பெருமானின் அதராம்ருதத்தைப்பற்றிக் கேட்பதற்குக் காரணங்கள் – 1) ஒரு ராணியின் அந்தப்புரத்திலும் கூனர் குள்ளர் போன்றவர்கள் ராஜா மற்றும் ராணியின் ஆனந்தத்துக்காக இருப்பதைப் போலே, எம்பெருமானுடன் எப்பொழுதும் பிரியாமல் அந்தரங்கத்திலும் உடன் இருப்பதால் 2) எம்பெருமான் எப்பொழுதெல்லாம் விரும்பினாலும் அவனுடைய திருவாயில் வைத்து ஊதும்பொழுது எம்பெருமானின் அதராம்ருத்தத்தை இவன் பருகுவதால் 3) எப்பொழுதும் எம்பெருமானைப் பிரியால் உடன் இருப்பதால் – அதாவது திருவாழியை எய்து எதிரிகளை அழிப்பான் ஆனால் திருச்சங்கு எப்பொழும் எம்பெருமான் கைகழலாமல் இருக்கும். மேலும் எம்பெருமானின் கரிய திருமேனிக்குப் பரபாகமாக (எதிர்நிறமாக) வெளுத்த நிறத்தில் இருப்பதால், இந்த சேர்த்தி மிகவும் அனுபவிக்கத்தக்கது. இப்படி எல்லாம் இருப்பதால் சங்கத்தாழ்வானிடத்திலே பேசினாலும்/கேட்டாலும், அது எம்பெருமானிடத்திலே பேசுவது/கேட்பது போலாகையாலே, அவனை வினவுகிறாள்.

முதல் பாசுரம். எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தை எப்பொழுதும் அனுபவிப்பதால் அதன் சுவை உனக்குத் தெரிந்திருக்குமே. அது எப்படி இருக்கும் என்று எனக்குச் சொல்லுவாயா என்று அவனைக் கேட்கிறாள்.

கருப்பூரம் நாறுமோ? கமலப்பூ நாறுமோ?
திருப்பவளச் செவ்வாய் தான் தித்தித்து இருக்குமோ?
மருப்பொசித்த மாதவன் தன் வாய்ச் சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்றக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி வெண்சங்கே!

கம்பீரமாய் வெளுத்த நிறத்திலிருக்கும் ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யாழ்வானே! குவலயாபீடம் என்னும் யானையின் கொம்பை முறித்த கண்ணபிரானின் திருவதர ரஸத்தையும் வாசனையையும் ஆசையோடே உன்னைக் கேட்கின்றேன். அந்த எம்பெருமானின் பவளம்போன்ற சிவந்த திருவதரம் பச்சைக்கற்பூரம்போன்ற வாசனை வீசுமோ? அல்லது தாமரைப்பூப்போன்ற வாசனை வீசுமோ? இனிப்பான ரஸத்தைக் கொண்டிருக்குமோ? நீ எனக்குச் சொல்லு.

இரண்டாம் பாசுரம். எதிரிகளை அழிப்பதுபோலே அடியார்களை வாழவைக்கவும் வேண்டும். நீ எப்படி மற்றவர்களுக்காகவே பிறந்து வளர்ந்தாயோ அவ்வாறே உன்னுடைய கார்யங்களும் இருக்கவேண்டும் என்கிறாள்.

கடலில் பிறந்து கருதாது பஞ்சசனன்
உடலில் வளர்ந்து போய் ஊழியான் கைத்தலத்
திடரில் குடியேறித் தீய அசுரர்
நடலைப்பட முழங்கும் தோற்றத்தாய் நற்சங்கே!

அழகிய ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யாழ்வானே! நீ கடலில் பிறந்து பஞ்சசனன் என்ற அஸுரனுடைய உடலிலே போய் வளர்ந்ததைக் கருதாமல் எக்காலத்தில் இருக்கும் எம்பெருமானுடைய திருக்கைத்தலம் என்கிற உயர்ந்த இடத்தில் குடிபுகுந்து கொடிய அஸுரர்கள் துன்பப்படும்படி பெரிய கோஷத்தைச் செய்யும் மேன்மையைக் கொண்டுள்ளாய். ஆதலால் எனக்கும் நீ இந்த உபகாரத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

மூன்றாம் பாசுரம். சங்கத்தாழானின் அழகை அனுபவிக்கிறாள்.

தடவரையின் மீதே சரற்கால சந்திரன்
இடையுவாவில் வந்து எழுந்தாலே போல் நீயும்
வடமதுரையார் மன்னன் வாசுதேவன் கையில்
குடியேறி வீற்றிருந்தாய் கோலப் பெரும் சங்கே!

அழகிய பெரிய ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யாழ்வானே! இலையுதிர் காலத்துச் சந்த்ரன் பௌர்ணமி தினத்தில் பெரிய உதயகிரியில் வந்து எழுந்தாற்போலே வடமதுரையில் உள்ளார்க்குத் தலைவனான வாஸுதேவன் எம்பெருமான் திருக்கையில் நீயும் குடியேறி உன் மேன்மையெல்லாம் தோற்றும்படி இருக்கின்றாய்.

நான்காம் பாசுரம். எம்பெருமானிடத்தில் ரஹஸ்யம் பேசக்கூடிய நீ என்னைப்பற்றி அவனுக்குச் சொல்லவேண்டும் என்கிறாள்.

சந்திர மண்டலம் போல் தாமோதரன் கையில்
அந்தரம் ஒன்றின்றி ஏறி அவன் செவியில்
மந்திரம் கொள்வாயே போலும் வலம்புரியே!
இந்திரனும் உன்னோடு செல்வத்துக்கு ஏலானே

வலம்புரிச்சங்கே! தாமோதரன் எம்பெருமான் திருக்கையில் சந்த்ர மண்டலம்போலே இடை விடாமல் இருந்து கொண்டு அவனுடைய காதில் ரஹஸ்யம் பேசுவதைப்போலே இருக்கின்றாய். செல்வத்தில் மிகுந்த இந்த்ரனும் உண்மையான கைங்கர்யச் செல்வத்தில் உனக்கு ஒப்பாகமாட்டான்.

ஐந்தாம் பாசுரம். எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தை நீ எப்பொழுதும் பருகிக்கொண்டிருப்பதால் மற்ற சங்குகள் உனக்கு ஓப்பாகாது என்கிறாள்.

உன்னோடு உடனே ஒரு கடலில் வாழ்வாரை
இன்னார் இனையார் என்று எண்ணுவார் இல்லை காண்
மன்னாகி நின்ற மதுசூதன் வாய் அமுதம்
பன்னாளும் உண்கின்றாய் பாஞ்சசன்னியமே!

ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யாழ்வானே! ஒரே கடலில் உன்னோடு கூடவே வாழ்கின்றவர்களான சங்குகள் முதலான மற்றும் பலரை ஒரு பொருளாகவும் மதிப்பாரில்லை பார்! நீ ஒருவனே எல்லோருக்கும் தலைவனான மதுஸூதன் எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தைப் பல காலமாகப் பருகிக் கொண்டிருக்கிறாய். ஆகையால் நீயே பாக்யவான்.

ஆறாம் பாசுரம். எம்பெருமானுடைய வாய்த்தீர்த்தத்திலேயே நீராடும் பாக்யம் பெற்றவனே என்று கொண்டாடுகிறாள்.

போய்த்தீர்த்தம் ஆடாதே நின்ற புணர் மருதம்
சாய்த்தீர்த்தான் கைத்தலத்தே ஏறிக் குடி கொண்டு
சேய்த்தீர்த்தமாய் நின்ற செங்கண்மால் தன்னுடைய
வாய்த்தீர்த்தம் பாய்ந்தாட வல்லாய் வலம்புரியே!

வலம்புரிச்சங்கே! வெகுதூரம் நடந்து போய் கங்கை முதலிய புண்ய நதிகளிலே நீராட வேண்டிய கஷ்டங்களைப்படாமல் நாரத சாபத்தாலே மரமாய் நின்ற இரட்டை மருத மரங்களைச் சாய்த்துத் தள்ளின கண்ணபிரனுடைய திருக்கைத்தலத்தின் மேலேறி அங்கேயே நிரந்தரமாக வாஸம் செய்துகொண்டு மிகவும் உயர்ந்த தீர்த்தமாகிய (புண்ணிய நீராகிய) சிவந்த கண்களையுடைய ஸர்வேச்வரனுடைய வாயிலுள்ள தீர்த்தத்திலே நன்றாகப் படிந்து நீராடும் பாக்யத்தைப் பெற்றுள்ளாய்.

ஏழாம் பாசுரம். எம்பெருமான் திருக்கைகளிலேயே சயனித்திருக்கும் ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தின் பாக்யத்தைக் கொண்டாடுகிறாள்.

செங்கமல நாண்மலர் மேல் தேனுகரும் அன்னம் போல்
செங்கட் கருமேனி வாசுதேவனுடைய
அங்கைத் தலம் ஏறி அன்ன வசம் செய்யும்
சங்கரையா! உன் செல்வம் சால அழகியதே

புதிதாக மலர்ந்த செந்தாமரைப்பூவில் படிந்து தேனை நுகரும் அன்னப்பறவைபோன்று சிவந்த திருக்கண்களையும் கரிய திருமேனியையும் உடைய கண்ணன் எம்பெருமானின் அழகிய திருக்கைத்தலத்தின் மேலேறி சயனித்திருக்கிற சங்குகளின் தலைவனான ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யமே! உன்னுடைய கைங்கர்யச் செல்வமானது மிகவும் சிறந்தது.

எட்டாம் பாசுரம். பெண்கள் எல்லோரும் ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்திடம் கோபப்படுவதைச் சொல்லுகிறாள்.

உண்பது சொல்லில் உலகளந்தான் வாய் அமுதம்
கண்படை கொள்ளில் கடல்வண்ணன் கைத்தலத்தே
பெண்படையார் உன் மேல் பெரும் பூசல் சாற்றுகின்றார்
பண்பல செய்கின்றாய் பாஞ்சசன்னியமே!

ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யமே! நீ உண்பதோ திருவுலகளந்தருளின எம்பெருமானுடைய திருவாயிலுள்ள அமிர்தம். நீ சயனித்துக்கொள்வதோ கடல்போன்ற நிறத்தை உடையவனான அந்த எம்பெருமானுடைய திருக்கையிலே. இப்படி இருப்பதாலே பெண் குலத்தவர்கள் எல்லோரும் உன் விஷயமாக பெரிய கூச்சல் போடுகின்றனர். எங்களை விட்டு நீ மட்டும் எம்பெருமானை அனுபவிக்கும் அநியாயமான கார்யத்தைச் செய்கிறாய். இது சரியா?

ஒன்பதாம் பாசுரம். சென்ற பாசுரத்தைப்போலே, இதிலும் பெண்கள் எல்லோரும் ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்திடம் கோபப்படுவதைச் சொல்லுகிறாள்.

பதினாறாம் ஆயிரவர் தேவிமார் பார்த்திருப்ப
மதுவாயில் கொண்டாற்போல் மாதவன் தன் வாய் அமுதம்
பொதுவாக உண்பதனைப் புக்கு நீ உண்டக்கால்
சிதையாரோ உன்னோடு? செல்வப் பெரும் சங்கே!

எம்பெருமானை எப்பொழுதும் அனுபவிக்கும் பெருஞ்செல்வத்தைப் பெற்றுள்ள ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யமே! பதினாறாயிரம் தேவிமார்கள் கண்ணன் எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தைப் பருகலாம் என்று பார்த்திருக்க, எம்பெருமானின் அடியார்கள் எல்லோரும் பகிர்ந்துண்ணவேண்டிய அந்த எம்பெருமானின் வாகம்ருதத்தை, நீ ஒருவனே ஆக்ரமித்துத் தேனை உண்பதுபோல் உண்டால் மற்ற பெண்கள் உன்னுடன் வாதம் செய்ய மாட்டார்களோ?

பத்தாம் பாசுரம். இந்தப் பத்துப் பாசுரங்களைக் கற்றவர்களுக்குப் பலம் சொல்லி முடிக்கிறாள்.

பாஞ்சசன்னியத்தைப் பற்பநாபனோடும்
வாய்ந்த பெரும் சுற்றம் ஆக்கிய வண்புதுவை
ஏய்ந்த புகழ்ப் பட்டர்பிரான் கோதை தமிழ் ஈரைந்தும்
ஆய்ந்தேத்த வல்லார் அவரும் அணுக்கரே

ஸ்ரீபாஞ்சஜந்யத்தை எம்பெருமானோடே பெரிய உறவை உடையவனாக ஆக்கியவளும் அழகிய ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் அவதரித்தவளும் நிறைந்த புகழை உடையவளும் பெரியாழ்வார் திருமகளுமான ஆண்டாள் (நான்) அருளிச்செய்த இந்தத் தமிழ்ப் பாசுரங்கள் பத்தையும் பாடி இதைக் கொண்டு எம்பெருமானைத் துதிக்க வல்லவர்களும் என்னைப்போலே எம்பெருமானுக்கு நெருங்கிய உறவுடையவர்கள் ஆவர்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – ஆறாம் திருமொழி – வாரணமாயிரம்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< ஐந்தாம் திருமொழி – மன்னு பெரும்புகழ்

குயிலிடத்திலே தன்னை எம்பெருமானுடன் சேர்த்துவைக்குமாறு ப்ரார்த்தித்தாள். அது நடக்காததால் மிகவும் வருத்தமுற்றாள். எம்பெருமானோ இவளுக்கு இன்னமும் தன் மீதான ப்ரேமத்தை அதிகரிக்கவைத்து பின்பு வரலாம் என்று காத்திருந்தான். நம்மாழ்வாருக்கும் முதலிலே மயர்வற மதிநலம் அருளினாலும், பரபக்தி தொடக்கமாக பரமபக்தி நிலை ஈறாக வரவழைத்தே பரமபதத்தில் நித்ய கைங்கர்யத்தைக் கொடுத்தான். ஸீதாப் பிராட்டியும் எம்பெருமானைப் பிரிந்திருந்த நிலையில் “நான் ஒரு மாதம் வரை பெருமாளின் வரவுக்குக் காத்திருப்பேன்” என்று சொன்னாளே. ஆனால் பெருமாளோ “ஒரு க்ஷணமும் என்னால் பிராட்டியைப் பிரிந்திருக்கமுடியாது” என்றானே. அங்கே த்ரிஜடை போன்றவர்கள் நல்ல ஸ்வப்னம் கண்டு அதை ஸீதாப் பிராட்டிக்குச் சொல்ல அவள் தரித்திருந்தாள். ஆண்டாளோ தானே ஸ்வப்னம் கண்டால் மட்டுமே தரித்திருக்கக்கூடியவள். எம்பெருமான் சிலர் உறங்கும்போது தான் உறங்காமல் இருந்து அவர்களுக்கு ஸ்வப்னத்தில் ஆனந்தத்தைக் கொடுக்கும்படி இருக்கிறான் என்று சாஸ்த்ரம் சொல்லுகிறது. அப்படியே இவளுக்கும் தனக்கும் நடக்கும் திருக்கல்யாண வைபவத்தை எம்பெருமான் இவளுக்கு ஸ்வப்னத்தில் காட்டிக்கொடுக்க அதைத் தான் அனுபவைத்தபடியைத் தன் தோழிகளுக்குச் சொல்லித் தரித்துக்கொள்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். அவன் வந்த பிறகு அனுபவித்துக் கொள்ளலாம் என்றில்லாமல் அவன் வரவு தொடக்கமாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அவன் வரவைச் சிந்திக்கிறாள்.

வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து
நாரண நம்பி நடக்கின்றான் என்றெதிர்
பூரண பொற்குடம் வைத்துப் புரம் எங்கும்
தோரணம் நாட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

என் உயிர்த்தோழியே! எல்லா குணங்களிலும் பூர்ணனான ஸ்ரீமந்நாராயணன் ஆயிரம் யானைகள் சூழ்ந்து வர, ப்ரதக்ஷிணமாக வருகிறான் என்று எதிரே பொன்னாலான பூர்ண கும்பங்களை வைத்து நகரம் முழுவதும் தோரண ஸ்தம்பங்களை நாட்ட, இவற்றை எல்லாம் நான் என் கனவில் அனுபவித்தேன்.

இரண்டாம் பாசுரம். மணப்பந்தலில் கண்ணன் புகுந்ததைக் கண்டேன் என்கிறாள்.

நாளை வதுவை மணம் என்று நாள் இட்டு
பாளை கமுகு பரிசுடைப் பந்தற் கீழ்
கோள் அரி மாதவன் கோவிந்தன் என்பான் ஓர்
காளை புகுதக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! நாளை விவாஹ மஹோத்ஸவம் என்ற முஹூர்த்தம் நிர்ணயித்து, பாளைகளோடு கூடிய பாக்கு மரங்களாகிற அலங்காரங்களை உடைய திருமணப் பந்தலின் கீழே நரஸிம்ஹன் என்றும் மாதவன் என்றும் கோவிந்தன் என்றும் திருநாமங்கள் கொண்ட ஒரு இளைஞன் ப்ரவேசிப்பதை நான் என் கனவில் கண்டு அனுபவித்தேன்.

மூன்றாம் பாசுரம். கூறைப் புடவை, மணமாலை ஆகியவைகளை அணிந்துகொள்ளும் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர் குழாம் எல்லாம்
வந்திருந்து என்னை மகள் பேசி மந்திரித்து
மந்திரக் கோடி உடுத்தி மண மாலை
அந்தரி சூட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! இந்த்ரன் முதலான தேவர்கள் எல்லாரும், இங்கே வந்து இருந்து என்னை மணப்பெண்ணணாகப் பேசி, தேவையான ஏற்பாடுகளை ஆலோசித்து, துர்க்கை என்கிற என்னுடைய நாத்தனார் (கணவனின் ஸஹோதரி) கல்யாணப் புடவையை நான் உடுத்தும்படி செய்து, நறுமணம் மிகுந்த மாலைகளையும் சூட்டும்படி நான் கனாக் கண்டேன்.

நான்காம் பாசுரம். விவாஹ அனுஷ்டான க்ரமத்தின் ஆரம்பத்தில் செய்யப்படும் காப்புக் கட்டிக்கொள்ளும் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

நால் திசைத் தீர்த்தம் கொணர்ந்து நனி நல்கி
பார்ப்பனச் சிட்டர்கள் பல்லார் எடுத்தேத்தி
பூப்புனை கண்ணிப் புனிதனோடு என்தன்னை
காப்பு நாண் கட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ!  பெரியோர்களான பல ப்ராஹ்மணர்கள் நான்கு திசைகளிலும் இருந்து புனித நீரைக் கொண்டு வந்து நன்றாகத் தெளித்து உயர்ந்த ஸ்வரத்தில் மங்களங்களைச் சொல்லிப் பூக்களால் கட்டப்பட்ட மாலையை அணிந்தவனான பரம பவித்ரனான கண்ணன் எம்பெருமானுடன் என்னைச் சேர்த்துக் காப்புக் கயிறைக் கட்டுவதை நான் கனாக் கண்டேன்.

ஐந்தாம் பாசுரம். தீபம், பூர்ண கும்பம் ஆகியவற்றுடன் மணப்பந்தலுக்குள் வரவேற்கப்பட்டு எம்பெருமான் எழுந்தருளும் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

கதிரொளி தீபம் கலசம் உடன் ஏந்தி
சதிர் இளமங்கையர் தாம் வந்தெதிர் கொள்ள
மதுரையார் மன்னன் அடி நிலை தொட்டு எங்கும்
அதிரப் புகுதக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! அழகிய இளம் பெண்கள் ஸூர்யனுடைய ஒளி போன்ற ப்ரகாசிக்கும் மங்கள தீபத்தையும் பொற்கலசங்களையும் (பூர்ணகும்பம்) கையில் ஏந்திக்கொண்டு, எதிர் கொண்டு அழைக்க, வடமதுரை மன்னனான கண்ணன் எம்பெருமான் பாதுகைகளை அணிந்துகொண்டு பூமி முழுவதும் அதிரும்படி எழுந்தருளியதை நான் கனாக் கண்டேன்.

ஆறாம் பாசுரம். மதுஸூதனன் எம்பெருமான் தன்னைப் பாணிக்ரஹணம் செய்து கொண்ட அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

மத்தளம் கொட்ட வரி சங்கம் நின்றூத
முத்துடைத் தாமம் நிரை தாழ்ந்த பந்தற்கீழ்
மைத்துனன் நம்பி மதுசூதன் வந்து என்னைக்
கைத்தலம் பற்றக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! மத்தளங்கள் கொட்டவும், ரேகைகளை உடைய சங்குகள் நீண்ட நேரம் ஊதவும் என்னை மணம் புரியும் மைத்துனன் (அத்தை மகன்) முறையை உடைய குண பூர்த்தியை உடைய மதுஸூதனன் எம்பெருமான், முத்துக்களை உடைய மாலை அலங்காரங்கள் தொங்கும் பந்தலின் கீழே வந்து என்னைப் பாணிக்ரஹணம் செய்து கொண்டதை நான் கனாக் கண்டேன்.

ஏழாம் பாசுரம். எம்பெருமானுடன் சேர்ந்து அக்னியை வலம் வரும் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

வாய் நல்லார் நல்ல மறை ஓதி மந்திரத்தால்
பாசிலை நாணல் படுத்துப் பரிதி வைத்து
காய்சினமா களிறு அன்னான் என் கைப் பற்றி
தீ வலம் செய்யக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! நன்கு கற்றுத் தேர்ந்த வைதிகர்கள் சிறந்த வேத வாக்யங்களை உச்சரித்து தகுந்த மந்த்ரங்களைக் கொண்டு, பசுமையான இலைகளுடன் கூடிய நாணற்புல்லைப் பரப்பி வைத்து ஸமித்துக்களைக் (சுள்ளிகள்) கொண்டு, பெரும் கோபத்தையுடைய மத்தகஜம்போலே செருக்கை உடைய கண்ணன் எம்பெருமான் என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அக்னியை வலம் வந்ததை நான் கனாக் கண்டேன்.

எட்டாம் பாசுரம். எம்பெருமான் முன்னிலையில் அம்மி மிதிக்கும் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

இம்மைக்கும் ஏழ் ஏழ் பிறவிக்கும் பற்றாவான்
நம்மை உடையவன் நாராயணன் நம்பி
செம்மை உடைய திருக்கையால் தாள் பற்றி
அம்மி மிதிக்கக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! இப்பிறவிக்கும் மேலுள்ள எல்லா பிறவிகளுக்கும் புகலிடமாய் இருப்பவனாய், நமக்குத் தலைவனாய், எல்லாக் கல்யாண குணங்களிலும் பூர்ணனாய் நாராயணனான கண்ணன் எம்பெருமான் தனது (அடியார்கள் காலையும் பிடிக்கும்) சிறப்புவாய்ந்த திருக்கையால் எனது காலைப் பிடித்து அம்மியின் மேல் எடுத்துவைப்பதை நான் கனாக் கண்டேன்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். சாஸ்த்ரத்திலே காட்டப்பட்ட “லாஜஹோமம்” (நெல்லைப் பொரிக்கும் ஹோமம்) செய்த அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

வரிசிலை வாள் முகத்து என்னைமார் தாம் வந்திட்டு
எரி முகம் பாரித்து என்னை முன்னே நிறுத்தி
அரி முகன் அச்சுதன் கைம்மேல் என் கை வைத்து
பொரி முகந்து அட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! அழகிய வில்லைப்போன்ற புருவத்தையும் ஒளிபொருந்திய முகத்தையும் உடையவர்களான எனது அண்ணன்கள் வந்து அக்னியை நன்றாக வளர்த்து அங்கே அக்னியின் முன்பு என்னை நிறுத்தி சிங்கம்போன்ற திருமுகத்தைக்கொண்ட அச்சுதன் எம்பெருமானுடைய திருக்கையின்மேலே என்னுடைய கையை வைத்து பொரிகளை அள்ளிப் பரிமாறியதை நான் கனாக் கண்டேன்.

பத்தாம் பாசுரம். எம்பெருமானுடன் ஆனைமேலேறி வலம் வந்த, மற்றும் இருவரையும் மற்றவர்கள் வாஸனை ஊட்டப்பட்ட நீரினால் திருமஞ்சனம் செய்த அனுபவத்தைப் பகிர்கிறாள்.

குங்குமம் அப்பிக் குளிர்சாந்தம்மட்டித்து
மங்கல வீதி வலம் செய்து மண நீர்
அங்கு அவனோடும் உடன் சென்று அங்கு ஆனை மேல்
மஞ்சனம் ஆட்டக் கனாக் கண்டேன் தோழீ! நான்

தோழீ! குங்குமத்தை உடம்பெல்லாம் பூசி குளிர்ந்த சந்தனத்தையும் நன்றாகத் தடவி, அங்குள்ள ஆனையின் மேலே எம்பெருமானுடன் சேர்ந்திருந்து அலங்கரிக்கப்பட்ட வீதிகளிலே ஊர்வலம் வந்து வாஸனை ஊட்டப்பட்ட நீரினால் எங்கள் இருவரையும் திருமஞ்சனம் பண்ணுவதை நான் கனாக் கண்டேன்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இந்தப் பதிகத்தைக் கற்றவர்களுக்குப் பலம் சொல்லி முடிக்கிறாள்.

ஆயனுக்காகத் தான் கண்ட கனாவினை
வேயர் புகழ் வில்லிபுத்தூர்க் கோன் கோதை சொல்
தூய தமிழ் மாலை ஈரைந்தும் வல்லவர்
வாயு நன்மக்களைப் பெற்று மகிழ்வரே

அந்தணர் குலத்தவரால் புகழப்பட்டவராய் (அதனால் நம்பத்தகுந்தவராய் இருக்கும்) ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்க்குத் தலைவரான பெரியாழ்வாருடைய திருமகளான ஆண்டாள் (நான்) தான் கண்ணன் எம்பெருமானைக் கைப்பிடித்ததைக் கனவில் கண்டபடி அருளிச்செய்த பரிசுத்தமான இந்தத் தமிழ் மாலையான பத்துப் பாசுரங்களையும் நன்றாகச் சொல்ல வல்லவர்கள் பெரியாழ்வாரைப்போலே பகவத் விஷயத்திலேயே ஈடுபட்டிருக்கும் நல்ல குணங்கள் அமைந்த உயர்ந்த பிள்ளைகளைப் பெற்று ஆனந்தத்தை அடைவார்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

நாச்சியார் திருமொழி – எளிய விளக்கவுரை – ஐந்தாம் திருமொழி – மன்னு பெரும்புகழ்

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

நாச்சியார் திருமொழி

<< நான்காம் திருமொழி – தெள்ளியார் பலர்

கூடலிழைத்து அதில் ஆசை நிறைவேறாததால், முன் தானும் எம்பெருமானும் கூடியிருந்த காலத்திலே உடன் இருந்த குயிலைப் பார்த்து, நம் வார்த்தைக்கு மறு வார்த்தை சொல்லக்கூடியது, ஞானம் உள்ள பறவை என்றெண்ணி, இது நம்மை எம்பெருமானுடன் சேர்த்துவிடும் என்று நினைத்து, அந்தக் குயிலின் காலில் விழுந்து “என்னையும் எம்பெருமானையும் சேர்த்துவிடு” என்று ப்ரார்த்திக்கிறாள். இவள் பேசினால் அதுவும் பதில் சொல்லும் என்பதையே காரணமாகக் கொண்டு, அதனிடத்தில் ப்ரார்த்திக்கிறாள். ராவணனையே பார்த்து “என்னைப் பெருமாளிடம் சேர்த்து விடு” என்று சொல்லக்கூடிய ஸீதாப்பிராட்டியைப் போன்றவளான ஆண்டாள், குயிலைப் பார்த்தால் விடமாட்டாளே. ஆகையால், இங்கே குயிலிடம் தன்னை எம்பெருமானிடம் சேர்க்கும்படி ப்ரார்த்திக்கிறாள்.

முதல் பாசுரம். எல்லோரையும் முறையாக ரக்ஷிக்கக்கூடிய எம்பெருமான் என்னை ரக்ஷிக்கவில்லை என்றால் அதைச் சரி செய்வது உன்னுடைய கடமை அன்றோ என்று குயிலைக் கேட்கிறாள்.

மன்னு பெரும்புகழ் மாதவன் மாமணி வண்ணன் மணிமுடி மைந்தன்
தன்னை உகந்தது காரணமாக என் சங்கிழக்கும் வழக்குண்டே?
புன்னை குருக்கத்தி ஞாழல் செருந்திப் பொதும்பினில் வாழும் குயிலே!
பன்னி எப்போதும் இருந்து விரைந்து என் பவளவாயன் வரக் கூவாய்

புன்னை, குருக்கத்தி, கோங்கு, செருந்தி ஆகிய பல மரங்கள் நிறைந்த சோலையில், பொந்தில் வாழும் குயிலே! பொருந்திய எல்லையில்லாத கல்யாண குணங்களையுடையவனாய் திருமகள் கேள்வனாய், நீல மணி போன்ற நிறத்தை உடையவனாய், ரத்னங்கள் பதிக்கப்பட்ட கிரீடத்தை அணிந்தவனாய், மிடுக்கை உடைய எம்பெருமானை ஆசைப்பட்டதே காரணமாக என்னுடைய கையில் வளைகள் கழன்று விழுவது தகுமோ பவளம் போல் சிவந்த திருவதரத்தை உடையவனான என் ஸ்வாமி என்னிடம் வந்து சேரும்படி எப்பொழுதும் அவனது திருநாமங்களைக் கதறிக் கொண்டிருந்து நீ விரைந்து கூவ வேண்டும்.

இரண்டாம் பாசுரம். தான் இப்போதிருக்கும் நிலையை அறிவித்தாலே அதைக் கேட்டு அந்தக் குயிலானது அதற்குப் பரிஹாரம் தேட முடியும், ஆகையால் தன் தற்போதைய நிலையை விளக்குகிறாள்.

வெள்ளை விளி சங்கு இடங்கையில் கொண்ட விமலன் எனக்கு உருக்காட்டான்
உள்ளம் புகுந்து என்னை நைவித்து நாளும் ஊயிர்ப்பெய்து கூத்தாட்டுக் காணும்
கள்ளவிழ் செண்பகப் பூமலர் கோதிக் களித்திசை பாடும் குயிலே!
மெள்ள இருந்து மிழற்றி  மிழற்றாது என் வேங்கடவன் வரக் கூவாய்

தேனொழுகும் செண்பகப்பூவிலே ஸாரமான அம்சத்தை அனுபவித்து ஆனந்தமாக இசை பாடும் குயிலே! தூய உள்ளம் கொண்ட அடியார்களை அழைக்கும் சங்கத்தாழ்வானை இடதுதிருக்கையிலே ஏந்திக்கொண்டிருக்கிற பரிசுத்தியை உடைய புருஷோத்தமன் தனது திருமேனியை எனக்குக் காட்டமாட்டேன் என்கிறான். மேலும் என்னுடைய ஹ்ருதயத்துள்ளே வந்து புகுந்து என்னை நைந்துபோம்படிச் செய்து, மேலும் என்னைத் துன்புறுத்துவதற்காக, நாள்தோறும் என் ப்ராணனை நன்றாக வளர்த்து, என்னைத் தவிக்கச்செய்து வேடிக்கை பார்க்கிறான். நீ என் அருகில் இருந்து கொண்டு உன் மழலைச் சொற்களைச் சொல்லி விளையாடாமல், எனக்காகத் திருவேங்கடமலையில் வந்து நிற்கிற எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி கூப்பிட வேண்டும்.

மூன்றாம் பாசுரம். நம் விரோதிகளைப் போக்கி நமக்கு அனுபவத்தைக் கொடுக்ககூடிய ஸ்ரீ ராமன் இங்கே வரும்படி நீ கூவ வேண்டும் என்கிறாள்.

மாதலி தேர் முன்பு கோல் கொள்ள மாயன் இராவணன் மேல் சரமாரி
தாய்தலை அற்றற்று வீழத் தொடுத்த தலைவன் வரவெங்கும் காணேன்
போதலர் காவில் புது மணம் நாறப் பொறிவண்டின் காமரம் கேட்டு உன்
காதலியோடு உடன் வாழ் குயிலே! என் கருமாணிக்கம் வரக் கூவாய்

புஷ்பங்கள் மலரும் சோலையிலே புதிய பரிமளம் வீச அழகிய வண்டினுடைய காமரம் என்னும் பண்ணைக் (ராகத்தை) கேட்டுக்கொண்டு உன் பேடையோடு வாழும் குயிலே! மாதலியானவன் ராமனின் தேரில் ஸாரதியாய் முன்னே நின்று தேரை நடத்த, மாயப்போர் செய்யக்கூடிய ராவணன் மேலே அம்பு மழையை அவனுடைய ப்ரதானமான தலை மீண்டும் மீண்டும் அறுந்து விழும்படி எய்த எம்பெருமானுடைய வரவை ஓரிடத்திலும் நான் காணவில்லை. ஆதலால் நீல ரத்னம் போன்ற திருமேனியையுடையவனான அந்த எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவ வேண்டும்.

நான்காம் பாசுரம். கருடனைக் கொடியாக உடையவனான அழகிய எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவ வேண்டும் என்கிறாள்.

என்புருகி இனவேல் நெடுங்கண்கள் இமை பொருந்தா பல நாளும்
துன்பக் கடல் புக்கு வைகுந்தன் என்பதோர் தோணி பெறாது உழல்கின்றேன்
அன்புடையாரைப் பிரிவுறு நோய் அது நீயும் அறிதி குயிலே!
பொன்புரை மேனிக் கருளக் கொடியுடைப் புண்ணியனை வரக் கூவாய்

குயிலே! எலும்புகள் உருகிப்போய் வேல் இனம் போன்ற நீண்டு பரந்த கண்களும் உறங்கமறுக்கின்றன. நெடுங்காலமாக பிரிவுத்துயர் என்னும் கடலிலே அழுந்தி ஸ்ரீவைகுண்டநாதன் (விஷ்ணுபோதம்) என்னும் கப்பலைப் பெறாமல் இங்கேயே தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நம்மிடத்திலே அன்புடையவர்களைப் பிரிவதால் ஏற்படும் துன்பத்தை நீயும் அறிவாய்தானே? பொன்னைப் போன்ற திருமேனியை உடையவனாய் கருடனைக் கொடியாக உடையவனான தர்மமே வடிவெடுத்தவனான கண்ணனை இங்கே வரும்படி கூவு.

ஐந்தாம் பாசுரம். திருவுலகளந்தருளின எம்பெருமானை இங்கே நான் காண வரும்படி கூவுவாயாக என்கிறாள்.

மென்னடை அன்னம் பரந்து விளையாடும் வில்லிபுத்தூர் உறைவான் தன்
பொன்னடி காண்பதோர் ஆசையினால் என் பொருகயற் கண்ணிணை துஞ்சா
இன்னடிசிலொடு பால் அமுதூட்டி எடுத்த என் கோலக் கிளியை
உன்னொடு தோழமை கொள்ளுவன் குயிலே! உலகளந்தான் வரக் கூவாய்

மெதுவாக நடந்து வரும் அன்னங்கள் எங்கும் பரவி விளையாடுவதற்கு இருப்பிடமான ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமானுடைய பொன் போன்ற அழகிய திருவடிகளைக் காண வேண்டும் என்னும் ஆசையினாலே ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிடும் என்னுடைய கெண்டை மீன் போன்ற கண்கள் உறங்க மறுக்கின்றன. குயிலே! திருவுலகளந்தருளின எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவு. நீ அப்படிச் செய்தால் நான் இனிய சோற்றையும் பாலமுதையும் ஊட்டி வளர்த்துள்ள அழகிய கிளியை உன்னோடே நட்புறவு கொள்ள வைப்பேன்.

ஆறாம் பாசுரம். என் உயிரைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள மூலகாரணமான அவன் இங்கே வரும்படி நீ கூவினாயாகில் என் உயிர் உள்ள வரை என் தலையை உன் காலிலே பொருத்தி வைப்பேன் என்கிறாள்.

எத்திசையும் அமரர் பணிந்து ஏத்தும் இருடீகேசன் வலி செய்ய
முத்தன்ன வெண்முறுவல் செய்ய வாயும் முலையும் அழகழிந்தேன் நான்
கொத்தலர் காவில் மணித்தடம் கண்படை கொள்ளும் இளங்குயிலே! என்
தத்துவனை வரக் கூகிற்றியாகில் தலை அல்லால் கைம்மாறிலேனே 6

பூங்கொத்துக்கள் மலருமிடமான சோலையிலே அழகிய ஒரு இடத்திலே உறங்குகின்ற சிறு குயிலே! எல்லாத் திசைகளிலும் தேவர்கள் வணங்கித் துதிக்கும்படியான பெருமை பெற்ற ஹ்ருஷீகேசன் (அடியார்களின் இந்த்ரியங்களை தன் வசத்தில் வைத்திருப்பவன்) தன்னை எனக்குக் காட்டாமல் என்னைத் துன்புறுத்த, நான் முத்துப்போல் வெளுத்த முறுவலும் சிவந்த அதரங்களும் முலைகளும் ஆகிய விஷயங்களால் அழகு அழியும்படி ஆனேன். நான் உயிருடன் இருப்பதற்கான மூல காரணமான அவ்வெம்பெருமானை இங்கே வரும்படி நீ கூவினால், என் தலையை உன் காலிலே எப்பொழுதும் பொருத்தி வைத்திருப்பது தவிர வேறு ஒரு கைம்மாறு செய்ய அறியேன்.

ஏழாம் பாசுரம். அழகிய ஆயுதங்களையுடைய எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி கூவுவாயாக என்கிறாள்.

பொங்கிய பாற்கடல் பள்ளி கொள்வானைப் புணர்வதோர் ஆசையினால் என்
கொங்கை கிளர்ந்து குமைத்துக் குதுகலித்து ஆவியை ஆகுலம் செய்யும்
அங்குயிலே! உனக்கென்ன மறைந்துறைவு? ஆழியும் சங்கும் ஒண்தண்டும்
தங்கிய கையவனை வரக் கூவில் நீ சாலத் தருமம் பெறுதி

அழகிய குயிலே! அலை எறியும் திருப்பாற்கடலில் சயனித்திருக்கும் எம்பெருமானுடன் கூடவேண்டும் என்கிற ஆசையினால் எனது முலைகள் பருத்து மிகவும் உத்ஸாஹமாக எனது உயிரை உருக்கிக் கலங்கச்செய்கின்றன. நீ மறைந்திருப்பதினால் உனக்கு என்ன பயன்? திருவாழி, திருச்சங்கு, ஸ்ரீகதை ஆகியவை பொருந்திய திருக்கைகளையுடைய எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவினால் மிகவும் தர்மம் செய்தனையாவாய்.

எட்டாம் பாசுரம். திருமாலான எம்பெருமான் வரும்படி நீ விரைந்து கூவுவாயாக என்கிறாள்.

சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச் சதுரன் பொருத்தம் உடையன்
நாங்கள் எம்மிலிருந்து ஒட்டியகச்சங்கம் நானும் அவனும் அறிதும்
தேங்கனி மாம்பொழில் செந்தளிர் கோதும் சிறு குயிலே! திருமாலை
ஆங்கு விரைந்து ஒல்லை கூகிற்றியாகில் அவனை நான் செய்வன காணே

இனிய பழங்களையுடைய மாந்தோப்பிலே சிவந்த தளிர்களை அலகால் கொத்துகிற இளங்குயிலே! சார்ங்கம் என்னும் வில்லை வளைத்து இழுக்கும் சக்தியையுடைய பெரிய திருக்கைகளையுடையவனாய், மிகவும் திறமைசாலியான எம்பெருமான் காதலிலும் சிறந்து விளங்குபவன். அவனும் நானும் சேர்ந்திருந்து எங்களுக்குள் ரஹஸ்யமாகச் செய்துகொண்ட உறுதிமொழியை நாங்கள் இருவருமே அறிவோம். மிகவும் தூரத்தில் இருக்கும் திருமாலை மிகவும் விரைவாக நீ கூவவில்லை என்றால் அவனை நான் எப்படிப் படுத்தப்போகிறேன் என்பதை நீயே பார்ப்பாய்.

ஒன்பதாம் பாசுரம். எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவுவாயாக அல்லது என்னுடைய பொன்வளைகளை மீட்டுத்தா என்கிறாள்.

பைங்கிளி வண்ணன் சிரீதரன் என்பதோர் பாசத்து அகப்பட்டிருந்தேன்
பொங்கொளி வண்டிரைக்கும் பொழில் வாழ் குயிலே! குறிக்கொண்டு இது நீ கேள்
சங்கொடு சக்கரத்தான் வரக் கூவுதல் பொன்வளை கொண்டு தருதல்
இங்குள்ள காவினில் வாழக் கருதில் இரண்டத்தொன்றேல் திண்ணம் வேண்டும்

மிக்க ஒளியை உடைய வண்டுகளானவை இசை பாடும் சோலையிலே ஆனந்தமாக வாழ்கின்ற குயிலே! நான் சொல்லுவதை நீ நன்றாகக் கேள். நான் பசுமையான கிளி போன்ற நிறத்தையுடையவனான திருமால் என்கிற ஒப்பற்ற வலையிலே சிக்கிக்கொண்டு கிடக்கிறேன். இந்தச் சோலையில் நீ வாழ நினைத்தாயானால் திருவாழி திருச்சங்குடையவனான எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி கூவுவது மற்றும் நான் இழந்த பொன் வளையல்களைக் கொண்டு வந்து கொடுப்பது ஆகிய இரண்டுள் ஏதாவதொரு கார்யம் நீ கட்டாயம் செய்தே ஆக வேண்டும்.

பத்தாம் பாசுரம். எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவாமல் இருந்தால் உனக்கு தண்டனை கொடுப்பேன் என்கிறாள்.

அன்றுலகம் அளந்தானை உகந்து அடிமைக்கண் அவன் வலி செய்ய
தென்றலும் திங்களும் ஊடறுத்து என்னை நலியும் முறைமை அறியேன்
என்றும் இக்காவில் இருந்திருந்து என்னைத் ததைத்தாதே நீயும் குயிலே!
இன்று நாராயணனை வரக் கூவாயேல் இங்குத்தை நின்றும் துரப்பன்

மஹாபலி பலம் மிகுந்திருந்த அக்காலத்தில் திருவுலகளந்தருளின எம்பெருமான் விஷயத்திலே நான் கைங்கர்யத்தை ஆசைப்பட அவனும் அந்தக் கைங்கர்யம் எனக்குக் கிடைக்காமல் செய்ய, அதனால் நான் நோவுபட்டிருந்தேன். அந்த ஸமயத்தில் தென்றல் காற்றும் பூர்ண சந்த்ரனும் எனக்குள்ளே புகுந்து கொண்டு என்னைத் துன்புறுத்தும் ந்யாயத்தை நான் என்னவென்று அறிகின்றிலேன். குயிலே! நீயும் எப்பொழுதும் இந்தச் சோலையிலே இடைவிடாமல் இருந்துகொண்டு, என்னை துன்புறுத்தாமல் இரு. இன்று நாரயணன் எம்பெருமான் இங்கே வரும்படி நீ கூவாமல் இருந்தால், இந்தச் சோலையில் இருந்து உன்னை விரட்டிவிடுவேன்.

பதினொன்றாம் பாசுரம். இறுதியில் இத்திருமொழியை கற்றுப் பாட வல்லவர்கள், தங்கள் ஸ்வரூபத்துக்குச் சேர்ந்த புருஷார்த்தத்தைப் (பலன்) பெறுவர்கள் என்கிறாள்.

விண்ணுற நீண்டு அடி தாவிய மைந்தனை வேற்கண் மடந்தை விரும்பி
கண்ணுற என் கடல் வண்ணனைக் கூவு கருங்குயிலே! என்ற மாற்றம்
பண்ணுறு நான்மறையோர் புதுவை மன்னன் பட்டர்பிரான் கோதை சொன்ன
நண்ணுறு வாசக மாலை வல்லார் நமோ நாராயணாய என்பாரே

வேல் போன்ற கண்களையுடையவளாய், மென்மை குணங்களையுடையவளாய் நான்கு வேதங்களையும் இசையுடன் பாடக்கூடிய வைதிக ஸ்ரீவைஷ்ணவர்கள் வாழ்கிற ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்குத் தலைவரான பெரியாழ்வாரின் திருமகளான ஆண்டாள் (நான்), திருவடிகள் ஆகாசத்தளவும் போய்ப் பொருந்தும் படியாக நீண்டு வளர்ந்து எல்லா இடங்களையும் வ்யாபித்த பெருமையை உடைய எம்பெருமானை ஆசைப்பட்டு “கரிய குயிலே! கடல்வண்ணனான எம்பெருமானை நான் காணும்படி நீ கூவுவாயாக” என்று அருளிச்செய்த, எம்பெருமானை நன்கு கவிபாடிய இந்தச் சொல்மாலையை ஓத வல்லவர்கள் எம்பெருமானுக்குப் பல்லாண்டு பாடும் அந்தரங்க கைங்கர்யத்தைப் பெறுவர்கள்.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org