Category Archives: amalanAdhipirAn

అమలనాదిపిరాన్ – సరళ వ్యాఖ్యానము

Published by:

శ్రీః  శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః  శ్రీమతే రామానుజాయ నమః  శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

ముదలాయిరము

శ్రీ మణవాళ మాముణులు తమ ఉపదేశరత్తిన మాల 10వ పాశురములో అమలనాదిపిరాన్ యొక్క వైభవమును అద్భుతంగా వెల్లడించారు.

కార్తిగైయిల్ రోహిణి నాళ్ కాణ్మిన్ ఇన్ఱు కాశినియీర్!                                                               వాయ్ త్త పుగళ్ పాణర్ వన్దుదిప్పాల్! ఆత్తియర్ గళ్                                                   అన్బుడనేదాన్ అమలనాదిపిరాన్ కత్త దఱ్పిన్!                                                                 నన్గుడనే కొణ్డాడుమ్ నాళ్!!

ఓ! ప్రపంచ జనులారా! వీక్షించండి, ఈ రోజు కార్తీక మాసమున రోహిణీ నక్షత్రము, తిరుప్పాణాళ్వార్ అవతరించిన శుభదినము. వేదములను నమ్మి గౌరవించిన వారు ఈ ఆళ్వార్ పాడిన అమలనాదిపిరాన్ ప్రబంధాన్ని అభ్యసించిరి. అభ్యసించిన పిదప ఈ ప్రబందము పది పాసురములలో వేదార్థములు అందముగా వివరించి ఉన్నాయని, సదా పశ్యంతి (ఎల్లప్పుడు ఎమ్పెరుమాన్ ను చూస్తూ) అని వారు ఈ దినమును వారు కీర్తించిరి.

తిరుప్పాణాళ్వార్ తాము కృప చేసిన పది పాశురముల ద్వారా, పెరియ పెరుమాళ్ (శ్రీ రంగములో శయనించి ఉన్న శ్రీ రంగనాథుడు) యొక్క దివ్య తిరుమేనియే తాము అనుభవించ గలిగే విషయమని పేర్కొన్నారు . శ్రీ రంగ ఆలయ పురోహితులైన లోకసారంగముని,  తిరుప్పాణాళ్వార్ల విషయం లో ఒక అపచారము చేసారు. ఆ కారణముగా అళ్వార్ ని తీసుకురమ్మని పెరియ పెరుమాళ్ ఆ అర్చకుడిని ఆదేశిస్తారు. లోకసారంగముని వెంటనే తిరుప్పాన్ ఆళ్వార్ వద్దకు వెళ్లి తనతో పాటు ఆలయానికి రమ్మని ప్రార్థిస్తారు. కానీ, ఆళ్వార్ తాను శ్రీ రంగములో అడుగు పెట్టడానికి అర్హులు కారని, తాను రాలేరని నిరాకరిస్తారు.  అప్పుడు లోకసారంగమునివరులు ఆళ్వారి ని తన భుజాలపై ఎత్తుకొని తీసుకు వెళతారు. ఈ విధముగా ‘మునివాహనులు’ అనే విశిష్టమైన తిరునామాన్ని ఆళ్వార్ సంపాదించుకున్నారు. వారు ఆలయములో ప్రవేశించిన క్షణం నుండి  ప్రారంభించి పెరియ పెరుమాళ్ సమక్షమములోకి వేంచేసే  వరకు పాశురములు పాడారని, పదవ పాశురము పాడిన తరువాత వారు పరమపదాన్ని అధీష్ఠించారని మనుకు చరిత్ర చెబుతుంది.

మన పూర్వాచార్యులు ఈ ప్రబంధము యొక్క పాశురముల మధ్య సంబంధమును రెండు భిన్నమైన రితులలో వ్యక్తపరచారు. పెరియ పెరుమాళ్ తమ అవయవాలను వ్యక్తపరచిన క్రమములో ఆళ్వార్ అనుభవించారన్నది మొదటిది. రేండవది పెరియ పెరుమాళ్ కురిపించిన ఉపకారములు. ఈ విషయాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకొని ఈ పాశురానుభవము చేయుట తగును.

ఈ పాశురముల సరళ వ్యాఖ్యానము మన పూర్వాచార్యుల వ్యాఖ్యానముల సహాయముతో వ్రాయబడింది.

తనియన్లు

ఆపాదచూడ మనుభూయ హరిం శయానం
మధ్యే కవేర దుహితుర్ ముదితాంతరాత్మా|
అద్రష్టతాం నయనయోర్ విషయాంతరాణాం
యో నిశ్చికాయ మనవై మునివాహనం తం||

పెరియ పెరుమాళ్ తప్పా ఇంకే విషయముతో అనుబంధము ఉంచుకోని తిరుప్పాణాళ్వార్, లోకసారంగముని సహాయముచే లోనికి వెళ్లి పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క దివ్య చరణాల నుండి మకుటము వరకు అనుభవించి పరమానందాన్ని పొందిన తిరుప్పాణాళ్వార్ని నేను ఆరాధిస్తాను.

కాట్టవే కణ్డ పాద కమలమ్ నల్లాడైయుంది
తేట్టరుమ్ ఉదరబందమ్ తిరుమార్వు కండమ్ చ్చెవాయ్
వాట్టమిల్ కణ్గళ్ మేని ముని యేరి తని పుగుందు
పాట్టినాల్ కండు వాళుం పాణర్ తాళ్ పరవినోమే

లోకసారంగముని సహాయముచే  పెరియ పెరుమాళ్ సన్నిధి లోనికి ఒంటరిగా వెళ్ళి,  పెరుమాళ్ యొక్క కమలముల వంటి శ్రీపాదములు, అందమైన పీతాంబరము, దివ్య నాభి, అతి మృదువైన దివ్య ఉధరభాగము, దివ్య వక్షస్థలము, దివ్య కంఠము, ఎర్రని నోరు, అప్పుడే వికసించిన కమలముల వంటి కన్నులు, వీటన్నింటితో కూడిన దివ్య తిరుమేనిని సేవించుకొని వాటిని వర్ణించడమే తమ జీవిత ధ్యేయముగా చేసుకొని ఆనందించిన తిరుప్పాణాళ్వార్ శ్రీపాదములను ఆశ్రయించెదము.

**********

మొదటి పాశురము: పెరియ పెరుమాళ్ వ్యక్త పరచిన తమ దివ్య చరణములను వీక్షించిన ఆళ్వార్ వాటిని కీర్తిస్తున్నారు.

ఏ అపేక్షను ఆశించకుండ  తనను దాసునిగా స్వీకరించి, ఆపై తన దాసులకు దాసునిగా చేసి నందుకు పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క శుద్ధమైన మంగళ గుణాలను ఆళ్వార్ కీర్తిస్తున్నారు.

అమల నాదిపిరాన్ అడియార్కెన్నై ఆట్పడుత్త
విమలన్ విణ్ణవర్ కోన్ విరై యార్ పొళిల్ వేంగడవన్
నిమలన్ నిన్మలన్ నీదివానవన్ నీళ్ మదిళ్ అరగత్తమ్మాన్                                                      తిరుక్కమలపాదం వన్దు ఎన్ కణ్ణిన్ ఉళ్లన వొక్కిన్ఱతే  (1)

ఎత్తైన గోడలతో నిర్మింపబడి ఉన్న తిరువరంగంలో శయనించి ఉన్న ఓ స్వామీ! నా నుంచి ఏ ఫలమును ఆశించని అత్యంత పవిత్రమైన వాడివి నీవు; నీకు దాసునిగా చేసుకోవడమేగాక నీ  అనుచరులకు కూడా దాసుగా చేసే స్వచ్చత గలిగిన వాడివి; నిత్యసూరులకు యజమానుడివి నీవు; సువాసనలు వెదజల్లే పూల తోటలతో నిండి ఉన్న తిరువేంగడంలో నిత్య నివాసము ఉన్నవాడివి నీవు; నీ అనుచరులు సులభముగా సమీపించే  స్వచ్చత గలిగిన వాడా; నీ అనుచరుల లోపాలను చూడని గుణము గలిగిన వాడా; నీవు స్వామిత్వము – శేశత్వము అవిచ్చిన్నముగా ఉండే పరమపదమును ఏలు వాడవు. నీ దివ్య చరణములు తమకు తాముగా వచ్చి తన కన్నులలోకి ప్రవేశించాయని ఆళ్వార్ సాగించారు .

రెండవ పాశురము: తిరు పీతాంబరమును ఆళ్వారులు ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఎలాగైతే సముద్ర అలలు పడవను మెల్లిగా తోస్తాయో, పెరుమాళ్ యొక్క దివ్య తిరుమేనిలో ఆళ్వార్ ఒక అంగము నుండి ఇంకొక అంగము వైపు తోయబడుతున్నారు.

పెరుమాళ్ యొక్క నిర్హేతుక కృప ఇంకేక్కడైనా ప్రదర్శించారా అని ప్రశ్నించి నప్పుడు, ఆళ్వార్ త్రివిక్రముని వృత్తాంతము చూపిస్తూ ఆనందిస్తున్నారు.

ఉవంద ఉళ్ళత్తనాయ్ ఉలగం అళందండం ఉఱ
నివంద నీళ్ముడియన్ అన్ఱు నేరంద నిశాశరరై
కవరంద వెంగణై క్కాగుత్తన్ కడియార్ పొళిల్ అరంగత్తమ్మాన్                                                      అరైచ్చివంద ఆడైయిన్ మేల్ శెన్ఱదాం ఎన శిందనైయే (2)

ముల్లోకాలను కొలిచేటప్పుడు పెరుమాళ్ యొక్క ఆ దివ్య కిరీటము ఈ బ్రహ్మాండమునంతా వ్యాపించినది. క్రూరంగా బాధించునట్టి తన బాణములతో అసురులను  వధించిన శ్రీ రాముడే సువాసనలు వెదజల్లే పూలతోటలతో చుట్టు ముట్టి ఉన్న శ్రీరంగములో పెరియ పెరుమాళ్ రూపములో శయనించి ఉన్నాడు. వారి దివ్య నడుమును చుట్టి ఉన్న ఆ దివ్య పీతాంబరముపై నా మనస్సు నిలిచి ఉంది.

మూడవ పాశురము: ఇందులో, భగవాన్ యొక్క దివ్య నాభికమలమును అనుభవిస్తున్నారు. బ్రహ్మ అధీష్టించిన తరువాత ఆ దివ్య నాభి యొక్క సౌందర్యము మరింత పెరిగినదని వారు తెలియజేస్తున్నారు.

మునుపటి పాశురములో త్రివిక్రమ అనుభవాన్ని పొందిన ఆళ్వార్, ఈ పాశురములో తిరువేంకటనాధునిగా ప్రత్యక్షమైన భగవానుడిని పరమానందిస్తున్నారు. పెరియ పెరుమాళ్ మరియు తిరువేంకటనాధుడు ఇరువురు ఒకే ఎంబెరుమాన్ యొక్క రెండు దివ్య స్వరూపాలు అని తెలియజేస్తున్నారు.

మంది పాయ్ వడవేంగడ మామలై వానవర్గళ్
శందిశెయ్య నిన్ఱాన్ అరంగత్తర వినణైయాన్
అంది పోల్ నిఱై త్తాడైయుం అదన్ మేల్ అయనై ప్పడైత్తదోర్ ఎళిల్
ఉంది మేలదన్ఱో అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరే (3)

తమిళ దేశానికి ఉత్తరాన ఉన్న తిరుమల కొండపై పెరుమాళ్ నిలుచొని ఉన్నారు, కోతులు గేంతుకుంటూ ఆడుకొనే ఈ కొండకు నిత్యసూరులు వేంచేసి పెరుమాళ్ని శ్రీనివాసుని రూపంగా ఆరాధిస్తారు. వారే శ్రీరంగంలో మెత్తని శేష శెయ్యపై (ఆదిశేషునిపై) పవళించిఉన్నారు. నా మనస్సులో ఉన్న నా ఆత్మ, ఎర్రటి ఆకాశము వలె కనిపించే పెరుమాళ్ యొక్క దివ్య పీతాంబరము, ఆ దివ్య పీతాంబరముపైన ఉన్న బ్రహ్మాసీనులైన దివ్య నాభీకమలముపై నిలవదా?

నాల్గవ పాశురము: ఎంబెరుమాన్ యొక్క దివ్య నాభితో కూడిన ఉదర భాగాన్ని దర్శించి ఆళ్వార్ ఆనందిస్తున్నారు. ఆ దివ్య నాభిని వ్యాపించి ఉన్నది బ్రహ్మ అయితే, “సమస్థ లోకాలను నాలో ఉంచుకున్నాను, కాదా!” అని ఆ దివ్య ఉదరము చెబుతుంది.

ఎంబెరుమాన్ మనల్ని స్వీకరించే ముందు మన అహంకార మమకారములు తొలగించరా? లంకను చుట్టి ఉన్న ఎత్తైన ప్రహరీ గోడలను పడగొట్టినట్టుగా, వారి శత్రువులను కూడా తొలగిస్తారు అని ఆళ్వారు తెలియజేస్తున్నారు.

శదుర మామదిళ్ శూళ్ ఇలంగైక్కిరైవన్ తలైపత్తు                                                                    ఉదిర ఓట్టి ఓర్ వెంగణనై ఉయత్తవన్ ఓద వణ్ణన్
మదుర మావండు పాడ మా మయిలాడరంగత్తమ్మాన్ తిరు వయిత్తు                                        ఉదర బందం ఎన్ ఉళ్ళత్తుళ్ నిన్ఱులాగిన్ఱదే (4)

కూనిరాగములు పాడుతున్న తుమ్మెదలు మరియు నాట్యము చేస్తున్న నెమలులు ఉన్న శ్రీరంగములో పెరియ పెరుమాళ్ శయనించి ఉన్నారు. అటువంటి పెరియ పెరుమాళ్ నాలుగు విధములైన రక్షణములు ఉన్న లంకా నాయకుడైన రావణుడిని యుద్దములో వణుకుపుట్టించాడు. సాగర వర్ణము గల ఎంబెరుమాన్ ఆ తరువాత దశ ముఖ రావణుడిని వధించాడు. పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క ఉదర భాగాన్ని అలంకరించిన దివ్యాభరణము నా యొక్క హృదయములో దృఢముగా నిలిచిపోయింది.

ఐదవ పాశురము: ఈ పాశురములో ఆళ్వార్ పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క దివ్య వక్షస్థలమును ఆనందిస్తున్నారు. ఎంబెరుమాన్ యొక్క ఆ దివ్య వక్షస్థలములో చిత్ మరియు అచిత్తులకు గుర్తింపుగా శ్రీవత్సము మరియు కౌస్తుభములు ఉంటాయి. ప్రళయ కాలములో ముల్లోకాలను తన కడుపులో ఉంచు కున్న వారి దివ్య ఉధర భాగము కంటే అవి చాలా విలువైనవి. పెరుమాళ్ యొక్క గుర్తింపైన పెరియ పిరాట్టి నివాస స్థలము కూడా ఈ వక్షస్థలమే. వారి వక్షస్థల సౌందర్యాన్ని వీక్షించమని ఆహ్వానింపబడిన ఆళ్వార్, దానిని చూసి పరమానందిస్తున్నారు.

అహంకార మమకారములు నశించిన తరువాత ఆత్మను పాప పుణ్యములు వెంటాడవా? ఎంబెరుమాన్ వాటిని కూడా నశింపజేస్తాడని ఆళ్వార్ వివరిస్తున్నారు.

పారమాయ పళవినై పత్తఱుత్తు ఎన్నై త్తన్
వారమాక్కి వైత్తాన్ వైత్తదన్ఱి ఎన్నుళ్ పుగుందాన్
కోర మాదవం శెయ్ దనన్ కొల్ అఱియేన్ అరంగత్తమ్మాన్                                                         తిరు ఆరమార్వదన్ఱో అడియేనై ఆట్కొడదే (5)

ఎన్నో జన్మలలో చేసిన కర్మలు కూడి కూడి పెద్ద మూట అయ్యి, నన్ను వెంటాదుతూ ఉన్నాయి, అయినా స్వామి తన పైన ఆప్యాయత పెరిగేలా తాను చేశారు. అంతటితో ఆగక, అయన నా హృదయములో ప్రవేశించారు. నా పూర్వ జన్మలలో నేను ఏ ఘోర తపస్సు చేశానో ఏమో, ఈ రోజు నాకు ఇంతటి అదృష్టము దక్కినది. ఆ శ్రీరంగానికి నాథుడైన పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క దివ్య వక్షస్థలము, ఆ దివ్య వక్షస్థలములో శ్రీ మహాలక్ష్మి, దివ్య ఆభరణాలు ఈ దాసుడిని సేవకుడిగా చేసినవి.

ఆరవ పాశురము:  ఈ పాసురములో ఆళ్వార్ ఎంబెరుమాన్ యొక్క దివ్య కంఠభాగమును అనుభవిస్తున్నారు. ప్రళయ కాలమున పిరాట్టితో పాటు చిదచిత్తులు ఎంబెరుమాన్ యొక్క వక్షస్థలములో ఉంటాయి, అన్ని లోకాలను నేను మ్రింగి రక్షిస్తాను అని దివ్య  కంఠభాగము పలికిన పలుకులు విని ఆళ్వార్ ఆనందానుభవము పొందుతున్నారు.

ఎంబెరుమాన్ ఇంతకు ముందు ఎప్పుడైనా ఎవరి పాపాలైనా ఇలా తొలగించారా? బ్రహ్మ శాపముతో బాధ పడుతున్న శివుడిని ఎంబెరుమాన్ శాప విమోచనము చేశారు, చంద్రుడు తన ప్రకాశాన్ని కోల్పోతుండగా  శాప విమోచనము చేశారు అని ఆళ్వార్ గుర్తుచేసుకుంటున్నారు.

తుండ వెణ్పిఱై యాన్ తుయర్ తీర్తవన్ అంజిరై
వండువాళ్ పొళిల్ శూళ్ అరంగనగర్ మేయ అప్పన్
అండర్ రండ బగిరండత్తు ఒరు మానిలం ఎళుమాల్ వరై ముత్తుమ్                                                 ఉణ్డ కండ కండీర్ అడియేనై ఉయ్యక్కొండదే (6)

అర్థ చంద్రాకారుడిని తలపై ధరించిన శివుడి బాధను ఎంబెరుమాన్ తొలగించి వెశారు. ఇంకా అర్థ చంద్రాకారుని బాధను కూడా ఎంబెరుమాన్ మాయము చేశారు. అందమైన రెక్కలతో ఉన్న తూనీగలు విహరిస్తున్న తోటలతో చుట్టు ముట్టి ఉన్న శ్రీరంగములో పెరియ పెరుమాళ్ చక్కగా ఒప్పి ఉన్నారు. అన్ని అండములలో ఉన్న జీవరాసులను, లొకాలను, ఆ విశ్వాలపై ఉన్న పొరలన్నీ మరియు అన్ని తత్వాలను మ్రింగిన పెరియ పెరుమాళ్ యొక్క ఆ దివ్య కంఠము తనని ఉద్దరింప జేసింది అని ఆళ్వార్ తెలియజేస్తున్నారు.

ఏడవ పాశురము: ఇందులో ఆళ్వార్ ఎంబెరుమాన్ యొక్క దివ్యమైన నోటిని మరియు వారి అధరములను సేవించి ఆనందిస్తున్నారు. ఆ దివ్యమైన నోరు ఆళ్వార్ తో “దివ్య కంఠము లోకాలన్నీటిని మింగినప్పటికీ, మొదట లోకాలన్నిటినీ తాను తీసుకొని వాటితో మా శుచః (చింతించవద్దు) అని వూరటనిచ్చే మాటలు పలుకుతాను” అని ఆ దివ్య నోరు పలికిన మాటలను విన్న ఆళ్వార్ ఆనందిస్తున్నారు.

రుద్రుడు మొదలైన వారి రక్షణ ఎంబెరుమాన్ వహిస్తాడు. కానీ నిన్ను రక్షిస్తాడా? ఇతర లాభాలను ఆశించే దేవలోక వాసులకన్నా ఎక్కువగా నేను ఎంబెరుమాన్ ని ఆశిస్తాను, నన్ను తప్పక రక్షిస్తారని ఆళ్వార్ తమ మనస్సుకు బదులిస్తున్నారు.

కైయినార్ శురి శంగన లాళియర్ నీళ్వరై పోల్
మెయ్యనార్ తుళబవిరైయార్ కమళ నీళ్ ముడియమ్
ఐయ్యనార్ అణి అరంగనార్ అరవిన్ అణైమిశై మేయ మాయనార్
శెయ్య వాయ్ అయ్యో ఎన్ చ్చిందై కవరందదువే (7)

పెరియ పెరుమాళ్ వద్ద ముడుచుకొని ఉన్న దివ్య శంఖము, కోటి కాంతులను వెదజల్లే దివ్య చక్రము, విశాలమైన పర్వతము వంటి దివ్య తిరుమేని, సువాసనలు వెదజల్లే దివ్య తుళసితో అలంకరింపబడిన పొడుగాటి దివ్య కిరీటము ఉన్నాయి. అందమైన శ్రీ రంగములో ఆదిశేషునిపై శయనించి ఉన్నారు. ఆ దివ్య క్రియాకలాపాలతో ఉన్నవారు నా స్వామి. ఆ స్వామి యొక్క ఎర్రని దివ్య నోరు నన్ను ఆకర్షించింది.

ఎనిమిదవ పాశురము: ఈ పాశురములో ఆళ్వార్ ఎంబెరుమాన్ యొక్క దివ్య నేత్రాలను ఆనందిస్తున్నారు. వారి దివ్య నోరు ఏం చెప్పినా కానీ, వారి ఆధిపత్యాన్ని సూచించే వాత్సల్యాన్ని కురిపించేది వారి నేత్రాలు మాత్రమే. కావున ఆళ్వార్ భగవాన్ దివ్య నేత్రాలను ఆనందిస్తున్నారు.

నాలుగు మరియు ఐదవ పాశురములలో మన పూర్వ కర్మలు, అహంకార మమకారములు నిర్మూలించబడతాయని చూపబడింది. అవి తొలగించబడినా కానీ, ఆ మనిషిలో “అవిధ్య” (అజ్ఞానము) ఇంకా ఉంటే అతని అహంకార మమకారములు మొదలైనవు తిరిగి రావచ్చు కదా? అవిధ్యకు చిహ్నమైన తమో గుణానికి ప్రతిరూపమైన హిరణ్య కశిపుడిని ఎంబెరుమాన్ వధించినట్టుగా, మన తమో గుణాన్ని కూడా ఎంబెరుమాన్ తొలగిస్తాడు అని ఆళ్వార్ తెలియజేస్తున్నారు.

పరియన్ ఆగి వంద అవుణన్ ఉడల్ కీండ అమరర్ క్కు
అరియ ఆది పిరాన్ అరంగత్తమలన్ ముగత్తు
కరియవాగిప్పుడై పరందు మిళిరిందు శెవ్వరి ఓడి నీంద అ
ప్పెరియ వాయ కణ్గళ్ ఎన్నై ప్పేదైమై శెయ్దనవే (8)

విశాల స్వరూపముతో దిగివచ్చి హిరణ్య కశిపుని చీల్చి వేసినాడు; బ్రహ్మాది దేవతలకు కూడా చిక్కని ఆ సర్వకారకుడు, సకల జనులకు శుభాలను ఒసగేవాడు శ్రీ రంగములో శయనించి ఉన్నాడు. వారి దివ్య శ్రీ ముఖములోని పొడగాటి నల్లని దివ్య నేత్రములు, విశాలముగా, ఎర్రని రేఖలతో అద్భుతముగా ఉన్న వారి నేత్రములు నన్ను కొల్లగొట్టినవి అని ఆళ్వార్ తెలియజేస్తున్నారు.

తొమ్మిదవ పాశురము: ఈ పాశురములో ఆళ్వార్ ఎంబెరుమాన్ యొక్క సంపూర్ణ దివ్య తిరుమేనిని ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఎంబెరుమాన్ యొక్క అగడితఘటనా గుణాన్ని (బంధించలేని తత్వాలను బంధించగల లక్షణము) ఆనందిస్తున్నారు. వేదాంత పరిజ్ఞానము (వేదముల యొక్క చివరి భాగము, దీనినే ఉపనిషత్తులు అని కూడా అంటారు) ఉన్నట్లైతేనే తమో గుణము తొలగుతుంది. కానీ ఆళ్వార్ వేదాధ్యయానికి అర్హతలేని వంశములో జన్మించారు. ఈ ప్రశ్న తలెత్తినప్పుడు, ” ఎంబెరుమాన్ ఎవ్వరూ ఊహించలేని రీతిలో అన్ని లోకాలను మ్రింగి వటపత్ర శాయి రూపములో ఒక రాగి ఆకు పైన ఎలాగైతే శయనించారో, తన తమో గుణాన్ని కూడా అలానే నిర్మూలిస్తారు” అని ఆళ్వార్ బదులిచ్చిరు.

ఆలమా మరత్తిన్ ఇలై మేల్ ఒరు పాలకనాయ్
జ్ఞాలం ఏళుం ఉండాన్ అరంగత్తరవిన్ అణైయాన్
కోలమా మణి ఆరముం ముత్తు త్తామముం ముడి విల్లదోర్ ఎళిల్
నీల మేని ఐయో నిఱై కొండదు ఎన్ నెంజినైయే (9)

అన్ని లోకాలను మ్రింగి లేత రాగి ఆకుపై శయనించి ఉన్నవాడే శ్రీ రంగములో ఆదిశేషునిపై శయనించి ఉన్నాడు. ముత్యాలు మరియు వజ్ర వైడూర్యాలతో  తయారు చేయబడిన దివ్య తిరు ఆభరణాలతో అలంకరింపబడిన ఆ అద్వితీయమైన వారి నల్లని తిరుమేని నన్ను ఆకర్షించినది . అయ్యొ! నేను ఏమి చెయగలను!

పదవ పాశురము: చివర్లో ఆళ్వార్ పెరియ పెరుమాళ్ స్వరూపములో శ్రీ కృష్ణుడిని చూసి, ఇంక దేనిని చూసే ఆశ లేదని, ఎంబెరుమాన్ దివ్య చరణములను పొంది శ్రీవైకుంఠాని చేరుకున్నారు.

కొండల్ వణ్ణనై క్కోవలనాయ్ వెణ్ణెయ్
ఉణ్డ వాయన్ ఎన్ ఉళ్ళం కవర్దానై
అణ్డర్ కోన్ అణి అరంగన్ ఎన్ అముదినై
కండ కణ్గళ్ మత్తోన్ఱినై క్కాణావే (10)

మేఘ వర్ణములో మరియు మేఘము యొక్క గుణాలతో ఉన్నవాడు, యదు వంశములో పుట్టి వెన్న దొంగిలించినవాడు, నా మనస్సు దోచినవాడు, నిత్యసూరులకు నాయకుడైనవాడు శ్రీరంగములో శయనించి ఉన్నాడు. సంతుష్టమైన ఎంబెరుమాన్ ని చూసిన నా కళ్ళు ఇకపై దేనిని చూడవు.

అడియెన్ శ్రీదేవి రామానుజ దాసి

మూలము:  http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/05/amalanadhipiran-simple/

ఇక్కడ భద్రపరచబడి ఉన్నాయి : http://divyaprabandham.koyil.org

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

அமலனாதிபிரான் – எளிய விளக்கவுரை

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

முதலாயிரம்

ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் அமலனாதிபிரானின் பெருமையை உபதேச ரத்தின மாலை 10ஆம் பாசுரத்தில் அழகாக வெளியிடுகிறார்.

கார்த்திகையில் ரோகிணி நாள் காண்மின் இன்று காசினியீர்
வாய்த்த புகழ்ப் பாணர் வந்துதிப்பால் – ஆத்தியர்கள்
அன்புடனே தான் அமலனாதிபிரான் கற்றதற்பின்
நன்குடனே கொண்டாடும் நாள்

உலகத்தவர்களே! பாருங்கள், இன்று கார்த்திகையில் ரோஹிணி நன்னாள். இன்றைய தினமே பொருந்திய புகழை உடைய திருப்பாணாழ்வார் அவதரித்ததால், வேதத்தை மதிக்கும் ஆஸ்திகர்கள் இவ்வாழ்வார் அருளிய அமலனாதிபிரானைக் கற்றதற்பின், அது வேதத்தின் ஸாரமான விஷயமான ஸதா பச்யந்தி (எம்பெருமானையே எப்பொழுதும் கண்டு கொண்டிருப்பதை) என்ற விஷயத்தை பத்தே பாசுரங்களில் அழகாக விளக்குவதை உணர்ந்து, அவர்களால் மிகவும் கொண்டாடப்படும் நாள்.

பத்தே பாசுரங்களை அருளிச்செய்து பெரிய பெருமாளுடைய திருமேனி ஒன்றே தம் அனுபவத்துக்கு விஷயம் என்று காட்டிக்கொடுத்தவர் திருப்பாணாழ்வார். லோக ஸாரங்க முனிவர் ஆழ்வாரிடம் அபசாரப்பட, பெரிய பெருமாள் தன் ப்ரிய பக்தரான ஆழ்வாரை அழைத்து வரும்படி அந்த லோக ஸாரங்க முனிவருக்கே ஆணையிட, அவரும் உடனே ஆழ்வாரிடம் சென்று ப்ரார்த்திக்க, ஆழ்வார் திருவரங்கத்தில் தன் திருவடிகளை வைக்கும் தகுதி தனக்கில்லை என்று சொல்ல, அதனாலே ஆழ்வாரைத் தோளில் எழுந்தருளப்பண்ணிக்கொண்டு வந்தார். அதனாலே முனிவாஹனர் என்ற சிறப்புத் திருநாமத்தையும் பெற்றார். அந்த ஸமயத்தில் பாடத் தொடங்கி, பெரிய பெருமாள் திருமுன்பே வந்து, பத்தாம் பாசுரத்தை அருளிச்செய்து, பெரிய பெருமாள் திருவடியை அடைந்தார் என்பது சரித்ரம்.

இதில் உள்ள பாசுரங்களுக்கு இரண்டு விதமான தொடர்புகளை ஆசார்யர்கள் காட்டியுள்ளனர். முதல் தொடர்பு – ஆழ்வார் எப்படி எம்பெருமானின் அவயவங்களை படிப்படியாக அவன் காட்டிக்கொடுத்தபடி அனுபவிக்கிறார் என்பது. இரண்டாம் தொடர்பு, எம்பெருமான் செய்த உபகார பரம்பரைகள் என்ன என்பது. இவ்விரண்டு தொடர்புகளையும் கொண்டு அனுபவிப்பது மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்.

பூர்வாசார்யர்களின் வ்யாக்யானங்களைத் துணையாகக் கொண்டு இந்த ப்ரபந்தத்தின் எளிய விளக்கவுரை  எழுதப்படுகிறது.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

*****

தனியன்கள்

ஆபாத சூடம் அனுபூய ஹரிம் சயாநம்
மத்யே கவேரது ஹிதுர் முதிதாந்தராத்மா |
அத்ரஷ்ட்ருதாம் நயநயோர் விஷயாந்தராணாம்
யோ நிச்சிகாய மனவை முநிவாஹநம் தம் ||

வடதிருக்காவேரி மற்றும் தென்திருக்காவேரி ஆகிய இரண்டுக்கும் நடுவே சயனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஹரியான பெரிய பெருமாளைத் திருவடி தொடக்கமாக திருமுடி ஈறாக அனுபவித்து மகிழ்ந்த உள்ளத்தை உடையவரும், அந்தப் பெரிய பெருமாளைத் தவிர மற்ற விஷயங்களைக் காணமாட்டேன் என்று அறுதியிட்டவரும்,  லோக ஸாரங்க முனிவராலே எழுந்தருளப்பண்ணிக்கொண்டு வரப்பட்டவருமான திருப்பாணாழ்வாரை நான் வணங்குகிறேன்.

காட்டவே கண்ட பாத கமலம் நல்லாடை உந்தி *
தேட்டரும் உத்தர பந்தம் திருமார்பு கண்டம் செவ்வாய் *
வாட்டமில் கண்கள் மேனி முனியேறித் தனி புகுந்து *
பாட்டினால் கண்டு வாழும் பாணர் தாள் பரவினோமே

லோக ஸாரங்க முனிவராலே எழுந்தருளப்பண்ணிக்கொண்டு வரப்பட்டு, பெரிய பெருமாள் ஸந்நிதியில் தனியே புகுந்தவரும், பெரிய பெருமாள் காட்டிக் கொடுத்த திருவடித் தாமரைகள், அழகிய ஆடை, திருநாபி, மிகவும் இனியதான திருவயிறு, திருமார்வு, கழுத்து, சிவந்த வாய், அப்போதலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள், திருமேனி ஆகியவற்றைக் கண்டவரும், எம்பெருமானைப் பாடுவதே வாழ்ச்சியாகக் கொண்டிருந்தவருமான திருப்பாணாழ்வார் திருவடிகளைக் கொண்டாடினோம்.

*****

முதல் பாசுரம்.

பெரிய பெருமாள் தன் திருவடியை ஆழ்வாருக்குக் காட்டியருள, ஆழ்வாரும் அந்தத் திருவடிகளை அனுபவித்துக் கொண்டாடுகிறார்.

பரிசுத்தியை உடையவனான எம்பெருமான் எந்த ஒரு எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் நிர்ஹேதுக க்ருபையால் தன்னை அடிமை கொண்டு, தன்னை அடியார்களுக்கு அடிமை ஆக்கிய குணத்தை அனுபவிக்கிறார்.

அமலன் ஆதிபிரான் அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த
விமலன் விண்ணவர்கோன் விரையார் பொழில் வேங்கடவன்
நிமலன் நின்மலன் நீதி வானவன் நீள் மதிள் அரங்கத்து அம்மான் திருக்
கமல பாதம் வந்து என் கண்ணின் உள்ளன ஒக்கின்றதே

என்னிடத்தில் எதையும் எதிர்பார்க்காத பரிசுத்தனாய், எல்லோருக்கும் காரணனாய், நன்மை செய்பவனாய், என்னைத் தன்னளவில் மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல் தன் அடியார்களுக்கு ஆட்படுத்தும் தூய்மையை உடையவனாய், நித்யஸூரிகளுக்கு நாயகனாய், மணம் மிகுந்த சோலைகளால் சூழப்பட்ட திருவேங்கட மலையில் நித்யவாஸம் செய்பவனாய், அடியார்களுக்கு எளிதில் வந்தடையும்படி இருக்கும் தூய்மையை உடையவனாய், அடியார்களின் தோஷத்தைப் பார்க்காத தூய்மையை உடையவனாய், தலைவன் – தொண்டன் என்னும் நீதி மாறாமல் நடக்கும் பரமபதத்தை ஆள்பவனாய், நீண்ட மதிள்களாலே சூழப்பட்ட திருவரங்கத்தில் சயநித்தருளும் என் ஸ்வாமியே! உன்னுடைய திருவடிகள் தானே வந்து என் கண்களுக்குள்ளே புகுந்ததனவே.

இரண்டாம் பாசுரம்.

ஆழ்வார் பெரிய பெருமாள் உடுத்தியிருக்கும் திருப்பீதாம்பரத்தை அனுபவிக்கிறார். கடலில் அலைகளானவை எப்படி ஒரு மரக்கலத்தை சிறிது சிறிதாகத் தள்ளிச் செல்லுமோ, அதுபோலே ஆழ்வாரும் எம்பெருமானின் திருமேனியில் உள்ள அவயவங்களால் தள்ளப்பட்டு, அடுத்தடுத்த அவயவங்களை அனுபவிக்கிறார்.

எம்பெருமான் தன் நிர்ஹேதுக க்ருபையை எங்காவது காட்டியுள்ளானா என்ற கேள்வியெழ, அதற்கு, எம்பெருமானின் த்ரிவிக்ரமாவதார சரித்ரத்தைக் காட்டி அனுபவிக்கிறார்.

உவந்த உள்ளத்தனாய் உலகம் அளந்து அண்டம் உற
நிவந்த நீள் முடியன் அன்று நேர்ந்த நிசாசரரைக்
கவர்ந்த வெங்கணைக் காகுத்தன் கடியார் பொழில் அரங்கத்து அம்மான் அரைச்
சிவந்த ஆடையின் மேல் சென்றது ஆம் என சிந்தனையே

இன்பம் மிகுந்த மனத்தை உடையவனாய் திருவுலகளந்தருளின எம்பெருமானின் திருமுடி (கிரீடம்) அக்காலத்தில் அண்டத்தின் எல்லை வரை நீண்டது. த்ரேதா யுகத்தில், எதிர்த்து வந்த ராக்ஷஸர்களை அழித்த க்ரூரமான அம்புகளையுடைய ஸ்ரீராமன் எம்பெருமான், நறுமணம் மிகுந்த சோலைகளையுடைய திருவரங்கத்தில் பெரிய பெருமாளாய் சயனித்திருக்கிறான். அந்த எம்பெருமானுடைய திருவரையிலே இருக்கும் பீதாமபரத்தில் என் சிந்தனையானது பதிந்தது.

மூன்றாம் பாசுரம்.

இதில், எம்பெருமானின் திருநாபீகமலத்தை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார். ப்ரஹ்மாவைப் பெற்றெடுத்தபின் அந்த திருநாபீகமலம் மேலும் அழகுபெற்றது என்று அனுபவிக்கிறார்.

முன் பாசுரத்தில் அனுபவித்த அந்த த்ரிவிக்ரமன் இப்பொழுது திருவேங்கடமுடையானாக சேவை சாதிக்கிறான் என்றும், பெரிய பெருமாளும் திருவேங்கடமுடையானும் ஒரே எம்பெருமானின் இரண்டு திருமேனிகள் என்பதையும் அனுபவிக்கிறார்.

மந்தி பாய் வட வேங்கட மா மலை வானவர்கள்
சந்தி செய்ய நின்றான் அரங்கத்து அரவின் அணையான்
அந்தி போல் நிறத்து ஆடையும் அதன் மேல் அயனைப் படைத்தது ஓர் எழில்
உந்தி மேலது அன்றோ அடியேன் உள்ளத்தின்னுயிரே

குரங்குகள் பாய்ந்து விளையாடும் தமிழ் தேசத்தின் வடதிசையில் உள்ள திருவேங்கடமலையில் நித்யஸூரிகள் வந்து வணங்கும்படி நிற்கும் ஸ்ரீநிவாஸனாய், திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வானாகிய இனிமையான படுக்கையை உடையவனான பெரிய பெருமாளின் அழகிய செவ்வானம் போன்ற நிறத்தையுடைய திருப்பீதாம்பரமும் அதற்கு மேலே இருக்கும் ப்ரஹ்மாவைப் படைத்து அதனால் மேலும் அழகுபெற்ற திருநாபீகமலமும் ஆகிய இவற்றின் மேலன்றோ என்னுடைய நெஞ்சிலே விளங்குகிற ஆத்மாவானது சென்று படிந்தது.

நான்காம் பாசுரம்.

இதில் திருநாபீகமலத்துடன் சேர்ந்த திருவயிற்றை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார். திருநாபீகமலம் ப்ரஹ்மாவை மட்டுமே படைத்தது ஆனால் திருவயிறான நானோ உலகம் முழுவதையும் என்னுள் அடைக்கி வைத்துள்ளேன் என்கிறது.

எம்பெருமான் ஒருவரைக் கைக்கொள்ளும் முன் அஹங்கார மமகாரங்கள் அழியவேண்டுமே என்று ஒரு கேள்வி வர, ஆழ்வார் எப்படி எம்பெருமான் இலங்கையைச் சுற்றியுள்ள மதிள்களைத் தகர்த்தானோ, அதுபோல என்னுடைய விரோதிகளையும் போக்குவான் என்று சொல்லி அனுபவிக்கிறார்.

சதுர மா மதிள் சூழ் இலங்கைக்கு இறைவன் தலை பத்து
உதிர ஓட்டி ஓர் வெங்கணை உய்த்தவன் ஓதவண்ணன்
மதுர மா வண்டு பாட மா மயில் ஆடு அரங்கத்து அம்மான் திரு வயிற்று
உதர பந்தம் என் உள்ளத்துள் நின்று உலாகின்றதே

நான்கு விதமான அரண்களை உடைய இலங்கைக்குத் தலைவனான இராவணனை யுத்தத்தில் இருந்து விரட்டி, அதற்குப் பின் அவனுடைய பத்துத் தலைகளையும் உதிரும்படி ஒப்பற்ற ஒரு க்ரூரமான அம்பை எய்தவனும், கடல் வண்ணனும், வண்டுகளானவை இனிமையாக இசை பாட, சிறந்த மயில்கள் ஆடப்பெற்ற திருவரங்கத்தில் சயனித்திருக்கும் ஸ்வாமியான பெரிய பெருமாளின் திருவயிற்றை அலங்கரிக்கும் ஆபரணமான உதரபந்தம் என்னுடைய நெஞ்சுள் நிலைத்து நின்று உலாவுகின்றது.

ஐந்தாம் பாசுரம்.

இதில் ஆழ்வார் பெரிய பெருமாளின் திருமார்பை அனுபவிக்கிறார். ப்ரளய காலத்தில் உலகங்களை வைத்திருக்கும் மதிப்பைக் காட்டிலும் எப்பொழுதும் சேதன அசேதன தத்துவங்களைக் குறிக்கும் ஸ்ரீவத்ஸ கௌஸ்துபங்களையும் தரிக்கும், எம்பெருமானை அடையாளம் காட்டும் பெரிய பிராட்டியின் ஸ்தானமான என்னைப் பாரீர் என்று திருமார்பு அழைக்க அதை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

அஹங்கார மமகாரங்கள் அழிந்த பிறகும், அநாதி காலமாகத் தொடரும் புண்ய பாபங்கள் இருக்குமே என்ற கேள்வி வர, ஆழ்வார் எம்பெருமான் அவற்றையும் போக்குவான் என்கிறார்.

பாரம் ஆய பழவினை பற்று அறுத்து என்னைத் தன்
வாரம் ஆக்கி வைத்தான் வைத்தது அன்றி என் உள் புகுந்தான்
கோர மாதவம் செய்தனன் கொல்? அறியேன் அரங்கத்து அம்மான் திரு
ஆர மார்வு அது அன்றோ அடியேனை ஆட்கொண்டதே

பெரிய சுமையான, அநாதி காலமாகத் தொடரும் வினைகளின் தொடர்பை நீக்கி, என்னைத் தன்னிடத்தில் அன்புகொள்ளும்படி செய்த பெரிய பெருமாள், அத்துடன் நில்லாமல் என் நெஞ்சிலும் புகுந்தான். இப்படிப்பட்ட பாக்யத்தைப் பெற நான் முற்பிறவியில் எத்தனை பெரிய தவம் செய்திருப்பேன் என்று தெரியவில்லை. அல்லது, இப்படிப்பட்ட பாக்யத்தை நான் பெற அவன் எத்தனை பெரிய தவத்தைச் செய்து வந்துள்ளான் என்று தெரியவில்லை. திருவரங்கத்தில் இருக்கும் ஸ்வாமியான அப்படிப்பட்ட பெரிய பெருமாளின் திருவையும் (பிராட்டியையும்) ஆரத்தையும் உடைய திருமார்பு அடியவனான என்னை ஆட்கொண்டது.

ஆறாம் பாசுரம்.

இதில் ஆழ்வார் எம்பெருமானுடைய திருக்கழுத்தை அனுபவிக்கிறார். திருமார்பில் சேதனாசேதனங்களும் பிராட்டியும் இருந்தாலும், ஆபத்துக் காலத்திலே உலகங்களை நான்தானே விழுங்கி அவைகளை ரக்ஷிக்கிறேன் என்ற திருக்கழுத்தின் வார்த்தையைக் கேட்டு அதை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

எம்பெருமான் இப்படி யாருக்காவது பாபங்களை போக்கியிருக்கிறானா என்ற கேள்வி வர, ருத்ரனுக்கு ப்ரஹ்மாவினால் ஏற்பட்ட சாபத்தையும், சந்த்ரனுக்கு ஒளி மங்கிய காலத்திலே அந்த சாபத்தையும் போக்கிக் கொடுத்தாள்ளான் என்று ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

துண்ட வெண் பிறையன் துயர் தீர்த்தவன் அஞ்சிறைய
வண்டு வாழ் பொழில் சூழ் அரங்க நகர் மேய அப்பன்
அண்டரண்ட பகிரண்டத்து ஒரு மா நிலம் எழு மால் வரை முற்றும்
உண்ட கண்டம் கண்டீர் அடியேனை உயக் கொண்டதே

ஒரு பிறை வடிவில் இருக்கும் நிலாவைத் தலையில் உடையவனான ருத்ரனின் துயரைப் போக்கியவனும் அல்லது ஒரு பிறை வடிவில் இருக்கும் சந்த்ரனின் துயரைப் போக்கியவனும், அழகிய சிறகுகளை உடைய வண்டுகள் நிறைந்திருக்கும் சோலைகளை உடைய திருவரங்கத்துள் பொருந்தி இருக்கும் ஸ்வாமியான பெரிய பெருமாள். அண்டத்தில் வஸிப்பவர்களையும், அண்டங்களையும், அண்டத்துக்கு வெளியில் இருக்கும் ஆவரணங்களையும், ஒப்பற்ற பெரிய பூமியையும், மற்ற எல்லாப் பதார்த்தங்களையும் விழுங்கும் அந்தப்  பெரிய பெருமாளின் திருக்கழுத்து அடியவனான என்னை வாழவைத்தது.

ஏழாம் பாசுரம்.

இதில் ஆழ்வார் எம்பெருமானுடைய திருவாயையும் திருப்பவளங்களையும் (உதடுகள்) அனுபவிக்கிறார். திருக்கழுத்து விழுங்கினாலும், நானல்லவா முதலில் உலகங்களை உட்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நான்தானே “மா சுச:” போன்ற வார்த்தைகளைக் கூறி எல்லோருக்கும் ஆறுதல் தருகிறேன் என்று கூற, ஆழ்வார் அவற்றை அனுபவிக்கிறார்.

ருத்ரன் போன்றவர்கள் தேவதைகள் ஆதலால் எம்பெருமான் அவர்களின் துன்பத்தைப் போக்கி ரக்ஷித்தான், உம்மைப் போன்றவர்களை ரக்ஷிப்பானா என்ற கேள்வி வர, மற்ற ப்ரயோஜனங்களை விரும்பும் தேவதைகளைக் காட்டிலும், அவனையே ஆசைப்படும் நம்மையே அவன் முக்யமாக ரக்ஷிப்பான் என்று அனுபவிக்கிறார்.

கையின் ஆர் சுரி சங்கு அனலாழியர் நீள் வரைபோல்
மெய்யனார் துளப விரையார் கமழ் நீள் முடி எம்
ஐயனார் அணி அரங்கனார் அரவின் அணைமிசை மேய மாயனார்
செய்ய வாய் ஐயோ என்னைச் சிந்தை கவர்ந்ததுவே

திருக்கையிலே பொருந்தி இருக்கும் சுரியையுடைய திருச்சங்கினையும் நெருப்பைக் கக்கும் திருவாழியையும் உடையவராய், பெரிய மலை போன்ற திருமேனியை உடையவராய், திருத்துழாயின் பரிமளத்தினாலே நறுமணம் வீசும் உயர்ந்த திருமுடியை (கிரீடத்தை) உடையவராய், எனக்கு ஸ்வாமியாய், அழகிய திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வான் என்கிற இனிய படுக்கையிலே சயனித்திருப்பவராய், ஆச்சர்யமான செயல்களையுடைய பெரிய பெருமாளின் சிவந்த திருவாய் என்னுடைய உள்ளத்தைக் கவர்ந்தது.

எட்டாம் பாசுரம்.

இதில் ஆழ்வார் எம்பெருமானுடைய அழகிய திருக்கண்களை அனுபவிக்கிறார். வாய் என்ன வார்த்தை சொன்னாலும், கண்ணான நான் தானே வாத்ஸல்யத்தைக் காட்டுகிறேன். மேலும் நானே எம்பெருமானைப் பரமபுருஷனாக அடையாளம் காட்டுகிறேன் ஆகையால் என்னைப் பார் என்று சொல்ல அக்கண்களை ஆழ்வார் அனுபவிக்கிறார்.

நான்கு மற்றும் ஐந்தாம் பாசுரங்களில் காட்டப்பட்டபடி அஹங்காரம், மமகாரம் மற்றும் கர்மங்கள் அழிக்கப்பட்டாலும், அவித்யை இருந்தால் மீண்டும் அவை வருமே என்ற கேள்வி வர, எம்பெருமான் எப்படி அவித்யையின் ப்ரதிநிதியான தமோ குணத்தைக் காட்டும் ஹிரண்யகசிபுவை அழித்தானோ, அதேபோல நம் தமோ குணத்தையும் அழிப்பான் என்று அனுபவிக்கிறார்.

பரியன் ஆகி வந்த அவுணன் உடல் கீண்ட அமரர்க்கு
அரிய ஆதிப்பிரான் அரங்கத்து அமலன் முகத்துக் |
கரிய ஆகிப் புடை பரந்து மிளிர்ந்து செவ்வரி ஓடி நீண்ட அப்
பெரிய ஆய கண்கள் என்னைப் பேதைமை செய்தனவே

மிகப் பெரிய உருவைக்கொண்டு வந்த அஸுரனான ஹிரண்யனுடைய உடலைக் கிழித்துப் போட்டவனும், ப்ரஹ்மா முதலான தேவர்களுக்கும் அணுகமுடியாதவனும், எல்லோருக்கும் காரணபூதனும், நன்மையைச் செய்பவனும் ஆன திருவரங்கத்தில் சயனித்துக் கொண்டிருக்கும் பரம பரிசுத்தியை உடைய பெரிய பெருமாளின் திருமுகத்தில் கறுத்த நிறத்தில், பரந்திருப்பதான, ஒளிபடைத்த, செவ்வரிகள் படர்ந்திருப்பதான, நீண்டதான, பெருமை பொருந்திய திருக்கண்கள் அடியேனைப் பித்துப்பிடித்தவனாக ஆக்கி விட்டன.

ஒன்பதாம் பாசுரம்.

இதில் ஆழ்வார் பெரிய பெருமாளின் திருமேனி முழுவதையும் சேர்த்து அனுபவிக்கிறார்.

ஆழ்வார் எம்பெருமானுடைய அகடிதகடநா ஸாமர்த்யத்தை அனுபவிக்கிறார். வேதாந்த ஞானம் இருந்தால்தானே தமோ குணத்தைப் போக்கிக்கொள்ள முடியும், நீரோ வேதாந்தத்தைப் பயிலும் ஜந்மத்தில் பிறக்கவில்லையே என்று ஒரு கேள்வி வர, எம்பெருமான் எப்படி உலகெல்லாம் உண்டு, ஒரு சிறு ஆலிலையில் சயனித்து நம்மால் நினைக்கமுடியாததை நடத்திக் காட்டினானோ அதுபோல எனக்கும் தமோ குணத்தைத் தன் சக்தியால் போக்கிக் கொடுப்பான் என்று அனுபவிக்கிறார்.

ஆல மா மரத்தின் இலை மேல் ஒரு பாலகனாய்
ஞாலம் ஏழும் உண்டான் அரங்கத்து அரவின் அணையான்
கோல மா மணி ஆரமும் முத்துத் தாமமும் முடிவு இல்லது ஓர் எழில்
நீல மேனி ஐயோ நிறைகொண்டது என் நெஞ்சினையே

உலகெல்லாம் உண்டு பெரியதான ஆல மரத்தின் சிறிய இலையில் ஒரு சிறு குழந்தையாய் சயனித்து இருந்தவனும், திருவரங்கத்தில் திருவனந்தாழ்வான் என்கிற இனிய படுக்கையில் சயனித்து இருப்பவனுமான பெரிய பெருமாளின் அழகிய, உயர்ந்ததான ரத்னங்களால் செய்யப்பட்ட ஹாரமும் முத்து மாலை போன்ற பல ஆபரணங்களும் அணியப்பட்டதும், எல்லை இல்லாத ஒப்பற்ற அழகையுடையதுமான கறுத்த திருமேனியானது என்னுடைய நெஞ்சின் அடக்கத்தைக் கவர்ந்தது. ஐயோ! இதற்கு நான் என் செய்வேன்!

பத்தாம் பாசுரம். இறுதியில் ஆழ்வார் கண்ணன் எம்பெருமானைப் பெரிய பெருமாளில் கண்டு இனி வேறொன்றைப் பார்ப்பதற்கு விருப்பம் இல்லை என்று தெரிவித்து அந்த எம்பெருமான் திருவடிகளில் சேர்ந்து பரமபதத்தை அடைகிறார்.

கொண்டல் வண்ணனைக் கோவலனாய் வெண்ணெய்
உண்ட வாயன் என் உள்ளம் கவர்ந்தானை
அண்டர்கோன் அணி அரங்கன் என் அமுதினைக்
கண்ட கண்கள் மற்று ஒன்றினைக் காணாவே

மேகத்தை போன்ற நிறத்தையும் குணத்தையும் உடையவனும், இடையர் குலத்தில் தோன்றி, வெண்ணெயைத் திருடி உண்ட திருவாயுடன் இருப்பவனும், என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தவனும், நித்யஸூரிகளுக்குத் தலைவனும், திருவரங்கத்தில் சயனித்திருப்பவனும், எனக்கு ஆரவாமுதமான பெரிய பெருமாளைக் கண்ட கண்கள் இனி வேறொன்றைக் காணாது.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் –  http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

అమలనాదిపిరాన్

Published by:

శ్రీ:
శ్రీమతే రామానుజాయ నమ:
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమ:
శ్రీ వానాచల మహామునయే నమ:

periyaperumal-thiruppanazhwarపెరియ పెరుమాళ్ తిరుప్పాణాళ్వార్)

తనియన్

ఆపాదచూడ మనుభూయ హరిం శయానం
మధ్యే కవేరతుహితర్ ముదితాంతరాత్మా|
అద్రష్టతాం నయనయోర్ విషయాంతరాణాం
యో నిశ్చికాయ మనవై మునివాహనం తం||

ప్రతిపదార్థము
కవేరదుహితు: = కావేరి నది
మధ్యే = మధ్యలో
ఆపాదచూడం = పాదములు మొదలు శిరస్సు దాకా
అనుభూయ = అనుభవించి
నయనయో: విషయాంతరాణాం అద్రష్టతాం = తమ కన్నులు(ఆ పెరుమాళ్ళను తప్ప)మరి వేటిని చూడాజాలక పోవుట
నిశ్చికాయ = కృపతో అనుగ్రహించిన
మునివాహనం = లోక సారంగ మునులను వాహనముగా చేసుకున్న తిరుప్పాణాళ్వార్లను
తం= అలాంటి
మనవై = స్మరిస్తున్నాను
భావము:

ఎవరైతే(తిరుప్పాణాళ్వార్) కావేరి మధ్యలో పాదములు మొదలు శిరస్సు దాకా అనుభవించి తమ కన్నులు(ఆ పెరుమాళ్ళను తప్ప) మరి వేటిని చూడాజాలక పోవుటతో కృపతో అనుగ్రహించిన లోక సారంగ మునులను వాహనముగా చేసుకున్న తిరుప్పాణాళ్వార్లను స్మరిస్తున్నాను.

పిళ్ళైలోకం జీయర్ అనుగ్రహించిన తనియన్ వ్యాఖ్యానము.

అవతారిక: (ఆపాదచూడం ఇత్యాది) ఇందులో “గరుడవాహనుడు నిలబడగా “అని, || “అంశిరైప్పుట్పాకనై యాన్ కండతు తెన్ అరంగత్తే” అని చెప్పినట్లు పెరియ పెరుమాళ్ ను కనులారా అనుభవించిన మునివాహనులను మనసులో స్మరించుట. గరుడవాహనత్వము, శేషశాయిత్వము, శ్రియ:పతిత్వము కలిగి సర్వశేషియైన సర్వాధిక వస్తువులకు లక్షణుడై, సర్వాధిక లక్షణ వస్తువులను సక్రమముగా అనుభవించునట్లు చెప్పుట.

వ్యాఖ్యానము:

(ఆపాదచూడం) పాదాది కేశ పర్యంతము (అనుభూయ) అమలనాదిపిరానుని అనుభవించుట.(హరిం శయానం) “శ్రీమాన్ సుక సుప్తహ:” అన్నట్లు శయనించి యుండుట. అలాగే వుండి లోపలి అసురులందరిని సంహరించినది వీరే “హరతీతి హరి:” అనుకూలుల మనస్సులను ప్రతికూలుల ప్రాణములను హరించువాడు. అనుకూలుని “దృష్ఠి చిత్తాపహారం చేయునట్లు “కిడందదోర్ కిడకై కండు ఎడ్రుం మరందు వాళ్గేన్” ‘ఏరార్ కోలం తికళ్ కిడందాయ్ కండేన్” అన్నట్లుగా తాపహరుడైన వాడు .ఆయనే ‘అరవినణై మిశై మేయమాయనారాన ముగిల్ వణ్ణనిరే.” ఇలా అనుకూల ప్రతికూల రక్షణ శిక్షణలను చేయువాడిని

(కవేరదుహితుర్మద్యే) కావేరి మద్యేలో .”గంగ పునీతమైన కావేరి మధ్యలో అడవి ఉన్నది. “వణ్ణ పొన్ని, తిరుకైయ్యాల వరుడ, తిరు వాళనినితాక వా య్తు, తిరు కణ్గల్ వళరుగిన్ఱదు.)

తిరుమల నంబి అనుగ్రహించిన తనియన్

కాట్టవేకండ పాదకమల నల్లాడైయుంది
తేట్టరు ముదరబంద తిరుమార్వు కండచ్చెవాయ్
వాట్టమిల్ కణ్గళ్ మేని ముని యేరి తని పుగుందు
పాట్టినాల్ కండు వాళుం పాణర్ తాళ్ పరవినోమే

.
ప్రతి పదార్థము
ముని యేరి = లోకసారంగమునుల భుజములపై ఎక్కి
తని పుగుందు = ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్ళి
కాట్టవే కండ = ఆ ముని చూపినట్టు చూసి సేవించుకున్న
పాదకమలం = కమలముల వంటి శ్రీపాదములు
నల్లాడై = ఉన్నతమైన పీతాంబరము
యుంది = నాభియు
తేట్టరుం = అపురూపమైన
ఉదరబందం = బంగరు మొలత్రాడు
తిరుమార్వు = శ్రీ మహాలక్ష్మి నివసించే హృదయము
కండం =కంఠము
చ్చెవాయుం = ఎర్రని నోరు
వాట్టమిల్ = అలుపులేని
కణ్గళ్ = కన్నులు (వీటన్నింటితో కూడిన)
తిరు మేని = సుందరమైన దేహము
పాట్టినాల్ కండు వాళుం = పాశురమును అనుసంధానము చేస్తూ సేవించి ఆనందించే
తాళ్ = శ్రీపాదములను
పరవినోమే = ఆశ్రయించాము
భావము:

లోకసారంగమును భుజములపై ఎక్కి ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్ళి ఆ ముని చూపినట్టు చూసి సేవించుకున్న కమలముల వంటి శ్రీపాదము, ఉన్నతమైన పీతాంబరము , నాభియు, అపురూపమైన బంగరు మొలత్రాడు, శ్రీమహాలక్ష్మి నివసించే హృదయము కంఠము, ఎర్రని నోరు, అలుపులేని కన్నులు, (వీటన్నింటితో కూడిన)సుందరమైన దేహమును పాశురమును అనుసంధానము చేస్తూ సేవించి ఆనందించే తిరుప్పాణాళ్వార్ శ్రీపాదములను ఆశ్రయించాము

అమల నాదిపిరా నడియార్కెన్నై యాట్పడుత్త
విమలన్ విణ్ణవర్ కోన్విరై యార్పొళిల్ వేంగడవన్
నిమలన్ నిన్మలన్ నీదివానవన్ నీళ్మదిళ్ అరగత్తమ్మాన్ తిరు
క్కమలపాదం వందెన్ కణ్ణినుళ్ వొక్కిన్ఱతే (1)

అమలన్ = పరిశుధ్ధమైన
ఆది = జగత్కారణుడైన
పిరాన్ = ఉపకారకుడై
ఎన్నై = నన్ను(కడ జాతి వాడైన)
అడియార్కు = తన దాసులైన భాగవతులకు
యాట్పడుత్త = చూపించుటవలన
విమలన్ = ఔన్నత్యము కలవాడు
విణ్ణవర్ కోన్ = నిత్యసూరులకు నాయకుడైనా
(దాసులకోసము)
విరై యార్పొళిల్ =సువాసనలు వెదజల్లు తోటలుగల
వేంగడవన్ = తిరుమలలో నిత్య నివాసము చేయువాడు
నిమలన్ = ఆశ్రిత పారతంత్ర్యము గలవాడు
నిన్మలన్ = దాసుల తప్పులను చూచు దోష గుణము లేని వాత్సల్య రూపుడు
నీదివానవన్ = శేషి శేష సంబంధము చెడకుండా న్యాయమును చెప్ప గలవాడు
నీళ్మదిళ్ = ఉన్నతమైన ప్రాకారములు గల
అరగత్తు = శ్రీరంగములో(శేషసాయి అయిన)
అమ్మాన్ = స్వామి అయిన శ్రీరంగనాథుడు
తిరు క్కమలపాదం = శ్రీపాదములు
వంతు = వచ్చి
ఎన్ కణ్ణినుళ్ = నాకన్నులలో
వొక్కిన్ఱతే = స్థిరముగా నిలిచినవి

ఈ పాశురములో శ్రీరంగనాథుని శ్రీపాదముల అందము తన మీద పడి పరవశింప చేసినట్లుగా తిరుప్పాణాళ్వార్ చెపుతున్నారు. అమలన్, విమలన్. నిమలన్. నిన్మలన్ అనే నాలుగు శబ్దాలకు అర్థము ఒకటే అయినా తాత్పర్య భేధమును గ్రహించవలసి ఉన్నది. పరమహీనమైన తాను సన్నిధిలోకి ప్రవేశించటము చేత పెరుమాళ్ళకు అవధ్యము జరుగుతుందేమేనని సందేహిస్తున్నారు. ఆ అవధ్యమును తొలగించువాడు కనుక అమలన్ అంటున్నారు. హేయప్రతిపటుడు – అనగా హేయవస్తు సంబంధము వలన తనకు ఎటువంటి కీడు జరగకుండా చేసుకోగల వాడు అని భావము.

దాసుడి హైన్యమును లెక్కచేయకుండా తనను భాగవతులకు చూపి ఒక గొప్ప వస్తువులాగా చేయుట వలన పెరుమాళ్ తిరుమేనిలో ఒక విలక్షణ తేజస్సును అనుభవించువారు ‘విమలన్’ అంటున్నారు పాణర్. తనదైన ఒక వస్తువు గుర్తింపు పొందితే స్వామి యొక్క తిరుమేని ప్రకాశిస్తుంది కదా!

బ్రహ్మరుద్రాది దేవతలే దరిచేరడానికి జంకే ఐశ్వర్య సమృధ్ధి వుండి కూడా కురువరత్తినంబికి నిత్య సంశ్లేషమునునిచ్చి తన ఈశ్వరత్వమైన “ఆశ్రయణ విరోధి దోషమును” దాచి….”అర్చక పరాధీనాఖిలాత్మస్థితి:” అన్నట్లు దాసులకు సులభుడైన గుణమును బహిర్పచినవాడు నిమలన్ కాన అంటున్నారు. ఇక నిన్మలన్ అనగా దాసుల దోషములను చూచుట అనే దోషము లేనివాడు. ఒకవేళ చూసినా వాటిని భోగ్యములుగా స్వీకరిస్తాడు.

మొదటి పాదములో , ఆది అన్నపదానికి వ్యాఖ్యానము చేస్తూ వేదాంతదేశికులు “ఈ కారణత్వము మోక్షప్రదత్వము ఛత్ర చామరముల లాగా సర్వలోక శరణ్యునుకి విశేష చిహ్నములు” అన్నారు. జగత్ కారణత్వము మోక్షప్రదత్వములో అమ్మవారికి కూడ అన్వయము కలదు.

లోకసారంగముని భుజములమీద ఎక్కిన తిరుప్పాణర్ శేషిత్వమును ప్రశంసించారే తప్ప శేషత్వమును గురించి చెప్పలేదు కాని “అడియార్కెన్నైఆడ్పడుత్త విమలన్” అన్నారే అన్న శంఖ కలగవచ్చు. శేషత్వమునకు అర్హమై శ్రీపాదముల వద్ద వుండవలసిన తులసి శిరస్సునధిరోహించటము వలన దాని శేషత్వమునకు లోటేమీ లేదు కదా! అదే విధముగా ఇక్కడ స్వీకరించవలసి వుంది.

పిళ్ళై తిరునరైయూర్ నంబిని కొందరు “ శ్రీరంగనాథుని అనుభవించ వలసిన వీరు తిరువేంకటాచలపతి పక్కకు పోనేల?” అని ప్రశ్నించారట. దానికి వారు, “ఏటిలో దిగినవాడు ప్రవాహములో కొట్టుకు పోకుండా ఒక కాలును నీటి అడుగున నేలమీద తాటించినట్లుగా పాణర్ శ్రీరంగనాథుని సౌందర్య ప్రవాహములో కొట్టుకు పోకుండా ఒక కాలును తిరువేంకటాచలము మీద మోపారు” అన్నారట.

“ఒకరి గురించి కవిత్వము చెప్పే సమయములో వీరి చరిత్రని చెప్పవలసి వుంది. పరమపదములో వుండి మధురాపురిలో అవతరించి, గోకులమునకు వచ్చినట్టుగా శ్రీవైకుంఠము నుండి తిరుమలలో నిలిచి శ్రీరంగమునకు వచ్చిన చరిత్ర చెప్పనట్లుగాను స్వీకరించవచ్చు.

ఉవంద ఉళ్ళత్తినాయ్ ఉలగం అళందండం ఉఱ్
నివంద నీళ్ముడియన్ అన్ఱు నేరంద నిశాశరరై
కవరంద వెంగణై క్కాగుత్తన్ కడియార్ పొళిల్ అరంగత్తమ్మాన్ అరై
చ్చివంద ఆడైయిన్ మేల్ శెన్ఱదాం శిందనైయే (2)

ప్రతి పదార్థము:
ఉవంద ఉళ్ళత్తినాయ్ = ఆనంద ప్రదమైన హృదయము కలవాడై
ఉలగం అళందు = ముల్లోకములను కొలిచి
అండం ఉఱ్ = బ్రహ్మాండము దాకా త్రావి
నివంద = ఉన్నతిని పొందిన
నీళ్ముడియన్ = నిడుపాటి శిఖ గలవాడు
అన్ఱు = ఆ కాలములో
నేర్ద = ఎదురు నిలిచిన
నిశాశరరై = రాక్షసులను
కవర్దద = సంహరించిన
వెంగణై = ఉన్నతమైన శరములు కలవాడైన
క్కాగుత్తన్ = శ్రీరాముడు
కడియార్ = పరిమళములు వెదజల్లు
పొళిల్ = వనములు గల
అరంగత్తు = శ్రీరంగములో వేంచేసి వున్న
అమ్మాన్ = ఎంపిరాన్ నుని(శ్రీ రంగనాథుని)
అరై = గర్భ గృహములో
చ్చివంద ఆడైయిన్ మేల్ = స్వామి ధరించిన పీతాంబరము మీద
శిందనైయే = నా మనసు
శెన్ఱదాం = నిలిచింది
భావము:

క్రిందటి పాశురంలో “తిరు క్కమలపాదం వందు” అన్నది, ఈ పాశురంలో “ఆడైయిన్ మేల్ శెండ్రదామెన శిందనై” అన్నవి కలిపి చూడవలసి ఉంది. మొదట పెరుమాళ్ తానుగా ఆళ్వార్లను దాసునిగా చేసుకోవాలని మీద పడినట్టు పిదప ఆళ్వార్లు రుచి తెలిసి తానే పెరుమాళ్ళ మీద పడినట్టు ద్యోతకమవుతున్నది. ఈనిన ఆవు మొదట తన బిడ్డకు పాల రుచి తెలియనందు వలన తనే సిరను దూడ నోటిలో పెడుతుంది. రుచి తెలిసిన తరువాత దూడ తల్లి వెనక పడి పోతుంది. అదే విధముగా స్వామి శ్రీ పాదములు తానుగా వచ్చి తన కన్నులలో పడినట్టు మొదటి పాశురంలో చెప్పగా ఏ పాశురంలో తన మనసు రుచి తెలిసి ఆయన మీద పడ్డట్టుగా చెపుతున్నారు.

ముల్లోకములను కొలిచిన చరిత్ర :

మహాబలి అనే రాక్షసుడు తన బలముతో, ఇంద్రాది దేవతలను జయించిన గర్వముతో రాజ్యమేలు చుండగా, రాజ్యము పోగొట్టుకున్న దేవతలు స్వామిని శరణాగతి చేసి ప్రార్థించగా , అతిధి కశ్యపుల కుమారుడై వామనుడిగా అవతరించి బ్రాహ్మణ వటువుగా మహాబలి వద్దకు వెళ్ళి, ఇవ్వటమేగాని అడగటమే ఎరగని స్వామి తాను తపము చేయటము కోసము తన పాదములతో మూడడుగుల నేలను యాచించటము,

దానముగా పొందిన వెంటనే త్రివిక్రముడుగా ఎదుగుట:

ఒక పాదముతో ఆకాశము, మరొక పాదముతో భూలోకమును కొలిచి దానముగా పొందిన మూడవ అడుగు పెట్టడానికి చోటేదని అడుగగా ఆ బలి తన శిరస్సు మీద పెట్టమని కోరాడు. అలాగే శిరస్సు మీద పెట్టి అతనిని పాతాళమునకు నెట్టి గర్వ భంగము చేశారని చరిత్ర. అలా భూలోకమును కొలిచిన సమయములో భూమి కింద వున్న పాతాళము కూడా కొలవటము వలన ఆయన సర్వలోక శరణ్యుడు. దుష్థుల గర్వమణచటమే కాక శిష్టులను సదా శరణ్యులను చేసుకునే తంత్రము తెలిసిన వాడని ఈ చరిత్ర వలన తెలుస్తున్నది.

“ఉవంద వుళ్ళత్తినై..”అన్న ప్రయోగముతో లోకమును కొలిచే సమయములో తన భక్తులనే కాక విరక్తులను కూడా సమానముగా చూసి అందరి పైన తన శ్రీపాదములనుంచు తున్నానని పెరుమాళ్ హృదయము పొంగి పోయిందని ఆళ్వార్ల భావన

నిశాశరర్-రాత్రులలో తిరిగేవాడు

కాకుత్తన్-కకుస్థుడని ప్రసిద్ది గాంచిన రాజవంశములో జన్మించినవాడు (శ్రీరాముడు)ఎద్దు రూపములో నున్న ఇంద్రుడిమీద ఎక్కి యుద్దము చేయటము వలన ఈ వంశము వారికి ఈ పేరు వచ్చింది.(కకుత్-ఎద్దు,స్తన్-ఉండువాడు)

నిమిర్ద్ నీణ్ముడియన్- అనేది మూలము

మందిప్పాయ్ వడవేంగడ మామలై వానవర్గళ్
సందిశెయ్య నిన్ఱాన్ అరంగత్తరవిన్ అణైయాన్
అంది పోల్ నిఱై త్తాడైయుం అదన్ మేల్ అయనై ప్పడైత్తదోర్ ఎళిల్
ఉంది మేలదన్ఱో అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరే (3)

ప్రతి పదార్థము:
మంది = వానర జాతి అయిన
ప్పాయ్ = తావు(ఒక కొమ్మనుండి మరొక కొమ్మకు దుముకుట)
వడవేంగడ మామలై = ఉత్తరాన ఉన్న తిరుమల (శ్రీ రంగమునకు తిరుమల ఉత్తరాన ఉంటుంది)
వానవర్గళ్ = నిత్యసూరులు
శందిశెయ్య నిన్ఱాన్ = పూవులతో ఆరాధనము చేస్తూ నిలబడిన
అరంగత్తు = కోవెలలో(శ్రీ రంగములో)
అరవిన్ అణైయాన్ = శ్రీ అనంతళ్వానైన ఆది శేషునిపై సుఖముగా పవళించిన అళగియ మణవాళుడనబడే శ్రీరంగనాథుని
అంది పోల్ నిఱైత్తాడైయుం = ఎర్రని ఆకాశాము వంటి పీతాంబరమును
అదన్ మేల్ = ఆ పీతాంబరము మీద
అయనై ప్పడైత్తదోర్ ఎళిల్ ఉంది మేలదన్ఱో = బ్రహ్మను సృజించిన అందమైన నాభి కమలమును
అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరే = నా మనసులో రూపుకట్టిన తీయనైన ఆత్మ స్వరూపమును
భావము:

“అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరుంది మేలదన్ఱో”అని ఇక్కడ వానరములను చెప్పుట చపలచిత్తులైన సంసారులకు సంకేతము. “నిన్నవానిలా నెంజినై ఉడైయారాయి ఒన్రై విట్టు ఒన్రై పట్రికర క్షాత్రబల కామికళా”న ( నిలచిన చోటనిలవని, ఒకదానిని వదిలి మరొకదానిని పట్టే) సంసారులకు వానరములే చక్కటి నిదర్శనము.

పరమపదములో కైంకర్య సామ్రాజ్యమునకు పట్టాబిషుక్తులైన ముక్తులు, నిత్యులు, దేశోచితమైన దేహములను పరిగ్రహించి తిరుమలకు వచ్చి కైంకర్యము చేయగా, వాటి పెంపుగా అక్కడ నిత్య సన్నిహితులుగా వుండే శ్రీరంగనాథుని పీతాంబరము మీద నాభికమలము మీద నా మనసు నిలిచిందని భావము.

“వడ వేంగడమాలై నిన్రాన్” అనగా మనవంటి వారికి పరమపదముతో సమానమైన తిరుమలకు దీక్షతో వెళ్ళాలి కదా…. ఎంత కష్టం ..అనుకోగానే, “అరంగత్తరవినణైయాన్” అని సౌలభ్యమును చెప్పారు.

“అందిపోల్ నిరం” అనగా దాసుల అఙ్ఞానమును పొగొట్టి ఙ్ఞానమునొసగు సూర్యోదయమైన పూర్వ సంధ్యను సంకేతముగా, తెలిపారు. వారి తాపత్రయమును పోగొట్టుటకు పూర్వ సంధ్యలాగా నిలిచారని భావము.

మొదటి పాశురంలో “ఆది”అనే పదము ద్వారా తెలిపిన పరమాత్మయొక్క జగత్కారణత్వమును ఈ పాటలో స్థిరపరుస్తున్నారు.

“త్రయోదేవా స్తుల్యా, త్రితయ మితమత్వైతమతికం

త్రికాతస్మాత్ తత్వం పరమితి వితర్కాన్ వికటయన్
విభోర్నాభిపద్మో విధిసివ నిధానం భగవత
తతన్యత్ భ్రూబంగీపరవతితి సిధ్ధాంతయతి న”
అనే శ్రీరంగరాజస్తవ సూక్తిని ఇక్కడ అనుసంధానము చేసుకోవాలి.

“సంధి శెయ్యనిన్రాన్” అనే ప్రయోగానికి ఆరాధనమని గ్రహించాలి ఎందుకంటే “సంధి” అనగా సంధ్యావందనము అనే వాడుక వున్నది. శ్రీ భగవదాఙ్ఞ భగవత్ కైంకర్యరూపమైనది. దానిని “లక్ష్మీతలక్ష్మణై” లాగా గ్రహించాలి.

శదుర మామదిళ్ శూళ్ ఇలంగైక్కిరైవన్ తలైప
త్తుదిర ఓట్టి ఓర్ వెంగణనై ఉయ్తవన్ ఓద వణ్ణన్
మదుర మావండు పాడ మా మయిలాడ అరంగత్తమ్మాన్ తిరు వయ
ఱ్ఱుదర బందం ఎన్ ఉళ్ళత్తుళ్ నిన్ఱులాగిన్ఱదే (4)

ప్రతిపధార్థము
శదురం = చతురముగా
మా = ఉన్నతమైన
మదిళ్ శూళ్ = భవనములతో ఒప్పుతున్న
ఇలంగైక్కు = లంకకు
క్కిరైవన్ = అధిపతి అయిన రావణాసురుని
ఓట్టి = మొదటి దినముననే యుధ్ధములో ఓడి పరుగులు తీయునట్లు చేసిన
(మరుసటి దినము)
తలైపత్తు = పది తలలను
ఉదిర = రాలి పడునట్లు
ఓర్ = అనుపమానమైన
వెంగణనై = వాడి అయిన అస్త్రమును
ఉయ్త్తవన్ = ప్రయోగించినవాడు
ఓదం వణ్ణన్ = సముద్రపు(నీలి,చల్లని)రంగు గలవాడును
వండు = తేనెటీగలు
పాడ = పాడగా
(దానికి తగినట్లుగా)
మా మయిలాడ = ఉన్నతమైన (అందమైన)నెమళ్ళు నాట్యమాడగా
అరంగత్తమ్మాన్ = శ్రీరంగములో వేంచేసియుండు శ్రీరంగనాథుడు
తిరువయఱ్ఱుదర బందం = ఉదర బంధములాగా ధరియించివున్న దివ్యమైన మొలత్రాడు
ఎన్ ఉళ్ళత్తుళ్ నిన్ఱు = నా మనసులో స్థిరముగా నిలిచి
ఉలాగిన్ఱదు = విహరిస్తున్నది(మనసంతా నిండినది).
భావము:

కులపర్వతములన్నిటిని ఒక్క చోట చేర్చినట్టుగా అందము, ధృడత్వము కలిగియుండి, అష్టదిగ్పాలకులు కూడా ఏరిపార చూడలేని బ్రహ్మాండములైన భవనములతో ఒప్పారుతున్న లంకకు అధిపతి అయిన రావణుని

మొదటి దినముననే యుధ్ధములో “చచాల చాపలచ్య ముమోచవీర:” అన్నట్టు ఓడి అలసి పోయి, విల్లు కూడా విరిగిపోగా ఏమీ చేయలేని దీనస్థితిలో వుండగా అతనిని మీద దయతో “నాయనా ఈదినము చాలా అలసి పోయావు, ఇప్పుడు నిన్ను ఒక్క క్షణములో సంహరించవచ్చు, కాని అది ధర్మము కాదు” అని వదిలి వేసెను. “ఈ దినము వెళ్ళి రేపు రా” అని చెప్పి పంపి, మరుసటి దినమున వాడు బలము కూడదీసుకుని వచ్చి నిలబడగా బ్రహ్మాస్త్రమును ప్రయోగించి వాడి పది తలలను త్రుంచివేసిన చరిత్ర మొదటి రెండు పాదాలలో చెప్పబడింది.

“ఓట్టి”(తరిమి) అనే పదానికి రావణుని తరిమి అన్న అర్థము తీసుకోవచ్చు, ఓర్ వెంగణనై(అనుపమానమైన వాడి అయిన అస్త్రమును ప్రయోగించిన)అని కూడ గ్రహించవచ్చు.

“ఓద వణ్ణన్”-చూసిన వారి పాపములను, తాపములను పోగొట్టగల సముద్రవర్ణుడైన వాడు. “తిరువయిరు, ఉదరం” అని ఒకే అర్థమునిచ్చు ద్రావిడ, సంస్కృత పదాలకు పునరుక్తి దోషము స్వీకరించరాదు.”ఉదర బంధం”అనేది మొలత్రాడుకు పేరు. అది శ్రీరంగనాథుని ఉన్నతమైన ఉదరమును చుట్టుకొని ఉన్నదని “తిరువయిరు” ప్రయోగమును గ్రహించాలి.

“తిరువయిత్రుదరబందం”అని కూడా పాఠము కలదు.

పారం ఆయ పళవినై పఱ్ఱఱుత్తు ఎన్నై త్తన్
వారం ఆక్కి వైత్తాన్ వైత్తానన్ఱి ఎన్నుళ్ పుగుందాన్
కోర మాదవం శెయ్తనన్ కోల్ అఱియేన్ అరంగత్తమ్మాన్ తిరు
ఆర మార్వదన్ఱో అడియేనై ఆట్కొడదే (5)

ప్రతిపదార్థము:
పారం ఆయ = భరించరానంత బరువైన
పళవినై = అనాది పాపముల
పఱ్ఱఱుత్తు = సంబంధమును త్రెంచి
ఎన్నై = (పాప విమోచనముపొందిన)దాసుడిని
త్తన్ వాతం ఆక్కి వైత్తాన్ = తన భక్తునిగా చేసాడు
వైత్తానన్ఱి = ఇంతే కాక
ఎన్నుళ్ పుగుందాన్ = నా హృదయములో ప్రవేశించాడు
(ఇంత గొప్ప భాగ్యమును పొందిన దాసుడు)
కోర మాదవం = ఉగ్రమైన తపస్సు
శెయ్తనన్ కోల్ = (పూర్వ జన్మలో)చేసానేమో
అఱియేన్ = తెలియను
అరంగత్తమ్మాన్ = శ్రీరంగనాథుడైన
తిరుఅరం = శ్రీమహాలక్ష్మిని, ముక్తహారములను కలిగియున్న
మార్పు అదన్ఱో = హృదయము కాదా
అడియేనై = దాసుడిని
ఆట్కొడదే = దాసాను దాసునిగా చేసుకున్నది
భావము:

దాసుల పక్షము ఉండి కాపాడే శ్రీదేవియు, సర్వరక్షకత్వమును ప్రకటించే హారములు కలిగివున్న విశాల హృదయము యొక్క సౌదర్యమును నన్ను వశపరచుకున్నవని చెపుతున్నారు.

కాల ప్రమాణమున్నంతవరకు ప్రాయిశ్చిత్తము చేసినా తీరని నా తొలి పాపాములను సమూలముగా త్రెంచివేసి నన్ను నిష్కళంకునిగా చేసి తన పక్షపాతిగా చేసుకోవటముతో ఆగక , ఇంత కాలముగా పాపములకు ఆలవాలముగా వున్న నా గళ సీమనుండి ఆ పాపములను తొలగించి తన నివాసస్థానముగా చేసుకున్న ఘనుడు ఆ శ్రీరంగనాథుడని మొదటి పాదములో చెప్పారు.

“కల్లుం కనైకడలుం వైకుందవానోడుం, పుల్లెండ్రొళింతనకొల్ ఏపావం-వెల్ల నెడియన్ నిఱంకనియానుళ్ పుకుందు నీంగళ్,అడియేనతుళ్ళత్తకం” అనే పెరియ తిరువందాది పాశురము ఇక్కడ అనుసంధానము చేసుకోవాలి.

స్వగృహమును తాననుభవించ వీలు లేకుండా చాలాకాలముగా ఎవరో దుష్ఠులు అక్రమించుకోగా ఈ నాటికి వారిని తన పరాక్రమముతో వెడలగొట్టి విజకేతనము ఎగురవేసిన మహారాజులాగా, దాసుడి హృదయసీమను తనది చేసుకున్న పెరుమాళ్ళ కృపకు పాత్రుడనైనందుకు ఏజన్మలో ఎంతటి తపస్సు ఆచరించానో కదా! అని ఆళ్వార్లు ఉబ్బితబ్బి పోవడానిని మూడవ పాదములో చూడవచ్చు. “పెణ్ణులాం చటైయినాలుం పిరమనుమున్నై కాణప్పాన్.ఎణ్ణిలావూళియూళి తవంశైదార్ వెళిక్కినిర్ప” అనునట్లుగా నిజముగా తపము చేసిన పెద్దలు కూడా పొందలేక తపించిపోతుండగా, తమకు ఆయాచితముగా లభించిన అపూర్వమైన తపఃఫలమై వుంటుందని ఆ తపస్సు స్వప్రయత్నముతో జరిగినది కాదని పెరుమాళ్ళే నోమునోచి పొందిన ఫలమని అంతరార్థము.

ఇక, “చేసెను” అన్న పదానిని క్రియగా కాక కర్తగా తీసుకుంటే, ఈ విధముగా నా హృదయములో ప్రవేశించుటకు పెరుమాళ్ళు ఉభయ కావేరి మధ్య నిలిచి ఎంత కఠోర తపస్సు చేసారో కదా? అని త్తూప్పుళ్ పిళ్ళై స్వామి చేసిన వ్యాఖ్యానము చాలా సమంజసమైనది. ఆ ముని వాహన భోగములో, “ఇతు అతివాదగర్ప్ మాక ఉత్ర్పేక్షిత్తపడి”(ఇది అతి పద్ద ఉత్పేక్ష) అని వెంటనే ఒక వాక్యము రాసి అచ్చొత్తించుట కొందరికి చేతిలోని పని. ఒక దాసుని పొందుటకు పరమాత్మ పడే కష్ఠము ఈ పిచ్చివారికేమి తెలుసు? అనావృత్తి సూత్ర శ్రీభాష్యములో “……..నచ పరమ పురుషస్సత్య సంకల్పః అత్యర్తప్రియం ఙ్ఞాని నం లభ్ద్వా” అని ఎంపెరుమానార్ అనుగ్రహించిన శ్రీసూక్తిలో “లభ్ద్వా”ప్రయోగానికి దేశికాచార్యులు పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై శ్రీపాదముల వద్ద అర్థములను తెలుసుకొని సరిచేసి చెప్పారు.

వారం అనగా పక్షపాతము అని అర్థము.
తుండ వెణ్పిఱై యాన్ తుయర్ తీర్తవన్ అంజిరై
వండువాళ్ పొళిల్ శూళ్ అరంగత్తు మేయవన్
అండర్ రండ బగిరండతొరు మానిలం ఎళుమాల్ వరై ముఱ్ఱుం

ఉండ కండగండీ రడియేనై ఉయ్యకొండదే (6)

ప్రతి పదార్థము
తుండం = ఒక ముక్క లాగా (కళా మాత్రముగా)
వెణ్పిఱైయన్ = తెల్లని చంద్రుడిని(శిరస్సు మీద)ధరించిన శివుని
తుయర్ = (బిచ్చమెత్తు బాధను)పాతకమును
తీర్తవన్ = పోగొట్టినవాడు
అంజిఱైయవండు = అందమైన రెక్కలు గల తుమ్మెదలు
వాళ్ = ఉజ్జీవించేచోటైన
పొళిల్ శూళ్ = తోటలతో నిండిన
అరంగ నగర్ = శ్రీరంగములో
మేయ = నాయకుడైనిలిచిన
అప్పన్ = స్వామి అయిన శ్రీరంగనాథుని
అండర్ = అండములలో వశించు దేవాదివర్గములును
అండం = అండములయొక్క
పగిరండం = అండముల ఆవరణములను
ఒరు మానిలం = అనుపమానమైన మహా పృధ్విని
ఆళు మాల్ వరై = ఏడు కులపర్వతములను
ముఱ్ఱుం = పేర్కొనిన పేర్కొనని సమస్తములను (మొత్తము)
ఉండ = భుజించిన
కండం కండీర్ = శ్రీ కంఠమును చూసారా
అడియేనై = దాసుడైన నన్ను
ఉయ్యక్కొండదే = ఉజ్జీవించినది
భావము:

ఒకానొక కాలములో, పరమశివుడు,తనలాగా బ్రహ్మకు కూడా ఐదు తలలు కలిగి వుండడము, అందరూ చూసి పరవశించుటకు కారణమవుతున్నదని భావించి బ్రహ్మ శిరస్సునొకదానిని త్రుంచి వేయగా, ఆ కపాలము అలాగే శివుని చేతిలో అంటుకొనిపోయినది, అప్పుడు శివుడు “దీనికి పరిహారమేమి?”యని చింతించగా, దేవతలు మునులు “ఈ పాపము తొలగుటకు బిచ్చమెత్తాలని, ఎప్పుడు కపాలము నిండితే, అప్పుడు ఇది చేతినుండి విడివడుతుందని” చెప్పగా, శివుడు చాలాకాలము పలు క్షేత్రములలో బిచ్చమెత్తినా ఆ కపాలము ఆయన చేతిని విడిచి పోలేదు. పిదప ఒక దినము బదరికాశ్రమముచేరి అక్కడ వేంచేసి ఉన్న నారాయణ మూర్తిని సేవించినప్పుడు ఆయన “అక్షయం” అని బిక్ష పెట్టగా, వెంటనే ఆ కపాలము నిండి, చేతి నుండి విడివడింది. ఈ చరిత్ర వలన శ్రీమన్నారాయణుని పరత్వము బోధపడుతుంది. ఈశ్వరుడని పేరు గల రుద్రుడు కర్మవశ్యుడని, తనను తాను రక్షించుకొలేనివాడు, ఇతరులకు నిరపేక్ష రక్షకుడు కాజాలడని, శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వ అనిష్ఠ నివారకుడని ప్రకటితమగుతున్నది.

అందమైన రెక్కలుగల తుమ్మెద అనగా ఙ్ఞానానుష్ఠానములు బాగుగాగల ఆచార్యులని అర్థము. పలు పూవులలోని మకరందమును ఆ పూవు యొక్క స్వరూప స్వభావములు చెడకుండా గ్రహించగల శక్తి గలవి తుమ్మెదలు. అలాగే ఆచార్యులు పలు శాస్త్రములను అవగాహన చేసి ఆయా గ్రంథముల భావము చెడకుండా గ్రహించి అనుభవించు శక్తి గలవారు.

రెక్కలు, తుమ్మెదలు ప్రయాణించుటకు సాధనములైనట్లు, ఙ్ఞానానుష్ఠానములు ఆచార్యులకు ఉన్నతగతిని పొందుటకు సాధనములవుతున్నవి.

క్రింది పాదములలో, కారణావస్థలో అన్ని కార్యములను తనలోనికి ఉప సంహరింపచేసి, పిదప సృష్ఠికాలములో “వె`ర్రిపోర్ క్కడలరైన్ విళుగామల్ తాన్ విళుంగి ఉయ్యకొండద”అన్నట్లు సకల పదార్థములను ప్రళయ మహాప్రవాహము నుండి తప్పించి తన ఉదరములో చేర్చుకొనిన పరమకారుణునికుని, ఇప్పుడు కూడా తమను సంసార సాగరము నుండి తప్పించిన ఉపకారికత్వమును ఆనందముగా చెపుతున్నారు.

పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై వ్యాఖ్యానములో “చంద్రనిన్ క్షయత్తై పోక్కినానెఱ్రుమాం”(చంద్రుని క్షయమును తొలగించారు)అని అర్థమును అనుగ్రహించారు.”తుండవెణ్పిఱైయన్” అని కూడ పాఠము కలదు.

కైయిర్ ఆర్ శురి శంగనంగల్ ఆళియర్ నీళ్వరై పోల్
మెయ్యనార్ తుబళ విరైయార్ కమళ నీళ్ ముడి ఎం
ఐయ్యనార్ అణి అరంగనార్ అరవిన్ అణైమిశై మేయ మాయనార్
శెయ్య వాయ్ ఐయో అయ్యో ఎన్ చ్చిందై కవరందదువే (7)

ప్రతిపదార్థము:
కైయిన్ = శ్రీకరములలో
ఆర్ = అమరియున్న
శురి శంగు = వృత్తములు గల శంఖమును
అనంగల్ ఆళియర్ = నిప్పులు కక్కుచున్న శ్రీచక్రమును కలిగివున్న
నీళ్వరై పోల్ = పెద్ద పర్వతములాగా
మెయ్యనార్ = దేహము గలవారు
తుబళ విరైయార్ = తులసి పరిమళవలన
కమళ్ = పరిమళములతో ఒప్పారుతున్న
నీళ్ ముడి = ఉన్నతమైన అభిషేకము కలవారైన(నిడుపాటి శిఖ గలవారై)
ఎం ఐయ్యనార్ = మాస్వామి అయిన
అణి అరంగనార్ = అందమైన శ్రీరంగమునకు నిద్రాభిరంగడుగా అనుగ్రహమును ప్రసాదించువాడై
అరవిన్ అణైమిశై మేయ = శ్రీ ఆదిశేషుని శయ్యగా గలవాడైన
మాయనార్ = ఆశ్చర్యకరములైన చేష్ఠితములుగల శ్రీరంగనాథుని
శెయ్య వాయ్ = ఎర్రని పగడముల వంటి నోరుగల
ఎన్నై = దాసుని
చ్చిందై = హృదయమును
కవరందదువే = కొల్లగొట్టినది
ఐయో = అయ్యో(ఆనందాతిశయము)
భావము:

శ్రీకరములకు ఆయుధముగాను, ఆభరణముగాను ఒప్పుచున్నశంఖ చక్రములు గలవాడైన, చర్మచక్షువులైన మనవంటివారికి గోచరమగునట్లుగా, పచ్చని పర్వతమువంటి దేహమును కలవాడై, సమస్త జీవరాశిని రక్షించుటకు సిద్దముగుతున్నట్లుగా, శ్రీరంగములో శ్రీ ఆదిశేషశయ్యపై శయనించిన అళగియమణవాళుని దొండపండు వంటి ఎర్రని అధరములు దాసుని హృదయమును కొల్లగొట్టినది కదా! ఏమి చేతును! అని ఆనంద పారవశ్యముతో ఆళ్వార్లు పాడుతున్నారు.

ఎంపెరుమాన్ ను పూర్తిగా అనుభవింప ప్రయత్నము చేయుచుండగా మధ్యలోనే అథరములు హృదయమును కొల్లగొట్టినది కదా ఏమి చేతును! అని వాపోతున్నారు. “పండే నెంజై పరికొడుత్తవెన్న అనియాయం శెయ్వతే!అని పిలుస్తున్నారు అని పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై వ్యాఖ్యానించారు.” అయ్యో” అనటము ఆశ్చర్యము వలన, అరుదైన అనుభవమగుట వలన, అనుభవ రసమును ప్రకటిస్తున్నది అని తూప్పళ్ పిళ్ళై అన్నారు.

సురి శంగు-శంఖముయొక్క లక్షణము

పరియన్ ఆగి వంద అవుణన్ ఉడల్ కీండ అమరర్
క్కరియ ఆది పిరాన్ అరంగత్తమలన్ ముగత్తు
కరియ ఆగి ప్పుడై పరందు మిళిరందు శెవ్వరి ఓడి నీండ అ
ప్పెరియ వాయ కణ్గళ్ ఎన్నై ప్పేదై మై శెయ్దనవే (8)

పరియన్ ఆగి = మహాస్థూల శరీరముగల
వంద = (ప్రహ్లాద రక్షణకోసము)వచ్చిన
అవుణన్ = అసురుడైన హిరణ్యాక్షుని
ఉడల్ = శరీరమును
కీండ = చీల్చి ముక్కలు చేసినవాడు
అమరరుక్కు = బ్రహ్మాది దేవతలకు
అరియ = అంతుచిక్కనివాడు
ఆది = జగత్కారణ భూతుడు
పిరాన్ = మహోపకారుడు
అరంగత్తు = శ్రీరంగములో వేంచేసివున్న
అమలన్ = పరమ పవిత్రుడైన ఎంపెరుమానుల
ముగత్తు = శ్రీముఖమండలములో
కరియ ఆగి = నల్లని రంగులో వున్న
పుడై పరందు = విశాలముగల
మిళిరందు = ప్రకాశము గలవాడై
శెవ్వరి ఓడి = ఎర్రని రేఖలు గలిగి
నీండ = చెవులదాకా విస్తరించి
అప్పెరియ వాయ = గొప్పవైన
కణ్గళ్ = ఆకన్నులు
ఎన్నై = దాసుని
ప్పేదై మై శెయ్దనవే = ఉన్మత్తుని చేస్తున్నవి
భావము:

ఇప్పుడు అళగియ మణవాళుని దివ్యనేత్రముల ఔన్నత్యాన్ని తమ నోరార ఎందరో “వీడు భూతము” అని స్తుతినింద చేసి ఉన్మత్త స్థితిని పొందినట్లుగా అనుగ్రహిస్తున్నారు. “ఏళయరావియు ణ్ణుమిణై క్కూరంగొలోవఱియేన్, ఆళియంకణ్ణపిరాన్ తిరుకణ్ణ్గల్కొలోవఱియేన్,చూళవుంతామరై నాణ్మలర్పోల్ వందు తోండ్రుంకండీర్, తోళియర్కాళ్ననైమీర్!ఎన్ శేయ్ తేన్ తుయరాట్టియేనే” అని కన్నులలో నీరు నిండగా నమ్మాళ్వర్లు పడ్డ పాట్లు వీరు పడ్డారు కాబోలు.

రాక్షసుని శరీరమును చీల్చిన చరిత్ర: సమస్త దేవతలు జంతువులాదిగా గల ప్రాణికోటి నుండి, పగలు, రాత్రి, భూమి మీద, ఆకాశములో, ఇంటి లోపల బయట తనకు మరణము లేకుండా వరము పొందినవాడు హిరణ్యుడు. దేవాదులకు ఇబ్బందులు కలిగిస్తూ,తననేదైవముగా అందరూ భావించి పూజలు చేయాలని కట్టడి చేయటము వలన వాడి కుమారుడైన ప్రహ్లాదుడు బాల్యము నుండే మహావిష్ణువు భక్తుడై తండ్రిగారి ఆఙ్ఞ మేరకు ముందుగా వాడి పేరును చెప్పి విద్య నేర్వకుండా నారాయణ నామమునే చెప్పగా చెడ్డ కోపముతో హిరణ్యుడు ప్రహ్లాదుని తన దారిలోకి తెచ్చుకోవటానికి పలు విధముల ప్రయత్నించి సాధ్యపడక పిల్లవాడిని చంపటానికి ఎన్ని ఉపాయాలు చేసినా పరమాత్మ అనుగ్రహముచే మరణించలేదు కాని, ఒకరోజు సాయంకాలము తండ్రి కుమారుని చూచి ‘ఓరీ! నువ్వు చెప్పే నారాయణుడు అనేవాడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? చూపూ! అన్నాడు. ఆ పిల్లవాడు ‘ఆ స్తంభములోనూ వున్నాడు అణువు అణువు ఉన్నాడు అంతటా ఉన్నాడని నిశ్చయముగా చెప్పగా, వెంటనే హరణ్యుడు ‘ఇక్కడవున్నాడా?’ అని ఎదురుగావున్న స్తంభమును చ్చేదించగా, అందుండి వెంటనే పరమాత్మ నరసింహ అవతారములో అవతరించి హిరణ్యకశిపుని పట్టుకొని గడప మీద తన ఒడిలో పెట్టుకొని తన చేతి గోళ్ళతో వాడి గుండెను చీల్చి సంహరించి ప్రహ్లాదుని బ్రోచాడని చరిత్ర.

ఎంపెరుమానుని దయను మాత్రమే నమ్మి వాడి చరణములే శరణమని విశ్వాసము లేక స్వప్రయత్నముచే వాడిని పొందవచ్చని భావించేవారు దేవతలైనప్పటికీ, వారికి కృప చూపేవాడు ఎంపెరుమాన్ అంటారు. ‘అమరర్కళ్ అఱియా’ అని ముందరి పాదములలో చెప్పితరువాతి పాదములలో దివ్య నేత్ర సౌదర్యమును చెప్పారు ఆళ్వార్. నల్లని రంగు కలిగి వుండుట, విశాలముగా వుండుట, ప్రకాశముగా వుండుట,ఎర్రని రేఖలు కలిగివుండుట, చెవులదాకా వ్యాపించి వుండుట మొదలగునవి నేత్రముల గొప్పతనమును తెలియ జేస్తున్నవి. పేదమై- బుద్ది నశించిపోవుట ,ఉన్మత్తము.

ఆల మా మరత్తిన్ ఇలై మేల్ ఒరు పాలకనాయ్
ఞాలం ఏళుం ఉండాన్ అరంగత్తరవిన్ అణైయాన్
కోలమా మణి ఆరముం ముత్తు త్తామముం ముడి విల్లదోర్ ఎళిల్
నీల మేని ఐయ్యో నిఱై కొండదెన్ నెంజినైయే (9)

ప్రతిపదార్థము:
మా = పెద్దదైన
ఆలమరత్తిన్ = మర్రి వృక్షము యొక్క
ఇలై మేల్ = (చిన్న)ఆకు మీద
ఒరు బాలకనాయ్ = ఒక బాలుడై
ఞాలం ఏళుం ఉండాన్ = ఏడు భువనములను తన చిరు బొజ్జలో ఉంచుకొని చూసినవాడు
అరంగత్తిన్ = (శ్రీరంగములో)కోవెలలో
అరవుఇన్ అణైయాన్ = ఆది శేష శయ్యపై పవళించిన శ్రీరంగనాథుడి
కోలం = అందమైన
మా = గొప్పదైన
మణి ఆరముం = రత్నములచే కూర్పబడిన హారము
ముత్తు త్తామముం = ముత్యాలహారము(ఇంకా ఇటువంటి అనేకానేక ఆభరణములు)
ముడివు ఇల్లదు = అంతులేని అపరిమితమైన దయా స్వరూపుడిగా నిలిచిన
ఓర్ ఎళిల్ = అనుపమానమైన అందముగల
నీలం = అసతీపుష్ప చ్చాయలో
మేని = దివ్య దేహమును
నెంజినైయే = దాసుని మనసు యొక్క
నిఱై = నిండుతనమును
కొండదు = కొల్లగొట్టేసి పోయింది
ఐయ్యో దీని కేమి చేయగలను?అని వాపోతున్నారు.
భావము:

ఒక్కొక్క అవయవమును చూసి మురిసిపోయిన ఆళ్వార్లు ఇప్పుడు అవయవి అయిన దివ్యదేహమును అనుభంచి తన మనసు పరవశించగా ఆ ఆనందమును పాడుతున్నారు.

ఒక అవాంతర ప్రళయములో, శాఖోపశాఖలుగా, బాగా పెద్దగా పెరిగిన అశ్వథ్థవృక్షము యొక్క ఒక చిన్న చిగురుటాకు మీద, తల్లిదండ్రులు లేక ఒంటరిగా పడుకొని సకల లోకములను తన చిరుబొజ్జలో పెట్టుకొని కరుణతో చూసి అనుగ్రహించిన శ్రీరంగనాథుని, సకల ఆభరణములచే అలంకరింపబడిన నల్లని మేని నన్ను అనుగ్రహించి నా మనసు యొక్క గాంభీర్యమును కొల్లగొట్టినది కదా! అంటున్నారు.

‘ఎన్ నెంజినైయే’

“ఐయ్యో !పచ్చై చట్టై ధరిత్తు తనక్కుళ్ళత్తై యడయకాట్టి ఎనక్కుళ్ళత్తై యడైయ కొండానే!”(ఐయ్యో పచ్చని అంగీ ధరించి తనకున్నదంతా చూపి నాకున్నదంతా దోచాడే!) అంటారు పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై.”నాన్ ఎల్లావఱ్ఱైయుం నిన్ఱు నిన్ఱు అనుభవిక్క వేణుమెన్నుఱిక్క అనుభవపరికరమాగ ఎన్ నెంజై తన్ పక్కలిలే ఇళుత్తుకొళ్వదే!ఐయ్యో!”(నేను అన్నింటిని ఆగి ఆగి అనుభవించాలనుకొంటే, అనుభవ పరికరముగా నా మనసును తన పక్కకు లాగివేసారే! అయ్యో!)అని అళగియ మణవాళ ప్పెరుమాళ్ నయనార్ అంటారు.

కోలమా మణి ఆరముం, ముత్తు త్తామమౌం, ముడి విల్లదోర్ ఎళిల్, నీల మేని ఐయో నెంజినైయే నిఱై కొండ

అందమైన మణి హారములు, ముత్యాల హారములు, అంతులేని సౌందర్యము,నీలి మేని నామనసును మోహపరవశములో

పడవేసినది కదా!

కొండల్ వణ్ణనై క్కోవలనాయ్ వెణ్ణెయ్
ఉండ వాయన్ ఎన్ ఉళ్ళం కవర్దానై
అండర్ కోన్ అణి అరంగన్ ఎన్ అముదినై
కండ కణ్గళ్ మఱ్ఱొన్ఱినై క్కాణావే (10)

కొండల్ వణ్ణనై = కాలమేఘము వంటి రూపము గలవానిని
క్కోవలనాయ్ వెణ్ణెయ్ ఉండ వాయన్ = గోప కులములో అవతరించి వెన్న తినిన నోరు కలవాడిని
ఎన్ ఉళ్ళం = నామనసుని
కవర్దానై = కొల్లగొట్టినవాడిని
అండర్ కోన్ = నిత్యసూరుల నాయకుడైన
అణి అరంగన్ = (భూమండలమునకు)అలంకారమైన శ్రీరంగనాథుడుగా పవళించిన వాడును
ఎన్ అముదినై = నాకు పరమభోగ్యమైన అమృత స్వరూపుడైన అళిగియ మణవాళుని
కండ కణ్గళ్ = కాంచిన కన్నులు(పరమపద వాసునైనా)
కాణా = చూడలేవు
భావము:

ఈ ఆళ్వార్లు ‘దాసుడను ‘ అని తప్ప ఈ ప్రబంధ ఆసాంతము వరకు తన పేరు, ఊరు చెప్పుట మరిచి పోయినట్లుగా తాను పొందిన అనుభవమునకు ఎటువంటి విచ్చేధము జరుగకుండా పెరియపెరుమాళ్ అయిన శ్రీరంగనాథుని కృప పొందిన విధమును చూసి ఆశ్చర్యచకితులై పెరుమాళ్ దివ్య దేహము నందు ఐక్యమైపోయిన విధమును తెలిపారు.

కొండల్వణ్ణన్- సముద్రపు నీటినంతా త్రావి కావేరీ మధ్యన వచ్చి పడుకున్న ఒక కాలమేఘము లాగా అందరి కష్ఠములను తీర్చగల తిరుమేని కలిగినవాడు. అంతే కాక, ఎత్తుపల్లాలను భేదము లేక చిన్న వారిని, గొప్పవారిని ఉజ్జీవింపజేసే కరుణా రసమును వర్షించు వాడని గ్రహించాలి. కొండల్-ఒక వృత్తి పేరు.

సుందరబాహుస్తవములో “…..యశోతాంకుళ్ యగ్రోన్నమిత భకాగ్రాణముదితౌ కపోలావత్యాపి హంతు భరత తత్త్రషమకౌ’ అన్నట్లుగా ఆళ్వాన్, పూర్వము యశోదపిరాట్టి ముద్దు పెట్టిన గుర్తులు ఇప్పటికీ అళగర్(అందగాడు-కృష్ణుడు) కపోలములందు అందముగా నిలిచి ఉండటమును అనుభవించినట్టు, వీరు, పూర్వము వెన్న తిన్న వాసన ఇప్పటికీ పెరియపెరుమాళ్ పగడపు నోటియందు గుబాళిస్తున్నట్టు అనుభవిస్తున్నారు. కోవలనాయ్-ఇత్యాదులు…దశరధ చక్రవర్తి తన రాజైశ్వర్యమును అనుభవించుటకు నాకొక కుమారుడు కావాలని నోములు నోచి పెరుమాళ్ ను కనినట్లుగా, శ్రీ నందగోపులు “కానాయన్ కడిమనైయిల్ తయిరుండు నెయ్ పరుగ నందన్ పెఱ్ఱ ఆనాయన్” అనునట్లుగా గోకులములో అపార సంపద పాడైపోకుండా దానిని ఆరగించటము కోసము నోములు నోచి కన్న బిడ్డ శ్రీకృష్ణుడు. పెరియపెరుమాళ్ గురకను వాసన చూస్తే ఇప్పటికీ వెన్న వాసన వస్తుందట.

ఉప్పు నీరులాగా అందని చోట వుండే దేవతల అమృతములా కాక పరమ మథురముగా పరమ సులభముగా వుంటుంది నేను చూసిన అమృతము అంటున్నారు. “అముదనై” అని కొందరంటారు. ఆ పాఠము రసహీనముగా ఉండుట వలన తృణీకరించదగినది. ఆళ్వార్లకు అమృత తాధాత్మ్యము వివక్షితముకాదు అమృత తాద్రూపము వివక్షితము లేక గ్రహించాలి. “అళప్పరియ ఆరముతై” అంటారు తిరుమంగై ఆళ్వార్లు.

మఱ్ఱొండ్రినై కాణా-అమృతపానము చేసినవారు పాలను అన్నమును కన్నెత్తి చూస్తారా?”……పావో నాన్యత్ర కచ్చిత్” అని హనుమ చెప్పినట్లుగా వీరు కూడా “మిగిలిన దేనినీ “ అంటున్నారు. పేరు చెప్పడానికి కూడా జంకుతున్నట్లుగా పరవ్యూహాదులు ఇతర అర్చావతారములు వేటిని చూడననుట స్పష్ట మగుచున్నది.

“పణ్కొల్ శోలైవళుదినాడన్ కురుగూర్ శఠగోపన్“అని, “అంకమలత్తడవయల్చూళ్ ఆలినాడన్ అరుళ్మారి అరట్టముక్కి అడైయార్ చీయం, కొంగు మలర్ కుళలియర్ వేళ్ మంగై వేందన్ కొఱ్ఱవన్ పరకాలన్ కలియన్” అని ఇతర ఆళ్వార్లు తమ ఊరును, పేరును, పాశుర సంఖ్యను చెప్పుకున్నట్లుగా వీరు ఏమీ చెప్పుకోలేదు ఎందుకనగా, “మాఱ్ఱొడ్రినై కాణా”అన్నవాటిలో ఇవి కూడా వున్నవి. పరవ్యూహాది ఇతర అర్చావతారములను మరచి పోయినట్లుగానే తమ పేరును, ఊరును, పాటను కూడా మరచి పోయారు.

అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నయనార్ వ్యాఖ్యానములో “అల్లతార్ తిరునామపాట్టు ప్పోల తవామ్మై చ్చొల్లిఱ్ఱిలర్”, విస్సహ దషాతా నా:విస్సమార తదాత్మానం” అన్నట్లుగా తాము వెళ్ళుటకు సిద్ధపడి తమను మరచుట. ఫలితము ‘సదాపశ్యంతి” అగుట వలన అది ఇక్కదే సిద్ధించుట వలన ఫలమునకు ఫలము కోరినట్లగునని ఫలము చెప్పలేదు.

ఈ పాట అనుగ్రహించగానే పెరియపెరుమాళ్ ఆ దేహము తోనే ఆళ్వార్లను అంగీకరించి తన దివ్య దేహములో చేర్చుకున్నారు. కరిగించిన ఇనుమును మింగి నీరైనవారనే సంప్రదాయము తెలిసిన పెద్దలు అనుగ్రహించిన విషయము విదితము.

శ్రీ కంచి ప్రతివాది భయంకర అణ్ణంగరాచార్య స్వామికి భక్తితో ప్రణమిల్లుతున్నాను. వారి వ్యాఖ్యానమును తెలుగులొనికి అనువదించే భాగ్యము దొరకటము”నే చేసిన పూజా ఫలమో నాదు పూర్వజుల పుణ్య ఫలమో “.సదా వారి కారుణ్య దృక్కులు దాసి పై ప్రసరించాలని ఆ పెరుందేవి తాయారు సహిత వరదరాజులను ప్రార్థన చేస్తు మరొకసారి పి.బి.ఎ. స్వామికి కృతఙ్ఞతలు సమర్పించుకుంటున్నాను.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org