Author Archives: sundara varadan

pUrva dhinacharyA – 2

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

SlOkam 2

Mayi pravisati sriman mandiram rangasayinaha |
Padyuhu padambujam drashtum aayantha avidurathaha ||

Introduction

Having done mangalam, with a view to describe how his Acharya Mamunigal showered blessings on him, he considered his main goal of life was to hear his hymns and prostrate before him, which will eventually eradicate all the troubles of samsara. Since a disciple has to praise his Acharya in his presence, the author succinctly puts forth the gist of Mamunigal’s daily activities from this Sloka ‘Mayi Pravisati’ to Sloka (13) ‘Anaspadam”,

Word to word meaning

  • Sriman – possessor of wealth of kainkarya [Servitude to Lord] –
    Manavala Mamunigale!
  • Rangasayinaha – Periya Perumal, reclining in Srirangam,
  • Mandiram – about the temple,
  • Mayi – adeyen,
  • Pravisati – while entering,
  • Padyuhu – of Periya Perumal, Jagathpathi,
  • Padambujam – lotus like feet,
  • Drastum – to worship,
  • Avidurathaha – near,
  • Aayantham – reaching (the end of this sentence is inthe 12th Sloka . Like this, the following Slokas to be added).

Commentary

Without separating the word Sriman and Mandiram, the word Srimath can be used for the adjective to Mandiram. Thus, it conveys Srirangam Temple is a right place to do kainkaryam, which is the wealth. Erumbiappa says “I had an intention to have darshan of Perumal first ahead of visiting Mamunigal. But when I entered the temple to worship Perumal, who is actually not much important in comparison’s to one’s Acharya, to my surprise Mamunigal was standing adjacent to me to worship the feet of Perumal. Hence, with the grace of Acharya, to whom I accorded a lesser importance thereby earned the sin, I am cleansed by the fact that he was standing adjacent to me”. Sri U.Ve.Anna Appangar Swami in his commentary says that Acharya is superior to God, to whom Erumbiappa desired to worship and Acharya appeared before him, reminds him of the wood
cutter, who cuts the trees lives with its earnings, wanders in search of wood and unexpectedly finds the treasure. Manavala Mamunigal, who thinks that doing service at the feet of Sri Ramanuja is purushartha and Sri Ramanuja’s holy feet, is the means for the same. With that confidence, Mamunigal worships Periya Perumal in the temple and does mangalasasanam, and not for his own purushartha by doing prapatti. The Sastra says that a Paramaikanthi should be as follows: one, who equally thought of (1) other Gods, (2) the objects of sense etc., (3) bhakti as a
means, (4) God as a means and Perumal is the Chief, to whom one has to attain fruition by doing mangalasasanam. Since Mamunigal possesses all these traits, he is called a Paramaikanthi.

Translation by Dr M Varadarajan

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/09/purva-dhinacharya-tamil-2/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

pUrva dhinacharyA – 1

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full Series

<< Previous

SlOkam 1

Anke Kavera kanyayas thunge bhuvana mangale |
Range damni sukhaseenam vande varavaramunim ||

Word to word meaning

  • Tunge – greater
  • Bhuvanamangale- for the welfare of the people of the world
  • Kaverakanyaya – in the midst of Kaveri river
  • Range Dhamne – the Divya Desa of Srirangam,
  • Sukhaseenam -without any hindrance peacefully staying,
  • Varavaram – named on par with Alagiya Manavala Perumal’s image, generosity, inherent quality,
  • Munim – Manavala Mamunigal, who pronounces that Acharya is the Chief,
  • Vande – I prostrate him.

Commentary

The word ‘Mangalam’ etymologically means attaining the goal and grammatically denotes the means for the same. The word ‘Mangalam’ applies in both places of Kaveri River and the Divya Desa Srirangam. The word ‘Rangam’ means that it creates love of Lord Ranganatha. Sukhaseenam – indicates that after the avatara of Mamunigal, there is no trouble by Muslims etc. It means that there is no danger faced during Mamunigal’s period, as was held in Sri Ramanuja’s period by Saivaites, or Pillai Lokacharya and Vedanta Desika’s period by Muslims. The word ‘vande’ per its etymology (in samskritham) mean ‘Vadi – Abhivadana Stuty’, means the worship by falling flat on the ground to display respect as well as rendering Stotra. These two will not occur without remembering Mamunigal, by substance gives the thought, the mangalams will bring all
auspiciousness to our mind, words and deeds.

Translation by Dr M Varadarajan

Source: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/05/purva-dhinacharya-tamil-1/

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

பூர்வ திநசர்யை – 1 – அங்கே கவேர

Published by:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை

<<அவதாரிகை                                                                                                           அடுத்த பாசுரம்>>

                                                 

                                                                                     1-ஆம் பாட்டு

अङ्के कवेरकन्यायाः तुङ्गे भुवनमङ्गले।
रङ्गे धाम्नि सुखासीनं वन्दे वरवरं मुनिम् ॥ १

அங்கே கவேரகந்யாயாஸ் துங்கே புவநமங்களே |
ரங்கே தாம்நி ஸுகாஸீநம் வந்தே வரவரம் முநிம்||

$3B72773B15A9C344

பதவுரை:

துங்கே – மிகவும் உயர்ந்த,
புவந மங்களே – உலகோரின் மங்களங்களுக்கு (எல்லாவகையான நன்மைகளுக்கும்) காரணமான,
கவேரகந்யாயா – அங்கே – காவேரி நதியின் மடியில் (நடுவில்) இருக்கும்,
ரங்கேதாம்நி – திருவரங்கமென்னும் திருப்பதியில்,
ஸுக, ஆஸீநம் – ஸுகமாக (உபத்ரவமேதுமில்லாமல்) எழுந்தருளியிருப்பவரும்,
வரவரம் – (உருவம், ஔதார்யம், நீர்மை முதலியவற்றால் அழ்கியமணவாளப்பெருமாளை ஒத்திருக்கையால்) அழகியமணவாளர் என்ற திருநாமத்தை தரித்திருப்பவரும்,
முநிம் – ஆசார்யனே ஶேஷியென்ற உண்மையை
மநநம் செய்பவருமாகிய மணவாளமாமுனிகளை,
வந்தே – வணங்கித் துதிக்கின்றேன்.

கருத்துரை :-

“மகி ஸமர்ப்பணே” (கதௌ) என்னும் தாதுவடியாகப் பிறந்த மங்களம் என்னும் சொல் கம்யம் (அடையப்படும் பயன்) என்ற பொருளையும், இலக்கணையினால் அதற்கு ஸாதனமான உபாயத்தையும் காட்டுகிறது. இது “கவேர கந்யாயா: அங்கே” என்றவிடத்திலும், “ரங்கேதாம்நி” என்கிறவிடத்திலும் பொருந்துகிறது. இரண்டும் நமக்கு அடையப்படும் பயனாகவும் மற்றுமுள்ள பயன்களுக்கு உபாயமாகவும் ஆகக் குறையில்லையல்லவா?

‘ரங்கம்’ என்ற சொல் எம்பெருமானுக்கு  ப்ரீதியை உண்டாக்குமிடம் என்னும் பொருளைத் தரும். ‘ஸுகாஸீநம்’ என்பதனால், மணவாளமாமுனிகளின் அவதாரத்திற்குப்பின்பு துலுக்கர் முதலியோரால் ஸ்ரீரங்கத்திற்கு எவ்வகையான உபத்ரவமுமில்லை என்பது ஸூசிப்பிக்கப்பட்டது. எம்பெருமானார் காலத்தில் சைவர்களாலும், பிள்ளைலோகாசார்யார், வேதாந்ததேசிகர் ஆகியவர் காலத்தில் துலுக்கர்களாலும் உபத்ரவம் நேர்ந்ததுபோல் மாமுனிகள் காலத்தில் யாராலும் எந்த உபத்ரவமும் உண்டாகவில்லை என்றபடி.

‘வதி – அபிவாதந ஸ்துத்யோ’ என்று தாதுவடிவாகப் பிறந்த ‘வந்தே’ என்னும் வினைச்சொல், உடலால் தரையில் விழுந்து வணங்குதலையும், வாயினால் துதித்தலையும் நேராகக் குறிப்பிட்டு, இவ்விரண்டும் மணவாளமாமுனிகளைப் பற்றிய நினைவில்லாமல் நடவாதாகையால், பொருளாற்றலால் நினைத்தலையும் குறிப்பிட்டு, காயிக வாசிக மாநஸிகங்களான மூவகை மங்களங்களையும் தெரிவிப்பதாகும்.

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை – அவதாரிகை

Published by:

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை                                                                                முதல் பாசுரம் >>

srisailesa-thanian

ஸ்ரீ வரவரமுநிதாஸரென்னும் மறுபெயரையுடைய தேவராஜகுருவாகிய எறும்பியப்பா ‘குரு என்பவர் ஸாக்ஷாத் நாராயணாவதாரமாகையால் அவருடைய திருநாமத்தை எப்போதும் ஜபிக்கவேண்டும். அவருக்கு வசப்பட்டு வாழவேண்டும். அவரிடத்தில் பக்தியைச் செலுத்தவேண்டும்.அவருடைய அன்புக்கிலக்கானவற்றில் அன்பு காட்டவேண்டும். அவருக்கு ஒரு வருத்தம் நேரிட்டால் மிகவும் வருந்தவேண்டும். அவருடைய திருநாமத்தையும், குணங்களையும் த்யாநம் செய்து மகிழவேண்டும்.தேவதையினிடம் பக்தன் போன்றும், அரசனிடம் வேலையாள்போன்றும், ஆசார்யனிடத்தில் ஶிஷ்யன் விநயத்தோடு கூடியவனாய்ப் பணிவிடை செய்யவேண்டும். நாம் ஆசார்யனுக்கு தாஸர்கள் என்று பெருமைப்படுதலும், ஆசார்யனைப் பின்செல்லுதலும் அவருடைய குணங்களைப் பிறர் சொல்லக்கேட்டலும், தானே சொல்லுதலும், நினைத்தலும் ஶிஷ்யன் செய்யத்தக்க செயல்கள்’ (?) என்றுள்ள உயர்ந்த ஶிஷ்யனைப்பற்றிய ஶாஸ்த்ர வாக்யங்களை அறிந்தவராகையாலும், எல்லையற்ற ஆசார்யபக்தியின் பெருமையாலும், தம்முடைய ஆசார்யராகிய பரமபூஜ்யரான மணவாளமாமுனிகளைப்பற்றி சதகம், காவ்யம், சம்பூ முதலிய க்ரந்தங்களைத் தாம் இயற்றியிருந்தபோதிலும் அவற்றால் த்ருப்தியடையாமல் ‘குருவின் நித்யாநுஷ்டாநங்களையும் வருணிக்கவேண்டும்’ (?) என்ற ஶாஸ்த்ரத்தினால் தூண்டப்பெற்ற அதிகமான பற்றையுடையவராய்க் கொண்டு அம்மணவாளமாமுனிகளையே இலக்காகப் பெற்ற திநசர்யை (நாள்தோறுமுண்டான அநுஷ்டாநத்தைப்பற்றிய நூல்) என்ற க்ரந்தத்தை இயற்றத்தொடங்கி, செய்யப்போகும் க்ரந்தம் இடையூறேதுமின்றி முடிவு பெறுவதற்காக, தமது ஆசார்யபக்தியென்னும் பெரிய தகுதிக்கேற்ப, ஆசார்ய நமஸ்காரரூபமான மங்களத்தைச் செய்தருளுகிறார். ‘அங்கே கவேர’ என்று ஶ்லோகத்தினால்.

இத்திநசர்யை என்ற நூல் ஜ்ஞாநம், அநுஷ்டாநம், வைராக்யம் முதலிய நற்குணங்களனைத்தும் நிறையப்பெற்றுப் பங்க்திபாவநரான (ஒரு கோஷ்டியை முழுவதும் பரிஶுத்தமாக்கும் பெருமையையுடையரான) மணவாளமாமுனிகளைப் பற்றியதாதலால், தானும் பங்க்திபாவநமாய்க்கொண்டு ஶுத்தமான ஸத்த்வகுணத்தில் நிலைபெற்ற பரமவைதிக ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்களால் அநுயாக ஸமயத்தில் (கோஷ்டியாக இருந்து பகவத் ப்ரஸாதத்தை ஸ்வீகரிக்கும் ததீயாராதன ஸமயத்தில்) முதன்முதலில் அநுஸந்திக்கப்பட்டு வருகின்றமை ஸம்ப்ரதாயஸித்தமாக உள்ளது. ஒருபெரிய ததீயாராதன கோஷ்டியில் நல்லறிவும் நன்னடத்தையும் இல்லாத ஒருசிலர் இருந்தால் அக்கோஷ்டியின் தூய்மை கெடுவதற்கு ப்ரஸக்தியுள்ளமையால், அத்தூய்மையின்மையைப் போக்கித் தூய்மையை அதிகமாக்கவல்ல பெருமயைப்பெற்றவர் பங்க்திபாவநரான மணவாளமாமுனிகள், அவரைப் பற்றி இந்தத் திநசர்யையும் பங்க்திபாவநமென்பது பெரியோர்களின் துணிபு.

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

ஞான ஸாரம் 40 – அல்லிமலர்ப் பாவைக்கு

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

முன்னுரை:

ஆசார்ய பக்தியும் அடியார்க்கு அடியராய் இருக்கும் அடியார் பக்தியும் கீழே பல பாடல்களால் விளக்கமாக எடுத்துரைக்கபட்டது. இப்படி விளக்கமாகக் கூறினாலும் அவ்வடியார்களின் பெருமை உலகோர்க்கு உணர்த்த வேண்டியதாயுள்ளது. அவர்க்ள் சொற்கள் ஆசார்யனைப் பற்றியும் அடியார்களைப் பற்றியும் உள்ளன. அவர்கள் செயலும் ஆசார்ய கைங்கர்யமாகவும் அடியார் தொன்டாகவும் உள்ளன. இவர்களுடய குறிக்கோள் அப்படியே உள்லன. உலகியலுக்கு வேறாக உள்ளது.

இதற்கு உதாரணமாக வடுக நம்பி வரலாற்றைக் காணலாம். வடுக நம்பி உடயவருக்கு பால் காய்ச்சிக் கொண்டிருக்கும்பொழுது பெருமாள் பெரிஅ திரு நாளில் அலங்காரஙளுடன் வீதியில் புறப்பட்டருள உடயவரும் பெருமாளை சேவிக்கப் புறப்பய்ட்டு “வடுகா பெருமாளை சேவிக்க வா” என்ரு கூப்பிட, அப்பொழுது வடுகா நம்பியும் “உம்முடயபெருமாளை சேவிக்க வந்தால் என்னுடய பெருமாளுக்குக் காய்ச்சுகின்ற பால் பொங்க்ப் போகும். ஆதலால் வர இயலாது” என்று வராமலே இருந்துவிட்டர். இவ்வாறான உதாரண்ங்கள் பலவும் காணலாம்.

இத்தகயவர்களுடய ஒழுக்கத்தையும் நாட்டர் பார்க்கையில் உலகியலுக்கு மாறாகத் தோன்றுவதால் அவர்களுடய ஒழுக்கத்தைப் பழிக்கக் கூடுமல்லவா? மேலும் நாட்டார் என்னும் இவ்வெண்ணம் போலவே இறைவனடியார்களும் அடியார்கடியாரை நோக்கி இது என்ன இவர்களுடய ஒழுக்கம்?  பகவானை அணுகாமல் ஆசர்யனயும் அடியார்களையும் பின் தொடர்கிறார்களே? அருள் செய்பவன்பகவானாயிருக்க இவர்களைத் தொடர்வது எதற்காக?என்ரு இவர்கள் மீது பழி சொன்னால் என்ன செய்வது? என்ற வினா எழுகிறது. நாட்டார்க்கும் பகவத் பக்தருக்கும் தோன்றும் இவ்வெண்ணெங்களுக்குப் பதில் சொல்லப்படுகிறது. இப்பாடலில் மேலும் இவ்வாறு பதில் சொல்கிற முகத்தால் அப்பெரியார்களுடய பேச்சுக்களும் செயல்களும் பார்வைகளும் உலகத்தாருடய நடத்தைகளும் வேறு பட்டிருக்கும் என்றும் இதுவே அவர்களுடய சிறப்பு என்றும் சொல்லி இந்நூல் முடிக்கப்படுகிறது.

Arjuna_meets_Krishna_at_Prabhasakshetra

“அல்லிமலர்ப் பாவைக்கு அன்பரடிக்கன்பர்
சொல்லும் அவிடு சுருதியாம்  – நல்ல
படியாம் மனுநூற்கவர் சரிதை பார்வை
செடியார் வினைத்தொகைக்குத் தீ”

 பதவுரை:  

அல்லிமலர்ப் பாவைக்கு  பெரிய பிராட்டியாரிடத்தில்
அன்பர்  காதலனாயிருக்கும் பகவானுடய
அடிக்கு அன்பர்  திருவடிகளில் பக்தராயிருக்குமவர்க்ள்
அவிடு சொல்லும்  வேடிக்கையாகச் சொல்லும் வார்த்தையும்
சுருதியால்  வேதத்துக்கு ஒப்பாகும்
அவர் சரிதை  அவர்களுடய செயல்கள்
மனுநூற்கு நல்லபடியாம்  மனுதர்ம ஸாஸ்திரத்திற்குநல்ல உதாரணமாகும்.
பார்வை  அவர்களுடய நோக்கு
செடியார்  தூறு மண்டிக்கிடக்கிற
வினைத் தொகைக்கு  பாவ கூட்டத்தை அழிப்பதற்கு
தீ  நெருப்புப் போன்றதாகும்.

விளக்கவுரை:

அல்லிமலர்ப் பாவைக்கு – தாமரையில் தோன்றிய இலக்குமிக்கு (அன்பர்) அவளிடம் அன்பாகவே இருக்கும் பகவான். பகவானை இப்பிராட்டியை முன்னிட்டு “அவளுக்கு அன்பனே” என்று அழைத்து பகவானி அறிவதற்குப் பிராட்டி அடயாளமாய் இருப்பாள்” என்னும் குறிப்புத் தெரிகிறது.  மேலும் பிராட்டியிடம் அவன் ஆராத காதலாகயிருப்பான் என்னும் கருத்தும் புலனாகிறது.இத்தகய பிராட்டியிடத்தில் அன்பனாய் இருக்கும் பகவானுடய திருவடிகலில் அன்புடயவர்கள் “அல்லிமலர்ப் பாவைக்கு அன்பரடிக்கு அன்பர்” என்று சொல்லப்பட்டனர். அதாவது இறைவன் திருவடிகலில் செய்யும் அன்பையே தங்களுக்கு அடையாளமாகக் கொண்டிருக்கும் பாகவதர்கள்.
சொல்லும் அவிடு சுருதியாம்: அத்தகைய பாகவதர்கள் வேடிக்கை வினோதமாகச் சொல்ல்ம் வார்தைகள் வேதக் கருத்துக்க்களய் இருப்பதால் வேதம் போன்று நம்பிக்கை உடையதாய் ஏற்கலாயிருக்கும் என்பதாம். குருபரம்பரையில் இத்தகைய வார்த்தைகளைக் காணலாம். உடையவைர் வார்த்தை, பட்டர் வார்த்தை, ஆழ்வான் வார்த்தை, நம்பிள்ளை வார்த்தை, திருக்கோளூர் பெண்பிள்ளை வார்தை என்ரு இப்படிப் பெரியோர்கள் சொல்லும் வார்த்தைக்ள் எல்லாம் வேத வேதாந்தங்களை எளிமையாகச் சொன்ன வார்த்தைகளாகும்.”வாய் தந்தன கூறுதியோ மறை தந்த வாயால்” என்று கம்ப நாட்டாழ்வாரும் இராமபிரான் இலக்குவனை நோக்கிக் கூறும் கவியில் குறிப்பிட்டார். “பேடையைப் பிடித்துத் தன்னைப் பிடிக்க வந்தடைந்த பேதை வேடனுக்கு உதவி செய்து விறகிடை வெந்தீ மூட்டி பாடுறு பஸியை நோக்கித் தன் உடல் கொடுத்த பைம்புள் வீடு பெற்று உயர்ந்த வார்தை வேதத்தின் விழுமிது அன்றோ” என்ற கம்பராமாயணப்பாடலில் சொல்லப்பட்ட புறாக் கதையில் புறாவின் வாயினால் சொல்லப்பட்ட சரணாகதி தர்மம் வேதத்தைக் காட்டினாலும் சிறப்பானதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது அறியலாம்.
நல்லபடியாம் மனுநூற்கு அவர் சரிதை: அவர்களுடய சரிதையாவது அவர்களுடய நடத்தையாகும்.அதாவது மனுநூலில் சொல்லப்பட்ட ஒழுக்க நெறிகளுக்கு அடியார்களுடைய அன்றாட னடத்தைகல் மாதிரியாக விளஙும். தர்ம ஸாஸ்திரஙள் வர்ணாஸ்ரமஙளுக்கு ஏற்ப அவரவர்க்குரிய ஒழுக்கஙளைக் கட்டளையிட்டுள்ளன. அவற்றைக் கற்றுணர்ந்தவர்கள் அதன்படி ஒழுகுவார்கள். சாதாரண மக்கள் அதைக் கற்கவோ கற்றபடி நடக்கவோ இயலாது. ஆனாலும் தர்மஸாஸ்திரங்களைக் கற்றுணர்ந்த மேலோர்கள் னடப்பதைப் பார்த்து சாதரண மக்களும் அவற்றைக் கடைப் பிடிப்பார்கள். ஆகவெ அத்தகைய பெரியோர்களுடைய னடத்தை மற்றவர்கள் பின் பற்றுவதற்குரியதாக இருக்கிறது. அவர்களுடைய நடத்தயைக் கொண்டு தர்ம ஸாஸ்திரம் உண்டாயிற்று. என்று சொல்லும்படியாகவும் இருக்கும். அப்பொழுது இவர்களுடய நடத்தை அசல் போலவும் ஸாஸ்திரங்களிலே சொல்லப்பட்டவை னகல் போலவும் இருக்கிறது. அவ்வாறு இவர்களுடைய ஒழுக்கதிற்கு நம்பிக்கைக் கூறப்பப்டுகிறது. இதற்கு உதாரணமாக கம்ப ராமாயணத்தில் ஓரிடம் காணலாம்.
“எனைத்து உளமறை அவை இயம்பற் பாலன
பனைத்திறன் கரக்கரிப் பரதன் செய்கையே
அனைத்டிறம் அல்லன அல்ல: அன்னது
நினைத்திலை என்வயின் நேய நெஞ்ஜினால்”

(கம்பராமாயணம் -அயோத்தியா காண்டம் -திருவடி சூட்டு படலம்)

இது இராமபிரான் இலக்குவனை நோக்கிக் கூறுவதாகும்.

உலகத்துக்கெல்லம் ஒழுக்கங்களை வரையருத்துக் கூறுகிறது.வேதம். பரதனுடய ஒழுக்கம் எவையோ அவை வேதத்தில் கூறப்பட்டவையே. அவனிடத்தில் காணப்படாத ஒழுக்கந்கள்வேத்டத்தில் கூறிருந்தாலும் அவை ஏற்கத் தக்கதல்ல. பரதனது னடயில் உள்ளன எவையோ அவையெ ஏற்கத் தக்கனவாம் என்ற உண்மையை இராமன் இலக்குவனுக்கு எடுத்துரைப்பதாகக் கம்பன் கூறியுள்ளான். இன்குச் சொல்லப்பட்ட பரதன் சரிதை: மனு நூற்கு நல்லபடியாம்” என்று கூறப்படும் கருத்துக்கு ஒப்பு நோக்கலாம்.

பார்வை செடியார் வினைத் தொகைக்குத் தீ பாகவதப் பெருமக்களான அப் பெரியோர்களுடய பார்வையானது தூறு மண்டிக்கிடக்கிற வினைக் குவியலை அழிக்க வல்லதாக இருக்கும். அதாவது பெரியோர்களுடைய பார்வை வல்வினை இருந்த சுவடு தெரியாமல் போக்கும் ஆற்றலுடயதாகும் என்பதால் ஆன்ம   ந்ஜானத்தைக் விரிவு படுத்தும் என்பது உட்கருத்து.

கருத்து:

பெரிய பிராட்டியாருக்கு அன்பான பகவானுடைய திருவடிகளில் அன்பு செய்வார் வினோதமாகச் சொல்லும் வார்தைகளும் வேதமாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படும். அவர்களுடைய னடத்தைகள் ஒழுக்க னெறியைக் கற்பிக்கும் நூலான மனு நூலாகும். சரியான அசலாய் விளந்கும் அதாவது இவர்கள் ஒழுக்கம் அசலாகவும் நூலில் சொல்லப்படுவது நகலாகவும் கொள்ளப்படும். இவர்களுடைய பார்வை தூரு மண்டிக்கிடக்கிற பாவக் குவியலுக்கு தீ பொன்று அழிக்கும் கருவியாய் இருக்கும். இவர்களுடைய பார்வை பட்டவர்கள் வினையிலிருந்து விடுபட்டு தூயவராய் னல் ஜ்நாநத்தை ப் பெறு வாழ்வார்கள் என்பதாம்.

ஞான ஸாரம் 39 – அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

முன்னுரை:

மேல் கூறிவந்த குருவின் சிறப்பை அறிந்து குருவினிடத்திலேயே ஒன்றி நிற்பார் பெருமையை அறிபவர் மிக்க அறிவாளியாக இருப்பார்கள் அன்றோ! குரு பக்தி உடையவரின் பெருமையை அறிய மாட்டாத உலோகர்கள் “பகவானைக் காட்டிலும் குருவையே லட்சியமாகக் கொண்டு அவர்பின் திரிகிறார்களே என்று பழி தூற்றுவார்களேயானாலும் அதற்குத் தக்க விடை யிறுக்கிரது இப்பாடல்.மேல் சொன்ன உலோகர்கள் கூறும் கேள்விக் குறியில் மற்றொரு கருத்தும் உள்ளடங்கி இருக்கிறது. அதாவது பகவானிடத்தில் அவனுடைய உருவம், குணம், செயல் அவதாரங்கள் ,கதைகள்  முதலியவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ள பகவத் பக்தர்கள் குருவின் மேன்மை அறியாமல் குரு பக்தர்களை நோக்கி ” கடவுள் பின் செல்லாமல் மனிதனான குருவின் பின் செல்கிறீர்களே ” என்று குரு பக்தர்களை நோக்கி இகழ்ந்து பேசுவதற்கும் வாய்ப்பிருந்தால் இப்பாடல் மூலம் சாமான்யரான உலோகர்க்கும் சிறப்புடயரான பகவத் பெருமை நிலை நாட்டப்படுகிறது. அதனால் குரு பக்தர்களைப் பழித்தால் அப்பழிப்பும் அவர்களுக்குத் துதியாகும் என்று கூறப்படுகிறது. இது வஞ்சப் புகழ்ச்சியணி என்ற இலக்கணத்தின் பாற்படும்.

இதற்கு ஓர் உதாரணம் காணலாம்.”உடையவர் காலத்தில் ஒரு நாள் திருவரங்கத்தில் பெருமாள் திருப்புன்னை அருகில் எழுந்தருளி நிற்க, உடையவரும் மற்றும் பக்த ஜனகளும் பெருமாள் புறப்பாடு காண பெரும் திரளாய்க் கூடியிருக்கும் சமயத்தில், சிலர் பெருமாள் திருமுன்பு உடையவர் திருவடிகளைத் தண்டனிட்டு அவரை ஆதரித்து நிற்கிற வேளையில், சோழ மன்னன் அவைப்புலவரான “உடையார் சுப்ரமணிய பட்டர்” என்பவர் இக்காட்சியை அருகில் வந்து இவ்வாறு வினவினார். “ஜீயரே, நாம் உம்மிடம் கேட்டுத் தெரிய வேண்டிய ஒன்று உண்டு” என்று சொல்ல உடையவரும்”அது என்னது” என்று கேட்க அப்பொழுது பெருமாள் புறப்பாட்டில் எழுந்தருளியிருக்கும்போது உம்மைச் சிலர் வணங்கிச் செல்கிறார்களே! அவர்களும் உம்மை வணங்குவதில் மிகவும் விருப்புடையவராக இருக்கிறார்கள். நீரும் அவர்கள் வணங்குவதைக் குறித்து பெருமாள் திருமுன்பு என்னை வணங்க வேண்டாம் என்று கூறுவதில்லை. இப்படிப் பேசாமல் இருந்ததற்கு என்ன காரணம் என்று கேட்டார். இவ்வாறு கேட்டதற்கு உடையவரும் கீழ் வருமாறு பதில் கூறினார். “இந்த கேள்வி அவசியம் கேட்கப் பட வேடியது தான். ஆனாலும் நீர் கேட்பது அதிசயமாயிருக்கிறது.” என்று பதில் கூறினார். அதற்கு சுப்ரமணிய பட்டர் எனக்கு அப்படி என்ன சிறப்பு? என்று கேட்க அதற்கு பதிலாக நீர் ராஜ சேவை பண்ணித் திரிகிறீர் அல்லவா? ராஜாவிடம் ஒருவன் ஒரு காரியத்தைப் பெற்றுப் போகவந்தால் ராஜாவினுடைய பாதுகைகளை எடுத்துத் தலையிலே வைத்துக் கொண்டு கௌரவிப்பான். அப்பொழுது அதனைப் பார்த்த அரசன் “தன் பாதுகைகளைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடும் அவனை அரசன் தன்னிடம் அன்பு காட்டுவதற்காகவன்றோ அவ்வாறு செய்கிறான் என்று மகிழ்ந்து அவனுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைப்பன். விருப்பத்தைப் பாதுகையா செய்விக்கிறது? அரசன் அல்லவா செய்கிறான். தனது பாதுகையைத் தலையில் தாங்கும் ஒருவனை அரசன் அன்பு செய்து அவனவன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதை நீர் பார்த்ததில்லையா? அது போல இங்கும் பெருமாள் அரசன் போலேயும் , அடியேன் அவருடைய பாதுகையைப் போலேயும் இருப்பதால் பகவானுடைய அருள் வேண்டி அவனுடைய பாதுகையான என்னை வணகிப் போகிறார்கள். என்னிடம் அன்புடயவரைப் பெருமாள் அன்பு செய்கிறார். ஆகவேதான் பெருமாள் திருமுன்பு என்னை வணங்கிப் போகிறார்கள் என்று உடையவர் பதிலுரைத்தார். சுப்ரமணிய பட்டரும் இவ்வரும் பெரும் பெருமை உடையவர் வாய் மூலம் அறிந்து மிகவும் களிப்புற்றார். “இச்செய்தியைத் திருவிருத்த உரையில் காணலாம்)

ஆகவே பகவத் பக்தியுடையவர் ஆசார்ய பக்தி உடையவரைப் பார்த்து குறைவாக நினைப்பார் என்பதும் அவ்வாறு நினைப்போர்க்கு ஆசார்ய பக்தி உடையாரின் பெருமை தெரிய வேண்டுமென்றும் அவர்களது பெருமை தெரியாமல் ஒருகால் அவர்களைத் தூற்றினாலும் அது அவர்களது பெருமையையே காட்டும் என்னும் நுண் கருத்து இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.

putna1

   “அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு அன்பரடிக்கன்பர்
    திலத மெனத் திரிவர் தம்மை – உலகர் பழி
    தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாது அவர் இவரைப்
    போற்றில் அது புன்மையேயாம்”

பதவுரை:

அலகை முலை                        – பூதனையாகிற பேயின் முலைப்பாலை
சுவைத்தாற்கு                      – பருகின கண்ணனுக்கு
அன்பரடிக்கு                         – பக்தர்களான அடியவர்களின் திருவடிகளில்
திலதமென                           – நெற்றித் திலகம் போன்று சிறப்புடையவர் என்று
கூறும்படி
திரிவார் தம்மை                  – நடமாடுகிற பெரியோர்களை
உலகர்                                      – உலகியலில் வாழ்பவர்கள்
பழி தூற்றில்                          – இறைவன் பின் செல்லாமல் மனிதன் பின்
செல்கிறார்களே என்று பழித்துப் பேசினால்
துதியாகும்                             – அது இவர்களது அடியார் பக்தியை
வெளிப்படுத்துவதால் போற்றுவதேயாகும்.
அவர்                                         – அந்த உலகர்கள்
தூற்றாது                                – அவ்வாறு பழிக்காமல்
இவரை                                    – அடியார் பக்தரான இவரை
போற்றில்                               – நல்லவர் என்று புகழ்ந்தால்
அது                                           – அப்புகழ்ச்சி
புன்மையேயாம்                   – பழிப்பதேயாகும்

விளக்கவுரை:

அலகைமுலை சுவைத்தாற்கு: அலகை என்று பேய்க்கு பெயர்.. திருவள்ளுவரும் “வையத்துள் அலகையா வைக்கப்படும்” பேயை அலகை என்று கூறினார். இங்கு அலகை என்றது பூதனையாகிற அரக்கியை, திருவாய்ப்பாடியில் கண்ணன் ஒளித்து வளரும்போது கம்சனால் ஏவப்பட்ட பூதனை என்ற அரக்கி யசோதை உருவத்தில் அங்கு வந்து குழந்தையாகிற கண்ணனை மடியில் எடுத்து வைத்து முலைப்பாலுடன் சேர்த்து வைத்த விஷத்தையும் கொடுத்தாள். கண்ணன் அவ்விடப் பாலையும் அவளது உயிரையும் ஒரே சமயத்தில் சுவைத்து உறிஞ்சி உண்டான். இவ்வரலாறு அலகை முலை சுவைத்தாற்கு என்று குறிக்கப்படுகிறது. இதைத் திருமங்கையாழ்வார்

     “பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்சசி பெருமுளையூடு
            உயிரை வற்ற வங்கி உண்டவாயன்” என்றும்

“கண்சோர வெங்குருதி வந்திழிய வெந்தழல் போல் கூந்தலாளை மண்சோற முலையுண்ட மாமதலொய்” என்றும் கூறினார்.

நம்மாழ்வாரும் “விடப்பால் அமுதா (க) அமுது செய்திட்ட மாயன்” என்று கூறினார். இவ்வாறு கண்ணபிரானின் சரிதையில் மனம் பறிகொடுத்த அன்பர்கள் என்றவாறாம்.

அன்பரடிக்கன்பர்: இவ்வாறான கண்ணபிரான் கதையில் மனம் பறியுண்ட பக்தர்களின் திருவடிகளில் அன்பு பூண்டவர் என்று பொருள். பூதனைக் கண்ணனைக் கொல்ல வந்தாள். கண்ணன் அவளை முடித்தான். இச்சரிதத்தை நினைக்கும் பக்தர்கள் “தன்னைக் கொல்ல வந்த பூதனையைத் தான் கொன்று உலகத்துக்கு எல்லாம் ஆணிவேரான தன்னை நமக்குக் காத்துக் கொடுத்தானே.! அப்பேயைக் கொல்லாமல் போனால் கண்ணன் நமக்கு கிடைப்பானா? என்று அவனது குணங்களுக்கு அடிமையாகி அவனிடம் ஈடுபட்டு காதலே மிகுந்த தொண்டர்களாகிறார்கள். அவர்களது திருவடிகளில் காதல் செய்பவர்களுக்கு “அன்பரடிக்கன்பர்” என்று சிறப்பு.

திலதமெனத் திரிவார் தம்மை: இப்படி அடியார்க்கு அடியாராய்   அடியார்பால் அன்புடையாராய் உலகத்துக்கே இவர்கள் ஒரு திலகம் என்று பேரரறிஞர்கள் கொண்டாடும்படி நடமாடித் திரிகின்ற பெரியோர்களை என்று பொருள். அல்லது “அடியார்க்கு அடியாராய் இருப்பார்க்கு இவர்கள் திலகமாய் விளங்குபவர்கள் என்று அறிவுடையார் கொண்டாடும்படி நடமாடி திரியும் பெரொயோர்கள் என்றும் சொல்லலாம். (திலதம்-பெண்கள்நெற்றிகரமானது மங்களகரமானது)

இதனால் அடியார்க்கு அடியாராய் இருப்பாரின் சிறப்புக் கூறப்பட்டது. இச்சிறப்பினை நம்மாழ்வார் “பயிலும் சுடரொளி”, “நெடுமாற்கடிமை” என்ற இரண்டு திருவாய்மொழிகளிலும் திருமங்கையாழ்வார் “கன்சோரவெங்குருதி”நண்ணாத வாள வுணரிடைப்புக்கு ” என்ற இரண்டு திருமொழிகளிலும், குலசேகராழ்வர் “தேட்டறும் திறன்” என்னும் திருமொழியிலும்,தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் :மேம்பொருளுக்கு மேலிற்பாட்டுக்களிலும் மற்றும் இதிகாச புராணங்களிலும் கூறிச் சிறப்பித்தத்தைக் காணலாம். ஸ்ரீவசனபூஷணம் சூத்திரம் 226ல் இவ்வாறு கூறப்பட்டுளதைக் காணலாம்.

உலகர் பழிதூற்றில் துதியாகும்: இப்படிப் பெருமைப் பட நிற்கும் அடியாரை சாதி, ஆசிரமம்,முதலிய வேறுபாடுகள் ஒன்றும் பாராமல் “பாகவதர் (பகவத் பக்தர்) என்கின்ற ஒன்றை  மட்டுமே பார்த்து  அதையே பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு பகவானைக் காட்டிலும் இவர்களே அடையத் தகுந்தவர்கள்  என்று நினைத்து அவர்கள்  பின்னால்  திரிகிரார்கள் என்று சாமான்யரான  உலகர்கள் பழி கூறினால் அப்பழி  அவ்வடியார்க்கு அடியாராகும் குணங்களை வெளிப்படுத்துவதால் பாராட்டப் படுவதாகுமேயொழிய பழியாகாது.

தூற்றாது அவர் இவரைப் போற்றில் அது புன்மையேயாம்: உலகோர்கல் (சாமான்யர்கள்) இவ்வாறு அடியார்க்கு அடியாரை மேற்சொன்ன பழிகளைக் கூறாமல் தங்களுக்காகச் செய்ய வெடிய சாஸ்திர ஒழுக்கங்கள் எவையும் தாங்கள் செய்ய வேண்டாத போதிலும் சாமான்யரான உலகத்தார் கெட்டுப் போவார்களே என்னும் இரக்கத்தால் அவர்களுக்காகச் செய்யும் சில ஒழுக்கங்கள் உண்டலவா? அவ்வொழுக்கங்களை மனப்பூர்வமாகச் செய்யாமல் மேல்வாரியாகச் செய்கையில் அவற்றைக் கண்டு,:”சாஸ்திரப்படி தங்களைகடமைகளைச் செய்யும் நல்லொழுக்கம் உடையவர்களாக இருக்கிறார்களே ” என்று புகழ்ம்து பேசினால் அது அவ்வடியார்க்கு அடியாராய் இருக்கும் இவர்கள் தகுதிக்குப் பொருந்தாததால் மேல்வாரியாக அவைகள் செய்யும் ஒழுக்கம் குற்றமுடையதேயாகும். அதாவது நிந்தைக்கே இடமாகும். என்றவாறு பகவானுடைய அடியார்க்கு அன்பு பூண்ட அடியார்.

 அடியார்க்கு அடியார்:  “உலகத்துக்கே திலத” மென்று அல்லது “அடியார்க்குத் திலத” மென்று சான்றோர்களால் புகழும்படி நடமாடித் திரியும் பெரியோர்களை என்றவாறு சாமான்ய உலகர்கள் “பகவானைப் புறக்கணித்து அவரடியாரிடம் ஈடுபட்டுத் திரிகிறார்களே” என்று பழி சொன்னால் அப்பழி துதியிலே சேர்ந்ததாகும்.  அவ்வாறு துதிக்காமல் இவ்வுலகர்கள் அவர்கள் மேல் வாரியாகச் செய்யும் நல்லொழுக்கங்களைப் பார்த்து புகழ்வரேல் அப்புகழ்ச்சி அவர்கள் நிலைமைக்குப் பழிப்பாகவேயாகும். இதனால் அடியார்க்கு அடியாராம் சிறப்புக் கூறப்பட்டது.

 விரிவுரை:

“இராமாயணத்தில் நல அறம் நிறுத்தத் தோன்றிய இராமன், இலக்குவன், பரதன், சத்ருக்கனன் என்னும் இந்நால்வருள் சத்ருக்கனனது ஒழுக்கமே அனைவரிலும் சிறப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.  அதற்குக் காரணம் இராமபக்தனான பரதனுக்குத் தொண்டு செய்து பரதன் அடியனை (இராமனுக்கு அன்பர் பரதன். பாரதரடிக்கு அன்பன் சத்ருக்கனன்) அடியார்க்கு அடியாராய் இருக்கும் சிறப்புக் கூறப்பட்டதாம்.”

” தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டனம் சடகோபன் ” அடியார் அடியார் அடியார் எங்கோக்கள்” என்ற நம்மாழ்வார் அவாவுற்ற அடியார்க்கு அடியாராம் நிலையும் இங்கு ஒப்பு நோக்குக. மற்றும் ” அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்: என்று திருப்பாணரும், அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்தாய்” என்று தொண்டரடிபொடிகளும் “அடியார்கள் எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே” என்று பெரியாழ்வாரும் “தொண்டர் தொண்டர்கலாவர்” என்று குலசேகரரும் அடியார்க்கு அடியாராம் தன்மையை ஆசைப்பட்டுப் பேசியிருப்பதையும் உற்று நோக்குக. இந்நூல் ஆசிரியரான ஸ்ரீ அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரும் இராமனுஜருக்கு அடியாராய் வாழ்ந்து “அன்பரடிக்கன்பர்: என்றும் “திலதமெனத் திரிவார்”  என்றும் இங்கு கூறிய சிறப்புக்கு எடுத்துக்காட்டாக இவ்வாசிரியர் திகழ்ந்தார் என்பதையும் உணரலாம். இதைப் பற்றியே மதுரகவியாழ்வாரையும் இவரையும் இணைத்து தெருளாரும் மதுரகவி நிலை தெளிந்தோன் வாழியே” என்று இவர் போற்றப்பட்டார்.

அடியார்க்கு அடியாராய் வாழ்பவரின் சிறப்புக்கு மேலும் பல உதாரணங்கள் காணலாம். திருவரங்கத்து அமுதனார் இராமானுஜரடியார்க்கு அடியாராய் வாழ்ந்து இராமனுஜ நூற்றந்தாதி பாடினார். பட்டருக்கு நஞ்சீயர் அடியாராய் வாழ்ந்தார் என்பது பட்டர் வைபவத்தில் காணலாம்.

மணவாளமாமுனிகளும் இவ்வாறே அடியார்க்கு அடியாராய் யதிராஜவிம்சதை பாடினார். எறும்பியப்பா என்னும் ஆசாரியர் மணவாள மாமுனிகளுக்கு அடியாராய்” பூர்வ தினசரி: முதலிய ஸ்தோத்திரங்களைப் பண்ணினார். அதி ஒன்று “செருக்கில்லாதவர்களும் ஆசார்ய நிஷ்டைகளில் இருப்பவரும் சாஸ்திர சாரார்த்தங்களை அறிந்தவரும் பணத்தாசை பெண்ணாசை முதலிய ஆசை அற்றவர்களும் பெருமையுற்றவர்களும் அனைத்து உயிர்களிடத்திலும் அன்புடயவர்களும், கோபம், உலோபம் முதலிய குற்றங்களைக் கடிந்தவர்களுமான மணவாளமாமுனிகளின் அடியார்களோடு அடியேனுக்கு என்றும் உறவு உண்டாகட்டும் என்று கூறிய வார்த்தைகளையும் காணலாம். ஆக “ஆழ்வார்களும் ஆசார்யர்களும் அடியார்க்கு அடியாராக இருப்பதையே விருபினார்கள். இதுவே அறிய வேண்டிய சாரங்களின் சாரமாகும்.” அதனால் இக்கருத்து நூல் இறுதியில் கூறப்பட்டது.

ஞான ஸாரம் 38 – தேனார் கமலத் திருமாமகள்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                     38-ஆம் பாட்டு

முன்னுரை:

ஆச்சார்ய வைபவம் 26வது பாடலான ‘தப்பில் குருவருளால்’ என்ற பாடல் தொடங்கி 37வது பாடலான ‘பொருளும் உயிரும்’ என்ற பாடல் வரை பல கோணங்களில் கூறப்பட்டது. அதாவது (26) குருவருளால் இறைவனிடம் சரணாகதி பண்ணினவர் வைகுந்தம் சென்று அங்கு இறை அடிமை செய்வர் என்றும் ,ஆசார்யனை (27) அணுகாதவர் வைகுந்தம் சேராமல் இடத் அழுந்துவார் எண்டும் (29) குருவின் அருள் பெற்றவர் இடரை வென்று எளிதில் வீடு அடைவர் என்றும்(30) குருவை அணுகாதவர் உறவை விடுகை சாஸ்திரக் கட்டளை என்றும்(31) வேதம் முதலிய நூல்கள் கூறுவதெல்லாம் குருவின் திருவடிகளே தஞ்சமாகும் என்றும்(32)குருவை மனிதனாக எண்ணுபவன் நரகு எய்துவான் என்றும்(33+34) அருகில் இருக்கும் குருவைப் புறக்கணித்துத் தொலைவில் இருக்கும் இறைவனைத் தொடர்வது அறியாமையாகும் என்றும்(35) குருவினிடம் அன்பு ஒழிந்தால் கருணையுடைய கடவுளே சுட்டு சாம்பலாக்கி விடிவான் என்றும்(36) கடவுள் குடியிருக்கும் திருத்தலங்களும் பிறவும் குருவே என்று இருப்பதுவுமே நர்சீடன் இலக்கணம் என்றும் தன்னுடைய செல்வம் உயிர் அனைத்தும் குருவுக்கு உடைமையாகும் என்று எண்ணுவனது   இதயம் கடவுள் உறையுமிடமாகும்  என்றும் சொல்லியதை நினவு கூர்தல் வேண்டும். பொருளும், உயிரும், உடம்பும், புகழும், தெருளும், குணமும், செயலும் மற்றும் வேண்டுவதை எல்லாம் ஆசார்யன் தன்னருளால் சீடனுக்குத் தேறுவான்.

“குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
 அடியார் படுதுயராயின எல்லாம் 
நிலம் தரம் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளொடு பெருநிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா ஏன்னும் நாமம்”                       (திருமங்கை ஆழ்வார்)

இங்கு நாராயணா என்னும் இறைவன் நாமத்தைச் சொன்னவர்க்கு எல்லாம் கிட்டும் என்று சொன்னது போல குரு பக்தனுக்கு பொருள் முதலிய அனைத்தையும் அருளுவான் என்பதாம். ஆகையால் குரு பகவானுடைய தோற்றமே ஆவார் என்ற கருத்துப் புலனாகிறது. அதனால் அனைவருக்கும் குருவின் திருவடிகளை எப்பொழுதும் எண்ணியிருப்பதுவே பொருத்தமுடையது என்றும் கூறி நூலின் கருத்து இத்துடன் முடிக்கப்படுகிறது.H    
“தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன்
  தானே குருவாகித் தன்னருளால் – மானிடர்க்கா
 இந்நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையை
  உண்ணுவதே சால வுறும்”
பதவுரை:
தேனார்                        – தேன் நிரம்பிய
கமலம்                         – கமலப்பூவை  இருப்பிடமாக உடைய
திருமாமகள்               – பெரிய பிராட்டியாருக்கு
கொழுநன                   – கணவனான பகவான்
தானே                          – மேலான தானே
குருவாகி                      – மனித உருவத்தில் குருவாகி வந்து
தன்னருளால்              – தன்னுடைய மிக்க கருணையினால்
மானிடர்க்கா               -திருந்ததக்க மனிதர்களைத் திருத்துவதற்காக
இந்நிலத்தே                – இப்பூவுலகத்தே
தோன்றுதலால்         – மனிதனாக அவதரித்ததனால்
யார்க்கும்                     – அனைத்துத் தரப்பினர்க்கும்
அவன் தாளிணையை   – தலைவனான குருவின் திருவடிகளை
உன்னுவதே                 – எப்பொழுதும் எண்ணி இருப்பதுவே
சாலவுறும்                    – மிகவும்  பொருத்தமாகும்
விளக்கவுரை:
தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன்: பிரட்டி தாமரையில் இருப்பதால் அவளது உராய்தல் பட்டு அது அழகு பெற்றது. மேலும் தேன் இடையறாமல் ஒழுகுவதால் மேலும் அழகியதாய் உள்ளது.இவ்வாறு தாமரைக்கு அழகு கொடுக்கும் பெரிய பிராட்டியாருக்கு மணாளன் என்று பகவான் சிறப்பிக்கப்பட்டான் “திரு” என்று பெரிய பிரட்டியாருக்குப் பெயர். இது ஸ்ரீ என்னும் வடசொல்லுக்கு நிகரான தமிழ்ச் சொல். திருப்பாவையில் ஸ்ரீ ஆண்டாள் “திருவே துயிலெழாய்” என்று கூறினாள்.தானே திருவுக்கு மணாளனானதால் தனக்கு ஒப்பும் உயர்வும் இல்லாதவன்.

 

“திருவுடையார் தேவரெனில் தேவர்க்கும் தேவன்
மருவு திருமங்கை மகிழ்நன் கொழுநன் -ஒருவனே
அல்லோர் தலைவரெனல், அன்பினால் மெய்மறந்து
புல்லோரை நல்லரேணல் போம்: 

(மதுரை தமிழ்ச் சங்கப் புலவர் திரு.நா. அப்பனையங்கார்)
இதனால் அனைவருக்கும் மேலானவன் திருமாமகள் கொழுநன என்பதாம்.

குருவாகி: தனது தெய்வ உருவத்தை மறைத்துக் கொண்டு மனித உருவத்தில் ஆசார்யனாய் இவ்வாறு உருவம் மாறிவரக் காரணம் என்னவெனில்.

தன்னருளால்: தன்னுடைய மிக்க பெரும் கருணை என்று சொன்னதால் இதற்கு வேறு காரணமில்லை என்பது கருத்து. இப்படி உருவம் மாறி வந்தது யாருக்காகவென்றால்

மானிடர்க்கா: மனித உடலிலே பிறந்து சாஸ்திரங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு உபதேசத்திலே திருந்தி செமத்தைப் பெற உரியரான ஆன்மாக்களுக்காக என்பது பொருள்.

இந்நிலத்தே தோன்றுதலால்: குழந்தை கிணற்றிலே விழுந்தால் உடன் குதிக்கும் தாயைப் போல ஆன்மாக்கள் பிறவிப் பெருங்கடலில் அழுந்திக் கிடக்கிற இப்பூமியில் பிறக்கையால்

யார்க்கும்: அந்தணர் முதலிய சாதி வேறுபாட்டாலும் பிரமச்சர்யம் முதலிய நிலை வேறு பாட்டாலும் ஆண், பெண்   என்ற வேறுபாட்டாலும் பலவகைப் பட்டிருக்கும் ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும்

அவன் தாளிணையை உன்னுவதே:  “அவன்” என்ற தில் இறைவனுடைய அனைத்துச் சிறப்புக்களும் அடங்கி உள்ளன. அதாவது ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும் தலைவனாய் புகளிடமாய்ப் பயனாய் இருக்கிறவன் என்பதும், அவனுடைய திருவடிகள் இரண்டையும் அடைவதே லட்சியமாகவும் அடையத் தகுந்ததாகவும் அடைவதற்கு வழியாகவும் என்றிப்படிப்பட்ட சிறப்புக்களை எண்ணியிரு ப்பதுவே என்று பொருள். “உன்னுவதே”   என்ற ஏகாரத்தால் இது தவிர வேறு ஒன்று எண்ண வேண்டாம் என்பது குறிப்பு.

சாலவுறும்: மிகவும் பொருத்தம். சால- மிகவும். உறும்- பொருத்தம். இதனால் மேல் சொன்னபடி எண்ணியிருப்பது ஆன்மாவின் இயல்புக்கு மிகவும் பொருத்தமாகும் என்பதாம்.

“திருமாமகள் நாயகனான பகவானே இடர்கடலில் துவளும் மனிதர்களை உபதேசத்தால் கரைஎற்றுவதற்காகத் தன்னுடய மிக்க கருணை குணத்தால் குருவாகி மனித உருவத்தில் தோன்றுகிறான். அவன் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவனாயும் புகழையும் அடையத் தகுந்தவனாயும் இருக்கிறான். அத்தகையவனுடைய திருவடிகளே அனைத்துயிர்க்கும் அடைய வேண்டிய லட்சியப் பொருளாகவும் அவசியம் அடையத் தகுந்ததாகவும் அடைவதற்கு வழியாகவும் எப்பொழுதும் மனதில் நினைத்த வண்ணம் இருப்பது தான் ஆன்மாக்களின் சேமத்திற்கு   மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.”இப்படி எண்ணுவது தவிர வேறு காரியங்கள் செய்தால் பயனேதுமில்லை. ஆகவே “குரு” என்பவன் கடவுளுடைய தோற்றமாய் மனிதர்களின் நலத்திற்காகவே அவதரித்திருப்பவன் என்றும் அவன் திருவடிகளை நினைத்திருப்பதுவே ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும் தகுந்ததாகும் என்று உரைக்கப்பட்டது. இதை எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாகும்” என்ற பிக எளிய தொடரால் பண்டை தமிழர்கள் உணர்த்தினர்.

ஞான ஸாரம் 37 – பொருளும் உயிரும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                     37-ஆம் பாட்டு

முன்னுரை:

பணம், உயிர், உடல் முதலான அனைத்தும் அச்சார்யனுடைய சொத்தாக நினைத்திருப்பாரது மனம் இறைவனுக்கு எந்நாளும் இருப்புடமாகும் என்கிறது இப்பாடல்.

images

“பொருளும் உயிரும் உடம்பும் புகலும்
 தெருளும் குணமும் செயலும் – அருள்புரிந்த
 தன்னாரியன் பொருட்டாச் சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு
 எந்நாளும் மாலுக்கிடம்.”

பதவுரை:

பொருளும் தன்னுடைய செல்வமும்
உயிரும் தன்  உயிரும்
உடம்பும் தன்  உடம்பும்
புகலும் தன்  குடியிருப்பும்
தெருளும் தன் அறிவும்
குணமும் தன்னுடைய நற்பண்புகளும்
செயலும் தான் செய்யும் அனைத்துக் காரியங்களும்
அருள் புரிந்த தன்னைச் சீடனாக ஏற்றுக் கருணை காட்டிய
தன்னரியன் பொருட்டா தன்னுடய ஆச்சாரியனுக்கு உடமையாக
சங்கற்பம் செய்பவர் எண்ணி இருப்பவர்
நெஞ்சு இதயம்
எந்நாளும் எக்காலத்திலும்
மாலுக்கு பகவானுக்கு
இடம் உறையுமிடமாகும்.

விளக்கவுரை:

பொருளும்: தனக்குரிய அனைத்துச் செல்வங்களும்

உயிரும்: தன்னுடைய மூச்சும்

உடம்பும்: தன்னுடைய சரீரமும்

புகலும்: தன்னுடைய குடியிருப்பும்

தெருளும்: தன்னுடைய கல்வி அறிவும்

குணமும்: தன்னிடமுள்ள அடக்கம் முதலிய நற்குணங்களும்

செயலும்: தான் செய்யும் அனைத்துச் செயல்பாடுகளும் இவற்றை எல்லாம் அருள் புரிந்த தன் ஆரியன் பொருட்டா: அதாவது காணிக்கை கொடுத்தல் , பணிவிடை செய்தல் முதலிய எதையும் எதிர் நோக்காமல் தன்னிடம் கருணை காட்டித் தன்னைச் சீடனாக ஏற்றுத் தனக்கு மந்திரங்களை உபதேசம் செய்த ஆச்சார்யனுக்குச் சொந்தமானதாக

சங்கற்பம் செய்பவர் நெஞ்சு:  எப்பொழுதும் எண்ணி இருப்பவர் இதயம்

எந்நாளும் மாலுக்கிடம்: எல்லாக் காலமும் பகவானுக்கு விருப்பத்துடன் உறையுமிடமாகும் சீடன் தன்னுடைய எல்லாவற்றையும் தன்னுடைய ஆச்சார்யனுக்கு உடமையாகும் என்று எண்ணுவதால் இத்தகைய தூய நெஞ்சு இறைவனுக்கும் விரும்பி உறையுமிடமளிக்கிறது . மதுரகவி   ஆழ்வார் நம்மாழ்வாரை ஆச்சார்யனாக அடைந்தவர்.அவரைத் தவிர ” தேவு மற்று அறியேன்: என்று வேறு தெய்வத்தை அறியாதவராக இருந்தார். அன்னையாயத்தனா என்னை யாண்டிடும்   தன்மையான் சடகோபனென் நம்பியே” என்று அனைத்தும் நம்மாழ்வாரே என்று வாழ்ந்தவர். அத்தகைய தூய ஆச்சார்ய அன்புடயவரது இதயத்தைத் தனக்கு இருப்பிடமாகக் கண்ணன் விரும்பினான். தேவு மற்று அறியாத இவருடைய இதயம் தேவபிரானுக்கு உகந்து உரைஉமிடமாகும் என்ற கருத்துச் சொல்லப்பட்டது. “தெருளாகும் மதுரகவி நிலை தெளிந்தோன் வாழியே” என்று இந்நூலாசிரியர் போற்றப்பட்டவர். அதனால் இவருடைய ஒழுக்க நெறியான குருபக்தியும் குறிப்பாக உய்த்துரைக்கபடுகிறது.  ஸ்ரீ ஆண்டாள் நிலையும் இதுவாகவே சொல்லப்பட்டுள்ளது. “வில்லிபுதுவை விட்டுசித்தர் தங்கள் தேவரை வல்ல பரிசு வருவிப்பரேல் அது காண்டுமே” (நாச்சியார் திருமொழி 10-10) என்று கூறியது காண்க.

ஞான ஸாரம் 36 – வில்லார் மணி

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                     36-ஆம் பாட்டு

முன்னுரை:

நற்சீடனாய் நல்லாசிரியனிடம் மிக்க அன்புடயவனாய் இருப்பவனுக்கு அனைத்து திவ்ய தேசங்களும் தன ஆசார்யனேயன்றி வேறில்லை என்று கூறப்படுகிறது.

nammalwar-final
“வில்லார் மணி கொழிக்கும் வேங்கடப் பொற்குன்று முதல்
 செல்லார் பொழில் சூழ் திருப்பதிக -ளெல்லாம்
 மருளாம் இருளோட மத்தகத்துத் தன்  தாள்
 அருளாலே வைத்தவவர்.”

பதவுரை:

வில்லார் ஒளி நிறைந்த
மணி ரத்தினங்களை
கொழிக்கும் குவித்துத் தள்ளும்
வேங்கடம் அழகிய திருமலை முதலான
செல்லார் மேகங்கள் வந்து படிகின்ற
பொழில் சோலைகளாலே
சூழ் சூழப்பட்ட
திருப்பதிகள் எல்லாம் திவ்ய தேசங்கள் எல்லாம்
மருளாம்  இருள் அறியாமையாகிற இருளை
ஓட விரைவில் அகலும்படி
மத்தகத்து சீடன் தலைமேல்
தன்தாள் தம்முடைய திருவடிகளை
அருளாலே மிக்க கருணையினாலே
வைத்த வைத்து அருளின
அவர் ஆசார்யரான அவரே ஆவார்

விளக்கவுரை:

வில்லார்  மணி கொழிக்கும்   – வில்-ஒளி ஆர் -மிகுதி-ஒளி மிகுந்த ரத்தினங்களை

     ” நன்மணி வண்ணனுர் ஆவியும் கோளரியும்
       பொன்மணியும் முத்தமும் பூமரமும் – பன்மணி
       நீரோடு பொருதுருளும் கானமும் வானரமும்
       வேடுமுடை வேங்கடம்.”                                          (நான்முகன் திருவந்தாதி – 48)
என்ற திருமழிசைப்பிரான் பாடலில் யாழிகளையும் சிங்கங்களையும் பொன், ரத்தினம்,முத்து முதலிய பொருட்களையும் மற்றும் அனேக மணிகளையும் பூமரங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு புரண்டு விழுகின்ற அருவிகளோடு காடுகளையும் வானரங்களையும் வேடர்களையும் உடைய திருவேங்கடம் என்று உரைத்ததை இங்கு ஒப்பு நோக்குக.

வேங்கடப் பொற்குன்று முதல்:  இவ்வாறு சிறப்பிக்கப் படுகின்ற திருவேங்கடம் என்ற பெயர் கொண்டதாய் எல்லா இயற்கைகளாலும் மிக அழகான திருமலை முதலான

செல்லார் பொழில் சூழ்: உயர்ந்து நிற்பதால் மேகங்கள் வந்து படியும்படி இருக்கும் சோலைகளாலே சூழ்ந்த (செல்-மேகம்-ஆர்த்த-படிதல்)

திருப்பதிகள் எல்லாம்: பகவான் உகந்து எழுந்தருளியுள்ள திவ்ய தேசங்களெல்லாம்

மருளாம்  இருளோட: அறியாமையாகிற இருள் விரைவில் அகல

மத்தகத்துத்தன் தாள் அருளாலே வைத்த அவர்: சீடனது முடியில் தன்னுடைய திருவடிகளைத் தம்முடைய கருணையினாலே வைத்தருளின குருவானவர் அருளாலே வைத்தார் என்றதால் இதற்கு காரணம் எதுவுமில்லை என்பதாம். சீடனது பணிவிடை முதலியவற்றைக் காரணமாகச் சொல்லலாமல்லவா? அப்படி எதையும் எதிர்பார்த்து அருளவில்லை என்பது கருத்து. இங்கு திருமலை முதலான அர்ச்சா ஸ்தலங்களைக் குறிப்பிட்டது ஏனைய பரமபதம், பாற்கடல் முதலிய இடங்களைக் கூட்டிகொள்ளவேணும்   என்பது குறிப்பு.ஆகவே பகவான் எழுந்தருளியுள்ள பரமபதம், திருப்பாற்கடல், இராமன், கண்ணன் முதலிய விபவ அவதாரங்கள், எல்லாப் பொருள் உள்ளும் மறைந்திருக்கும் அந்தர்யாமித்வம் ஆகிய ஐந்து நிலைகளும் அடங்கும். ஆக இவ்வைந்து நிலைகளும் தனக்கு ஆச்சார்யனே என்று இருக்க வேண்டும் என்பது கருத்து. இக்கருத்தை சீடனிலக்கணம் சொல்லும் ஸ்ரீவசனபூஷணத்தில் ” பாட்டுக் கேட்குமிடமும் கூப்பீடு கேட்குமிடமும் குதித்த இடமும் வளைத்த இடமும் ஊட்டுமிடமும் எல்லாம் வகுத்த இடமே என்றிருக்கக் கடவன்” என்று கூறப்பட்டுள்ளது ஒப்பு நோக்குக.

இதன் பொருள்,

பாட்டுக் கேட்குமிடம்    – பரமபதம்
கூப்பீடு கேட்குமிடம்     – திருப்பாற்கடல்
குதித்த இடம்                – இராமன், கண்ணன் முதலிய விபவ அவதாரங்கள்
வளைத்த இடம்             – அந்தர்யாமித்வம் (உள்ளும் புறமும் உளனாயிருத்தல்)
ஊட்டுமிடம்                 – விக்ரஹ வடிவில் எழுந்தருளி சேவை கொடுக்கும் திருக்கோயில்கள்
இவையெல்லாம்           – இவ்வைந்து நிலைகளும் ஆச்சார்யனே என்று இருக்க வேண்டும்
வகுத்த இடம்                – ஆச்சார்யன் என்பதாம்

108 திருத்தலங்களும் மற்றும் பகவான் எழுந்தருளியுள்ள அனைத்து இடங்களும் ஆச்சார்யனே என்று இருப்பதுவே நற் சீடனிலக்கணமாகும் .இதனால் அச்சர்யனை பகவான் எழுந்தருளி இருக்கும்  இடங்களுக்கு ஒப்பாகக் கருத வேண்டும் என்பது கருத்து.

    “இருப்பிடம் வைகுந்தம் வேங்கடம் மாலிருஞ்சோலைஎன்னும் 
       பொருப்பிடம் மாயனுக் கென்பர் நல்லோர்  அவை தன்னொடு வந்
       திருப்பிடம் மாயன் இராமானுசன் மனத்தின்றவன்  வந்
       திருப்பிடம் என்றன் இதயத்துள்ளே தனக்கின்புறவே”                                                                                                                                                                           (இராமனுச நூற்றந்தாதி  106)

என்ற நூற்றந்தாதி பாடலும் இக்கருத்து   பற்றியே சொல்லப்பட்டது.

ஞான ஸாரம் 35 – என்றும் அனைத்து உயிர்க்கும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                     35-ஆம் பாட்டு

முன்னுரை:

அருகில் இருப்பவனாய் எளியவனுமான ஆசார்யனைப் புறக்கணித்துவிட்டு மிகத் தொலைவில் இருப்பவனுமாய்க் கிட்டுதற்கு அரியவனுமான இறைவனை ஆசைப்படுவார் அறிவிலிகளாவர் என்று இரண்டு உதாரணங்களால் (எட்டவிருந்த, பற்றுகுருவை) என்ற 33, 34 பாடல்களால் காட்டப்பட்டது. ‘இவ்வாறு குருவினிடத்தில் அன்பு இல்லாதவனுக்குப் பகவான் ஒரு நாளும் அருள் பண்ண மாட்டான். தண்டித்தே தீருவான் என்பதை உதாரணத்துடன் உணர்த்துகிறது இப்பாடல்.

lord-vishnu-wallpapers

                   “என்றும் அனைத்து உயிர்க்கும் ஈரஞ்செய் நாரணனும்
                     அன்றும் தன்னாரியன்பால் அன்பு ஒழியில்- நின்ற
                     புனல் பிரிந்த பங்கயத்தைப் பொங்கு சுடர் வெய்யோன் 
                     அனல் உமிழ்ந்து தான் உலர்த்தியற்று.”

பதவுரை:

நின்ற புனல் தனக்கு ஆதாரமாய் இருக்கின்ற தண்ணீரை
பிரிந்த விட்டு அகன்ற
பங்கயத்தை தாமரைப் பூவை
பொங்கு சுடர் கிளர்ந்து எழுகின்ற ஒளியுடைய
வெய்யோன் உஷ்ண கிரணத்தை உடைய சூரியன்
தான் முன்பு மலரப் பண்ணின அவன் தானே
அனலுமிழ்ந்து பின் நெருப்பைக் கக்கி
உலர்த்தியற்று உலர்த்துவது போன்றதாகும்.
என்றும் எப்பொழுதும்
அனைத்துயிர்க்கும் எல்லா உயர்களுக்கும்
 ஈரஞ்செய் கருணை காட்டும்
நாரணனும் நாராயணனும்
தன்னாரியன்பால் தனக்கு ஆதரமான குருவினிடத்தில்
அன்பு ஒழியில் பக்தி அகன்று போனால்
அன்றும் சீற்றத்தால் எரிப்பான்.

விளக்கவுரை:

என்றும்: எக்காலத்திலும், அதாவது கழிவு, நிகழ்வு, எதிர்வு ஆகிய முக்காலங்களிலும் என்று பொருள்.

அனைத்துயிர்க்கும்: எல்லா ஆன்மாக்களுக்கும்

ஈரம்செய் நாரணனும்: அருளே பண்ணிக் கொண்டிருக்கும் நாராயணனும். இங்கு நாராயணன் என்று கூறியது உயிர்க்கும் இறைவனுக்கும் பிரிக்க முடியாத உறவைக் காட்டுகிறது. அதாவது ‘நாரம் ‘ என்றால் அனைத்து உயிர்கள் ‘அயனம்’ என்றால் உயிர்களுக்கும் உயிராய் உள் நின்று அவற்றைத் தாங்கி நின்று இயக்குகின்றதோ அது போன்று அனைத்து உயிர்களுக்கும் உயிராய் நின்று அனைத்தையும் நடத்துபவன் என்ற பொருளை நாரம்+ அயனம் என்ற இரண்டு சொற்களும் கூடி நின்று நாராயணன் என்ற ஒரு சொல்லாகி மேற் சொன்ன கருத்தைக் காட்டுகிறது. இக்கருத்தை ‘உந்தன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது’ என்ற ஸ்ரீ ஆண்டாள் திருப்பாவையில் காண்க. ‘”நான் உன்னையன்றிலேன் நாரணனே நீ என்னை அன்றி இலை'” என்று திருமழிசை ஆழ்வாரும் கூறினார். இதனால் அறிவுடைய ஆன்மாவாகிற பொருளும் அறிவில்லாத ஜடப் பொருளுமாகிய நாரங்கள் அனைத்துக்கும் உயிராய் உள் நின்று பொருள் அனைத்தையும் இயக்குபவன், நாராயணன் என்று நாராயண பதத்தினுடைய கருத்தைக் கூறியவாறாம். இதனால் அனைத்து உயிர்கள் செய்யும் குற்றங்களையும் குணமாகக் கொள்ளுபவன். வத்சலன் என்ற பகவானுடைய சிறப்புக் குணம் இங்கு தெளியப்படுகிறது. இவ்வாறு அனைத்து உயிர்களுக்கும் அருளே செய்யும் இயல்புடயவனும்

அன்றும்: சீறுவான் ‘அன்றுதல்’ சீறுதல் தண்டனை செய்வான் என்று பொருள். ‘அன்றிய வாணன்’ (பெரிய திருமொழி -1275) என்றவிடத்தில் அன்றிய என்ற சொல் கோபித்த என்ற பொருளில் வழங்கியது போல இங்கும் அப்பொருளில் வந்தது. எப்பொழுது இவ்வாறு அக்கருனைக் கடலான இறைவன் சீறி எழுவான் என்றால் அதைக் கூறுகிறது மேல் தொடர்.

தன்னாரியன்பால் அன்பு ஒழியில்: தன குருவினிடம் பக்தியில்லையானால் (சீறுவான்) அதாவது கீழே எட்டயிருந்த குருவை‘ பற்று குருவை’ என்ற இரண்டு பாடல்களிலும் குருவின் மனிதத் தோற்றத்தைப் பார்த்து இவன் இறை அன்று என்றும், ‘பரன் அன்று என்றும்’ நினைத்து விட்டு விடுதல் கூறப்பட்டது. அவ்வாறு குருவினிடம் அன்பு அகன்றால் என்று பொருள். இதற்குத் தக்க உதாரணம் மேல் தொடரால் சொல்லப்படுகிறது.

நீன்ற புனல் பிரிந்த பங்கயத்தை: மிக்க ஒளியுடையவனும் உஷ்ண கிரணங்களை உடையவனுமான சூரியன். அதாவது ‘செங்கமலம் அந்தரம் சேர் வெங்கதிரோர்க்கு  அல்லால்’ என்று குலசேகராழ்வார் சொன்னதற்கிணங்க அதாவது தாமரை சூரிய ஒளிக்கல்லாமல் வேறு ஒளிக்கு மலராது என்பது இயல்பு. நீரைப் பிரியாமல் இருக்கும் பொழுது எக்காலத்திலும் தன்னுடைய கிரணங்களால் அலற்த்திக் கொண்டு வரும் சூரியன்.

அனல் உமிழ்ந்து தான் உலர்தியற்று: நெருப்பைக் கக்கி தானே அத்தாமரையை உலர்த்துவது போன்றது ஆகும். இதனால் நீரைப் பிரியாமல் இருக்கும்போது தாமரையை அலர்த்தி வந்த சூரியன் நீரைப் பிரிந்த போது தனது உஷ்ண கிரணத்தைக் கக்கி அத்தாமரையை உலர்த்திவிடுவது போல. ஆசார்யனிடம் அன்பு குறையாமல் தொடர்பு கொண்ட காலத்தில் எப்பொழுதும் இவனுக்கு அருள் செய்து வந்த பகவான், குருவினிடம் அன்பு குலைந்து அவனை விட்டுப் பிரிந்த போது அப்பகவானே இவனைக் கோபித்து அழித்து விடுவான் என்பதாம். இங்கு அருள் செய்வது என்றால் சீடனுடைய அறிவை விளங்க வைப்பன் என்றும் கோபித்து அழித்து என்றால் இவனுடைய அறிவை மங்க வைத்து விடுவான் என்றும் அறியவேணும்

தனக்கு மந்திரோபதேசம் செய்த ஆசார்யனிடம் அன்பு அகன்றால் எல்லா உயிர்களுக்கும் கருணை காட்டும் நாராயணனும் கூடச் சீறிவிடுவான் இது எது போன்றது எனில் தண்ணீரை ஆதாரமாகக் கொண்டு நின்ற தாமரையை அத்தண்ணீரைப் பிரித்துக் கரையில் சேர்த்தால் அத்தாமரை உஷ்ண கிரணங்களையுடைய சூரியன் அனலைக் கக்கி உலர்த்துவது போன்றதாம். அதாவது சீடனுடைய உயிர் தத்துவத்தை விளங்க வைக்கும் இறைவனே குருபக்தி குலைந்ததும் தண்டித்துவிடுவான். சீடனின் நல்லறிவை மறைத்து அறிவிலியாக்கி விடுவான். சீடன் அறிவுடையவனாக இருந்து அது இல்லாதவனாகிவிடுவான் என்ற கருத்து ‘ உளரெனினும் இல்லாரோடொப்பர்.’ என்று வள்ளுவர் கூறியது போல் குருபக்தி குலையக் கூடாது என்பதாம். இப்பாடலில் கூறிய கருத்தை ஸ்ரீவசனபூஷணத்தில் “தாமரையை அலர்த்தக் கடவ ஆதித்யன் தானே நீரைப் பிரித்தால் அத்தை உலர்த்துமாப் போலே ஸ்வரூப விகாசத்தைப் பண்ணும் ஈஸ்வரன் தானே ஆசார்ய சம்பந்தங்குலைத்து வாடப் பண்ணும்” என்று கூறியுள்ளது காண்க.