Monthly Archives: October 2020

ஆழ்வார் ஆசார்யர்கள் வாழிதிருநாமங்கள் – எளிய விளக்கவுரை

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

எந்த ஒரு ப்ரபந்தத்தை அநுபவித்தாலும் மூன்று விஷயங்கள் கவனிக்கப்பட வேண்டும்.   அந்த ப்ரபந்தத்தில் 1) சொல்லப்படும் கருத்து என்ன? 2)  அந்த ப்ரபந்தத்தை இயற்றியவருடைய பெருமை என்ன? 3) அந்த ப்ரபந்தத்தின் பெருமை என்ன?   பொதுவாக எந்த ஒரு ப்ரபந்தமாக இருந்தாலும், கீழ்ச்சொன்ன மூன்று விஷயங்களை நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

  1. வக்த்ரு வைலக்ஷண்யம்
  2. ப்ரபந்த வைலக்ஷண்யம் மற்றும்
  3. விஷய வைலக்ஷண்யம்

என்று இவை கூறப்படும்.

வக்த்ரு வைலக்ஷண்யம் என்பது அந்த ப்ரபந்தத்தை இயற்றியவருடைய பெருமையைக் கூறுவதாகும்.  ப்ரபந்த வைலக்ஷண்யம் என்பது அந்த ப்ரபந்தத்தின் பெருமையைக் கூறுவதாகும்.  விஷய வைலக்ஷண்யம் என்பது அந்த ப்ரபந்தத்திலே சொல்லப்பட்ட விஷயங்களின் பெருமையாகும்.  இந்த மூன்றுமே நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வாழி திருநாமங்கள் எளிய தமிழில், நாம் எளிதில் அர்த்தம் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் இருக்கின்றன.  பெரும்பாலான வாழி திருநாமங்கள் அப்பிள்ளை என்ற ஆசார்யரால் இயற்றப்பட்டது.

அப்பிள்ளையின் வைபவம் (வக்த்ரு வைலக்ஷண்யம்):-

அப்பிள்ளையினுடைய இயற்பெயர் ப்ரணதார்த்திஹரர். இவர் மணவாளமாமுனிகளுடைய அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒருவர்.   மணவாள மாமுனிகளுக்கு முக்கியமான எட்டு சிஷ்யர்கள் இருந்தார்கள்.  அவர்கள் அஷ்டதிக்கஜங்கள் என்று கொண்டாடப்பட்டார்கள். பெரிய சிம்மாஸனாதிபதிகளாக இருந்து சம்பிரதாயத்தைப் பெரிதும் வளர்த்தவர்கள் இந்த அஷ்டதிக்கஜங்கள். அதில் அப்பிள்ளையும் ஒருவர்,  அப்பிள்ளை என்பவர் அப்பிள்ளார் என்பவரைப் பிரியாமல் இருந்திருக்கிறார்.  இவர்கள் இருவருமே எப்பொழுதும் சேர்ந்து இருந்திருக்கிறார்கள் என்று சரித்திரங்கள் மூலம் தெரிகிறது.    இவர்கள் இருவருமே மணவாளமாமுனிகளை வந்து அடைந்தது ஒரு ஆச்சரியமான வைபவம்,  இவருடைய சிறுவயது சரித்திரங்கள் அவ்வளவாகத் தெரிய வரவில்லை.  யதீந்த்ரப்ரவணப்ரபாவம் என்ற க்ரந்தத்தில் இவர் எப்படி மணவாளமாமுனிகளை வந்து அடைகிறார், அவருடன் சேர்ந்து இருந்து கைங்கர்யங்கள் செய்தார் என்பதுதான் காட்டப்பட்டிருக்கிறது.

மணவாள மாமுனிகள் திருவரங்கத்தில் இருந்த காலத்தில், அப்பிள்ளையும், அப்பிள்ளாரும் திருவரங்கத்தை வந்தடைகிறார்கள்.   ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் சிறப்பாக வளர்ந்து வந்த காலம் அது.  பல  சிஷ்யர்களுடன் மணவாளமாமுனிகள் திருவரங்கத்தில் வாழ்ந்த காலம்.  பல ஆசார்ய புருஷர்கள் வந்து மணவாள மாமுனிகளை ஆசாரியனாக ஏற்றுக்கொண்டு அவருடைய பெருமையைத் தெரிந்து அவரிடம் ப்ரதிபக்தியுடன் இருந்து வாழ்ந்த நல்லடிக் காலம். சிறந்த காலமாக இந்தக் காலம் பார்க்கப்படுகிறது. அந்த சமயத்தில் இவர்கள் இருவரும் பல வாதங்கள் செய்து பல மதத்தவர்களையும் ஜெயித்து ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தை நிலைநாட்டினார்கள்.

அப்பிள்ளைக்கும், அப்பிள்ளாருக்கும் ஸ்ரீ எறும்பியப்பா மிகவும் நெருக்கமானவர்.  எறும்பியப்பாவும் மணவாள மாமுனிகளின் அஷ்டதிக்கஜங்களில் ஒருவர்.  இவர் எறும்பி என்ற கிராமத்திலிருந்து வந்து மணவாள மாமுனிகளை ஆச்ரயித்தவர்.  இவர் ஸ்ரீவரவரமுநி தினசர்யை என்ற க்ரந்தத்தை இயற்றியவர்.   விலக்ஷண மோக்ஷ அதிகார நிர்ணயம், ஸ்ரீவரவரமுநி  சதகம் போன்ற பல நூல்களை எழுதியவர்.  எறும்பியப்பா மூலமாக மணவாள மாமுனிகளுடயை பெருமைகளை அப்பிள்ளை மற்றும் அப்பிள்ளார்  நன்றாக தெரிந்து கொள்கிறார்கள். அப்பிள்ளைக்கும், அப்பிள்ளாருக்கும் மணவாள மாமுனிகளை ஆச்ரயிக்க  வேண்டும் என்ற அவா துளிர் விடுகிறது.   அதற்குப் பிறகு பொன்னடிக்கால் ஜீயர் இவர்கள் இருவரையும் வந்து சந்திக்கிறார். மணவாள மாமுனிகளின் ப்ரதாந சிஷ்யர் பொன்னடிக்கால் ஜீயர். அவர் இவர்கள் இருவரையும் சந்தித்து மணவாள மாமுனிகளின் பெருமைகளையெல்லாம் எடுத்துக்கூறி நீங்கள் மிகப் பெரிய வித்வான்கள் எளிதில் புரிந்துக் கொள்வீர்கள்.  இவர் ஆதிசேஷனின் அவதாரம், எம்பெருமானாருடைய புனர் அவதாரம் என்றெல்லாம் சொல்லி அவர்கள் இருவரையும் கோயில் அண்ணன் திருமாளிகைக்கு வரவழைத்து அங்கே அவர்களுக்கு மேலும் மாமுனிகளின் பெருமைகள் எல்லாம் எடுத்துக் கூறி அதற்குப் பிறகு இவர்கள் இருவரும் வந்து மணவாள மாமுனிகளைச் சரணடைந்து அவரை ஆசாரியனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.  அது முதல் மணவாள மாமுனிகளுடைய அஷ்டதிக்கஜங்களில்  இவர்கள் இருவரும் இருக்கிறார்கள்.

அப்பிள்ளை என்பவர் ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் வாழித் திருநாமங்களை இயற்றி இருக்கிறார்.  திருவந்தாதிகளுக்கும் வ்யாக்யானம் அருளிச் செய்துள்ளார்.  மேலும் சில ப்ரபந்தங்களையும், க்ரந்தங்களையும் அருளியுள்ளார். அதிலே முக்கியமாக இவர் அருளிச் செய்தது வாழி திருநாமங்கள். மணவாள மாமுனிகளிடம் மிகவும் ப்ரதிபக்தியுடன் இருந்து சம்பிரதாயத்தை வளர்த்தவர் அப்பிள்ளை.

வாழி திருநாமங்களில் அனைத்து வாழி திருநாமங்களும் இவர் அருளியது என்றில்லை.  பல வாழி திருநாமங்களை இவர் அருளியுள்ளார்.  சில வாழி திருநாமங்களை வேறு சில ஆசார்யர்களும் அருளியுள்ளார்கள். உதாரணத்துக்கு எம்பெருமானாருடைய வாழிதிருநாமம்.  பொதுவாக சன்னிதிகளில் ஸேவிக்கப்படும் “சீராரும் எதிராசர்  திருவடிகள் வாழி” என்ற வாழி திருநாமம். இதை அருளிச் செய்தவர்  மணவாள மாமுனிகள். ஆனால் இதற்கு முன்பே எம்பெருமானார் வாழி திருநாமங்கள் இருந்திருக்கின்றன. அதைத்தவிர அப்பிள்ளையும் எம்பெருமானாருக்கு வாழி திருநாமங்கள் அருளியுள்ளார், இப்படி வாழி திருநாமங்கள் பெரும்பாலும் அப்பிள்ளை அருளிச் செய்தவை என்று நமக்குத் தெரிகிறது,   வாழி திருநாமங்கள் இயற்றிய அப்பிள்ளையின் கீழ்ச்சொன்ன வைபவம் வக்த்ரு வைலக்ஷண்யம்.

ப்ரபந்த வைலக்ஷண்யம்:-

வாழி திருநாமங்கள் என்பது என்ன,  அவற்றினுடயை முக்கியத்துவம் என்ன என்பதையும் தெரிந்து கொள்வது முக்கியம். வாழி என்பது மங்களாசாசனத்தைக் குறிக்கக் கூடிய ஒரு சப்தம் / ஒரு வார்த்தை,   வாழி, நம:, போற்றி, ஜய, இதெல்லாமே ஒருவருக்கு நாம் மங்களாசாசனம் செய்வது என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. மங்களாசாசனம் என்பது ஒருவரைக் குறித்து நீங்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும்! என்று ஆசைப்பட்டு வாழ்த்துவது. அதாவது, உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும் என்று சொல்வது. இதை பூர்வாசார்யர்கள், முக்கியமாக பிள்ளை லோகாசார்யர் ஸ்ரீவசன பூஷணம் என்ற க்ரந்தத்தில் விரிவாக விளக்கியுள்ளார்.

மங்களாசாசனம் யார் செய்யலாம்

பெரியவர்களுக்கு சிறியவர்கள் மங்களாசாசனம் செய்யலாமா? “சீராரும் எதிராசர் திருவடிகள் வாழி” என்று எம்பெருமானாருக்கு  மங்களங்கள் கிட்டட்டும் என்று நாம் வாழ்த்துவதற்கு நமக்கு யோக்கியதை இருக்கிறதா என்ற கேள்விகளுக்கெல்லாம் பிள்ளை லோகாசார்யர் ஸ்ரீவசன பூஷணத்தில் விளக்கங்கள் கொடுத்துள்ளார்.

இது அன்பினாலே வருவது,  உதாரணமாக எம்பெருமான் விஷயத்திலே பெரியாழ்வார் எம்பெருமானுக்கு “பல்லாண்டு பல்லாண்டு” என்று பாடியிருக்கிறார். எம்பெருமானுக்கு பல்லாண்டுப் பாடி நாம் “எம்பெருமானே நீ நன்றாக இரு!” என்று சொல்லலாமா என்று தாமே கேள்வி கேட்டுக்கொண்டு, அதற்கு விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார். ஞான தசையிலே நாம் ஞானத்தின் நிலையில் இருக்கும் பொழுது அவர் பெரியவர் நாம் சிறியவர் என்ற நிலையிலே இருந்து கொண்டு அவரை வேண்டுவோம் / பிரார்த்திப்போம், மற்றும் அவருக்குத் தொண்டுகள் செய்ய ஆசைப்படுவோம். இவையெல்லாம் ஞான தசையில் இருக்கும்போது, அதாவது, அவர் பெரியவர் நாம் சிறியவர் என்ற எண்ணத்திலேயே இருக்கும் பொழுது அந்த நிலையிலேயே நாம் பார்ப்போம்.

அதே பிரேமதசையிலே எம்பெருமான் விஷயத்தில் பெரியாழ்வாருக்கு இருந்தது பேரன்பு. அதாவது கண்ணனை எப்படி  யசோதை பார்த்தாளோ, அதே போல பெரியாழ்வார் எம்பெருமானைப் பார்த்தார். அந்த பிரேமதசையிலே அவர் எம்பெருமானைப் பார்த்துப் பல்லாண்டு பல்லாண்டு நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தமே. ஒருவர் இடத்தில் இருக்கக் கூடிய அன்பினாலே, நாம் அவரைப் பார்த்து நீர் நன்றாக இருக்கவேண்டும்! என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தம் தான். அது அன்பின் வெளிப்பாடு தானே தவிர நாம் பெரியவர் அவர் சிறியவர் என்று ஆகிவிடாது.  சிறியவர் சிறியவர்தான், பெரியவர் பெரியவர்தான். ஆனால் நமக்கு அவரிடத்தில் இருக்கக்கூடிய பொங்கும் பரிவால் நாம் அவரை பார்த்துப் பல்லாண்டு என்று சொல்கிறோம்.  பெரியாழ்வார் எம்பெருமானிடத்தில் பொங்கும் பரிவால் பல்லாண்டு பாடுகிறார்,  இது எல்லாவிடத்திலும் பொருந்தும்.

எந்த ஒரு பெரியவரை நாம் பார்த்தாலும் தேவரீர் நூறாண்டு காலம் வாழி! வாழ்க! போற்றி! என்று சொல்வது நம்முடைய ஸ்வரூபத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமே. அவர் நன்றாக இருந்தால் ஜகத்தில் இருக்கும் பலரும் வாழ்ச்சி பெறுவார்கள். அதனால் எல்லோருக்கும் நன்மை ஏற்படும்.  அதனால் அனைவரும் மங்களாசாசனம் செய்யலாம்.  அதற்கு ஒரு தடையும் இல்லை.  அப்பிள்ளை அருளிச்செய்த வாழி திருநாமங்களை அந்தந்த காலத்தல் அநுசந்தித்து  அந்த மங்களாசாசனத்தை நாம் தினமும் செய்யும்படி நம் பெரியவர்கள் ஏற்பாடு செய்துள்ளனர்.

எம்பெருமானுக்கு எப்படி மங்களாசாசனம் செய்வது, ஆழ்வார்/ ஆசார்யர்களுக்கு எப்படி மங்களாசாசனம் செய்வது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளலாம். பெரியோர்கள் சன்னிதிக்குப் போய் வந்தால் கூடப் பெருமாளைச் சேவித்து வந்தீர்களா? நல்ல சேவை கிடைத்ததா?  என்று கேட்கக் கூடாது, நன்றாக எம்பெருமானுக்கு மங்களாசாசனம் செய்தீரா? என்றுதான் கேட்கவேண்டும். அந்த மங்களாசாசனம் செய்வதை எளிமைப்படுத்திப் பெரியவர்கள் காட்டி உள்ளனர். இந்த வாழி திருநாமங்கள் சொல்வதன் மூலம் நாம் அவர்களுக்கு தினமும் மங்களாசாசனம் செய்யலாம். அது எம்பெருமான் தொடக்கமாக ஓராண் வழி ஆசார்யர்களுக்கும் மற்றும் ஆழ்வார்களுக்கும் இந்த வாழி திருநாமங்கள் அமைந்திருக்கின்றன.

வாழி திருநாமங்களில் என்ன இருக்கும் என்று பார்த்தால் பொதுவாக யாரைக் குறித்து அந்த வாழி திருநாமம் இருக்கிறதோ, அவர்களுடைய திருமேனி, வடிவழகு,  அவர்களுடைய க்ரந்தங்கள், அவர்கள் செய்த கைங்கரியங்கள் இவை எல்லாம் பொதுவாக காட்டப்படலாம்.   ஒவ்வொரு ஆசார்யனுடைய/ ஆழ்வாருடைய திருமேனியோ, அவர்கள் செய்த கைங்கரியங்களையோ நாம் நினைத்துப் பார்க்கும் பொழுது நமக்கும் அவர்கள் இடத்திலே ஒரு நன்றிப் பெருக்கு ஏற்படும். இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த ஆழ்வார்கள்/ ஆசார்யர்கள், இவர்களுடைய சம்பந்தம் நமக்கு கிடைத்தது என்று ஒரு க்ருதக்ஞதை/ நன்றி உணர்வு ஏற்படும். அவர்களுக்கு உரிய மதிப்பும் நன்றாகப் புரியும். இவர்கள் எவ்வளவு கைங்கர்யம் செய்து இருக்கிறார்கள் என்பதும் தெரியவரும். அதனால், மங்களாசாசனம்/வாழி திருநாமங்கள் ஸேவிப்பது என்பது மிகவும் முக்கியமாக கருதப்படுகிறது.

வாழி திருநாமங்களை எப்பொழுது ஸேவிக்கலாம் என்றால் தினமும் அந்த நாளில் எந்த நட்சத்திரம் வருகிறதோ அந்த நட்சத்திரத்தில் அவதரித்த ஆழ்வார்களோ/ஆசார்யர்களோ யாராக இருந்தாலும் அவர்களின் வாழி திருநாமங்களை அன்றாடம் நாம் ஸேவிக்கலாம்.  உதாரணமாக திருவாதிரை நட்சத்திரம் என்றால் எம்பெருமானாருடைய வாழி திருநாமங்களை ஸேவிக்கலாம்.  புனர்பூசம் என்றால் புனர்பூச நட்சத்திரத்தில் அவதரித்த குலசேகராழ்வார், முதலியாண்டான், பொன்னடிக்கால் ஜீயர் போன்றவர்களின் வாழி திருநாமங்களை தெரிந்து கொண்டு அவற்றைச் சேவிக்கலாம்.  இப்படி அந்தந்த நாளிலே வரும் நட்சத்ரங்களில் அவதரித்த ஆழ்வார்கள் / ஆசார்யர்கள் வாழி திருநாமங்களை மாதந்தோறும் ஸேவிக்க வேண்டும்.  சில சன்னிதிகளில் இந்த பழக்கம் இன்றும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. ஆனால் வருடாந்திர திருக்ஷத்ரம் வரும் பொழுது எல்லா சந்நிதிகளிலும் அந்தந்த ஆழ்வார்களின் வாழி திருநாமங்களை கண்டிப்பாக இரண்டு முறை ஸேவிப்பது என்ற க்ரமம் வைத்துள்ளனர்.  அதே க்ரமத்தை இல்லத்திலும் வைத்துக்கொள்ளலாம். இல்லங்களிலும் திருவாராதனப் பெருமாளைச் சேவித்து சாற்றுமுறை செய்யும்போது அன்று யாருடைய திருநட்சத்திரம் இருக்கிறதோ அவர்களுடைய வாழி திருநாமங்களை ஸேவிக்கலாம்.  அப்படிச் செய்யும்போது அவை எளிதில் மனதில் பதிந்து விடும்.  வருட திருநட்சத்ரத்தன்று இரண்டு முறை ஸேவிக்கலாம்.    இது ப்ரபந்த வைலக்ஷண்யம்.  இவை வாழி திருநாமங்களின் பெருமையாகும்.

விஷய வைலக்ஷண்யம்:-

பொதுவாக, நாம் ஆழ்வார்கள்/ஆசாரியர்கள் வாழி திருநாமங்களைத்தான் அநுஸந்திக்கிறோம்.  ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் என்றால் பெரிய பெருமாள் தொடக்கமாக மணவாள மாமுனிகள் இறுதியாக என்று பெரியோர்கள் காட்டியுள்ளனர்.  அதே போல் ஆழ்வார்கள் என்றால் பன்னிரு ஆழ்வார்களின் வாழி திருநாமங்களை ஸேவிப்பது என்று வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் :-

ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் என்பது ஒரு ஆசாரியன் ஒரு சிஷ்யன் என்று ஒரு பரம்பரையாக இந்த சம்பிரதாயம் தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறது. அதைத்தான் ஒராண் வழி ஆசார்யர்கள் என்று பெரியோர்கள் காட்டுகிறார்கள். முதல் ஆசார்யன் பெரிய பெருமாள். பெரிய பெருமாள், பெரிய பிராட்டியார், சேனை முதலியார் இவர்கள் மூவருமே பரமபதத்தில் வசிக்கக்கூடியவர்கள். அதற்குப்பிறகு இந்த உலகத்தில் வந்து அவதரித்த ஆசார்யர்கள் பலர்.

ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள்:-

  1. பெரிய பெருமாள்
  2. பெரிய பிராட்டி
  3. விஷ்வக்ஸேனர் (ஸேனை முதலியார்)
  4. ப்ரபந்நஜநகூடஸ்தர் என்று அறியப்பட்ட நம்மாழ்வார், சரணாகதி செய்யக் கூடியவர்களுக்கு தலைவராக இருப்பவர் என்று பெருமை கொண்டவர்
  5. நாதமுனிகள் (ஸ்ரீரங்கநாத முனி)
  6. உய்யக்கொண்டார் (புண்டரீகாக்ஷர்)
  7. மணக்கால் நம்பி
  8. ஆளவந்தார் (யாமுனாசார்யர்)
  9. பெரிய நம்பி (மஹா பூர்ணர்)
  10. எம்பெருமானார் (ஸ்ரீ ராமானுஜர்)
  11. எம்பார் (கோவிந்தப் பெருமாள்)
  12. பராசர பட்டர்
  13. நஞ்சீயர் (வேதாந்தி)
  14. நம்பிள்ளை (லோகாசார்யர்)
  15. வடக்குத் திருவீதிப் பிள்ளை (ஸ்ரீ க்ருஷ்ண பாதர்)
  16. பிள்ளை லோகாச்சார்யர்
  17. திருவாய்மொழிப் பிள்ளை (ஸ்ரீ சைலேசர்)
  18. மணவாள மாமுனிகள் (ரம்யஜாமாத்ரு முனி)

கீழ்ச்சொன்ன ஆசார்யர்கள் ஓராண் வழி ஆசார்யர்கள் என்று அறியப்படுகிறார்கள்.

இவை தவிர நம் குருபரம்பரை, அவரவர்கள் ஆசார்யன் மடம்/திருமாளிகை க்ரமத்தின்படி விரிந்திருக்கிறது.  உதாரணமாக, பெரிய நம்பி திருமாளிகையில் பெரிய நம்பி தொடக்கமாக அந்த வம்சாவழியாக இருக்கக்கூடியவர்கள் வாழி திருநாமங்கள் மற்றும் அவர்களுடைய பெருமைகளை அவர்கள் அநுசந்திப்பார்கள். அதேபோல எம்பார் வம்சத்தவர்கள் பலரும் இருக்கிறார்கள். அதேபோல கூரத்தாழ்வான் வம்சத்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். அவரவர்கள் திருமாளிகைகளில் அந்த வாழி திருநாமங்கள், தனியன்கள் அநுஸந்தாநத்தில் இருக்கும்.  பொதுவாக அனைவரும் அநுஸந்திப்பது ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஒராண் வழி ஆசாரியர்களுடைய வாழி திருநாமங்கள்.

ஆழ்வார்கள் என்பவர்கள் இந்த சம்சாரத்தில் இருந்த ஜீவாத்மாக்கள் சிலரை எம்பெருமான் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு மயர்வற மதி நலம் அருளி, அதாவது செறிந்த ஞானத்தையும், உயர்ந்த பக்தியையும் அளித்து இவர்களைக் கொண்டு இந்த உலகத்தில் இருப்பவர்களை திருத்துவோம் என்று அவர்களை எம்பெருமான் ஆழ்வார்கள் ஆக்கினார். ஒரு மானைக் கொண்டு மானைப் பிடிப்பார் போலே என்று சொல்வார்கள். ஒரு காட்டில் மானைப் பிடிக்க வேண்டிய வேடுவன் முதலில் ஒரு மானை பிடித்து அந்த மானுக்கு வேண்டிய தீனி எல்லாம் கொடுத்து நன்றாக பழக்கி, அந்த மானைக் கொண்டு மற்ற மான்களை பிடித்து வருவான். அதேபோல எம்பெருமானும் “இந்த உலகத்தில் இருப்பவர்களை ரக்ஷிக்க வேண்டும்,  நாம் சொல்லக்கூடிய உபதேசங்களை சிலர் கேட்கிறார்கள் சிலர் நம்மைக் கண்டு பெரியவன் என்று பயந்து போகிறார்கள்/ விலகுகிறார்கள்” என்ற எண்ணத்துடன் ஒரு சில ஜீவாத்மாக்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அதாவது இந்த உலகத்தில் இருக்கக்கூடிய சம்சாரியாக இருந்த சேதநர்களை தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு ஞானத்தைக் கொடுத்து அவர்களை ஆழ்வார்களாக ஆக்கினான். ஆழ்வார்கள் ஆன பிறகு அவர்களுக்கு பக்தியானது பெருகி அவர்கள் பாசுரங்கள் அருளிச் செய்தார்கள். அவை தான் நாலாயிர திவ்ய ப்ரபந்தம் என்று அறியப்படுகிறது. திவ்ய ப்ரபந்தங்கள் மூலமாக சம்பிரதாய அர்த்தங்களை எல்லாம் வெளியிட்டார்கள், வேதத்தில் உள்ள கருத்துக்களை மிக எளிய தமிழில் சுருக்கமாகவும் எவ்வளவு தெளிவாக அருள முடியுமோ அவ்வளவு தெளிவாகவும் அவர்கள் ப்ரபந்தங்களில் அருளிச் செய்தார்கள். அந்த ப்ரபந்தங்களைக் கொண்டுதான் பிற்காலத்திலே ஆசார்யர்கள் வியாக்கியானங்களை எழுதினர். முக்கியமாக எம்பெருமானார் ஒரு பெரிய பங்கு வகித்து இந்த சம்பிரதாயத்தை நன்றாக நிலைநாட்டி ஒரு கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்து 74 சிம்ஹாசனாதிபதிகளை ஏற்படுத்தி பலப்பல ஆசார்யர்களை நியமித்து அவர்கள் வம்சாவழியாக இருந்து பரம்பரையாக இந்த சம்பிரதாயத்தை வளர்ப்பார்கள் என்று ஒரு பெரிய தொலைநோக்குப் பார்வையுடன் இந்த சம்பிரதாயத்தை ஏற்பாடு செய்து வைத்துள்ளார்.  மேலும்  எம்பெருமான் திருவுள்ளப்படி வைணவ சம்பிரதாயம் அனைவருக்கும் சென்று சேரும்படியும், அனைவருக்கும் மோக்ஷத்திற்கு அதிகாரம் உண்டு, அனைவரும்  எம்பெருமானுக்கு நித்யமாக கைங்கரியம் செய்யலாம் போன்ற உயர்ந்த விஷயங்களை எல்லாம் மிக எளிய முறையில் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்க எம்பெருமானார் முயற்சி மேற்கொண்டார். அனைவரும் ஆத்மாவின் உண்மை நிலையை உணர்ந்து கொள்ள வைக்க எம்பெருமான் எடுத்த முயற்சியால்தான் ஆழ்வார்கள்/ஆசாரியர்கள் மற்றும் சம்பிரதாயம் என்ற ஒரு கட்டுக் கோப்பு எல்லாம் ஏற்பட்டது.  இவையெல்லாம் க்ரமப்படி  நடந்ததனால் நாமும் இன்றைக்கும்  இந்த சம்பிரதாயத்தை ஒரு தொடர்புடன் இருந்து அனுபவித்து வருகிறோம்,  இது விஷய வைலக்ஷண்யம் ஆகும்.

இனி, ஒவ்வொரு வாழிதிருநாமத்தின் அர்த்தத்தை மேல் வரும் கட்டுரைகளில் அனுபவிக்கலாம்.

இந்தக் கட்டுரைத் தொடர், முன்பே இத்தலைப்பில் அடியேன் செய்த உபந்யாஸத் தொடரிலிருந்து ஸ்ரீமதி கௌஸல்யா துரைஸ்வாமியால் ஏடுபடுத்தப்பட்டு, அடியேனால் முறைப்படுத்தப்பட்டு கட்டுரைகள் வடிவில் அளிக்கப்படுகின்றன.

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

sthOthra rathnam – Simple Explanation

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

vishnu-lakshmijalavandhar-nathamunigalALavandhAr and nAthamunigaLkAttu mannAr kOyil

ALavandhAr, a great scholar of viSishtAdhvaitha sidhdhAntham and SrIvaishNava sampradhAyam and the grand son of the revered AchArya, nAthamunigaL, revealed the most essential principles of prApyam (goal) and prApakam (means) through detailed elaboration of dhvaya mahA manthram in his sthOthra rathnam. This is the earliest known samskritha sthOthra grantham of our pUrvAchAryas which is available for us now.

periya nambi went to kAnchIpuram with the desire of facilitating iLaiyAzhwAr (SrI rAmAnuja) to become a Sishya of ALavandhAr. iLaiyAzhwAr was bringing thIrtham (water) from sALaik kiNaRu (a well) as kainkaryam for dhEvap perumAL under the guidance of thirukkachchi nambi. periya nambi recites some SlOkams from sthOthra rathnam which attracts iLaiyAzhwAr very much and brings iLaiyAzhwAr into our sampradhAyam. iLaiyAzhwAr who goes on to be famously known as emperumAnAr, had great attachment for this prabandham and used several passages from this prabandham in his SrIvaikuNta gadhyam too.

periyavAchchAn piLLai has written an elaborate vyAkyAnam (commentary) for this divine prabandham. The esoteric meanings of the sthOthrams are eloquently explained by periyavAchchAn piLLai in his commentary. We are seeing the simple explanation for the SlOkams here based on this commentary.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 91 – 100

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 81 – 90

தொண்ணூற்றொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானால் நாள் குறிக்கப்பட்டு, எம்பெர்ருமானுடன் சேர்ந்து பரமபதத்துக்குச் செல்லத் தொடங்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

தாள் அடைந்தோர் தங்கட்குத் தானே வழித் துணையாம்
காளமேகத்தை கதியாக்கி – மீளுதலாம்
ஏதமிலா விண்ணுலகில் ஏக எண்ணும் மாறன் என
கேதம் உள்ளதெல்லாம் கெடும்

தன் திருவடிகளில் சரணடைந்தவர்களுக்கு எம்பெருமான் தானே இறுதிப் பயணத்தில் துணையாக இருக்கிறான். ஆழ்வார் அந்தக் காளமேகம் எம்பெருமானையே வழித்துணையாகக் கொண்டு, திரும்பி வரும் குற்றம் இல்லாத பரமபதத்தைச் சென்றடைய எண்ணினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை நினைக்கவே எவையெல்லாம் துயரங்கள் என்று நினைக்கிறோமோ அவையெல்லாம் நசிக்கும்.

தொண்ணூற்றிரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பரமபதத்தில் செய்யும் கைங்கர்யத்தைத் திருவனந்தபுரத்தில் செய்ய ஆசைப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கெடும் இடர் வைகுந்தத்தைக் கிட்டினாற்போல்
தடமுடை அனந்தபுரம் தன்னில் – பட அரவில்
கண்துயில் மாற்கு ஆட்செய்யக் காதலித்தான் மாறன் உயர்
விண்தனில் உள்ளோர் வியப்பவே

சிறந்த பரமபதத்தில் இருக்கும் நித்யஸூரிகள் வியக்கும்படி ஆழ்வார் பணங்களுடன் கூடிய ஆதிசேஷனில் சயனித்துக்கொண்டிருக்கும் எம்பெருமானுக்கு, பரந்த திருவனந்தபுரத்தில், துக்கமே இல்லாத பரமபதத்தை அடைந்து செய்யும் கைங்கர்யத்தைச் செய்ய ஆசைப்பட்டார்.

தொண்ணூற்றுமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை ஏன் தன் விருப்பத்து மாறாக ஸம்ஸாரத்தில் வைத்திருக்கிறான் என்ற ஸந்தேஹத்தை ஸர்வேச்வரன் போக்கியதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வேய்மரு தோளிந்திரைகோன் மேவுகின்ற தேசத்தைத்
தான் மருவாத் தன்மையினால் தன்னை இன்னும் – பூமியிலே
வைக்குமெனச் சங்கித்து மால் தெளிவிக்கத் தெளிந்த
தக்க புகழ் மாறன் எங்கள் சார்வு

ஸ்ரீமந் நாராயணன் வசிக்கும் திவ்ய லோகத்தை அடையாமல், பலம் வாய்ந்த மூங்கிலைப் போன்ற தோளை உடைய ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியின் கேள்வன், ஆழ்வாருக்கு ஏற்பட்ட தேவையில்லாத ஸந்தேஹமான “எம்பெருமான் இன்னும் என்னை ஸம்ஸாரத்தில் வைத்திருக்கிறானே” என்பதைப் போக்கினான். இப்படித் தகுந்த புகழை உடைய ஆழ்வாரே நமக்குப் புகல்.

தொண்ணூற்றுநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், முன்பு உபதேசித்த பக்தி யோகம் தன் பலத்துடன் சேர்வதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

சார்வாகவே அடியில் தான் உரைத்த பத்தி தான்
சீரார் பலத்துடனே சேர்ந்ததனை – சோராமல்
கண்டுரைத்த மாறன் கழலிணையே நாள் தோறும்
கண்டுகக்கும் என்னுடைய கண்

எல்லோராலும் கைக்கொள்ள வேண்டிய, திருவாய்மொழி 1.2 “வீடுமின்” பதிகத்தில் ஆழ்வார் முன்பு அருளிச்செய்த பக்தியைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டு, அது ப்ரபத்தியான சிறந்த பலத்துடன் சேர்வதை ஒன்று விடாமல் அருளிச்செய்தார். ஒவ்வொரு நாளும், என்னுடைய கண்கள் இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளையே ஆனந்தத்துடன் காணும்.

தொண்ணூற்றைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அடியார்கள் எம்பெருமானுடன் செய்யும் பரிமாற்றங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கண்ணன் அடியிணையில் காதலுறுவார் செயலை
திண்ணமுறவே சுருங்கச் செப்பியே – மண்ணவர்க்குத்
தான் உபதேசிக்கைத் தலைக் கட்டினான் மாறன்
ஆன புகழ் சேர் தன்னருள்

பெருமை படைத்த ஆழ்வார், தன்னுடைய கருணையால் அடியார்கள் எம்பெருமானின் திருவடிகளை நோக்கிச் செய்யும் செயல்களைச் சுருக்கமாக அருளிச்செய்து, அது இவ்வுலகில் உள்ள ஆத்மாக்களின் நெஞ்சில் நிலைபெற்றிருக்கும்படிச் செய்து, தான் மற்றவர்களுக்கு உபதேசம் செய்வதை முடித்தருளினார்.

தொண்ணூற்றாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன் (ஆழ்வாரின்) ஆணைக்கிணங்கத் தன்னைப் பரமபதத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல விரையும் எம்பெருமானைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அருளால் அடியில் எடுத்த மாலன்பால்
இருளார்ந்த தம்முடம்பை இச்சித்து – இருவிசும்பில்
இத்துடன் கொண்டேக இவர் இசைவு பார்த்தே இருந்த
சுத்தி சொல்லும் மாறன் செஞ்சொல்

முதலிலே தன்னுடைய நிர்ஹேதுக க்ருபையினாலே ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வாரை ஸம்ஸாரத்திலிருந்து எடுத்தருளினான்; ஆழ்வாருடைய பரிசுத்தமான ஸ்ரீஸூக்திகள் அவருடைய அஜ்ஞானத்தால் நிறைந்த இந்தச் சரீரத்துடன் அழைத்துப் போக அவரின் அனுமதியை நோக்கிக் காத்திருக்கும் இப்படிப்பட்ட ஸர்வேச்வரனின் சுத்தியை வெளியிடும்.

தொண்ணூற்றேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் தன் சரீரத்தில் ஆசைகொண்டதையும் “என்னை விரோதியான இந்தச் சரீரத்தில் இருந்து விடுவிக்கவும்” என்று இதில் ஆசையை விடும்படிச் செய்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

செஞ்சொற்பரன் தனது சீராரும் மேனி தனில்
வஞ்சித்துச் செய்கின்ற வாஞ்சைதனின் – விஞ்சுதலைக்
கண்டவனைக் கால்கட்டிக் கை விடுவித்துக் கொண்ட
திண்திறல் மாறன் நம் திரு

வேதத்தின் குறிக்கோளான, நேர்மையான பேச்சுக்களை உடைய பரமபுருஷன் ஞானம் முதலிய குணங்களால் நிறைந்த ஆழ்வாரின் திருமேனியின் மேல் மிகுதியான, கள்ளத்தனமான ஆசை கொண்டிருந்தான். இதைக் கண்ட, திடமான பலம் பொருந்திய ஆழ்வார், எம்பெருமானின் திருவடிகளைப் பிடித்து, தன் சரீரத்தை விடுவித்துக்கொண்டார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரே நம் செல்வம்.

தொண்ணூற்றெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானை “அநாதிகாலமாக என்னைக் கைவிட்ட நீ, இப்பொழுது என்னைக் கைக்கொண்ட காரணம் என்?” என்று கேட்க அதற்கு எம்பெருமான் பதிலற்று இருப்பதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

திருமால் தன் பால் விருப்பம் செய்கின்ற நேர் கண்டு
அருமாயத்து அன்று அகல்விப்பானென்? – பெருமால் நீ
இன்றென்பால் செய்வான் என்னென்ன இடருற்று நின்றான்
துன்னு புகழ் மாறனைத் தான் சூழ்ந்து

ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் விஷயத்தில் கொண்டிருக்கும் சிறந்த ஈடுபாட்டைக் கண்ட, மிகப் பெருமை வாய்ந்த ஆழ்வார் எம்பெருமானை “எம்பெருமானே! அநாதி காலமாக என்னை ஏன் ஸம்ஸாரத்தில் வைத்து உன்னிடமிருந்து தள்ளி வைத்திருந்தாய்? இப்பொழுது என்னிடம் இவ்வளவு அன்பு காட்டுவது ஏன்?” என்று கேட்க, இதற்குப் பதில் இல்லாத எம்பெருமான் வருத்தத்துடன் பவ்யமாக இருந்தான்.

தொண்ணூற்றொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தில் தனக்குக் கிடைத்த வரவேற்பை எம்பெருமான் காட்டிக் கொடுக்க, அதை அனுபவித்துப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

சூழ்ந்து நின்ற மால் விசும்பில் தொல்லை வழி காட்ட
ஆழ்ந்து அதனை முற்றும் அனுபவித்து – வாழ்ந்து அங்கு
அடியருடனே இருந்தவாற்றை உரை செய்தான்
முடி மகிழ் சேர் ஞான முனி

எம்பெருமான் ஆழ்வாரைச் சூழ்ந்து நின்று, பரமபதத்தை அடைவிக்கும் பழையதான அர்ச்சிராதி மார்க்கத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க, திருமுடியில் வகுள மாலையைச் சூடியிருக்கும் ஞான முனியான ஆழ்வார், அங்கே ஆனந்த ஸாகரத்தில் மூழ்கியிருந்ததை முழுவதும் அனுபவித்து, அங்கே ஆனந்தமாக ஒரு பாரமும் இல்லாமல் கருடர் விஷ்வக்ஸேனர் முதலிய அடியார்களுடன் வாழ்ந்ததை அருளிச்செய்தார்.

நூறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், பரமபக்தியால் உயர்ந்த குறிக்கோளை அடைந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

முனி மாறன் முன்பு உரை செய் முற்றின்பம் நீங்கி
தனியாகி நின்று தளர்ந்து – நனியாம்
பரம பத்தியால் நைந்து பங்கயத் தாள் கோனை
ஒருமையுற்றுச் சேர்ந்தான் உயர்ந்து

முனிவரான ஆழ்வார், முன்பு கண்ட ஆனந்தங்களிலிருந்து விடுபட்டு, வருத்தத்துடன் தனியாக இருந்தார். நன்கு வளர்ந்த பரமபக்தியால் பரிபக்குவத்தை அடைந்து, ச்ரிய:பதியுடன் தன் திருவுள்ளத்தில் ஒன்றுபட்டு, நித்யஸூரிகளின் பெருமையை அதனால் அடைந்து, பிராட்டியும் எம்பெருமானும் ஆன சேர்த்தியை நேரில் கண்டு, அவர்களுக்குத் தொண்டு செய்யப் பெற்றார்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-91-100-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 91 – 100

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Ninety first pAsuram  – (thALadaindhOr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of setting out to ascend to paramapadham along with emperumAn’s company, having been given the final date and is mercifully explaining it.

thAL adaindhOr thangatkuth thAnE vazhith thuNaiyAm
kALamEgaththaik kadhiyAkki mILudhalAm
EdhamilA viNNulagil Ega eNNum mARan enak
kEdham uLLadhellAm kedum

emperumAn is the companion in the final journey for those who surrendered unto his divine feet. Everything known as sorrow will be destroyed as we think about AzhwAr as the one who mercifully thought to ascend to paramapadham which is free from the fault of anyone returning [to samsAram from there] having such emperumAn who is like a dark cloud as the protector for the path.

Ninety second pAsuram – (kedumidar…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of desiring to perform kainkaryam that is done in paramapadham, in thiruvananthapuram and is mercifully explaining it.

kedumidar vaigundhaththaik kittinAppOlE
thadamudai anandhapuram thannil padavaravil
kaNduyil mARkAtcheyyak kAdhaliththAn mARan uyar
viNdanil uLLOr viyappavE

To the wonder of nithyasUris who are in the great parampadham, AzhwAr desired to serve emperumAn who is mercifully resting on the matress of AdhiSEsha, who has hoods, in the vast thiruvananthapuram, as if he had reached and engaged in service in SrIvaikuNtam, which is free of any sorrow.

Ninety third pAsuram – (vEymaruthOL…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of having his doubt clarified by sarvESvaran on why he placed AzhwAr in samsAram against his desire and is mercifully explaining it.

vEy maru thOL indhirai kOn mEvuginRa dhEsaththai
thAn maruvAth thanmaiyinAl thannai innam bUmiyilE
vaikkum enach changiththu mAl theLivikkath theLindha
thakka pugazh mARan engaL sArvu

Having not reached the abode where Sriman nArAyaNa, the lord of SrI mahAlakshmi, who is having bamboo like strong shoulders, is mercifully residing, AzhwAr unnecessarily doubted “emperumAn will place me in this samsAra still” and acquired clarity by the clarification given by emperumAn. Such AzhwAr who has matching fame, is our refuge.

Ninety fourth pAsuram – (sArvAgavE…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of previously instructed bhakthi [yOgam] culminating in its result and is mercifully explaining it.

sArvAgavE adiyil thAnuraiththa paththidhAn
sIrAr palaththudanE sErndhadhanaich chOrAmal
kaNduraiththa mARan kazhaliNaiyE nAdORum
kaNdugakkum ennudaiya kaN

Knowing about the manner in which bhakthi which was mercifully explained by him previously in thiruvAimozhi 1.2 “vIdumin“, which is to be pursued by all and which culminated in prapaththi, the best result, AzhwAr mercifully explained without skipping anything. Everyday, my eyes will joyfully see such AzhwAr’s divine feet only.

Ninety fifth pAsuram – (kaNNan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of the interactions of devotees towards emperumAn and is mercifully explaining it.

kaNNan adi iNaiyil kAdhal uRuvAr seyalaith
thiNNam uRavE surungach cheppiyE maNNavarkkuth
thAn upadhEsikkai thalaikkattinAn mARan
Ana pugazh sEr than aruL

The glorious AzhwAr, with his grace, briefly and mercifully explained the act of the devotees towards emperumAn’s divine feet, to make it remain firmly in the hearts of all the AthmAs in this world and concluded his task of instructing others.

Ninety sixth pAsuram – (aruLAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn who is urging to carry AzhwAr to paramapadham, doing it as per the orders of AzhwAr and is mercifully explaining it.

aruLAl adiyil eduththa mAl anbAl
iruLArndha tham udambai ichchiththu iruvisumbil
iththudan koNdu Ega ivar isaivu pArththE irundha
suththi sollum mARan senjol

sarvESvaran lifted AzhwAr from samsAram to start with, with his causeless mercy; AzhwAr’s divine words will reveal such sarvESvaran’s purity of awaiting AzhwAr’s permission to carry AzhwAr with this body to paramapadham, desiring for AzhwAr’s body which is filled with ignorance.

Ninety seventh pAsuram – (senjol…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn being desirous of AzhwAr’s body and making him give up on that by requesting “Please relieve me from this body which is an obstacle” and is mercifully explaining it.

senjoRparan thanadhu sIrArum mEni thanil
vanjiththuch cheyginRa vAnjaidhanin vinjudhalaik
kaNdavanaik kARkattik kai viduviththuk koNda
thiNdiRal mARan nam thiru

paramapurusha who is the object of vEdham which has honest words had abundant, mischievous desire towards AzhwAr’s divine form which is filled with qualities such as gyAna etc. Seeing that, AzhwAr who has firm strength, relieved himself holding on to emperumAn’s divine feet. Such AzhwAr is our wealth.

Ninety eighth pAsuram – (thirumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of forcefully asking emperumAn “Why did you, who are accepting me now, not do so since time immemorial?” and emperumAn having no answer for that and is mercifully explaining it.

thirumAl thampAl viruppam seyginRa nEr kaNdu
arumAyaththanRagalvippAn en perumAl nI
inRenpAl seyvAnen enna idaruRRu ninRAn
thunnu pugazh mARanaith thAn sUzhndhu

Seeing the great attachment of SrIman nArAyaNa towards him, the greatly glorious AzhwAr asked emperumAn “Oh emperumAn! Why did you keep me in samsAram since time immemorial and push me away? Why are you showing great attachment towards me now?” empeumAn humbly remained in grief due to not having an answer for that question.

Ninety ninth pAsuram – (sUzhndhu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of enjoying the welcome given in archirAdhi mArgam (the luminous path towards paramapadham) as shown by emperumAn and is mercifully explaining it.

sUzhndhu ninRa mAl visumbil thollai vazhi kAtta
Azhndhu adhanai muRRum anubaviththu vAzhndhangu
adiyarudanE irundh ARRai urai seydhAn
mudi magizh sEr gyAna muni

As emperumAn surrounded AzhwAr and stood, and showed the ancient path of archirAdhi mArgam leading to paramapadham, AzhwAr, the gyAna muni (wise sage), who has vakuLa garland on his divine head, mercifully spoke about being immersed in the ocean of joy there, enjoying it fully, living there and the way he remained blissfully, without any burden, along with devotees such as garuda, vishvaksEna et al.

Hundredth pAsuram – (munimARan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of reaching the ultimate goal with the help of paramabhakthi (the last stage before attaining bhagavAn) and is mercifully explaining it.

muni mARan munburai sey muRRinbam nIngi
thaniyAgi ninRu thaLarndhu naniyAm
parama paththiyAl naindhu pangayaththAL kOnai
orumai uRRuch chErndhAn uyarndhu

AzhwAr, who is a meditator, being relieved of all the joys he mercifully said to have attained previously, stood alone with sorrow. Being well matured, due to the well developed parama bhakthi, having Sriya:pathi in harmony in his divine heart, having attained the greatness of nithyasUris due to that, had prathyaksha sAkshAthkAram (real vision for the external eyes) and got to serve in the togetherness of the divine couple.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 81 – 90

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 71 – 80

எண்பத்தோறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், மற்றவர்களைப் பார்த்து ஒரு காரணத்தின் அடியாக வரும் தேஹ பந்துக்களை விட்டு இயற்கையான பந்துவான எம்பெருமானைப் பற்றச் சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கொண்ட பெண்டிர் தாம் முதலாக் கூறும் உற்றார் கன்மத்தால்
அண்டினவர் என்றே அவரை விட்டு – தொண்டருடன்
சேர்க்கும் திருமாலைச் சேரும் என்றான் ஆர்க்கும் இதம்
பார்க்கும் புகழ் மாறன் பண்டு

அஜ்ஞானிகளுக்கும் நன்மையே செய்யும் பெருமையை உடைய ஆழ்வார், கர்மம் என்னும் ஒரு காரணத்தின் அடியாக வந்த மனைவி மக்கள் முதலிய தேஹ பந்துக்களைவிட்டு, தன்னைச் சரணடைபவர்களைத் தன் அடியார்களுடன் சேர்க்கும் ச்ரிய:பதியிடம் சரணடையும்படி உபதேசம் செய்கிறார்.

எண்பத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுக்கு எல்லாவிதமான பந்துக்களும் செய்யும் செயல்களைச் செய்ய ஆசைப்படும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பண்டை உறவான பரனைப் புளிங்குடிக்கே
கண்டு எனக்கு அல்லா உறவின் காரியமும் – தண்டற நீ
செய்தருள் என்றே இரந்த சீர் மாறன் தாளிணையை
உய்துணை என்று உள்ளமே! ஓர்

தன்னுடன் நித்யமான உறவைக்கொண்ட எம்பெருமானைத் திருப்புளிங்குடியில் கண்டு வணங்கி “எல்லாவிதமான உறவுகளின் செயல்களையும் நான் இடைவிடாமல் செய்யும்படி அருளவேண்டும்” என்று ப்ரார்த்தித்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ சடகோபரின் இரு திருவடிகளையும் நம் உஜ்ஜீவனத்துக்கு வழியாக நினை.

எண்பத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் சீலம் (எளிமை) என்னும் குணத்தில் மூழ்கியிருக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஓரா நீர் வேண்டினவை உள்ளதெல்லாம் செய்கின்றேன்
நாராயணனன்றோ நான் என்று – பேருறவைக்
காட்ட அவன் சீலத்தில் கால் தாழ்ந்த மாறன் அருள்
மாட்டி விடும் நம் மனத்து மை

எம்பெருமான் “உம்முடைய ஆசைகளாக எவற்றை எல்லாம் நீர் ஆராய்ந்து வைத்துள்ளீறோ அவற்றை நான் நிறைவேற்றுகின்றேன். ஸர்வசக்தனான நாராயணன் அன்றோ நான்?” என்று சொல்லி ஆழ்வாருடன் தனக்கு இருக்கும் எல்லா உறவுகளையும் காட்டினான். ஆழ்வார் இப்படிப்பட்ட எம்பெருமானின் சீல குணத்தில் மூழ்கினார். ஆழ்வாரின் கருணை நம் மனத்தில் இருக்கும் அறியாமையைப் போக்கும்.

எண்பத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், சிறந்ததான வடிவழகை உடைய எம்பெருமானைக் காண ஆசைப்பட்டுக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மையார் கண் மாமார்பில் மன்னும் திருமாலை
கையாழி சங்குடனே காண எண்ணி – மெய்யான
காதலுடன் கூப்பிட்டுக் கண்டுகந்த மாறன் பேர்
ஓத உய்யுமே இன்னுயிர்

கருநிற மையாலே அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய பிராட்டியாரைத் தன் திருமார்பில் நிரந்தரமாக வைத்திருக்கும், திருக்கைகளிலே திருவாழி திருச்சங்கு ஆகியவைகளை வைத்திருக்கும் ச்ரிய:பதியை உண்மையான ஆசையுடன் கூப்பிட்டார் ஆழ்வார். தான் ஆசைப்பட்டபடி கண்ட ஆழ்வார் ஆனந்தத்தை அடைந்தார். இவ்வாழ்வாரின் திருநாமங்களைச் சொல்லவே சிறந்ததான ஆத்மா உஜ்ஜீவனத்தை அடையும்.

எண்பத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானை நினைவு படுத்தும் வஸ்த்துக்களால் தான் துன்புறுவதை அருளும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இன்னுயிர் மால் தோற்றினது இங்கு என் நெஞ்சில் என்று கண்ணால்
அன்றவனைக் காண எண்ணி ஆண் பெண்ணாய் – பின்னை அவன்
தன்னை நினைவிப்பவற்றால் தான் தளர்ந்த மாறன் அருள்
உன்னும் அவர்க்கு உள்ளம் உருகும்

ஆழ்வார் தன்னை தரிக்கப் பண்ணும் ஸர்வேச்வரன் அவ்வாறே தன் நெஞ்சில் இருப்பதைக் கண்டு, நேரிலும் தன்னுடைய வெளிக் கண்களால் உடனே காண ஆசைப்பட்டு, ஆண் தன்மையை இழந்து பெண் தன்மையை அடைந்தார். மேலும் எம்பெருமானை நினைவுறுத்தும் மேகக் கூட்டங்கள் போன்ற வஸ்துக்களைக் கண்டு தளர்ந்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் க்ருபையை த்யானிப்பவர்களின் நெஞ்சம் உருகும்.

எண்பத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், வருத்தத்துடன் எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை த்யானிக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உருகுமால் என்னெஞ்சம் உன் செயல்கள் எண்ணி
பெருகுமால் வேட்கை எனப் பேசி – மருவுகின்ற
இன்னாப்புடன் அவன் சீர் ஏய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்
என்னாச் சொல்லாதிருப்பது எங்கு?

ஆழ்வார் “என் நெஞ்சம் உன்னுடைய லீலைகளை நினைத்து உருகும்; மேலும் என்னுடைய ஆசை மிகவும் அதிகமாக ஆனது” என்று வருத்தத்துடன், எம்பெருமான் காதலனாக இருக்கும் தன்மை, தன் நெஞ்சில் நிலைத்திருக்கும்படி அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை என்னுடை நாக்கு எவ்வாறு சொல்லாமல் இருக்கும்?

எண்பத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் வடிவழகை நம்பி எம்பெருமானுக்குத் தூதுவிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எங்காதலுக்கடி மால் ஏய்ந்த வடிவழகு என்று
அங்காது பற்றாசா ஆங்கவன் பால் – எங்கும் உள்ள
புள்ளினத்தைத் தூதாகப் போக விடும் மாறன் தாள்
உள்ளினர்க்குத் தீங்கை அறுக்கும்

ஆழ்வார் “என்னுடைய காதலுக்குக் காரணம் ஸர்வேச்வரனின் இயற்கையான, தகுந்ததான வடிவழகு” என்று சொல்லி அந்நிலையில் அவனுடைய வடிவழகையே நம்பி, எங்கும் உள்ள பறவைக் கூட்டங்களைத் தூதுவராக அனுப்பினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை த்யானித்தவர்களின் தீமைகள் அழிக்கப்படும்.

எண்பத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், அனுப்பிய தூதுவர்கள் திரும்பி வரும் வரை பொறுக்க முடியாமல் “உடனே திருநாவாயைச் சென்று அடைய வேண்டும்” என்று சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அறுக்கும் இடர் என்று அவன் பால் ஆங்கு விட்ட தூதர்
மறித்து வரப் பற்றா மனத்தால் – அறப்பதறிச்
செய்ய திருநாவாயில் செல்ல நினைந்தான் மாறன்
மையலினால் செய்வறியாமல்

“அவன் நம் துயரங்களைப் போக்குவான்” என்று எம்பெருமானிடம் தூதுவர்களை அனுப்பினார் ஆழ்வார். ஆனால் அவருடைய திருவுள்ளமோ அந்தத் தூதுவர்கள் திரும்பி வரும் வரை பொறுக்க முடியாமல், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் மிகவும் கலங்கி, சிறந்ததான திருநாவாய்க்குச் செல்லலாம் என்று புறப்பட்டார்.

எண்பத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், மாலை வேளையில் தன் விருப்பத்தைச் சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மல்லடிமை செய்யும் நாள் மால் தன்னைக் கேட்க அவன்
சொல்லும் அளவும் பற்றாத் தொன்னலத்தால் – செல்கின்ற
ஆற்றாமை பேசி அலமந்த மாறன் அருள்
மாற்றாகப் போகும் என்தன் மால்

ஆழ்வார் ஸர்வேச்வரனை “நான் உனக்கு முழுமையாகக் கைங்கர்யம் செய்யும் நாள் என்று?” என்று கேட்டு, இயற்கையான பக்தியால், எம்பெருமானின் பதிலுக்குக் காத்திருக்க முடியாமல், தன்னுடைய தரியாமையைப் பேசி வருந்தினார். என்னுடைய அறியாமைக்கு நேர் எதிரான இவ்வாழ்வாரின் கருணையால், என்னுடைய அறியாமை நீங்கும்.

தொண்ணூறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னுடைய மோக்ஷத்துக்கு நாள் குறிக்கப்பட்ட பின் மற்றவர்களுக்கு உபதேசிக்கும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மால் உமது வாஞ்சை முற்றும் மன்னும் உடம்பின் முடிவில்
சால நண்ணிச் செய்வன் எனத் தான் உகந்து – மேலவனைச்
சீரார் கணபுரத்தே சேரும் எனும் சீர் மாறன்
தாரானோ நந்தமக்குத் தாள்

ஸர்வேச்வரன் “முழு மனதுடன், உம்முடைய விருப்பங்களை ஆத்மாவுடன் கூடியிருக்கும் இந்த சரீரத்தின் முடிவிலேயே நிறைவேற்றுவேன்” என்று ஆழ்வாருக்குச் சொல்ல, ஞானம் முதலிய குணங்களை உடைய ஆழ்வார், மிகவும் ஆனந்தித்து “திருக்கண்ணபுரம் சென்று அங்கிருக்கும் ஸர்வேச்வரனின் திருவடிகளைப் பணியுங்கோள்” என்றார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகள் நமக்குக் கருணையைப் பொழியாமல் இருக்குமோ?

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-81-90-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 81 – 90

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Eighty first pAsuram  – (koNda…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of instructing others to leave the sOpAdhika bandhus (worldly relatives) and hold on to nirupAdhika bandhu (bhagavAn who is the natural relative) and is mercifully explaining it.

koNda peNdir thAn mudhalAk kURum uRRAr kanmaththAl
aNdinavar enRE avarai vittuth thoNdarudan
sErkkum thirumAlaich chErum enRAn Arkkum idham
pArkkum pugazh mARan paNdu

AzhwAr who is having the glories of trying to do good only even for the ignorant ones, mercifully instructed to leave aside all those incidental relatives such as accepted wife et al, who came into existence based on karma previously and reach Sriya:pathi who unites those who surrender unto him with his devotees.

Eighty second pAsuram – (paNdai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeking to perform all bandhu kruthyam (service done by all relatives) to bhagavAn and is mercifully explaining it.

paNdai uRavAna paranai puLingudikkE
kaNdu enakku ellA uRavin kAriyamum thaNdaRa nI
seydharuL enRE irandha sIr mARan thAL iNaiyE
uy thuNai enRuLLamE Or

AzhwAr, having worshipped emperumAn in thiruppuLingudi, prayed to him, who has eternal relationship, saying “you should grant me the tasks relating to all types of relationships, without a break”. Oh heart! Think of both the divine feet of such SrI SatakOpa as the help for us to be uplifted.

Eighty third pAsuram – (OrAnIr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being immersed in emperumAn’s Seela guNam (the quality of simplicity) and is mercifully explaining it.

OrA nIr vENdinavai uLLadhellAm seyginREn
nArAyaNan anRO nAn enRu pEruRavaik
kAtta avan seelaththil kAl thAzhndha mARan aruL
mAttividum nam manaththumai

emperumAn said “I will fulfil whatever you analysed and desired. Am I not nArAyaNa who is omnipotent?” and manifested his all types of relationships [with AzhwAr] and AzhwAr became immersed in such emperumAn’s Seela guNam. Such AzhwAr’s mercy will eliminate the ignorance in our heart.

Eighty fourth pAsuram – (maiyAr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out to see the emperumAn who is having a distinguished form and is mercifully explaining it.

maiyAr kaN mA mArbil mannum thirumAlai
kai Azhi sangudanE kANa eNNi meyyAna
kAdhaludan kUppittuk kaNdugandha mARan pEr
Odha uyyumE innuyir

AzhwAr called out with real desire, considering to see Sriya:pathi who has periya pirAttiyAr having eyes which are decorated with black-pigment, permanently residing on his divine chest, and who has the thiruvAzhi (divine chakra, disc) and thiruchchangu (divine Sankha, conch), which fill his divine hands. Having seen as desired, AzhwAr became joyful. As the divine names of such AzhwAr are recited, the distinguished AthmA will be uplifted.

Eighty fifth pAsuram – (innuyir…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being tormented by entities which remind emperumAn and is mercifully explaining it.

innuyir mAl thORRinadhu ingen nenjil enRu kaNNAl
anRavanaik kANa eNNi AN peNNAyp pinnai avan
thannai ninaivippavaRRAl thAn thaLarndha mARan
uLLum avarkku uLLam urugum

AzhwAr having seen sarvESvaran who is his sustainer and who appeared in this state in his heart, desired to see him physically then, with the external eyes; he lost his masculinity and attained femininity. Further, he became weakened by those entities such as the group of clouds which reminded him about emperumAn. The hearts of those who meditate upon such AzhwAr’s krupai, will melt.

Eighty sixth pAsuram -(urugumAl …) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of sorrowfully meditating upon emperumAn’s auspicious qualities and is mercifully explaining it.

urugumAl en nenjam un seyalgaL eNNi
perugumAl vEtkai enap pEsi maruvuginRa
innAppudan avan sIrEyndhuraiththa mARan sol
en nAch chollAdhiruppadhu engu

AzhwAr mercifully said “My heart is melting thinking about your activities; further, my desire increased greatly” and with anguish, mercifully spoke about his quality of being a lover, to have it firmly in the divine heart. How will my tongue not recite such AzhwAr’s divine words?

Eighty seventh pAsuram – (engAdhalukku…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of AzhwAr mercifully sending message to emperumAn depending on his physical beauty and is mercifully explaining it.

engAdhalukkadi mAl Eyndha vadivazhagu enRu
angAdhu paRRAsA AngavanpAl engum uLLa
puLLinaththaith thUdhAgap pOgavidu mARan thAL
uLLinarkkuth thIngai aRukkum

AzhwAr, saying “the reason for my love is sarvESvaran’s natural, matching physical beauty”, in that state, considering that physical beauty as the hold, sent the flocks of birds which are present everywhere, as messengers towards him, there. The evils of those who meditated upon such AzhwAr’s divine feet, will be destroyed.

Eighty eighth pAsuram – (aRukkum…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of being unable to wait until the messengers return and desiring with the thought “we should reach thirunAvAy” and is mercifully explaining it.

aRukkum idar enRu avanpAl Angu vitta thUdhar
maRiththu varap paRRA manaththAl aRap padhaRich
cheyya thirunAvAyil sella ninaindhAn mARan
maiyalinAl seyvaRiyAmal

AzhwAr sent messengers to emperumAn thinking “he will eliminate our sorrows”. With the divine heart which is unable to bear the delay in the return of the messengers, without knowing what to do, urging greatly due to bewilderment, AzhwAr set out to go to the distinguished thirunAvAy.

Eighty ninth pAsuram – (malladimai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of his intent during an evening time and is mercifully explaining it.

malladimai seyyunAL mAl thannaik kEtka avan
sollum aLavum paRRAth thonnalaththAl selginRa
ARRAmai pEsi alamarndha mARan aruL
mARRAgap pOgum enRan mAl

AzhwAr asked sarvESvaran “When is my day for performing complete kainkaryam to you?” and due to the natural bhakthi, being unable to remain patient until he responded, mercifully spoke about his unbearability and became sorrowful. By such AzhwAr’s mercy which is the opposite of my ignorance, my ignorance will be eliminated.

Ninetieth pAsuram – (mAlumadhu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of instructing others after receiving the final date of his liberation and is mercifully explaining it.

mAl umadhu vAnjai muRRum mannum udambin mudivil
sAla naNNich cheyvan enath thAn ugandhu mElavanaich
chIrAr kaNapuraththE sErum enum sIr mARan
thArAnO nandhamakku thAL

sarvESvaran said to AzhwAr “With complete dedication, I will fulfil all your wishes at the end of this body which is together with AthmA”; AzhwAr who has qualities such as gyAnam etc, being blissful “Go to thirukkaNNapuram and surrender unto the supreme lord there”; for us, will such AzhwAr not bless with his divine feet?

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 71 – 80

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 61 – 70

எழுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களையும் உண்மை நிலையையும் ஸந்தேஹப்பட்டு, அந்த ஸந்தேஹங்கள் தீரப்பெற்ற ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

தேவன் உரை பதியில் சேரப் பெறாமையால்
மேவும் அடியார் வசனாம் மெய்ந்நிலையும் – யாவையும்
தானாம் நிலையும் சங்கித்து அவை தெளிந்த மாறன் பால்
மாநிலத்தீர்! நங்கள் மனம்

திருவாறன்விளையில் இருக்கும் எம்பெருமானுடன் கூடி அவனுக்குத் தொண்டு செய்ய முடியாததால், எம்பெருமான் அடியார்களிடத்தில் அடிபணிந்திருக்கும் தன்மையையும், சேதனாசேதனங்கள் தான் என்று சொல்லும்படி இருக்கையையும், தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்ட ஆழ்வார், அந்த ஸந்தேஹங்கள் நீங்கப் பெற்றார். இப்பரந்த உலகில் வாழ்பவர்களே! நம் நெஞ்சம் அவ்வாழ்வாரிடத்தில் லயித்து இருக்கும்.

எழுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா மற்றும் ஆத்மாவின் உடைமைகளில் தனக்கு ஆசை இல்லாததை அறிவித்த ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நங்கருத்தை நன்றாக நாடி நிற்கும் மால் அறிய
இங்கிவற்றில் ஆசை எமக்குளதென்? – சங்கையினால்
தன் உயிரில் மற்றில் நசை தான் ஒழிந்த மாறன் தான்
அந்நிலையை ஆய்ந்துரைத்தான் அங்கு

முற்றும் உணர்ந்த எம்பெருமான், ஆழ்வாரின் நெஞ்சை நன்றாக ஆராய, ஆழ்வாரும் தனக்கு இவ்வுலகில் ஈடுபாடு இருக்குமோ என்று தேவையில்லாமல் ஸந்தேஹப்பட்டு, தன்னைப்பற்றியும் தன் உடைமைகளைப்பற்றியும் நன்கு ஆராய்ந்து, தனக்கு அவற்றில் விருப்பம் இல்லை என்பதை உணர்ந்து, தான் உணர்ந்ததை அவனுக்கு அறிவித்து அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வார் எம்பெருமானுக்குப் பரிவுகாட்ட யாரும் இல்லை என்று வருந்த, எம்பெருமான் தனக்குப் பரிவு காட்டுபவர்கள் உள்ளனர் என்பதைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

அங்கமரர் பேண அவர் நடுவே வாழ் திருமாற்கு
இங்கோர் பரிவரிலை என்றஞ்ச – எங்கும்
பரிவருளர் என்னப் பயம் தீர்ந்த மாறன்
வரிகழல் தாள் சேர்ந்தவர் வாழ்வார்

மங்களாசாஸனம் செய்யும் நித்யஸூரிகள் நடுவில் பரமபதத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ச்ரிய:பதியான எம்பெருமானுக்கு இந்த ஸம்ஸாரத்தில் மங்களாசாஸனம் செய்பவர்கள் இல்லை என்று ஆழ்வார் பயந்தார். எம்பெருமான் “எனக்காகப் பரிவு காட்டுபவர்கள் எங்கும் உளர்” என்று சொல்ல, ஆழ்வாரின் பயம் நீங்கியது. வரிகள் பொருந்திய சதங்கைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைபவர்கள் உஜ்ஜீவனத்தை அடைவர்.

எழுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வீரம், சௌர்யம் முதலிய குணங்களையும் சாபம் மற்றும் அனுக்ரஹத்தைக் கொடுக்கக்கூடியவர்களுடன் சேர்ந்து இருக்கும் தன்மையையும் அவன் காட்டக் கண்டு, பயமற்றுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வாராமல் அச்சம் இனி மால் தன் வலியினையும்
சீரார் பரிவருடன் சேர்த்தியையும் – பாரும் எனத்
தான் உகந்த மாறன் தாள் சார் நெஞ்சே! சாராயேல்
மானிடவரைச் சார்ந்தது மாய்

ஆழ்வாருக்கு இன்னமும் இருக்கும் பயத்தைப் போக்க ஸர்வேச்வரன் தன் வீரம் முதலிய குணங்களையும், தான் சிறந்த அடியார்களுடன் இருப்பதையும் “பாரும்” என்று சொல்லிக் காட்ட, அவற்றைக் கண்ட ஆழ்வார் மிகவும் மகிழ்ந்தார். நெஞ்சே! இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளை அடைவாயாக; அடையவில்லை என்றால், ஸம்ஸாரிகளை அடைந்து, நசித்துப் போ.

எழுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுடைய வடிவழகை அனுபவிக்கமுடியாமல் மிகவும் வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயன் வடிவழகைக் காணாத வல்விடா
யாய் அதற விஞ்சி அழுது அலற்றும் – தூய புகழ்
உற்ற சடகோபனை நாம் ஒன்றி நிற்கும் போது பகல்
அற்ற பொழுதானது எல்லியாம்

ஸர்வேச்வரனின் திருமேனி அழகைக் கண்டு அனுபவிக்க முடியாததால் மிகுந்த துயரத்தை அடைந்த ஆழ்வார், அந்த வருத்தம் மிகவும் அதிகமாகி, அழுது, எம்பெருமானை ஒரு க்ரமமில்லாமல் கூப்பிட்டார். இப்படிப்பட்ட பரிசுத்தமான பெருமைகளை உடைய ஆழ்வாருடன் கூடி இருக்கும்பொழுது அது பகல், இந்த அனுபவத்திற்குத் தடை வந்தால் அது இருண்ட இரவு.

எழுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆழ்வாரின் துயரத்தைப் போக்க, எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு மிக அருகில் வந்து ஆழ்வாருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

எல்லி பகல் நடந்த இந்த விடாய் தீருகைக்கு
மெல்ல வந்து தான் கலக்க வேணும் என – நல்லவர்கள்
மன்னு கடித்தானத்தே மால் இருக்க மாறன் கண்டு
இந்நிலையைச் சொன்னான் இருந்து

ஸர்வேச்வரன் மெதுவே வந்து, பல இரவுகளும் பகல்களுமாக ஆழ்வாருக்கு இருந்த வருத்தத்தைப் போக்குவதற்காக, சிறந்த வைதிகர்கள் வாழும் திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளினான். அதைக் கண்ட ஆழ்வார் நிலைபெற்று, எம்பெருமானைப் பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாரின் கருத்தைப் பின்பற்றி அவருடன் கலந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இருந்தவன் தான் வந்து இங்கு இவர் எண்ணம் எல்லாம்
திருந்த இவர் தம் திறத்தே செய்து – பொருந்தக்
கலந்து இனியனாய் இருக்கக் கண்ட சடகோபர்
கலந்த நெறி கட்டுரைத்தார் கண்டு

திருக்கடித்தானத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் ஆழ்வார் இருப்பிடம் வந்து, ஆழ்வாரின் ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்து, கருணையைப் பொழிந்து ஆழ்வாருடன் ஒரு நீராகக் கலந்தான். அதன்பின் எம்பெருமான் ஆனந்தமாக இருப்பதைக் கண்ட ஆழ்வார் அதைப்பற்றி அருளிச்செய்தார்.

எழுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமான் ஆழ்வாருக்கு ஆத்ம ஸ்வரூபத்தின் பெருமையைக் காட்ட அதைக் கண்டு பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கண் நிறைய வந்து கலந்த மால் இக்கலவி
திண்ணிலையா வேணும் எனச் சிந்தித்து – தண்ணிதெனும்
ஆருயிரின் ஏற்றம் அது காட்ட ஆய்ந்துரைத்தான்
காரிமாறன் தன் கருத்து

ஆழ்வாருடன் கலந்த எம்பெருமான், இந்தக் கலவி நிரந்தரமாக இருக்க ஆசைப்பட்டு, ஆழ்வாரின் கண்களை நிறைத்து இருந்து, அணு ஸ்வரூபத்தில் நுண்ணியதாய் இருக்கும் ஆத்மாவின் பெருமைகளைக் காட்டினான். அதை ஆராய்ந்த ஆழ்வார் தன் திருவுள்ளக் கருத்தை வெளியிட்டருளினார்.

எழுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், ஆத்மா எம்பெருமானைத் தவிர மற்றவர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பதை விலக்கிப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கருமால் திறத்தில் ஒரு கன்னிகையாம் மாறன்
ஒருமா கலவி உரைப்பால் – திரமாக
அன்னியருக்கு ஆகாது அவன் தனக்கே ஆகும் உயிர்
இந்நிலையை ஓர் நெடிதா

ஆழ்வார் கண்ணனிடத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு பெண்ணின் (பராங்குச நாயகி) நிலையை அடைந்து, அவளின் தோழியின் பாவனையில் பராங்குச நாயகியின் திருமேனியில் கலவியின் அடையாளங்களைச் சொன்னாள். இந்நிலையில், ஆத்மாவின் நிலையை நன்கு ஆராய்ந்து, ஆத்மா எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டவன் என்றும் அந்த சேஷத்வம் (அடிமைத்தனம்) தகுந்த தலைவனான எம்பெருமானுக்கு மட்டுமே, வேறு யவருக்கும் இல்லை என்றும் உணர்ந்துகொள்.

எண்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானுக்கே அடிமைப்பட்டிருப்பதன் உயர்ந்த நிலை பாகவதர்களுக்கு அடிமைப்பட்டு இருப்பது என்று சொல்லும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

நெடுமால் அழகு தனில் நீள் குணத்தில் ஈடு
படுமா நிலை உடைய பத்தர்க்கு – அடிமை தனில்
எல்லை நிலம் தானாக எண்ணினான் மாறன் அது
கொல்லை நிலமான நிலை கொண்டு

ஆழ்வார் ஸர்வேச்வரனின் வடிவழகிலும் கருணை உள்ளம் ஆகிய சிறந்த குணத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கும் பாகவதர்களிடம் அடிமை பூண்டிருந்தார். அது மட்டும் அன்று, எம்பெருமானுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதின் உயர்ந்த நிலையாக அவன் அடியார்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருப்பதைக் கருதினார். ஏனெனில் அதுவே உயர்ந்த குறிக்கோளாகையாலே.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-71-80-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 71 – 80

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Seventy first pAsuram  – (dhEvan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of unnecessarily doubting in emperumAn’s qualities and true nature and having the doubts cleared, and is mercifully explaining it.

dhEvan uRai padhiyil sErap peRAmaiyAl
mEvum adiyAr vachanAm meynnilaiyum – yAvaiyum thAn
Anilaiyum sangiththu avai theLindha mARanpAl
mAnilaththIr thangaL manam

Oh residents of the vast world! AzhwAr being unable to unite with emperumAn in the divine abode thiruvARanviLai where he is residing and serve him, unnecessarily doubted emperumAn in the state of being subservient towards his devotees and in the state of chEthanas and achEthanas being identified with him, and had his doubts cleared. Our heart will be fixed towards such AzhwAr.

Seventy second pAsuram – (nangaruththai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of announcing the detachment  in AthmA and AthmA’s belongings and is mercifully explaining it.

nangaruththai nanRAga nAdi niRkum mAlaRiya
ingivaRRil Asai emakkuLadhen sangaiyinAl
thannuyirin maRRinasai thAnozhindha mARanRan
annilaiyai AyndhuraiththAn angu

To inform emperumAn who is well analsying AzhwAr’s heart, AzhwAr, with the unnecessary doubt of having attachment in this world which is known to emperumAn, analysed the nature of self and belongings of self, realised being detached from them, and mercifully spoke about what he found out.

Seventy third pAsuram – (angamarar…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming worried that there is none to care for emperumAn and emperumAn consoling AzhwAr that there are those who care for him, and is mercifully explaining it.

angamarar pENa avar naduvE vAzh thirumARku
ingOr parivarilai enRanja engum
parivar uLar ennap payam thIrndha mARan
vari kazhaRRAL sErndhavar vAzhvAr

AzhwAr feared that there is none to perform mangaLASAsanam in this samsAram for Sriya:pathi who is residing amidst the nithyasUris who are performing mangaLASAsanam to him in paramapadham. As emperumAn said “those who care for me exist everywhere”, AzhwAr’s fear was removed. Those who reach AzhwAr’s divine feet which are decorated with striped anklets, will be uplifted.

Seventy fourth pAsuram – (vArAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of seeing emperumAn’s bravery, valour etc and his togetherness with those who can curse/bless, as shown by emperumAn himself and remaining fearless due to that and is mercifully explaining it.

vArAmal achcham ini mAl than valiyinaiyum
sIrAr parivarudan sErththiyaiyum pArum enath
thAn ugandha mARanRAL sAr nenjE sArAyEl
mAnidavaraich chArndhu mAy

To eliminate further fear from AzhwAr, sarvESvaran showed his valour etc and his togetherness with the great devotees saying “see this” and AzhwAr became joyful seeing that. Oh heart! Approach such AzhwAr’s divine feet; if you don’t approach, you approach the materialistic people and become extinguished.

Seventy fifth pAsuram – (mAyan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of  overwhelming sorrow in not enjoying emperumAn’s physical beauty and is mercifully explaining it.

mAyan vadivazhagaik kANAdha valvidAy
Ay adhaRa vinji azhudhalaRRum thUya pugazh
uRRa satakOpanai nAm onRi niRkumbOdhu pagal
aRRa pozhudhAnAdhelliyAm

AzhwAr’s great sorrow due to not having seen the beauty of sarvESvaran’s divine form, increased greatly and he cried and incoherently called out. When we remain close to such AzhwAr who is having very pure glories and enjoy him, that will be the [bright] day and when there is a break in that experience, that will be the dark night.

Seventy sixth pAsuram – (ellipagal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn arriving in close proximity to eliminate AzhwAr’s suffering, and uniting subsequently and is mercifully explaining it.

elli pagal nadandha indha vidAy thIrugaikku
mella vandhu thAn kalakka vENumena – nallavargaL
mannu kadiththAnaththE mAl irukka mARan kaNdu
innilaiyaich chonnAn irundhu

Thinking to arrive slowly and enjoy AzhwAr and to eliminate AzhwAr’s sorrow which occurred over many nights and days, as sarvESvaran resides in thirukkadiththAnam where very glorious vaidhikas are residing, AzhwAr saw that, became stable and mercifully spoke about such nature [of emperumAn].

Seventy seventh pAsuram – (irundhavan…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn following his thoughts and uniting with him and is mercifully explaining it

irundhavan thAn vandhu ingivar eNNAm ellAm
thirundha ivar thandhiRaththE seydhu porundhak
kalandhiniyanAy niRkak kaNda satakOpar
kalandha neRi katturaiththAr kaNdu

sarvESvaran who was present in thirukkadiththAnam arrived here [where AzhwAr is] and fulfilled all of AzhwAr’s desires, showed his mercy, and united seamlessly with AzhwAr.  Having worshipped how emperumAn remained blissful after such union, AzhwAr saw in his heart, how emperumAn united with him and mercifully spoke [about it].

Seventy eighth pAsuram – (kaNNiRaiya…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of the greatness of the true nature of AthmA as seen by him after being shown by emperumAn and is mercifully explaining it.

kaNNiRaiya vandhu kalandha mAl ikkalavi
thiNNilaiyA vENum enach chindhiththuth thaNNidhenum
Aruyirin ERRam adhu kAtta AyndhuraiththAn
kArimARan karuththu

emperumAn who united with AzhwAr, filling AzhwAr’s eyes, thinking to make this union remain firmly, mercifully showed the greatness of the dear AthmA which is known to be subtle. AzhwAr analysed that and mercifully spoke the thoughts which were in his divine heart.

Seventy ninth pAsuram – (karumAl…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of AthmA’s anyaSEshathva nivruththi (not being subservient to anyone other than bhagavAn) and is mercifully explaining it.

karumAl thiRaththil oru kannigaiyAm mARan
oru mA kalavi uraippAl thiramAga
anniyarukkAgAdhu avan thanakkE Agum uyir
innilaiyai Oru nedidhA

AzhwAr who attained the mood of a girl towards krishNa, set out to mercifully speak through the words of her friend about the symbols of the unique, great union. With that, you deeply analyse the state of AthmA being subservient to him only, as AthmA’s firm servitude, which is observed only for the apt lord and not for anyone else.

Eightieth pAsuram – (nedumAl …) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of bhAgavatha SEshathvam (subservience towards devotees) being the ultimate state of ananyArha SEshathvam (exclusive subservience towards bhagavAn) and is mercifully explaining it.

nedumAl azhaguthanil nILguNaththil Idu
padumA nilaiyudaiya paththarkku adimaithanil
ellai nilandhAnAga eNNinAn mARan adhu
kollai nilamAna nilai koNdu

AzhwAr had subservience towards bhAgavathas who are having great quality of being involved in sarvESvaran’s physical beauty and his great quality of kind-heartedness. Not just that, he considered himself to be the ultimate state of such subservience, since such subservience towards bhAgavathas is the ultimate goal.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை – பாசுரங்கள் 61 – 70

Published by:

ஸ்ரீ:  ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:  ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:  ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

திருவாய்மொழி நூற்றந்தாதி – எளிய விளக்கவுரை

<< பாசுரங்கள் 51 – 60

அறுபத்தொன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், க்ரூரமான இந்த்ரியங்களுக்கு அஞ்சும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

உண்ணிலா ஐவருடன் இருத்தி இவ்வுலகில்
எண்ணிலா மாயன் எனை நலிய எண்ணுகின்றான்
என்று நினைந்து ஓலமிட்ட இன்புகழ் சேர் மாறன் என
குன்றி விடுமே பவக்கங்குல்

இனிய பெருமைகளை உடைய ஆழ்வார், எல்லையில்லாத ஆச்சர்யமான லீலைகளை உடைய ஸர்வேச்வரன், தன்னை இவ்வுலகில் தன்னுள்ளே இருக்கும் விரோதிகளான இந்த்ரியங்களுடன், இவ்வுலகில் தன்னை இருக்க வைத்ததை எண்ணிக் கதறினார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை நினைக்கவே, இந்த ஸம்ஸாரம் என்னும் இருண்ட இரவு நீங்கும்.

அறுபத்திரண்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், துயரத்தினால் அழும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கங்குல் பகலரதி கை விஞ்சி மோகம் உற
அங்கதனைக் கண்டோர் அரங்கரைப் பார்த்து – இங்கிவள் பால்
என் செய்ய நீர் எண்ணுகின்றது என்னும் நிலை சேர் மாறன்
அஞ்சொல் உற நெஞ்சு வெள்ளையாம்

இரவும் பகலும் துயரம் அதிகமான பராங்குச நாயகி மோஹித்தாள். ஆழ்வார், பராங்குச நாயகியின் தாயார் நிலையை அடைந்து ஸ்ரீரங்கநாதனை “இங்கு இந்தப் பெண்பிள்ளை விஷயமாக நீர் என்ன செய்ய எண்ணி உள்ளீர்?” என்று முறையிட்டார். இந்த ஸ்ரீஸூக்திகளை எண்ணினவாறே, நெஞ்சம் தூயதாகும்.

அறுபத்துமூன்றாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தென்திருப்பேரில் தன் நெஞ்சை இழந்ததைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

வெள்ளிய நாமம் கேட்டு விட்டகன்ற பின் மோகம்
தெள்ளிய மால் தென் திருப்பேர் சென்று புக – உள்ளம் அங்கே
பற்றி நின்ற தன்மை பகரும் சடகோபற்கு
அற்றவர்கள் தாம் ஆழியார்

தன் தாயார் சொன்ன பகவானின் இனிய திருநாமங்களைக் கேட்ட ஆழ்வார், உணர்த்தி பெற்று, தன்னுடைய நெஞ்சமானது தென்திருப்பேர்நகரில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸர்வேச்வரன் விஷயமாக மிகவும் ஈடுபட்டு இருப்பதையும், அங்கே செல்லத் தொடங்குவதையும் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருக்காகவே இருப்பவர்கள், ஆழ்ந்த நெஞ்சை உடையவர்கள்.

அறுபத்துநான்காம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் வெற்றிச் சரித்ரங்களைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஆழி வண்ணன் தன் விசயம் ஆனவை முற்றும் காட்டி
வாழ் இதனால் என்று மகிழ்ந்து நிற்க – ஊழில் அவை
தன்னை இன்று போல் கண்டு தான் உரைத்த மாறன் சொல்
பன்னுவரே நல்லது கற்பார்

கடல்நிற வண்ணனான எம்பெருமான் தன்னுடைய வெற்றிச் சரித்ரங்களை ஆழ்வாருக்குக் காண்பித்து “இதை அனுபவித்து உம்மை தரித்துக் கொள்ளும்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் இருந்தான். ஆழ்வார், முற்காலத்தில் நடந்த அந்த வெற்றிச் சரித்ரங்களை தற்போது நடப்பதுபோல் அனுபவித்து, அதற்கு வெளிப்பாடாக இப்பாசுரங்களை அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அனுஸந்திப்பவர்கள் உயர்ந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர்களாகக் கருதப்படுவர்.

அறுபத்தைந்தாம் பாசுரம். மாமுனிகள், “எம்பெருமானின் வெற்றிகளுக்குக் காரணமான எம்பெருமானின் திருவவதாரங்களில் ஜனங்களுக்கு ஏன் ஆசை இல்லாமல் இருக்கிறது?” என்று வருந்திப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

கற்றோர் கருதும் விசயங்களுக்கு எல்லாம்
பற்றாம் விபவ குணப் பண்புகளை – உற்றுணர்ந்து
மண்ணில் உள்ளோர் தம் இழவை வாய்ந்துரைத்த மாறன் சொல்
பண்ணில் இனிதான தமிழ்ப் பா

தசரதன், வஸுதேவன் முதலியவர்கள் சாஸ்த்ரத்தின் ஸாரத்தை உணர்ந்து, எம்பெருமானின் வெற்றிக்குக் காரணமான அவனுடைய விபவாவதாரங்களில் அன்பு செய்தார்கள். இதை ஆராய்ந்து அறிந்த ஆழ்வார், இவ்வுலகில் மக்கள் இந்த பகவத் விஷயத்தை இழப்பதைத் தகுந்த முறையில் அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் இனிய இசையை உடைய ஸ்ரீஸூக்திகள், தமிழில் அமைந்திருக்கும் சிறந்த சாஸ்த்ரம்.

அறுபத்தாறாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் குணங்களைச் சொல்லிக் கூப்பிடும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

பா மருவு வேதம் பகர் மால் குணங்களுடன்
ஆம் அழகு வேண்டற்பாடாம் அவற்றை – தூ மனத்தால்
நண்ணி அவனைக் காண நன்குருகிக் கூப்பிட்ட
அண்ணலை நண்ணார் ஏழையர்

இங்கே சொல்லப்பட்ட எம்பெருமானை நேரில் அடைந்து, காண ஆசைப்பட்ட ஆழ்வார், நன்றாக உருகி, “ஓ” என்று சொல்லிக் கதறி, சந்தத்துடன் கூடிய வேதத்தில் இருந்து, எம்பெருமானின் திருக்கல்யாண குணங்களை அவனுடைய அழகு மற்றும் மேன்மையுடன் பெற்று தன் மனக்கண்ணால் கண்டு அனுபவித்தார். இப்படிப்பட்ட ஸ்வாமியான ஆழ்வாரைச் சென்று அடையாதவர்கள், ஏழைகள் (அஜ்ஞானிகள்).

அறுபத்தேழாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் திருமுகத்தின் அழகு தன்னை ஒருபடிப்பட்டு நலிவதைப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

ஏழையர்கள் நெஞ்சை இளகுவிக்கும் மால் அழகு
சூழ வந்து தோன்றித் துயர் விளைக்க – ஆழு மனம்
தன்னுடனே அவ்வழகைத் தான் உரைத்த மாறன் பால்
மன்னும் அவர் தீவினை போம் மாய்ந்து

எம்பெருமானின் வடிவழகு நிலையில்லாத நெஞ்சைக்கொண்ட ஸம்ஸாரிகளை உருக்கும். அதே அழகு ஆழ்வாரைச் சூழ்ந்து, எல்லா இடமும் இருக்க, ஆழ்வாரின் நெஞ்சமும் துக்கக் கடலில் ஆழ்ந்தது. அந்த நெஞ்சத்துடன் கூடி அந்த அழகை அனுபவித்து அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாருடன் கூடியிருப்பவர்களின் பாபங்கள் அழிக்கப்படும்.

அறுபத்தெட்டாம் பாசுரம். மாமுனிகள், எம்பெருமானின் விசித்ரமான (பரந்த, பலவிதமாக இருக்கும்) விச்வரூபத்தை அனுபவித்து ஆச்சர்யப்பட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

மாயாமல் தன்னை வைத்த வைசித்திரியாலே
தீயா விசித்திரமாச் சேர் பொருளோடுஓயாமல்
வாய்ந்து நிற்கும் மாயன் வளம் உரைத்த மாறனை நாம்
ஏய்ந்துரைத்து வாழு நாள் என்று?

ஆழ்வாரின் சேஷத்வத்தைக் காத்து, ஸர்வேச்வரன் தான் பரந்து, விரிந்து இருக்கும் தன்மையில், 1) தீ தொடக்கமான பஞ்ச பூதங்களுடனும், அவற்றின் பல்வேறுபட்ட உருவங்களுடனும் 2) பல்வேறுபட்ட சேதனர்களுடனும், அவற்றின் தோஷங்களைப் பார்க்காமல் கூடி இருந்தான். ஸர்வேச்வரனின் இப்படிப்பட்ட பரந்த சொத்துக்களை அருளிச்செய்தார் ஆழ்வார். எப்பொழுது நாம் ஆழ்வாரை அடைந்து அவரின் திருநாமங்களைச் சொல்லி வாழ்வோம்?

அறுபத்தொன்பதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், தன்னை எம்பெருமான் திருவாய்மொழி பாடவைத்த செயலை மிகவும் ஈடுபட்டுப் பேசும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

என்தனை நீ இங்கு வைத்தது ஏதுக்கென மாலும்
என்தனக்கும் என்தமர்க்கும் இன்பமதா – நன்று கவி
பாடவெனக் கைம்மாறு இலாமை பகர் மாறன்
பாடணைவார்க்கு உண்டாம் இன்பம்

ஆழ்வார் எம்பெருமானிடம் “எனக்குப் பொருத்தம் இல்லாத இந்த ஸம்ஸாரத்தில் என்னை ஏன் வைத்தாய்?” என்று வினவ, எம்பெருமான் “எனக்கும் என் அடியார்களுக்கும் இன்பத்தைக் கொடுக்கும் பாசுரங்களைப் பாட” என்று பதிலுரைத்தான். எம்பெருமான் செய்த நன்மைக்குத் தான் எந்த ப்ரத்யுபகாரமும் செய்ய முடியாது என்று அருளிச்செய்தார். இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரை அடைபவர்கள் மிகவும் ஆனந்தமாக இருப்பர்.

எழுபதாம் பாசுரம். மாமுனிகள், திருவாய்மொழி பாடிக் கைங்கர்யம் செய்ய ஆசைப்படும் ஆழ்வாரின் ஸ்ரீஸூக்திகளை அடியொட்டி அருளிச்செய்கிறார்.

இன்பக் கவி பாடுவித்தோனை இந்திரையோடு
அன்புற்று வாழ் திருவாறன்விளையில் – துன்பம் அறக்
கண்டடிமை செய்யக் கருதிய மாறன் கழலே
திண் திறலோர் யாவர்க்கும் தேவு

தன்னுடைய துன்பங்களைப் போக்கியருளுவதற்காக, தன்னை இனிய திருவாய்மொழியைப் பாடவைக்க, எம்பெருமான் பெரியபிராட்டியாருடன் திருவாறன்விளையில் ஆனந்தமாக எழுந்தருளியிருப்பதைக் கண்டு, அங்கே சென்று அவர்களுக்கு தொண்டு செய்ய ஏங்கினார். ஆழ்ந்த விச்வாஸத்தை உடையவர்களுக்கு, இப்படிப்பட்ட ஆழ்வாரின் திருவடிகளே பரதெய்வம்.

ஆதாரம் – http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2020/10/thiruvaimozhi-nurrandhadhi-61-70-simple/

அடியேன் ஸாரதி ராமானுஜ தாஸன்

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org/

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi nURRandhAdhi – Simple Explanation – pAsurams 61 – 70

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramuna8yE nama:

Full Series

<< Previous

Sixty first pAsuram  – (uNNila…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of fearing the fierce senses and is mercifully explaining it.

uNNilA aivarudan iruththi ivvulagil
eNNilA mAyan enai naliya eNNuginRAn
enRu ninaindhu Olamitta in pugazh sEr mARan ena
kunRi vidumE pavak kangul

AzhwAr who is having sweet glories, wailed thinking that sarvESvaran who has unlimited amazing activities, is making us stay in this world, with the five senses which are enemies and are present inside, and is thinking to torment me. On just thinking about such AzhwAr, the dark night of samsAra will be eradicated.

Sixty second pAsuram – (kangul…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of crying out in sorrow and is mercifully explaining it.

kangul pagalarathi kaivinji mOgamuRa
angadhanaik kaNdOr arangaraip pArththu – ingivaLpAl
en seya nIr eNNuginRadhennu nilai sEr mARan
anjoluRa nenju veLLaiyAm

parAnguSa nAyaki with increased sorrow in night and day, became unconscious. Seeing her state there, AzhwAr reaching the state of the mother of parAnguSa nAyaki, asked SrIranganAtha “What are you thinking to do in her matter, here?” As the divine words are meditated upon, the heart [of the meditator] will become pure.

Sixty third pAsuram – (veLLiyanAmam….) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of losing his heart in thenthiruppEr and is mercifully explaining it.

veLLiya nAmam kEttu vittaganRa pin mOgam
theLLiya mAl thenthiruppEr senRu puga – uLLam angE
paRRi ninRa thanmai thanmai pagarum satakOpaRku
aRRavargaL thAm AzhiyAr

AzhwAr, on hearing the sweet, divine names of bhagavAn from the mother, being awakened, mercifully spoke about his divine heart being firmly focussed on thiruppErnagar where the wise sarvESvaran is mercifully present, and set out to go and enter there. Those who have become ananyArha for such AzhwAr, are deep-hearted.

Sixty fourth pAsuram – (Azhi vaNNan) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s series of victories and is mercifully explaining it.

AzhivaNNan than visayam Anavai muRRum kAtti
vAzh idhanAl enRu magizhndhu niRka – Uzhil avai
thannai inRu pOl kaNdu thAn uraiththa mARan sol
pannuvarE nalladhu kaRpAr

emperumAn who has the complexion of an ocean fully manifested his series of victories, saying to AzhwAr “sustain yourself with these” and remained joyful. AzhwAr, after visualising the historical incidents as if they are happening now, mercifully spoke as an outlet for such experience. Those who recite such AzhwAr’s divine words are considered to have recited distinguished words.

Sixty fifth pAsuram – (kaRROr…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of anguish thinking “Why do people not have attachment towards emperumAn’s incarnations which are the cause for his victories?” and is mercifully explaining it.

kaRROr karudhum visayangaLukkellAm
paRRAm vibhava guNap paNbugaLai – uRRuNarndhu
maNNil uLLOr tham izhavai vAyndhuraiththa mARan sol
paNNil inidhAna thamizhp pA

dhaSaratha, vasudhEva et al who have learnt the essence of all SAsthrams showed affection towards the series of victories which rest on the nature of vibhavAvathArams’ qualities. AzhwAr analysed and knew this and mercifully explained in an apt manner the way the residents of the world are losing bhagavath anubhavam. Such AzhwAr’s divine words which are very sweet in tune are the great spiritual literature in thamizh.

Sixty sixth pAsuram – (pAmaruvu…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of calling out emperumAn with his qualities and is mercifully explaining it.

pAmaruvu vEdham pagarmAl guNangaLudan
Amazhagu vENdappAdAm avaRRaith – thUmanaththAl
naNNiyavanaik kANa nangurugik kUppitta
aNNalai naNNAr Ezhaiyar

AzhwAr, desiring to reach him physically and see him who is explained here, melting well, cried out saying “O”, after acquiring and enjoying emperumAn’s humble, auspicious qualities along with his nice beauty and supremacy which are all revealed in vEdham which is with meter, through visualisation in his pure heart. Those who don’t approach such AzhwAr, the swAmi (lord), are poor/ignorant.

Sixty seventh pAsuram – (EzhaiyargaL…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of emperumAn’s facial beauty tormenting in a single-focussed manner and is mercifully explaining it.

EzhaiyargaL nenjai iLaguvikkum mAlazhagu
sUzha vandhu thOnRith thuyar viLaikka – Azhumanam
thannudanE avvazhagaith thAn uraiththa mARanpAl
mannumavar thIvinai pOm mAyndhu

Along with his heart which was immersed in the ocean of sorrow caused by emperumAn’s beauty which surrounded and was seen everywhere, and was melting the hearts of samsAris who are fickle minded, AzhwAr enjoyed and mercifully spoke about such beauty of emperumAn. The sins of those who remain attached to such AzhwAr, will be destroyed.

Sixty eighth pAsuram – (mAyAmal…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams in amazement after enjoying the diversified universal forms manifested by emperumAn and is mercifully explaining it.

mAyAmal thannai vaiththa vaisiththiriyAlE
thIyA visiththiramAch chEr poruLOdAyAmal
vAyndhu niRkum mAyan vaLamuraiththa mARanai nAm
Eyndhuraiththu vAzhu nAL enRu

Preserving AzhwAr’s SEshathva svarUpam, without analysing their defects, sarvESvaran, with his diversified state, remained united with all of a) the five great elements starting with fire, having different effects and hence different forms and b) the chEthanas (sentient entities) are also in different forms, with these diversified forms. AzhwAr mercifully spoke the vastness of the wealth of sarvESvaran. When will we reach him [AzhwAr] and live with him reciting his divine names?

Sixty ninth pAsuram – (enRanai…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s pAsurams of becoming immersed in emperumAn, thinking about his act of making AzhwAr sing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

enRanai nI ingu vaiththadhu Edhukkena mAlum
enRanakkum en thamarkkum inbamadhAm – nanRu kavi
pAda enak kaimmARilAmai pagar mARan
pAdaNaivArkku uNdAm inbam

As AzhwAr posed this question to emperumAn “Why did you place me who is not fitting in this samsAram, in this world?” emperumAn answered “To sing beautiful poems to bring joy to me and my devotees”. AzhwAr mercifully spoke that there is nothing in him to offer in return for the favour done by emperumAn. Those who reach such AzhwAr will become joyful.

Seventieth pAsuram – (inbakkavi…) In this pAsuram, mAmunigaL is following AzhwAr’s divine pAsurams of longing to serve by singing thiruvAimozhi and is mercifully explaining it.

inbak kavi pAduviththOnai indhiraiyOdu
anbuRRu vAzh thiruvARanviLaiyil thunbamaRak
kaNdadimai seyyak karudhiya mARan kazhalE
thiNdiRalOr yAvarkkum dhEvu

AzhwAr saw emperumAn, who made AzhwAr sing the sweet thiruvAimozhi, along with periya pirAttiyAr living joyfully in thiruvARanviLai, to have his sorrows disappear and desired to perform kainkaryam to the divine couple there. For everyone who has firm faith, such AzhwAr’s divine feet are the only supreme lord.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org