జ్ఞానసారము 7

శ్రీః
శ్రీమతే శఠకోపాయ నమః
శ్రీమతే రామానుజాయ నమః
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమః

జ్ఞానసారము

<< పాశురము-6

పాశురము-7

sri-parkadal-nathar

తోళార్ సుడర్తిగిరి శంగుడయ సుందరను

క్కాళానార్ మత్తొన్ఱిల్ అంబు సెయ్యార్మీళ

పొరువరియ విణ్ణాట్టిల్ పోగం నుగర్వార్కు

నరగన్ఱో ఇందిరన్ తన్ నాడు?

ప్రతిపదార్థము

తోళార్ = శ్రీ భుజములతో కూడి వున్న

సుడర్తిగిరి = ప్రకాశించు సుదర్శన చక్రము

శంగుడయ = అందమును ఇనుమడించు శంఖము

సుందరనుక్కు =కలిగిఉన్న వాడికి

ఆళానార్ = దాసులైన వారు

మత్తొన్ఱిల్  =అవి తప్ప ఇతరములైన వాటి యందు

అన్ బు సెయ్యార్ =కోరిక కలిగి వుంటారా ?

మీళ = తిరిగి రాని

పొరువరియ = దోషములే లేని (ఒకే ఒక్కటి)

విణ్ణాట్టిల్ = వైకుంఠములో

పోగం = భోగము

నుగర్వార్కు =అనుభవించు వారికి

ఇందిరన్ తన్ = ఇంద్రలోకము

నరగన్ఱో =దుఃఖ హేతువైన నరకముతో సమానము

అవతారిక

భగవద్దాసత్వము రుచి తెలిసిన వారు బ్రహ్మ పదమును కూడా ఇష్ట పడరని  క్రిందటి  పాశురములో తెలుసుకున్నాము.ఇందులో భగవంతుడి అందములో లీనమైన దాసులకు ఇతర విషయములను ఆదరించరని చెప్పబడింది.

వ్యాఖ్యానము

“తోళార్ సుడర్తిగిరి శంగుడయ సుందరనుక్కు “సుందరమైన బాహువులతో అందమైన  పాంచజన్యమనే శంఖమును, సుదర్శన చక్రమును సదా పట్టుకొని ఉన్నవాడని అర్థము.    శ్రీ సుదర్శన చక్రమును కుడి హస్తములో , పాంచజన్యమును తన ఎడమ హస్తము లో ధరించిన స్వామి  అందమునకు వర్ణనాతీతమైన శోభను చేకూరుస్తున్నాయని చెప్తున్నారు. శత్రువులకు భయాన్ని కలిగించి వారిని అంతము చేసే ఆయుధముల వంటిగాను , భక్తులకు అవి ఆభరణములగాను ప్రకాశిస్తున్నాయి. అందుచేతనే ఇక్కడ “అళగన్” అంటే “అందమైనవాడ” అని సంభోదించారు. “మనైపాఱ్ పిరందార్ పిరందెయిదుం పేరింబమెల్లాం తురందార్ ఒళుదార్ తోళ్ ” ( ద్రావిడ వేదమును పాడువారు అవతరించారు. అవతరించి పొందవలసిని భోగములను వదిలి ఈ భుజములనే కొలిచారు అని అర్థము) అని భూదత్తళ్వార్లు తమ ఇరండామ్ తిరువందాది లో చెప్పారు. పాశురములో భగవంతుడి భుజములను కళ్ళతోనె పూజించే వారు, ఈ లోకములో దొరుకు తాత్కాలిక సుఖములన్నింటినీ వదిలి వేస్తారు. అని చెపుతున్నారు.శ్రీరామాయణములో శ్రీరాముడి బాహు సౌదర్యమును చూసిన వారు మరి వేరొకదానిని చూడ లేదు.” తోళ్ కండార్ తోళే కండార్ ” అని , “ఆడవర్ పెణ్మైయై ఆవావుం తోళినాయ్ ” అని ,కంబరామాయణములో విశ్వామిత్రుడు అంటాడు. శ్రీ రాముని బాహూ సౌందర్యము చూసిన పురుషులు కూడా తాము స్త్రీ గా జన్మించాలని ఆశ పడతారని భావన. ‘ తోళమోర్ నాంగుడై కాళ మేగత్తై అన్ఱి మత్తోన్ఱు ఇలం ” అని నమ్మాళ్వార్లు అన్నారు. అతి సుందరమైన బాహువులు కలిగిన తిరుమొగురు కాలమేఘపెరుమాళ్ కన్నా ఇంక ఏదియును విలువైనది లేదు.గవంతుడి సౌందర్యమునకు దృష్టి దోషము తగలకుండా హారతి పట్టాలి.అంతటి అందమును చూసిన వారికి లోకములోని మరి ఇతర విషయములు అంటకుండ ఉత్తరించగల బాహువులు అవి. వారి బాహువులు చూసిన వారు . ప్రాపంచిక విషయాల పై గల వారికి ఉన్న గర్వం పట పంచలవడం ఖాయం.అణియార్ ఆళియుం శంగముం ఏందుం అవర్ కాణ్మిన్ “.శంఖమును,చక్రమును అలంకృతులైన పెరుమాళ్ యొక్క అందము రెండు రెట్లు అధికమవుతుంది. పెరియాళ్వార్ పెరుమాళ్ యొక్క అందమును ఒక్కోక్కటి గా వర్ణిస్తున్నారు . ముందుగా పెరుమాళ్ యొక్క కీర్తి ని తెలిపారు ఆ తరువాత పిరాట్టి తో కలిసి ఉండే పెరుమాళ్ యొక్క కీర్తిని పొగిడారు. అటు పిమ్మట, పిరాట్టి తో శ్రీ సుదర్శనమును ధరించిన పెరుమాళ్ యొక్క అందమును పాడారు. ఇవన్నియును , తిరుపల్లాండు లో ని రెండవ పాశురము యొక్క మొదటి మూడు వరుసలో వర్ణించారు. ఈ మూడు వరుసలు ఆళ్వార్ ప్రత్యక్ష వాక్యంలో పెరుమాళ్ ముందు ఉండి “నీవు చిరకాలం ఉండాలి, నీవు మరియు పిరాట్టి చిర కాలం ఉండాలి, నీవు మరియు నీ కుడి  హస్తములో ఉండే శ్రీ సుదర్శనం చిర కాలం ఉండాలి” అని పాడారు. ఈ ఘట్టములో, శ్రీ పాంచజన్యము ను ప్రవేశ పెట్టి, పెరుమాళ్ ,తన వక్షస్తలములో  పిరాట్టిని , శ్రీ సుదర్శనమును తన కుడి హస్తములో మరియు శ్రీ శంఖమును ఎడమ చేతి లో వెంచేపచేసి దర్శనము ఇచ్చారు. వర్ణనాతీతముగా చాలా అందముగా ఉన్నారు. పెరుమాళ్ ముందు ఉన్న పెరియాళ్వార్ ఇంక స్వామి యొక్క అంతటి సౌందర్యమును గ్రహించలేకపోయారు అందు చే, వారు స్వామి దగ్గరనుండి తన ముఖమును మరల్చుకున్నారు. అందువలననే , అటు పిమ్మట పాదములో “ఆప్పాంచజన్యంముం పల్లాండే ” అని పాడారు అనగా “యుద్ధ సమయములో దివ్యమైన శబ్దము చేసే ఆ పాంచజన్యము కూడా చిర కాలం ఉండాలి ” ఇది ప్రత్యక్ష పద్ధతిలో లేదు, పరోక్షంగా “ఆ పాంచజన్యము కూడా చిర కాలం ఉండాలి ” అని అంటున్నారు. ఆళ్వార్ శ్రీ పాంచజన్యము ను ధరించిన పెరుమాళ్ యొక్క అందమును నేరుగాచూడలేక అలా వివరించారు. అటువంటి అందమును చూసిన వారు ఎవరైనను లౌకికమైన సుఖముల వైపు అడుగులు వేయుదురా??

ఆళానార్ : ఇంతటి సౌందర్యము గలవాడి అందమునకు ఓడి దాసులైనవారని అర్థము.  భగవంతుడికి దాసత్వము చేయుట రెండు విధములుగా చెప్పబడింది. 1. ఆయన స్వామిత్వమునుకు అనగా స్వామి తాను ధారకుడుగా, స్వామిగా, నాయకుడిగా దాసులైన మనము ఎప్పుడూ తన తిరువడి క్రింద ఉండేటట్టు చూచుకునేవాడు. అంతే కాకుండా, అసమానమైన తన దివ్య స్వభావమును తన సౌందర్యము తో మొదలు పెట్టి, సౌలభ్యమును , కుల మత విభేదములు లేకుండా అందరితో కలిసి పోయే తన సౌశీల్యమును చూపుతారు . పూర్వ పాశురం లో “ పుండరీక కేల్వనడియార్ “ అనగా శ్రీ కి భర్త అయిన భగవంతుడికి దాసులవుట  చెప్పబడింది. “సుందరున్నుక్కు ఆళానార్ ‘ ( సుందరుడికి దాసులయ్యారు ) అన్నప్పుడు ఆయన ప్రత్యక్షముగా అందరి ద్వారా సేవించి అనుభవించే సౌందర్యమునకు  దాసులవుట చెప్పబడింది. కావున రెండు విధములుగాను భక్తులను ఓడించి దాసులను చేసుకున్నారు. ఇక్కడ సౌందర్యమునకు  ఓడుట చెప్పబడింది. అరుళాళా పెరుమాళ్ ఎమ్పెరుమానార్ ఇక్కడ సౌందర్యమునుకు చూచిన  వారై పెరుమాళ్ కు దాసులవుటను  ప్రశంసిస్తున్నారు , అటువంటి దాసులను కొనిఆడుతున్నారు.

మతొన్నుఱినిల్ అంబు సెయ్యార్:అనగా ఆత్మ స్వరూపం మరియు భగవంతుడి దివ్యమైన గుణములు తెలుసుకుని దాసులైన వారికి,  ఈ లోక విషయములపై  ఆశక్తి ఉండదు. పరమపదము శుద్దతత్వ మయము. అందువలన అది అప్రాకృతమని, ఈ లోకము ప్రాకృతమని చెప్పబడింది. ఇక్కడ వున్న సమస్త వస్తువులు దేశ కాల నియమములకు లోనై  ప్రతి క్షణము మార్పునకు లోనవుతాయి. అక్కడ దేశ కాల నియమములు ఉండవు, అందుకే వస్తువులు ఏ మార్పునకు లోను కావు . అక్కడ ఉన్నవాళ్లు మన మనసు ను దోచు కునేలా ఉంటారు.  అందు వలన ఈ లోకములోని వస్తువుల కంటే ఆ లోకములోని వస్తువులు ఉన్నతమైనవి. ఆ పరమపదములో అంతులేని ఆనందమునను అనుభవించు వారు ఇక్కడి వస్తువులను కోరుకుంటారా? ఇవి లోపభూయిష్ఠమై, అసహ్యమునకు హేతువై ఉంటాయి. అందుకని వీటిని కోరుకోరు.

కొంతమంది దృష్టి లో శ్రీ వైకుంఠమును ఈ లోకముతో పోల్చినందుకు గొప్పదనము కలిగినదని భావిస్తారు.ఇదే శ్రీ వైకుంఠమును స్వర్గము తో పోల్చినను , గొప్పదనమును ఆపాదించుకుంటూదా అని ప్రశ్న.  స్వర్గం లో దేవత స్త్రీలు అందిచే  సుఖాలకు శ్రీ వైష్ణవులు లోనవుతారా ?ఈ ప్రశ్న కు సమాధానము క్రింది వాక్యములలో చెప్పబడినది.

 మీళా పొరువరియ విణ్ణాట్టిల్ పోగం నుగర్వార్కు ” అని ప్రారంబించి ” అఱివిల్ వీడు  ” అని చెప్పబడింది.శ్రీ వైకుంఠము లో మరు జన్మ లేకపోవుట, మూడు గుణములను మించిన శుధ్ధ సత్వమయమైనదిగా,  అసాధారణ ప్రకాశమానమైనదిగా, అనుపమానమైనదిగా. ఉన్నతమైనదిగా కీర్తించబడింది. అక్కడ సృష్టి మరియు నాశనం అనేవి ఉండవు.  ఇటువంటి పరమపదము చేరి శ్రీ మన్ నారాయణుని , పిరాట్టిని మరియు వారి దాసుల కైంకర్యం చేస్తూ  ఆనందమును అనుభవించాలని అంతులేని కోరిక గలవారని  అర్థము .

నరగన్ఱో ఇందిరన్ తన్ నాడు  – స్వర్గము ,ఇంద్ర,బ్రహ్మాది లోకములు పుణ్యమున్నంత వరకే  అనుభవ యోగ్యము. పుణ్యము తీరి పోతే అక్కడి నుండి తల కిందులుగా ఈ భూలోకమునకు రావలసినదే. పైన చెప్పిన అన్ని లోకములు ఇంద్రాది దేవతలకు అనుభవ యోగ్యముగా వున్నవి. అటువంటప్పుడు అవి నరకముతో సమానమే కదా! అందు వలన తంతులుగా వున్న పదునాలుగు భువనములతో కూడిన ఈ అండము పరమపదమునకు సాటి రాదు , పైగా దానిని కోరుకునే వారికి నరక ప్రాయమే అవుతుంది. అక్కడి భోగ భాగ్యములు అనిత్యమైనవి. ముఖ్యమైన అంశము ఏమనగా ఆ ఆనందము పెరుమాళ్ కు సేవ చేసి పొందినవి కావు. వారి వారి సంతోషమునకు ఆ భోగములు ఉపయోగపడుతాయి. అటువంటి భోగములు పెరుమాళ్ కే దాసుడైన జీవాత్మ యొక్క స్వరూపమునకు వ్యతిరేకమైనవి. రెండవ పాశురం లో చెప్పిన విధంగా పెరుమాళ్ పిరాట్టి తో దూరమైతే అదే ఒక భక్తునికి నరకము. శరణ్గాతుడు స్వర్గ నర్కాదులను సమముగా , దోష భూయిష్టముగా చూస్తాడు, వాటి గురించి ఆశ పడడు. కేవలం శ్రీ మన్ నారాయణుని కైంకర్యమే సర్వవిధ పురుషార్థమని జీవిస్తాడు.

అడియేన్ చుడామణి రామానుజ దాసి

మూలము: http://divyaprabandham.koyil.org/index.php/2015/02/gyana-saram-7-tholar-sudarth/

పొందుపరిచిన స్థానము: http://divyaprabandham.koyil.org/

ప్రమేయము (గమ్యము) – http://koyil.org
ప్రమాణము (ప్రమాణ గ్రంథములు) – http://granthams.koyil.org
ప్రమాత (ఆచార్యులు) – http://acharyas.koyil.org
శ్రీవైష్ణవ విద్య / పిల్లల కోసం– http://pillai.koyil.org

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *