Daily Archives: September 19, 2016

thiruvAimozhi – 3.6.7 – ezhumaikkum

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series >> Third Centum >> Sixth decad

Previous pAsuram

yasodha-chasing-krishna

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

No specific introduction.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In seventh pAsuram – AzhwAr says “After emperumAn manifesting simplicity towards his devotees, you give up the doubts in difficulty in approaching him, and take shelter of him. Your sorrows will be eliminated without a trace”.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Subsequently, AzhwAr says “You take shelter of such easily approachable emperumAn who is perfectly enjoyable”.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

See nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

See nanjIyar‘s introduction.

pAsuram

ezhumaikkum enadhAvikkinnamudhaththinai enadhAruyir
kezhumiya kadhirch chOdhiyai maNivaNNanaik kudak kUththanai
vizhumiya amarar munivar vizhungum kannal kaniyinaith
thozhumin thUya manaththarAy iRaiyum nillA thuyarangaLE

Listen

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

ezhumaikkum – in all situations
enadhu Avikku – for my AthmA
in amudhaththinai – being perfectly enjoyable
enadhu Ar uyir – being fully united in my true nature
kezhumiya kadhir – shining radiantly due to such union
sOdhiyai – having radiance
maNivaNNanaik kudak kUththanai – having physical beauty and activities (to unite with me)
vizhumiya – best
amarar – the immortal personalities of SrIvaikuNtam
munivarum – and the sages (of SrIvaikuNtam) as said in thiruvAimozhi 10.9.9 “vaikundhaththamarum munivarm
vizhungum – consuming [enjoying]
kannal kaniyinai – one who is perfectly sweet like a fruit mixed with sugar
thUya manaththarAy – being ananyaprayOjana (exclusively devoted without any ulterior motives, instead of keeping their mind in something other than bhagavAn)
thozhumin – you surrender unto him
thuyarangaL – difficulties (that block such blissful experience)
iRaiyum – even a little bit
nillA – will not remain

Simple translation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

You surrender being ananyaprayOjana (exclusively devoted without any ulterior motives, instead of keeping their mind in other than bhagavAn) unto emperumAn who is perfectly enjoyable at all times for my AthmA, who is fully united in my true nature and shining radiantly due to such union, who is having radiance, physical beauty and activities (to unite with me), one who is consumed (enjoyed) by the best immortal personalities and sages of SrIvaikuNtam, who is perfectly sweet like a fruit mixed with sugar. Even a little bit of your difficulties (that block such blissful experience) will not remain.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

See vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s translation.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

See nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • ezhumaikkum enadhu Avikku in amudhaththinaiemperumAn who became enjoyable to my heart which was eternally immersed in worldly pleasures without even a trace of attachment towards him. ezhumai means count of seven [seven lives, seven yugas etc]. Since anything big is explained using the count of seven, AzhwAr used the word ezhumaikkum to indicate a very long period of time.
  • enadhu Ar uyir … – emperumAn who became radiant by uniting with my AthmA which suffered in this material realm since time immemorial. AzhwAr considered his approach towards him will cause blemish to bhagavAn; but emperumAn became more radiant as he approached AzhwAr.
  • maNivaNNanai … – emperumAn is having the tools [physical beauty etc] to capture the AthmAs (AzhwAr here) without even them knowing about his tricks. One who has physical beauty and activities that steal the heart. vaNNam – color. It can also be explained as emperumAn presenting himself to be controlled and enjoyed like one will do so with a precious blue stone.
  • vizhumiya amarar … – Perfectly enjoyable like sugar and fruit for the best amarar (immortal – eternally free souls) and munivar (sages) of paramapadham, who are unlike these dhEvas [of this material realm] who are created. He is explained in chAndhOgya upanishath as “sarvagandhas sarvarasa:” (source of all fragrance and all taste).
  • kannal kaniyinaith thozhumin – Like “mAngani” (mango fruit), “kannal kani” means sugar riped into becoming a fruit. This is the medicine I am giving you [to be cured of the disease of existence in material realm]; am I not falling at your feet to drink [sweet] milk?
  • thUya manaththarAy – Instead of having doubts [in the mind] such as “Is he difficult to approach? or easy to approach? Is he difficult to understand? or easy to understand? Would I reach him?”, surrender unto him keeping him as the goal.
  • iRaiyum nillA thuyarangaLE – The great sins which cause such doubts will be eradicated along with their traces. Also explained as – the worldly sorrows will be eliminated with their traces.

In the next article we will enjoy the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thirumAlai – 16 – sUdhanAyk kaLvanAgi

Published by:

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

<< Previous

periyaperumal-art-4

avathArikai (Introduction)

In the previous pAsuram, AzhwAr divined that his doubts regarding the path to attaining emperumAn and the purushArtham (goal) were clarified by emperumAn. Having got rid of the doubt, in this pAsuram, AzhwAr says that emperumAn created a flood of affection in him, towards emperumAn.

சூதனாய்க் கள்வனாகித் தூர்த்தரோடு இசைந்த காலம்
மாதரார் கயல் கண் என்னும் வலையில் பட்டு அழுந்துவேனைப்
போதரே என்று சொல்லிப் புந்தியில் புகுந்து தன்பால்
ஆதரம் பெருக வைத்த அழகன் ஊர் அரங்கம் அன்றே.

sUdhanAyk kaLvanAgith thUrththarOdu isaindha kAlam
mAdharAr kayal kaN ennum valaiyuL pattu azhundhuvEnaip
pOdharE enRu sollip pundhiyuL pugundhu thanpAl
Adharam peruga vaiththa azhagan uR arangam anRE

Listen

Word by word Meaning

sUdhan Ay – saying that there is no ISwaran (emperumAn), dharmam (virtuous ways) and adharmam (evil ways)
kaLvan Agi – claiming that AthmA (soul) is mine and not ISwaran’s
dhUrththarOdu isaindha kAlam – during the time of being together with those who are engaged in worldly pursuits.
mAdharAr – women’s
kayal kaN ennum – in the beautiful fish-like eyes
valaiyuL pattu – caught in the net
azundhuvEnai – I, who am sinking
pOdhu arE enRu solli – calling out “come here”
pundhiyuL pugundhu – entering my heart
thanpAl Adharam peruga vaiththa azhagan – emperumAn, who created a flood of affection towards him
Ur – dwelling place
arangam anRE – is it not thiruvarangam?

vyAkhyAnam (Explanatory Notes)

sUdhanAyk kaLvanAgiAzhwAr describes his earlier status. sUdhu (deception) is stealing someone else’s belongings even as the other person is watching. kaLavu (theft) is taking someone else’s belonging, thinking it’s one’s own. In the context of this pAsuram, these two words indicate the negation of meanings as propounded in pramANams (evidence). For example, the deadly act of considering the AthmA (soul) which is the property of emperumAn as one’s own is kaLavu. People with good behaviour would think that AthmA is a servitor to emperumAn, that emperumAn is the master of AthmA, that any act which makes emperumAn happy is puNya (virtuous deed) and that which makes emperumAn unhappy is pApa (sin). But people with fallacious reasoning will object to all these and call these as false. Such an act on the part of the illogical persons to cause delusion in the minds of the others and convert them as atheists [here atheism is that which does not believe in vEdhas] similar to themselves is sUdhu. The sUdhu and kaLavu mentioned in this pAsuram are more dangerous than the definitions that we had seen at the beginning of this paragraph with regard to worldly issues. vyAkhyAthA explains this through examples. The crime committed by a person stealing a gem is far higher than that committed by a person stealing a stick. Similarly stealing an article from a vaidhika (one practising vEdhas) brAhmaNa is more serious than stealing the same article from a chaNdALan (one who is below the 4th varNa). Here (in this pAsuram), the stolen entity AthmA is very dear to emperumAn, like his kousthubha maNi [an ornament adorning his chest]. Thus the sin committed in stealing this invaluable entity AthmA from the lord of all, emperumAn, is unbounded.

If what the samsAri indulges in is deception and theft, he would be moving with other samsAris with similar bent of mind. AzhwAr says that in the next phrase…..

dhUrththarOdu isaindha kAlam – the time spent, instead of with emperumAn who is our ordained lord, with those who are fully engaged in worldly pursuits, and who are not congruous with our basic nature.  isaindha kAlam – since AzhwAr is unable to bring himself to even think about that period, he feels saddened that he spent his life this way. He is unable to put a time frame for the number of years that he had spent in the company of such people. While the svarUpam of the AthmA is to be with other SrIvaishNavas, he had gone astray by being with those who cause incalculable harm, AzhwAr laments. While being with bhAgavathas (followers of bhagavAn) will enable one to get involved with matters relating to emperumAn, being with people going after worldly pursuits will only push us into the quagmire of worldly matters.

mAdharAr kayaRkaN ennum valaiyuL pattu azhundhuvEnai – I, who gets caught in the net of fish-like eyes of women, and unable to extricate from it.  mAdharAr – the samsAri immersed in worldly pursuits will look at a woman merely as a woman and will not bother about her lineage or practices. kayaRkaN – the women, though sharp like a knife in their hearts, will enslave the samsAri with their mere glance, by making him believe that they cannot sustain themselves if he leaves. valaiyuL pattu – while it goes by the name of eye, it is actually a net which is used for catching samsAri, just as nets are used to catch animals. pattu azhundhuvEnai – just like an animal which gets caught in a net will not be able to escape, the samsAri also gets trapped by the net in the form of eye, unable to extricate himself. Just as the person who laid the net to catch the animal will not come near the net, these women, who had laid a trap for him, will not make themselves easily available to him. They know the lowliness of the so called enjoyment since at the end of the act, they have to go in search of water to purify themselves and hence keep themselves at a distance.  azhundhuvEnai – since the samsAri does not know their inner thoughts, he gets trapped by the outer net like eyes and suffers.  valaiyutpattu azhundhuvEnai – the term pattu denotes that it is impossible to extricate; valaiyuL indicates that there is nothing to enjoy and only sorrow will remain; azhundhuvEnai  indicates that this sorrow is made to appear as if it were a pleasure.

Now AzhwAr explains how periya perumAL (SrI ranganAthan) redeemed him from the sorrowful state that he had got sunk in…

pOdharE enRu – periya perumAL asks the AzhwAr “AzhwIr! (Oh, AzhwAr) desiring what, have you sunk yourself in?” AzhwAr responds “due to my poor taste, despite knowing that it is not proper, I have sunk myself in the eyes which engaged me. If a virtuous person were to show his beautiful eyes befitting his nature, I would engage with those eyes and enjoy that virtuous person” periya perumAL decides that he would redeem AzhwAr from the lowly eyes of women by showing his eyes. Removing the screen between them, he shows AzhwAr his divine eyes. thirumangai AzhwAr in periya thirumozhi 7.1.9 says “uyirkkellAm thAyAyaLikkinRa thaNdAmaraikkaN” – the comforting eyes which shower motherly affection on all creatures. periya perumAL tells AzhwAr “AzhwIr! Look at the person who has the eyes that you like so much! See here!” AzhwAr wonders at the beauty of emperumAn’s divine eyes and compares with the eyes that he had seen earlier (women’s) and decides that these eyes [of emperumAn] are befitting his svarUpam and is able to redeem his heart from the fishnet-like eyes of women. hanuman tells sIthApirAtti “rAma: kamalapathrAksha: sarvasathva manOhara: I rUpa dhAkshiNyasampanna: prasUthO janakAthmajE! II” – Oh sIthapirAtti! rAma has lotus-petal like divine eyes. He attracts all creatures (including a monkey like me) with those beautiful eyes. He is full of qualities such as beauty of the physical form and kindness of his AthmA. Thus even a sworn bachelor such as hanuman, was attracted to and got engaged with those divine eyes.

pundhiyuL pugundhu – the word pundhi is normally used with thoughts [memory]. Here it refers to the heart from where thoughts emanate. The meaning conveyed here is “he entered the heart as antharyAmi (indwelling soul) of AzhwAr. The reason for Azhwar moving away from emperumAn from time immemorial is his heart. When emperumAn wanted to enter his heart, AzhwAr did not oppose it and hence he entered his heart.

What did he do after entering his heart? ………

thanpAl Adharam peruga vaiththa – he made AzhwAr to show his affection, which he had been showing all along towards worldly matters, now towards him. Just as water is diverted from fallow land to the field, emperumAn made AzhwAr’s affection beneficial. peruga – he made the affection grow very big, bigger than chith (sentient) entity, bigger than ISwara entity (himself) just as nammAzhwAr says in thiruvAimozhi 10.10.10 “adhanil periya” – bigger than everything. vaiththu – AzhwAr had nothing in him for emperumAn to do this. It was due to emperumAn’s causeless mercy, similar to those keeping water pots in summer for all people.

By displaying what, did emperumAn make AzhwAr to show affection?  ……

azhagan – he showed his unparalleled divine beauty, just as nammAzhwAr says in thiruvAimozhi 5.3.4 “pEramar kAdhal kadal pruaiya viLaiviththa kAramar mEni nam kaNNan” – the physical beauty of krishNa was such that the love that it created in the eyes of the beholder was much bigger than the ocean. For upAsakas (those who are immersed in bhakthi yOga), karma yOga and gyAna yOga would complement bhakthi yOga. In the same way, for AzhwAr, emperumAn’s beauty took the place of karma gyAna yOga and complemented his bhakthi. emperumAn’s beauty removed his doubt “aiyyappAdu aRuththuth thOnRum azhagan” [previous pAsuram] and developed his affection “Adharam perugavaiththa azhagan” – this pAsuram. azhagan also means one who has beauty as his identity.

Ur arangamanRE – the place of dwelling of emperumAn, who was waiting for the right moment to enter his heart, is thiruvarangam, says the AzhwAr. By saying arangamanRe (it is only thiruvarangam) AzhwAr implies that paramapadham (SrIvaikuNtam) is there only for convening his court, thus making it as a place to stay from time to time, whereas thiruvarangam is his permanent dwelling place. Unlike paramapadham which is unapproachable for samsAris, this place (thiruvarangam) is one which they can enter and enjoy whenever they acquire the taste in emperumAn related matters.

We shall next see the 17th pAsuram.

adiyEn krishNa ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

உத்தர​ திநசர்யை – 4 & 5

Published by:

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை

<< உத்தர திநசர்யை – 3

தத: கநகபர்யங்கே தருணத்யுமணித்யுதௌ |
விஸாலவிமல ஸ்லக்ஷ்ண துங்கதூலாஸநோஜ்ஜ்வலே || (4)

ஸமக்ரஸௌரபோத்கார நிரந்தர திகந்தரே |
ஸோபதாநே ஸுகாஸீநம் ஸுகுமாரே வராஸநே || (5)

பதவுரை: தத: – அதன்பிறகு, தருணத்யுமணி த்யுதௌ – பாலஸூர்யன் போல் காந்தியையுடையதாய், விஸால விமலஸ்லக்ஷ்ண துங்க தூலாஸன உஜ்ஜ்வலே – அகன்றதும், அழுக்கற்றதும், மழமழப்பானதும், பருமனானதுமான பஞ்சுமெத்தையினால் விளங்குகின்ற தாய், ஸமக்ரஸௌரப உத்கார நிரந்தர திகந்தரே – நிறைந்த, பெருமாள் சாத்திக்களைந்த மாலைகளின் நறுமணத்தின் ப்ரவாஹத்தினால் சூழப்பட்ட நான்கு திக்குகளையுமுடையதாய், ஸோபதாநே – சாய்ந்து கொள்வதற்கேற்ற தலையணைகளை உடையதாயுமிருக்கிற, கநகபர்யங்கே – தங்கத்தாலான மஞ்சத்தில், ஸுகுமாரே – மிகவும் மெத்தென்றிருக்கிற, வரஆஸநே – (த்யானத்துக்கு உரியதாய்) உயர்ந்த தர்ப்பம் மான்தோல் துணிகளையிட்டுச் செய்யப்பட்ட ஆஸநத்தில், ஸுகஆஸீநம்-(த்யானத்திற்கு தடையில்லாதபடி) ஸுகமாக உட்கார்ந்திருக்கிற, தம்-அந்த மணவாளமாமுநிகளை, சிந்தயாமி – ஸதா த்யாநம் செய்கிறேன்.

கருத்துரை: ஸகலஸாஸ்த்ரார்த்தங்களுக்கும் நோக்கான பஞ்சமோபாயத்தின் (எம்பெருமானாரே மோக்ஷோபாயம் என்பதின்) பெருமையை உள்ளடக்கியிருக்கும் தமது இனிய எளிய பேச்சுக்களாலேயே ஸிஷ்யர்களை மகிழ்வித்தபின்பு, அவ்வெம்பெருமானாரை த்யாநம் செய்வதற்கு உறுப்பாக மாமுனிகள் ஸ்வர்ணமயமான கட்டிலில் ஆஸநத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் அழகை, தாம் ஸதா த்யாநம் செய்வதாக இந்த ஸ்லோகத்தினால் தெரிவிக்கிறார். தாமே ஆசைப்பட்டு மஞ்சத்தில், அதிலும் ஸ்வர்ண மஞ்சத்தில் உட்காருதல், ஸந்யாஸிகட்கு ஸாஸ்த்ரத்தில் மறுக்கப்பட்டிருந்தாலும் ஸிஷ்யர்களுடைய வேண்டுகோளுக்கிரங்கி, அவர்கள் செய்வித்திட்ட ஸ்வர்ணமஞ்சத்தில் வீற்றிருப்பது மறுக்கப்படவில்லையென்பது கருதத்தக்கது. ‘பொன் வெள்ளி வெண்கலம் செம்பு கல் முதலியவற்றால் செய்யப்பட்ட பாத்திரங்களில் உண்பதினால் ஸந்யாஸிக்கு பாபம் ஏற்படாது. அப்பாத்திரங்களைப் பிறரிடம் கேட்டுத் தானமாக வாங்கினால் தான் பாபம் உண்டாகும்’ என்று மேதாதிதி கூறியதை நோக்கினால், உண்ணும் கலத்தைச் சொன்னது கட்டிலுக்கும் உபலக்ஷணமாய், பொன்னால் செய்த கட்டிலைகேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளாமல், ஸிஷ்யர்கள் பொன்கட்டிலை இட்டு அதில் வீற்றிருக்கும்படி ப்ரார்த்தித்தால் அதன் மீது வீற்றிருப்பது குற்றத்தின்பாற்படாதென்று கொள்ளல்தகும். பொன்னின் மீதோ கட்டிலின் மீதோ தமக்குள்ள ஆசையைத் தடுக்கமுடியுமே தவிர, மிகமிக உயர்ந்தவர்களான ஸிஷ்யர்களின் வேண்டுகோளைத் தடுக்கமுடியாதிறே எப்படிப்பட்ட ஸந்யாஸிகளுக்கும். ஆக பொன் கட்டிலை இவர் உபயோகிப்பது தவறன்றென்க.

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

 

உத்தர​ திநசர்யை – 3

Published by:

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை

<< உத்தர திநசர்யை – 2

ஸாயந்தநம் தத: க்ருத்வா ஸம்யகாராதநம் ஹரே: |
ஸ்வைராலாபை: ஸுபை: ஸ்ரோத்ருந்நந்தயந்தம் நமாமி தம்|| (3)

பதவுரை: தத: – ஸாயங்காலத்தில் ஸந்த்யாவந்தனம் செய்தபிறகு, ஸாயந்தநம் – மாலைக்காலத்தில் செய்யவேண்டிய, ஹரே: ஆராதநம் – அரங்கநகரப்பனென்னும் தமது பெருமாளுடைய திருவாராதநத்தை, ஸம்யக் – நன்றாக, (பரமபக்தியோடு), க்ருத்வா – செய்து, ஸுபை: – கேட்பாருக்கு நன்மை பயக்குமவையான, ஸ்வை:ஆலாபை: – தம்மிஷ்டப்படியே பேசும் ஸுலபமான பேச்சுக்களாலே, ஸ்ரோத்ரூந் – கேட்போரை, நந்தயந்தம் – மகிழ்வித்துக்கொண்டிருக்கிற, தம் – அம்மாமுநிகளை, நமாமி-வணங்குகிறேன்.

கருத்துரை: ‘ஆர்வசனபூடணத்தின் ஆழ்பொருளல்லாமறிவார் ? ஆர் அது சொல் நேரில் அநுட்டிப்பார்’ (உபதேச. 55) என்கிறபடியே அறிவதற்கும், அறிந்தபடியே அநுஷ்டிக்கைக்கும் முடியாத ஸ்ரீவசநபூஷணார்த்தங்களை ஸிஷ்யர்களுக்கு உபதேசிக்கும்போது எவ்வளவு எளிய நடையில் உபதேசித்தாலும், அர்த்தத்தின் அருமைக்கு ஏற்றபடி அவ்வுபதேசமும் அரிய நடையாகவே தோன்றும். ஸாயம்ஸந்த்யாவந்தநமும் பெருமாள் திருவாராதநமும் முற்றுப்பெற்ற பின்பு இப்போழுது செய்யும் ப்ரவசநம் தன்னிச்சைப்படி தானாகவே வரும் எளிய பேச்சாகவே இருக்கும். இதுவே ஸ்வைராலாபம் எனப்படும். ஸகல ஸாஸ்த்ரார்த்தங்களையும் உள்ளடக்கிக் கொண்டிருக்கும் மிகமிக எளிமையான பேச்சுக்கு ஸ்வைராலாபம் என்று பெயர். இத்தகைய பேச்சுக்களாலே முன்பு ஸ்ரீவசநபூஷணம் கேட்ட  தம் ஸிஷ்யர்களையே மகிழ்விக்கிறார் மாமுனிகள் என்க. இங்கு ‘ஹரி:’ என்றது பூர்வதிநசர்யையில் பதினேழாம் ஸ்லோகத்தில் ப்ரச்தாவிக்கப்பட்ட ‘ரங்கநிதி’ என்ற தம் திருவாராதநபெருமாளாகிய அரங்கநகரப்பனையேயாகும். ஹரி: என்றதற்கு ஆஸ்ரிதருடைய விரோதியைப் போக்குமவனென்றும், எல்லா தேவதைகளையும் நியமிப்பவன் (அடக்கியாள்பவன்) என்றும் பொருள். பூர்வதிநசர்யையில் ‘அத ரங்கநிதிம்’ (17) என்று காலையாராதநமும், ‘ஆராத்யஸ்ரீநிதிம்’ (29) என்று பகலாராதநமும், இந்த ஸ்லோகத்தில் மாலையாராதநமுமாகிய மூன்று வேளைத் திருவாராதநங்களும் கூறப்பட்டது காணத்தக்கது.

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

 

உத்தர​ திநசர்யை – 2

Published by:

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை

<< உத்தர திநசர்யை – 1

அத கோஷ்டீம் கரிஷ்டாநம் அதிஷ்டாய ஸுமேதஸாம் |
வாக்யாலங்க்ருதிவாக்யாநி வ்யாக்யாதாரம் நமாமி தம் ||

பதவுரை:  அத – யதிராஜவிம்ஸதியை இயற்றியருளியபிறகு, கரிஷ்டாநம் – (தனித்தனியே ஒவ்வொருவரும் நூலியற்றும் வல்லமை பெற்றவராய்) ஆசார்யஸ்தாநத்தை வஹிக்கத்தக்க பெருமை பெற்றவரான, ஸுமேதஸாம் – நல்ல புத்திமான்களுடைய, கோஷ்டீம் – ஸமூஹத்தை, அதிஷ்டாய – அடைந்திருந்து, வாக்யாலங்க்ருதிவாக்யாநி – ஸ்ரீவசநபூஷணக்ரந்தத்திலுள்ள வாக்யங்களை, வ்யாக்யாதாரம் – விவரித்துரைக்கும் தன்மையரான, தம் – அந்த மணவாளமாமுனிகளை, நமாமி – வணங்குகிறேன்.

கருத்துரை: இதுவரையில் க்ரந்தநிர்மாணமாகிய ஸ்வாத்யாயத்தை அருளிச்செய்து, இனி ஸ்வாத்யாயத்தில் மற்றொருவகையான பூர்வாசார்யக்ரந்த வ்யாக்யானத்தை அருளிச்செய்கிறார். கரிஷ்டா – அத்யந்தம் குரவ: கரிஷ்டா: – உயர்ந்த ஆசார்யர்கள் என்றபடி. இவர்களுக்கு அடைமொழி – ஸுமேத ஸ: என்பது. ஒருதடவை சொல்லும்போதே பொருளை நன்றாக அறிதலும், அறிந்த பொருளை மறவாதிருத்தலும், மேதா எனப்படும். ஸுமேத ஸ: நல்ல மேதையை உடையவர்களை, இங்ஙனம் நல்ல மேதாவிகளாய் கரிஷ்டர்களானவர் யார் என்றால் – கோயில் கந்தாடையண்ணன், வானமாமலை ஜீயர் முதலிய அஷ்டதிக் கஜாசார்யர்களேயாவர். இதுவரையில் யோகத்தில் ரஹஸ்யமாக எம்பெருமானாரை அநுபவித்தவர், அதைவிட்டு ஸிஷ்யர்கள் இருக்கும் கோஷ்டியில் சேர்ந்து அவர்களுக்கு ஸ்ரீவசநபூஷணக்ரந்தத்தை விவரித்தருளிச்செய்கிறார் மாமுனிகள். அன்னவரை வணங்குகிறேனென்றாராயிற்றிதனால். வசநபூஷணம் – ரத்நங்களை நிறைய வைத்துப் பதித்துச் செய்த பூஷணத்தை (அணிகலனை) ரத்நபூஷணம் என்று சொல்லுமாப்போலே, பூர்வாச்சார்யர்களுடைய வசநங்களை (சொற்களை) நிறைய இட்டுப் (தமது சொற்களைக் குறைய இட்டு) படிப்பவர்களுக்கு ப்ரகாஸத்தையுண்டாக்குமதாகப் பிள்ளைலோகாச்சார்யரால் அருளிச்செய்யப்பட்ட க்ரந்தம் வசநபூஷணமென்று சொல்லப்படுகிறது. அது பரமகம்பீரமாகையால் அதன் பொருள் விளங்கும்படி மாமுனிகள் வ்யாக்யானம் செய்தருளுகிறார். வ்யாக்யானமாவது – பதங்களைப்பிரித்துக்காட்டுதல். பொருள் விளங்காத பதங்களுக்குப் பொருள் கூறுதல், தொகைச்சொற்களை இன்ன தொகையென்று தெரிந்து கொள்வதற்காக அதற்கேற்றபடி பிரித்துக்கூறுதல், வாக்கியங்களிலுள்ள பதங்களில் எந்தப் பதம் எந்தப்பதத்தோடு பொருள் வகையில் பொருந்துமோ அப்படிப்பட்ட பொருத்தம் காட்டுதல், ஏதாவது கேள்வி எழுந்தால் அதற்கு விடை கூறுதல் ஆகிய இவ்வைந்து வகைகளையுடையதாகும். ‘ஸுமேத ஸ: கரிஷ்டா:’ என்று சொல்லப்பட்ட கோயில்லண்ணன் முதலியவர்களுக்கும் அறியமுடியாத வசநபூஷணத்தின் பொருளை மணவாளமாமுனிகள் விவரிக்கிறாரென்றதனால், ஸ்ரீவசநபூஷணநூலின் பொருளாழமுடைமையும், மாமுனிகளின் மேதாவிலாஸமும் அறியப்படுகின்றன. எல்லாவகையான வேதங்கள் ஸ்ம்ருதிகள் இதிஹாஸங்கள் புராணங்கள் பாஞ்சராத்ர ஆகமங்கள், திவ்யப்ரபந்தங்கள் ஆகியவற்றின் ஸாரமான பொருள்களெல்லாம் ஸ்ரீவசநபூஷண க்ரந்தத்தில் கூறப்பட்டுள்ளதனால், இந்த ஒரு நூலை விவரித்துச்சொன்னால்  அந்நூல்களெல்லாவற்றையும் சொன்னதாக ஆகுமாகையால் இந்நூலை விவரித்து எல்லாவிதமான ஸ்வாத்யாயத்தையும் அநுஷ்டித்தாராயிற்று மாமுனிகள் என்க.

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org

உத்தர​ திநசர்யை – 1

Published by:

ஸ்ரீ:
ஸ்ரீமதே சடகோபாய நம:
ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமத் வரவரமுநயே நம:

ஸ்ரீ வரவரமுநி திநசர்யை

<< யதிராஜ விம்சதி – ச்லோகம் – 20

இதி யதிகுலதுர்யமேதமாநை: ஸ்ருதிமதுரைருதிதை: ப்ரஹர்ஷயந்தம் |
வரவரமுநிமேவ சிந்தயந்தீ மதிரியமேதி நிரத்யயம் ப்ரஸாதம் ||

பதவுரை: இதி – ஸ்ரீமாதவாங்க்ரி என்று தொடங்கி விஜ்ஞாபநம் என்பதிறுதியாகக் கீழ்க்கூறியபடியே, ஏதமாநை: – மேல் மேல் வளர்ந்து வருகிற, ஸ்ருதி மதுரை: – காதுக்கு இன்பமூட்டுமவையான, உதிதை: – பேச்சுக்களாலே, யதிகுல துர்யம் – யதிகளின் கோஷ்டிக்குத் தலைவரான எம்பெருமானாரை, ப்ரஹர்ஷயந்தம் – மிகவும் மகிழச்செய்து கொண்டிருக்கிற, வரவரமுநிம் ஏவ – மணவாளமாமுனிகளையே, சிந்தயந்தீ – சிந்தை செய்யாநிற்கிற, இயம்மதி: – (என்னுடைய) இந்த புத்தியானது, நிரத்யயம் – நித்யமான, ப்ரஸாதம் – தெளிவை, ஏதி – அடைகிறது.

கருத்துரை: இதுவரையில் தகாத விஷயங்களையே நினைத்து நினைத்து, அது கிடைத்தோ கிடையாமலோ கலங்கிக் கிடந்த தமது புத்தி யதிராஜ விம்ஸதியை விண்ணபித்து யதிராஜரை மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் திளைக்கச் செய்கிற மணவாளமாமுனிகளொருவரையே நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் நிலைமையை அடைந்து, முன்பிருந்த கலக்கம் நீங்கித் தெளிவு பெறுகிறதென்று கூறி மகிழ்கிறார் இதனால் எறும்பியப்பா. ‘வரவரமுநிமேவ’ என்றதனால், நேராக யதிராஜரை நினையாமல், அவரைத் தமது துதிநூலால் மகிழ்விக்கும் மணவாளமாமுநிகளையே நினைக்கும் நினைப்பு தமதறிவின் தெளிவுக்குக் காரணமென்றாராயிற்று. பகவானையோ பாகவதரையோ ஆசார்யரையோ நினைப்பதனால் உண்டாகும் தெளிவைவிட, ஆசார்ய பரதந்த்ரரான மாமுநிகளை நினைப்பதனால் உண்டாகும் தெளிவு அதிகமாகி, அது நிலைத்தும் நிற்குமென்றபடி. இருபது ஸ்லோகங்களையே கொண்டு மிகச்சிறியதாகிய இந்நூலிலுள்ள பேச்சுக்களை ‘ஏத மாநை:’ என்று மேல் மேல் வளர்ந்து கொண்டே செல்லுகிற பேச்சுக்களாக, மிகவும் மிகைப்படுத்திக் கூறியது எம்பெருமானார் திருவுள்ளத்தால் என்று கொள்ளவேணும். தம்மிடத்தில் ப்ரவணரான மாமுனிகள் விண்ணப்பிக்கிற ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்தையும் ஆயிரக்கணக்கான ஸ்லோகங்களாக நினைப்பவரன்றோ எம்பெருமானார். கடுகையும் மலையாக நினைப்பவர்களன்றோ மஹாபுருஷர்கள். ‘ப்ரஹர்ஷயந்தம்’ என்றவிடத்தில் ஹர்ஷத்திற்கு – ஸந்தோஷத்திற்கு, மிகுதியை – சிறப்பைக்குறிக்கும், ‘ப்ர’ என்று உபஸர்க்கமாகிய விஸேஷணத்தை இட்டது, எம்பெருமானார்க்கு மாமுனிகளிடத்தில் உண்டாகும் ஸந்தோஷம் ஸ்வயம் ப்ரயோஜனமானதேயன்றி அந்த ஸந்தோஷத்தைக்கொண்டு மாமுனிகள் வேறொருபயனை ஸாதித்துக்கொள்ள நினைக்கவில்லையென்பதை அறிவிப்பதற்காகவே என்க. வரவரமுநியையே நினைக்கும் சிந்தயந்தி’ என்று குறிப்பிட்டதனாலே, கண்ணனையே நினைத்த சிந்தயந்தியான ஒரு கோபிகையைக் காட்டிலும், கண்ணனையே ஓயாமல் நினைத்த தீர்க்க சிந்தயந்தியாகிய நம்மாழ்வாரைக்காட்டிலும் எம்பெருமானாரையே நினைக்கிற சிந்தயந்தியாகும் இம்மணவாளமாமுனிகள் விலக்ஷணரென்பது போதரும். எம்பெருமானை நினைப்பவரைவிட, எம்பெருமானாரை நினைப்பவரிறே உயர்ந்தவர். இங்கு ‘ஸ்ருதி மதுரை: உதிதை:’ என்று பதம் பிரித்துப் பொருள் கூறப்பட்டது. ஸ்ருதிமதுரை:ருதிதை: என்றும் பதம் பிரித்துப் பொருள் கூறலாம். ருதிதை: என்பது அழுகைகளினாலே என்று பொருள்படும். இந்த யதிராஜவிம்ஸதியில் ‘அல்பாபிமே’ (6) என்று தொடங்கிப் பெரும்பாலும் தம்முடைய அறிவின்மை, பக்தியின்மை, பாபகாரியத்தில் ஊன்றியிருத்தல் முதலியவற்றைச் சொல்லி, ஹா ஹந்த ஹந்த – ஐயோ ஐயோ ஐயையோ என்று தமது துக்காதிஸயத்தையே விண்ணபித்ததனாலும், ஆத்மஸ்வரூபத்துக்கு ப்ரகாஸத்தை உண்டுபண்ணும் அழுகை பெருமையையே விளைக்குமாகையாலும், ‘ருதிதை:’ என்ற பாடம் கொண்டு அழுகை என்னும் பொருள் கூறுதலும்  ஏற்குமென்க. மோக்ஷத்தையே தரும் எம்பெருமானாருக்கு ஸம்ஸார ஸ்ரமத்தைச் சொல்லி மாமுனிகள் அழும் அழுகை செவியின்பத்தை உண்டாக்குமென்பதைச் சொல்லவும் வேண்டுமா ? அதனால் ஸ்ருதிமதுரை: என்றாரென்க. (யதிராஜவிம்ஸதி வடமொழி அழுகை, ஆர்த்திப்ரபந்தம் தென்மொழி அழுகை என்பது அறிதல் தகும்.

வலைத்தளம் – http://divyaprabandham.koyil.org

ப்ரமேயம் (குறிக்கோள்) – http://koyil.org
ப்ரமாணம் (க்ரந்தங்கள்) – http://granthams.koyil.org
ப்ரமாதா (ஆசார்யர்கள்) – http://acharyas.koyil.org
ஸ்ரீவைஷ்ணவக் கல்வி வலைத்தளம் – http://pillai.koyil.org