Daily Archives: April 2, 2015

gyAna sAram 39 – alagai mulai suvaithArkku

Published by:

gyAna sAram

Previous pAsuram

                                                                               39th pAsuram

An AchAryan (guru)’s glories were discussed in detail in the previous pAsurams. A person catches hold of his AchAryan’s lotus feet and treats it as everything in his life, after realizing his significance. If a person is able to understand the stature of such a person (sishyAs) who had caught his AchAryan’s feet, he must be really intelligent. People who does not understand the glories of a person who treats his AchAryan as everything, would say, “Well, why would he go after his AchAryan as everything. Why does he consider him greater than even sriman nArAyaNan? Why does he wander after all behind his AchAryan?” Whatever may be the complaints that these people say, this pAsuram answers those questions. In the very questions that these people pose, there is an implicit point imbibed in it. There is a group of people who are behind sriman nArAyaNan after listening to HIS glories, form, divine qualities, reincarnations, stories etc., If these people who go after perumAL ask those other set of people who go after their AchAryan as everything as to, “Why do you folks not go after the supreme lord and go behind just a mortal human being called as “AchAryan”? This pAsuram answers these probable questions from these devotees of perumAL HIMSELF. Any blasphemy on the part of worldly people about these guru bhakthAs and the questions imposed by the perumAL devotees are in fact to be treated as glories rather than complaints/scolding. This particular grammatical structure is known as “vanja pugazhchi aNi” in thamizh.

We can look at an example to this. Once upon a time, during the times of svAmi rAmAnujA, there were lots of people standing near the punnai tree in srirangam. svAmi rAmAnujA was also standing there with other people, waiting for perumAL’s procession to start. svAmi rAmAnujA was standing near perumAL. Lots of devotees came towards svAmi rAmAnujA and prostrated before svAmi rAmAnujA and went. There was a cholA poet who served as poet in the kingdom. His name was “udayAr subramanya bhattar”. He was watching this with curiosity. With a willingness to know the reason for this, the poet went towards svAmi rAmAnujA and asked, “Hey! jIyarE! I want to know something from you”. svAmi rAmAnujA replied, “yes. Please go ahead with what you wanted to ask”. The poet replied, “I do see that there are lots of people who come towards you and prostrate before you. They seem to relish doing this and you, who is standing right besides perumAL, do not oppose them and seem to gladly accept their prostration. You never seem to hold them off from prostrating. Why is it that you do not say anything against them when they prostrate before you”. svAmi rAmAnujA replied, “Well, this is a question that needs to be asked. It is a very good question. But I am astonished by the fact that this is coming from you”. The poet was little perplexed and said, “What is so great about me”? svAmi rAmAnujA answered, “well, you are doing royal service. There are lots of people who come to your king. If there is something that a person wants from the king, he would take the king’s sandals and keep them on his own head and would honor him. The king would knew that the other person is keeping the sandals on his head to honor him and is an act of pleasing the king on his part. Knowing this, the king would ensure that the person is guaranteed of his wish, whatsoever it may be. Does this mean that it was the sandals that did the job for that person? It is only the king that does the job for the person and not the sandals. You have seen this incidents a lot of times when you were in the kingdom. Similarly, here, perumAL is the king. Adiyen is like perumAL’s sandals. People who want anything from perumAL, try to please perumAL by prostrating before me who is serving like sandals to HIM. perumAL ensure that HE does the job of those who express their love and affection towards me. That is why they prostrate befoe me. The poet “udayAr subramanya bhattar” was flabbergasted to learn such a treasurable meaning from svAmi rAmAnujA himself.

Thus, it can be seen that there is a possibility that those who are bhagavath devotees (devotees of sriman nArAyaNan) may condescend those people who have AchArya bhakti. The former group of people need to understand about the greatness of devotees of AchAryA. Even if they fail to understand and start condescending the AchAryA devotees, it will only go ahead and prove the greatness of AchAryA devotees.



   “அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு அன்பரடிக்கன்பர்
    திலத மெனத் திரிவர் தம்மை – உலகர் பழி
    தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாது அவர் இவரைப்
    போற்றில் அது புன்மையேயாம்”


“alagai mulai suvaithArkku anbar adiku anbar
thiladhamena thirivAr thammai – ulagar pazhi
thURRil thudhiyAgum thURRAdhu avar ivarai
pORRil adhu punmayEyAm”

Verbatim Meanings:

anbar                          – devotees who are
anbar adiku               – at the lotus feet of devotees of the
suvaithArkku              – ONE who drank
alagai mulai                – the demoness pUthanA’s breastmilk
thiladhamena             – The characteristics of these devotees is that they consider the devotees                                            of krishnA as holy as the thilakam that is smeared on one’s forehead
thirivAr thammai       –  and these great AchArya devotees wander everywhere. To such                                                        persons, if at all
ulagar                         – the worldly people
pazhi thURRil            – were to say that these people go after a human instead of going after                                               perumAL
thudhiyAgum           – it will only be deemed as a praise because it exhibits their AchArya bhakti                                       even more
avar                          – However, those very same worldly people
thURRAdhu             – if they do not degrade / condescend
ivarai                        – AchArya’s devotees and
pORRil                     – if they were euphemize them
adhu                        –those praises
punmayEyAm        – are not praises but only an insult


alagai mulai suvaithArkku: The word “alagai” refers to a demoness. Even thiruvaLLuvar says “vayyathul alagayyA vaikkapadum”. “alagai” refers to pUthana, the demoness who came under the guile of yashOdha. She was been sent by kamsa inorder to kill krishnA who was growing at thiruvAipAdi. pUthana tried to kill krishnA by feeding HIM with poisonous milk in her breast. krishnA not only sucked the milk but also sucked her life along with HIM. This story is illustrated in a lot of places. For example, thirumangai azhwar uses the phrases, “peRRA thAi pOl vandha pEychi peru mulaiyUdu uyirai vaRRa vAngi unda vAyAn” and “kaNN sOra vengurudhi vandhizhiya vendhazhal pOl kUndhalALai maNsOra mulaiyuNda mAmadhalAi”. svAmi nammAzhvAr says “vidapAl amudhAga amudhu seydhitta mAyan”. This story is taken here to say that the devotees immerse themselves in the glorious feet of krishnA.

anbar adiku anbar: The devotees who gets immersed in these stories of krishnA. pUthana came to kill krishnA. HE killed her. Those who think of this story, think about HIS special quality. krishnA killed pUthanA, and thereby not only killed her but also saved HIMSELF who is the causeless cause and root of this world. Had HE not killed her, would krishnA be there for us? What is this great quality of krishnA whereby HE always makes HIMSELF available for HIS devotees. In order to do that, he kills all the demons. The devotees think of HIS quality and deeply immerse themselves in it

thiladhamena thirivAr thammai: Thus, those people who are devotees of their “AchArya” and other bhAgavathAs, who are devotees of perumAL HIMSELF, are actually revered as “the greatest”. All the greatest ancestors have celebrated the people who wander about everywhere praising the glories of other bhAgavathAs and their AchAryas. “thilakam” is the forehead impression that the ladies keep. It denotes auspiciousness and hence, these people who are devotees’s devotees are being praised and celebrated as the most auspicious.

This particular stature of being a devotee’s devotee (adiyArkku adiyAr) is being relished by many AzhvAras in many pAsurams. Specifically, svAmi nammAzhvAr enjoys this in his “payilum sudaroLi” and “nedumArkku adimai” padhigams in thiruvAimozhi. svAmi thirumangai azhvAr enjoys it in “kaNN sOra venkurudhi” and “naNNAdha vAL avuNar idaipukku” padhigam of periya thirumozhi. svAmi kulasEkarAzhvAr enjoys it in “thEtarum thiral thEnilum” padhigam of peumAL thirumozhi. svAmi thondardipodi AzhvAr relishes this in ensuing pAsurams of “mEm poruL pOga vittu”. In addition to this, we can find umpteen number of instances in ithihAsas and purAnAs. srivachanabhUshanam states these very succinctly in the 226th chUrnikai

ulagar pazhi thURRil thudhiyAgum: When a layman comments on a person who is a devotee’s devotee as “Look at this person. He is going behind another person (devotee of perumAL) without knowing the roots of that person. He does not know his caste, his current situation etc. He is simply following this person and treats him as the object of attainment and thereby ignoring perumAL”. If this was the negative comment, then this infact is not a negative comment / complaint or a blasphemy, rather, it goes ahead to prove the diving qualities of that person who regards his AchAryan and other bhAgavathAs as his everything. Hence, these are not bad comments and complaints, instead they are noteworthy praises.

thURRAdhu avar ivarai pORRil adhu punmayEyAm: Now let us consider the flipside of the coin. There is a possibility that these laymen may heap loads of praises on these devotee’s devotees. Does it really mean a praise in the first place? If not, what does it mean? These laymen does not do any kind of things that they are supposed to do in the first place. They do it superficially or not do it at all. On top of it, they comment on those people (devotee’s devotee) after observing a few of their routine tasks superficially and comment as in “These people do abide by the shAsthrAs”. They utter these comments based on superficial observations and so does not mean anything. They say these just because they think that other people should think about them that they are also people with compassion towards others and show respect on others. However, the fact of the matter is that, people with such superficiality how much ever they praise, it would never match the glories of those devotee’s devotees. Rather it would only back fire and considering their stature, it would be just an insult.

adiyArkku adiyAr: The entire group of devotee’s devotees are the peak of glory for the entire world. They can also be termed as “thilakam” for devotees themselves. If the worldly people were to complain about them that they do not go behind perumAL and instead go after a human being, then that is not a complaint. It is just a praise. Thus, we saw the significance of being a devotee’s devotee.

 Detailed Explanation: “In srirAmAyaNam, rAma, lakshmanA, bharathA and shathruganA stood by good virtues and served as an example for others to follow. Among the four, it was shathruganA who was being celebrated by our ancestors. The reason is because shathruganA served as the devotee of his brother bharathA, who was inturn a great devotee of his brother rAmA. shathruganA did all kainkaryam to his brother bharathA and served as an exemplar of this stature namely “devotee’s devotee”. It would be good to note the following excerpts of svAmi nammAzhvAr here: “thondar thondar thondar thondan satakOpan”, and “adiyAr adiyAr adiyAr enkOkaL”. svAmi thirupAnAzhvAr says “adiyArkku ennai Atpadutha vimalan”. svAmi thondaradipodiAzhvAr says “adiyArkku ennai AtpaduthAi”. svAmi periyAzhvAr says “adiyArgal em thammai virkavum peruvArgaLe”. svAmi kulasEkarAzvAr says “thondar thondargaLAnavar”. All these reinforce the fact that these AzhvArs wanted to be in the same state of being “adiyArkku adiyAr” (devotee’s devotee). The author of this very book namely svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr, regarded his AchAryan svAmi rAmAnujar as everything and served him. He is a person who is described by the phrase “anbar adikku anbar” and “thiladham ena thirivAr”. This is the reason why svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr is celebrated as “theruLArum madhurakavi nilai theLindhOn vAzhiyE”.

We can see more example to this. svAmi thiruvarangathu amudhanAr served the devotees of svAmi rAmAnujA and wrote the book “rAmAnuja nURRandAdhi”. Likewise, similar instances could be seen in svAmi parAsara bhattar and nanjIyar’s live history.

svAmi maNavALa mAmunigal served as svAmi rAmAnujA’s devotee and sang “yathirAja vimshathi”. svAmi eRumbiyappA served as svAmi maNavALa mAmunigal’s devotee and sang “pUrva dhinachari”, “uthara dhinachari”, “varavaramuni shathakam”, “varavara muni kAvyam”,”varavaramuni champu” etc. In one of these, he says “serukillAdhavargaLum AchArya nishtaigaLil irupavarum, shAsthira sArArthangaLai aRindhavarum paNathAsai, peNNAsai mudhaliya AsaiyaRRavargaLum, perumayaRRavargaLum, anaithu uyirgaL idathil anbu udayavargaLum, kObam, ulObam mudhaliya kuRRangaLai kadindhavagalumAna maNavALa mAmunigalin adiyArgaLodu adiyEnukku enRum uRavu undAga vENdum”. This means that svAmi eRumbiyappA wishes to have eternal relationship with those devotees of svAmi maNavALa mAmunigal who are characterized by these good deeds: lack of pride and haughtiness, immense AchArya bhakti, knowledge of shAsthras and its esoteric purports, lack of materialistic desires including wealth and women, lack of need to be famous and to be noted, love towards all living beings including birds and animals, disgust towards bad characters like anger, lust etc. Hence it can be thoroughly seen that all “AzhvArs and AchAryas desired and relished only to be a devotee’s devotee. This in itself is the cream of the cream of all acquired knowledge by whatsoever means.” Hence, this particular point is being told towards the end of this book.

gyAna sAram 38 – thenAr kamala thirumAmagaL

Published by:

gyAna sAram

Previous pAsuram

                                                                            38th pAsuram

The concept of “AchAryan’s glories and significance” was dealt in detail from pAsuram 26 (thappil guruvaruLAl) through 37 (poruLum uyirum). In the 26th pAsuram, svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr described the condition of a person who had done sharanAgathi to the lotus feet of sriman nArAyaNan, with the help of his AchAryan. This person goes to paramapadham and serves the LORD and his devotees forever. In the next pAsuram (27th), svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr talked about those who does not do sharanAgathi and described their state as miserable as they would dwell in this materialistic world forever. In the 29th pAsuram, he talked about a person who has got the grace of his AchAryan, would cross this ocean of miseries, break the shackles of birth and death and would reach paramapadham eventually. In the 30th pAsuram, he discussed about how our scriptures (shAshtrAs) prohibits us to have any form of relationship with persons who does not respect his AchAryan. The 31st pAsuram talks about how vEdhAs talk about one’s AchAryan’s lotus feet is the sole refuge for a person. In the 32nd pAsuram, he described the pitiable state of a person who goes to hell, i.e., a person who regards his AchAryan as just another human being. In the subsequent 33rd and 34th pAsuram, he described the act of a person as “ignorant/foolish”, when a person disregards/ignores his AchAryan who is very near and goes in search of perumAL’s help that is far from reachable. In the 35th pAsuram, he explained how perumAL HIMSELF would burn a person if he gets away from his AchAryA’s relationships. In the 36th pAsuram, he explained that how a sishyAs should be. Specifically, he described how the 108 dhivya dEsa perumAL resides at the feet of one’s AchAryan and so why there is no need for a person to wander from place to place seeking perumAL. In the 37th pAsuram, another character of a good sishyAs was explained when a sishyAs regards his everything as his AchAryan. The “everything” that is being referenced above includes the likes of wealth, soul and body etc. Whatever a person may want, including wealth, long life, wealthy body, house, good qualities, and their good deeds, will be given to him by his AchAryan.

“kulam tharum selvam thandhidum
adiyAr padu thuyarAyinavellAm
nilam tharum seyyum nIL visumbaruLum
aruLodu perunilam alikkum
valam tharum maRRum thandhidum
peRRa thAyinumAyina seyyum
nalam tharum sollai nAn kaNdu koNdEn
nArAyaNA ennum nAmam”                                  (periya thirumozhi 1-1-9)

In this pAsuram, it is explained that sriman nArAyaNan grants anything to a person who chants HIS name called “nArAyaNA”. Likewise, a guru would grant anything and everything to his sishyA. Hence it can be seen that an AchAryan is none other than sriman nArAyaNan HIMSELF. So it behooves all of us to think about the lotus feet of our AchAryA. With this thought, svAmi aruLALa perumAL emberumAnAr finishes the crux of the entire work.



“தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன்
தானே குருவாகித் தன்னருளால் – மானிடர்க்கா
இந்நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையை
 உண்ணுவதே சால வுறும்” 


“thenAr kamala thirumAmagaL kozhunan
thAnE guruvAgi than aruLAL – mAnidarkA
inilathE thonrudhalAl yArkum avan thALiNayai
uNNuvadhE sAla urum”

Verbatim Meanings:

sAla urum                 – The most appropriate thing to do for
yArkum                      – people in all walks of life is to
uNNuvadhE              – think about it incessantly about
avan thALiNayai        – the lotus feet of their AchAryan (leader)
thonrudhalAl            – incarnated as human
inilathE                     – in this earth
thanaruLAL              – out of His infinite compassion
mAnidarkA              –  to rectify the human beings who are to be corrected
thAnE                       – such a great
kozhunan               – AchAryan is verily sriman nArAyaNan HIMSELF, the husband of the one
kamalam                – one who sits on top of a lotus flower
thenAr                    – that oozes honey
thirumAmagaL      – and is known as periya pirAttiyAr


thenAr kamala thirumAmagaL kozhunan: Since pirAtti resides in the heart of sriman nArAyaNan, due to her constant touch, HIS heart became so beautiful. Moreover, because honey oozes incessantly from the lotus where she sits, HIS heart becomes even more beautiful. Hence bhagavAn is being described as the ONE who is the husband of the one who gives beauty to a lotus. She is also known by “thiru”, that is the equivalent of the Sanskrit word “sri”. In thiruppAvai, sri AndAl described HIM as “thiruvE thuyil yezhAi”. Since HE is the husband of such a “sri”, there is no one who is equal to HIM nor greater than HIM as could be seen in the following poem:

thiruvudayAr thEvarenil thEvarkum thEvan
maruvu Thirumangai magizh nan kozhunan – oruvanE
allOr thalaivarenal, anbinAl mei maRandhu
pullOrai nallarenal pOm

madurai thamizh change pulavar thiru na. appanayannagAr

thAnE guruvAgi: sriman nArAyaNan has a reason for HIMSELF to conceal his identity and appear as an AchAryan in human form. The reason is explained in the subsequent section of the pAsuram.

than aruLAL: The reason is none other than HIS infinite compassion that arouses out of his causeless cause. So there is no need to investigate any more cause for HIS appearance as AchAryan. On whom does HE shower HIS compassion?

mAnidarkA: The aforementioned compassion is entirely directed towards all the human beings who are born in this world, who try to abide by the shAshthrAs and would want them to be liberated from eternal bondage.

 inilathE thonrudhalAl: If a child falls into a well, its mother falls into the well as well to rescue it. Likewise, the  eternal mother and the one and the only mother for all of us, namel sriman nArAyaNan comes into this world where we have fell, to rescue us.

 yArkum: HE resuces us not just a section of people. HE rescues us across all cast including brAhmanAs, shathriyAs, vaishyAs, sudrAs etc. HE rescues people at all stages of like including brAhmacharyam, gruhasthshAshramam, vAnaprastham and sanyAsam. HE rescues both male and the female alike. Essentially, HE rescues everyone.

 avan thALiNayai uNNuvadhE: The pronoun “avan” here summarizes all the glories of sriman nArAyaNan. HE is the sole leader, sole refuge and the sole benefit for all jIvAthmAs. HIS divine lotus feet is the target, object of attainment for all jIvAthmAs and more importantly the means to attain them in the first place. It behooves all the jIvAthmAs to think about this glorious attribute of sriman nArAyaNan. The exclusiveness (EkAram) in the phrase “uNNuvadhE” means that there is no need of anything else apart from this.

 sAla urum: This means very apt. “sAla” would mean very much and “urum” is appropriate. This phrase would mean that if a jIvAthmA thinks about sriman nArAyaNan as mentioned in the phrase “avan thALiNayai uNNuvadhE”, it is the perfect thing / most appropriate thing to do.

“sriman nArAyaNan, the husband of thirumAmagaL (periya pirAttiyAr), appears as AchAryan in human form, out of HIS extreme compassion, to uplift the downtrodden people in this world. HE is the sole leader, refuge and target for all jIvAthmAs one and the like. Such a perumAL’s lotus feet is not only the object of attainment for all souls, but deservedly so. In addition to it, the lotus feet is the only means of attaining it. A jIvAthmA should always think about these facts in the mind. This would be the most appropriate thing for a jIvAthmA to do. Not thinking about this and doing any other thing is useless. Hence, a guru (AchAryan) is a representative of sriman nArAyaNan who appeared for the sake of human beings. To think incessantly about such an AchAryan is the most appropriate thing for a soul to do. This is illustrated by the phrase “ezhuthu aRivithavan iRaivanAgum”, in olden thamizh literature.

ஞான ஸாரம் 39 – அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்


மேல் கூறிவந்த குருவின் சிறப்பை அறிந்து குருவினிடத்திலேயே ஒன்றி நிற்பார் பெருமையை அறிபவர் மிக்க அறிவாளியாக இருப்பார்கள் அன்றோ! குரு பக்தி உடையவரின் பெருமையை அறிய மாட்டாத உலோகர்கள் “பகவானைக் காட்டிலும் குருவையே லட்சியமாகக் கொண்டு அவர்பின் திரிகிறார்களே என்று பழி தூற்றுவார்களேயானாலும் அதற்குத் தக்க விடை யிறுக்கிரது இப்பாடல்.மேல் சொன்ன உலோகர்கள் கூறும் கேள்விக் குறியில் மற்றொரு கருத்தும் உள்ளடங்கி இருக்கிறது. அதாவது பகவானிடத்தில் அவனுடைய உருவம், குணம், செயல் அவதாரங்கள் ,கதைகள்  முதலியவற்றில் ஈடுபாடு கொண்டுள்ள பகவத் பக்தர்கள் குருவின் மேன்மை அறியாமல் குரு பக்தர்களை நோக்கி ” கடவுள் பின் செல்லாமல் மனிதனான குருவின் பின் செல்கிறீர்களே ” என்று குரு பக்தர்களை நோக்கி இகழ்ந்து பேசுவதற்கும் வாய்ப்பிருந்தால் இப்பாடல் மூலம் சாமான்யரான உலோகர்க்கும் சிறப்புடயரான பகவத் பெருமை நிலை நாட்டப்படுகிறது. அதனால் குரு பக்தர்களைப் பழித்தால் அப்பழிப்பும் அவர்களுக்குத் துதியாகும் என்று கூறப்படுகிறது. இது வஞ்சப் புகழ்ச்சியணி என்ற இலக்கணத்தின் பாற்படும்.

இதற்கு ஓர் உதாரணம் காணலாம்.”உடையவர் காலத்தில் ஒரு நாள் திருவரங்கத்தில் பெருமாள் திருப்புன்னை அருகில் எழுந்தருளி நிற்க, உடையவரும் மற்றும் பக்த ஜனகளும் பெருமாள் புறப்பாடு காண பெரும் திரளாய்க் கூடியிருக்கும் சமயத்தில், சிலர் பெருமாள் திருமுன்பு உடையவர் திருவடிகளைத் தண்டனிட்டு அவரை ஆதரித்து நிற்கிற வேளையில், சோழ மன்னன் அவைப்புலவரான “உடையார் சுப்ரமணிய பட்டர்” என்பவர் இக்காட்சியை அருகில் வந்து இவ்வாறு வினவினார். “ஜீயரே, நாம் உம்மிடம் கேட்டுத் தெரிய வேண்டிய ஒன்று உண்டு” என்று சொல்ல உடையவரும்”அது என்னது” என்று கேட்க அப்பொழுது பெருமாள் புறப்பாட்டில் எழுந்தருளியிருக்கும்போது உம்மைச் சிலர் வணங்கிச் செல்கிறார்களே! அவர்களும் உம்மை வணங்குவதில் மிகவும் விருப்புடையவராக இருக்கிறார்கள். நீரும் அவர்கள் வணங்குவதைக் குறித்து பெருமாள் திருமுன்பு என்னை வணங்க வேண்டாம் என்று கூறுவதில்லை. இப்படிப் பேசாமல் இருந்ததற்கு என்ன காரணம் என்று கேட்டார். இவ்வாறு கேட்டதற்கு உடையவரும் கீழ் வருமாறு பதில் கூறினார். “இந்த கேள்வி அவசியம் கேட்கப் பட வேடியது தான். ஆனாலும் நீர் கேட்பது அதிசயமாயிருக்கிறது.” என்று பதில் கூறினார். அதற்கு சுப்ரமணிய பட்டர் எனக்கு அப்படி என்ன சிறப்பு? என்று கேட்க அதற்கு பதிலாக நீர் ராஜ சேவை பண்ணித் திரிகிறீர் அல்லவா? ராஜாவிடம் ஒருவன் ஒரு காரியத்தைப் பெற்றுப் போகவந்தால் ராஜாவினுடைய பாதுகைகளை எடுத்துத் தலையிலே வைத்துக் கொண்டு கௌரவிப்பான். அப்பொழுது அதனைப் பார்த்த அரசன் “தன் பாதுகைகளைத் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடும் அவனை அரசன் தன்னிடம் அன்பு காட்டுவதற்காகவன்றோ அவ்வாறு செய்கிறான் என்று மகிழ்ந்து அவனுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றி வைப்பன். விருப்பத்தைப் பாதுகையா செய்விக்கிறது? அரசன் அல்லவா செய்கிறான். தனது பாதுகையைத் தலையில் தாங்கும் ஒருவனை அரசன் அன்பு செய்து அவனவன் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதை நீர் பார்த்ததில்லையா? அது போல இங்கும் பெருமாள் அரசன் போலேயும் , அடியேன் அவருடைய பாதுகையைப் போலேயும் இருப்பதால் பகவானுடைய அருள் வேண்டி அவனுடைய பாதுகையான என்னை வணகிப் போகிறார்கள். என்னிடம் அன்புடயவரைப் பெருமாள் அன்பு செய்கிறார். ஆகவேதான் பெருமாள் திருமுன்பு என்னை வணங்கிப் போகிறார்கள் என்று உடையவர் பதிலுரைத்தார். சுப்ரமணிய பட்டரும் இவ்வரும் பெரும் பெருமை உடையவர் வாய் மூலம் அறிந்து மிகவும் களிப்புற்றார். “இச்செய்தியைத் திருவிருத்த உரையில் காணலாம்)

ஆகவே பகவத் பக்தியுடையவர் ஆசார்ய பக்தி உடையவரைப் பார்த்து குறைவாக நினைப்பார் என்பதும் அவ்வாறு நினைப்போர்க்கு ஆசார்ய பக்தி உடையாரின் பெருமை தெரிய வேண்டுமென்றும் அவர்களது பெருமை தெரியாமல் ஒருகால் அவர்களைத் தூற்றினாலும் அது அவர்களது பெருமையையே காட்டும் என்னும் நுண் கருத்து இப்பாடலில் கூறப்படுகிறது.


   “அலகை முலை சுவைத்தார்க்கு அன்பரடிக்கன்பர்
    திலத மெனத் திரிவர் தம்மை – உலகர் பழி
    தூற்றில் துதியாகும் தூற்றாது அவர் இவரைப்
    போற்றில் அது புன்மையேயாம்”


அலகை முலை                        – பூதனையாகிற பேயின் முலைப்பாலை
சுவைத்தாற்கு                      – பருகின கண்ணனுக்கு
அன்பரடிக்கு                         – பக்தர்களான அடியவர்களின் திருவடிகளில்
திலதமென                           – நெற்றித் திலகம் போன்று சிறப்புடையவர் என்று
திரிவார் தம்மை                  – நடமாடுகிற பெரியோர்களை
உலகர்                                      – உலகியலில் வாழ்பவர்கள்
பழி தூற்றில்                          – இறைவன் பின் செல்லாமல் மனிதன் பின்
செல்கிறார்களே என்று பழித்துப் பேசினால்
துதியாகும்                             – அது இவர்களது அடியார் பக்தியை
வெளிப்படுத்துவதால் போற்றுவதேயாகும்.
அவர்                                         – அந்த உலகர்கள்
தூற்றாது                                – அவ்வாறு பழிக்காமல்
இவரை                                    – அடியார் பக்தரான இவரை
போற்றில்                               – நல்லவர் என்று புகழ்ந்தால்
அது                                           – அப்புகழ்ச்சி
புன்மையேயாம்                   – பழிப்பதேயாகும்


அலகைமுலை சுவைத்தாற்கு: அலகை என்று பேய்க்கு பெயர்.. திருவள்ளுவரும் “வையத்துள் அலகையா வைக்கப்படும்” பேயை அலகை என்று கூறினார். இங்கு அலகை என்றது பூதனையாகிற அரக்கியை, திருவாய்ப்பாடியில் கண்ணன் ஒளித்து வளரும்போது கம்சனால் ஏவப்பட்ட பூதனை என்ற அரக்கி யசோதை உருவத்தில் அங்கு வந்து குழந்தையாகிற கண்ணனை மடியில் எடுத்து வைத்து முலைப்பாலுடன் சேர்த்து வைத்த விஷத்தையும் கொடுத்தாள். கண்ணன் அவ்விடப் பாலையும் அவளது உயிரையும் ஒரே சமயத்தில் சுவைத்து உறிஞ்சி உண்டான். இவ்வரலாறு அலகை முலை சுவைத்தாற்கு என்று குறிக்கப்படுகிறது. இதைத் திருமங்கையாழ்வார்

     “பெற்ற தாய் போல் வந்த பேய்சசி பெருமுளையூடு
            உயிரை வற்ற வங்கி உண்டவாயன்” என்றும்

“கண்சோர வெங்குருதி வந்திழிய வெந்தழல் போல் கூந்தலாளை மண்சோற முலையுண்ட மாமதலொய்” என்றும் கூறினார்.

நம்மாழ்வாரும் “விடப்பால் அமுதா (க) அமுது செய்திட்ட மாயன்” என்று கூறினார். இவ்வாறு கண்ணபிரானின் சரிதையில் மனம் பறிகொடுத்த அன்பர்கள் என்றவாறாம்.

அன்பரடிக்கன்பர்: இவ்வாறான கண்ணபிரான் கதையில் மனம் பறியுண்ட பக்தர்களின் திருவடிகளில் அன்பு பூண்டவர் என்று பொருள். பூதனைக் கண்ணனைக் கொல்ல வந்தாள். கண்ணன் அவளை முடித்தான். இச்சரிதத்தை நினைக்கும் பக்தர்கள் “தன்னைக் கொல்ல வந்த பூதனையைத் தான் கொன்று உலகத்துக்கு எல்லாம் ஆணிவேரான தன்னை நமக்குக் காத்துக் கொடுத்தானே.! அப்பேயைக் கொல்லாமல் போனால் கண்ணன் நமக்கு கிடைப்பானா? என்று அவனது குணங்களுக்கு அடிமையாகி அவனிடம் ஈடுபட்டு காதலே மிகுந்த தொண்டர்களாகிறார்கள். அவர்களது திருவடிகளில் காதல் செய்பவர்களுக்கு “அன்பரடிக்கன்பர்” என்று சிறப்பு.

திலதமெனத் திரிவார் தம்மை: இப்படி அடியார்க்கு அடியாராய்   அடியார்பால் அன்புடையாராய் உலகத்துக்கே இவர்கள் ஒரு திலகம் என்று பேரரறிஞர்கள் கொண்டாடும்படி நடமாடித் திரிகின்ற பெரியோர்களை என்று பொருள். அல்லது “அடியார்க்கு அடியாராய் இருப்பார்க்கு இவர்கள் திலகமாய் விளங்குபவர்கள் என்று அறிவுடையார் கொண்டாடும்படி நடமாடி திரியும் பெரொயோர்கள் என்றும் சொல்லலாம். (திலதம்-பெண்கள்நெற்றிகரமானது மங்களகரமானது)

இதனால் அடியார்க்கு அடியாராய் இருப்பாரின் சிறப்புக் கூறப்பட்டது. இச்சிறப்பினை நம்மாழ்வார் “பயிலும் சுடரொளி”, “நெடுமாற்கடிமை” என்ற இரண்டு திருவாய்மொழிகளிலும் திருமங்கையாழ்வார் “கன்சோரவெங்குருதி”நண்ணாத வாள வுணரிடைப்புக்கு ” என்ற இரண்டு திருமொழிகளிலும், குலசேகராழ்வர் “தேட்டறும் திறன்” என்னும் திருமொழியிலும்,தொண்டரடிப்பொடியாழ்வார் :மேம்பொருளுக்கு மேலிற்பாட்டுக்களிலும் மற்றும் இதிகாச புராணங்களிலும் கூறிச் சிறப்பித்தத்தைக் காணலாம். ஸ்ரீவசனபூஷணம் சூத்திரம் 226ல் இவ்வாறு கூறப்பட்டுளதைக் காணலாம்.

உலகர் பழிதூற்றில் துதியாகும்: இப்படிப் பெருமைப் பட நிற்கும் அடியாரை சாதி, ஆசிரமம்,முதலிய வேறுபாடுகள் ஒன்றும் பாராமல் “பாகவதர் (பகவத் பக்தர்) என்கின்ற ஒன்றை  மட்டுமே பார்த்து  அதையே பற்றுக் கோடாகக் கொண்டு பகவானைக் காட்டிலும் இவர்களே அடையத் தகுந்தவர்கள்  என்று நினைத்து அவர்கள்  பின்னால்  திரிகிரார்கள் என்று சாமான்யரான  உலகர்கள் பழி கூறினால் அப்பழி  அவ்வடியார்க்கு அடியாராகும் குணங்களை வெளிப்படுத்துவதால் பாராட்டப் படுவதாகுமேயொழிய பழியாகாது.

தூற்றாது அவர் இவரைப் போற்றில் அது புன்மையேயாம்: உலகோர்கல் (சாமான்யர்கள்) இவ்வாறு அடியார்க்கு அடியாரை மேற்சொன்ன பழிகளைக் கூறாமல் தங்களுக்காகச் செய்ய வெடிய சாஸ்திர ஒழுக்கங்கள் எவையும் தாங்கள் செய்ய வேண்டாத போதிலும் சாமான்யரான உலகத்தார் கெட்டுப் போவார்களே என்னும் இரக்கத்தால் அவர்களுக்காகச் செய்யும் சில ஒழுக்கங்கள் உண்டலவா? அவ்வொழுக்கங்களை மனப்பூர்வமாகச் செய்யாமல் மேல்வாரியாகச் செய்கையில் அவற்றைக் கண்டு,:”சாஸ்திரப்படி தங்களைகடமைகளைச் செய்யும் நல்லொழுக்கம் உடையவர்களாக இருக்கிறார்களே ” என்று புகழ்ம்து பேசினால் அது அவ்வடியார்க்கு அடியாராய் இருக்கும் இவர்கள் தகுதிக்குப் பொருந்தாததால் மேல்வாரியாக அவைகள் செய்யும் ஒழுக்கம் குற்றமுடையதேயாகும். அதாவது நிந்தைக்கே இடமாகும். என்றவாறு பகவானுடைய அடியார்க்கு அன்பு பூண்ட அடியார்.

 அடியார்க்கு அடியார்:  “உலகத்துக்கே திலத” மென்று அல்லது “அடியார்க்குத் திலத” மென்று சான்றோர்களால் புகழும்படி நடமாடித் திரியும் பெரியோர்களை என்றவாறு சாமான்ய உலகர்கள் “பகவானைப் புறக்கணித்து அவரடியாரிடம் ஈடுபட்டுத் திரிகிறார்களே” என்று பழி சொன்னால் அப்பழி துதியிலே சேர்ந்ததாகும்.  அவ்வாறு துதிக்காமல் இவ்வுலகர்கள் அவர்கள் மேல் வாரியாகச் செய்யும் நல்லொழுக்கங்களைப் பார்த்து புகழ்வரேல் அப்புகழ்ச்சி அவர்கள் நிலைமைக்குப் பழிப்பாகவேயாகும். இதனால் அடியார்க்கு அடியாராம் சிறப்புக் கூறப்பட்டது.


“இராமாயணத்தில் நல அறம் நிறுத்தத் தோன்றிய இராமன், இலக்குவன், பரதன், சத்ருக்கனன் என்னும் இந்நால்வருள் சத்ருக்கனனது ஒழுக்கமே அனைவரிலும் சிறப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.  அதற்குக் காரணம் இராமபக்தனான பரதனுக்குத் தொண்டு செய்து பரதன் அடியனை (இராமனுக்கு அன்பர் பரதன். பாரதரடிக்கு அன்பன் சத்ருக்கனன்) அடியார்க்கு அடியாராய் இருக்கும் சிறப்புக் கூறப்பட்டதாம்.”

” தொண்டர் தொண்டர் தொண்டர் தொண்டனம் சடகோபன் ” அடியார் அடியார் அடியார் எங்கோக்கள்” என்ற நம்மாழ்வார் அவாவுற்ற அடியார்க்கு அடியாராம் நிலையும் இங்கு ஒப்பு நோக்குக. மற்றும் ” அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த விமலன்: என்று திருப்பாணரும், அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்தாய்” என்று தொண்டரடிபொடிகளும் “அடியார்கள் எம் தம்மை விற்கவும் பெறுவார்களே” என்று பெரியாழ்வாரும் “தொண்டர் தொண்டர்கலாவர்” என்று குலசேகரரும் அடியார்க்கு அடியாராம் தன்மையை ஆசைப்பட்டுப் பேசியிருப்பதையும் உற்று நோக்குக. இந்நூல் ஆசிரியரான ஸ்ரீ அருளாளப் பெருமாள் எம்பெருமானாரும் இராமனுஜருக்கு அடியாராய் வாழ்ந்து “அன்பரடிக்கன்பர்: என்றும் “திலதமெனத் திரிவார்”  என்றும் இங்கு கூறிய சிறப்புக்கு எடுத்துக்காட்டாக இவ்வாசிரியர் திகழ்ந்தார் என்பதையும் உணரலாம். இதைப் பற்றியே மதுரகவியாழ்வாரையும் இவரையும் இணைத்து தெருளாரும் மதுரகவி நிலை தெளிந்தோன் வாழியே” என்று இவர் போற்றப்பட்டார்.

அடியார்க்கு அடியாராய் வாழ்பவரின் சிறப்புக்கு மேலும் பல உதாரணங்கள் காணலாம். திருவரங்கத்து அமுதனார் இராமானுஜரடியார்க்கு அடியாராய் வாழ்ந்து இராமனுஜ நூற்றந்தாதி பாடினார். பட்டருக்கு நஞ்சீயர் அடியாராய் வாழ்ந்தார் என்பது பட்டர் வைபவத்தில் காணலாம்.

மணவாளமாமுனிகளும் இவ்வாறே அடியார்க்கு அடியாராய் யதிராஜவிம்சதை பாடினார். எறும்பியப்பா என்னும் ஆசாரியர் மணவாள மாமுனிகளுக்கு அடியாராய்” பூர்வ தினசரி: முதலிய ஸ்தோத்திரங்களைப் பண்ணினார். அதி ஒன்று “செருக்கில்லாதவர்களும் ஆசார்ய நிஷ்டைகளில் இருப்பவரும் சாஸ்திர சாரார்த்தங்களை அறிந்தவரும் பணத்தாசை பெண்ணாசை முதலிய ஆசை அற்றவர்களும் பெருமையுற்றவர்களும் அனைத்து உயிர்களிடத்திலும் அன்புடயவர்களும், கோபம், உலோபம் முதலிய குற்றங்களைக் கடிந்தவர்களுமான மணவாளமாமுனிகளின் அடியார்களோடு அடியேனுக்கு என்றும் உறவு உண்டாகட்டும் என்று கூறிய வார்த்தைகளையும் காணலாம். ஆக “ஆழ்வார்களும் ஆசார்யர்களும் அடியார்க்கு அடியாராக இருப்பதையே விருபினார்கள். இதுவே அறிய வேண்டிய சாரங்களின் சாரமாகும்.” அதனால் இக்கருத்து நூல் இறுதியில் கூறப்பட்டது.

ஞான ஸாரம் 38 – தேனார் கமலத் திருமாமகள்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                     38-ஆம் பாட்டு


ஆச்சார்ய வைபவம் 26வது பாடலான ‘தப்பில் குருவருளால்’ என்ற பாடல் தொடங்கி 37வது பாடலான ‘பொருளும் உயிரும்’ என்ற பாடல் வரை பல கோணங்களில் கூறப்பட்டது. அதாவது (26) குருவருளால் இறைவனிடம் சரணாகதி பண்ணினவர் வைகுந்தம் சென்று அங்கு இறை அடிமை செய்வர் என்றும் ,ஆசார்யனை (27) அணுகாதவர் வைகுந்தம் சேராமல் இடத் அழுந்துவார் எண்டும் (29) குருவின் அருள் பெற்றவர் இடரை வென்று எளிதில் வீடு அடைவர் என்றும்(30) குருவை அணுகாதவர் உறவை விடுகை சாஸ்திரக் கட்டளை என்றும்(31) வேதம் முதலிய நூல்கள் கூறுவதெல்லாம் குருவின் திருவடிகளே தஞ்சமாகும் என்றும்(32)குருவை மனிதனாக எண்ணுபவன் நரகு எய்துவான் என்றும்(33+34) அருகில் இருக்கும் குருவைப் புறக்கணித்துத் தொலைவில் இருக்கும் இறைவனைத் தொடர்வது அறியாமையாகும் என்றும்(35) குருவினிடம் அன்பு ஒழிந்தால் கருணையுடைய கடவுளே சுட்டு சாம்பலாக்கி விடிவான் என்றும்(36) கடவுள் குடியிருக்கும் திருத்தலங்களும் பிறவும் குருவே என்று இருப்பதுவுமே நர்சீடன் இலக்கணம் என்றும் தன்னுடைய செல்வம் உயிர் அனைத்தும் குருவுக்கு உடைமையாகும் என்று எண்ணுவனது   இதயம் கடவுள் உறையுமிடமாகும்  என்றும் சொல்லியதை நினவு கூர்தல் வேண்டும். பொருளும், உயிரும், உடம்பும், புகழும், தெருளும், குணமும், செயலும் மற்றும் வேண்டுவதை எல்லாம் ஆசார்யன் தன்னருளால் சீடனுக்குத் தேறுவான்.

“குலம் தரும் செல்வம் தந்திடும்
 அடியார் படுதுயராயின எல்லாம் 
நிலம் தரம் செய்யும் நீள் விசும்பு அருளும்
அருளொடு பெருநிலம் அளிக்கும்
வலம் தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்
நலம் தரும் சொல்லை நான் கண்டு கொண்டேன்
நாராயணா ஏன்னும் நாமம்”                       (திருமங்கை ஆழ்வார்)

இங்கு நாராயணா என்னும் இறைவன் நாமத்தைச் சொன்னவர்க்கு எல்லாம் கிட்டும் என்று சொன்னது போல குரு பக்தனுக்கு பொருள் முதலிய அனைத்தையும் அருளுவான் என்பதாம். ஆகையால் குரு பகவானுடைய தோற்றமே ஆவார் என்ற கருத்துப் புலனாகிறது. அதனால் அனைவருக்கும் குருவின் திருவடிகளை எப்பொழுதும் எண்ணியிருப்பதுவே பொருத்தமுடையது என்றும் கூறி நூலின் கருத்து இத்துடன் முடிக்கப்படுகிறது.H    
“தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன்
  தானே குருவாகித் தன்னருளால் – மானிடர்க்கா
 இந்நிலத்தே தோன்றுதலால் யார்க்கும் அவன் தாளிணையை
  உண்ணுவதே சால வுறும்”
தேனார்                        – தேன் நிரம்பிய
கமலம்                         – கமலப்பூவை  இருப்பிடமாக உடைய
திருமாமகள்               – பெரிய பிராட்டியாருக்கு
கொழுநன                   – கணவனான பகவான்
தானே                          – மேலான தானே
குருவாகி                      – மனித உருவத்தில் குருவாகி வந்து
தன்னருளால்              – தன்னுடைய மிக்க கருணையினால்
மானிடர்க்கா               -திருந்ததக்க மனிதர்களைத் திருத்துவதற்காக
இந்நிலத்தே                – இப்பூவுலகத்தே
தோன்றுதலால்         – மனிதனாக அவதரித்ததனால்
யார்க்கும்                     – அனைத்துத் தரப்பினர்க்கும்
அவன் தாளிணையை   – தலைவனான குருவின் திருவடிகளை
உன்னுவதே                 – எப்பொழுதும் எண்ணி இருப்பதுவே
சாலவுறும்                    – மிகவும்  பொருத்தமாகும்
தேனார் கமலத் திருமாமகள் கொழுநன்: பிரட்டி தாமரையில் இருப்பதால் அவளது உராய்தல் பட்டு அது அழகு பெற்றது. மேலும் தேன் இடையறாமல் ஒழுகுவதால் மேலும் அழகியதாய் உள்ளது.இவ்வாறு தாமரைக்கு அழகு கொடுக்கும் பெரிய பிராட்டியாருக்கு மணாளன் என்று பகவான் சிறப்பிக்கப்பட்டான் “திரு” என்று பெரிய பிரட்டியாருக்குப் பெயர். இது ஸ்ரீ என்னும் வடசொல்லுக்கு நிகரான தமிழ்ச் சொல். திருப்பாவையில் ஸ்ரீ ஆண்டாள் “திருவே துயிலெழாய்” என்று கூறினாள்.தானே திருவுக்கு மணாளனானதால் தனக்கு ஒப்பும் உயர்வும் இல்லாதவன்.


“திருவுடையார் தேவரெனில் தேவர்க்கும் தேவன்
மருவு திருமங்கை மகிழ்நன் கொழுநன் -ஒருவனே
அல்லோர் தலைவரெனல், அன்பினால் மெய்மறந்து
புல்லோரை நல்லரேணல் போம்: 

(மதுரை தமிழ்ச் சங்கப் புலவர் திரு.நா. அப்பனையங்கார்)
இதனால் அனைவருக்கும் மேலானவன் திருமாமகள் கொழுநன என்பதாம்.

குருவாகி: தனது தெய்வ உருவத்தை மறைத்துக் கொண்டு மனித உருவத்தில் ஆசார்யனாய் இவ்வாறு உருவம் மாறிவரக் காரணம் என்னவெனில்.

தன்னருளால்: தன்னுடைய மிக்க பெரும் கருணை என்று சொன்னதால் இதற்கு வேறு காரணமில்லை என்பது கருத்து. இப்படி உருவம் மாறி வந்தது யாருக்காகவென்றால்

மானிடர்க்கா: மனித உடலிலே பிறந்து சாஸ்திரங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு உபதேசத்திலே திருந்தி செமத்தைப் பெற உரியரான ஆன்மாக்களுக்காக என்பது பொருள்.

இந்நிலத்தே தோன்றுதலால்: குழந்தை கிணற்றிலே விழுந்தால் உடன் குதிக்கும் தாயைப் போல ஆன்மாக்கள் பிறவிப் பெருங்கடலில் அழுந்திக் கிடக்கிற இப்பூமியில் பிறக்கையால்

யார்க்கும்: அந்தணர் முதலிய சாதி வேறுபாட்டாலும் பிரமச்சர்யம் முதலிய நிலை வேறு பாட்டாலும் ஆண், பெண்   என்ற வேறுபாட்டாலும் பலவகைப் பட்டிருக்கும் ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும்

அவன் தாளிணையை உன்னுவதே:  “அவன்” என்ற தில் இறைவனுடைய அனைத்துச் சிறப்புக்களும் அடங்கி உள்ளன. அதாவது ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும் தலைவனாய் புகளிடமாய்ப் பயனாய் இருக்கிறவன் என்பதும், அவனுடைய திருவடிகள் இரண்டையும் அடைவதே லட்சியமாகவும் அடையத் தகுந்ததாகவும் அடைவதற்கு வழியாகவும் என்றிப்படிப்பட்ட சிறப்புக்களை எண்ணியிரு ப்பதுவே என்று பொருள். “உன்னுவதே”   என்ற ஏகாரத்தால் இது தவிர வேறு ஒன்று எண்ண வேண்டாம் என்பது குறிப்பு.

சாலவுறும்: மிகவும் பொருத்தம். சால- மிகவும். உறும்- பொருத்தம். இதனால் மேல் சொன்னபடி எண்ணியிருப்பது ஆன்மாவின் இயல்புக்கு மிகவும் பொருத்தமாகும் என்பதாம்.

“திருமாமகள் நாயகனான பகவானே இடர்கடலில் துவளும் மனிதர்களை உபதேசத்தால் கரைஎற்றுவதற்காகத் தன்னுடய மிக்க கருணை குணத்தால் குருவாகி மனித உருவத்தில் தோன்றுகிறான். அவன் அனைத்து உயிர்களுக்கும் தலைவனாயும் புகழையும் அடையத் தகுந்தவனாயும் இருக்கிறான். அத்தகையவனுடைய திருவடிகளே அனைத்துயிர்க்கும் அடைய வேண்டிய லட்சியப் பொருளாகவும் அவசியம் அடையத் தகுந்ததாகவும் அடைவதற்கு வழியாகவும் எப்பொழுதும் மனதில் நினைத்த வண்ணம் இருப்பது தான் ஆன்மாக்களின் சேமத்திற்கு   மிகவும் பொருத்தமானதாகும்.”இப்படி எண்ணுவது தவிர வேறு காரியங்கள் செய்தால் பயனேதுமில்லை. ஆகவே “குரு” என்பவன் கடவுளுடைய தோற்றமாய் மனிதர்களின் நலத்திற்காகவே அவதரித்திருப்பவன் என்றும் அவன் திருவடிகளை நினைத்திருப்பதுவே ஆன்மாக்கள் அனைவருக்கும் தகுந்ததாகும் என்று உரைக்கப்பட்டது. இதை எழுத்தறிவித்தவன் இறைவனாகும்” என்ற பிக எளிய தொடரால் பண்டை தமிழர்கள் உணர்த்தினர்.