Monthly Archives: March 2015

thiruvAimozhi – 1.1.5 – avaravar thamathamathu

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImath varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum >> First decad

Previous pAsuram

dhevas-worshipping-vishnu

Note: vaiyadhikaraNyam means two or more aspects having different substratum. For example, a chair may be held by the earth and a flower pot may be held by a table. It also means two or more words that are focussed on explaining different entities.

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

It is explained that bhagavAn is the object of all worshipable aspects.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

It is explained that everything is sustained by emperumAn.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Subsequently, emperumAn sustaining everything in the form of protection is explained through vaiyadhikaraNyam (that he is the one who is related to all different entities).

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Sustenance (of everything) is also under the disposal of bhagavAn through vaiyadhikaraNyam.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

nammAzhwAr says sthithi (sustenance) is also under emperumAn‘s disposal Just like the true nature is (explained in previous pAsuram). A person may control a house. Another person may control a village. Another may control a crowd. Another person (indhra) may control 3 worlds (bhUr, bhUva:, suva:). Another person (brahmA) may control 14 worlds (from brahma lOkam to pAthALa lOkam). Irrespective of the person protecting a house or the 14 worlds, it is because of bhagavAn being the antharAthmA (in-dwelling soul) they are able to protect and they get protected. Without his presence, no one will have the independant ability to control/protect anything. This is explained in vishNu purANam “nahi pAlanasAmarthyam ruthE sarvEswaram harim”  (Other than the supreme lord hari, no one has the (natural) ability to protect others).

As explained in thaiththirIya upanishath “yadhvEdhAdhau svara: prOkthO vEdhAnthE cha prathishtitha:” – whatever is created from bhagavAn during srushti (creation) will settle back into bhagavAn himself during layam (devolution), just like jewels are taken out of a jewel box, worn and then placed back in the jewel box. That praNavam, which has akAram as the first letter indicates bhagavAn as the rakshaka (protector). That bhagavAn is the sarvEswaran – supreme lord.

pAsuram

avaravar thamathamathu aRivaRi vagai vagai
avaravar iRaiyavar enavadi adaivargaL
avaravar iRaiyavar kuRaivilar iRaiyavar
avaravar vidhi vazhi adaiya ninRanarE

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

avaravar – those adhikAris (qualified persons who are interested in certain goals)
thamathamathu – their
aRivaRi vagaivagai – different levels/varieties of knowledge
avaravar – those dhEvathAs according to their desire
iRaiyavar ena – assumed as the master who will fulfill their desires
adi adaivargaL – approach, take shelter
avaravar – those dhEvathAs
iRaiyavar – being the master who fulfills such desires
kuRaivilar – appropriate
iRaiyavar – being sarva swAmy (supreme lord)
avaravar – such adhikAris
vidhi vazhi – per vidhi (karmA/fate)
adaiya – attaining the goal
ninRanar – situated as the antharAthmA

Simple transalation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

Different adhikAris (qualified persons) based on their level of knowledge take shelter of different dhEvathAs according to their desire assuming them as their master who will fulfill their desires. It is appropriate for those dhEvathAs to be the ones who fulfill those desires. But, it is bhagavAn who is the master of everyone who stays as the antharAthmA (in-dwelling soul) of those dhEvathAs, ensures that such persons who desires for certain goals get their goals fulfilled according to their karmA.

avaravar vidhivazhi adaiya ninRanar is also explained as follows. emperumAn is present as the antharAthmA of those dhEvathAs can take shelter of emperumAn (as explained in sAsthram) to fulfill the desires of their devotees.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

Persons worship indhra, etc., through jyOthishtOmam, etc, according to their gyAnam considering them as their benefactor. Those dhEvathAs are quite capable of fulfilling the desires of such persons who worship them as applicable for such worship. How is this possible? By following the principles of sAsthram, if a dhEvathA is worshiped, bhagavAn being the antharyAmi of those dhEvathAs, he facilitates the fulfillment of such results as he is the real object of worship.

Many pramANams  from bhagavath gIthA, etc., are highlighted to establish this principle. Since emperumAn, being the antharAthmA of everything, is the true object of worship and the true benefactor of all fruits, protecting everything is also under his full disposal.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

Very similar to nampiLLai‘s vyAkyAnam.

avaravar is explained as individuals who are different based on their guNam (quality) of sathvam (goodness), rajas (passion) and thamas (ignorance).

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

Very similar to nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • avaravar – In thamizh “avaravar” when casually said indicates “someone” (that means, not so important persons). nampiLLai explains that AzhwAr does not give much importance to such worshippers of other dhEvathAs. It also indicates different types of persons.
  • thamathamathu – their goals which are different based on their quality (sathvam, rajas, thamas).
  • aRivaRi – the gyAnam (knowledge) which leads to such goals.
  • vagaivagai – due to the different types of desires, they may pursue different types of means to attain the goal
  • Based on the guNam, one has ruchi (taste/desire) for the goals and such desire will lead to the particular means to attain such goals.  An individual may be filled with rajO guNam (passion) or filled with thamO guNam (ignorance, lethargy, etc) or misra sathvam (tainted sathvam – since sudhdha sathvam is very rare to see) – so their gyAnam will also be in the same mode.
  • avaravar iRaiyavar ena adi adivargaL – Those dhEvathAs are very difficult to worship and please. In some cases, they (rudhran) insisted to their devotees to kill their own son and bring the flesh, (skandhan) insisted his devotee to bring the flesh of a goat, etc. But to please bhagavAn, just an anjali (namaskAram – folded hands) is sufficient as explained in bharathwAja samhithai “anjali: paramA mudhrA kshipiram dhEvaprasAdhinI” (anjali is the ultimate act which induces the blessings of bhagavAn). nammAzhwAr says “adi adaivargaL” (will take shelter of lotus feet) as he is used to that in his group (of AzhwArs). When sugrIva did not help srI rAma and lakshmaNa as promised, lakshmaNa came and gave a huge roar and created fear in the hearts of sugrIva. At that sugrIva asked hanumAn what to do and hanumAn said just perform an anjali and that will please lakshmaNa (and srI rAma too).
  • avaravar iRaiyavar kuRaivilar – the ones who are worshiping are doing according to their nature and the ones who are worshiped are being the benefactor according to their nature – everything is appropriate according to their situation.
  • iRaiyavar – Since bhagavAn is the supreme god for the worshippers, the dhEvathAs and nammAzhwAr himself as explained in nArAyaNa sUktham “pathim visvasya” (master of everyone).
  • As explained in bhagavath gIthA by bhagavAn himself, whoever worships other dhEvathAs with bhakthi will reach such dhEvathA and get their desires fulfilled.
  • When a son gets angry with his mother and leaves home, the mother will try to help him through others. Similarly, when jIvAthmAs are not mature enough to worship srIman nArAyaNan directly, he will help them through the dhEvathAs whom he have himself appointed. It is because of his existence, they are able to approach such dhEvathAs and such dhEvathAs are able to protect them. If he does not allow that, these dhEvathAs are as good as a straw-man who stands protecting the fields.

In the next article we will the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1.1.4 – nAm avan

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImath varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum >> First decad

Previous pAsuram

antharyami

Note: sAmAnAdhikaraNyam means more than one aspect/attribute having one common substratum. It also means two or more words focussed on explaining a single entity. A simple example is mrudh gatam (clay pot). This talks about gatam (pot) being the substratum and having two attributes – being made of mrudh (soil/clay) and gatathvam (being a pot). Another example is “sukla: patam” (white cloth). This talks about patam (cloth) being the substratum and having two attributes – suklathvam (whiteness) and patathvam (being a cloth). Similarly, brahmam/bhagavAn being the substratum of all entities is explained through this principle of sAmAnAdhikaraNyam. This is a separate and detailed subject which can be learned from scholars who are well versed in samskrutha vyAkaraNam and vEdhAntham.

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

Starting with this pAsuram, the previous pAsuram is explained in detail.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

It is explained that the svarUpam (true nature) and svabhAvam (characteristics) of different entities which are identified through different words are completely under the control of bhagavAn according to sAmAnAdhikaraNyam.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

In the next 3 pAsurams (starting with this one), the svarUpam (true nature), sthithi (existence), pravruththi (actions), etc., of the entities which in this leelA vibhUthi are explained as being totally controlled by bhagavAn. In this pAsuram, nammAzhwAr explains that the svarUpam of all the entities are explained as being totally controlled by bhagavAn through sAmAnAdhikaraNyam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Very similar to vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyars introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

In the previous pAsuram, AzhwAr enjoyed bhagavAn‘s wealth of leelA vibhUthi. While only few pAsurams explained nithya vibhUthi, why are there many pAsurams explaining leelA vibhUthi? nithya vibhUthi (paramapadham) fully follows bhagavAn‘s heart as explained in thiruvAimozhi 4.9.10 “oNdodiyAL thirumagaLum nIyumE nilAniRpa” (Only srImahAlakshmi and you are visible in parampadham – meaning others are so submissive and subdued in service to the two of you). So there is nothing special in saying that everything is under his full control there. But in this leelA vibhUthi, jIvAthmAs acquire bodies according to their karmA and follow the will of bhagavAn according to the circumstances here. Only in this vibhUthi we see anya sEshathvam (being dependant on other dhEvathAs), sva svAthanthriyam (being fully independant), etc are seen. Thus it is more important to establish that leelA vibhUthi is under full control of bhagavAn.

In the next 3 pAsurams (starting with this),  the nature, characteristics and actions are established as being fully controlled by bhagavAn. In the subsequent (7th) pAsuram the sarIra – Athma (sarIri) bhAvam between the universe and Iswara is explained. In the subsequent (8th) pAsuram kudhrushtis (ones who dont accept vEdham as authority) are defeated. In the 9th pAsuram, sUnyavAdhi (philosopher of voidness) is defeated. In the 10th pAsuram, his all-pervading nature is explained. In the 11th pAsuram, the fruits of reciting the decad is explained.

In this pAsuram, srushti (creation), aNu pravEsam (all-pervading nature), etc., are explained as fully dependant on bhagavAn both in subtle (cause) and gross (effect) states.

pAsuram

nAm avan ivan uvan avaL ivaL uvaL evL
thAm avar ivar uvar athu ithu uthu ethu
vIm avai ivai uvai avai nalam thIngu avai
Am avai Ay avai Ay ninRa avarE

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

nAm – self (which is going to be the context for the other words to follow)
avan – a male who is far away
ivan – a male who is nearby
uvan – a male who is neither far away nor nearby
avaL – a female who is far away
ivaL – a female who is nearby
uvaL – a female who is neither far away nor nearby
evaL – (being questioned as) which female?
thAm – respectable person (first person – in front of us)
avar – a respectable person who is far away
ivar – a respectable person who is nearby
uvar – a respectable person who is neither far away nor nearby
athu – an animal/bird/insentient that is far away
ithu – an animal/bird/insentient that is neaby
uthu – an animal/bird/insentient that is neither far away nor nearby
ethu – (being questioned as) which animal/bird/insentient?
vImavai – temporary objects that are subject to change
ivai uvai avai – such temporary objects that are nearby, neither far away nor nearby, far away
nalam thIngu avai – those virtuous and lowly actions/aspects
Amavai – future aspects
Ayavai – all such (past) objects
Ay ninRa avar – one has become such objects

Simple transalation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

bhagavAn is the one who has become (is the antharyAmi of) all entities (male, female, insentient, temporary ones) which are identified by different words to indicate their proximity (nearby, faraway, in-between, etc) that are good or bad and that existed in the past, exist now or will come to existence in the future.

In short, all words point to bhagavAn only. Whatever words missed are also to be included here. This means all objects of all times are under the full control of bhagavAn.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

This pAsuram explains that bhagavAn controls all entities that are referred by different words.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

Very similar to vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

Very similar to nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • Amavai Ayavai – all past and future aspects. When past and future are explained, that includes present as well.
  • AyninRa – those entities that exist. When these entities are considered as they are, aikyam (sameness/oneness) can not be explained (since each entity is distinct naturally).
  • Any word (relating to matter) represents three aspects – the achith (insentient/body), jIvAthmA who is the abimAni of that achith (the jIvAthmA who controls that achith) and paramAthmA who is the antharyAmi (in-dwelling soul) of that jIvathmA. (For example, when we say “sheep” – that indicates the sheep’s body, the jIvAthmA inside the sheep’s body which control’s the body and finally the paramAthmA which controls that jIvAthmA. It is explained by emperumAnAr in vEdhArththa sangraham that one who is not learned in vEdhAntham will only see the sheep’s body but the learned ones will see all 3 entities through that word).
  • This pAsuram reflects the same meaning of chAndhOgya upanishath vAkyam (statement) “idham sarvam brahma kalu” (isn’t this all brahmam?) and “thathvamasi” (that brahmam which has the entire universe as its body is the same brahmam that has you (AthmA) as its body as well). Here the real meaning of thathvamasi is beautifully explained. In the first pAsuram, bhagavAn‘s auspicious qualities, being in the spiritual realm and having divine form are explained. In the second pAsuram, his glorious nature is explained. “thath” in “thathvamasi” refers to previously explained brahmam with such great qualities which is explained by the “avar” (respectable him) in the end of this pAsuram. “Ay ninRa” explains paramAthmA which exists along with the jIvAthmAs and achith (matter). Thus, oneness of brahmam and chith/achith is explained through sAmAnadhikaraNyam – that the same brahmam is the substratum for all chith and achith.
  • Thus, by expressly identifying all types of entities in relation to bhagavAn, their true nature of them being fully controlled by bhagavAn is established in this pAsuram.

In the next article we will the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

అమలనాదిపిరాన్

శ్రీ:
శ్రీమతే రామానుజాయ నమ:
శ్రీమత్ వరవరమునయే నమ:
శ్రీ వానాచల మహామునయే నమ:

periyaperumal-thiruppanazhwarపెరియ పెరుమాళ్ తిరుప్పాణాళ్వార్)

తనియన్

ఆపాదచూడ మనుభూయ హరిం శయానం
మధ్యే కవేరతుహితర్ ముదితాంతరాత్మా|
అద్రష్టతాం నయనయోర్ విషయాంతరాణాం
యో నిశ్చికాయ మనవై మునివాహనం తం||

ప్రతిపదార్థము
కవేరదుహితు: = కావేరి నది
మధ్యే = మధ్యలో
ఆపాదచూడం = పాదములు మొదలు శిరస్సు దాకా
అనుభూయ = అనుభవించి
నయనయో: విషయాంతరాణాం అద్రష్టతాం = తమ కన్నులు(ఆ పెరుమాళ్ళను తప్ప)మరి వేటిని చూడాజాలక పోవుట
నిశ్చికాయ = కృపతో అనుగ్రహించిన
మునివాహనం = లోక సారంగ మునులను వాహనముగా చేసుకున్న తిరుప్పాణాళ్వార్లను
తం= అలాంటి
మనవై = స్మరిస్తున్నాను
భావము:

ఎవరైతే(తిరుప్పాణాళ్వార్) కావేరి మధ్యలో పాదములు మొదలు శిరస్సు దాకా అనుభవించి తమ కన్నులు(ఆ పెరుమాళ్ళను తప్ప) మరి వేటిని చూడాజాలక పోవుటతో కృపతో అనుగ్రహించిన లోక సారంగ మునులను వాహనముగా చేసుకున్న తిరుప్పాణాళ్వార్లను స్మరిస్తున్నాను.

పిళ్ళైలోకం జీయర్ అనుగ్రహించిన తనియన్ వ్యాఖ్యానము.

అవతారిక: (ఆపాదచూడం ఇత్యాది) ఇందులో “గరుడవాహనుడు నిలబడగా “అని, || “అంశిరైప్పుట్పాకనై యాన్ కండతు తెన్ అరంగత్తే” అని చెప్పినట్లు పెరియ పెరుమాళ్ ను కనులారా అనుభవించిన మునివాహనులను మనసులో స్మరించుట. గరుడవాహనత్వము, శేషశాయిత్వము, శ్రియ:పతిత్వము కలిగి సర్వశేషియైన సర్వాధిక వస్తువులకు లక్షణుడై, సర్వాధిక లక్షణ వస్తువులను సక్రమముగా అనుభవించునట్లు చెప్పుట.

వ్యాఖ్యానము:

(ఆపాదచూడం) పాదాది కేశ పర్యంతము (అనుభూయ) అమలనాదిపిరానుని అనుభవించుట.(హరిం శయానం) “శ్రీమాన్ సుక సుప్తహ:” అన్నట్లు శయనించి యుండుట. అలాగే వుండి లోపలి అసురులందరిని సంహరించినది వీరే “హరతీతి హరి:” అనుకూలుల మనస్సులను ప్రతికూలుల ప్రాణములను హరించువాడు. అనుకూలుని “దృష్ఠి చిత్తాపహారం చేయునట్లు “కిడందదోర్ కిడకై కండు ఎడ్రుం మరందు వాళ్గేన్” ‘ఏరార్ కోలం తికళ్ కిడందాయ్ కండేన్” అన్నట్లుగా తాపహరుడైన వాడు .ఆయనే ‘అరవినణై మిశై మేయమాయనారాన ముగిల్ వణ్ణనిరే.” ఇలా అనుకూల ప్రతికూల రక్షణ శిక్షణలను చేయువాడిని

(కవేరదుహితుర్మద్యే) కావేరి మద్యేలో .”గంగ పునీతమైన కావేరి మధ్యలో అడవి ఉన్నది. “వణ్ణ పొన్ని, తిరుకైయ్యాల వరుడ, తిరు వాళనినితాక వా య్తు, తిరు కణ్గల్ వళరుగిన్ఱదు.)

తిరుమల నంబి అనుగ్రహించిన తనియన్

కాట్టవేకండ పాదకమల నల్లాడైయుంది
తేట్టరు ముదరబంద తిరుమార్వు కండచ్చెవాయ్
వాట్టమిల్ కణ్గళ్ మేని ముని యేరి తని పుగుందు
పాట్టినాల్ కండు వాళుం పాణర్ తాళ్ పరవినోమే

.
ప్రతి పదార్థము
ముని యేరి = లోకసారంగమునుల భుజములపై ఎక్కి
తని పుగుందు = ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్ళి
కాట్టవే కండ = ఆ ముని చూపినట్టు చూసి సేవించుకున్న
పాదకమలం = కమలముల వంటి శ్రీపాదములు
నల్లాడై = ఉన్నతమైన పీతాంబరము
యుంది = నాభియు
తేట్టరుం = అపురూపమైన
ఉదరబందం = బంగరు మొలత్రాడు
తిరుమార్వు = శ్రీ మహాలక్ష్మి నివసించే హృదయము
కండం =కంఠము
చ్చెవాయుం = ఎర్రని నోరు
వాట్టమిల్ = అలుపులేని
కణ్గళ్ = కన్నులు (వీటన్నింటితో కూడిన)
తిరు మేని = సుందరమైన దేహము
పాట్టినాల్ కండు వాళుం = పాశురమును అనుసంధానము చేస్తూ సేవించి ఆనందించే
తాళ్ = శ్రీపాదములను
పరవినోమే = ఆశ్రయించాము
భావము:

లోకసారంగమును భుజములపై ఎక్కి ఒంటరిగా లోపలికి వెళ్ళి ఆ ముని చూపినట్టు చూసి సేవించుకున్న కమలముల వంటి శ్రీపాదము, ఉన్నతమైన పీతాంబరము , నాభియు, అపురూపమైన బంగరు మొలత్రాడు, శ్రీమహాలక్ష్మి నివసించే హృదయము కంఠము, ఎర్రని నోరు, అలుపులేని కన్నులు, (వీటన్నింటితో కూడిన)సుందరమైన దేహమును పాశురమును అనుసంధానము చేస్తూ సేవించి ఆనందించే తిరుప్పాణాళ్వార్ శ్రీపాదములను ఆశ్రయించాము

అమల నాదిపిరా నడియార్కెన్నై యాట్పడుత్త
విమలన్ విణ్ణవర్ కోన్విరై యార్పొళిల్ వేంగడవన్
నిమలన్ నిన్మలన్ నీదివానవన్ నీళ్మదిళ్ అరగత్తమ్మాన్ తిరు
క్కమలపాదం వందెన్ కణ్ణినుళ్ వొక్కిన్ఱతే (1)

అమలన్ = పరిశుధ్ధమైన
ఆది = జగత్కారణుడైన
పిరాన్ = ఉపకారకుడై
ఎన్నై = నన్ను(కడ జాతి వాడైన)
అడియార్కు = తన దాసులైన భాగవతులకు
యాట్పడుత్త = చూపించుటవలన
విమలన్ = ఔన్నత్యము కలవాడు
విణ్ణవర్ కోన్ = నిత్యసూరులకు నాయకుడైనా
(దాసులకోసము)
విరై యార్పొళిల్ =సువాసనలు వెదజల్లు తోటలుగల
వేంగడవన్ = తిరుమలలో నిత్య నివాసము చేయువాడు
నిమలన్ = ఆశ్రిత పారతంత్ర్యము గలవాడు
నిన్మలన్ = దాసుల తప్పులను చూచు దోష గుణము లేని వాత్సల్య రూపుడు
నీదివానవన్ = శేషి శేష సంబంధము చెడకుండా న్యాయమును చెప్ప గలవాడు
నీళ్మదిళ్ = ఉన్నతమైన ప్రాకారములు గల
అరగత్తు = శ్రీరంగములో(శేషసాయి అయిన)
అమ్మాన్ = స్వామి అయిన శ్రీరంగనాథుడు
తిరు క్కమలపాదం = శ్రీపాదములు
వంతు = వచ్చి
ఎన్ కణ్ణినుళ్ = నాకన్నులలో
వొక్కిన్ఱతే = స్థిరముగా నిలిచినవి

ఈ పాశురములో శ్రీరంగనాథుని శ్రీపాదముల అందము తన మీద పడి పరవశింప చేసినట్లుగా తిరుప్పాణాళ్వార్ చెపుతున్నారు. అమలన్, విమలన్. నిమలన్. నిన్మలన్ అనే నాలుగు శబ్దాలకు అర్థము ఒకటే అయినా తాత్పర్య భేధమును గ్రహించవలసి ఉన్నది. పరమహీనమైన తాను సన్నిధిలోకి ప్రవేశించటము చేత పెరుమాళ్ళకు అవధ్యము జరుగుతుందేమేనని సందేహిస్తున్నారు. ఆ అవధ్యమును తొలగించువాడు కనుక అమలన్ అంటున్నారు. హేయప్రతిపటుడు – అనగా హేయవస్తు సంబంధము వలన తనకు ఎటువంటి కీడు జరగకుండా చేసుకోగల వాడు అని భావము.

దాసుడి హైన్యమును లెక్కచేయకుండా తనను భాగవతులకు చూపి ఒక గొప్ప వస్తువులాగా చేయుట వలన పెరుమాళ్ తిరుమేనిలో ఒక విలక్షణ తేజస్సును అనుభవించువారు ‘విమలన్’ అంటున్నారు పాణర్. తనదైన ఒక వస్తువు గుర్తింపు పొందితే స్వామి యొక్క తిరుమేని ప్రకాశిస్తుంది కదా!

బ్రహ్మరుద్రాది దేవతలే దరిచేరడానికి జంకే ఐశ్వర్య సమృధ్ధి వుండి కూడా కురువరత్తినంబికి నిత్య సంశ్లేషమునునిచ్చి తన ఈశ్వరత్వమైన “ఆశ్రయణ విరోధి దోషమును” దాచి….”అర్చక పరాధీనాఖిలాత్మస్థితి:” అన్నట్లు దాసులకు సులభుడైన గుణమును బహిర్పచినవాడు నిమలన్ కాన అంటున్నారు. ఇక నిన్మలన్ అనగా దాసుల దోషములను చూచుట అనే దోషము లేనివాడు. ఒకవేళ చూసినా వాటిని భోగ్యములుగా స్వీకరిస్తాడు.

మొదటి పాదములో , ఆది అన్నపదానికి వ్యాఖ్యానము చేస్తూ వేదాంతదేశికులు “ఈ కారణత్వము మోక్షప్రదత్వము ఛత్ర చామరముల లాగా సర్వలోక శరణ్యునుకి విశేష చిహ్నములు” అన్నారు. జగత్ కారణత్వము మోక్షప్రదత్వములో అమ్మవారికి కూడ అన్వయము కలదు.

లోకసారంగముని భుజములమీద ఎక్కిన తిరుప్పాణర్ శేషిత్వమును ప్రశంసించారే తప్ప శేషత్వమును గురించి చెప్పలేదు కాని “అడియార్కెన్నైఆడ్పడుత్త విమలన్” అన్నారే అన్న శంఖ కలగవచ్చు. శేషత్వమునకు అర్హమై శ్రీపాదముల వద్ద వుండవలసిన తులసి శిరస్సునధిరోహించటము వలన దాని శేషత్వమునకు లోటేమీ లేదు కదా! అదే విధముగా ఇక్కడ స్వీకరించవలసి వుంది.

పిళ్ళై తిరునరైయూర్ నంబిని కొందరు “ శ్రీరంగనాథుని అనుభవించ వలసిన వీరు తిరువేంకటాచలపతి పక్కకు పోనేల?” అని ప్రశ్నించారట. దానికి వారు, “ఏటిలో దిగినవాడు ప్రవాహములో కొట్టుకు పోకుండా ఒక కాలును నీటి అడుగున నేలమీద తాటించినట్లుగా పాణర్ శ్రీరంగనాథుని సౌందర్య ప్రవాహములో కొట్టుకు పోకుండా ఒక కాలును తిరువేంకటాచలము మీద మోపారు” అన్నారట.

“ఒకరి గురించి కవిత్వము చెప్పే సమయములో వీరి చరిత్రని చెప్పవలసి వుంది. పరమపదములో వుండి మధురాపురిలో అవతరించి, గోకులమునకు వచ్చినట్టుగా శ్రీవైకుంఠము నుండి తిరుమలలో నిలిచి శ్రీరంగమునకు వచ్చిన చరిత్ర చెప్పనట్లుగాను స్వీకరించవచ్చు.

ఉవంద ఉళ్ళత్తినాయ్ ఉలగం అళందండం ఉఱ్
నివంద నీళ్ముడియన్ అన్ఱు నేరంద నిశాశరరై
కవరంద వెంగణై క్కాగుత్తన్ కడియార్ పొళిల్ అరంగత్తమ్మాన్ అరై
చ్చివంద ఆడైయిన్ మేల్ శెన్ఱదాం శిందనైయే (2)

ప్రతి పదార్థము:
ఉవంద ఉళ్ళత్తినాయ్ = ఆనంద ప్రదమైన హృదయము కలవాడై
ఉలగం అళందు = ముల్లోకములను కొలిచి
అండం ఉఱ్ = బ్రహ్మాండము దాకా త్రావి
నివంద = ఉన్నతిని పొందిన
నీళ్ముడియన్ = నిడుపాటి శిఖ గలవాడు
అన్ఱు = ఆ కాలములో
నేర్ద = ఎదురు నిలిచిన
నిశాశరరై = రాక్షసులను
కవర్దద = సంహరించిన
వెంగణై = ఉన్నతమైన శరములు కలవాడైన
క్కాగుత్తన్ = శ్రీరాముడు
కడియార్ = పరిమళములు వెదజల్లు
పొళిల్ = వనములు గల
అరంగత్తు = శ్రీరంగములో వేంచేసి వున్న
అమ్మాన్ = ఎంపిరాన్ నుని(శ్రీ రంగనాథుని)
అరై = గర్భ గృహములో
చ్చివంద ఆడైయిన్ మేల్ = స్వామి ధరించిన పీతాంబరము మీద
శిందనైయే = నా మనసు
శెన్ఱదాం = నిలిచింది
భావము:

క్రిందటి పాశురంలో “తిరు క్కమలపాదం వందు” అన్నది, ఈ పాశురంలో “ఆడైయిన్ మేల్ శెండ్రదామెన శిందనై” అన్నవి కలిపి చూడవలసి ఉంది. మొదట పెరుమాళ్ తానుగా ఆళ్వార్లను దాసునిగా చేసుకోవాలని మీద పడినట్టు పిదప ఆళ్వార్లు రుచి తెలిసి తానే పెరుమాళ్ళ మీద పడినట్టు ద్యోతకమవుతున్నది. ఈనిన ఆవు మొదట తన బిడ్డకు పాల రుచి తెలియనందు వలన తనే సిరను దూడ నోటిలో పెడుతుంది. రుచి తెలిసిన తరువాత దూడ తల్లి వెనక పడి పోతుంది. అదే విధముగా స్వామి శ్రీ పాదములు తానుగా వచ్చి తన కన్నులలో పడినట్టు మొదటి పాశురంలో చెప్పగా ఏ పాశురంలో తన మనసు రుచి తెలిసి ఆయన మీద పడ్డట్టుగా చెపుతున్నారు.

ముల్లోకములను కొలిచిన చరిత్ర :

మహాబలి అనే రాక్షసుడు తన బలముతో, ఇంద్రాది దేవతలను జయించిన గర్వముతో రాజ్యమేలు చుండగా, రాజ్యము పోగొట్టుకున్న దేవతలు స్వామిని శరణాగతి చేసి ప్రార్థించగా , అతిధి కశ్యపుల కుమారుడై వామనుడిగా అవతరించి బ్రాహ్మణ వటువుగా మహాబలి వద్దకు వెళ్ళి, ఇవ్వటమేగాని అడగటమే ఎరగని స్వామి తాను తపము చేయటము కోసము తన పాదములతో మూడడుగుల నేలను యాచించటము,

దానముగా పొందిన వెంటనే త్రివిక్రముడుగా ఎదుగుట:

ఒక పాదముతో ఆకాశము, మరొక పాదముతో భూలోకమును కొలిచి దానముగా పొందిన మూడవ అడుగు పెట్టడానికి చోటేదని అడుగగా ఆ బలి తన శిరస్సు మీద పెట్టమని కోరాడు. అలాగే శిరస్సు మీద పెట్టి అతనిని పాతాళమునకు నెట్టి గర్వ భంగము చేశారని చరిత్ర. అలా భూలోకమును కొలిచిన సమయములో భూమి కింద వున్న పాతాళము కూడా కొలవటము వలన ఆయన సర్వలోక శరణ్యుడు. దుష్థుల గర్వమణచటమే కాక శిష్టులను సదా శరణ్యులను చేసుకునే తంత్రము తెలిసిన వాడని ఈ చరిత్ర వలన తెలుస్తున్నది.

“ఉవంద వుళ్ళత్తినై..”అన్న ప్రయోగముతో లోకమును కొలిచే సమయములో తన భక్తులనే కాక విరక్తులను కూడా సమానముగా చూసి అందరి పైన తన శ్రీపాదములనుంచు తున్నానని పెరుమాళ్ హృదయము పొంగి పోయిందని ఆళ్వార్ల భావన

నిశాశరర్-రాత్రులలో తిరిగేవాడు

కాకుత్తన్-కకుస్థుడని ప్రసిద్ది గాంచిన రాజవంశములో జన్మించినవాడు (శ్రీరాముడు)ఎద్దు రూపములో నున్న ఇంద్రుడిమీద ఎక్కి యుద్దము చేయటము వలన ఈ వంశము వారికి ఈ పేరు వచ్చింది.(కకుత్-ఎద్దు,స్తన్-ఉండువాడు)

నిమిర్ద్ నీణ్ముడియన్- అనేది మూలము

మందిప్పాయ్ వడవేంగడ మామలై వానవర్గళ్
సందిశెయ్య నిన్ఱాన్ అరంగత్తరవిన్ అణైయాన్
అంది పోల్ నిఱై త్తాడైయుం అదన్ మేల్ అయనై ప్పడైత్తదోర్ ఎళిల్
ఉంది మేలదన్ఱో అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరే (3)

ప్రతి పదార్థము:
మంది = వానర జాతి అయిన
ప్పాయ్ = తావు(ఒక కొమ్మనుండి మరొక కొమ్మకు దుముకుట)
వడవేంగడ మామలై = ఉత్తరాన ఉన్న తిరుమల (శ్రీ రంగమునకు తిరుమల ఉత్తరాన ఉంటుంది)
వానవర్గళ్ = నిత్యసూరులు
శందిశెయ్య నిన్ఱాన్ = పూవులతో ఆరాధనము చేస్తూ నిలబడిన
అరంగత్తు = కోవెలలో(శ్రీ రంగములో)
అరవిన్ అణైయాన్ = శ్రీ అనంతళ్వానైన ఆది శేషునిపై సుఖముగా పవళించిన అళగియ మణవాళుడనబడే శ్రీరంగనాథుని
అంది పోల్ నిఱైత్తాడైయుం = ఎర్రని ఆకాశాము వంటి పీతాంబరమును
అదన్ మేల్ = ఆ పీతాంబరము మీద
అయనై ప్పడైత్తదోర్ ఎళిల్ ఉంది మేలదన్ఱో = బ్రహ్మను సృజించిన అందమైన నాభి కమలమును
అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరే = నా మనసులో రూపుకట్టిన తీయనైన ఆత్మ స్వరూపమును
భావము:

“అడియేన్ ఉళ్ళత్తిన్ ఉయిరుంది మేలదన్ఱో”అని ఇక్కడ వానరములను చెప్పుట చపలచిత్తులైన సంసారులకు సంకేతము. “నిన్నవానిలా నెంజినై ఉడైయారాయి ఒన్రై విట్టు ఒన్రై పట్రికర క్షాత్రబల కామికళా”న ( నిలచిన చోటనిలవని, ఒకదానిని వదిలి మరొకదానిని పట్టే) సంసారులకు వానరములే చక్కటి నిదర్శనము.

పరమపదములో కైంకర్య సామ్రాజ్యమునకు పట్టాబిషుక్తులైన ముక్తులు, నిత్యులు, దేశోచితమైన దేహములను పరిగ్రహించి తిరుమలకు వచ్చి కైంకర్యము చేయగా, వాటి పెంపుగా అక్కడ నిత్య సన్నిహితులుగా వుండే శ్రీరంగనాథుని పీతాంబరము మీద నాభికమలము మీద నా మనసు నిలిచిందని భావము.

“వడ వేంగడమాలై నిన్రాన్” అనగా మనవంటి వారికి పరమపదముతో సమానమైన తిరుమలకు దీక్షతో వెళ్ళాలి కదా…. ఎంత కష్టం ..అనుకోగానే, “అరంగత్తరవినణైయాన్” అని సౌలభ్యమును చెప్పారు.

“అందిపోల్ నిరం” అనగా దాసుల అఙ్ఞానమును పొగొట్టి ఙ్ఞానమునొసగు సూర్యోదయమైన పూర్వ సంధ్యను సంకేతముగా, తెలిపారు. వారి తాపత్రయమును పోగొట్టుటకు పూర్వ సంధ్యలాగా నిలిచారని భావము.

మొదటి పాశురంలో “ఆది”అనే పదము ద్వారా తెలిపిన పరమాత్మయొక్క జగత్కారణత్వమును ఈ పాటలో స్థిరపరుస్తున్నారు.

“త్రయోదేవా స్తుల్యా, త్రితయ మితమత్వైతమతికం

త్రికాతస్మాత్ తత్వం పరమితి వితర్కాన్ వికటయన్
విభోర్నాభిపద్మో విధిసివ నిధానం భగవత
తతన్యత్ భ్రూబంగీపరవతితి సిధ్ధాంతయతి న”
అనే శ్రీరంగరాజస్తవ సూక్తిని ఇక్కడ అనుసంధానము చేసుకోవాలి.

“సంధి శెయ్యనిన్రాన్” అనే ప్రయోగానికి ఆరాధనమని గ్రహించాలి ఎందుకంటే “సంధి” అనగా సంధ్యావందనము అనే వాడుక వున్నది. శ్రీ భగవదాఙ్ఞ భగవత్ కైంకర్యరూపమైనది. దానిని “లక్ష్మీతలక్ష్మణై” లాగా గ్రహించాలి.

శదుర మామదిళ్ శూళ్ ఇలంగైక్కిరైవన్ తలైప
త్తుదిర ఓట్టి ఓర్ వెంగణనై ఉయ్తవన్ ఓద వణ్ణన్
మదుర మావండు పాడ మా మయిలాడ అరంగత్తమ్మాన్ తిరు వయ
ఱ్ఱుదర బందం ఎన్ ఉళ్ళత్తుళ్ నిన్ఱులాగిన్ఱదే (4)

ప్రతిపధార్థము
శదురం = చతురముగా
మా = ఉన్నతమైన
మదిళ్ శూళ్ = భవనములతో ఒప్పుతున్న
ఇలంగైక్కు = లంకకు
క్కిరైవన్ = అధిపతి అయిన రావణాసురుని
ఓట్టి = మొదటి దినముననే యుధ్ధములో ఓడి పరుగులు తీయునట్లు చేసిన
(మరుసటి దినము)
తలైపత్తు = పది తలలను
ఉదిర = రాలి పడునట్లు
ఓర్ = అనుపమానమైన
వెంగణనై = వాడి అయిన అస్త్రమును
ఉయ్త్తవన్ = ప్రయోగించినవాడు
ఓదం వణ్ణన్ = సముద్రపు(నీలి,చల్లని)రంగు గలవాడును
వండు = తేనెటీగలు
పాడ = పాడగా
(దానికి తగినట్లుగా)
మా మయిలాడ = ఉన్నతమైన (అందమైన)నెమళ్ళు నాట్యమాడగా
అరంగత్తమ్మాన్ = శ్రీరంగములో వేంచేసియుండు శ్రీరంగనాథుడు
తిరువయఱ్ఱుదర బందం = ఉదర బంధములాగా ధరియించివున్న దివ్యమైన మొలత్రాడు
ఎన్ ఉళ్ళత్తుళ్ నిన్ఱు = నా మనసులో స్థిరముగా నిలిచి
ఉలాగిన్ఱదు = విహరిస్తున్నది(మనసంతా నిండినది).
భావము:

కులపర్వతములన్నిటిని ఒక్క చోట చేర్చినట్టుగా అందము, ధృడత్వము కలిగియుండి, అష్టదిగ్పాలకులు కూడా ఏరిపార చూడలేని బ్రహ్మాండములైన భవనములతో ఒప్పారుతున్న లంకకు అధిపతి అయిన రావణుని

మొదటి దినముననే యుధ్ధములో “చచాల చాపలచ్య ముమోచవీర:” అన్నట్టు ఓడి అలసి పోయి, విల్లు కూడా విరిగిపోగా ఏమీ చేయలేని దీనస్థితిలో వుండగా అతనిని మీద దయతో “నాయనా ఈదినము చాలా అలసి పోయావు, ఇప్పుడు నిన్ను ఒక్క క్షణములో సంహరించవచ్చు, కాని అది ధర్మము కాదు” అని వదిలి వేసెను. “ఈ దినము వెళ్ళి రేపు రా” అని చెప్పి పంపి, మరుసటి దినమున వాడు బలము కూడదీసుకుని వచ్చి నిలబడగా బ్రహ్మాస్త్రమును ప్రయోగించి వాడి పది తలలను త్రుంచివేసిన చరిత్ర మొదటి రెండు పాదాలలో చెప్పబడింది.

“ఓట్టి”(తరిమి) అనే పదానికి రావణుని తరిమి అన్న అర్థము తీసుకోవచ్చు, ఓర్ వెంగణనై(అనుపమానమైన వాడి అయిన అస్త్రమును ప్రయోగించిన)అని కూడ గ్రహించవచ్చు.

“ఓద వణ్ణన్”-చూసిన వారి పాపములను, తాపములను పోగొట్టగల సముద్రవర్ణుడైన వాడు. “తిరువయిరు, ఉదరం” అని ఒకే అర్థమునిచ్చు ద్రావిడ, సంస్కృత పదాలకు పునరుక్తి దోషము స్వీకరించరాదు.”ఉదర బంధం”అనేది మొలత్రాడుకు పేరు. అది శ్రీరంగనాథుని ఉన్నతమైన ఉదరమును చుట్టుకొని ఉన్నదని “తిరువయిరు” ప్రయోగమును గ్రహించాలి.

“తిరువయిత్రుదరబందం”అని కూడా పాఠము కలదు.

పారం ఆయ పళవినై పఱ్ఱఱుత్తు ఎన్నై త్తన్
వారం ఆక్కి వైత్తాన్ వైత్తానన్ఱి ఎన్నుళ్ పుగుందాన్
కోర మాదవం శెయ్తనన్ కోల్ అఱియేన్ అరంగత్తమ్మాన్ తిరు
ఆర మార్వదన్ఱో అడియేనై ఆట్కొడదే (5)

ప్రతిపదార్థము:
పారం ఆయ = భరించరానంత బరువైన
పళవినై = అనాది పాపముల
పఱ్ఱఱుత్తు = సంబంధమును త్రెంచి
ఎన్నై = (పాప విమోచనముపొందిన)దాసుడిని
త్తన్ వాతం ఆక్కి వైత్తాన్ = తన భక్తునిగా చేసాడు
వైత్తానన్ఱి = ఇంతే కాక
ఎన్నుళ్ పుగుందాన్ = నా హృదయములో ప్రవేశించాడు
(ఇంత గొప్ప భాగ్యమును పొందిన దాసుడు)
కోర మాదవం = ఉగ్రమైన తపస్సు
శెయ్తనన్ కోల్ = (పూర్వ జన్మలో)చేసానేమో
అఱియేన్ = తెలియను
అరంగత్తమ్మాన్ = శ్రీరంగనాథుడైన
తిరుఅరం = శ్రీమహాలక్ష్మిని, ముక్తహారములను కలిగియున్న
మార్పు అదన్ఱో = హృదయము కాదా
అడియేనై = దాసుడిని
ఆట్కొడదే = దాసాను దాసునిగా చేసుకున్నది
భావము:

దాసుల పక్షము ఉండి కాపాడే శ్రీదేవియు, సర్వరక్షకత్వమును ప్రకటించే హారములు కలిగివున్న విశాల హృదయము యొక్క సౌదర్యమును నన్ను వశపరచుకున్నవని చెపుతున్నారు.

కాల ప్రమాణమున్నంతవరకు ప్రాయిశ్చిత్తము చేసినా తీరని నా తొలి పాపాములను సమూలముగా త్రెంచివేసి నన్ను నిష్కళంకునిగా చేసి తన పక్షపాతిగా చేసుకోవటముతో ఆగక , ఇంత కాలముగా పాపములకు ఆలవాలముగా వున్న నా గళ సీమనుండి ఆ పాపములను తొలగించి తన నివాసస్థానముగా చేసుకున్న ఘనుడు ఆ శ్రీరంగనాథుడని మొదటి పాదములో చెప్పారు.

“కల్లుం కనైకడలుం వైకుందవానోడుం, పుల్లెండ్రొళింతనకొల్ ఏపావం-వెల్ల నెడియన్ నిఱంకనియానుళ్ పుకుందు నీంగళ్,అడియేనతుళ్ళత్తకం” అనే పెరియ తిరువందాది పాశురము ఇక్కడ అనుసంధానము చేసుకోవాలి.

స్వగృహమును తాననుభవించ వీలు లేకుండా చాలాకాలముగా ఎవరో దుష్ఠులు అక్రమించుకోగా ఈ నాటికి వారిని తన పరాక్రమముతో వెడలగొట్టి విజకేతనము ఎగురవేసిన మహారాజులాగా, దాసుడి హృదయసీమను తనది చేసుకున్న పెరుమాళ్ళ కృపకు పాత్రుడనైనందుకు ఏజన్మలో ఎంతటి తపస్సు ఆచరించానో కదా! అని ఆళ్వార్లు ఉబ్బితబ్బి పోవడానిని మూడవ పాదములో చూడవచ్చు. “పెణ్ణులాం చటైయినాలుం పిరమనుమున్నై కాణప్పాన్.ఎణ్ణిలావూళియూళి తవంశైదార్ వెళిక్కినిర్ప” అనునట్లుగా నిజముగా తపము చేసిన పెద్దలు కూడా పొందలేక తపించిపోతుండగా, తమకు ఆయాచితముగా లభించిన అపూర్వమైన తపఃఫలమై వుంటుందని ఆ తపస్సు స్వప్రయత్నముతో జరిగినది కాదని పెరుమాళ్ళే నోమునోచి పొందిన ఫలమని అంతరార్థము.

ఇక, “చేసెను” అన్న పదానిని క్రియగా కాక కర్తగా తీసుకుంటే, ఈ విధముగా నా హృదయములో ప్రవేశించుటకు పెరుమాళ్ళు ఉభయ కావేరి మధ్య నిలిచి ఎంత కఠోర తపస్సు చేసారో కదా? అని త్తూప్పుళ్ పిళ్ళై స్వామి చేసిన వ్యాఖ్యానము చాలా సమంజసమైనది. ఆ ముని వాహన భోగములో, “ఇతు అతివాదగర్ప్ మాక ఉత్ర్పేక్షిత్తపడి”(ఇది అతి పద్ద ఉత్పేక్ష) అని వెంటనే ఒక వాక్యము రాసి అచ్చొత్తించుట కొందరికి చేతిలోని పని. ఒక దాసుని పొందుటకు పరమాత్మ పడే కష్ఠము ఈ పిచ్చివారికేమి తెలుసు? అనావృత్తి సూత్ర శ్రీభాష్యములో “……..నచ పరమ పురుషస్సత్య సంకల్పః అత్యర్తప్రియం ఙ్ఞాని నం లభ్ద్వా” అని ఎంపెరుమానార్ అనుగ్రహించిన శ్రీసూక్తిలో “లభ్ద్వా”ప్రయోగానికి దేశికాచార్యులు పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై శ్రీపాదముల వద్ద అర్థములను తెలుసుకొని సరిచేసి చెప్పారు.

వారం అనగా పక్షపాతము అని అర్థము.
తుండ వెణ్పిఱై యాన్ తుయర్ తీర్తవన్ అంజిరై
వండువాళ్ పొళిల్ శూళ్ అరంగత్తు మేయవన్
అండర్ రండ బగిరండతొరు మానిలం ఎళుమాల్ వరై ముఱ్ఱుం

ఉండ కండగండీ రడియేనై ఉయ్యకొండదే (6)

ప్రతి పదార్థము
తుండం = ఒక ముక్క లాగా (కళా మాత్రముగా)
వెణ్పిఱైయన్ = తెల్లని చంద్రుడిని(శిరస్సు మీద)ధరించిన శివుని
తుయర్ = (బిచ్చమెత్తు బాధను)పాతకమును
తీర్తవన్ = పోగొట్టినవాడు
అంజిఱైయవండు = అందమైన రెక్కలు గల తుమ్మెదలు
వాళ్ = ఉజ్జీవించేచోటైన
పొళిల్ శూళ్ = తోటలతో నిండిన
అరంగ నగర్ = శ్రీరంగములో
మేయ = నాయకుడైనిలిచిన
అప్పన్ = స్వామి అయిన శ్రీరంగనాథుని
అండర్ = అండములలో వశించు దేవాదివర్గములును
అండం = అండములయొక్క
పగిరండం = అండముల ఆవరణములను
ఒరు మానిలం = అనుపమానమైన మహా పృధ్విని
ఆళు మాల్ వరై = ఏడు కులపర్వతములను
ముఱ్ఱుం = పేర్కొనిన పేర్కొనని సమస్తములను (మొత్తము)
ఉండ = భుజించిన
కండం కండీర్ = శ్రీ కంఠమును చూసారా
అడియేనై = దాసుడైన నన్ను
ఉయ్యక్కొండదే = ఉజ్జీవించినది
భావము:

ఒకానొక కాలములో, పరమశివుడు,తనలాగా బ్రహ్మకు కూడా ఐదు తలలు కలిగి వుండడము, అందరూ చూసి పరవశించుటకు కారణమవుతున్నదని భావించి బ్రహ్మ శిరస్సునొకదానిని త్రుంచి వేయగా, ఆ కపాలము అలాగే శివుని చేతిలో అంటుకొనిపోయినది, అప్పుడు శివుడు “దీనికి పరిహారమేమి?”యని చింతించగా, దేవతలు మునులు “ఈ పాపము తొలగుటకు బిచ్చమెత్తాలని, ఎప్పుడు కపాలము నిండితే, అప్పుడు ఇది చేతినుండి విడివడుతుందని” చెప్పగా, శివుడు చాలాకాలము పలు క్షేత్రములలో బిచ్చమెత్తినా ఆ కపాలము ఆయన చేతిని విడిచి పోలేదు. పిదప ఒక దినము బదరికాశ్రమముచేరి అక్కడ వేంచేసి ఉన్న నారాయణ మూర్తిని సేవించినప్పుడు ఆయన “అక్షయం” అని బిక్ష పెట్టగా, వెంటనే ఆ కపాలము నిండి, చేతి నుండి విడివడింది. ఈ చరిత్ర వలన శ్రీమన్నారాయణుని పరత్వము బోధపడుతుంది. ఈశ్వరుడని పేరు గల రుద్రుడు కర్మవశ్యుడని, తనను తాను రక్షించుకొలేనివాడు, ఇతరులకు నిరపేక్ష రక్షకుడు కాజాలడని, శ్రీమన్నారాయణుడే సర్వ అనిష్ఠ నివారకుడని ప్రకటితమగుతున్నది.

అందమైన రెక్కలుగల తుమ్మెద అనగా ఙ్ఞానానుష్ఠానములు బాగుగాగల ఆచార్యులని అర్థము. పలు పూవులలోని మకరందమును ఆ పూవు యొక్క స్వరూప స్వభావములు చెడకుండా గ్రహించగల శక్తి గలవి తుమ్మెదలు. అలాగే ఆచార్యులు పలు శాస్త్రములను అవగాహన చేసి ఆయా గ్రంథముల భావము చెడకుండా గ్రహించి అనుభవించు శక్తి గలవారు.

రెక్కలు, తుమ్మెదలు ప్రయాణించుటకు సాధనములైనట్లు, ఙ్ఞానానుష్ఠానములు ఆచార్యులకు ఉన్నతగతిని పొందుటకు సాధనములవుతున్నవి.

క్రింది పాదములలో, కారణావస్థలో అన్ని కార్యములను తనలోనికి ఉప సంహరింపచేసి, పిదప సృష్ఠికాలములో “వె`ర్రిపోర్ క్కడలరైన్ విళుగామల్ తాన్ విళుంగి ఉయ్యకొండద”అన్నట్లు సకల పదార్థములను ప్రళయ మహాప్రవాహము నుండి తప్పించి తన ఉదరములో చేర్చుకొనిన పరమకారుణునికుని, ఇప్పుడు కూడా తమను సంసార సాగరము నుండి తప్పించిన ఉపకారికత్వమును ఆనందముగా చెపుతున్నారు.

పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై వ్యాఖ్యానములో “చంద్రనిన్ క్షయత్తై పోక్కినానెఱ్రుమాం”(చంద్రుని క్షయమును తొలగించారు)అని అర్థమును అనుగ్రహించారు.”తుండవెణ్పిఱైయన్” అని కూడ పాఠము కలదు.

కైయిర్ ఆర్ శురి శంగనంగల్ ఆళియర్ నీళ్వరై పోల్
మెయ్యనార్ తుబళ విరైయార్ కమళ నీళ్ ముడి ఎం
ఐయ్యనార్ అణి అరంగనార్ అరవిన్ అణైమిశై మేయ మాయనార్
శెయ్య వాయ్ ఐయో అయ్యో ఎన్ చ్చిందై కవరందదువే (7)

ప్రతిపదార్థము:
కైయిన్ = శ్రీకరములలో
ఆర్ = అమరియున్న
శురి శంగు = వృత్తములు గల శంఖమును
అనంగల్ ఆళియర్ = నిప్పులు కక్కుచున్న శ్రీచక్రమును కలిగివున్న
నీళ్వరై పోల్ = పెద్ద పర్వతములాగా
మెయ్యనార్ = దేహము గలవారు
తుబళ విరైయార్ = తులసి పరిమళవలన
కమళ్ = పరిమళములతో ఒప్పారుతున్న
నీళ్ ముడి = ఉన్నతమైన అభిషేకము కలవారైన(నిడుపాటి శిఖ గలవారై)
ఎం ఐయ్యనార్ = మాస్వామి అయిన
అణి అరంగనార్ = అందమైన శ్రీరంగమునకు నిద్రాభిరంగడుగా అనుగ్రహమును ప్రసాదించువాడై
అరవిన్ అణైమిశై మేయ = శ్రీ ఆదిశేషుని శయ్యగా గలవాడైన
మాయనార్ = ఆశ్చర్యకరములైన చేష్ఠితములుగల శ్రీరంగనాథుని
శెయ్య వాయ్ = ఎర్రని పగడముల వంటి నోరుగల
ఎన్నై = దాసుని
చ్చిందై = హృదయమును
కవరందదువే = కొల్లగొట్టినది
ఐయో = అయ్యో(ఆనందాతిశయము)
భావము:

శ్రీకరములకు ఆయుధముగాను, ఆభరణముగాను ఒప్పుచున్నశంఖ చక్రములు గలవాడైన, చర్మచక్షువులైన మనవంటివారికి గోచరమగునట్లుగా, పచ్చని పర్వతమువంటి దేహమును కలవాడై, సమస్త జీవరాశిని రక్షించుటకు సిద్దముగుతున్నట్లుగా, శ్రీరంగములో శ్రీ ఆదిశేషశయ్యపై శయనించిన అళగియమణవాళుని దొండపండు వంటి ఎర్రని అధరములు దాసుని హృదయమును కొల్లగొట్టినది కదా! ఏమి చేతును! అని ఆనంద పారవశ్యముతో ఆళ్వార్లు పాడుతున్నారు.

ఎంపెరుమాన్ ను పూర్తిగా అనుభవింప ప్రయత్నము చేయుచుండగా మధ్యలోనే అథరములు హృదయమును కొల్లగొట్టినది కదా ఏమి చేతును! అని వాపోతున్నారు. “పండే నెంజై పరికొడుత్తవెన్న అనియాయం శెయ్వతే!అని పిలుస్తున్నారు అని పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై వ్యాఖ్యానించారు.” అయ్యో” అనటము ఆశ్చర్యము వలన, అరుదైన అనుభవమగుట వలన, అనుభవ రసమును ప్రకటిస్తున్నది అని తూప్పళ్ పిళ్ళై అన్నారు.

సురి శంగు-శంఖముయొక్క లక్షణము

పరియన్ ఆగి వంద అవుణన్ ఉడల్ కీండ అమరర్
క్కరియ ఆది పిరాన్ అరంగత్తమలన్ ముగత్తు
కరియ ఆగి ప్పుడై పరందు మిళిరందు శెవ్వరి ఓడి నీండ అ
ప్పెరియ వాయ కణ్గళ్ ఎన్నై ప్పేదై మై శెయ్దనవే (8)

పరియన్ ఆగి = మహాస్థూల శరీరముగల
వంద = (ప్రహ్లాద రక్షణకోసము)వచ్చిన
అవుణన్ = అసురుడైన హిరణ్యాక్షుని
ఉడల్ = శరీరమును
కీండ = చీల్చి ముక్కలు చేసినవాడు
అమరరుక్కు = బ్రహ్మాది దేవతలకు
అరియ = అంతుచిక్కనివాడు
ఆది = జగత్కారణ భూతుడు
పిరాన్ = మహోపకారుడు
అరంగత్తు = శ్రీరంగములో వేంచేసివున్న
అమలన్ = పరమ పవిత్రుడైన ఎంపెరుమానుల
ముగత్తు = శ్రీముఖమండలములో
కరియ ఆగి = నల్లని రంగులో వున్న
పుడై పరందు = విశాలముగల
మిళిరందు = ప్రకాశము గలవాడై
శెవ్వరి ఓడి = ఎర్రని రేఖలు గలిగి
నీండ = చెవులదాకా విస్తరించి
అప్పెరియ వాయ = గొప్పవైన
కణ్గళ్ = ఆకన్నులు
ఎన్నై = దాసుని
ప్పేదై మై శెయ్దనవే = ఉన్మత్తుని చేస్తున్నవి
భావము:

ఇప్పుడు అళగియ మణవాళుని దివ్యనేత్రముల ఔన్నత్యాన్ని తమ నోరార ఎందరో “వీడు భూతము” అని స్తుతినింద చేసి ఉన్మత్త స్థితిని పొందినట్లుగా అనుగ్రహిస్తున్నారు. “ఏళయరావియు ణ్ణుమిణై క్కూరంగొలోవఱియేన్, ఆళియంకణ్ణపిరాన్ తిరుకణ్ణ్గల్కొలోవఱియేన్,చూళవుంతామరై నాణ్మలర్పోల్ వందు తోండ్రుంకండీర్, తోళియర్కాళ్ననైమీర్!ఎన్ శేయ్ తేన్ తుయరాట్టియేనే” అని కన్నులలో నీరు నిండగా నమ్మాళ్వర్లు పడ్డ పాట్లు వీరు పడ్డారు కాబోలు.

రాక్షసుని శరీరమును చీల్చిన చరిత్ర: సమస్త దేవతలు జంతువులాదిగా గల ప్రాణికోటి నుండి, పగలు, రాత్రి, భూమి మీద, ఆకాశములో, ఇంటి లోపల బయట తనకు మరణము లేకుండా వరము పొందినవాడు హిరణ్యుడు. దేవాదులకు ఇబ్బందులు కలిగిస్తూ,తననేదైవముగా అందరూ భావించి పూజలు చేయాలని కట్టడి చేయటము వలన వాడి కుమారుడైన ప్రహ్లాదుడు బాల్యము నుండే మహావిష్ణువు భక్తుడై తండ్రిగారి ఆఙ్ఞ మేరకు ముందుగా వాడి పేరును చెప్పి విద్య నేర్వకుండా నారాయణ నామమునే చెప్పగా చెడ్డ కోపముతో హిరణ్యుడు ప్రహ్లాదుని తన దారిలోకి తెచ్చుకోవటానికి పలు విధముల ప్రయత్నించి సాధ్యపడక పిల్లవాడిని చంపటానికి ఎన్ని ఉపాయాలు చేసినా పరమాత్మ అనుగ్రహముచే మరణించలేదు కాని, ఒకరోజు సాయంకాలము తండ్రి కుమారుని చూచి ‘ఓరీ! నువ్వు చెప్పే నారాయణుడు అనేవాడు ఎక్కడ ఉన్నాడు? చూపూ! అన్నాడు. ఆ పిల్లవాడు ‘ఆ స్తంభములోనూ వున్నాడు అణువు అణువు ఉన్నాడు అంతటా ఉన్నాడని నిశ్చయముగా చెప్పగా, వెంటనే హరణ్యుడు ‘ఇక్కడవున్నాడా?’ అని ఎదురుగావున్న స్తంభమును చ్చేదించగా, అందుండి వెంటనే పరమాత్మ నరసింహ అవతారములో అవతరించి హిరణ్యకశిపుని పట్టుకొని గడప మీద తన ఒడిలో పెట్టుకొని తన చేతి గోళ్ళతో వాడి గుండెను చీల్చి సంహరించి ప్రహ్లాదుని బ్రోచాడని చరిత్ర.

ఎంపెరుమానుని దయను మాత్రమే నమ్మి వాడి చరణములే శరణమని విశ్వాసము లేక స్వప్రయత్నముచే వాడిని పొందవచ్చని భావించేవారు దేవతలైనప్పటికీ, వారికి కృప చూపేవాడు ఎంపెరుమాన్ అంటారు. ‘అమరర్కళ్ అఱియా’ అని ముందరి పాదములలో చెప్పితరువాతి పాదములలో దివ్య నేత్ర సౌదర్యమును చెప్పారు ఆళ్వార్. నల్లని రంగు కలిగి వుండుట, విశాలముగా వుండుట, ప్రకాశముగా వుండుట,ఎర్రని రేఖలు కలిగివుండుట, చెవులదాకా వ్యాపించి వుండుట మొదలగునవి నేత్రముల గొప్పతనమును తెలియ జేస్తున్నవి. పేదమై- బుద్ది నశించిపోవుట ,ఉన్మత్తము.

ఆల మా మరత్తిన్ ఇలై మేల్ ఒరు పాలకనాయ్
ఞాలం ఏళుం ఉండాన్ అరంగత్తరవిన్ అణైయాన్
కోలమా మణి ఆరముం ముత్తు త్తామముం ముడి విల్లదోర్ ఎళిల్
నీల మేని ఐయ్యో నిఱై కొండదెన్ నెంజినైయే (9)

ప్రతిపదార్థము:
మా = పెద్దదైన
ఆలమరత్తిన్ = మర్రి వృక్షము యొక్క
ఇలై మేల్ = (చిన్న)ఆకు మీద
ఒరు బాలకనాయ్ = ఒక బాలుడై
ఞాలం ఏళుం ఉండాన్ = ఏడు భువనములను తన చిరు బొజ్జలో ఉంచుకొని చూసినవాడు
అరంగత్తిన్ = (శ్రీరంగములో)కోవెలలో
అరవుఇన్ అణైయాన్ = ఆది శేష శయ్యపై పవళించిన శ్రీరంగనాథుడి
కోలం = అందమైన
మా = గొప్పదైన
మణి ఆరముం = రత్నములచే కూర్పబడిన హారము
ముత్తు త్తామముం = ముత్యాలహారము(ఇంకా ఇటువంటి అనేకానేక ఆభరణములు)
ముడివు ఇల్లదు = అంతులేని అపరిమితమైన దయా స్వరూపుడిగా నిలిచిన
ఓర్ ఎళిల్ = అనుపమానమైన అందముగల
నీలం = అసతీపుష్ప చ్చాయలో
మేని = దివ్య దేహమును
నెంజినైయే = దాసుని మనసు యొక్క
నిఱై = నిండుతనమును
కొండదు = కొల్లగొట్టేసి పోయింది
ఐయ్యో దీని కేమి చేయగలను?అని వాపోతున్నారు.
భావము:

ఒక్కొక్క అవయవమును చూసి మురిసిపోయిన ఆళ్వార్లు ఇప్పుడు అవయవి అయిన దివ్యదేహమును అనుభంచి తన మనసు పరవశించగా ఆ ఆనందమును పాడుతున్నారు.

ఒక అవాంతర ప్రళయములో, శాఖోపశాఖలుగా, బాగా పెద్దగా పెరిగిన అశ్వథ్థవృక్షము యొక్క ఒక చిన్న చిగురుటాకు మీద, తల్లిదండ్రులు లేక ఒంటరిగా పడుకొని సకల లోకములను తన చిరుబొజ్జలో పెట్టుకొని కరుణతో చూసి అనుగ్రహించిన శ్రీరంగనాథుని, సకల ఆభరణములచే అలంకరింపబడిన నల్లని మేని నన్ను అనుగ్రహించి నా మనసు యొక్క గాంభీర్యమును కొల్లగొట్టినది కదా! అంటున్నారు.

‘ఎన్ నెంజినైయే’

“ఐయ్యో !పచ్చై చట్టై ధరిత్తు తనక్కుళ్ళత్తై యడయకాట్టి ఎనక్కుళ్ళత్తై యడైయ కొండానే!”(ఐయ్యో పచ్చని అంగీ ధరించి తనకున్నదంతా చూపి నాకున్నదంతా దోచాడే!) అంటారు పెరియవాచ్చాన్ పిళ్ళై.”నాన్ ఎల్లావఱ్ఱైయుం నిన్ఱు నిన్ఱు అనుభవిక్క వేణుమెన్నుఱిక్క అనుభవపరికరమాగ ఎన్ నెంజై తన్ పక్కలిలే ఇళుత్తుకొళ్వదే!ఐయ్యో!”(నేను అన్నింటిని ఆగి ఆగి అనుభవించాలనుకొంటే, అనుభవ పరికరముగా నా మనసును తన పక్కకు లాగివేసారే! అయ్యో!)అని అళగియ మణవాళ ప్పెరుమాళ్ నయనార్ అంటారు.

కోలమా మణి ఆరముం, ముత్తు త్తామమౌం, ముడి విల్లదోర్ ఎళిల్, నీల మేని ఐయో నెంజినైయే నిఱై కొండ

అందమైన మణి హారములు, ముత్యాల హారములు, అంతులేని సౌందర్యము,నీలి మేని నామనసును మోహపరవశములో

పడవేసినది కదా!

కొండల్ వణ్ణనై క్కోవలనాయ్ వెణ్ణెయ్
ఉండ వాయన్ ఎన్ ఉళ్ళం కవర్దానై
అండర్ కోన్ అణి అరంగన్ ఎన్ అముదినై
కండ కణ్గళ్ మఱ్ఱొన్ఱినై క్కాణావే (10)

కొండల్ వణ్ణనై = కాలమేఘము వంటి రూపము గలవానిని
క్కోవలనాయ్ వెణ్ణెయ్ ఉండ వాయన్ = గోప కులములో అవతరించి వెన్న తినిన నోరు కలవాడిని
ఎన్ ఉళ్ళం = నామనసుని
కవర్దానై = కొల్లగొట్టినవాడిని
అండర్ కోన్ = నిత్యసూరుల నాయకుడైన
అణి అరంగన్ = (భూమండలమునకు)అలంకారమైన శ్రీరంగనాథుడుగా పవళించిన వాడును
ఎన్ అముదినై = నాకు పరమభోగ్యమైన అమృత స్వరూపుడైన అళిగియ మణవాళుని
కండ కణ్గళ్ = కాంచిన కన్నులు(పరమపద వాసునైనా)
కాణా = చూడలేవు
భావము:

ఈ ఆళ్వార్లు ‘దాసుడను ‘ అని తప్ప ఈ ప్రబంధ ఆసాంతము వరకు తన పేరు, ఊరు చెప్పుట మరిచి పోయినట్లుగా తాను పొందిన అనుభవమునకు ఎటువంటి విచ్చేధము జరుగకుండా పెరియపెరుమాళ్ అయిన శ్రీరంగనాథుని కృప పొందిన విధమును చూసి ఆశ్చర్యచకితులై పెరుమాళ్ దివ్య దేహము నందు ఐక్యమైపోయిన విధమును తెలిపారు.

కొండల్వణ్ణన్- సముద్రపు నీటినంతా త్రావి కావేరీ మధ్యన వచ్చి పడుకున్న ఒక కాలమేఘము లాగా అందరి కష్ఠములను తీర్చగల తిరుమేని కలిగినవాడు. అంతే కాక, ఎత్తుపల్లాలను భేదము లేక చిన్న వారిని, గొప్పవారిని ఉజ్జీవింపజేసే కరుణా రసమును వర్షించు వాడని గ్రహించాలి. కొండల్-ఒక వృత్తి పేరు.

సుందరబాహుస్తవములో “…..యశోతాంకుళ్ యగ్రోన్నమిత భకాగ్రాణముదితౌ కపోలావత్యాపి హంతు భరత తత్త్రషమకౌ’ అన్నట్లుగా ఆళ్వాన్, పూర్వము యశోదపిరాట్టి ముద్దు పెట్టిన గుర్తులు ఇప్పటికీ అళగర్(అందగాడు-కృష్ణుడు) కపోలములందు అందముగా నిలిచి ఉండటమును అనుభవించినట్టు, వీరు, పూర్వము వెన్న తిన్న వాసన ఇప్పటికీ పెరియపెరుమాళ్ పగడపు నోటియందు గుబాళిస్తున్నట్టు అనుభవిస్తున్నారు. కోవలనాయ్-ఇత్యాదులు…దశరధ చక్రవర్తి తన రాజైశ్వర్యమును అనుభవించుటకు నాకొక కుమారుడు కావాలని నోములు నోచి పెరుమాళ్ ను కనినట్లుగా, శ్రీ నందగోపులు “కానాయన్ కడిమనైయిల్ తయిరుండు నెయ్ పరుగ నందన్ పెఱ్ఱ ఆనాయన్” అనునట్లుగా గోకులములో అపార సంపద పాడైపోకుండా దానిని ఆరగించటము కోసము నోములు నోచి కన్న బిడ్డ శ్రీకృష్ణుడు. పెరియపెరుమాళ్ గురకను వాసన చూస్తే ఇప్పటికీ వెన్న వాసన వస్తుందట.

ఉప్పు నీరులాగా అందని చోట వుండే దేవతల అమృతములా కాక పరమ మథురముగా పరమ సులభముగా వుంటుంది నేను చూసిన అమృతము అంటున్నారు. “అముదనై” అని కొందరంటారు. ఆ పాఠము రసహీనముగా ఉండుట వలన తృణీకరించదగినది. ఆళ్వార్లకు అమృత తాధాత్మ్యము వివక్షితముకాదు అమృత తాద్రూపము వివక్షితము లేక గ్రహించాలి. “అళప్పరియ ఆరముతై” అంటారు తిరుమంగై ఆళ్వార్లు.

మఱ్ఱొండ్రినై కాణా-అమృతపానము చేసినవారు పాలను అన్నమును కన్నెత్తి చూస్తారా?”……పావో నాన్యత్ర కచ్చిత్” అని హనుమ చెప్పినట్లుగా వీరు కూడా “మిగిలిన దేనినీ “ అంటున్నారు. పేరు చెప్పడానికి కూడా జంకుతున్నట్లుగా పరవ్యూహాదులు ఇతర అర్చావతారములు వేటిని చూడననుట స్పష్ట మగుచున్నది.

“పణ్కొల్ శోలైవళుదినాడన్ కురుగూర్ శఠగోపన్“అని, “అంకమలత్తడవయల్చూళ్ ఆలినాడన్ అరుళ్మారి అరట్టముక్కి అడైయార్ చీయం, కొంగు మలర్ కుళలియర్ వేళ్ మంగై వేందన్ కొఱ్ఱవన్ పరకాలన్ కలియన్” అని ఇతర ఆళ్వార్లు తమ ఊరును, పేరును, పాశుర సంఖ్యను చెప్పుకున్నట్లుగా వీరు ఏమీ చెప్పుకోలేదు ఎందుకనగా, “మాఱ్ఱొడ్రినై కాణా”అన్నవాటిలో ఇవి కూడా వున్నవి. పరవ్యూహాది ఇతర అర్చావతారములను మరచి పోయినట్లుగానే తమ పేరును, ఊరును, పాటను కూడా మరచి పోయారు.

అళగియ మణవాళ పెరుమాళ్ నయనార్ వ్యాఖ్యానములో “అల్లతార్ తిరునామపాట్టు ప్పోల తవామ్మై చ్చొల్లిఱ్ఱిలర్”, విస్సహ దషాతా నా:విస్సమార తదాత్మానం” అన్నట్లుగా తాము వెళ్ళుటకు సిద్ధపడి తమను మరచుట. ఫలితము ‘సదాపశ్యంతి” అగుట వలన అది ఇక్కదే సిద్ధించుట వలన ఫలమునకు ఫలము కోరినట్లగునని ఫలము చెప్పలేదు.

ఈ పాట అనుగ్రహించగానే పెరియపెరుమాళ్ ఆ దేహము తోనే ఆళ్వార్లను అంగీకరించి తన దివ్య దేహములో చేర్చుకున్నారు. కరిగించిన ఇనుమును మింగి నీరైనవారనే సంప్రదాయము తెలిసిన పెద్దలు అనుగ్రహించిన విషయము విదితము.

శ్రీ కంచి ప్రతివాది భయంకర అణ్ణంగరాచార్య స్వామికి భక్తితో ప్రణమిల్లుతున్నాను. వారి వ్యాఖ్యానమును తెలుగులొనికి అనువదించే భాగ్యము దొరకటము”నే చేసిన పూజా ఫలమో నాదు పూర్వజుల పుణ్య ఫలమో “.సదా వారి కారుణ్య దృక్కులు దాసి పై ప్రసరించాలని ఆ పెరుందేవి తాయారు సహిత వరదరాజులను ప్రార్థన చేస్తు మరొకసారి పి.బి.ఎ. స్వామికి కృతఙ్ఞతలు సమర్పించుకుంటున్నాను.

అడియెన్ చూడామణి రామానుజ దాసి

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1.1.3 – ilanathu udaiyanithu

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum >> First decad

Previous pAsuram

 Mahavishnu-universes-2

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

In this pAsuram, the material realm which is fully owned/controlled by bhagavAn who is distinct from all other entities is explained.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

In this pAsuram, the material realm which is present for the sport of bhagavAn who is explained in the first pAsuram as the master of nithya vibhUthi (paramapadham – spiritual realm) is explained.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

nammAzhwAr explains bhagavAn‘s connection with material realm to establish that he is not limited by any particular object or location.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Same as nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

nammAzhwAr enjoys bhagavAn‘s auspicious qualities, bhagavAn‘s control over spiritual realm and his divine form (lotus feet) in the first pAsuram. In the second pAsuram, he explained the true nature of bhagavAn being totally distinct from chith and achith. In continuing with that, he is explaining the material realm which is also belonging to bhagavAn. Though, chAndhOgya upanishath declares “nOpajanam smarannidham sarIram” (a mukthAthmA, after being liberated, will never contemplate about this material realm since he will be fully engaged in blissful activities in spiritual realm), mukthAthmAs would still relish material realm as something that exists for the sport of bhagavAn. AzhwAr too, even though being present in this realm only, since he is blessed by bhagavAn himself with blemishless knowledge, he relishes this world as the wealth of bhagavAn.

Just like a king and his wife may be engaged in making a garden and destroying it playfully even though they may have huge wealth (lands, palaces, etc), when srIman nArAyaNan and srI mahAlakshmi glances with their divine vision this material realm becomes manifested and when they glance away, the material realm becomes subtle. AzhwAr is enjoying such material realm in this pAsuram.

pAsuram

ilanathu udaiyanithu ena ninaivu aRiyavan
nilanidai visumbidai uruvinan aruvinan
pulanodu pulanalan ozhivilan parantha
an nalanudai oruvanai naNuginam nAmE

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

ilanathu – not owning because of being far-away from an object
udaiyanithu – owning because of being close to an object
ena – thus limiting by certain objects
ninaivu aRiyavan – cannot be understood
nilanidai – in the earth
visumbidai – in the sky and higher realms
uruvinan aruvinan – having achith (insentients) which are visible to eyes (and other external senses) and having chith (sentients) which are not visible to eyes (and other external senses) as prakAram (attribute, body)
pulanodu – existing amidst such chith and achith which are well established through pramANam (authentic source)
pulanalan – not having their nature
ozhivilan parantha – pervading everywhere without missing out on any object/place
annalanudai – one having auspicious qualities as explained in first pAsuram
oruvanai – that most distinct person
nAm naNuginam – we are blessed to be able to approach him

Simple transalation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

bhagavAn cannot be understood by limiting him to certain objects only saying “since he is far-away from such object he is not present in it” and “since he is nearby to this object he is present in it”. He owns all chith (which are not visible to external senses) and achith (which are visible to external senses) in both the lower and higher realms (earth and sky). He thus exists pervading everywhere having chith and achith as his attributes. We are blessed to take refuge of the most distinct bhagavAn who is filled with such auspicious qualities.

In the first two lines, bhagavAn‘s vasthu parichchEdha rAhithyam (not limited by any object) is explained. In the next two lines, through the vyApthi (all pervading nature), his dhEsa parichchEdha rAhithyam (not limited by any place) is explained. Thus his connection with lIlA (leelA) vibhUthi (material realm) is explained in this pAsuram.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

We are fortunate to receive the shelter of bhagavAn who is the master of everything/everyone, who is the in-dwelling soul of entire existence, one who is not touched by the defects of chith and achith, who is having full control over everything being the in-dwelling soul and who is distinct from everything else that exist. AzhwAr tells his mind to worship such emperumAn and be uplifted.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

Very similar to nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

Very similar to nampiLLai‘s vyAkyAnam.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • ilanathu udaiyanathu en ninaivariyavan – It is easy to understand when it is said that “bhagavAn cannot be be explained as not having/owning this object” since he owns everything. But why can not we say “bhagavAn cannot be explained as having/owning this object”? If we said “x person has this”, then immediately a thought may arise “x person may not have this other thing” –  to avoid such confusion bhagavAn cannot be explained as having one particular object. Either way, one may misunderstand the vastness (infinite nature) of bhagavAn‘s wealth.
  • nilanidai visumbidai … – Then how do we explain his wealth? It has to be done as done in sAsthram – nArAyaNa sUktham say “pathim visvasya” (he is the owner of the entire existence). “nilan” (earth) indicates upto pAthALam (lowest in a particular aNdam – universe) and “visumbu” (sky) indicates upto the border of paramapadham.
  • uruvinan aruvinan – Does “inan” in thamzh mean ownership? Yes, as explained in thiruvAimozhi 9.3.1 “kArAyina kALananmEniyinan” (bhagavAn has cloud-like beautiful dark-hued body), “inan” will indicate ownership.
  • pulanodu – Would such emperumAn just stay in paramapadham enjoying endless bliss? No, he will exist inside everyone and protect them as the in-dwelling soul. He performs creation (subtle to gross manifestation), enters into all manifested matter through jIvAthmAs and thus present as the in-dwelling soul of everything that is manifested.
  • pulanalan – If he exists with them, will he be affected by the defects of achith (like complete transformation of state) and chith (like having joy and happiness based on karmA)? No, this principle is explained in rig vEdham “dhvA suparNA sayujA sakhAyA samAnam vruksham parishasvajAthE | thayOranya: pippalam svAdhvaththi anaSnannanyO abichAkasIthi ||” (There are two related (servant and master) birds (jIvAthmA and paramAthmA) residing in a tree (body). One bird (jIvAthmA) enjoys the fruits of its actions (karmA) and the other one (paramAthmA) being detached is radiantly witnessing that).
  • naNuginam – Not just being blessed by bhagavAn with blemishless knowledge, I have also taken shelter of him.
  • nAmE – Instead of saying “nAm”, AzhwAr is saying “nAmE!” with exclamation. AzhwAr doubts if he has really taken shelter of bhagavAn. Considering how materialistic he was before being blessed by bhagavAn, he cannot believe his fortune. When sIthA pirAtti was in agony in asOka vanam at lankA, she saw hanuman singing the glories of srI rAma and became very confused and could not believe what was happening. She questioned herself if it was her own bewilderment or madness or is this a wicket dream (srI rAmAyaNam sundhara kANtam 34.23). Before, AzhwAr was thinking “IswarOham” – aham should lead upto Iswara, but AzhwAr was considering his body as AthmA/Iswara before being blessed by bhagavAn with blemishless knowledge. When bharathAzhwAn went looking for srIrAma to srI bharadhwAja rishi’s Asram, he was thinking himself “Am I truly entering the Asram here to see srI rAma? I am the most unfortunate person to have been called “Oh! king” by kaikEyi when srI rAma was the real king and was doubted by guhap perumAL that I was coming to hurt srI rAma further. How is this happening?”.

In the next article we will the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1.1.2 – mananagamalamaRa

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum >> First decad

Previous pAsuram

vishnu

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

The most distinct nature of bhagavAn‘s svarUpam (true nature) which is the abode of the previously mentioned  auspicious qualities is explained in this pAsuram. Such bhagavath svarUpam is explained as the opposite of all blemishes and the abode of all auspiciousness.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

Very similar to piLLAn‘s introduction. Such bhagavAn‘s svarUpam is explained in a step-by-step manner.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Next, nammAzhwAr speaks about bhagavAn (who is explained as “yavan” in previous pAsuram) being distinct from all other entities.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Previously, bhagavAn who is explained as “yavan” is further elaborated as distinct from all other entities and is made of gyAnam (knowledge) and Anandham (bliss). This is explained in a step-by-step manner.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

bhagavAn can be explained by explaining the result (this universe) first and then explaining the cause like it is done in thaiththirIya upanishath “yathO vA imAni…“. He can also be explained by explaining his svarUpam first and then his wealth, etc. But AzhwAr chooses to explain the auspicious qualities first and then bhagavAn‘s svarUpam subsequently. This is because, bhagavAn attracted him by revealing his qualities to AzhwAr. Thus AzhwAr spoke about his qualities first. He simply stated the glorious nature of bhagavath svarUpam which is the abode of such qualities using the term “avan”. Here, he enjoys that svarUpam being most distinct due to him being distinct from all chEthanam (sentients) and achEthanam (insentients) as he is opposite of all blemishes/defects and the abode of all auspiciousness.

pAsuram

mananagamalam aRa malar misaiyezhutharum
mananuNarvu aLavilan poRiyuNarvu avaiyilan
inanuNar muzhunalam edhir nigazh kazhivinum
inanilan enan uyir migu narai ilanE

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

mananagam – in the mind
malam – blemishes such as kAmam (lust), krOdham (anger), etc
aRa – being removed
malar – being blossomed
misai – up
ezhutharum –  rise and grow
manan uNarvu –  gyAnam which is felt in the heart/mind through the practice of yOga
aLavilan – immeasurable and thus distinct from chith (jIvathmA)
poRiyuNarvu avaiyilan – distinct from achith (matter) which is experienced/understood through the external senses
inan – thus being different from chith and achith
uNar muzhunalam – Identified by being full knowledge and full bliss
edhir – in the future
nigazh –  in the present
kazhivinum –  in the past
inanilan migunaraiyilan – having none who is equal or higher
enanuyir – my sustaining soul

Simple transalation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

bhagavAn is immeasurable by even well blossomed mind which is free of blemishes such as kAmam, krOdham, etc., that can understand the AthmA. He is immeasurable by the external senses which are used to comprehend achith (matter). Thus he is distinct from both chith and achith. He is identified as full knowledge and full bliss and has none who is equal or higher in the past, present or future. He is my sustaining soul.

In all the 10 pAsurams, “avan thuyaraRu sudaradi thozhudhezhu” (worship such bhagavAnand be uplifted) should be added in the end. This pAsuram explains sOdhaka vAkyam (that statement which analyses bhagavAn‘s true nature) – “sathyam gyAnam anantham brahma” i.e., sathyam – most distinct in nature, gyAnam – being full knowledge and bliss, anantham – not having anyone equal/higher in past/present/future. First “inan” explains his greatness. Subsequent “inanilan” explains that there is none comparable to him.

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

Very similar to the simple translation. AzhwAr says to his mind that such bhagavAn should be worshipped (linking this with the last line of the 1st pAsuram).

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

  • When it is sufficient to say that bhagavAn is different from all jIvAthmAs, why is it necessary to establish that he is different from achith (matter)? This is to establish that – looking at him, it is irrelevant whether it is chith (sentients) or achith (insentients) – none can match him.
  • It is already explained that bhagavAn is distinct (greater) than every one/thing? What is the need for saying there is none equal/higher than him in past/present/future? This is to expain that no one is even qualified to compared with him (let alone be compared).

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

This reflects nampiLLai‘s vyAkyAnam mostly.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • mananagam… – nampiLLai questions the need for explaining about jIvAthmA in detail? This is AzhwAr‘s real experience of his own self/heart being most purified (by bhagavAn‘s mercy).
  • malamaRa – blemishes in the heart/mind are avidhyA, etc. kAmam (lust), krOdham (anger), lObam (desire for material aspects), harsha (happiness), mAnamathA guNA: (ahankAram, pride and lack of good qualities), vishAdham (sorrow) are the eight defects for the mind. But since AthmA is eternal and is fully knowledgable naturally, these defects are not natural for the mind (since mind also gets subdued during praLaya). Thus by following yOga sAsthram, removing the detachment from external worldly pleasures and turning it inwards towards the AthmA, these defects can be removed.
  • Here the mind is explained as the tool through which AthmA can be understood. But one may question, just like gold and charcoal may be different, they can be perceived by the same senses, why can’t bhagavAn be perceived by mind which perceives AthmA? That cannot be applied here due to the infinite greatness of bhagavAn. But then, why is it said that “…manasA thu visudhdhEna” (such bhagavAn is perceived by the pure mind). That means, bhagavAn can be understood that he is supreme/great – but he cannot be fully understood as he is, due to his infinite greatness.
  • uNarmuzhunalam – fully made of knowledge and bliss. As explained in bruhadhAraNyaka upanishath explains “yathA saindhavagana:” (like a salt crystal is filled with salt, bhagavAn is filled with knowledge). thaiththirIya upanishath says “AnandhO brahma” (brahmam is bliss) and “Anandha maya:” (pervaded by Anandham). He can only be understood through examples – even those examples, he cannot be fully comprehended.
  • inanilan – bhattar highlights that “First AzhwAr says that there is no sAdharmya dhrustAntham, here he says that there is no vaidharmya dhrustAntham“. That means first it is explained that bhagavAn cannot be compared to chith and achith. Here it is said that there is no one who is even qualified to be compared to bhagavAn. kAnchIpuram PB aNNangarAchAryar swamy gives a nice example for this in his dhivyArtha dhIpikai. He says if some one says “A chaNdALa (dog-eater) cannot be compared to vasishta (famous sage)”, learned persons will say “No! dont say that”. That does not mean that they are comparable. It simply means that chaNdALa is not even qualified to be compared to vasishta.
  • enanuyir – Such bhagavAn is my sustenance. Like it is said in bruhadhAraNyaka upanishath “yasya AthmA sarIram” (bhagavAn is antharyAmi for the AthmA and the AthmA is the sarIram – body). bhagavAn is the dhAraka (bearer) and AthmA is the dhArya (held by bhagavAn).
  • migunaraiyilanE – Just like him being the antharyAmi and bearing/controlling the jIvAthmAs, there is no one else who is his antharyAmi and greater than him. This is explained in svEthAsvathara upanishath “na thathsamascha abhyadhikascha dhrusyathE” (No one equal or higher to that bhagavAn is seen).

In the next article we will the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1.1.1 – uyarvaRa uyarnalam

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum >> First decad

nammazhwar-vanamamalainammAzhwAr in srI satakOpam – vAnamAmalai

Introduction for this pAsuram

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s introduction

nammAzhwAr enjoys the most glorious bhagavAn fully and out of great devotion caused by such experience, reveals his experience to others.

Highlights from nanjIyar‘s introduction

bhagavAn srIman nArAyaNan who is opposite to all defects and the abode of all auspicious qualities, being the master of nithyasUris (in paramapadham, out of his unconditional grace, blessed nammAzhwAr with pristine knowledge and devotion towards him. Being blessed, nammAzhwAr starts engaging in service of such bhagavAn. Thus, in the beginning of the prabandham itself, (auspicious aspects such as ) the object of glorification and reverential bowing down are highlighted.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

In this pAsuram, the summary of first padhigam (decad) is explained. In this first pAsuram, existence of unlimited auspicious qualities, unconditional mercy, controlling the nithyasUris and having eternal auspicious forms – all of these which reveal the supremacy of emperumAn is revealed. Having said so, nammAzhwAr directs his heart to always serve such emperumAn.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Very similar to nanjIyar‘s introduction.

Highlights from nampiLLai‘s introduction as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

nammAzhwAr first highlights the 3 main favours that are done by emperumAn towards him. First emperumAn favoured AzhwAr by showing his true nature of being filled with auspicious qualities. Then, even though AzhwAr did not have anything on his side,  emperumAn blessed him with divine knowledge and devotion towards him out of his causeless mercy. Then he showed that he is the master of nithyasUris. Being favoured like this, AzhwAr directs his heart to come and serve him eternally.

AzhwAr asks his heart to bow down to bhagavAn to be uplifted. Just like when a river starts flooding nearby fields, the trees which stay still will be uprooted but the plants, etc., which bend and tackle the flood will survive, after understanding the glories of bhagavAn, if one bows down in front of him, he will be uplifted.

Just like lakshmaNa said he is overwhelmed with srI rAma’s auspicious qualities and became a servant to him, AzhwAr also reveals his attachment towards emperumAn and thus becoming a servant to him.

Since, bhagavAn showed his auspicious qualities to AzhwAr to win over him, AzhwAr too engages in glorifiying bhagavAn‘s auspicious qualities right in the beginning.

pAsuram

uyarvaRa uyarnalam udaiyavan yavan avan
mayarvaRa madhinalam aruLinan yavan avan
ayarvaRum amarargaL adhipathi yavan avan
thuyaraRu sudarodi thozhudheLu en mananE

Word-by-Word meanings (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

uyarvu – greatness (as explained in thaiththirIya upanishath – Anandhavalli)
aRa – non-existing
uyar – unexplainably high
nalam – that bliss
udaiyavan – being the one who has
yavanavan – one who is famously explained in authentic scriptures
mayarvu – ignorance (samsaya – doubt, viparyaya  – error, etc)
aRa – be destroyed
madhinalam – true knowledge and devotion
aruLinan – blessed (out of own mercy)
yavanavan – one who is ancient
ayarvu – forgetting nature
aRum – does not have
amarargaL – nithyasUris who eternally enjoy bhagavAn
adhipathi – infinite (unchallengable) master
yavan – one
avan – his
thuyaraRu – removes the sufferings (of the dependants)
sudar – eternal radiance
adi – to the divine feet
thozhudhu – performing the act that fits a servant (as explained in badhdhAnjali putA: – ones who are with folded hands)
en mananE – oh my mind!
ezhu – rise and be uplifted

Simple transalation (based on vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s 12000 padi)

Oh my mind! Bow down with folded hands at the lotus feet of emperumAn and be uplifted. emperumAn is the famous one highlighted in authentic scriptures  who has unexplainable greatness which makes all other greatness non-existing. He is the one who blessed me out of his unconditional grace that dispelled my ignorance completely. He is the undisputable master of the nithyasUris who have no defects such as forgetful nature, etc.

In the first line, “nalam” indicates the unlimited bliss or those auspicious qualities that lead to the unlimited bliss of bhagavAn . In the second line, “nalam” indicates devotional friendship with bhagavAn.

Each line ending with “avan” in the end is joined with the last line and explained as well. i.e., Oh mind! bow down at the lotus feet of the one who is filled with auspicious qualities and be uplifted. Oh mind! bow down at the one lotus feet of the who bestowed me true knowledge and devotion and be uplifted. Oh mind! bow down at the one lotus feet of the who is the master of nithyasUris and be uplifted.

Also, this pAsuram reveals the essence of thirumanthram. praNavam which reveals the master-servant relationship between paramAthmA and jIvAthmA is explained in first line as it explains bhagavAn being supreme to everyone, nama: – him being upAyam is explained by the second line as it explains bhagavAn bestowing true knowledge/devotion to AzhwAr and finally nArAyaNAya is explained the 3rd and 4th lines – the ultimate goal of paramapadham (3rd line) and kainkaryam (4th line).

vyAkyAnams (commentaries)

Highlights from thirukkurukaippirAn piLLAn‘s vyAkyAnam

AzhwAr instructs his mind to engage in all types of kainkaryam at all places in all ways to bhagavAn and be uplifted. bhagavAn is explained as having unlimited auspicious qualities such as bliss, etc. He, unconditionally and mercifully blessed AzhwAr with divine blemishless knowledge and triggered great devotion towards his lotus feet. bhagavAn is explained as the master of the infiinte divine souls in paramadham such as Adhi sEshan, vishwaksEnar, garudAzhwAr, etc., who never fall from their position and already showering his towards such nithyasUris.

Highlights from nanjIyar‘s vyAkyAnam

  • uyarvaRa uyarnalam udaiyavan – Just like in the presence of Sun, the stars do not shine, in comparison to bhagavAn‘s glories, others’ glories do not shine at all.
  • madhinalam – bhakthirUpApanna gyAnam – knowledge enriched with devotion or knowledge matured into devotion.
  • amarargaL – usage of plural indicates there is infinite nithyasUris.
  • thuyaraRu sudaradi – Is there agony for the lotus feet themselves? Yes – they consider the agony of the ones who are surrendered as their own and removes that agony.
  • Why is AzhwAr asking to worship the lotus feet instead of bhagavAn himself? Just like a breast-feeding child will look for the mother’s breasts, adiyavan (dhAsa – servitor) will look for the lotus feet of the master.
  • Many arguments such as “brahmam is sath only without any attributes” (auspicious qualities in the first line) and “the difference between jIvAthmA and paramAthmA is artificial, on liberation they will become one” (master of nithyasUris explained in the third line) are defeated easily and AzhwAr‘s sidhdhAntham is established.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s vyAkyAnam

This reflects nampiLLai‘s vyAkyAnam mostly.

  • amararagaL – ones who are immortal. For them death means separation from bhagavAn – there is no other death for them.

Highlights from nampiLLai‘s vyAkyAnam as documented by vadakkuth thiruvIdhip piLLai

  • uyaravaRa uyarnalam – When thaiththirIya upanishath started enjoying bhagavAn‘s auspicious qualities, it could not even fully enjoy a single quality named “Anandham” (bliss) and declared “yathO vAchO nivarthanthE“. Each quality of emperumAn is infinitely great. ALavandhAr explains that bhagavAn‘s greatness over all other entities is clearly explained here.
  • udaiyavan – These qualities are natural for bhagavAn instead of being accidental (acquired). kUraththAzhwAn explains to piLLai piLLai AzhwAn that AzhwAr establishes bhagavAn‘s auspicious qualities right upfront and easily defeats the ones who claim he is nirguNam (without any qualities – according to them).
  • yavan – that most famous and established personality. The personality on whom these auspicious qualities are naturally and fittingly visible. This means bhagavAn by nature is great and does not depend on his qualities to prove his greatness. On the other hand, this also means that bhagavAn who is with such great auspicious qualities.
  • mayarvaRa – removing the agyAnam (ignorance) completely. agyAnam is of 3 categories
    • gyAna anudhaya (no knowledge at all) –  dhEhAthma abhimAnam – considering body as the soul. This means, there is no knowledge about jIvAthmA and considering the body itself as everything.
    • anyathA gyAnam – dhEvathAnthara sEshathvam – considering oneself as servitor of other dhEvathAs such as brahmA, rudhran, indhran, etc.
    • viparIdha gyAnam – svAthathriyam (considering oneself as independant) and svabhOgyam (considering oneself as the enjoyer) like kEvalan (one who desires kaivalya mOksham).
  • madhinalam – some explains this as gyAnam and bhakthi. But bhattar explains this as gyAnam enriched with bhakthi (gyAnam matured as bhakthi). This bhakthi was blessed by bhagavAn himself and it induces kainkaryam to bhagavAn. When some ask embAr if AzhwAr was a prapanna or bhakthi yOga nishta? He replies “AzhwAr is a prapanna; but performs bhakthi to spend his time in this world”.
  • aruLinan – Being blessed by bhagavAn unconditionally, he considers himself as asath (insentient) before being blessed.
  • amarargaL – the residents of paramapadham who cannot bear separation from bhagavAn. All of them look similar to bhagavAn – only in the grand assembly and by seeing his divine consorts and divine ornaments like srI kausthubam he can be easily identified.
  • adhipathi – Though there are some similarities,  he is completely greater than them.
  • thuyaraRu – Previously AchAryas explained this as “thuyaraRukkum” (that which dispels the agony of others). emperumAnAr explained this as “thuyaraRu sudaradi” (the lotus feet which dispels the agony of bhagavAn). As explained in srI rAmAyaNam ayOdhyA kANtam 2.42 “vyasanEshu cha manushyANAm brusam bhavathi dhukkitha:” (when his subjects suffered, srI rAma felt more agony than themselves) bhagavAn was in pain seeing AzhwAr‘s sufferings before, but seeing he has been blessed, his agony is dispelled.
  • thozhudhu – engaging in the devotional activity which is natural for the jIvAthmA considering the time lost in this samsAram since time immemorial.
  • ezhu – rise and be uplifted. From the state of “asannEva sa bhavathi” (thaiththirIya upanishath Anandhavalli – he is not even considered to be existing when he considers brahmam to be not existing), he became “santhamEnam thathO vidhu:” (thaiththirIya upanishath Anandhavalli  – others know him to be existing when knows brahmam to be existing).
  • en mananE – now only AzhwAr is seeing himself. He relishes his relationship with his mind now having been blessed by bhagavAn. As explained in srIvishNu purANam 6.7.28 “mana Eva manushyANAm kAraNam bandhamOkshayO:” (For a man, his mind is the cause for both attachment in this world and liberation from this world).
  • Ones who claim that bhagavAn does not have guNam (qualities), vigraham (form), vibhUthi (wealth) are all defeated in this pAsuram itself. One need not explain the opponents case and defeat it. If ones own philosophy is explained clearly, that will easily defeat the opponents philosophy.
  • artha panchakam is explained in this pAsuram.
    • prApyam – “bhagavAn” is explained by “uyarvaRa uyarnalam udaiyavan – ayaravaRum amarargaL adhipathi
    • virOdhi – “ignorance being dispelled” is explained by “mayarvaRa
    • sAdhanam (upAyam) – “bhagavAn is the means” is explained by “aruLinan”
    • palam (upEyam) – “kainkaryam is the goal” is explained by “thozhudhu ezhu
    • jIvAthmA – “the pure soul who is the qualified person to pursue the goal” is explained by “en mananE

In the next article we will the next pAsuram.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1.1 – uyarvaRa

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series >> First Centum

bhagavan-nammazhwarsrIman nArAyaNan and nammAzhwAr

Highlights from nanjIyar‘s introduction

Note: This section is seen in the end of nanjIyar‘s overall introduction.

In the first thiruvAimozhi (decad), nammAzhwAr by the divine mercy of emperumAn fully visualizes bhagavAn as the complete personality (in svarUpam (true nature), rUpam (forms), guNam (auspicious qualities), vibhUthi (wealth)), sarvEswaran (the controller of every one), sriya:pathi (the divine consort of srI mahAlakshmi) and the one who is revealed through vEdham which is glorified as apaurushEyam (not written by an individual) and most authentic scripture. Having experienced that, being overwhelmed with bliss out of that experience, he speaks about the same and instructs his heart/mind to serve the lotus feet of such glorious bhagavAn.

Just like a person who first sees (researches) an ocean will subsequently analyse each wave, gem that is found in the ocean, etc., that are found in the ocean, AzhwAr enjoys those qualities which are collectively in the first decad in a more detailed manner in the subsequent decads. AzhwAr is not the first one to follow this method – vAlmIki, vyAsa, etc., who are the authors of srI rAmAyaNam, mahAbhAratham, etc., respectively have also pursued this approach of first explaining something in short and subsequently in great detail.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Note: This section is seen in the end of vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s overall introduction.

nammAzhwAr highlights the supremacy of bhagavAn in this first thiruvAimozhi (decad).

  • In the 1st pAsuram (verse), bhagavAn’s vilakshaNa guNam (unique qualities), vibhUthi (wealth) and vigraha yOgam (divine forms) are explained.
  • In the 2nd pAsuram, bhagavAn‘s vilakshaNa svarUpam (unique nature) on which the previously explained aspects are anchored/resting is explained.
  • In the 3nd pAsuram, his endless relationship with this material world is explained.
  • In the next 3 pAsurams  it is explained that – all sentients and insentients that are within this material world wholly depend on bhagavAn for their nature, existence, actions, etc.
  • In the 4th  pAsuram it is explained that all entities are by nature dependent on bhagavAn per sAmAnAdhikaraNyam (sarIra/sarIri bhAvam – everything having bhagavAn as the common substratum).
  • In the 5th pAsuram, it is because of vaiyadhikaraNyam (being distinct from everything else) he protects every one by supporting in their existence is explained.
  • In the 6th pAsuram, again per sAmAnAdhikaraNyam he controls all actions of all entities.
  • In the 7th pAsuram, the sarIra-Athma sambhandham is explained.
  • In the 8th pAsuram, it is explained that there is no other Iswara (controller)  than bhagavAn himself.
  • In the 9th pAsuram, concepts which are explained by avaidhikas (ones who do not accept vEdham as authority) are refuted clearly.
  • In the 10th pAsuram, bhagavAn‘s vyApakathvam (omnipresence) is explained.
  • In the 11th pAsuram, bhagavAn being the master of everyone/everything is explained to establish his supremacy over everything else.

Highlights from periyavAchchAn piLLai‘s introduction

Note: This section is seen in the end of periyavAchchAn piLLai‘s overall introduction.

In addition to what is explained by nanjIyar, periyavAchchAn piLLai also highlights some beautiful aspects.

He highlights the meaning of the first pAsuram of thiruvAimozhi nicely. That is “bhagavAn who is opposite to all defects and the abode of all auspicious qualities, having divine form which manifests such divine qualities, being the master of srI mahAlakshmi, being the master of nithyasUris who enjoy these wonderful aspects of him in paramapadham, out of his unlimited mercy, ignoring my defects, out of unconditional grace and great attachment towards me, dispelled my ignorance completely and blessed me great knowledge and devotion towards him. Thus, I shall now serve his lotus feet and be uplifted”.  Saying this, nammAzhwAr attempts to engage in the loving service to emperumAn. From this we can see that, in the beginning of the prabandham itself, the establishment of the object of the glorification (sudaradi – the glowing lotus feet of emperumAn) as well as bowing down reverentially (thozhuthu ezhu) are present.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – 1st centum

SrI:  SrImathE SatakOpAya nama:  SrImathE rAmAnujAya nama:  SrImath varavaramunayE nama:

Full series

Previous Article

Audio

paramapadhanathanFocus of this centum – parathvam – bhagavAn’s supremacy

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

Note: This section is seen in the end of vAdhi kEsari maNavALa jIyar‘s overall introduction.

In the first centum, nammAzhwAr talks about bhagavAn‘s rakshakathvam (nature of protecting everyone). Each decad talks about a particular quality of bhagavAn.

  • The first thiruvAimozhi (decad) talks about bhagavAn‘s sarvasmAth parathvam (being supreme above everyone and everything) which helps him protect everyone.
  • The second decad talks about sarva samAsrayaNIyathvam (being approachable by everyone equally).
  • The third decad talks about saulabhyam (easy approachability, being very simple).
  • The fourth decad talks about Asritha aparAdha sahathvam (tolerating the defects of the ones who approach him).
  • The fifth decad talks about sausIlya adhisayam (the abundance of his quality of mixing freely with others ignoring his greatness and the lowliness of others).
  • The sixth decad talks about svArAdhathai (being easily worshippable).
  • The seventh decad talks about AsrayaNa samaya athyantha sArasyam (being very enjoyable while approaching him).
  • The eighth decad talks about Asritha vishaya Arjavam (being sincere and honest towards the ones who approach him).
  • The ninth decad talks about sAthmya bhOga pradhathvam (bestowing bliss in a step-by-step manner).
  • The tenth decad talks about nirhEthuka mahOpakArithvam (bestowing great favours out of unconditional grace).

By explaining these 10 qualities, the completeness of bhagavAn as a protector is well established.

Subsequently, we will see each thiruvAimozhi (decad) in detail.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://granthams.koyil.org
pramAthA (preceptors) – http://acharyas.koyil.org
SrIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – avathArikai (Introduction) – 2

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series

Previous Article

azhwar-thiruvadi-thozhalnammAzhwAr at the lotus feet of namperumAL

nampillai-pinbhazakiya-perumal-jeer-srirangamnampiLLai

Highlights from nampiLLai‘s introduction(s)

nampiLLai blesses us with 3 different introductions for thiruvAimozhi vyAkyAnam looking at it from 3 different angles. Since all 3 of them start with “sriya:pathiyAy” (being the husband of srI mahAlakshmi), they are known as mudhal (first) sriya:pathi, iraNdAm (second) sriya:pathi and mUnRAm (third) sriya:pathi. We will see the gist of each one of them now.

mudhal sriya:pathi – first introduction

Note: This is the first and most elaborate introduction explaining various aspects of nammAzhwAr and thiruvAimozhi.

bhagavAn who is the divine consort of srI mahAlakshmi, who has no unfulfilled desires, who is filled with all auspicious qualities and the supreme controller of everyone/everything gives his special mercy to nammAzhwAr who had gone through unlimited number of births in this samsAram (material world) without any exposure to spiritual knowledge. By his unconditional grace, such jIvAthmA (who was immersed in worldly pleasures) became nammAzhwAr who proclaimed that he took shelter of bhagavAn‘s lotus feet, realized the true nature of the essential principles and became blissful. As explained in srIvishNu purANam 5.6.28 “brundhAvanam bhagavathA krushNEnAklishtakarmaNA| subhEna manasA dhyAtham gavAm vrudhdhimabhIpsathA ||” (The all capable krishNa vowed effortlessly that the thorny fields were to be transformed to fertile green fields for the cows for their gazing), bhagavAn transformed a bound jIvAthmA to become nammAzhwAr effortlessly to be fully realized in all the essential truths just like how he transformed the thorny forest of vrindhAvanam to a beautiful fertile field.

nampiLLai then elaborates how thathvams (truths) are explained in 17 philosophies – lOkAyadhika (chArvAka), Arhatha (jaina), the four schools of thought in baudhdha named vaibhAshika, sauthrAnthika, yOgAchara and mAdhyamika, naiyAyika (nyAya), vaisEshika, pAsupatha (Agama), sAnkhya (kapila), yOga (pathanjali), bhAtta, prabhAkara, mAyAvAdhi, bhAskara, yAdhavaprakAsa and EkAyana (one who accepts nArAyaNa’s supremacy without giving due importance to srI mahAlakshmi).

nampiLLai then explains in detail how thathvams are understood in our philosophy. Our philosophy is based on thathva thrayam – the three thathvams viz chith (sentients), achith (insentients) and Iswara (God). These can be explained as one (single brahmam with multitude of attributes) when considered as prakAra (form/attribute) and prakAri (substance/object), i.e., Iswara as the prakAri (substance/object) and chith/achith as prakAra (form/attribute). Looking at the nature of the 3 different entities (chith, achith and Iswara), they can be considered as 3 separate entities.

Then, chith, achith and Iswara are explained in detail. achith is explained the abode of three guNas (qualities namely sathvam/goodness, rajas/passion and thamas/ignorance), eternal, always changing, etc. Iswara is explained as the one who can bestow both worldly pleasures or spiritual upliftment based on the desire of jIvAthmA. chEthana (jIvAthmA) is explained as eternal, miniscule, one who is made of gyAnam (dharmi gyAnam – consciousness) as well as one who has gyAnam (dharmabhUtha gyAnam – knowledge), unchanging and subservient to Iswara. For a jIvAthmA who realizes the true nature of oneself whether it is the desire for kaivalya mOksham (enjoying oneself) or being immersed in bhagavadh guNams (auspicious qualities of bhagavAn), he needs to accept bhagavAn as the upAyam (means) to achieve such goal. In any case, the focus of true knowledge is bhagavAn only. Any other knowledge is as good as ignorance. It is explained in srIvishNu purANam 1.19.41 “thath karma yanna bandhAya sA vidhyA yA vimukthayE | AyAsAyAparam karma vidhyAnyA silpanaipuNam” (That action which does not lead to binding in this samsAram is good action. That knowledge which leads to liberation is true knowledge. Any action done for worldly pleasures is stressful. That knowledge which leads to any other goal than liberation is useless).

To understand the nature of chith, achith and Iswara fully is very difficult. The best amongst such realized persons is nammAzhwAr. There is no one comparable to him amongst samsAris and nithyasUris. His glories are not known to himself, samsAris and bhagavAn himself. Since these glories were acquired by him by bhagavAn‘s mercy instead of his own efforts, he himself would not know his glories fully. Since there is no one like him is present in this world, samsAris (materialistic persons) would not understand his glories. Since bhagavAn could not bless and transform any one like nammAzhwAr, he also would not understand AzhwAr‘s glories fully. He is beyond the limitation of both nithya vibhUthi (paramapadham) and leelA vibhuthi (material world). Unlike nithyasUris who are present in paramapadham which is conducive for being immersed in bhagavath vishayam, he is able to experience the same bliss in this material world which in itself is a huge impediment for bhagavath vishayam.

As seen in other vyAkyAnams, it is rare to get human form, its rarer to have desire to serve bhagavAn and its rarest to have the desire to serve bhAgavathas. Thus, it is a great fortune for the jIvAthmAs to have AzhwAr being born in this world (for their upliftment). His birth is as good as bhagavAn‘s incarnation. Sun removes the external/physical darkness. bhagavAn removes the ignorance (which is internal darkness). AzhwAr ensures that whatever blessings he had from emperumAn is shared with others as well. Just like brahmA blessed vAlmIki to have pure vision of srI rAma’s history, bhagavAn blessed AzhwAr to have pristine knowledge about the essential principles. As bhagavAn himself declares that the gyAnis are most dear to him in gIthA 7.18, he is the top-most of such gyAnis. Just like srI lakshmaNa who had great attachment for srI rAma from the time of birth itself, AzhwAr too was born with great attachment for bhagavAn . He is not attached to any goal other than bhagavath kainkaryam such as aiswaryam (material wealth), kaivalyam (self enjoyment), etc. Just like srI lakshmaNa said in srI rAmAyaNam ayOdhyA kANtam 31.25 “aham sarvam karishyAmi” (I will do all kainkaryams for you), AzhwAr too says in thiruvAimozhi 3.3.1 “ozhivil kAlamellAm … vazhuvilA adimai seyyavENdum” and sustains himself by serving bhagavAn always.

Questions/objections raised and answers explained in nanjIyar‘s avathArikai are also explained in detail here by nampiLLai. Similarly AzhwAr‘s samslEsham (union) and vislEsham (separation) are also explained here in detail. The purpose/objective of thiruviruththam, thiruvAsiriyam, periya thiruvanthAdhi and thiruvAimozhi are also explained elaborately.

In the first padhigam (decad), emperumAn‘s auspicious qualities are enjoyed by AzhwAr. In subsequent padhigams, AzhwAr enjoys those qualities in greater detail.

thathva thrayamIswara, achith, chith are again explained in detail by nampiLLai. Here nampiLLai explains that Iswara is none other srIman nArAyaNan. Also, the special nature of “nArAyaNa” name is explained here. Even though nArAyaNa, vAsudhEva and vishNu names establish bhagavAn‘s vyApakathvam (omnipresence – all-pervading nature), the word/name “nArAyaNa” explains bhagavAn‘s auspicious nature and qualities in a precise nature. AzhwAr too having understood the importance of that, affectionately uses that name to indicate srIman nArAyaNan‘s glories in the beginning, middle and end (everywhere) of thiruvAimozhi. Also, kainkaryam to the divine couple – srI mahAlakshmi and srIman nArAyaNan as the ultimate goal is well established by nammAzhwAr through his pAsurams. Subsequently the nature of jIvAthmA, upAyam (means), upEyam (goal) and virOdhi (hurdles) are explained in detail. Followed by that artha panchakam is also explained in detail.

nampiLLai establishes how to conduct oneself in samsAram with vairAgyam (detachment). One cannot go to the forest and live in seclusion – even in the forest, Adhi bharatha became attached to a deer. One cannot perform penance in water – even in such situation, saubari became attached to family life seeing the community of fishes. So, detachment does not mean staying in seclusion or doing difficult penances. But as said in thiruvAimozhi 1.2.3 “nIr numathu enRivai vEr muthal mAyththu“, one should give up ahankAram and mamakAram completely. One has to give up dhEhAthmAbimAnam (ahankAram) – considering oneself as the body and mamathA budhdhi (mamakAram) – considering the bodily relatives/properties as ones own. Wherever one is located, one can develop such attitude in his own place of residence and pursue bhagavAn – this can be seen in the lives of king janaka and srI kulasEkarAzhwAr. Thus budhdhi thyAgam (detachment in mind/intelligence) is the most important aspect.

To remove such hurdles, bhakthi yOga (that can be pursued by brAhmaNa, kshathriya and vaisya) and prapaththi (that can be pursued by the ones who declare that they have nothing in their hands) are identified as upAyam in vEdhAntham. nammAzhwAr establishes that his opinion is to accept prapaththi only as the upAyam (In arumpadham, prapaththi is equated to bhagavAn himself as stated in “nyAsa ithi brahma” – saraNAgathi means accepting bhagavAn as upAyam). Many pAsurams such as thiruvAimozhi 5.7.1 “nORRa nOnbilEn“, 5.7.10 “ARenakku ninpAdhamE saraNAgath thanthozhinthAy“, etc., are cited to establish nammAzhwAr‘s views. Even while performing upadhEsam to others, he always instructs everyone to pursue the lotus feet of bhagavAn only as upAyam. He also explains that one has no engagement in karma, gyAna, bhakthi yOgams due to their nature (due to the involvement self-effort) and establishes that he did not have any self-effort and emperumAn blessed him out of his unconditional mercy. He also establishes that any one (even the ones filled with vices) can surrender to bhagavAn – emphasising that prapaththi is sarvAdhikAram (open for all).

Though the adhikAri (who is devoid of anything in his side) is there and the upAyam (bhagavAn) is present, unless the upAya svIkAram (adhikAri pursuing bhagavAn) is there, the goal is not attained. Such upAya svIkAram is demonstrated by nammAzhwAr in his many pAsurams. He also establishes that “it is emperumAn who facilitated such upAya svIkAram” in many pAsurams. He establishes that one should have great attachment towards pursuing bhagavAn. He also explains to others that it is very easy to pursue bhagavAn. He also establishes that, this saraNAgathi (bhagavAn) is an independent upAyam that can ensure that the goal is achieved. For the ones who are attached to pursuing bhagavAn, they can pass their time in this world by engaging in the nectarean pAsurams of thiruvAimozhi and its meanings.

For the ones who have thus pursued bhagavAn and spend their time in reciting/meditating thiruvAimozhi, AzhwAr establishes that initially one achieves victory/control over senses and ultimately achieves eternal kainkaryam. For a upAsaka (bhakthi yOga follower) such sense control is essential (and is acquired by ones own effort). For a prapanna, such control is bestowed by bhagavAn. He also establishes that the source of such person’s bhakthi is also by the causeless mercy of bhagavAn. He also establishes that such bhakthi is nourished by bhagavAn himself. Finally, it is bhagavAn himself who eradicated AzhwAr‘s relationship in this material world and bestowed him the ultimate bliss in parampadham.

Thus thiruvAimozhi presents these important five principles only. That is,

  • srIman nArAyaNan is the supreme God
  • jIvAthmA‘s true nature is to truly exist for bhagavAn‘s pleasure only
  • ultimate goal is to serve bhagavAn being induced by the loving devotion that was an outcome of experiencing bhagavAn‘s auspicious qualities
  • hurdles are ahankAram and mamakAram
  • the means to be freed from such ahankAram/mamakAram and attaining of ultimate goal of kainkaryam is the Lotus feet of the most easily approachable supreme bhagavAn only. And control of senses to ultimate attaining of kainkaryam in parampadham is done by bhagavAn himself.

As explained by periya vangippuraththu nambi, the whole of thiruvAimozhi can be explained through hArItha samhithA slOkams “prApyasya brahmaNO ruPam prApthuscha prathyakAthmana: | prApthyupAyam palam prApthEs thathA prApthivirOdi cha || vadhanthi sakalA vEdhAs sEthihAsa purANakA: | munayascha mahAthmAnO vEdha vEdhArththavEdhina: ||” (vEdham along with vEdhAntham, ithihAsam, purANam, etc, establish the five essential principles – brahmam (bhagavAn), jIvAthmA (soul), upAyam (means), palam (goal) and virOdhi (hurdles).  The same is emphasised by great saints and sages who are well versed in the principles of vEdham).

iraNdAm sriya:pathi –  second introduction

Note: In this, thiruvAimozhi is explained as an elaboration of dhvaya mahA manthram. Also, the main essence of each centum is explained by nampiLLai.

bhagavAn who is the divine consort of srI mahAlakshmi, who has no unfulfilled desires, who is filled with all auspicious qualities and the supreme controller of everyone/everything gives his special mercy to nammAzhwAr who had gone through unlimited number of births in this samsAram (material world) without any exposure to spiritual knowledge.

nammAzhwAr explains the meaning of dhvaya mahA manthram through thiruvAimozhi. In this, the first 3 centums (1 to 3) explain the second part of dhvayam. The second 3 centums (4 to 6) explain the first part of dhvayam. The next 3 centums (7 to 9) explain the auspicious qualities of bhagavAn, his detachment towards his own AthmA and body, etc, and finally his eternal relationship with bhagavAn. In the last centum (10th) attainment of ultimate goal is explained.

The main aspect that is revealed by nammAzhwAr in each centum is explained briefly by nampiLLai:

  • In the first centum, AzhwAr determines that eternal service to bhagavAn is the purushArththam (ultimate goal), sruthi (vEdham) is the most authentic source of such knowledge and that bhagavAn is none other than srIman nArAyaNan.
  • In the second centum, AzhwAr reveals his desire to be in paramapadham. Seeing that bhagavAn willingly accepts him and bestows him parampadham. AzhwAr says he does not want to force emperumAn to bestow him paramapadham and highlights that emperumAn‘s pleasure is his only goal.
  • In the third centum, bhagavAn sees the great desire in AzhwAr for kainkaryam and he engages AzhwAr in kainkaryam at thirumalai (thiruppathi). AzhwAr too craves for such kainkaryam and also extends it upto kainkaryam to bhAgavathas and performs vAchika kainkaryam (kainkaryam through his speech/words).
  • In the fourth centum, AzhwAr explains to others that the means to such kainkaryam is the lotus feet of bhagavAn and hurdle for ultimate kainkaryam to bhagavAn is the attachment towards aiswaryam (worldly pleasures) and kaivalyam (self-enjoyment). He also meditates on the same in his pAsurams.
  • In the fifth centum, AzhwAr clearly establishes that bhagavAn himself facilitates his lotus feet to be the means for removing the hurdles and bestowing the ultimate goal.
  • In the sixth centum, AzhwAr pursues such upAyam with the help of AchAryas and the recommendation of periya pirAtti (srI mahAlakshmi).
  • In the seventh centum, even after accepting bhagavAn as upAyam his desire of reaching parampadham for eternal kainkaryam is not fulfilled. Whatever interactions he experiences emotionally does not transform into physical/real experience. So, he cries out in separation.
  • In the eighth centum, understanding that the emotional experience cannot tranform into physical experience due to being present in samsAram, being in great agony, he thinks that he may still have some attachment towards self enjoyment or worldly pleasures and clearly declares that he does not have any attachment towards them.
  • In the ninth centum, bhagavAn clarifies to AzhwAr that there is no need for doubting AzhwAr‘s attachment towards bhagavath vishayam and tells him “I am nArAyaNan, capable of everything, I will fulfill all your desires”. Hearing that, AzhwAr greatly enjoys and glorifies bhagavAn‘s auspicious qualities such as sausIlyam, etc.
  • In the tenth centum, AzhwAr explains how bhagavAn descends as thirumOgUr perumAL, shows him the archirAdhi gathi (the path which leads to paramapadham) and ensured that AzhwAr himself says “You fulfilled all my desires”.

mUnRAm sriya:pathi – third introduction

Note: In this, nammAzhwAr is compared to srI bharathAzhwAn who was fully subservient to srI rAma and who existed only for the pleasure of srI rAma.

bhagavAn who is the divine consort of srI mahAlakshmi, who has no unfulfilled desires, who is filled with all auspicious qualities and the supreme controller of everyone/everything gives his special mercy to nammAzhwAr who had gone through unlimited number of births in this samsAram (material world) without any exposure to spiritual knowledge.

When he has unaware of the principles of chith, achith and Iswara, bhagavAn himself shows him that achith is to be given up, chith is the one to pursued and Iswara is the top-most one to be pursued. Understanding that, AzhwAr realizes that this body is the hurdle for endless bliss in paramapadham and in thiruviruththam prays to bhagavAn to eradicate the hurdles that stop him from attaining that divine experience. bhagavAn then shows him all his greatness, simplicity (towards his devotees), divine beauty, etc., so that AzhwAr can enjoy them here in this world itself and AzhwAr enjoys that in thiruvAisiriyam. In periya thiruvanthAdhi, the overflowing love towards such bhagavAn is revealed. In thiruvAimozhi, AzhwAr explains that just like one who removes the indigestion, creates hunger and then feeds food, bhagavAn created the ruchi (desire) and that ruchi matured into parabhakthi, paragyAnam and parama bhakthi stages, remove his connection with this material world and finally attaining the ultimate goal in paramapadham.

When srI bharathAzhwAn returned from his uncle’s place to ayOdhyA to serve srI rAma, kaikEyi called him “rAjan” (Oh! king) and put him in great agony (he always considered srI rAma as the king and himself as his servitor. He understood something was terribly wrong when called as king by his mother). nammAzhwAr‘s state was like this in thiruviruththam.

After hearing that srI rAma was in chithrakUtam, srI bharathAzhwAn took along his mothers, the ministers, residents of ayOdhyA, etc., hoping that seeing the tears in the eyes of every one srI rAma will return to ayOdhyA. Enroute, he is thinking that surely srI rAma would return back with him when he bows down in front of srI rAma and pleads for his return. Thus he sustained himself by these positive thoughts. nammAzhwAr‘s state was like this in thiruvAsiriyam.

srI bharathAzhwAn stayed in nandhigrAmam (the place outside ayOdhyA) for 14 years nurturing his desire to serve srI rAma. nammAzhwAr‘s state was like this in periya thiruvanthAdhi.

Finally, when srI rAma returned to ayOdhyA, accepted the throne and ruled the kingdom, srI bharathAzhwAn served him in fitting manner. nammAzhwAr‘s state was like this in thiruvAimozhi.

thiruvAimozhi‘s sangraham (shortened form) is first padhigam (decad). First decad’s sangraham is the first 3 pAsurams. First 3 pAsurams’s sangraham is the first pAsuram. First pAsuram’s sangraham is the first line in that pAsuram. This is like the whole vEdham’s sangraham is thirumanthram. thirumanthram is sangraham is praNavam. praNavam’s sangraham is akAram (the first letter of praNavam).

mahAbhAratham and srI rAmAyaNam also have been compiled in this fashion of sangraha (shortened form) – visthara (elaborate form) method.

Thus ends the 3 glorious introductions for thiruvAimozhi by nampiLLai.

In the next article, we will see introductions for the 1st centum.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

thiruvAimozhi – avathArikai (Introduction) – 1

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

Full series

Previous Article

Highlights from nanjIyar‘s introduction

nanjeeyarIn this world, without knowing the true nature of chith (soul), achith (matter) and Iswara (bhagavAn), without engaging in any of the proper means to achieve the ultimate goal, being engrossed in sensual pleasures, jIvAthmAs are fully drowned in this ocean of samsAram (material world) which is difficult to bear and cross-over. It is said in srI bhAgavatham 11.2.29 “dhurlabhO mAnushO dhEhO dhEhinAm kshaNabangura: thathrApi dhurlabam manyE vaikuNtapriya dhasranam” (It is very rare to acquire a human body which itself is temporary. Even rarer is to be blessed by the vision of one who is dear to srIvaikuNtanAthan). The human form is the best form to pursue the ultimate goal of liberation. Even if one desires for liberation, it may be limited to just being freed from samsAram as it is rarer to find one with the desire for ultimate form of liberation which is eternal kainkaryam to bhagavAn in srIvaikuNtam. Considering, this it can be easily understood that the desire to perform eternal kainkaryam to bhAgavathas (devotees) can be the rarest.

In such samsAram, as a great fortune and boon for the samsAris (bound souls), nammAzhwAr appears in AzhwArthirunagari.

  • He acquired full/pristine knowledge by bhagavath prasAdham (mercy of bhagavAn).
  • He is glorified as the top-most of gyAnis – those who are most dear to him as proclaimed by himself in gIthA 7.18 “gyAni thu Athma Eva mE matham” (that gyAni is my soul – this is my philosophy).
  • He is attached to emperumAn right from his birth and holds emperumAn as the one who sustains him (unlike samsAris who sustain themselves by food, water, etc).
  • He cannot bear even a moment considering anything other than bhagavAn as the goal. Like arjuna, dhasaratha, etc., he wants to pursue bhagavAn eternally and will still not be satisfied with his uncontrollable desire towards bhagavAn.
  • His glories are such that even srI mahAlakshmi and other dear consorts of srIman nArAyaNan, srI lakshmaNa, srI bharatha, srI gOpikAs, etc., cannot be considered equivalent to him. Just like srI prahlAdhAzhwAn is considered as the best example of sAdhus (devotees), nammAzhwAr‘s each aspect can be considered as an example of many great personalities’ qualities.
  • While being completely overwhelmed by bhagavAn‘s auspicious qualities, considering himself as bhagavAn‘s servant, being situated at the top-most platform of exclusive devotion to bhagavAn, being in a mood of servitude and serving bhagavAn in all possible ways, his presence itself dispelling the ignorance (that exists in the form of ahankAram (considering AthmA as body) and mamakAram (considering oneself as the proprietor of oneself))  of everyone to purify them fully to make them eligible for eternal kainkaryam to bhagavAn in paramapadham, out of his overflowing emotions, he sung thiruviruththam, thiruvAsiriyam, periya thiruvanthAdhi and thiruvAimozhi dhivya prabandhams that clears all doubts that may arise from studying vEdham, vEdhAntham, ithihAsam, purANams, etc.

If this is the outcome of nammAzhwAr‘s overflowing emotion – how does these have proper count of pAsurams, proper grammatical structure, etc? Just like by brahmA’s mercy/boon, the curse which was recited by vAlmIki out of sorrow (in seeing the male dove being hunted down by a hunter) turned into a slOka and eventually lead to the reciting of srI rAmAyaNa, this prabandham (and other dhivya prabandhams) too came out to be perfect by the grace of bhagavAn.

A series of questions are raised (if raised by persons who are not familiar with these principles) and answered by nanjIyar here:

  • In which category, these dhivya prabandhams belong to? These dhivya prabandhams fall under the category of the main literature that focus on purushArththam (ultimate goal).
  • How did these prabandhams come into existence?  Being engrossed in bhagavath anubhavam (divine experience with bhagavAn) which leads to great bliss that facilitated the arrival of these prabandhams.
  • What is the source for these prabandhams? How do we know the source? As learnt from the tune, the words in the prabandham itself, etc., we can understand that the divine vision blessed by bhagavAn‘s mercy is the source for these prabandhams.
  • How would we know that these are pramANam (authentic source)? Since these prabandhams are pursued by great scholars of vEdhAntham and as these prabandhams reveal the essential principles to relieve oneself from samsAram, we can understand that these are authentic sources of information.
  • Who is the propagator for this? srIman nArAyaNan who is the divine consort of srI mahAlakshmi and who is the goal for everyone is the propagator of these prabandhams.
  • Who can learn these prabandhams? The ones who have detachment in worldly pleasures and who want to somehow serve bhagavAn in all ways are the qualified persons to learn these prabandhams.
  • Who is the enjoyer of these prabandhams? mumukshus (ones who seek liberation), mukthAthmAs (liberated souls), nithyasUris (eternally free souls) and srIman nArAyaNan are the enjoyers for these prabandhams.
  • What is the purpose of these prabandhams? To elaborate the nature of kainkaryam to bhagavAn which is most blissful.

Again a series of objections are raised (by ignorant persons) to minimize the greatness of dhivya prabandhams and these are explained clearly by nanjIyar.

  • They are in nishidhdha (forbidden) language, so they should be discarded. Not necessarily – Though samskritham is considered as dhEva bhAshA (divine language) and other languages are considered inferior to samskritham, any devotional literature on hari (srIman nArAyaNan) is to be glorified irrespective of the language they are written on. This is explained by yamadharmarAja in mAthsya purANam. If the language is the only criteria to accept a literature, then one should accept extraneous literature that are written in samskritham which are contrary to vEdham as well. Since that is not meaningful, language alone cannot be used to determine the validity of the literature.
  • These are pursued by women, sUdhras, etc., so they should be discarded. Not necessarily – It is by the great mercy of nammAzhwAr, even women, sUdhras, etc., can pursue these literature which reveals the essence of vEdham/sAsthram – this is actually a good reason to accept these greatly.
  • These are compiled by a sUdhra who dont have the qualification to preach in the kaliyugam, so they should be discarded. Not necessarily – Since nammAzhwAr is most fortunate to be most dear to emperumAn himself who pursued nammAzhwAr for several births, who is the abode of bhagavAn‘s eternal mercy, who is expert in thathvam (truth), hitham (means) and purushArththam (goal), who is also an expert in preaching the same, who is even greater than vidhura, sabhari, etc., who are most dear to emperumAn, these prabandhams are to be pursued.
  • These are seen only in one place (thamizh dhEsam) not in many places, so they should be discarded. Not necessarily – Even thamizh is spoken in many places that are filled with great saints and even great scholars of samskritham crave to be born in these regions where thamizh is spoken to learn and recite dhivya prabandhams, these prabandhams are to be pursued.
  • These are pursued by avaidhikas (one who does not accept vEdham as pramANam), so they should be discarded. Not necessarily – these are so great that even avaidhikas are inspired and become transformed into vaidhikas, they should be glorified.
  • These speak about kAmam (love/lust) which is contradictory to sruthi and smruthi – so they should be discarded. Not necessarily – the kAmam spoken here is the same as bhakthi, upAsana, etc., that is spoken in vEdhAntham. So, these should be pursued.
  • These discard goals such as aiswaryam (worldly pleasures), kaivalyam (self-enjoyment) which are elaborated in sruthi and smruthi, so they should be discarded. Since aiswaryam and kaivalyam have the defects of being temporary and insignificant respectively, they can be discarded. So, these prabandhams should be pursued.
  • Further, due to these being revealed by bhagavAn‘s greatness,  revealing his nature clearly, being the trigger for ones devotion, being the one that nurtures such devotion, giving endless pleasure just by hearing them, always quoting vEdhAntham for the principles explained in there, fully explaining brahmam (srIman nArAyaNan) as the ultimate cause of everything and explaining the principle of “brahmagyNan mOksham” (knowledge about brahmam leads to mOksham), the great scholars pursued these dhivya prabandhams as the most important ones among the literature that talk about purushArththam (goal).

nammAzhwAr being fully knowledgable about bhagavAn, why does he feel separation from bhagavAn and sorrow from such separation? It is because, nammAzhwAr enjoys each auspicious quality of bhagavAn which leads to detachment from material pleasures and will further engage nammAzhwAr in bhagavAn’s qualities.  But since he would not be able to fully enjoy bhagavAn due to being present in this material world still, he feels great sorrow. For great devotees of bhagavAn who always engage their mind in bhagavath vishayam, even other materialistic persons/aspects may seem like suffering from separation from emperumAn. They would even feel sorry for others considering they also are suffering in separation from emperumAn. Thus, nammAzhwAr goes through joy (when thinking about emperumAn‘s qualities) and sorrow (when thinking about presence in this material world) repeatedly.

While it is generally said that one sustains, nourishes and enjoys by food, water, etc., how is it that nammAzhwAr considers all of that to be emperumAn? Just like it is said in srI rAmAyaNam that all the inhabitants of ayOdhya consider srI rAma’s auspicious qualities as every thing for them, it can be said the same for AzhwAr as well. For such AzhwAr, samslEsham (union) means prathyaksha samAnAkAra gyAnasAkshAthkAram (the emotional experience which feels like real physical experience). vislEsham (separation) means AzhwAr trying to experience the same in physical form and being unable to do so, feeling great agony due to that. bhagavAn let this disruption in AzhwAr‘s experience happen to give him some time to digest the previous experience and to nurture the devotion of AzhwAr to the fullest extent. Due to this constant union and separation, AzhwAr reveals different aspects (mainly artha panchakam). Some pAsurams speak about bhagavAn‘s nature; some about jIvAthmA‘s nature; some about the upAyam (means); some about the palam (goal); some about the virOdhi (hurdles). The main goal is to know about the palam (goal) – the other four aspects are spoken to explain about the goal in detail.

Firstly, in thiruviruththam, AzhwAr prays to bhagavAn to mercifully eradicate the existence in this material world (and to uplift him to the spiritual world). Then, in thiruvAsiriyam, he becomes blissful experiencing bhagavAn who is enjoyed by the ones who are relieved from this samsAram. In periya thiruvanthAdhi, having developed great devotion, he sustains himself by speaking/meditating on him. In thiruvAimozhi, AzhwAr speaks about bhagavAn who is fully qualified to be glorified by AzhwAr‘s devotion, who is seated on a divine throne in srIvaikuNtam with a divine form, divine ornaments, divine weapons, divine consorts, etc., being served by the divine souls, out of his compassion, descends as vibhava avathArams (incarnations) to uplift jIvAthmAs and seeing that it is not sufficient to help them, he further descends as archAvathArams where everyone can approach him, develop their devotion, serve him and be uplifted. nammAzhwAr also understands and speaks about how emperumAn compassionately reveals himself, how emperumAn mercifully eradicates AzhwAr‘s worldly connection (without any effort from AzhwAr) and finally brings him to paramapadham as well. Further explanations will follow in each pAsuram, padhigam, etc.

Highlights from vAdhi kEsari azhagiya maNavALa jIyar‘s introduction

vadhi-kesari-azhagiya-manavala-jiyar

prathamAchArya (first AchArya) nammAzhwAr being unconditionally blessed by srIman nArAyaNan to uplift everyone out of his great compassion, revealed 4 prabandhams in thamizh language which bring out the essence of all of sAsthram and that develop unlimited devotion towards bhagavAn who is filled with unlimited auspicious qualities for everyone (without any specific qualification). Among these, in thiruviruththam, AzhwAr prays/desires for the eradication of worldly connection. In thiruvAsiriyam, he enjoys the auspicious qualities of emperumAn which is desired by the ones who are freed from samsAram. In periya thiruvanthAdhi, the devotion which was developed by such auspicious qualities are spoken. In thiruvAimozhi, he becomes fully satisfied and grateful by fully experiencing bhagavAn.

In this thiruvAimozhi, the principles of elders that emphasis on srIman nArAyaNan who is the divine husband of srI mahAlakshmi, will himself be the means for jIvAthmAs in removing the hurdles that stops them from achieving him and will also himself bestow the ultimate goal of blissful kainkaryam in paramapadham. This prabandham fully explains the artha panchakam – five essential principles of paramAthma svarUpam (God), jIvAthma svarUpam (soul), upAya svarUpam (means), upEya svarUpam (goal) and virOdhi svarUpam (hurdles).

In this, first 4 centums explain the paramAthma svarUpam and jIvAthma svarUpam, last 4 centums explain the virOdhi svarUpam and pala svarUpam and 5th and 6th centums explain the upAya svarUpam.

In this, the first 2 centums speak about bhagavAn/paramAthmA. The 3rd and 4th centums speak about  the jIvAthmA. The 5th and 6th centums speak about saraNAgathi – total surrender. The 7th and 8th centums speak about the hurdles. And finally, the last 2 centums speak about the attainment of ultimate goal.

periyavAchchAn piLLai‘s introduction

periyavachan-pillaiThis avathArikai quite closely follows nanjIyar‘s vyAkyanam.

In the next article, we will see nampiLLai‘s introductions – he has given 3 different introductions for his Idu vyAkyAnam.

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org