Daily Archives: January 17, 2015

ஞான ஸாரம் 33- எட்ட இருந்த குருவை

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                        33-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

அருகில் இருக்கிற ஆசார்யனை மனிதன் என்று கைவிட்டு நீண்ட தொலைவிலுள்ள (கட்புலனாகாத) இறைவனை ‘வேண்டின சமயத்தில் உதவுவான்’ என்று நினைத்து அவ் இறைவனை ஆவலுருகிறவன்  அறிவு கெட்டவன் ஆவான் என்னும் உண்மையைத் தக்க உதாரணத்துடன் இதி எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

bhagavad_ramanuja_2011_may

“எட்ட இருந்த குருவை இறையன்று என்று
விட்டு ஓர்  பரனை விருப்புறுதல் – பொட்டனத்தன்
கண் செம்பளித்திருந்து   கைத்துருத்தி நீர் தூவி
அம்புதத்தைப் பார்த்திருப்பான் அற்று”

பதவுரை:

எட்ட இருந்த மிக அருகில் எட்டும் இடத்தில் இருக்கிற
குருவை ஆசார்யனை
இறையன்று தலைவன் இல்லை என்று
விட்டு புறக்கணித்து
ஓர் பரனை அணுக அரிதாயிருக்கும் கடவுளை
விருப்புறுதல் அடையவேணுமென்று அவ்வவுதல்(எது போன்றது எனில்)
பொட்டன சடக்கென்று
தன்கண் தன்னுடைய கண்ணை
செம்பளித்திருந்து மூடிக்கொண்டிருந்து(மேல் விளைவதை ஆராயாதிருந்து)
கைத்துருத்தி நீர் விடாய் தணிக்க வைத்திருந்த துருத்தி நீரை
தூவி தரையில் ஊற்றி  விட்டு
அம்புதத்தை மேகத்தின் நீரை
பார்த்திருப்பானற்று எதிர் நோக்கி இருப்பவன் போல ஆகும்.

விளக்கவுரை:

எட்ட இருந்த குருவை: எட்டுதல்-கிட்டுதல் அருகில் என்று பொருள் .அதாவது லக அருகில் இருக்கும் ஆசார்யனை என்று பொருள். கட்புலனுக்கு இலக்காய் எப்பொழுதும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதற்கு உரியவனாயும் தனக்குக் காப்பாளர் வேண்டியபோது காப்பாளனகவும், இனியனாய் இருக்கையும். ஆத்ம நலனுக்கு உதவியாய் இருப்பவனும் எப்பொழுதும் கலந்து பரிமாறுவதற்கு உரியனாய்த் தனக்கு அருகில் இருப்பவனும் ஆனா ஆசார்யனை என்று பொருள்.

இறையன்று என்று விட்டு: இவர் தலைவர் இல்லை என்று குருவை விட்டிட்டு 31ம் பாடலில் ‘சரணாகதி தந்த தன்னிறைவன் தாளே அரணாகும்’ இரு கூறியதற்கு மாறாக அவ் ஆசார்யனைத் தனக்குத் தலைவனாகக் கொள்ளாமல் ‘நம்மைப் போன்றவர்’ என்று மனித இன் எண்ணத்தால் அவரைத் தலைமையாக மதிப்பதை விட்டு

ஓர் பரனை விருப்புறுதல்: எல்லோருக்கும் மேலானவனாகவிருக்கும் கடவுளை அவாவுறுதல் என்று பொருள். அதாவது  சாஸ்திரங்களினால் அறியத்தக்கவனாய் மிகத் தொலைவில் இருப்பவனைத் தனுக்கு அணுக அருயனாய் இருக்கும் கடவுளைத் தன்னைக் காப்பவனாகவும் இன்யனாகவும் கருதி அவனை அடைய வேணுமென்று ஆசைப்படுதலாம்.இது எது போன்றது என்றால்

பொட்டென: சடக்கென்று பின்வரும் விளைவை ஆராயாமல் என்பதாம்.

தன் கண் செம்பளித்திருந்து: தூங்குவாரைப் போல தன்னுடைய கண்களை மூடிக்கொண்டிருந்து பின்வரும் விளைவை அறியாமல் என்ற கருத்து.

கைத்துருத்தி நீர் தூவி: விடாய் பிறந்த போது விடாய் அகற்றிக் கொள்ளலாம் என்றெண்ணி துருத்தி (water can) யில் நிரப்பித் தன் கைவசம் இருக்கிற குடிநீரைப் ப் பூமியில் வார்த்துவிட்டு.

அம்புதத்தைப் பார்த்திருப்பான் அன்று: மேகத்திலுள்ள நீரை விடாய் தணிப்பதற்கு உதவும் என்று நினைத்து வானத்தில் உள்ளதும் மிக்கத் தொலைவில் இருப்பதுமான மழைத் தண்ணீரையே எதிர் பார்த்திருப்பான் செயல் போன்றது   என்று பொருள். அவனைப் போல் என்றது அவன் செயல் போல என்றவாறு. பரனை விருப்புறுதல் தொழிலுக்கும் அம்புதத்தைப் பார்த்திருப்பான் செயலுக்கும் பொருத்தமாயிருப்பதால் இதற்குத் தொழில் உவமம் என்று பெயர்.

இப்பாடல் கருத்துக்கு “ஸ்ரீ வசனபூஷனத்தில்” ‘விடாய் பிறந்தபோது கரச்தமான உதகத்தை உபேக்ஷித்து ஜீமுத ஜலத்தையும் சாகரஜலத்தையும் ஸரித் ஸவித்தையும் வாபீ கூப பயஸ்ஸுக்களையும் வாஞ்சிக்கக் கடவனல்லன் என்ற வாக்கியத்தை மேற்கோளாகக் காண்க.

ஞான ஸாரம் 32- மானிடவன் என்னும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                           32-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

‘மாடும் மனையும் ‘ என்ற பாடலில் ;பெரிய திருமந்திரம்’ என்று சொல்லப்படும் திருவட்டாக்ஷற மந்திரத்தை உபதேசம்  பண்ணின ஆசார்யன் திருவடிகளே எல்லாப் பயனுமாகும் என்றறிந்து கொள்ளாத அறிவிலிகளோடு ஏற்படும் உறவை அறவே விட்டிடுகை சாஸ்திரக்கட்டளையாகும் என்று கூறப்பட்டது. ‘வேதம் ஒரு நான்கின் என்ற 31ம் பாடலில் அனைத்து சாஸ்திரங்களும்  கூறுவது ‘சரணாகதிப் பொருளை உள்ளடிக்கிய த்வய மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யன் திருவடிகளே தஞ்சமாகும் ‘ என்று கூறப்பட்டது. இப்படி ஆசார்யனின் சிறப்பு விளக்கப்பட்டது. இவ்வறு கீழ்ச் சொன்ன இரண்டு பாடல்களில் சிறப்பிக்கப்பட்ட ஆசார்யனை பகவானுடைய (இராமன், கண்ணன் முதலிய அவதாரங்கள் ) போல ஓர் சிறப்பு அவதாரம் என்று ஈடு படவேண்டும். அவ்வாறு ஈடு படாமல் மனிதத் தோற்றமாகவே எண்ணும் மூடர்களுக்கு வரக்கூடிய கேடுகளையும் , பக்தர்களின் வழிபாட்டிற்காகத் திருக்கோயில்களில் அமையப் பெற்ற இறைஉருவங்களை எந்தப் பொருளால் உருவாக்கப்பட்டது போன்ற ஆராச்சிகள் பண்ணும் மூடனுக்கும் வரக்கூடிய கேடுகளையும் இப்பாட்டு எடுத்துக் காட்டுகிறது.

“மானிடவன் என்னும் குருவை மலர் மகள் கோன்
தானுகந்த கோலம் உலோக மென்றும் – ஈனமதா
எண்ணுகின்ற நீசர் இருவருமே எக்காலும்
நண்ணிடுவர் கீழாம் நரகு.”

பதவுரை:

குருவை தனக்கு மந்திரத்தை உபதேசம் பண்ணின ஆச்சார்யனை
மானிடவன் என்றும் சாதாரண மனிதர்களைப்போல் இவரும் ஒரு மனிதர் என்றும்
மலர்மகள் கோன் தாமரையாள் நாயகனான ஸ்ரீமன் நாராயணன்
தானுகந்த கோலம் தான் விரும்பி ஏற்றுக்கொண்டதான சிலை வடிவங்ககளை
உலோகம் என்றும் பஞ்சலோகம் முதலிய பொருட்கள் என்றும்
ஈனமதா கீழ்த்தரமாக
எண்ணுகின்ற நினைக்கின்ற
நீசர் கீழ்மக்களான
இருவரும் இவர்கள் இருவருமே
எக்காலும் காலம் உள்ளவரையும்
நரகு நரகத்தை
நண்ணிடுவர் அடைவார்கள்

விளக்கவுரை :
மானிடவன் என்றும் குருவை: பிறவிப்பெருங்கடலில் உழலும் ஆன்மாக்களை அக்கடலிலிருந்து கரையேற்றுவிப்பதற்காக தெய்வம் மனித உருவங்கொண்ட குரு வடிவத்தில் தோன்றி இருக்கிறான் என்ற நம்பிக்கை கொள்ள வேணும் . நாராயணனாகிற தேவனே மனித வடிவம் கொண்டான் என்று நூல்கள் பகர்கின்றன. இவ்வாறு தெய்வமாகக் கூறப்படும் குருவை மனிதன் என்று நினைக்கிறவனது எண்ணம் பொல்லாதது என்றும் அவன் கற்ற கல்வி எல்லாம் பயனற்றது என்றும் சாஸ்திரங்கள் சொல்லுகின்றன.

மலர்மகள் கோன் தானுகந்த கோலம் உலோகம் என்றும்: திருமகள் நாயகனான பகவான் தான் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட சிலை உருவத்தை பஞ்ச லோகங்கள் என்றும் மற்றும் வேற வேறு பொருட்கள் என்றும் அதாவது மரம் முதலிய பொருட்கள் என்று ஆராய்ச்சி செய்வது மிகவும் பாபகரமாகும். இந்த உருவங்களை “உமருகந்தவுருவம் நின்னுருவம்” (திருவாய்மொழி 8-1-4) என்ற பாடலில் நம்மாழ்வார் விளக்கி இருக்கிறார். அதாவது தன்னிடத்தில் அன்புடையவர்கள் எந்த உருவத்தில் தன்னை வழிபட என்று விரும்புகிறர்களோ  அந்த உருவமாகத் தான் ஆகிறான். அவ்வுருவத்தில் தனக்கே உரித்தான தெய்வீகத் திருவுருவத்தில் தான் செய்யும் விருப்பத்தை இந்த சிலை உருவத்திலும் செய்கிறான்.இந்த ‘உருவம்’ என்பது பக்தன் நிர்மாணித்த உருவம். அதனால் இதுவும் தெய்வீக உருவமாக ஆகிறது. இப்படி ஒரு பக்தன் நிர்மாணித்த விக்ரஹத்தில் தனக்கே உரித்தான தெய்வீக உருவத்தில் தான் செய்யும் விருப்பத்தைச் செய்வதால் அவனுடைய  விருப்பத்தைப் பொறுத்து இதுவும் தெய்வீகமகி விடுகிறது. அவ்வுருவத்திற்கு அணிவிக்கும்ஆபரணங்களும் மற்றும் அனைத்தும் உலகியலுக்கு மாறுபட்டு  தெய்வீகமாக ஆகிறது.  இதை “அப்ராக்ருதம்” என்று சாஸ்திரம் கூறும். இந்த சாஸ்திர நுட்பத்தை அறியாதார் மேலெழத் தோன்றுகிற பஞ்சலோகம் முதலான உருவத்தையே பார்த்து அதி அராய்ச்சி பண்ணுவது கொடிய பாபமாக சாஸ்திரம் கூறுகிறது. இப்பாபம் எது போரது எனில் ‘பெற்ற தாயிடம் தான் பிறந்த இடத்தைக் குறித்து ஆராய்ந்து பார்ப்பது போலும்” என்று சாஸ்திரம் மிகக் கொடூரமாக கூறியுள்ளது.

ஈனமதா:  தாழ்வாக – பாடி மிகவும் தாழ்வாக எண்ணுகின்ற நீசர்கள் அதாவது ‘குருவை மனிதன்’ என்றும் ;தெய்வ உருவத்தைப் பஞ்சலோகம் முதலியன என்றும் எண்ணுகின்ற கீழ்த்தரமானவர்கள் என்பதாம். கீழ்த்தரம் என்றால் இவர்களைக் காட்டிலும்தாழ்ந்தவர்கள் இல்லை என்ற கருத்து. அதாவது மந்திரோபதேசம் செய்த ஆசார்யனையும், வழிபாட்டிற்குரிய இறை உருவங்களையும் கீழ்க்கூறிய வண்ணம் தாழ்வாக நினைப்பவர்கள் கர்ம சண்டாளர்கள் என்று சொல்லப்படும் பாபிகள் ஆவர் என்பதாம். அதாவது எண்ணத்தால் தாழ்ந்தவராவர். ‘உள்ளுவதெல்லாம்  உயர்வுள்ளல்’ என்று கூறும் தமிழ் வழக்கு இங்கு காணத்தக்கதாகும். ‘உயர்வை எண்ணவேண்டிஅய் உள்ளத்தில் தாழ்வை எண்ணுவது பாபமாகும்.

இருவருமே: அதாவது கீழ்ச்சொன்ன குருவை மனிதனாக எண்ணுபவனும் இறைவனது திருவுருவங்களை  உலோகமாக எண்ணுபவனும் ஆக இவ்விருவரும்  ஓரி நிகரான பாபிகளாயிருப்பதால் மேல் கூறப்போகும் கேடு இவ்விருவருக்குமே உரித்தாகும். (இருவருக்கும் வரும் கேடாவது)

எக்காலும் நண்ணிடுவர் கீழாம் நரகு: எல்லாக் காலத்திலும் அதாவது, காலம் என்கிற தத்துவம் உள்ளதனையும் கீழான நரகத்தை அடைவர் என்று பொருள். கீழாம் நரகு என்றால் இதுக்கு மேல் கீழான நரகம் என்று ஒரில்லை என்று சொல்லத்தகுந்த நரகம் என்பதாம். நரகம் என்பது இன்பம் கலவாது துன்பத்தை மட்டுமே அனுபவிக்கும் இடம் என்று பொருள். இத்தகைய ‘நரகத்தை எக்காலும் நண்ணிடுவர்’ என்றது. நரகத்திலேயே பிறந்து நரகத்திலேயே வளர்ந்து நரகத்திலேயே முடிவதாம். கரையேறுவதற்கு அரிதான கரை காண முடியாத பிறவிப் பெருங்கடலில் மாறி மாறி பல பிறப்புகளிலும் பிறந்து இங்கேயே உழன்று வரும் மூடர்கள் ஆவார்கள் என்றும் கூறலாம். ஆகவே மேற்கூறிய இரண்டு பாபிகளும் துன்பத்திலிருந்து விடுபடுதல் இல்லை என்றவாறாம் .குருவை மானிடன் என்று கருதுவோரையும் கடவுள் திருவுருவத்தை உலோகம் என்று கருதுவோரையும் உடன் கூறுவதால் ;இது உடன் நவிற்சிப் பொருள் என்ற இலக்கணத்தின் பால் படும்.

ஞான ஸாரம் 31- வேதம் ஒரு நான்கின்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                         31-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

எல்லா வேதங்களுக்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் உயர் பொருளும் வேதப் பொருளைத் தெளிவு பட எடுத்துரைக்கும் மற்றைய சாஸ்திரங்கள் சொல்வதும் ஆகிய சரணாகதி நன்னெறியைக் காட்டிக்கொடுத்த ஆசார்யன் திருவடிகளே தஞ்சமாகும் என்று கூறும் கருத்தை இப்பாடலில் சொல்லப்படுகிறது.

Ramanujar-Melkote

“வேதம் ஒரு நான்கின் உட்பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்
கோதில் மனுமுதநூல் கூறுவதும் – தீதில்
சரணாகதி தந்த தன் இறைவன் தாளே
அரணாகும் என்னும் அது”

பதவுரை:

தீதில் குற்றமில்லாத
சரணாகதி அடைக்கல நெறியை
தந்த தனக்கு காட்டிகொடுத்த
தன்னிறைவன் தனக்கு தெய்வமான ஆசார்யனுடய
தாளே திருவடிகளே
அரணாகும் தஞ்சமாகும்
என்னுமது என்று சொல்லப்படும் அடைக்கல நெறியே
ஒரு நான்கு வேதம் ஒப்பற்ற ரிக்கு, யஜுர், சாம, அதர்வணம்  என்று சொல்லப்படும் நாலு வகை வேதங்களிலும்
உட்பொதிந்த நிதி போல் உள்ளே மறைந்து கிடக்கும்
மெய்ப்பொருளும் உண்மைப்பொருளும்
கோதில் குற்றமற்ற
மனுமுதநூல் மனு முதலான சாஸ்திரங்களும்
கூறுவதும் உரைக்கும் கருத்துக்களும் (எல்லாம்)
அதுவே ஆச்சார்யனை அடைக்கலம் புகும் நெறியேயாகும

விளக்கவுரை:

வேதம் ஒரு நான்கின் உட்பொதிந்த மெய்ப்பொருளும்: இங்கு’ஒரு’ என்ற சொல் வேதத்தின் ஒப்பற்ற தன்மையைக் கூறுகிறது. அதாவது ஒரு மனிதனால் உருவாக்கபடாதது. எழுதா மறை என்றும் கூறப்படுவது. ஐயம், திரிபு, மயக்கம் முதலிய குற்றங்கள் எதுவுமே இல்லாதது. உள்ளதை உள்ளபடி கூறுவது முதலிய சிறப்புக்கள் பற்றி ஒப்பில்லாதது என்று பொருள்.

நான்கு:

“வேதம் ரிக்கு,யஜுர் , சாம ,அதர்வணம் என்று நான்கு வகையாகும். இத்தகைய வேதங்கள் தம்முள்ளே எட்டு புரி கொண்ட கயிற்றினால் ஒரு பொருளைக் கட்டி வைப்பது போல எட்டழுத்துக் கொண்ட திருமந்திரத்தினுள் பரம்பொருளை மறைத்து வைத்துள்ளது.” அதாவது அஷ்டாக்ஷர மகா மந்திரம் எல்லா வேதத்தின் உள்ளேயும் நிதி போல் மறைந்து கிடக்கிறது என்பதாம். (ஏட்டினோடிரண்டெனும் கயிற்றினால் மனந்தனைக் கட்டி (திருச்சந்தவிருத்தம்,) “வேதம்” அனைத்தையும் அளக்கும் கருவி என்ற சொல்லால் இம்மந்திரப்பொருளைசொல்லும் மற்றைய எல்லா  நூல்களிலும் சிறப்புடையது என்பதும் “நான்கு” என்பதால் அவ்வேதத்தில் எங்கேனும் ஒரு மூலையில் சொல்லப்படும் பொருளாயில்லாமல் “அனேக கிளைகளாக விரிந்துள்ள வேதமனைத்துக்கும் உட்பொருள் இவ்வடாக்ஷர  மந்திரப் பொருள் மேல் நோக்கில் இல்லாமல் உள்ளே சேமித்து வைக்கப்பட்ட நிதி போன்றது என்பதும் “மெய்ப்பொருள்” என்றதால் அம்மறைப்பொருள் பொருளைக் கூறுகிறது என்பதும் அறியக்கிடக்கிறது.

கோதில் மனு முதனூல் கூறுவதும்: கோது-குற்றம் .அது இல்லாமையாவது குற்றமில்லை. அதாவது  ஒன்றை வேரு ஒன்றாகத் திரித்துக் கூறும் குற்றமில்லாமை என்று பொருள். உதாரணமாக முத்துச்சிப்பியின் வெண்மையைப் பார்த்து வெள்ளி என்று வேறாகச் சொல்லாமல் முத்துச்சிப்பி என்றே சொல்வது. இத்தகைய குற்றங்கள் எதுவும் இல்லாதது மனுதர்ம சாஸ்திரம். “கோதில்” என்ற அடைமொழியை மனுவுக்குச் சொன்னபோது மனு சொன்னது மருந்து என்று கூறப்பட்ட அதன் சிறப்பு உணரப்படும். அதில் எந்த ஆராய்ச்சியும் செய்ய வேண்டாம் என்ற கருத்து. இவ்வடைமொழி ஏனையவற்றிற்கு ஆனபோது அந்தந்த நூல்களுடைய நம்பிக்கையை சொல்லுகிறது. அதாவது ஐயம் திரிபு அறஉள்ளதை உள்ளபடி சொல்லுதல் .அவையாவன சாத்வீக ச்ம்ரிதிகளும் ஸ்ரீ விஷ்ணு புராணம், ஸ்ரீமத் பாகவதம், மகாபாரதம் முதலிய இதிகாசங்களும், பாஞ்சராத்ரம் முதலிய ஆகமங்களுமாகிற சாஸ்திரங்களுமாம். இத்தகைய மனு முதலிய சாஸ்திரங்கள் எல்லாம் ஒரே குரலால் வேதத்தின் இதயமான அஷ்டாக்ஷர மகா மந்திரத்தின் உள்ளே மறைவாக பொதிந்து கிடக்கும் சரணாகதிப் பொருளை வெளிப்படையாக விளக்கமாக உரைப்பவை அன்றோ .மனு முதலிய நூல்களுக்குப் பணி. ஆகவே சரணாகதி தத்துவமேவேதம் முதலிய நூல்களாலும் சொல்லப்படும் நெறியாகும். என்பது இதனால் உணர்த்தப்பட்டது.

தீதில் சரணாகதி தந்த:  எந்தக் குற்றமும் சொல்ல முடியாதது. சரணாகதி நெறி தைக் காட்டிக் கொடுத்த அதேநூல்களில் சொல்லப்பட்ட ஏனைய கர்மயோகம், ஞானயோகம், பக்தியோகம் முதலிய நெறிகளுக்கு “இன்னார் செய்யக் கூடாது ” என்பன போன்ற கட்டுப்பட்டுக் குற்றமும் அன்னெறிகளைக் கடைப்பிடிகையில் நூல்கள் சொன்னபடி செய்யமுடியாத நழுவுதல் குற்றமும் உள்ளன. சரணாகதியாகிற எளிய வழி இருக்கையில் மேற்கூறிய அரிய வழியைப பின்பற்றுகை தேவையற்றது. குற்றங்கள் எதுவும் சொல்லமுடியாதது. சரணாகதி ஆகிற நெறி நேரடியாக இறைவனைப் பற்றுவது. இதுவே தன சிறப்பு. (ப்ரபத்தி) -ஈஸ்வர என்பது பகவத் விஷய வாக்கியம். சரணாகதி என்பதற்கு இறைவன் என்றே பொருள் சொல்லப்படுகிறது. இத்தகைய சரணகதியாகிற நெறியை வறுமையுடவனுக்கு அளப்பரும் சீரிய நிதியைக் கொடுப்பது போல காட்டிக்கொடுத்த என்றவாறு. இத்தகைய சரணாகதி நெறியை உபதேசித்த என்று பொருள்.

தன்னிறைவன்: தன்னுடைய ஆசார்யனை “மாடும் மனையும்:” என்கிற பாடலில் எட்டெழுத்தும் தந்தவனே என்று கூறப்பட்டது. இப்பாடலில் “சரணாகதி தந்தவன்: என்று கூறப்படுகிறது. இதிலிருந்து எட்டெழுத்து மந்திரத்தை உபதேசித்ததற்கும் சரணாகதி மந்திரத்தை உபதேசித்ததற்கும் நீண்ட வேறுபாடு இருப்பது புலனாகிறது. அதாவது இங்கு “சரணாகதி” என்ற சொல்லல் மறைத்துக் கூறப்பட்டது.  அங்கு எட்டெழுத்து என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட்டது. திருமந்திரம், த்வயம்,சரமச்லோகம் எனப்படும் மூன்று மந்திரங்களுள் முதல் இறுதி மந்திரங்களின் பொருளை மறைத்து மந்திரத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லிக்கொண்டு வருவது முன்னோர்களின் பழக்கமாகும். அவை போலன்றி சரணாகதியைக் கூறும் த்வயம் எனப்படும் மந்திரத்தின் பொருளை மறைப்பதோடு இம்மந்திரத்தின் ஒலி வடிவையும் மறைத்து மனதுக்குள்ளேயே கூறி வரும் மரபு கூறப்படுகிறது. இதனால் த்வய மந்திரத்தின் சிறப்பு அறியக் கிடக்கிறது. இதைப்பற்றி நஞ்சீயர் என்னும் ஆசார்யன் கூறுகையில் ” த்வய மந்திரத்தில் பகவானுடைய அழகிய திருமேனி பற்றியும் அதன் குணங்களும் பரமாத்ம இலக்கணமும் அவனது எண்ணில் பல குணங்களும் நித்யர்களும் முக்தர்களும் பேரின்பமாய் இருப்பது போல இங்கு வீடு பேறு அடைவதில் ஆசையினால் சரணாகதி பண்ணின அடியார்க்கு த்வய மந்திரத்தின் உருவமே பேரின்பமாயிருக்கும் என்று கூறியதாகச் சொல்லப்படும் வார்த்தையை ஈண்டு எண்ணிப் பார்க்கலாம். இத்தகைய மிகவும் சீரிய சரணாகதியைக் கூறும் மந்திரமான த்வய மந்திரத்தை அன்றோ சீடனாகிற இவனுக்கு ஆசார்யன் உபதேசித்தது. தனக்கு த்வய மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யனே “இறைவன்” என்பதாம். தன்னிறைவன் என்றதால் எல்லோரும் தெய்வமான பகவானைப் போல அல்லாமல் தனக்கே தெய்வமாக விளங்குவது பற்றித் தன்னிறைவன் என்று கூறப்பட்டது.

தாளே: அத்தகைய தனக்குத் தெய்வமாய் விளங்கும் ஆசார்யன் திருவடிகளே. தாளே என்ற சொல்லை மட்டும் நோக்குகையில் பகவானாகிற இறைவனைப் பற்றினவர்களுக்கும் ஆசார்யனாகிற இறவனைப் பற்றினவர்களுக்கும் ஆகிய இருவருக்கும் திருவடிகளே தஞ்சம் என்ற பொருள் புலனாகிறது. தாளே என்ற யிடத்திலுள்ள ஏகாரத்தால் சீடனுக்குச் செய்யும் நன்மைகளைப் பிறர் உதவியின்றி தானே செய்யும் என்கிற சிறப்பும் உணரக் கிடக்கிறது.

அரணாகும் என்றுமது: அரண் என்பது தஞ்சம். அதாவது ஆசார்யன் திருவடிகளே தனக்குத் தஞ்சமாகும் என்று பொருள். இறைவன் என்ற சொல்லில் தலைமை, நெறி,பயன் என்ற மூன்று கருத்தும் பொதுவாகச் சொல்லப்படும். இம்மூன்றுமாய் இருப்பவன் இறைவன். தன்னிறைவன் என்றதில் தலைமையும் ‘அரணாகும்’ என்றதில் நெறியும் கூறப்பட்டன.பயன் கூறாமல் போனாலும் அதையும் இங்கு கூட்டிகொள்ளவேணும். அதாவது ஆசார்யன் திருவடிகளே தனக்குத் தலைமையாகவும் தஞ்சமாகவும் (நெறி) அடைய வேண்டிய பயனாகவும் இருக்கிற ஏற்றம் சொல்லப்படுகிறது

ஞான ஸாரம் 30- மாடும் மனையும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                      30-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

தனக்குத் தேவையான அதாவது இம்மை மறுமைகளுக்கான பொருட்கள் எல்லாம் ‘திருவட்டாட்சர மந்திரத்தை (எட்டெழுத்து மந்திரத்தை) உபதேசித்த ஆசார்யனே என்று குறிக்கோள் இல்லாதவர்களோடு கொண்டுள்ள உறவை அறவே விடுகை சாஸ்திரக் கட்டளையாகும் என்கிறது இப்பாடல்.

ramanuj

“மாடும் மனையும் கிளையும் மறை முனிவர்
தேடும் உயர் வீடும் சென்னெறியும்- பீடுடைய
எட்டெழுத்தும் தந்தவனே என்று இராதருறவை
விட்டிடுகை கண்டீர் விதி”

பதவுரை :

மாடும் பாலைக்கொடுக்கும் பசுக்களும்
மனையும் இம்பா நுகர்ச்சிக்கு இடமான வீடும்
கிளையும் உறவினர்களும்
மறை முனிவர் தேடும் வேதம் பயின்ற முனிவர்கள் நாடுகின்ற
உயர் வீடும் மேலான வீட்டுலகமும்
சென்னெறியும் அவ்வீட்டுலகத்தை அடைவிக்கும் அர்ச்சிராதி வழியும்  எல்லாம்
பீடுடைய பெருமையுடைய
எட்டெழுத்தும் பெரிய திருமந்திரத்தை (அஷ்டாக்ஷர) மகா மந்திரத்தை
தந்தவனே உபதேசித்த ஆசார்யனே
என்று இராதார் என்று குறிக்கோள் இலாதாரின்
உறவை தொடர்பை
விட்டிடுகை சேராதபடி விட்டிடுகை
விதி சாஸ்திரக் கட்டளையாகும்
கண்டீர் காணுங்கோள் (நன்றாக அறிவீர்களாக)

 விளக்கவுரை:

மாடும்: தனக்குச் சுவையான பால், தயிர் முதலிய சத்துணவுகளை கொடுப்பவை என்றதால் பேணப்படும் கறவைகளும் (செல்வமும்)

மனையும்: இன்ப நுகர்ச்சிக்கு (ஏதுவான) அடிப்படையான வீடும் கிளையும்:   கூடியிருந்து குலிர்தலே ஆனந்தம் என்றிருக்கும் உறவினர்களும் இங்குச் சொன்ன இவை மற்றும் இம்மை சுகத்திற்குத் தேவையான எல்லாப் பொருட்களுக்கும் குறிப்பாகும்.

மறைமுனிவர்:  வேதவிற்பன்னர்களான பெரியோர்கள் அதாவது எப்பொழுதும் பகவானை மனதிலே எண்ணிக்கொண்டிருப்பவர்கள்

தேடும்  உயர் வீடும்:  இதுவே நமக்கு அடையத் தகுந்தது என்று விரும்பி நாடி நிற்கும். இங்கு உயர் வீடு என்றதால் தாழ்வான வீடு ஒன்றுண்டு என்று குறிக்கப்படுகிறது. அது கைவல்யம் எனப்படும். அது தன்னை தானே அனுபவித்தலாகும். அது தாழ்வான மோக்ஷம் என்று அறிவாளிகள் கூறுவர். அதனால் அதை கழித்து உயர்வீடி என்று “வைகுந்த வான் போகம் ” இங்கு கூறப்படுகிறது. சிறப்பாக கூறப்படும் வைகுந்தத்தை அடைதலாகிற மோக்ஷமும் சென்நெறியும் அந்த மோட்ஷத்தை அடைவதற்கு வழியாக சொல்லப்படும் அர்ச்சிராதி வழிகளும் அல்லது மோட்ஷத்தை அடைவதற்கு காரணமான சாதனங்களும் புண்ணியங்களும் என்று சொல்லலாம்.

பீடுடைய எட்டெழுத்தும் தந்தவனே என்றிராதார் உறவை:  கீழ்ச்சொன்னவை எல்லாம் பிறவித் துன்பத்தை வளர்ப்பனவாய் அற்பங்களுமாய் இருப்பன.என்றும் பெரிய திருமந்திரம் மற்ற மந்திரங்கள் போலில்லாமல் பிறவிக் கடலைத் தண்டிவிப்பதற்குஉரியதான ஏற்றத்தை உடையதாய் இருப்பதால் அம்மந்திரத்தை உபதேசித்தருளின ஆசார்யனே எல்லாம் என்ற குறிக்கோள் இல்லாதவர்களோடு ஏற்படும் உறவுகளை

விட்டிடுகை:  அறவே விட வேண்டியது

விதி:  இது சாஸ்திரக் கட்டளையாகும்.

கண்டீர்: காண்பீர்களாக., அறிவீர்களாக.இதனால் திருமந்திரோபதேசம் செய்த ஆச்சர்ய சம்பந்தம் இல்லாதவரோடு உறவு கொள்ளலாகாது.அவர்களை அவசியம் விட்டுவிட வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஞான ஸாரம் 29- மந்திரமும் ஈந்த குருவும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                             29-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

எட்டெழுத்து மந்திரமான திருமந்திரத்திலும் அம்மந்திரத்தை உபதேசித்த குருவினிடத்திலும் மந்திரத்திற்கு பொருளான பகவானிடத்திலும் ஆக இம்மூன்றினுடையவும் அருளுக்கு எப்பொழுதும் இலக்காயிருப்பவர்கள் பிறவித்துன்பத்திலிருந்து விரைவில் விடுபடுவர் என்கிறது இப்பாடல்

lakshmi_narayan_py94_l

“மந்திரமும் ஈந்த குருவும் அம் மந்திரத்தால்
சிந்தனை செய்கின்ற திருமாலும் – நந்தலிலாது
என்றும் அருள் புரிவர் யாவர், அவர் இடரை
வென்று கடிதடைவர் வீடு”

பதவுரை:

மந்திரமும் திருமந்திரமும்
ஈந்த குருவும் அம்மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆச்சர்யரும்
அம் மந்திரத்தால் அத்திருமந்திரதால்
சிந்தனை செய்கின்ற மனனம் செய்கின்ற
திருமாலும் ஸ்ரீமன் நாராயணனும்
நந்தலிலாது (இடைவிடாமல்) – கேடில்லாமல்
என்றும் எப்பொழுதும் (செய்யும்)
அருள் புரிவர் அருளுக்கு இலக்காவார்
யாவர் யாவரோ
அவர் அவர்களே
இடரை வென்று பிறவித் துன்பத்தை வெற்றி கண்டு
கடிது விரைவில்
வீடு அடைவர் வீடு பேற்றை அடைவார்கள்

விளக்கவுரை:

மந்திரமும்: தன்னை உருச்சொல்பவரைக் காப்பாற்றுவது மந்திரமாகும். உருவாவது திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுவது. ஆர்வத்துடன் சொல்லுவதும் ஆகும். இங்கு “மந்திரம்” என்று சொன்னது எட்டுழுத்தைக் கொண்ட திருமந்திரமாகும். “எட்டெழுத்தும் ஓதுவார்கள் வல்லார் வானம் அளவே” என்பர் திருமழிசைப்பிரான்.

ஈந்த குருவும்: அம்மந்திரத்தை உபதேசித்த ஆசார்யனும்

அம் மந்திரத்தால் சிந்தனை செய்கின்ற திருமாலும்: அம்மந்திரத்திற்குப் பொருளாய் மனனம் செய்யப்படுகின்ற ஸ்ரீமன் நாராயணன் ஆகிய மூவரும்.

நந்தலிலாது: நந்துதல் – கேடு அது இல்லை என்றது. தடையில்லாமல் என்று பொருள்.

என்றும் அருள் புரிவர் யாவர்: எல்லாக் காலத்திலும் அருள் செய்யும் போது அதற்கு இலக்காய் இருப்பார் யாவர் சிலரோ

அவர் இடரை வென்று கடிதடைவர் வீடு: அம்மூவரது அருளுக்கும் இலக்காயிருப்பவர் பிறவித்துன்பத்தை வென்று விரைவில் அந்தமில் பேரின்பத்து அழிவில் விட்டுலகத்தை அடைவார்கள். இக்கருத்தை முமூக்ஷுபடியில் “மந்திரத்திலும் மந்திரத்துக்கு உள்ளீடான வஸ்துவிலும் மந்திரப்ரதனான ஆசார்யன் பக்கலிலும் ப்ரேமம் கணக்க உண்டானால் கார்ய கரமாவது” என்று கூறியதை ஒப்பு நோக்குக.

ஞான ஸாரம் 28- சரணாகதி மற்றோர்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                       28-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

கீழே சொன்ன “தப்பில் குருவருளால்” என்ற பாடலில் வீட்டுலகத்தை அடைபவர் ஆசார்யன் காட்டிக்கொடுத்த சரணாகதியின் பொருளை உள்ளத்திலே இருத்தி அவ்வழியில் வீடு பேறு அடைவர் என்றும் “நெறி அறியாதார்” என்ற அடுத்த பாடலில் சரணாகதியை குரு முகமாக அறியாதவரும் கீதையில் சொன்ன கண்ணன் வார்த்தையில் நம்பிக்கை இல்லாதவரும் வீடு பேறு அடையமாட்டார்கள், பிறவிப்பிணியில் அழுந்தி துன்புறுவர் என்றும் இவ்விரண்டு பாடல்களினால் வீடு செல்வாரது நிலையம் வீடு செல்லமாட்டாதார் நிலையம் உரைக்கபட்டன.  இனி இப்பாடலில் வீடு பேறு அடைவார்க்குச் சொல்லப்பட்ட நல்வழியான சரணாகதியின் உண்மைகள் கூறப்படுகின்றன. “சரணாகதி” என்பது பிராட்டியோடு கூடிய பகவானுடைய திருவடிகளில் “உன் திருவடிகளே சரணம் எனக்கு தஞ்சம் வேறு புகல் இல்லை” என்று அடி வீழ்ந்து வேண்டுவது. “ஊழி வினைக்குறும்பர்” என்ற 23 ஆம் பாடலில் சரணாகதி பற்றிச் சொல்லப்பட்டது (அதை இங்கு நினைவு கூர்க). இவ்வாறு பகவான் திருவடிகளே தஞ்சம் என்று அடைந்த பிறகு இப்பற்றுதல் நம் சேமத்திற்கு போதுமோ போதாதோ என்று மனதில் சஞ்சலம் பிறந்து உறுதி நிலை ஏற்படாமல் தன முயற்சியில் வேறு வேறு புண்ணியங்களையும் செய்வானேயானால் பகவான் இவன் செய்த சரணாகதியை மதிக்கமாட்டான், கை விட்டு விடுவான், நெறி இவனை கை விட்டு விடும் என்கிற சரணாகதியின் சிறப்பு தக்க உதாரணத்துடன் இதில் எடுத்துறைக்கபடுகிறது.

10527557_834046386613354_7891795563582297209_n

“சரணாகதி மற்றோர் சாதனத்தை பற்றில்
அரணாகாது அஞ்சனை தன் சேயை
முரண் அழியக்கட்டிய வேறோர் கயிறு கொண்டார்பதன்முன்
விட்ட படைபோல் விடும்”

பதவுரை:

சரணாகதி பகவான் திருவடிகளில் நம்பிக்கையுடன் செய்யும் அடைக்கலம்
மற்றோர் சாதனத்தை அடைக்கலத்தில் நம்பிக்கை குறைந்து தன்னால் செய்யப்படும் வேறு வேறு முயற்சிகளை
பற்றில் தனக்கு பலன் கொடுக்கும் புண்ணியமாகக் கருதினால்
அரணாகாது முதலில் செய்கிற அடைகலமாகிற சரணாகதி இவனைக்காவாது விட்டு விடும்
அஞ்சனை தன் சேயை அஞ்சனை தேவியின் மகனான அனுமனை
முரண் அழிய அவனது பலம் தொலையும்படி
கட்டியது இந்திரஜித்தாகிற அரக்கனாலே கட்டப்பட்ட பிரம்மாஸ்திரமான ஆயுதம்
வேறோர் கயிறு கொண்டு பிரம்மாஸ்திரத்தில் நம்பிக்கை இல்லாமல் வேறு வேறு சணல் கயிறு முதலிய கயிறுகளை (முயற்சிகளைக்)  கொண்டு
ஆர்ப்பதன் முன் கட்டும் பொழுதே
விட்ட படைபோல் அனுமனை கட்டிலிருந்து விட்ட பிரம்மாஸ்திரம் போல
விடும் சரணாகதி இவனைக்காவாது கை விட்டு விடும்

விளக்கவுரை :

பகவானை அடைவதற்கு சாஸ்திரங்கள் பல புண்ணியங்களைச் சொல்லியிருகின்றன. அவற்றுள் “சரணாகதி” என்ற ஒரே புண்ணியம் தான் பகவானை அடைவதற்கு சரியான புண்ணியமாகும். வேறு வேறு புண்ணியங்கள் எல்லாம் ஒருவரால் செய்யப்படும்போது உண்டாகிறது. செய்யாதபோது அவைகள் இருப்பதில்லை. சரணாகதி என்ற புண்ணியம் மற்ற புண்ணியங்கள் போல் ஒரு காலத்தில் உண்டாவதோ ஒரு காலத்தில் இல்லாமல் போவதோ இல்லை. எப்பொழுதும் தயாராக இருந்து கொண்டிருகிறது. மேலும் பகவனாகிய புண்ணியம் அறிவு ஆற்றல் முதலிய சிறப்புகளைக் கொண்டது. இத்தன்மை மற்ற புண்ணியங்களுக்கு இல்லை. அனைத்து புண்ணியங்களின் உருவமாய் இருப்பதால் சாஸ்திரம் ஆகுமென்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. அதாவது தன்னையே நம்பித் தன் திருவடிகளைப் பற்றுவார்களுக்கு தானே புண்ணியமாக இருந்து அருள் செய்கிறான் என்று கருத்து. இத்தகைய பகவானாகிற புண்ணியத்தை நீயே எனக்கு வேறில்லை என்று சொல்லி அவன் திருவடிகளில் தலை சாய்ப்பதே சரணாகதி என்று சொல்லப்படுகிறது. இதுவே “அடைக்கலம்” எனப்படும் இதற்க்கு நம்பிக்கை என்பது மிகவும் அவசியமாகும். இந்த நம்பிக்கையை “மகா விசுவாசம்” என்றும் “அத்யாவசாயம்” என்றும் சாஸ்திரம் கூறும். மகா விசுவாசமாகிற நம்பிக்கை குறைந்தால் பகவானாகிற புண்ணியம் பலன் அளிக்காது. மேலும் இதனைச் செய்பவன் “யான்” “எனது” என்னும் செருக்குகளை அறவே விட்டவனாகவும் இருக்க வேண்டும். தன்னை வறியவனாகவும் துணை அற்றவனாகவும் உணர வேண்டும். இவற்றை உடையவனே சரணகதி செய்து கொள்வதற்கு தகுதி உடையவனாவான். இதையே “புகலொன்றில்லா அடியேன்” என்று கூறினார் ஆழ்வார். இம்மை வாழ்வில் வேதனைப்பட்டு உடனடியாக இறைவனை அடையவேண்டும் என்ற நோக்குடன் இறைவன் அடி வீழ்ந்தால் அப்பொழுதே அவனுக்கு வீடு பேறு கிடைக்குமென்றும் கீழே கூறப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு நுல்கள் சரணாகதி பற்றி விளக்கி உள்ளன.

மற்றோர் சாதனத்தைப் பற்றில்: சரணாகதியின் சிறப்பை அறிந்து இதுவே நமக்கு தஞ்சமென்று நம்பிக்கைக் கொண்டு அடைக்கலம் புகுந்தபின் இறுதிவரை இக்குறிகோளில் இல்லாமல் “இதுக்குத் துணையாக நாமும் சில செய்வோம்” என்று தன் முயற்சியால் செய்யப்படும் எதாவது ஒன்றைச் செய்தால் அது அரணாகாது. இவன் செய்த சரணாகதி இவனுக்கு துணை நில்லாமல் இவனை கை விட்டுப் போய்விடும். அகவே பகவானிடம் சரணகதி செய்தவன் ஒரே நம்பிக்கையில் இருக்க வேண்டுமேயொழிய சரணாகதியில் அவநம்பிக்கை கொண்டு வேறு வேறு புண்ணியங்கள் செய்யக் கூடாது. ஏதாவது செய்தால் சரணாகதி பலிக்காது என்று கருத்து. இதற்க்கு உதாரணமாக ஒரு வரலாறு சொல்லப்படுகிறது.

அஞ்சனை தன் சேயை: அஞ்சனாதேவியின் புதல்வனான அனுமனை

முரண் அழியக்கட்டியது: முரண்: பலம்; அது அழியும்படி கட்டின பிரம்மாஸ்திரம்

வேறோர் கயிறு கொண்டார்பதன்முன்: அதனிடம் அவநம்பிக்கை வைத்து வேறு ஒரு சணல் கயிற்றைக்கொண்டு கட்டுவதற்குத் தொடங்கும் பொழுதே (ஆர்த்தல் – கட்டுதல்)

விட்ட படைபோல் விடும்: விட்டுப்போன பிரம்மாஸ்திரம் போல சரணாகதி இவனை விட்டு விடும் என்பதாம்

குறிப்பு: இராமாயணத்தில் அனுமன் இராம தூதனாக இலங்கை சென்ற போது அசோகவனத்தை முறித்து பாழ் படுத்தினான். இராவணன் புதல்வனான இந்திரஜித் அனுமனோடு போர் புரிந்து பிரம்மாச்திரதினால் அவனைக் கட்டினான். அனுமன் செய்த வீரச்செயல்களும் அரக்கர்கள் பலர் அவனால் அழிக்கப்பட்டதையும் கண்டு பயந்து, “இவனைக் கட்டுவதற்கு ப்ரஹ்மாச்த்ரதுக்கு வலி போதுமோ?” என்று பிரம்மாஸ்திரத்தை குறித்து அவநம்பிக்கை கொண்டான். அதனால், சணல் கயிறுகளைக் கொண்டு வந்து கட்டினான். கட்டும்போது பிரம்மாஸ்திரம் அனுமனை விட்டு விட்டது. இது போல பகவானிடம் சரணாகதி பண்ணினபிறகு சரணாகதியில் அவநம்பிக்கை வைத்து வேறு வேறு புண்ணியங்களையும் முயன்று செய்வானேயானால் முன்னம் பண்ணிய சரணாகதி பலனை அளிகாது அவனை விட்டு விடும் கை விட்டு விடும் என்பதாகும்.

சரணாகதிக்கு பிரம்மாஸ்திரமும் வேறு புண்ணியங்களுக்கு சணல் கயிறும் இங்கு எடுதுக்காட்டாகும்.

ஞான ஸாரம் 27- நெறி அறியாதாரும்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                               27-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:-

ஆன்ம நலனுக்கு வழி அறியாதவரும் ஆன்ம நலனை உபதேசிக்கும் குருவைச் சேராதவரும் கண்ணபிரான் சொன்ன கீதைப் பேருரையில் சொன்ன ‘சரணாகதி’  நெறியில் நம்பிக்கையில்லாதவர்களும் வீடு பேற்றை அடைய மாட்டார்கள். பிறவிப் பெருங்கடலாகிற துன்பக்கடலுள் அழுந்தினராய் பல பிறப்புக்களையும் எடுத்து உழன்று வருவார்கள் என்று கூறுகிறது இப்பாடல்.

$6ABE403FF97C9457

“நெறி அறியாதாரும் அறிந்தவர்பால் சென்று
செறிதல் செய்யாத தீ மனத்தார் தாமும் – இறையுரையைத்
தேறாதவரும் திருமடந்தை கோனுலகத்து
ஏறார் இடரழுந்துவார்”

பதவுரை:-

நெறி உபாயம்
அறியாதாரும் அறிந்து கொள்ளாதவரும்
அறிந்தவர்பால் சென்று வழி அறிந்தவர்களான குருவிடம் சென்று
செறிதல் செய்யா பணிவுடையவராய் வணங்கித் தொழுது குருவை மகிழ்விக்காத
தீமனத்தர் தாமும் தீ மனம் உடையவர்களும்
திருமடந்தை கோன் உலகத்து இலக்குமி நாதனுக்குச் சொந்தமான ஸ்ரீவைகுந்தத்தை
ஏறார் அடையமாட்டார்கள்
இடர் பிறவிப் பெருங்கடலாகிற துன்பத்தில்
அழுந்துவார் முழுகித் தவிப்பார்கள்

விளக்கவுரை:-

நெறியறியாதாரும் – “மாறி மாறிப் பல பிறப்பும் பிறந்து” சுழன்று வரும் பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து தப்பிக்கும் வழி தெரியாதவரும். நெறி – வழி. இது தப்பிவிக்கும் உபாயத்தை காட்டுகிறது. அது தெரியாதவர்.

அறிந்தவர்பால் சென்று செறிதல் செய்யாத் தீமனத்தர் தாமும் – பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடத்தி விடும் வழி அறிந்த ஆசார்யர்களிடம் சென்று சேராதவர்கள் மேலும் தங்களுக்கு அவ்வழியை உபதேசிக்க ஏதுவாக அவர்கள் மனம் இரங்கும் வண்ணம் பணிதல், அடி வீழ்தல் வழியைச் சொல்லும்படி வினாவுதல் மற்றும் அவர்கள் சொல்லும் பணியைச் செய்தல் முதலியன செய்து நெருங்கிப் பழகாமல், அப்பெரியோர்களை நம்மைப் போன்ற மனிதர்களாகக் குறைவாக எண்ணி அவர்களிடம் குற்றங்களைக் கண்டு கொண்டிருக்கும் தீயமனம் உடையவர்களும்.

இறை உரையைத் தேறாதவரும் – எல்லா உயிர்களையும் உள்ளிருந்து நடத்துபவனும் கீதையாகிற உபநிஷத்தை ஆசார்யனாய் நின்று உபதேசித்தவனும் அதாவது எல்லா ஆன்மாக்களும் வீடு பேற்றை அடைவதற்கு உபயோகமாக அர்ஜுனனை வியாஜமாகக் கொண்டு அருளிச்செய்த கீதையின் 18ம் அத்தியாயத்தில் கடைசியாகச் சொல்லப்பட்ட “சரணாகதி நெறியில்” நம்பிக்கை இல்லாதவர்களும்.

திருமடந்தை கோன் உலகத்து ஏறார் – திருமால் வைகுந்தம் என்று சொன்னபடி திருமகள் நாயகனுடைய உலகமான ஸ்ரீவைகுண்டத்திற்குச் செல்லமாட்டார்கள்.

இடர் அழுந்துவார் – பிறவிப் பெருங்கடலில் பிறவியாகிற துன்பத்தில் முழுகித் தவிப்பார்கள் என்பதாம்.

kaNNinuN chiRuth thAmbu

Published by:

srI:
srImathE satakOpAya nama:
srImathE rAmAnujAya nama:
srImadh varavaramunayE nama:

nammazhwar-madhurakavinammAzhwAr and madhurakavi AzhwAr

Audio

e-book: http://1drv.ms/18b0ZVX

mAmunigaL, in his upadhEsa raththina mAlai, highlights that madhurakavi AzhwAr‘s thirunakshathram (chithrai month chithrai nakshathram) is so much more important than other AzhwArs‘ thirunakshathrams for us (prapannas and rAmAnuja sambandhis). This is due to his unprecedented and unflinching faith towards nammAzhwAr. In the next pAsuram, mAmunigaL explains that madhurakavi AzhwAr‘s kaNNinuN chiRu thAmbu was placed in the middle of 4000 dhivya prabandham by our pUrvAchAryas understanding that it revealed the highest principle of thadhIya sEshathvam (being devoted to bhagavAn’s devotees). madhurakavi AzhwAr demonstrated this highest principle of srIvaishNava sampradhAyam which is “charama parva nishtai” (fully faithful towards AchArya) through words (in this prabandham) and deeds (by being totally surrendered to nammAzhwAr and serving him throughout his lifetime).

nammAzhwAr compiled 1102 pAsurams in his thiruvAimozhi, and provided 3 other prabandhams (thiruviruththam, thiruvAsiriyam and periya thiruvanthAdhi). Among those, 2 padhigams (decads) were dedicated to bhAgavathas viz “payilum sudaroLi” (2.7) and “nedumARkadimai” (8.10). Rest all are in glorification of emperumAn.  On the other hand madhurakavi AzhwAr compiled only one prabandham that too only 11 pAsurams. But all these pAsurams bring out the full essence of being devoted to one’s AchArya (in this case nammAzhwAr).

It is due to this wonderful aspect, many vyAkyAnams (commentaries) were written for kaNNinuN chiRu thAmbu. nanjIyar, nampiLLaiperiyavAchchAn piLLai and azhagiya maNavALa perumAL nAyanAr have written detailed vyAkyAnams for this prabandham. There is also thampirAnpadi (vyAkyAnam done by araiyars and used by them in araiyar sEvai). Beyond these there are padhavurai (word-by-word meanings) and arumpadhavurai (detailed analysis of commentaries) that are available for this prabandham.

nanjeeyarnanjIyar

nampillai-pinbhazakiya-perumal-jeer-srirangamnampiLLai – srIrangam

periyavachan-pillaiperiyavAchchAn piLLai – thiru sanganallUr

nayanarazhagiya maNavALa perumAL nAyanAr

vyAkyAnam for thaniyans have been provided by piLLai lOkam jIyar.

pillailokam-jeeyarpiLLai lOkam jIyar

With the help of all of these and the mercy of emperumAn, AzhwArs, AchAryas and asmadhAchAryan, we will see the English translation for this wonderful dhivya prabandham.

It is common practice to discuss thiruppallANdu and kaNNinuN chiRu thAmbu as part of bhagavath vishaya kAlakshEpam (thiruvAimozhi).

adiyen sarathy ramanuja dasan

archived in http://divyaprabandham.koyil.org

pramEyam (goal) – http://koyil.org
pramANam (scriptures) – http://srivaishnavagranthams.wordpress.com
pramAthA (preceptors) – http://guruparamparai.wordpress.com
srIvaishNava education/kids portal – http://pillai.koyil.org

ஞான ஸாரம் 26- தப்பில் குருவருளால்

Published by:

ஞான ஸாரம்

முந்தைய பாசுரம்

                                                                      26-ஆம் பாட்டு:

முன்னுரை:

சரணாகதி என்பது இறைவனாலே சொல்லப்பட்ட நெறியாகும். திருவள்ளுவர், ‘பொறி வாயில் ஐந்தவித்தான் பொய்தீர் ஒழுக்க நெறி’ என்று கூறினார். இங்கு ‘ஐந்தவித்தானாகிற இறைவனால் சொல்லப்பட்ட உண்மையான ஒழுக்க நெறி’ என்று பொருள் கூறப்பட்டது. இதையே ‘பற்றற்றான் பற்றினை என்ற திருக்குறளிலும் இறைவன் ஓதிய வீட்டு நெறி’ என்று கூறப்பட்டது. அதுவே இங்கு சரணாகதி (அடைக்கலம் புகுதல்) என்று கூறப்படுகிறது. இறைவனுடைய திருவடிகளில் அடைக்கலம் புகுவதான சரணாகதி என்பது குருவின் துணை கொண்டு செய்ய வேண்டிய ஒன்றாகும். சரணாகதியின் ஆழ்பொருள்களை எல்லாம் குருவினிடமிருந்து அறிந்து கொண்டபின் அதில் நம்பிக்கை வைத்திருப்பவர்கள், ‘வீட்டு உலகத்தில் சென்று அங்கு இறைத்தொண்டிலே ஊன்றி இருப்பார்கள்’ என்ற கருத்து இப்பாடலில் சொல்லப்படுகிறது.

ramanuja

“தப்பில் குருவருளால் தாமரையாள் நாயகன் தன்
ஒப்பில் அடிகள் நமக்கு உள்ளத்து வைப்பு என்று
தேறியிருப்பார்கள் தேசு பொலி வைகுந்தத்து
ஏறியிருப்பார் பணிகட்கு ஏய்ந்து”

பதவுரை:-

தப்பு இல் அறிவு ஒழுக்கங்களில் ஒரு குறைதலுமில்லாத
குரு குருவினுடைய
அருளால் நல்லருளால்
தாமரையாள் நாயகன்தன் திருவின் மணாளனான இறைவனுடைய
ஒப்பில் உவமையில்லாத
அடிகள் திருவடிகள்
நமக்கு அறிவு ஆற்றலில்லாத நமக்கு
உள்ளத்து இதயத்தில் இருக்கும்
‘வைப்பு’ என்று சேமநிதி என்று
தேறியிருப்பார்கள் நம்பியிருக்குமவர்கள்
தேசுபொலி ஒளிமிக்குயிருக்கிற
வைகுந்தத்து வீட்டுலகத்தில்
ஏறி அதற்கான வழியிலே சென்றடைந்து
பணிகட்கு அங்கு செய்யும் இறைத் தொண்டுகளுக்கு
ஏய்ந்திருப்பார் பொருத்தமுடைய அடியராயிருப்பார்

விளக்கவுரை:-

தப்பில் குருவருளால் – தவறு இழைக்காத குருவினுடைய அருளாலே. அதாவது, கற்க – அதற்குத் தக நிற்க’ என்று கூறியவாறு அறிவு ஒழுக்கங்களினுடைய அருளால் என்றவாறு.

தாமரையாள் நாயகன் தன் – திருவின் மணாளனுடைய என்று பொருள். இதனால், “த்வய மந்திரத்தின்” முற்கூற்றில் சொல்லப்பட்ட ஸ்ரீமன் என்ற சொல்லிலும் நாராயண என்ற சொல்லிலும் கூறப்பட்ட பொருள்கள் இங்கு உணர்த்தப்படுகின்றன. விளக்கம் வருமாறு. தாமரையாள் நாயகன் என்ற தொடரில் பிராட்டியோடு சேர்ந்துள்ள பிரியா உடன் உறைதலைக் குறிக்கிறது. இது ‘ஸ்ரீமன்’ என்றதன் பொருளும் ‘நாயகன் தன்’ என்கிறதில் நாராயண பதத்தின் பொருளும் அடங்கி உள்ளன. அவை அடியவரை ஆதரிக்கும் பண்புகளாம். அவையாவன. அடைக்கலம் புகவருகின்ற அடியார்களுக்கு உதவியாக இருப்பனவான வாத்சல்யம், ஸ்வாமித்வம், சௌசீல்யம்,  சௌலப்யம் என்று சொல்லப்படும் நான்கு குணங்களும், அடைக்கலம் புகுந்த பிறகு அவர்கள் காரியம் செய்வதற்கு ஏற்றதான ஞானமும், சக்தி (அறிவும், ஆற்றலும்) ஆகிய இரண்டு குணங்களும் மற்றும் ப்ராப்தி, பூர்த்தி என்பனவும் அடங்கும். நாயகன் தன் என்ற இதில் ‘ நாராயண’ என்ற சொல்லில் கூறப்படும் பொருள்கள் குறிப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.

ஒப்பிலடிகள் – ஒப்பற்ற திருவடிகள். இதனால் த்வய மந்திரத்தில் சொல்லப்பட்ட ‘சரணௌ’ என்ற சொல்லின் பொருள் சொல்லப்படுகிறது. திருவடிகளுக்கு ஒப்பற்ற தன்மையாவது அடியவர்க்கு அருள் செய்யும் போது எந்த உதவியையும் அவரிடம் எதிர்பாராமல் செய்யும் தனி ஆற்றலைக் குறிக்கிறது.

நமக்கு உள்ளத்து வைப்பென்று – அடியவர்களான நமக்கு. பகவானுடைய அருள் பெறுவதற்கு எந்த ஆன்மாவுக்கும் வேறு புகலுமில்லை. வேறு வழியுமில்லை என்பது சாஸ்திர உண்மை. உண்மை உணர்வுடைய நமக்கு. இதயத்தில் இருக்கும் திருவடிகளே வைப்பு நிதி (சேமநிதி) ஆகும் என்று பொருள். இதனால் த்வய மந்திரத்திலுள்ள ‘சரணௌ’ என்ற சொல்லிலும், ‘ப்ரபத்தி’ யே என்ற சொல்லிலும் சொல்லப்பட்ட பொருள்கள் கூறப்படுகின்றன. எவ்வாறு எனில் ? ஒருவரிடம் வைப்பு நிதி இருந்தால் அதைக்கொண்டு எல்லாக் காரியங்களையும் சாதித்துக் கொள்ளலாம். அதுபோல இறைவனது திருவடிகளை, “அதுவே நமக்கு தஞ்சம்” என்று பற்றிக்கொண்டு இதயத்தில் தியானித்தால் எதையும் சாதிக்கலாம். ஆகவே திருவடிகளை சேமநிதியாகக் கூறுவதில் எவ்விதக் குறையுமில்லை. இறைவன் திருவடிகளைப் பற்றுவது மனதினால் ஆகையால் இதற்கு மானச சுவீகாரம் என்று பெயர். அதாவது மனதினால் பற்றுதல் என்று பொருள். இவ்வாறு மனதில் எண்ணி

தேறியிருப்பார்கள் – உறுதியாய் நம்பி இருப்பவர்கள் என்றவாறு. திருவடியே தஞ்சம் என்று அத்திருவடியை உள்ளத்தில் வைத்து தியானத்தாலும் நம்பிக்கை வருவது அரிதாகும். ஆகவே, “அத்திருவடிகளையே தஞ்சமாக நம்பியிருப்பவர்கள் என்று பெயர். சரணாகதி பண்ணினவனுக்கு இறுதிவரை இந்த நம்பிக்கையே கைம்முதலாக இருக்க வேண்டியதொன்று. நம்பிக்கை குலைந்தால் வீடு பேறு இல்லையாகி விடும். நம்பிக்கை குலையாதவர்களைத் ‘தேறியிருப்பார்கள்’ என்று இங்கு சொல்லப்படுகிறது. அத்தகையவர்களுக்குக் கிடைக்கும்  பயன் சொல்லப்படுகிறது மேல்.

தேசு பொலி வைகுந்தத்து ஏறி – அதாவது ‘அந்தமில் பேரின்பத்து அழிவில் வீடு’ என்று சொல்லப்படுகிற ஒளி மிகுந்த ஸ்ரீவைகுண்டத்தில் போய் என்று இதற்குப் பொருள். ஸ்ரீவைகுண்டமாகிற அத்திருநாடு பேரின்பத்தை நுகர்வதற்கும் இறைவன் உகந்த தொண்டுகள் செய்வதற்கும் ஏற்ற இடமாகும் என்பதாம்.

இருப்பார் பணிகட்கேய்ந்து – அங்கு போய்ப் பணிகளுக்கு ஏய்ந்திருப்பார். இறைத் தொண்டுகளுக்குத் தகுந்திருப்பார் என்று பொருள். ‘பணிகள்’ என்றது இறைவனுக்குச் செய்யும் தொண்டுகளாகும். அதற்கு ஏய்ந்து இருக்கையாவது தகுதியுடைய அடியார்களாய் இருக்கை. இருப்பார் என்றது இருப்பார்கள் என்றிவ்வாறு சொற்பொருள் காணலாம். இவ்வாறன்றி ‘பணி என்று ஆதிசேஷனான திருவனந்தாழ்வானுக்குப் பெயராகக் கொண்டு திருவனந்தாழ்வானுக்கு  ஒப்பாய் இருப்பார் என்றும் பொருள் காணலாம். அதாவது திருவனந்தாழ்வான் பரமபதநாதனாக பகவானுக்கு, ‘சென்றால் குடையாம், இருந்தால் சிங்காசனமாம், நின்றால் மரவடியாம், நீள் கடலுள் என்றும் புனையாம் மணி விளக்காம், பூம் பட்டாம், புல்கும் அணையாம் திருமாற்கு அரவு’ என்று சொல்லியபடி எல்லாத் தொண்டுகளிலும் தேர்ந்து இருக்குமாப் போல இவர்களும் எல்லாத் தொண்டுகளிலும் செயல்படுபவர்களாய் இருப்பர் என்று பொருள்.